# data[].attributes.body
Πιρπιρούνα: Τελετουργικό έθιμο που σχετίζεται με την ανομβρία και λαμβάνει χώρα κυρίως σε περιοχές της Δυτικής Θράκης. Τα παλιά χρόνια, λοιπόν, όταν είχε πολύ καιρό να βρέξει, συνήθως προς το τέλος του καλοκαιριού, ένα κοριτσάκι ορφανό παρίστανε την πιρπιρούνα. Ντυμένο με πράσινο χόρτα από πάνω έως κάτω και συνοδευόμενο από ομάδα παιδιών και γυναικών γυρνούσε από σπιτι σε σπίτι. Κρατούσαν, μάλιστα, μαστραπάδες (δοχεία νερού) , όπου βουτούσαν μια φούντα από αγριόχορτα και κατέβρεχαν τον κόσμο. Το ίδιο έκανε και κάθε νοικοκυριό στην πιρπιρούνα. Όλοι μαζί τραγουδούσαν το αντίστοιχο τραγούδι με τη μορφή ερώτησης-απάντησης.
Γεωργία Μόσχου

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΙΤΙΑΚΟΥΔΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
Πιρπιρούνα  πιρπατεί

# data[].attributes.body
Τραγούδι:  Από ξένο τόπο
Χορεύεται ως συρτός ή μπάλος
Ρυθμός: 8/8  (3-3-2)
Όργανα που το συνοδεύουν:
ακορντεόν, αρμόνικα, βιολί, κλαρίνο.
Χρήστος Καρυπίδης

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΠΟ ΞΕΝΟ ΤΟΠΟ - Μικρασιάτικος συρτός (Κώστας Κοντός)

# data[].attributes.location_name
Τρίπολη, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Καμπάνης Παναγιώτης - Β1
Επέλεξα το εξής τραγούδι γιατί θεωρώ πώς έχει έναν μοναδικό ρυθμό. Το τραγούδι έχει ρίζες στην Ηλεία. Μάλιστα στην Τρίπολη είναι ένα πολύ δημοφιλές τραγούδι. Το κομμάτι αναφέρεται γενικά στη ζωή, ενώ επίσης έχει ερμηνευτεί από πολλούς διάσημους μουσικούς, όπως ο Στέλιος Καζαντίδης, η Δόμνα Σαμίου και ο Παναγιώτης Λάλεζας. Το κομμάτι επιπλέον έχει ρυθμικό σχήμα επτάσημο και χορεύεται στον τσάμικο. Το πιο βασικό όργανο στο τραγούδι είναι το κλαρίνο και το συγκεκριμένο τραγούδι ακούγεται σε τοπικές γιορτές και πανηγύρια.

# data[].attributes.attachment_link.title
Να σαν τα νιάτα δυο φορές(δημοτικο)-Kαζαντίδης Στέλιος

# data[].attributes.body
Καραγκούνα :
Ενας απο τους κυριότερους χορούς της Θεσσαλίας που χορεύεται, όμως, και σε άλλες περιοχές. Το τραγούδι της καραγκούνας είναι μια αναφορά κι ένας θαυμασμός στην αρχοντική καραγκούνικη  γυναικεία φορεσιά , η οποία μαζί με αυτή της σαρακατσάνας , αποτέλεσαν θέματα μελέτης και έρευνας .
Κατσανάκη Α.- Β1

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σκόμπυ Καγκάνης

# data[].attributes.attachment_link.title
ΧΟΡΟΙ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ - ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΑ

# data[].attributes.headline
ΩΡΑ ΚΑΛΗ!! Κύπρος

# data[].attributes.subject
ΩΡΑ ΚΑΛΗ!! Κύπρος

# data[].attributes.body
" Ώρα καλή τζι (=και) ώρα χρυσή, τζι ώρα ευλογημένη". Με αυτούς τους στίχους ξεκινά το παραδοσιακότερο γαμήλιο τραγούδι της Κύπρου. Συνοδεύεται από δύο οργανοπαίκτες: ο ένας παίζει βιολί και ο άλλος λαούτο. Οι οργανοπαίκτες ακολουθούν τραγουδώντας την νύφη ή/και τον γαμπρό από το σπίτι τους προς την εκκλησία, όπου θα τελεστεί το μυστήριο του γάμου.
Νέστορας Καζάνης, Β1

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κυπριακά Ζώματα Κυπριακός Γάμος - Κυπριακό Στόλισμα

# data[].attributes.attachment_link.title
Κυπριακά Ζώματα - Κυπριακός Γάμος -  Ώρα καλή

# data[].attributes.location_name
Θεσσαλία, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καραγκούνα, Θεσσαλία

# data[].attributes.subject
Καραγκούνα, Θεσσαλία

# data[].attributes.body
Ο χαρακτηριστικός χορός των Καραγκούνηδων του κάμπου της Θεσσαλίας, ο οποίος παρουσιάζεται με δύο βασικές μορφές στη μουσικοποιητική του φόρμα είναι της "Σβαρνιάρας" και της "Καραγκούνας". Ωστόσο για την ονομασία υπάρχουν πολλές εκδοχές.
Άννα Βλάχου Β' 1

# data[].attributes.attachment_link.title
Δημοτικά Θεσσαλίας, 08_''ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΑ''

# data[].attributes.location_name
Κρήτη, Ελλάδα

# data[].attributes.body
παραδοσιακός χορός Κρήτης - Πεντοζάλι

# data[].attributes.attachment_link.title
"Σαν θες να μάθεις" - Κουρήτες - Πεντοζάλι - Μαρτσάκης Σκορδαλός (Pentozali Martsakis)

# data[].attributes.location_name
Μακεδονία, Greece

# data[].attributes.headline
Μακεδονία, Greece

# data[].attributes.subject
Μακεδονία, Greece

# data[].attributes.body
Μήλο μου κόκκινο
•Ελληνικό δημοτικό τραγούδι
•Συναντάται στους περισσότερους νομούς της Μακεδονίας
•Μακεδονικός συρτός σε ρυθμό 7/8 σε ανοιχτό κύκλο με δώδεκα ( 12 ) βήματα, με την διαφορά ότι στο τελευταίο σταύρωμα, το πόδι πάει πίσω αντί μπροστά
•Μοιάζει με το καλαματιανό, αλλά είναι πολύ πιο εύθυμο
• Συνοδεύεται απο ορχήστρα με χάλκινα όργανα.
Ιωάννα Συφακη Β3

# data[].attributes.body
Πρόκειται για ένα πολύ γνωστό τραγούδι στερεοελλαδίτικο που αναφέρεται στην ελληνική φύση. Ο ρυθμός του κομματιού είναι 6/8 (2-2-2) και χορεύεται στα βήματα του Ρουμελιώτικου.
Αλεξιαδη Ελισάβετ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κωνσταντίνος Ρήγας

# data[].attributes.attachment_link.title
ΙΤΙΑ ΙΤΙΑ   Δημοτικα τραγουδια

# data[].attributes.location_name
Σύρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Η Φραγκοσυριανή είναι ένα απο τα πιο γνώστα τραγούδια της Σύρου. Το πρωτοτραγούδησε ο Μάρκος Βαμβακάρης, ένας απο τους πιο μεγάλους ρεμπέτες της χώρας. Τα όργανα που ακούγονται είναι μπουζούκι, μπαγλαμάς και κιθάρα. Η Φραγκοσυριανή ακούγεται και τραγουδιέται σε όλο τον κόσμο  σε γάμους, γιορτές, πανηγύρια. Ο ρυθμός του είναι χασάπικο και δεν υπάρχει περίπτωση να το ακούσεις και να μην θες να το χορέψεις.
Μάρκος Μπατζάκας Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
Μάρκος Βαμβακάρης - Φραγκοσυριανή

# data[].attributes.location_name
Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΧΡΗΣΤΟΣ 5070

# data[].attributes.attachment_link.title
ΡΑΪΚΟ  ΖΟΥΡΝΑ : ΑΡΙΣΤ' ΔΡΑΜΑΛΗΣ - ΝΤΑΟΥΛΙ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΜΑΛΗΣ

# data[].attributes.body
Ο χορός αυτός είναι ένας από τους πολλούς που έφεραν οι Βλάχικες ομάδες πληθυσμού κατά τις μετακινήσεις τους προς την περιοχή της Νάουσας. Είναι μικτός χορός που χορεύεται από άνδρες και γυναίκες σε ξεχωριστούς κύκλους, (διπλοκάγγελο) ή και στον ίδιο κύκλο. Χορεύεται επίσης και χωρίς λαβή, ζευγαρωτά, σε κυκλικό σχηματισμό.
Λιάνα-Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Ζαχαρούλα- Ν.Σερρών (Χοροστάσι, "Αλέξανδρος")

# data[].attributes.location_name
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
ZΟΥΡΝΑΣ, ΑΡΤΑ

# data[].attributes.subject
ZΟΥΡΝΑΣ, ΑΡΤΑ

# data[].attributes.body
Ο ζουρνάς ή καραμούζα ή πίπιζα είναι ένα όργανο τύπου όμποε, με διπλό γλωσσίδι. Ζουρνάς λέγεται κυρίως στη Μακεδονία, τη Θράκη, τη δυτική Ρούμελη και τη Μυτιλήνη, ενώ στην άλλη Ελλάδα λέγεται συνήθως καραμούζα και καραμούτζα ή πίπιζα και πίπιτζα. Εκτός από τις παραλλαγές: ζορνές (Κύπρος), ζορνάς (περιοχή Κοζάνης), τζουρνάς (Λευκάδα), πίπεζα, πίπιτσα, πίπιτζα, πίπτσα, πίπα, κλπ, λέγεται επίσης νιάκαρο (το) ή νιάκαρα (η) στη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά και καλάμι στη δυτική Ρούμελη. Σημειώνουμε επίσης την παλιότερη λόγια ονομασία αυλός. «Ας αφήσωμεν μακράν ημών πλέον τους λιγυφθόγγους αυλούς και τα βροντόφωνα τύμπανα...» γράφει στα 1897 ο Γ. Ν. Βιζυηνός.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΧΡΗΣΤΟΣ 5070

# data[].attributes.attachment_link.title
ΡΑΪΚΟ  ΖΟΥΡΝΑ : ΑΡΙΣΤ' ΔΡΑΜΑΛΗΣ - ΝΤΑΟΥΛΙ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΜΑΛΗΣ

# data[].attributes.location_name
Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ο ζουρνάς είναι ξύλινο  πνευστό όργανο που παίζεται στις χώρες της Ανατολής της Μέσης Ανατολής κυρίως στη λαική μουσική. Ο ζουρνάς είναι ένα όργανο κατασκευασμένο απο το δέντρο βερικοκιά και χρησιμοποιεί ένα απλό καλάμι που δημιουργεί έναν απότομο διαπεραστικό ήχο.Ιστορικά έχει παιχτεί σε εξωτερικούς χώρους κατα την διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων όπως οι γάμοι και οι αργίες. 'Εχει οκτώ τρύπες στο μπροστινό μέρος επτά απο τις οποίες χρησιμοποιούνται κατά την αναπαραγωγή και μία τρύπα αντίχειρα που αλλάζει οκτάβα
Υπάρχουν αρκετοί τύποι ζουρνά.Όλοι μοιράζονται ένα και το ίδιο πηνίο ήχου το λεγόμενο Kalem που είναι στην πραγματικότητα ένα πολύ σφιχτό διπλό καλάμι μερικές φορές φτιαγμένο απο φύλλα σιταριού. Ο μακρύτερος είναι ο ζουρνάς.Καμπά που χρησιμοποιείται στη βόρεια Τουρκία και Βουλγαρία  ενώ ο κοντύτερος ειναι ο ζουρνάς που παίζεται στο Μεσσολόγγι και άλλα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας .Ο ζουρνάς  είναι κωνικός και κατασκευάζεται απο ξύλο.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΤΣΙΑΝΗΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΧΡΗΣΤΟΣ 5070

# data[].attributes.attachment_link.title
ΡΑΪΚΟ  ΖΟΥΡΝΑ : ΑΡΙΣΤ' ΔΡΑΜΑΛΗΣ - ΝΤΑΟΥΛΙ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΜΑΛΗΣ

# data[].attributes.location_name
Ζουρνάς, Νέα Φώκαια, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ζουρνάς, Νέα Φώκαια

# data[].attributes.subject
Ζουρνάς, Νέα Φώκαια

# data[].attributes.location_name
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ζουρνάς

# data[].attributes.location_name
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Γιάννη μου το μαντήλι σου
Τραγούδι παραδοσιακό της ξενιτιάς από το  Πωγώνι Ιωαννίνων το οποίο τραγουδιέται και χορεύεται σε όλη την Ήπειρο. Εδώ είναι το χωριό της μητέρας μου, όπου το έχουμε χορέψει σε πανηγύρια. Είναι ένα κλασικό αργό ηπειρώτικο τραγούδι που χορέυεται στα δύο με πωγωνίσιο ρυθμό.
Φώτης Ζηρογιάννης  (Β2)
1ο Γ/σιο Αμαρουσίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννη μου το μαντήλι σου (Πωγώνι) - Ηπειρώτικα τραγούδια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα από τα πιο γνωστά και όμορφα Πωγωνίσια τραγούδια από την Ήπειρο. Χορεύεται "στα δύο" όπως ονομάζεται στην Ήπειρο ή "στρωτό" ή απλώς "πωγωνίσιο". Αποτελεί κατ' ουσίαν ένα τραγούδι της ξενιτιάς, όπως και η πλειονότητα των τραγουδιών της Ηπείρου, αφού οι Ηπειρώτες βίωσαν την ξενιτιά πιο σκληρά ίσως από κάθε άλλον Έλληνα.

