# data[].attributes.body
Currently, unlike most other EU countries, Ireland has no effective hate crime laws, apart from the very restricted Prohibition of Incitement to Hatred Act 1989 which narrowly deals with cases of hate speech aimed at inciting (causing) hatred. The Act makes it an offence to create or distribute racist, homophobic or other discriminatory materials. Someone found guilty of breaking this law can face a maximum of two years in prison and a fine of €10,000.

# data[].attributes.body
Maar, het dient gezegd, ook vaak positieve commentaren: vaak over begeleiders en opvoeders die hun uiterste best doen, opvallend hoe de inzet van het grootste deel van de personeelsleden wordt geprezen.

# data[].attributes.body
"Het hek rond de instelling voelt als een gevangenis aan."

# data[].attributes.body
Imagine a child locked alone in a small empty room for days, weeks, or months. At home, we would call it child abuse. In many youth prisons, it is accepted practice.

# data[].attributes.body
"Het eten is niet lekker, en er is geen mogelijkheid tot halal-maaltijden."

# data[].attributes.body
"Als iemand praat tijdens het tv-moment, wordt de groep gestraft."

# data[].attributes.body
"De consulenten van de sociale dienst zijn soms amper of niet te bereiken."

# data[].attributes.body
"Bord niet leegeten kan leiden tot een uur vroeger naar bed."

# data[].attributes.body
When you experience a crime, it can greatly impact your daily routine. Replacing stolen goods costs money, injuries from an assault can leave both physical and emotional scars; harassment can make you feel unsafe in your home, school, and workplace. These feelings don’t just disappear the moment the criminal does or after you file a Gardaí report and sometimes they won’t go away by themselves.

# data[].attributes.body
"Patiënt slaapt op een betonnen blok. Wel een matras, geen bedbodem. Heeft last van zijn rug."

# data[].attributes.body
About COVID-19 -
In times of uncertainty it’s natural for us to think about, or worry about what might happen in the future. For lots of us, this can be unhelpful as we are worrying about something that we cannot influence or control.

# data[].attributes.body
En nog wat straffe citaten uit het tijdelijk rapport van de zogenoemde "maandcommissarissen", experten en vrijwilligers die maandelijks instellingen bezoeken en noteren wat ze zoal allemaal opvangen...

# data[].attributes.body
"Iemand signaleert dat ze de greep waarmee ze naar de isolatiecel wordt gebracht, niet aangenaam vindt. Het zijn ook altijd andere grepen. Ook dat er een pijnprikkel wordt toegediend, vindt ze niet kunnen."

# data[].attributes.body
"Ze stellen de vraag of het wel kan dat ze tijdens het eten én tot een half uur na het eten niet naar het toilet mogen gaan. Doen ze dit toch, gaat er een opvoeder mee en moeten ze de hele tijd zingen."

# data[].attributes.body
"Een meisje kwam terug van de begrafenisdienst van haar grootmoeder. Op de bijeenkomst met de familie mocht ze niet aanwezig zijn. Organisatorisch te moeilijk. Er waren drie agenten bij haar in de viering, naast een opvoeder. De agenten waren in burger, maar droegen hun wapen zeer opzichtig, wat ze spijtig en vernederend vond."

# data[].attributes.body
"Een meisje vertelt dat ze wordt gepest in de groep. Ze heeft een andere plek gevraagd aan tafel zodat ze niet bij het pestersduo moet zitten. Dit werd besproken op team, maar er werd beslist dit niet te doen omdat iedereen dit dan kan vragen."

# data[].attributes.body
"Iemand moest drie maanden in de instelling blijven. Door organisatorische moeilijkheden kwam er niet op tijd een evaluatiegesprek. Gevolg: drie maanden verlenging."

# data[].attributes.body
"Het cachot is niet menswaardig." (over de isolatiecellen)

# data[].attributes.body
"We mogen pas roken vanaf 16 jaar. Televisie is beperkt en er is geen internet als afleiding. Weekends zijn vaak heel eenzaam."

# data[].attributes.body
“Ik heb alles gebruikt… gesmoord, geshot, pillen gepakt. Dat heeft tot mijn 21 jaar geduurd”.  Om zijn gebruik te bekostigen, pleegde Dirk (*) strafrechtelijke feiten. Een opname in CIC liep meermaals fout af. Uiteindelijk vond hij de motivatie om het programma van de Therapeutische Gemeenschap (TG) De Sleutel te volgen.  Dit verhaal toont aan dat er een uitweg is. De aanklampende aanpak via de Drugbehandelingskamer (DBK) in Gent is voor heel wat verslaafde kleine criminelen een keerpunt.

Vandaag, 3 jaar later gaat het goed met Dirk. Hij slaagde erin om zijn leven opnieuw op de rails te krijgen, een leven zonder drugs. Mede dankzij de Drugbehandelingskamer (1) kon Dirk zich herpakken en ging hij niet ten onder aan zijn alcohol- en drugverslaving. Zijn verhaal.

“Als kleine gast, ben ik altijd sportief geweest. Ik voetbalde en speelde bij een basketbalclub. Het was zeker niet altijd gemakkelijk. Ik ben opgegroeid bij mijn moeder.  Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 jaar was. Mijn moeder is gans van nul moeten herbeginnen. Mijn vader had alles meegenomen…”

Door zijn hoofd spoken nog wel eens beelden van gewelddadige huiselijke taferelen die hij zich vaag herinnert. Zijn vader had een alcoholprobleem.
“Ik was nog heel klein, maar toch blijft dat hangen… Van in het begin ben ik altijd met mijn vader contact blijven houden. Elke veertien dagen was ik daar op weekend. Op mijn twaalfde ging ik naar  ’t middelbaar en smoorde ik mijn eerste jointje. Je groeit daarmee op.  Al snel leer je gasten uit het milieu kennen. Je begint met een brommertje te rijden, wat rondhangen,  afspreken. Voor je het weet gebruik je voor school, tijdens school… Dan ben ik met de gasten beginnen uitgaan en pilletjes  pakken. En zo ging dat van kwaad naar erger. Op school was het eigenlijk nooit goed. Samen met een maat had ik toen eens paddo’s met chocolade geprobeerd. Ik moest gewoon op toilet gaan zitten, ik kreeg het zo benauwd,  zodanig aan het trippen… Mijn moeder is me toen moeten komen halen”.