# data[].attributes.location_name
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΕΓΚΟΥ
1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΟΝΤΟΥΛΑ ΛΕΜΟΝΙΑ

# data[].attributes.location_name
Πελοπόννησος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Πελοπόννησος

# data[].attributes.subject
Πελοπόννησος

# data[].attributes.body
Η Παπαλάμπραινα, παραδοσιακό δημοτικό τραγούδι.
Παλιό ληστρικό τραγούδι, που τώρα είναι του γάμου.
Τσάμικος χορός 3/4
Κλαρίνο, ούτι, βιολί, κρουστά. Ανάλογα την εκτέλεση μπορούμε να το ακούσουμε και με φλογέρα, κανονάκι,σαντούρι.
Δημόπουλος Ηλίας Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΣ - ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΑΙΝΑ

# data[].attributes.location_name
Κυκλάδες, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Τραγούδι του γάμου, το οποίο λέγεται κατά τη διάρκεια του γαμήλιου γλεντιού με προέλευση από την Πάρο Κυκλάδων.
Ο ρυθμός του κομματιού είναι 3/4.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Πάριος - Σήμερα γάμος γίνεται

# data[].attributes.location_name
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ
ΓΙΩΤΑ ΛΥΔΙΑ

ΧΡΥΣΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ Β1
5 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ.ΓΙΩΤΑ ΛΥΔΙΑ.

# data[].attributes.location_name
Ζακυνθος, Λαγανάς, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ζακυνθος, Λαγανάς.

# data[].attributes.subject
Ζακυνθος, Λαγανάς.

# data[].attributes.body
Η μουσική και ο χορός είναι μέσο έκφρασης και αποτελεί κύριο μέρος της ζωής των ανθρώπων στην Ζάκυνθο. Παρά την όλη επίδραση των κατακτητών, οι Ζακυνθινοί κατάφεραν να διαμορφώσουν το δικό τους μουσικό στυλ.Η αγαπημένη μουσική για τους Ζακυνθινούς είναι οι καντάδες και οι Αρέκειες που εξυμνούν τον έρωτα και τη φύση και εκφράζουν τον ρομαντικό χρακτήρα τους. Ο χορός στη Ζάκυνθο άνθισε την περίοδο της Ενετοκρατίας και η επιρροή αυτή ήταν ο λόγος που δεν αναπτύχθηκαν περισσότερο οι τοπικοί χοροί. Κύρια είδη Ζακυνθινών χορών είναι ο Συρτός, ο Γαργηττός, ο Κυνηγός και ο Γερανός που όμως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί καθώς οι Ζακυνθινοί προτίμησαν κλασσικούς χορούς όπως το Βαλς και το Ταγκό.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΡΚΕΣΙΝΗ
Β΄1

# data[].attributes.attachment_link.title
11880 - Ζακυνθινές Καντάδες - Γιαλό  Γιαλό

# data[].attributes.location_name
Δωδεκάνησα, Greece

# data[].attributes.headline
Μες του Αγαίου τα νερά, Λέρος.

# data[].attributes.subject
Μες του Αγαίου τα νερά, Λέρος.

# data[].attributes.body
Το τραγούδι αυτό είναι πολύ δημοφιλές στα Δωδεκάνησα, αλλά ιδιαίτερα στη Λέρο. Περιγράφει εικόνες απο το Αιγαίο πέλαγος και είναι ήρεμο τραγούδι. Ακούγεται συνήθως σε γάμους τοπικές γιορτές κλπ.
Σπύρος Γκ. - Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Μες του Αιγαίου τα νερά_ Μαρίζα Κωχ

# data[].attributes.location_name
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Μαντήλι Καλαματιανό.
Είναι ένα τραγούδι αγάπης.
Όργανα= Κλαρίνο, λαούτο, σαντούρι, ούτι και κρουστά.
Ρυθμός= 7σημος
Μέτρο 7/8
Δημήτρης Βασιλείου Β΄1

# data[].attributes.attachment_link.title
06. ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ [Κική Φραγκούλη]

# data[].attributes.location_name
73100 Λέτσε, Ιταλία

# data[].attributes.headline
Ταραντέλα, Λέτσε.

# data[].attributes.subject
Ταραντέλα, Λέτσε.

# data[].attributes.body
Ιδιαίτερα δημοφιλής χορός στα χωριά της Κ. Ιταλίας ήταν η ταραντέλα (tarantella pizzica). Σύμφωνα με την παράδοση, για να θεραπευτεί κάποιος από το δάγκωμα της δηλητηριώδους αράχνης ταραντούλας έπρεπε να χορεύει σε έναν αισιόδοξο ρυθμό, για να αποβάλει το σώμα του το δηλητήριο. Χορεύεται σε ζευγάρια, σε γρήγορο ρυθμό (6/8 ή 18/8 ή 4/4) και τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται είναι μαντολίνο, ακορντεόν, κιθάρα, φλάουτο, φλογέρα και κλαρίνο. Το βασικό όργανο όμως είναι το ταμπορέλλο (ντέφι). Τα τραγούδια που συνοδεύουν τον χορό είναι στα γκρεκάνικα, τη διάλεκτο των ελληνόφωνων πληθυσμών της Κάτω Ιταλίας.
Κωνσταντής Σταματελόπουλος Β3

# data[].attributes.location_name
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Είναι ένας ελληνικός παραδοσιακός χορός, που λέγεται και ίσος ή συρτός. Το όνομά του προέρχεται από την Πελοπόννησο, όπου και δημιουργήθηκε. Τα βασικά βήματά του είναι 12 και χορεύονται από όλους τους χορευτές. Ο ευχάριστος ρυθμός του και τα απλά βήματά του τον καθιέρωσαν σαν το δημοφιλέστερο χορό και χορεύεται σε όλη την Ελλάδα από άντρες και γυναίκες.

# data[].attributes.location_name
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η μουσική παράδοση της Ηπείρου αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς θησαυρούς της Ελλάδας. Το ηπειρώτικο τραγούδι γεννήθηκε από την αυλή του Αλή Πασά. Η περίοδος της Τουρκοκρατίας όπως ήταν φυσικό επηρέασε το χαρακτήρα και την ζωή των Ηπειρωτών. Αυτό φαίνεται σε κάθε τους κοινωνική εκδήλωση* τους έκανε ανθρώπους με πείσμα και αποφασιστικότητα, με όρεξη για ζωή και κίνηση. Έτσι, το τραγούδι και ο χορός, αποτέλεσαν αναπόσπαστα στοιχεία όλης σχεδόν της καθημερινότητάς τους.

Για παράδειγμα, η συμμετοχή όλων των κατοίκων του χωριού στον ανοιχτό κύκλο του χορού συμβόλιζε αλλά και ενίσχυε την ενότητά τους ως μελών της ίδιας κοινότητας. Συχνά, ο χορός αποτελούσε και κριτήριο για την επιλογή του γαμπρού και της νύφης, ενώ η συμμετοχή μιας κοπέλας σ' αυτόν ήταν δείγμα ότι έφτασε σε ηλικία γάμου και ήταν έτοιμη να δεχθεί προτάσεις.

Στους χορούς, η θέση και η σειρά του καθενός ήταν προκαθορισμένη, με βάση την κοινωνική θέση, την ηλικία και το φύλο του χορευτή. Μόνο στο Ζαγόρι επιτρεπόταν σε άνδρες και γυναίκες να αναμιγνύονται στο χορό λόγω του ανώτερου μορφωτικού-οικονομικού επιπέδου του οποίου απολάμβανε το χωριό.

Διακρίνεται από το μελωδικό και αρμονικό χρώμα που την περιβάλλει. Οι μελωδικές γραμμές είναι σύντομες, ο ήχος είναι λυπητερός, ακόμα και τα τραγούδια με εύθυμο σκοπό ή με σατυρικό περιεχόμενο ηχούν "βαριά". Η άγρια λιτότητα του ορεινού τοπίου δεν μπορούσε παρά ν' αντανακλάται μέσα στη μουσική, ακόμα κι όταν ο καλλιτέχνης δημιουργούσε τα χαρακτηριστικά στολίδια και τσακίσματα.
Το Ηπειρώτικο τραγούδι
Το περιεχόμενο των τραγουδιών ποικίλει. Γίνονται αναφορές για ιστορικά και ηρωικά γεγονότα, αισθηματικά, γαμήλια, ποιμενικά, οδοιπορικά και πολλά για την ξενητειά. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η μετανάστευση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Αλλά και μεταγενέστερα συνεχίστηκε η μετανάστευση των κατοίκων της Ηπείρου στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδος και στο εξωτερικό. Όμως κατάφεραν να κρατήσουν ζωντανή την μουσική τους παράδοση μέσα απο τους διαφόρους πολιτιστικούς συλλόγους που δημιούργησαν και στην Ελλάδα αλλά και σε δίαφορες μεγάλες πόλεις του εξωτερικού.

Με βάσει το ρυθμό τα ηπειρώτικα τραγούδια διακρίνονται σε:

Νουμπέτι: είναι οργανικό τραγούδι, που παίζεται όταν τα όργανα μπαίνουν στο σπίτι.

Καθιστικό ή του τραπεζιού ή της τάβλας: είναι τραγούδια μόνο για να ακούγονται.

Τέλος είναι τα χορευτικά. Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Ηλίας Δήμας στο βιβλίο του Η χορευτική παράδοση της Ηπείρου, μας διασώζει περίπου 67 χορούς, τους πιο αντιπροσωπευτικούς.

Θεματικά τα ηπειρώτικα τραγούδια τα διακρίνουμε σε:

Μοιρολόγια: πρόκειται για συγκλονιστικά θρηνολογήματα μεγάλης ποιητικής αξίας με απίστευτη δύναμη και αισιοδοξία. Αυτό πετυχαίνεται, επειδή το κλάμα λειτουργεί ως λύτρωση. Σε ρίχνει για να σε ανεβάσει. Το μοιρολόι συμβολίζει το θάνατο και την ανάσταση μαζί.

Του γάμου: αυτά συνοδεύουν όλο το τελετουργικό του μυστηρίου από το ξεκίνημά του.

Της Ξενιτιάς: τα τραγούδια αυτά τα τραγούδησαν οι μάνες, οι αδελφές, οι αρραβωνιαστικιές, οι γυναίκες που είδαν τους άντρες τους να φεύγουν στα ξένα για μια καλύτερη ζωή και έμειναν πίσω να συντηρήσουν μόνες πλέον τη ζωή, την ιστορία, την παράδοση.

Της δουλειάς: πρόκειται για τα τραγούδια που συνόδευαν τις γεωργικές και όχι μόνο εργασίες.

Της αγάπης: στίχοι που υμνούν τον έρωτα, την ομορφιά, τη λεβεντιά.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αλεξία Φεσσά

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήπειρος: Η μουσική παράδοση στο σταυροδρόμι πολιτισμών της Δυτικής Ελλάδας

# data[].attributes.attachment_link.description
Η μουσική παράδοση της Ηπείρου αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς θησαυρούς της Ελλάδας. Το ηπειρώτικο τραγούδι γεννήθηκε από την αυλή του Αλή Πασά. Η περίοδος της Τουρκοκρατίας όπως ήταν φυσικό επηρέασε το χαρακτήρα και την ζωή των Ηπειρωτών. Αυτό φαίνεται σε κάθε τους κοινωνική εκδήλωση* τους έκανε ανθρώπους με πείσμα και αποφασιστικότητα, με όρεξη για ζωή και κίνηση.

# data[].attributes.location_name
Πασσαρώνα, Ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Χάρτης της αρχαίας Ηπείρου από τον Χάινριχ Κίπερτ Heinrich Kiepert), 1902

Η Ήπειρος είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που μοιράζεται μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας. Βρίσκεται μεταξύ της οροσειράς Πίνδου και του Ιονίου Πελάγους, καθώς και της Αδριατικής θαλάσσης, εκτεινόμενη από τον κόλπο του Αυλώνα και τα Κεραύνια όρη στο βορρά, μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο και τα ερείπια της ρωμαϊκής πόλης Νικόπολη στο νότο. Σήμερα είναι διαιρεμένη μεταξύ της περιφέρειας Ηπείρου στη βορειοδυτική Ελλάδα και τους νομούς Αυλώνα, Αργυροκάστρου και Βερατίου στη νότια Αλβανία. Η μεγαλύτερη πόλη στην Ήπειρο είναι τα Ιωάννινα, έδρα της Περιφέρειας Ηπείρου της Ελλάδος, με το Αργυρόκαστρο μεγαλύτερη πόλη στο μέρος της Ηπείρου εντός της σημερινής Αλβανίας.

Τραχιά και ορεινή περιοχή, η Ήπειρος ήταν η βορειοδυτική περιοχή της αρχαίας Ελλάδας. Κατοικούνταν από τις ελληνικές φυλές των Χαόνων, Μολοσσών, και Θεσπρωτών, και ήταν η έδρα του ιερού της Δωδώνης, του παλαιότερου αρχαίου ελληνικού μαντείου, και του πιο διάσημου μετά τους Δελφούς. Ενωμένη σε ενιαίο κράτος το 370 π.Χ. από τη δυναστεία των Αιακιδών, η Ήπειρος απέκτησε φήμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πύρρου της Ηπείρου, του οποίου οι εκστρατείες εναντίον της Ρώμης είναι η προέλευση του όρου "πύρρειος νίκη". Η Ήπειρος έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μαζί με την υπόλοιπη Ελλάδα το 146 π.Χ., και κατόπιν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που την ακολούθησε. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στην Τέταρτη Σταυροφορία, η Ήπειρος έγινε το κέντρο του Δεσποτάτου της Ηπείρου, ενός από τα διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 15ο αιώνα, και έγινε ημιανεξάρτητη κατά τη διακυβέρνηση του Αλή Πασά στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά οι Οθωμανοί την επανέφεραν υπό τον έλεγχό τους το 1821. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η νότια Ήπειρος έγινε μέρος της Ελλάδας, ενώ η Βόρεια Ήπειρος αποτέλεσε τμήμα του νεοσύστατου κράτος της Αλβανίας.

Τα όρια της Ηπείρου, από τους μυθικούς χρόνους, εκτείνονται από τον Αμβρακικό κόλπο στα νότια μέχρι το Γενούσο (Σκούμπι) ποταμό στα βόρεια και από το Ιόνιο πέλαγος δυτικά μέχρι την οροσειρά της Πίνδου ανατολικά. Ο ποταμός Γενούσος χώριζε την Ήπειρο από το γεωγραφικό διαμέρισμα που άλλοτε λεγόταν Ιλλυρία. Σήμερα το τμήμα της Ηπείρου που βρίσκεται μεταξύ του Γενούσου (βόρεια) και των σημερινών ελληνοαλβανικών συνόρων (νότια) ανήκει στο Αλβανικό κράτος και είναι η λεγόμενη Βόρεια Ήπειρος. Η μορφολογία του εδάφους της Ηπείρου είναι κυρίως ορεινή με κυρίαρχη τη μεγαλύτερη οροσειρά της Ελλάδας, την Πίνδο. Η ψηλότερη κορυφή της φτάνει τα 2.600 μέτρα.

Η ονομασία προέρχεται από το επίθετο ἄπειρος, τη δωρική προφορά της λέξης ἤπειρος, και της αποδόθηκε από τους απέναντι Κερκυραίους που αναφέρονταν στη γη απένατί τους, με την έννοια της μεγάλης έκτασης ξηράς. Σε νόμισμα των αρχαίων κατοίκων της περιοχής, κατά τον 3ο π.Χ. αι., αναφέρεται και η λέξη ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ (των Ηπειρωτών, το Ηπειρωτικόν).

Η Ήπειρος κατοικήθηκε από τους παλαιολιθικούς χρόνους. Η ανασκαφή του Βρετανού καθηγητή Eric Higgs με τον Σωτήριο Δάκαρη το 1963-1965 στο Παλαιολιθικό Σπήλαιο Ασπροχάλικο Πρέβεζας απέδωσε ευρήματα ζωής Homo Sapiens από το 100.000 - 10.000 π.Χ. Παρόμοια ευρήματα βρήκαν οι ανωτέρω στη θέση Καστρίτσα Ιωαννίνων. Μεταγενέστερα οι κάτοικοι εκείνης της εποχής ήταν τροφοσυλλέκτες, κυνηγοί και ποιμένες και κατασκεύασαν μεγάλους τύμβους για να θάψουν τους ηγέτες τους. Οι τύμβοι αυτοί είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνους που κατασκευάστηκαν αργότερα από τους Μυκηναίους. Το στοιχείο αυτό έχει υποστηριχθεί από την αρχαιολογική κοινότητα ότι αποτελεί απόδειξη της συγγένειας μεταξύ Ηπειρωτών της παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής και Μυκηναίων της μετέπειτα εποχής του Χαλκού. Στην Ήπειρο βρέθηκαν και πολλοί οικισμοί και ευρήματα της καθεαυτού Μυκηναϊκής εποχής. Τα πιο σημαντικά από αυτά βρέθηκαν στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα ποταμού και στο Μαντείο της Δωδώνης (του Δωδωναίου Δία). Οι Δωριείς εισέβαλαν στην Πελοπόννησο δια μέσου της Ηπείρου και της Μακεδονίας στο τέλος της 2ης χιλιετίας π.χ. (περίπου 1100 με 1000 π.χ.), όμως οι λόγοι αυτής της μετακίνησης δεν έχουν διασαφηνιστεί. Ενώ πολλοί κάτοικοι της περιοχής μετανάστευσαν προς νότο, εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν στην Ήπειρο οι τρεις βασικές φυλές της (σύμφωνα και με τους ιδρυτικούς μύθους των φυλών αυτών). Τα φύλα αυτά ήταν οι Χάονες στα βορειοδυτικά (σημερινή νότια Αλβανία), οι Μολοσσοί στο κέντρο (Ιωάννινα και Άρτα) και οι Θεσπρωτοί στο νότο (Θεσπρωτία και Πρέβεζα).

Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα που διαμορφώθηκαν στα πρότυπα της πόλης-κράτους, όπως η Αθήνα, η Σπάρτη και η Κόρινθος, οι Ηπειρώτες ζούσαν σε μικρά χωριά. Η περιοχή βρίσκονταν στο άκρο του ελληνικού κόσμου και συχνά οι Ηπειρωτικές φυλές είχαν να αντιμετωπίσουν τους Ιλλυριούς εισβολείς από τον βορρά. Η περιοχή πάντως ήταν ιδιαίτερης θρησκευτικής σημασίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, λόγω της παρουσίας του Μαντείου της Δωδώνης.

Από την οπτική γωνία των Ελλήνων της κλασικής εποχής, στα βορειοδυτικά τους κατοικούσαν φυλές Ελλήνων, οι οποίοι όμως συχνά αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση. Οι γραπτές αναφορές της εποχής αναφέρουν ως προς το ποιά φύλα πρέπει να θεωρηθούν Έλληνες, Ηπειρώτες. Δυσκολίες όμως προβάλλει το γεγονός ότι τα φύλα αυτά δεν άφησαν γραπτές μαρτυρίες. Τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Αθηναίος ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρεται στους Ηπειρώτες, ομοίως και ο Στράβων. Οι Απολλόδωρος, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Φροντίνος, Παυσανίας, Κλαύδιος Πτολεμαίος, Ευτρόπιος τους χαρακτηρίζουν ως Έλληνες. Κανείς αρχαίος ιστορικός δεν τους θεωρούσε Ιλλυριούς-στον Περίπλου του Ψευδοσκύλακα γίνεται διαχωρισμός μεταξύ Ηπειρωτών και Ιλλυριών.

Οι Αιακίδες εγκαθίδρυσαν δυναστεία Μολοσσών στην Ήπειρο και την ένωσαν σε ενιαία πολιτική οντότητα από το 370 π.χ.. Οι Μολοσσοί συμμάχησαν με το ισχυρό, εκείνη την εποχή Μακεδονικό βασίλειο, και το 359 π.χ. η Μολοσσίδα πριγκίπισσα Ολυμπιάδα, ανιψιά του βασιλιά Αρύββα της Ηπείρου, παντρεύτηκε τον βασιλιά Φίλιππο Β' της Μακεδονίας. Θα έφερνε στον κόσμο τον Μέγα Αλέξανδρο.

Με τον θάνατο του Αρύββα, τον διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος Α' της Ηπείρου στον θρόνο. Ο Αιακίδης της Ηπείρου, διαδέχτηκε τον Αλέξανδρο, όμως εκθρονίστηκε από τον Κάσσανδρο της Μακεδονίας το 313 π.χ.. Ο γιος του Αιακίδη Πύρρος ανέβηκε στον θρόνο το 295 π.χ. και για έξι έτη πολέμησε εναντίον των Ρωμαίων στη Νότια Ιταλία και τη Σικελία. Η εκστρατεία του έκανε την Ήπειρο, προσωρινά, ισχυρή δύναμη στον τότε γνωστό κόσμο και από τότε υπάρχει ο όρος Πύρρειος νίκη, που αναφέρεται στις νίκες που όμως προκαλούν δυσαναπλήρωτες απώλειες στον νικητή.

Από την Ήπειρο καταγόταν και η Διηδάμεια (αδελφή του Πύρρου) η οποία ήταν σύζυγος του περίφημου Δημητρίου του Πολιορκητή (Πλούταρχος: Δημήτριος 25).

Τον 3ο αι. π.Χ. η Ήπειρος παρέμεινε υπολογίσιμη, ενωμένη υπό του Κοινού των Ηπειρωτών ως ομόσπονδο κράτος με το δικό της κοινό αντιπροσώπων (ή συνέδριο όπως αναφέρονταν). Όμως βρέθηκε στο επίκεντρο των πολέμων μεταξύ Μακεδονίας και της ανερχόμενης δύναμης: της Ρώμης. Το κοινό των Ηπειρωτών παρέμεινε ουδέτερο στη διαμάχη αυτή, όμως στον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο (171-168 π.χ.) οι Μολοσσοί πήραν το μέρος των Μακεδόνων, ενώ οι Χάονες και οι Θεσπρωτοί το μέρος των Ρωμαίων. Οι συνέπειες ήταν καταστροφικές για την Ήπειρο, οι Μολοσσοί υποτάχτηκαν το 167 π.χ. και 150.000 κάτοικοι έγιναν σκλάβοι. Η περιοχή λεηλατήθηκε τόσο έντονα, από τους Ρωμαίους που έπρεπε να περάσουν 500 χρόνια για να επανακάμψει και πάλι η ζωή στην Ήπειρο.

Η Ήπειρος υπαγόταν από το 167 π.Χ. στην αχανή ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας ως το 27 π.Χ., οπότε είχε υπαχθεί (για έναν περίπου αιώνα) στη νεοϊδρυθείσα ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας. Το 48-45 π.Χ. ιδρύθηκαν στο έδαφός της από τον Καίσαρα δυο ρωμαϊκές αποικίες, το Βουθρωτό (σημ. Butrint) και η Φωτική (κοντά στη σημ. Παραμυθιά), που η επικράτειά της εκτεινόταν σε ολόκληρη τη Θεσπρωτία.Μετά τη ναυμαχία του Άκτιου (31 π.Χ.), ο νικητής Οκταβιανός Αύγουστος ίδρυσε κοντά στη σημερινή Πρέβεζα μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Βαλκανικής, τη Νικόπολη, που η επικράτειά της ("χώρα") είχε συμπεριλάβει μέσα στα όριά της το έδαφος των σημερινών νομών Πρέβεζας και Άρτας, καθώς και ένα μέρος του σημερινού νομού Αιτωλοακαρνανίας. Την Ήπειρο διέσχιζαν παρακλάδια της ρωμαϊκής Εγνατίας οδού, που εξασφάλιζαν την επικοινωνία με την Κεντρική και Νότια Ελλάδα.

Στις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα η Ήπειρος γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της, όταν στο πλαίσιο αναδιοργάνωσης της επαρχιακής διοίκησης από τον αυτοκράτορα Τραϊανό (98-117 μ.Χ.), αποτέλεσε αυτόνομη επαρχία την Ήπειρος (ρωμαϊκή επαρχία) με πρωτεύουσα τη Νικόπολη, όπου είχε την έδρα του ο Ρωμαίος επίτροπος-διοικητής της επαρχίας. Η ακμή της διάρκεσε ενάμιση περίπου αιώνα και συγκεκριμένα ως το 235 μ.Χ., οπότε με την κρίση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τις επακόλουθες βαρβαρικές επιδρομές δέχτηκε και αυτή όλες τις αρνητικές συνέπειες. Μετά από μισό αιώνα παρακμής, η Ήπειρος κατάφερε να ορθοποδήσει μόνο στα χρόνια του Διοκλητιανού (Τετραρχία), με τις διοικητικές του μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στην ίδρυση μικρότερων επαρχιών. Τότε η Ήπειρος διαιρέθηκε σε δυο επαρχίες, στην "Παλαιά Ήπειρο" (Epirus Vetus) και τη "Νέα Ήπειρο" (Epirus Nova) ή Illyria Graeca (Ελληνική Ιλλυρία), που υπάγονταν στη "Διοίκηση" των Μοισιών. Η "Παλαιά Ήπειρος", με πρωτεύουσα τη Νικόπολη, που υπαγόταν από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου στη "Διοίκηση" της Μακεδονίας, είχε συμπεριλάβει μέσα στα όριά της, εκτός από την Ακαρνανία, ολόκληρη την Ήπειρο ως τα Κεραύνια όρη (προς βορρά), καθώς και τρία νησιά του Ιονίου, την Κέρκυρα, τη Λευκάδα και την Ιθάκη. Η Νέα Ήπειρος είχε πρωτεύουσα το Δυρράχιο (ή Επίδαμνο). Και οι δύο κατά καιρούς υπάγονταν στη Διοίκηση (Diocesis) της Μοισίας ή στη Διοίκηση της Μακεδονίας.

Η Ήπειρος περιήλθε στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο), όταν διαιρέθηκε η αυτοκρατορία το 395 μ.χ.. Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη από τους σταυροφόρους το 1204, ο Μιχαήλ Α' Κομνηνός Δούκας κατέλαβε την Ήπειρο και ίδρυσε το ανεξάρτητο Δεσποτάτο της Ηπείρου, με πρωτεύουσα την Άρτα. Γεωγραφικά, το Δεσποτάτο περιλάμβανε εκτός από την Ήπειρο (από τον ποταμό Γενουσό στα βόρεια ως τον Αμβρακικό), την Αιτωλία, την Ακαρνανία και περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας. Το 1348 την περιοχή την κατέλαβαν προσωρινά Σέρβοι, υπό την αρχηγεία του Στέφανου Δουσάν, και αργότερα για ένα διάστημα κατέλαβαν κάποιες πόλεις Αλβανοί. Το 1359 το Δεσποτάτο πέρασε στην επικράτεια του Βυζαντίου, αλλά όχι για πολύ. Λίγο πριν την Οθωμανική κατάκτηση, η Ήπειρος ελέγχονταν από την Ιταλική οικογένεια των Τόκκων. Παρά την εναλλαγή διοικήσεων και κατακτητών, τουλάχιστον οι πόλεις της Ηπείρου διατηρούσαν κυρίως Ελληνικό πληθυσμό. Όπως αναφέρεται σε πανηγυρικό κείμενο που γράφτηκε μεταξύ 1427-1446, " Αι δε πόλεις καθαρόν έτι σώζουσι το ελληνικόν γένος, ...".

Η Οθωμανική περίοδος ήταν εξαιρετικά επώδυνη για την Ήπειρο, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις δόθηκαν στους μουσουλμάνους και πολλοί Ηπειρώτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, για μια καλύτερη ζωή. Υπήρχαν όμως μεμονωμένες περιοχές στα παράλια που βρίσκονταν υπό βενετική κυριαρχία μέχρι τα τέλη του 15ου αι. όπου ολοκληρώθηκε η οθωμανική κατάκτηση στην Ήπειρο (Πρέβεζα, Πάργα κ.α.). Η περιοχή υπήρξε εστία εξεγέρσεων με κυριότερη αυτή του Διονυσίου του Φιλοσόφου, που καταπνίγηκε στο αίμα το 1611.

Από τον 17ο αιώνα πολλοί έμποροι από τα Ιωάννινα, το Μέτσοβο, το Ζαγόρι και άλλες περιοχές, συνέβαλαν με τα ευεργετήματά τους στην πνευματική ανάκαμψη του τόπου, με την ανέγερση σχολείων και βιβλιοθηκών. Ορισμένοι από αυτούς ήταν ο Απόστολος Αρσάκης, οι αδελφοί Μάνθος και Γεώργιος Ριζάρης, ο Μιχαήλ Τοσίτσας, ο Σίμων Σίνας, οι αδελφοί Ζωσιμάδες, οι αδελφοί Ευάγγελος και Κωνσταντίνος Ζάππας, ο Χρηστάκης Ζωγράφος και πολλοί άλλοι. Αξιομνημόνευτη είναι και η συμβολή πολλών Ηπειρωτών διδασκάλων της εποχής ( Μπαλάνος Βασιλόπουλος, Νεόφυτος Δούκας, Αθανάσιος Ψαλίδας κ.α.). Η Ήπειρος υπήρξε από τις περιοχές που καλλιέργησαν έντονα τις ιδέες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Δεν είναι υπερβολική η έκφραση που αναφέρεται στα Γιάννενα (Ιωάννινα) εκείνη την εποχή, ότι είναι "πρώτα στα άρματα, στα γρόσια και στα γράμματα". Τον 18ο αιώνα, με τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανέλαβε πασάς στα Ιωάννινα ο μουσουλμάνος-αλβανός (Τουρκαλβανός) Αλή πασάς από το Τεπελένι (1788). Για ένα διάστημα ήλεγχε μια εκτεταμένη περιοχή (Δυτική Ελλάδα, Πελοπόννησος), όμως έμειναν ξακουστές οι πολύχρονες συγκρούσεις μεταξύ του στρατού του και των Σουλιωτών, τους οποίους εξουθένωσε και τους ανάγκασε να αποχωριστούν τις πατρογονικές εστίες ύστερα από δολοπλοκίες (1803). Ο Αλή πασάς υπήρξε έξυπνος διπλωμάτης, αλλά με τις ραδιουργίες του για να αποκτήσει όλο και πιο πολύ επιρροή, προκάλεσε την οργή του Σουλτάνου, ο οποίος διέταξε τον αποκεφαλισμό του.

Δύο από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Φιλικής εταιρείας που προετοίμασαν το έδαφος για την Επανάσταση ήταν από την Ήπειρο, ο Νικόλαος Σκουφάς και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ (από Άρτα και Ιωάννινα αντίστοιχα). Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 πολλές πόλεις και χωρία της περιοχής ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης και οι Ηπειρώτες συμμετείχαν ενεργά στις συγκρούσεις, εντός και εκτός Ηπείρου.

Με το πέρας της Επανάστασης (1830), η Ήπειρος δεν περιήλθε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Όμως ιδιαίτερα έντονη υπήρξε η συμβολή των Ηπειρωτών ευεργετών στην ενίσχυση του κράτους, όπως του Γεωργίου Σταύρου, ιδρυτή και πρώτου διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, Γεώργιος Αβέρωφ, ιδρυτή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Ο πρώτος πρωθυπουργός της Ελλάδας (ως συνταγματικής μοναρχίας) υπήρξε ο Ηπειρώτης Ιωάννης Κωλέττης, από το Συρράκο.

Η Συνθήκη του Βερολίνου το 1881 έδωσε στην Ελλάδα την περιοχή της Άρτας και με τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 προσαρτήθηκε και η υπόλοιπη Ήπειρος. Όμως τελικά οι περιοχές Κορυτσάς και Αργυροκάστρου, δηλαδή η Βόρεια Ήπειρος, επιδικάστηκε στη νεοϊδρυθείσα τότε Αλβανία μετά από ιδιαίτερη πίεση των Ιταλών διπλωματών. Με την αναγκαστική αποχώρηση του ελληνικού στρατού το 1914 από τη Βόρεια Ήπειρο, οι Βορειοηπειρώτες συγκρότησαν δική τους αυτόνομη κυβέρνηση και στρατό, που αντιμετώπισε με επιτυχία τις επιθέσεις της αλβανικής χωροφυλακής και Αλβανών ατάκτων, μέχρι να υποχρεωθεί η Αλβανική κυβέρνηση να υπογράψει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο αναγνώρισε την αυτονομία της περιοχής και τα πολιτικά, θρησκευτικά δικαιώματα των κατοίκων της. Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο ελληνικός στρατός εισήλθε ξανά στη Βόρειο Ήπειρο, όμως λόγω του εθνικού διχασμού την κατέλαβαν το 1916 οι Ιταλοί. Παρόλο που η Διάσκεψη ειρήνης στο Παρίσι το 1919, επιδίκασε την περιοχή στην Ελλάδα, διπλωματικές μηχανορραφίες, κυρίως της Ιταλίας, καθώς και ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919-1922, συντέλεσαν να προσαρτηθεί η Β. Ήπειρος στην Αλβανία το 1924.

Η Ιταλία του Μουσολίνι κατέλαβε την Αλβανία το 1939 και στις 28 Οκτωβρίου 1940 κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Μετά όμως τη νικηφόρο προέλαση του ελληνικού στρατού, η Β. Ήπειρος απελευθερώθηκε για 3η φορά. Ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος είχε μεγάλη σημασία και σε παγκόσμια κλίμακα καθώς ήταν η πρώτη νίκη επί του Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με την επίθεση όμως της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1941 μέσω Γιουγκοσλαβίας, ακολούθησε συνθηκολόγηση της Ελλάδας. Η Ήπειρος στην περίοδο της κατοχής ανήκε στην ιταλική ζώνη κατοχής και αργότερα με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στους Συμμάχους (1943), ανήκε στη γερμανική ζώνη.

Στα βουνά της Ηπείρου έγιναν σκληρές μάχες στον εμφύλιο πόλεμο, μεταξύ του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, ακόμη και πριν ολοκληρωθεί η αποχώρηση των Γερμανών από την περιοχή.

Η Ήπειρος μεταπολεμικά υπήρξε από τις πιο παραμελημένες, οικονομικά, περιοχές της χώρας, με πολλούς Ηπειρώτες να φεύγουν για το εξωτερικό για μια καλύτερη τύχη. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μεγάλη έξαρση έχει σημειώσει ο τουρισμός της περιοχής, ιδιαίτερα το καλοκαίρι στις παραθαλάσσιες περιοχές, αλλά ακόμη και τον χειμώνα στις ορεινές (ιδιαίτερα στο Ζαγόρι και το Μέτσοβο).

Η τέχνη στην Βόρεια Ήπειρο γίνεται είναι οργανικό τμήμα της όλης μεταβυζαντινής τέχνης της Ηπείρου, γίνεται κατανοητή σε στενή συνάρτηση με αυτή καθώς και με την τέχνη της Μακεδονίας. Ακόμη και αν ένας σημαντικός αριθμός μνημείων έπεσε θύμα των ιστορικών τυχών της Αλβανίας, ωστόσο ό,τι διασώθηκε μαρτυρεί με τα χαρακτηριστικά του στοιχεία έναν απαράγραπτα ενιαίο πολιτισμό με την υπόλοιπη Ήπειρο.

Αρχιτεκτονική

Ο γεωγραφικός χώρος της Ηπείρου γεωγραφικά ανήκει στην βυζαντινή και μεταβυζαντινή σφαίρα επιρροής. Από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα παρατηρείται έντονη δραστηριότητα. Απαντόνται όλοι οι βασικοί τύποι ναών, αλλά σπανίζουν οι σταυρεπισκεποί. Τα μοναστικά κέντρα ακολουθούν μορφές καθιερωμένες από την βυζαντινή παράδοση. Από τον 18ο αιώνα είναι χαρακτηριστική η επικράτηση μεγάλων διαστάσεων τρίκλητης βασιλικής είναι εμφανής, όπως οι ναοί της Μοσχόπολης. Διασώζονται, μέχρι και σήμερα, οχυρωμένες μονές (περιοχή Αγίων σαράντα). Υπάρχει μεγάλη ποικιλία από πετρόκτιστες γέφυρες. Άρτιας τεχνικής, όπως αυτή του Βερατίου. Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι οχυρωμένες κατοικίες (πυργόσπιτα ή κούλιες) στο Αργυρόκαστρο, τη Χειμάρρα, την Κλεισούρα κ.α.

Από τον 16ο αιώνα εμφανίζονται πολλοί αγιογράφοι στην περιοχή, ο πιο γνωστός είναι ο Ονούφριος, που η δράση του έφτασε ως την Καστοριά, καθώς και πολλοί άλλοι. Τον 18ο αιώνα ο Δαυίδ από την Σελενίτσα (περιοχή Κολόνιας/Ερσέκα) εισάγει από τον Άθω το "νεομακεδονικό" ύφος, ενώ τον ίδιο αιώνα τα αδέλφια Αθανάσιος και Κωνσταντίνος από την Κορυτσά ακολουθούν τα ίδια πρότυπα. Έχουν διασωθεί πολλά έργα και από εκπροσώπους της κρητικής σχολής, με προσεγγίσεις πολλές φορές προς την δυτική τέχνη σε θέματα εικονογραφίας και ύφους.

Σημειώνονται εξαιρετικά δείγματα ξυλόγλυπτων κατασκευών (τέμπλα, άμβωνες, θρόνοι) στις πόλεις και χωριά: Μοσχόπολη, Κορυτσά, Βεράτιο, Ελβασάν, Βιθυκούκι, Λάμποβο, Μονή Παναγίας στην Αρδενίτσα κ.α.. Υπήρξαν και ντόπιοι ταγιαδόροι, καθώς μαρτυρούνται εξαγωγές τέτοιων προϊόντων.

Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος, Ιστορία της Ηπείρου. Από τις αρχές της οθωμανοκρατίας ως τις μέρες μας, εκδ. Αντ. Σταμούλης, Αθήνα 2012.

Συλλογικό, Επιμ. Μιχαήλ Σακελλαρίου, Ήπειρος 4000 χρόνια ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1997.

Σπύρος Πλουμίδης, Nuances of Irredentism: The Epirote Society of Athens (1906-1912), The Historical Review, Vol. 8 (2011), σελ. 149-177. (Πρόσβαση 23.7.2020)

1. [2] Δ. Κ. Σαμσάρης, Η ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής στη Θεσπρωτία της Ηπείρου (Ιστορικογεωγραφική και επιγραφική συμβολή), Γιάννινα 1994

2. [3]Δ. Κ. Σαμσάρης, Η Φωτική, σ. 19-21. Του ίδιου, Η Άκτια Νικόπολη, σ. 16-18

3. The Oxford Dictionary of Late Antiquity, έκδ. 2018 από Oliver Nickolson, λήμμα Epirus Vetus and Epirus Novus, τ. 1, σ. 549

4. Ι.Κ. Βογιατζίδου: Συμβολή εις την Μεσαινωνικήν Ιστορίαν της Ηπείρου. Ηπειρωτικά Χρονικά, 1926, τομ. 1ος, σελ. 72-80.
Ο πανηγυρικός οφείλεται σε ανώνυμο συγγραφέα και φυλάσσεται στη Βιλιοθήκη του Βατικανού. Δημοσιεύτηκε πρώτα από τον Σπ. Λάμπρου στα "Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά", τομ. Γ', σελ. 194,7, Αθήνα, 1928.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήπειρος (περιοχή) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ήπειρος είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που μοιράζεται μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας. Βρίσκεται μεταξύ της οροσειράς Πίνδου και του Ιονίου Πελάγους, καθώς και της Αδριατικής θαλάσσης, εκτεινόμενη από τον κόλπο του Αυλώνα και τα Κεραύνια όρη στο βορρά, μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο και τα ερείπια της ρωμαϊκής πόλης Νικόπολη στο νότο.

# data[].attributes.location_name
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Χάρτης της αρχαίας Ηπείρου από τον Χάινριχ Κίπερτ Heinrich Kiepert), 1902

Η Ήπειρος είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που μοιράζεται μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας. Βρίσκεται μεταξύ της οροσειράς Πίνδου και του Ιονίου Πελάγους, καθώς και της Αδριατικής θαλάσσης, εκτεινόμενη από τον κόλπο του Αυλώνα και τα Κεραύνια όρη στο βορρά, μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο και τα ερείπια της ρωμαϊκής πόλης Νικόπολη στο νότο. Σήμερα είναι διαιρεμένη μεταξύ της περιφέρειας Ηπείρου στη βορειοδυτική Ελλάδα και τους νομούς Αυλώνα, Αργυροκάστρου και Βερατίου στη νότια Αλβανία. Η μεγαλύτερη πόλη στην Ήπειρο είναι τα Ιωάννινα, έδρα της Περιφέρειας Ηπείρου της Ελλάδος, με το Αργυρόκαστρο μεγαλύτερη πόλη στο μέρος της Ηπείρου εντός της σημερινής Αλβανίας.

Τραχιά και ορεινή περιοχή, η Ήπειρος ήταν η βορειοδυτική περιοχή της αρχαίας Ελλάδας. Κατοικούνταν από τις ελληνικές φυλές των Χαόνων, Μολοσσών, και Θεσπρωτών, και ήταν η έδρα του ιερού της Δωδώνης, του παλαιότερου αρχαίου ελληνικού μαντείου, και του πιο διάσημου μετά τους Δελφούς. Ενωμένη σε ενιαίο κράτος το 370 π.Χ. από τη δυναστεία των Αιακιδών, η Ήπειρος απέκτησε φήμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πύρρου της Ηπείρου, του οποίου οι εκστρατείες εναντίον της Ρώμης είναι η προέλευση του όρου "πύρρειος νίκη". Η Ήπειρος έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μαζί με την υπόλοιπη Ελλάδα το 146 π.Χ., και κατόπιν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που την ακολούθησε. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στην Τέταρτη Σταυροφορία, η Ήπειρος έγινε το κέντρο του Δεσποτάτου της Ηπείρου, ενός από τα διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 15ο αιώνα, και έγινε ημιανεξάρτητη κατά τη διακυβέρνηση του Αλή Πασά στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά οι Οθωμανοί την επανέφεραν υπό τον έλεγχό τους το 1821. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η νότια Ήπειρος έγινε μέρος της Ελλάδας, ενώ η Βόρεια Ήπειρος αποτέλεσε τμήμα του νεοσύστατου κράτος της Αλβανίας.

Τα όρια της Ηπείρου, από τους μυθικούς χρόνους, εκτείνονται από τον Αμβρακικό κόλπο στα νότια μέχρι το Γενούσο (Σκούμπι) ποταμό στα βόρεια και από το Ιόνιο πέλαγος δυτικά μέχρι την οροσειρά της Πίνδου ανατολικά. Ο ποταμός Γενούσος χώριζε την Ήπειρο από το γεωγραφικό διαμέρισμα που άλλοτε λεγόταν Ιλλυρία. Σήμερα το τμήμα της Ηπείρου που βρίσκεται μεταξύ του Γενούσου (βόρεια) και των σημερινών ελληνοαλβανικών συνόρων (νότια) ανήκει στο Αλβανικό κράτος και είναι η λεγόμενη Βόρεια Ήπειρος. Η μορφολογία του εδάφους της Ηπείρου είναι κυρίως ορεινή με κυρίαρχη τη μεγαλύτερη οροσειρά της Ελλάδας, την Πίνδο. Η ψηλότερη κορυφή της φτάνει τα 2.600 μέτρα.

Η ονομασία προέρχεται από το επίθετο ἄπειρος, τη δωρική προφορά της λέξης ἤπειρος, και της αποδόθηκε από τους απέναντι Κερκυραίους που αναφέρονταν στη γη απένατί τους, με την έννοια της μεγάλης έκτασης ξηράς. Σε νόμισμα των αρχαίων κατοίκων της περιοχής, κατά τον 3ο π.Χ. αι., αναφέρεται και η λέξη ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ (των Ηπειρωτών, το Ηπειρωτικόν).

Η Ήπειρος κατοικήθηκε από τους παλαιολιθικούς χρόνους. Η ανασκαφή του Βρετανού καθηγητή Eric Higgs με τον Σωτήριο Δάκαρη το 1963-1965 στο Παλαιολιθικό Σπήλαιο Ασπροχάλικο Πρέβεζας απέδωσε ευρήματα ζωής Homo Sapiens από το 100.000 - 10.000 π.Χ. Παρόμοια ευρήματα βρήκαν οι ανωτέρω στη θέση Καστρίτσα Ιωαννίνων. Μεταγενέστερα οι κάτοικοι εκείνης της εποχής ήταν τροφοσυλλέκτες, κυνηγοί και ποιμένες και κατασκεύασαν μεγάλους τύμβους για να θάψουν τους ηγέτες τους. Οι τύμβοι αυτοί είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνους που κατασκευάστηκαν αργότερα από τους Μυκηναίους. Το στοιχείο αυτό έχει υποστηριχθεί από την αρχαιολογική κοινότητα ότι αποτελεί απόδειξη της συγγένειας μεταξύ Ηπειρωτών της παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής και Μυκηναίων της μετέπειτα εποχής του Χαλκού. Στην Ήπειρο βρέθηκαν και πολλοί οικισμοί και ευρήματα της καθεαυτού Μυκηναϊκής εποχής. Τα πιο σημαντικά από αυτά βρέθηκαν στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα ποταμού και στο Μαντείο της Δωδώνης (του Δωδωναίου Δία). Οι Δωριείς εισέβαλαν στην Πελοπόννησο δια μέσου της Ηπείρου και της Μακεδονίας στο τέλος της 2ης χιλιετίας π.χ. (περίπου 1100 με 1000 π.χ.), όμως οι λόγοι αυτής της μετακίνησης δεν έχουν διασαφηνιστεί. Ενώ πολλοί κάτοικοι της περιοχής μετανάστευσαν προς νότο, εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν στην Ήπειρο οι τρεις βασικές φυλές της (σύμφωνα και με τους ιδρυτικούς μύθους των φυλών αυτών). Τα φύλα αυτά ήταν οι Χάονες στα βορειοδυτικά (σημερινή νότια Αλβανία), οι Μολοσσοί στο κέντρο (Ιωάννινα και Άρτα) και οι Θεσπρωτοί στο νότο (Θεσπρωτία και Πρέβεζα).

Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα που διαμορφώθηκαν στα πρότυπα της πόλης-κράτους, όπως η Αθήνα, η Σπάρτη και η Κόρινθος, οι Ηπειρώτες ζούσαν σε μικρά χωριά. Η περιοχή βρίσκονταν στο άκρο του ελληνικού κόσμου και συχνά οι Ηπειρωτικές φυλές είχαν να αντιμετωπίσουν τους Ιλλυριούς εισβολείς από τον βορρά. Η περιοχή πάντως ήταν ιδιαίτερης θρησκευτικής σημασίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, λόγω της παρουσίας του Μαντείου της Δωδώνης.

Από την οπτική γωνία των Ελλήνων της κλασικής εποχής, στα βορειοδυτικά τους κατοικούσαν φυλές Ελλήνων, οι οποίοι όμως συχνά αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση. Οι γραπτές αναφορές της εποχής αναφέρουν ως προς το ποιά φύλα πρέπει να θεωρηθούν Έλληνες, Ηπειρώτες. Δυσκολίες όμως προβάλλει το γεγονός ότι τα φύλα αυτά δεν άφησαν γραπτές μαρτυρίες. Τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Αθηναίος ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρεται στους Ηπειρώτες, ομοίως και ο Στράβων. Οι Απολλόδωρος, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Φροντίνος, Παυσανίας, Κλαύδιος Πτολεμαίος, Ευτρόπιος τους χαρακτηρίζουν ως Έλληνες. Κανείς αρχαίος ιστορικός δεν τους θεωρούσε Ιλλυριούς-στον Περίπλου του Ψευδοσκύλακα γίνεται διαχωρισμός μεταξύ Ηπειρωτών και Ιλλυριών.

Οι Αιακίδες εγκαθίδρυσαν δυναστεία Μολοσσών στην Ήπειρο και την ένωσαν σε ενιαία πολιτική οντότητα από το 370 π.χ.. Οι Μολοσσοί συμμάχησαν με το ισχυρό, εκείνη την εποχή Μακεδονικό βασίλειο, και το 359 π.χ. η Μολοσσίδα πριγκίπισσα Ολυμπιάδα, ανιψιά του βασιλιά Αρύββα της Ηπείρου, παντρεύτηκε τον βασιλιά Φίλιππο Β' της Μακεδονίας. Θα έφερνε στον κόσμο τον Μέγα Αλέξανδρο.

Με τον θάνατο του Αρύββα, τον διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος Α' της Ηπείρου στον θρόνο. Ο Αιακίδης της Ηπείρου, διαδέχτηκε τον Αλέξανδρο, όμως εκθρονίστηκε από τον Κάσσανδρο της Μακεδονίας το 313 π.χ.. Ο γιος του Αιακίδη Πύρρος ανέβηκε στον θρόνο το 295 π.χ. και για έξι έτη πολέμησε εναντίον των Ρωμαίων στη Νότια Ιταλία και τη Σικελία. Η εκστρατεία του έκανε την Ήπειρο, προσωρινά, ισχυρή δύναμη στον τότε γνωστό κόσμο και από τότε υπάρχει ο όρος Πύρρειος νίκη, που αναφέρεται στις νίκες που όμως προκαλούν δυσαναπλήρωτες απώλειες στον νικητή.

Από την Ήπειρο καταγόταν και η Διηδάμεια (αδελφή του Πύρρου) η οποία ήταν σύζυγος του περίφημου Δημητρίου του Πολιορκητή (Πλούταρχος: Δημήτριος 25).

Τον 3ο αι. π.Χ. η Ήπειρος παρέμεινε υπολογίσιμη, ενωμένη υπό του Κοινού των Ηπειρωτών ως ομόσπονδο κράτος με το δικό της κοινό αντιπροσώπων (ή συνέδριο όπως αναφέρονταν). Όμως βρέθηκε στο επίκεντρο των πολέμων μεταξύ Μακεδονίας και της ανερχόμενης δύναμης: της Ρώμης. Το κοινό των Ηπειρωτών παρέμεινε ουδέτερο στη διαμάχη αυτή, όμως στον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο (171-168 π.χ.) οι Μολοσσοί πήραν το μέρος των Μακεδόνων, ενώ οι Χάονες και οι Θεσπρωτοί το μέρος των Ρωμαίων. Οι συνέπειες ήταν καταστροφικές για την Ήπειρο, οι Μολοσσοί υποτάχτηκαν το 167 π.χ. και 150.000 κάτοικοι έγιναν σκλάβοι. Η περιοχή λεηλατήθηκε τόσο έντονα, από τους Ρωμαίους που έπρεπε να περάσουν 500 χρόνια για να επανακάμψει και πάλι η ζωή στην Ήπειρο.

Η Ήπειρος υπαγόταν από το 167 π.Χ. στην αχανή ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας ως το 27 π.Χ., οπότε είχε υπαχθεί (για έναν περίπου αιώνα) στη νεοϊδρυθείσα ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας. Το 48-45 π.Χ. ιδρύθηκαν στο έδαφός της από τον Καίσαρα δυο ρωμαϊκές αποικίες, το Βουθρωτό (σημ. Butrint) και η Φωτική (κοντά στη σημ. Παραμυθιά), που η επικράτειά της εκτεινόταν σε ολόκληρη τη Θεσπρωτία.Μετά τη ναυμαχία του Άκτιου (31 π.Χ.), ο νικητής Οκταβιανός Αύγουστος ίδρυσε κοντά στη σημερινή Πρέβεζα μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Βαλκανικής, τη Νικόπολη, που η επικράτειά της ("χώρα") είχε συμπεριλάβει μέσα στα όριά της το έδαφος των σημερινών νομών Πρέβεζας και Άρτας, καθώς και ένα μέρος του σημερινού νομού Αιτωλοακαρνανίας. Την Ήπειρο διέσχιζαν παρακλάδια της ρωμαϊκής Εγνατίας οδού, που εξασφάλιζαν την επικοινωνία με την Κεντρική και Νότια Ελλάδα.

Στις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα η Ήπειρος γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της, όταν στο πλαίσιο αναδιοργάνωσης της επαρχιακής διοίκησης από τον αυτοκράτορα Τραϊανό (98-117 μ.Χ.), αποτέλεσε αυτόνομη επαρχία την Ήπειρος (ρωμαϊκή επαρχία) με πρωτεύουσα τη Νικόπολη, όπου είχε την έδρα του ο Ρωμαίος επίτροπος-διοικητής της επαρχίας. Η ακμή της διάρκεσε ενάμιση περίπου αιώνα και συγκεκριμένα ως το 235 μ.Χ., οπότε με την κρίση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τις επακόλουθες βαρβαρικές επιδρομές δέχτηκε και αυτή όλες τις αρνητικές συνέπειες. Μετά από μισό αιώνα παρακμής, η Ήπειρος κατάφερε να ορθοποδήσει μόνο στα χρόνια του Διοκλητιανού (Τετραρχία), με τις διοικητικές του μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στην ίδρυση μικρότερων επαρχιών. Τότε η Ήπειρος διαιρέθηκε σε δυο επαρχίες, στην "Παλαιά Ήπειρο" (Epirus Vetus) και τη "Νέα Ήπειρο" (Epirus Nova) ή Illyria Graeca (Ελληνική Ιλλυρία), που υπάγονταν στη "Διοίκηση" των Μοισιών. Η "Παλαιά Ήπειρος", με πρωτεύουσα τη Νικόπολη, που υπαγόταν από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου στη "Διοίκηση" της Μακεδονίας, είχε συμπεριλάβει μέσα στα όριά της, εκτός από την Ακαρνανία, ολόκληρη την Ήπειρο ως τα Κεραύνια όρη (προς βορρά), καθώς και τρία νησιά του Ιονίου, την Κέρκυρα, τη Λευκάδα και την Ιθάκη. Η Νέα Ήπειρος είχε πρωτεύουσα το Δυρράχιο (ή Επίδαμνο). Και οι δύο κατά καιρούς υπάγονταν στη Διοίκηση (Diocesis) της Μοισίας ή στη Διοίκηση της Μακεδονίας.

Η Ήπειρος περιήλθε στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο), όταν διαιρέθηκε η αυτοκρατορία το 395 μ.χ.. Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη από τους σταυροφόρους το 1204, ο Μιχαήλ Α' Κομνηνός Δούκας κατέλαβε την Ήπειρο και ίδρυσε το ανεξάρτητο Δεσποτάτο της Ηπείρου, με πρωτεύουσα την Άρτα. Γεωγραφικά, το Δεσποτάτο περιλάμβανε εκτός από την Ήπειρο (από τον ποταμό Γενουσό στα βόρεια ως τον Αμβρακικό), την Αιτωλία, την Ακαρνανία και περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας. Το 1348 την περιοχή την κατέλαβαν προσωρινά Σέρβοι, υπό την αρχηγεία του Στέφανου Δουσάν, και αργότερα για ένα διάστημα κατέλαβαν κάποιες πόλεις Αλβανοί. Το 1359 το Δεσποτάτο πέρασε στην επικράτεια του Βυζαντίου, αλλά όχι για πολύ. Λίγο πριν την Οθωμανική κατάκτηση, η Ήπειρος ελέγχονταν από την Ιταλική οικογένεια των Τόκκων. Παρά την εναλλαγή διοικήσεων και κατακτητών, τουλάχιστον οι πόλεις της Ηπείρου διατηρούσαν κυρίως Ελληνικό πληθυσμό. Όπως αναφέρεται σε πανηγυρικό κείμενο που γράφτηκε μεταξύ 1427-1446, " Αι δε πόλεις καθαρόν έτι σώζουσι το ελληνικόν γένος, ...".

Η Οθωμανική περίοδος ήταν εξαιρετικά επώδυνη για την Ήπειρο, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις δόθηκαν στους μουσουλμάνους και πολλοί Ηπειρώτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, για μια καλύτερη ζωή. Υπήρχαν όμως μεμονωμένες περιοχές στα παράλια που βρίσκονταν υπό βενετική κυριαρχία μέχρι τα τέλη του 15ου αι. όπου ολοκληρώθηκε η οθωμανική κατάκτηση στην Ήπειρο (Πρέβεζα, Πάργα κ.α.). Η περιοχή υπήρξε εστία εξεγέρσεων με κυριότερη αυτή του Διονυσίου του Φιλοσόφου, που καταπνίγηκε στο αίμα το 1611.

Από τον 17ο αιώνα πολλοί έμποροι από τα Ιωάννινα, το Μέτσοβο, το Ζαγόρι και άλλες περιοχές, συνέβαλαν με τα ευεργετήματά τους στην πνευματική ανάκαμψη του τόπου, με την ανέγερση σχολείων και βιβλιοθηκών. Ορισμένοι από αυτούς ήταν ο Απόστολος Αρσάκης, οι αδελφοί Μάνθος και Γεώργιος Ριζάρης, ο Μιχαήλ Τοσίτσας, ο Σίμων Σίνας, οι αδελφοί Ζωσιμάδες, οι αδελφοί Ευάγγελος και Κωνσταντίνος Ζάππας, ο Χρηστάκης Ζωγράφος και πολλοί άλλοι. Αξιομνημόνευτη είναι και η συμβολή πολλών Ηπειρωτών διδασκάλων της εποχής ( Μπαλάνος Βασιλόπουλος, Νεόφυτος Δούκας, Αθανάσιος Ψαλίδας κ.α.). Η Ήπειρος υπήρξε από τις περιοχές που καλλιέργησαν έντονα τις ιδέες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Δεν είναι υπερβολική η έκφραση που αναφέρεται στα Γιάννενα (Ιωάννινα) εκείνη την εποχή, ότι είναι "πρώτα στα άρματα, στα γρόσια και στα γράμματα". Τον 18ο αιώνα, με τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανέλαβε πασάς στα Ιωάννινα ο μουσουλμάνος-αλβανός (Τουρκαλβανός) Αλή πασάς από το Τεπελένι (1788). Για ένα διάστημα ήλεγχε μια εκτεταμένη περιοχή (Δυτική Ελλάδα, Πελοπόννησος), όμως έμειναν ξακουστές οι πολύχρονες συγκρούσεις μεταξύ του στρατού του και των Σουλιωτών, τους οποίους εξουθένωσε και τους ανάγκασε να αποχωριστούν τις πατρογονικές εστίες ύστερα από δολοπλοκίες (1803). Ο Αλή πασάς υπήρξε έξυπνος διπλωμάτης, αλλά με τις ραδιουργίες του για να αποκτήσει όλο και πιο πολύ επιρροή, προκάλεσε την οργή του Σουλτάνου, ο οποίος διέταξε τον αποκεφαλισμό του.

Δύο από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Φιλικής εταιρείας που προετοίμασαν το έδαφος για την Επανάσταση ήταν από την Ήπειρο, ο Νικόλαος Σκουφάς και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ (από Άρτα και Ιωάννινα αντίστοιχα). Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 πολλές πόλεις και χωρία της περιοχής ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης και οι Ηπειρώτες συμμετείχαν ενεργά στις συγκρούσεις, εντός και εκτός Ηπείρου.

Με το πέρας της Επανάστασης (1830), η Ήπειρος δεν περιήλθε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Όμως ιδιαίτερα έντονη υπήρξε η συμβολή των Ηπειρωτών ευεργετών στην ενίσχυση του κράτους, όπως του Γεωργίου Σταύρου, ιδρυτή και πρώτου διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, Γεώργιος Αβέρωφ, ιδρυτή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Ο πρώτος πρωθυπουργός της Ελλάδας (ως συνταγματικής μοναρχίας) υπήρξε ο Ηπειρώτης Ιωάννης Κωλέττης, από το Συρράκο.

Η Συνθήκη του Βερολίνου το 1881 έδωσε στην Ελλάδα την περιοχή της Άρτας και με τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 προσαρτήθηκε και η υπόλοιπη Ήπειρος. Όμως τελικά οι περιοχές Κορυτσάς και Αργυροκάστρου, δηλαδή η Βόρεια Ήπειρος, επιδικάστηκε στη νεοϊδρυθείσα τότε Αλβανία μετά από ιδιαίτερη πίεση των Ιταλών διπλωματών. Με την αναγκαστική αποχώρηση του ελληνικού στρατού το 1914 από τη Βόρεια Ήπειρο, οι Βορειοηπειρώτες συγκρότησαν δική τους αυτόνομη κυβέρνηση και στρατό, που αντιμετώπισε με επιτυχία τις επιθέσεις της αλβανικής χωροφυλακής και Αλβανών ατάκτων, μέχρι να υποχρεωθεί η Αλβανική κυβέρνηση να υπογράψει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο αναγνώρισε την αυτονομία της περιοχής και τα πολιτικά, θρησκευτικά δικαιώματα των κατοίκων της. Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο ελληνικός στρατός εισήλθε ξανά στη Βόρειο Ήπειρο, όμως λόγω του εθνικού διχασμού την κατέλαβαν το 1916 οι Ιταλοί. Παρόλο που η Διάσκεψη ειρήνης στο Παρίσι το 1919, επιδίκασε την περιοχή στην Ελλάδα, διπλωματικές μηχανορραφίες, κυρίως της Ιταλίας, καθώς και ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919-1922, συντέλεσαν να προσαρτηθεί η Β. Ήπειρος στην Αλβανία το 1924.

Η Ιταλία του Μουσολίνι κατέλαβε την Αλβανία το 1939 και στις 28 Οκτωβρίου 1940 κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Μετά όμως τη νικηφόρο προέλαση του ελληνικού στρατού, η Β. Ήπειρος απελευθερώθηκε για 3η φορά. Ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος είχε μεγάλη σημασία και σε παγκόσμια κλίμακα καθώς ήταν η πρώτη νίκη επί του Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με την επίθεση όμως της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1941 μέσω Γιουγκοσλαβίας, ακολούθησε συνθηκολόγηση της Ελλάδας. Η Ήπειρος στην περίοδο της κατοχής ανήκε στην ιταλική ζώνη κατοχής και αργότερα με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στους Συμμάχους (1943), ανήκε στη γερμανική ζώνη.

Στα βουνά της Ηπείρου έγιναν σκληρές μάχες στον εμφύλιο πόλεμο, μεταξύ του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, ακόμη και πριν ολοκληρωθεί η αποχώρηση των Γερμανών από την περιοχή.

Η Ήπειρος μεταπολεμικά υπήρξε από τις πιο παραμελημένες, οικονομικά, περιοχές της χώρας, με πολλούς Ηπειρώτες να φεύγουν για το εξωτερικό για μια καλύτερη τύχη. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μεγάλη έξαρση έχει σημειώσει ο τουρισμός της περιοχής, ιδιαίτερα το καλοκαίρι στις παραθαλάσσιες περιοχές, αλλά ακόμη και τον χειμώνα στις ορεινές (ιδιαίτερα στο Ζαγόρι και το Μέτσοβο).

Η τέχνη στην Βόρεια Ήπειρο γίνεται είναι οργανικό τμήμα της όλης μεταβυζαντινής τέχνης της Ηπείρου, γίνεται κατανοητή σε στενή συνάρτηση με αυτή καθώς και με την τέχνη της Μακεδονίας. Ακόμη και αν ένας σημαντικός αριθμός μνημείων έπεσε θύμα των ιστορικών τυχών της Αλβανίας, ωστόσο ό,τι διασώθηκε μαρτυρεί με τα χαρακτηριστικά του στοιχεία έναν απαράγραπτα ενιαίο πολιτισμό με την υπόλοιπη Ήπειρο.

Αρχιτεκτονική

Ο γεωγραφικός χώρος της Ηπείρου γεωγραφικά ανήκει στην βυζαντινή και μεταβυζαντινή σφαίρα επιρροής. Από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα παρατηρείται έντονη δραστηριότητα. Απαντόνται όλοι οι βασικοί τύποι ναών, αλλά σπανίζουν οι σταυρεπισκεποί. Τα μοναστικά κέντρα ακολουθούν μορφές καθιερωμένες από την βυζαντινή παράδοση. Από τον 18ο αιώνα είναι χαρακτηριστική η επικράτηση μεγάλων διαστάσεων τρίκλητης βασιλικής είναι εμφανής, όπως οι ναοί της Μοσχόπολης. Διασώζονται, μέχρι και σήμερα, οχυρωμένες μονές (περιοχή Αγίων σαράντα). Υπάρχει μεγάλη ποικιλία από πετρόκτιστες γέφυρες. Άρτιας τεχνικής, όπως αυτή του Βερατίου. Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι οχυρωμένες κατοικίες (πυργόσπιτα ή κούλιες) στο Αργυρόκαστρο, τη Χειμάρρα, την Κλεισούρα κ.α.

Από τον 16ο αιώνα εμφανίζονται πολλοί αγιογράφοι στην περιοχή, ο πιο γνωστός είναι ο Ονούφριος, που η δράση του έφτασε ως την Καστοριά, καθώς και πολλοί άλλοι. Τον 18ο αιώνα ο Δαυίδ από την Σελενίτσα (περιοχή Κολόνιας/Ερσέκα) εισάγει από τον Άθω το "νεομακεδονικό" ύφος, ενώ τον ίδιο αιώνα τα αδέλφια Αθανάσιος και Κωνσταντίνος από την Κορυτσά ακολουθούν τα ίδια πρότυπα. Έχουν διασωθεί πολλά έργα και από εκπροσώπους της κρητικής σχολής, με προσεγγίσεις πολλές φορές προς την δυτική τέχνη σε θέματα εικονογραφίας και ύφους.

Σημειώνονται εξαιρετικά δείγματα ξυλόγλυπτων κατασκευών (τέμπλα, άμβωνες, θρόνοι) στις πόλεις και χωριά: Μοσχόπολη, Κορυτσά, Βεράτιο, Ελβασάν, Βιθυκούκι, Λάμποβο, Μονή Παναγίας στην Αρδενίτσα κ.α.. Υπήρξαν και ντόπιοι ταγιαδόροι, καθώς μαρτυρούνται εξαγωγές τέτοιων προϊόντων.

Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος, Ιστορία της Ηπείρου. Από τις αρχές της οθωμανοκρατίας ως τις μέρες μας, εκδ. Αντ. Σταμούλης, Αθήνα 2012.

Συλλογικό, Επιμ. Μιχαήλ Σακελλαρίου, Ήπειρος 4000 χρόνια ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1997.

Σπύρος Πλουμίδης, Nuances of Irredentism: The Epirote Society of Athens (1906-1912), The Historical Review, Vol. 8 (2011), σελ. 149-177. (Πρόσβαση 23.7.2020)

1. [2] Δ. Κ. Σαμσάρης, Η ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής στη Θεσπρωτία της Ηπείρου (Ιστορικογεωγραφική και επιγραφική συμβολή), Γιάννινα 1994

2. [3]Δ. Κ. Σαμσάρης, Η Φωτική, σ. 19-21. Του ίδιου, Η Άκτια Νικόπολη, σ. 16-18

3. The Oxford Dictionary of Late Antiquity, έκδ. 2018 από Oliver Nickolson, λήμμα Epirus Vetus and Epirus Novus, τ. 1, σ. 549

4. Ι.Κ. Βογιατζίδου: Συμβολή εις την Μεσαινωνικήν Ιστορίαν της Ηπείρου. Ηπειρωτικά Χρονικά, 1926, τομ. 1ος, σελ. 72-80.
Ο πανηγυρικός οφείλεται σε ανώνυμο συγγραφέα και φυλάσσεται στη Βιλιοθήκη του Βατικανού. Δημοσιεύτηκε πρώτα από τον Σπ. Λάμπρου στα "Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά", τομ. Γ', σελ. 194,7, Αθήνα, 1928.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήπειρος (περιοχή) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ήπειρος είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που μοιράζεται μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας. Βρίσκεται μεταξύ της οροσειράς Πίνδου και του Ιονίου Πελάγους, καθώς και της Αδριατικής θαλάσσης, εκτεινόμενη από τον κόλπο του Αυλώνα και τα Κεραύνια όρη στο βορρά, μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο και τα ερείπια της ρωμαϊκής πόλης Νικόπολη στο νότο.

# data[].attributes.location_name
Κεφαλονιά, Greece

# data[].attributes.body
Τα Ιόνια νησιά και ίδιος η Κεφαλονιά Είναι γνωστά για τις καντάδες που έχουν ιταλική προέλευση.

# data[].attributes.location_name
Τραπεζούντα, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Ποντιακές φορεσιές 

# data[].attributes.subject
Ποντιακές φορεσιές 

# data[].attributes.body
Ιωάννα Σκορδά β3'

# data[].attributes.location_name
Τραπεζούντα, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Ποντιακή λύρα

# data[].attributes.subject
Ποντιακή λύρα

# data[].attributes.body
Η ποντιακή λύρα είναι έγχορδο μουσικό λαικό όργανο, το οποίο παίζεται κυρίως από Έλληνες του Πόντου.Το όργανο ανήκει στην κατηγορία των εγχόρδων τοξοτών μουσικών οργάνων, δηλαδή των οργάνων με χορδές που παίζονται με δοξάρι. Συνήθως παίζεται με συνοδεία κάποιου άλλου οργάνου(νταούλι).Επίσης το μήκος του κυμαίνεται από 55 μέχρι 60 εκατοστά
Ιωάννα σκορδα β3'

# data[].attributes.location_name
Θράκης, Αλεξανδρούπολη, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Θράκης, Αλεξανδρούπολη

# data[].attributes.subject
Θράκης, Αλεξανδρούπολη

# data[].attributes.body
Το  "Δω στα λιανοχορταρούδια" είναι θρακιώτικο τραγούδι που χορεύεται στα βήματα του ζωναράδικου και ακούγεται σε γλέντια.
Στέλιος Ανευλαβής

# data[].attributes.attachment_link.title
Χρόνης Αηδονίδης - Δω στα λιανοχορταρούδια

# data[].attributes.location_name
Τραπεζούντα, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Ποντιακά τραγούδια

# data[].attributes.subject
Ποντιακά τραγούδια

# data[].attributes.body
Μέσα στα ποντιακά τραγούδια συγκαταλέγονται και τα νανουρίσματα, τραγούδια και αυτά ήρεμα,γαλήνια,μονότονα,τρυφερά και ευαίσθητα, πάντα με λίγους στίχους.Βγαίνουν απο την ψυχή των μανάδων και των γιαγιάδων. Στα νανουρίσματα η Πόντια μάνα εκφράζει την αγάπη και τρυφερότητά της με χαρακτηριστικές λέξεις όπως βασιλόπουλό μου,περιστέρι μου κλπ.
Ιωάννα σκορδά β3'

# data[].attributes.attachment_link.title
Χρήστος Χολίδης~Η μάνα εν κρύο νερόν~~40 μήλα κόκκινα~~στο mega με μια

# data[].attributes.location_name
Τραπεζούντα, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Τραπεζούντα, Πόντος

# data[].attributes.subject
Τραπεζούντα, Πόντος

# data[].attributes.body
Η Τραπεζούντα είναι πόλη της Μικράς Ασίας ,στις ακτές της μαύρης θάλασσας ,στην σημερινή Τουρκία.Ιδρύθηκε το 756 π.Χ. από τπυς Ίωνες αποίκους και καταστράφηκε το 1922,στην Μικρασιατική καταστροφή με αποτέλεσμα το ελληνικό στοιχείο να καταφύγει στην Ελλάδα
ΙΩΑΝΝΑ ΣΚΟΡΔΑ Β3'

# data[].attributes.location_name
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Καλαματιανός χορός. Είναι ένας ελληνικός παραδοσιακός χορός που ανήκει στο είδος χορού συρτός. Στη βασική του μορφή αποτελείται από δώδεκα βήματα, από τα οποία τα επτά πρώτα είναι προς τα εμπρός και τα υπόλοιπα πέντε επί τόπου.https://youtu.be/zWhpnwqT_9U

# data[].attributes.body
Τραγούδι: Η τράτα μας η κουρελού
Προέλευση: Στερεά Ελλάδα
Τόπος: Εύβοια
Όργανα: Βιολί,λάουτο,τουμπερλέκι
Χορός: Συρτός
Μάλλιαρης Αντ. - Β1

# data[].attributes.location_name
Σαμοθράκη, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Το <<Κάτω στη Ρόδο στο Ροδονήσι>> είναι παραδοσιακό νησιώτικο τραγούδι, ειδικότερα, της αγάπης. Το τραγούδι αυτό μπορούμε να το συναντήσουμε και με όργανα, όπως το λαούτο, τη λάφτα, το βιολοντσέλο, το μπεϊντρίρ και τη ζίλια, αλλά μπορεί να το συναντήσουμε και χωρίς όργανα δηλαδή μόνο φωνές. Ο τόπος προέλευσής του είναι από το Ανατολικό Αιγαίο και πιο αναλυτικά από τη Σαμοθράκη.
Ανθούλα Χαροκόπου Β3

# data[].attributes.attachment_link.title
Αηδονιδης Καρατντζη - κατω στη ροδο στο ροδονησi

# data[].attributes.location_name
Μέτσοβο, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ο Κυκλικός χορός είναι σοβαρός και επιβλητικός.
Στο εσωτερικό μέρος οι γυναίκες και στο εξωτερικό οι άνδρες.
Χορεύουν με φυσικότητα, ρυθμικότητα και κινητικότητα.
Αυτός που σέρνει το χορό συνδέεται με τον επόμενο χορευτή με ένα μαντήλι ενώ στο δεξί ελεύθερο χέρι κρατάει ένα άλλο μαντήλι το οποίο κουνάει με πολύ χάρη.
Οι χορευτές ακολουθούν μια συγκεκριμένη τάξη. Προηγούνται οι μεγαλύτεροι ακολουθούν οι νεώτεροι και τον χορό κλείνουν τα παιδιά.
Το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες που βρίσκονται μπροστά στους άνδρες.
Οι φορεσιές δηλώνουν, την κοινωνική θέση (αρραβωνιασμένη, παντρεμένη, νεόνυμφη, χήρα), την  ποιότητα και την αισθητική ( καθημερινή, γιορτινή, νυφική) και τέλος την κοινωνική τάξη ( αστική, χωρική ).
Τα όργανα που χρησιμοποιούν οι οργανοπαίχτες είναι το κλαρίνο, το λαγούτο, το βιολί, το ντέφι και το νταούλι.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΧΙΔΗΣ Β3

# data[].attributes.location_name
Ρέθυμνο, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Σούστα, Ρέθυμνο

# data[].attributes.subject
Σούστα, Ρέθυμνο

# data[].attributes.body
Σούστα είναι το όνομα ενός πανάρχαιου χορού της Κρήτης. Προέρχεται απο τον Πυρρίχειο πολεμικό χορό της Κρήτης.
Το μουσικό μέτρο του χορού είναι 2/4 και τα βηματά του 6.
χορεύεται απο άνδρες και γυναίκες που χωρίζονται σε δυο ομάδες, η μία απέναντι απο την άλλη, φροντίζοντας να βρεθούν αντικριστά ώστε να αποτελέσουν ζευγάρια.
Στην Σούστα εντοπίζονται αρκετά στοιχεία ερωτισμού.
Η μουσική της Σούστας παίζεται με την Κρητική λύρα, βιολί, λαούτο, μαντολίνο και ασκομανδούρα.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΧΙΔΗΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΟΥΡΗΤΕΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΟΥΡΗΤΕΣ - Σούστα - Μέγαρο Μουσικής 02/11/2014

# data[].attributes.location_name
Κιλκίς, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Σέρρα ή Πυρρίχειος είναι ο σπουδαιότερος χορός του Πόντου (χορός της φωτιάς) και αποτελεί αρχαιοελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Τον χόρεψαν οι Κουρήτες, οι Αθηναίοι στα Παναθήναια και οι Λάκωνες στα Διοσκούρεια .
Ονομάζεται και Σέρρα επειδή χορευόταν κυρίως κοντά στον ποταμό Σέρρα της Τραπεζούντας.
Ο Πυρρίχειος είναι πολεμικός χορός και χορεύεται με όπλα.
Οι γρήγορες κινήσεις του σώματος, η σύσφιξη των χορευτών μεταξύ τους, η βίαιη αναστροφή των ποδιών στο δάπεδο, οι συσπάσεις των μυών του σώματος, όλα αυτά προσδίδουν αίγλη και πρωτοτυπία στο χορευτικό αυτό σύμπλεγμα.
Τα όργανα που συμμετέχουν είναι : η ποντιακή λύρα, νταούλια, ζουρνάδες, τουλούμ και η φλογέρα.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΧΙΔΗΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κρήτες Λαογραφικός Χορευτικός Όμιλος

# data[].attributes.attachment_link.title
Σέρρα - Καλλιτεχνικός Οργανισμός Ποντίων Αθηνών «ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΠΟΝΤΟΣ ΣΜΙΞΑΝΕ»

# data[].attributes.location_name
Άνδρος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Άνδρος, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Άνδρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Μπάλος, παραδοσιακός χορός Άνδρου.
Ο Μπάλος είναι ένας παραδοσιακός χορός ελληνικής καταγωγής με πανάρχαια ελληνικά στοιχεία κι ένας από τους πιο γνωστούς λαϊκούς νησιώτικους χορούς στην Ελλάδα. Η λέξη μπάλος προέρχεται από τα λατινικά  προερχόμενη από το  ρήμα βαλλίζω.
Η μελωδία του μπάλου χαρακτηρίζεται γενικά ως χαρούμενη και λυρική, χαρακτηριστικό της μουσικής των νησιών του Αιγαίου. Αυτός ο χορός χορεύεται συνήθως από ζευγάρια.

Οι άνδρες παλιότερα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν εύκολα τις γυναίκες και με τον μπάλο μπορούσαν να «φλερτάρουν» μαζί τους. Υπάρχουν διάφορες μορφές του μπάλου γύρω από τα νησιά. Η απλούστερη είναι εκείνη κατά την οποία ένα ζευγάρι περνά μέσα από μια σειρά από αυθόρμητες κινήσεις.
Θ Μαλταμπέ Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Μπάλος Νάξου Δόρα Στράτου 2013

# data[].attributes.location_name
Χανιά, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Τίτλος τραγουδιού: Ο Διγενής Ψυχομαχεί
Τόπος προέλευσης: Δυτική Κρήτη
Στιχουργική - θεματολογία - είδος: Ριζίτικο - Ο Θάνατος του Διγενή
Ερμηνευτής: Νίκος Ξυλουρης
Ρυθμός - Χορός: Τα ριζίτικα τραγούδια δεν χορεύονται. Τα Κρητικά ριζίτικα έχουν μοναδικές μελωδίες, πάντα σε μείζονες κλίμακες, η μουσική είναι σοβαρή με στοιχεία πόνου. Τυπικά πρώτα το τραγουδάει ο τραγουδιστής και μετά επαναλαμβάνεται χορωδιακά συνήθως (σχήμα ερώτησης - απάντησης). Δεν υπάρχει πάντα ομοιοκαταληξία και ο στίχος δεν είναι πάντα δεκαπεντασύλλαβος.
Σχόλια: Τα ριζίτικα είναι το παλαιότερο είδος Κρητικής μουσικής. Πήραν το όνομα τους απο τις ρίζες των βουνών ή κατά μια άλλη άποψη γιατί είναι οι ρίζες των προγόνων.
Θεοδώρα Ευτυχία Αναστασάκη Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΨΥΧΟΜΑΧΕΙ  ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

# data[].attributes.location_name
Άσσος, Κεφαλονιά, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Άσσος, Κεφαλονιά

# data[].attributes.subject
Άσσος, Κεφαλονιά

# data[].attributes.body
Η Άσσος της Κεφαλονιάς, βρίσκεται στην ΒΔ πλευρά του νησιού.
Είναι ένα απο τα πιο γραφικά χωριουδάκια με παραδοσιακά σπίτια , μοναδική χερσόνησο και το κάστρο της Άσσου επι Ενετοκρατίας.
Καντάδα ονομάζεται ένα είδος μουσικής σύνθεσης που τραγουδιέται συνήθως απο έναν άνδρα προς μία γυναίκα με σκοπό την έκφραση των συναισθημάτων του.
Εκτελείται υπο την συνοδεία έγχορδων μουσικών οργάνων όπως κιθάρα, μαντολίνο και απο τρίφωνη ή τετράφωνη χορωδία αποτελούμενη απο άνδρες.
Συνηθέστερα ερμηνεύεται τις νυχτερινές ώρες στους δρόμους και διακρίνεται για την ευκολομνημόνευτη μουσική γραμμή του.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΧΙΔΗΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΑΝΤΑΔΑ - Εις τον Αφρό της Θάλασσας [Γιαλό, γιαλό]

# data[].attributes.location_name
Λειβαδιά, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Σαράντα Παλληκάρια από τη Λειβαδιά

# data[].attributes.subject
Σαράντα Παλληκάρια από τη Λειβαδιά

# data[].attributes.body
Μία από τις ωραιότερες διασκευές του Β. Παπαθανασίου με την Ειρήνη Παπά, που έδωσε νέα πνοή και επανασύνδεσε την παράδοση με την σύγχρονη εποχή.
Το πιο ωραίο δημοτικό μας τραγούδι το οποίο αναφέρεται σε γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά την διάρκεια της Επανάστασης του 1821.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΧΙΔΗΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
GPITRAL1 Λογοτεχνία Greek Audiobooks for free

# data[].attributes.attachment_link.title
Σαράντα παλληκάρια από τη Λειβαδιά Ειρήνη Παππά στίχοι

# data[].attributes.location_name
Αρκαδία, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Τσάμικος, Αρκαδία.

# data[].attributes.subject
Τσάμικος, Αρκαδία.

# data[].attributes.body
Ο Τσάμικος είναι ελληνικός παραδοσιακός χορός. Χορεύεται σε κύκλο με ρυθμό 3/4 . Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από την λέξη Τσάμης που σημαίνει "ψηλός" και αναφέρεται μεταφορικά στο λεβέντικο ανάστημα που διαθέτουν οι χορευτές.

Ονομάζεται επίσης και Κλέφτικος καθώς χορευόταν από τους κλέφτες την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Στα δημοτικά τραγούδια το κλαρίνο είναι το κυρίαρχο όργανο, από έγχορδα η λύρα και το λαούτο και απο κρουστά  τα νταούλια, το τουμπερλέκι και το ντέφι.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΧΙΔΗΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.title
Μπρατίμια-Τσάμικο Πελ/σου (Αρκαδίας)- Των Κολοκοτρωναίων

# data[].attributes.location_name
Τρίπολη Αρκαδίας, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Τρίπολη Αρκαδίας, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Τρίπολη Αρκαδίας, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Σαράντης Παχίδης Β3

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Τρίπολη ( παλαιότερα γνωστή ως Τριπολιτσά ή Ντριπολιτσά) είναι πόλη στην κεντρική Πελοπόννησο. Είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του Νομού Αρκαδίας και της τέως επαρχίας Μαντινείας και αποτελεί έδρα της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Βρίσκεται χτισμένη σε οροπέδιο σε υψόμετρο 655 μέτρων. Ο πληθυσμός της είναι 30.090 κάτοικοι, ενώ ο πληθυσμός του ομώνυμου Δήμου είναι 47.457 κάτοικοι. Η Τρίπολη είναι μια σύγχρονη πόλη με έντονη οικοδομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια και εξαπλώνεται συνεχώς.

Τουρκοκρατία

Το αρχικό της όνομα ήταν Δρομπολιτσά ή Δροπολτσά ή Δορβογλίτζα η ονομασία αυτή είτε προέρχεται από το ελληνικό "Υδροπολιτσά" (υδρόπολις) είτε πιθανόν από κάποιο νότιο σλαβικό ιδίωμα και μεταφράζεται ως "η πόλη με τους δρυς". Σε Πατριαρχικό έγγραφο του 1581 αναφέρεται ως Υδρομπολιτζά, "Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Χώρα", και με το ίδιο όνομα στην πρώτη έκδοση της Γεωγραφίας του επισκόπου Αθηνών Μελετίου (1661-1714) το 1728. Στη δεύτερη έκδοση του ίδιου έργου αναφέρεται ως "Τροπολιτζά".

Κατά τα τελευταία χρόνια του 17ου αιώνα η Τριπολιτσά είναι μια μεγάλη πόλη με πληθυσμό πάνω από 20.000 κατοίκους, μόνο που αυτή τη φορά οι Τούρκοι και οι Αλβανοί μουσουλμάνοι ήταν πλειοψηφία. Κατά την περίοδο αυτή η Τρίπολη έγινε Πασαλίκι.

Το 1770, και μετά την Ορλωφική Επανάσταση, οι Οθωμανοί τιμώρησαν τους χριστιανούς κατοίκους της πόλης, εξοντώνοντας τρεις χιλιάδες άτομα και καίγοντας τα σπίτια τους τη Μεγάλη Δευτέρα, 29 Μαρτίου. Τότε ανασκολοπίστηκε ο επ. Άνθιμος (Βάρβογλης) και φονεύθηκαν πέντε άλλοι κληρικοί. Αμέσως μετά την καταστολή της επανάστασης του 1770, κατέβηκαν στην Πελοπόννησο ορδές Αλβανών, που είχαν αρχικά καλέσει οι Οθωμανοί για βοήθεια. Αυτοί παρέμειναν στην Τρίπολη, και γενικότερα στον Μοριά έως το 1779, λεηλατώντας και σφάζοντας τον πληθυσμό, σχεδόν ερημώνοντας την Πελοπόννησο. Για να επανέλθει η τάξη, ο Σουλτάνος διέταξε οθωμανικό στρατό να εκστρατεύσει στην Πελοπόννησο υπό τον αρχιναύαρχο Χασάν Τζεζαϊρλή το 1779. Στην Τρίπολη ο Χασάν υπέταξε τους Αλβανούς και ως τρόπαιο έστησε στα ανατολικά της πόλης πυραμίδα από 4.000 κεφάλια. Στην επιχείρηση κατά των Αλβανών ληστών συμμετείχαν και Πελοποννήσιοι και κυρίως η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων.
Αργότερα οι Οθωμανοί περιτείχισαν την πόλη, στήνοντας χαμηλό τείχος με 7 πύλες και 13 πύργους. Το 1807 ήρθε και εγκαταστάθηκε στην Τριπολιτσά ο Βελής Πασάς, γιος του θρυλικού Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Μαζί του έφερε και 12.000 στρατό και έκανε την Τριπολιτσά την ισχυρότερη στρατιωτική βάση των Τούρκων στη νότια Ελλάδα.

Ελληνική Επανάσταση

Η Άλωση της Τριπολιτσάς

Οι Έλληνες επαναστάτες στην Πελοπόννησο με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη πήραν την απόφαση να προχωρήσουν στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, που τότε ήταν η στρατιωτική έδρα των Τούρκων στην περιοχή. Η άλωσή της, τον Σεπτέμβριο του 1821, είχε ως αποτέλεσμα την τόνωση του ηθικού των υπόδουλων Ελλήνων.

Η πολιορκία της Τριπολιτσάς ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1821 και τελείωσε στις 23 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, όταν οι Έλληνες έκαναν γενική επίθεση και απελευθέρωσαν την πόλη. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος κατά την διάρκεια της επανάστασης θεώρησε απαραίτητη την κατάληψη της Τριπολιτσάς για την επιτυχία της επανάστασης, αναφέρει στο ημερολόγιό του σχετικά με την απελευθέρωση της : "Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάντα δύο χιλιάδες. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη. Έλληνες εσκοτώθηκαν εκατό."'

Η κατάληψη του διοικητικού και στρατιωτικού κέντρου των Οθωμανών ήταν κάτι περισσότερο από απαραίτητη για την εμπέδωση της επανάστασης στην Πελοπόννησο. Η πολιορκία της Τριπολιτσάς, εντός της οποίας είχαν συγκεντρωθεί περισσότεροι από είκοσι χιλιάδες άμαχοι μουσουλμάνοι και αρκετές χιλιάδες ενόπλων, κράτησε αρκετούς μήνες, έως τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη.

Ειδικά τον τελευταίο μήνα, οπότε ο κλοιός είχε γίνει πλέον ασφυκτικός και τα εφόδια της πόλης είχαν εξαντληθεί, πλήθος χριστιανών είχαν συγκεντρωθεί στο ελληνικό στρατόπεδο προσβλέποντας στα λάφυρα που θα αποκόμιζαν από την κυρίευση της πόλης. Την πτώση της Τριπολιτσάς ακολούθησαν σκηνές τυφλής βίας. Χιλιάδες Οθωμανών, άμαχοι στην πλειονότητά τους, αλλά και οι Εβραίοι της πόλης έγιναν θύματα μιας απερίγραπτης σφαγής που διήρκεσε τρεις μέρες. Οι πηγές δε συμφωνούν για τον αριθμό των θυμάτων. Το πιο πιθανό είναι ότι τις τρεις μέρες της άλωσης σφαγιάστηκαν περίπου 16.000 Τούρκοι, Εβραίοι και Αλβανοί, καθώς και περίπου εκατό Έλληνες από το στρατό των επαναστατών.

Μετά την Άλωση

Το 1825 πέρασε στην κυριαρχία του Ιμπραήμ Πασά της Αιγύπτου, ο οποίος την έκανε περιφερειακή του Πρωτεύουσα.

Μετά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, ο Ιμπραήμ έφτασε στην πόλη στις 9 Φεβρουαρίου 1827 επικεφαλής στρατού 12.000 ανδρών του, ερχόμενος από τη Μεσσηνία. Με σκοπό να μην αφήσει τους αντιπάλους του να χρησιμοποιήσουν την Τριπολιτσά ως ορμητήριο εναντίον των θέσεών του, αλλά και ως πράξη εκδίκησης, ανατίναξε τα τείχη της και έβαλε φωτιά σε όλα τα σπίτια και τα δημόσια κτίρια, τζαμιά, τεκέδες, εκκλησίες, χάνια και βρύσες. Λέγεται μάλιστα πως την καταστροφή άρχισε μαινόμενος ο ίδιος ο Ιμπραήμ, ενώ χαρακτηριστική ενέργειά του ήταν πως διέταξε να κατεβάσουν την τουρκική κτητορική επιγραφή που υπήρχε πάνω από την Πύλη του Ναυπλίου, την οποία και κατέστρεψε με τα χέρια του. Το χρονικό της καταστροφής της πόλης καταγράφηκε από τον Τριπολιτσιώτη αυτόπτη μάρτυρα και αγωνιστή Ρήγα Παλαμήδη.

Νεότερη ιστορία

Το 1830 ο πληθυσμός της Τρίπολης ήταν μόλις 3.380 ψυχές και τα σπίτια, μαζί με τα εργαστήρια, περί τα 750, τα περισσότερα μονώροφα. Μεταξύ 1842-57 εγκαταστάθηκαν αρκετοί Κρήτες στην Τρίπολη. Το πρώτο σχολείο εγκαινιάστηκε το 1831, ενώ το πρώτο Γυμνάσιο το 1850. Πρώτος Δήμαρχος της Τρίπολης διετέλεσε ο Γιαννάκος Πετρινός το 1835.

Ο πληθυσμός της Τρίπολης έχει παρουσιάσει σημαντική αύξηση απο το 1856 με μόνο δύο αρνητικές απογραφές σε αυτό το διάστημα. Ο μικρότερος αριθμός κατοίκων καταγράφτηκε το 1870 (7.020) και ο μεγαλύτερος το 2011 (30.866). Παρά την σημαντική μείωση πληθυσμού που υπέστη ο νομός Αρκαδίας μετά το 1940 η Τρίπολη συνέχιζε να αυξάνεται πληθυσμιακά και αυτή η αύξηση συνεχίστηκε μέχρι την πιο πρόσφατη απογραφή. Σύμφωνα με τα στοιχεία απογραφής του 2021 ο πληθυσμός της Τρίπολης ανέρχεται στους 43944 κατοίκους.

Η Τρίπολη έχει Μεσογειακό κλίμα, χαρακτηρισμένο ως κατηγορίας Γ στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Είναι χτισμένη στο κέντρο οροπεδίου, που περιστοιχίζεται από τους ορεινούς όγκους του Αρτεμισίου, του Παρθενίου και του Μαινάλου.Η πόλη απλώνεται σε ένα εκτεταμένο οροπέδιο, στο κέντρο της Πελοποννήσου, το οποίο βρίσκεται σε ύψος 650 μέτρων. Περιτριγυρίζεται από όλες τις πλευρές της από βουνά με πυκνή βλάστηση, εκ των οποίων το ψηλότερο και εγγύτερο είναι το Μαίναλο προς τα βορειοανατολικά. Το νοτιοδυτικό κομμάτι του οροπεδίου αποτελείτο από υγροτόπους, οι οποίοι σταδιακά αποξηράνθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως καλλιεργήσιμη γη. Λόγω της ηπειρωτικής της τοποθεσίας και του υψηλού υψομέτρου της, το κλίμα της Τρίπολης είναι μεταβαλλόμενο μεταξύ του μεσογειακού και του ηπειρωτικού, με ζεστά ξηρά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες μπορεί να υπερβούν τους 38 βαθμούς, ενώ το χειμώνα έχουν παρατηρηθεί θερμοκρασίες ακόμα και κάτω από -10 βαθμούς Κελσίου. Χιόνι ή χιονόνερο μπορεί να κάνει την εμφάνισή του αρκετές φορές από τα τέλη Οκτώβρη ως τις αρχές Απρίλη, όπως επίσης και πολλά πρωινά με ομίχλη ή και πάχνη κατά το ίδιο χρονικό διάστημα.

Τα αναλυτικά κλιματολογικά δεδομένα συνοψίζονται στον παρακάτω πίνακα:

Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου Τρίπολης. Αφιερωμένη στον Άγιο Βασίλειο, οικοδομήθηκε στη θέση όπου ήταν το τζαμί του Μπεκίρ Πασά. Τα εγκαίνια του ναού έγιναν στις 06-11-1855 και η ανέγερση του όλου οικοδομήματος διήρκεσε αρκετές δεκαετίες με διάφορες τροποποιήσεις του αρχικού σχεδίου. Είναι λιθόδμητη κατασκευή από μέλανα ασβεστόλιθο και έχει επικάλυψη ολόλευκου μάρμαρου Δολιανών. Κρίθηκε σκόπιμο να διατηρηθούν αρκετά καταστήματα και εργαστήρια κάτω και γύρω από τον ναό προκειμένου να συνεισφέρουν μέσω της ενοικίασης τους στην αποπεράτωση του ναού.

Πλατεία Άρεως. Διαμορφώθηκε στη θέση όπου βρισκόταν το σεράι. Η διαμόρφωσή της ξεκίνησε το 1858 με πρωτοβουλία του Σωτήριου Δ. Λαγοπάτη και ολοκληρώθηκε μετά το 1862 ύστερα από απαλλοτριώσεις ιδιοκτησιών. Έλαβε το όνομά της από τα γυμνάσια του τάγματος πεζικού, που διεξάγονταν σε εκείνη την περιοχή. Εκεί βρίσκεται και η μαρμάρινη στήλη με τα ονόματα των ηρώων που διαδραμάτισαν πρωταρχικό ρόλο στην απελευθέρωση της Τρίπολης και της Ελλάδας από τους Τούρκους το 1821. Στους ήρωες πρώτης κλάσεως κατατάχθηκε και ο τελευταίος Μοραγιάνης (εκπρόσωπος πάντων των προεστών της Πελοποννήσου) της Πελοποννήσου Θεοδωράκης Παπαγιαννόπουλος - Δεληγιάννης, που όντας όμηρος των Τούρκων, θυσιάστηκε υπέρ του Αγώνα των Ελλήνων και εκτελέστηκε από τους Τούρκους πριν την Άλωση της Τρίπολης από τους Έλληνες, επειδή ο αδελφός του στρατηγός Κανέλλος Παπαγιαννόπουλος - Δεληγιάννης δεν έλυσε την πολιορκία της Τρίπολης αλλά την επέτεινε, με συνέπεια την άλωσή της.

Κεντρική Πλατεία Τρίπολης ή Πλατεία Αγίου Βασιλείου. Διαμορφώθηκε κατά το διάστημα 1847-1848. Η κατασκευή και η δεντροφύτευση της κεντρικής πλατείας εκτιμάται ότι υπήρξε έργο του πρώτου δημάρχου της Τρίπολης Ιωάννη Πετρινού (1835-1841).

Αρχαιολογικό Μουσείο Τρίπολης. Έχει στεγαστεί στο παλιό νοσοκομείο "Ευαγγελίστρια", που είχε ιδρύσει η μοναχή Αναστασία Δεμεστίχα, σε ένα νεοκλασικό κτήριο του αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ. Το κτήριο ως νοσοκομείο λειτούργησε από το 1913 έως το 1951. Η ίδρυση του αρχαιολογικού μουσείου είχε αποφασιστεί από το 1980 επί υπουργίας Α. Ανδριανόπουλου και εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβρη του 1986 από την Μελίνα Μερκούρη, επί δημαρχίας Θεόδωρου Σεχιώτη.

Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης

Ο οικογενειακός τάφος και οι μαρμάρινες προτομές του Ιωάννη και της Ελπίδας Ορφανού, καθώς και του Νικολάου Π. Ορφανού που διέσωσαν κατά τη γερμανική κατοχή τη ζωή πολλών ανθρώπων και υπήρξαν μεγάλοι ευεργέτες. Οι τάφοι τους βρίσκονται στο νεκροταφείο του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Κάψιας στην Δημοτική ενότητα Μαντινείας στον Δήμο Τρίπολης.

Ο οικογενειακός τάφος της ιστορικότατης οικογένειας Λίτινα - Δεληγιάννη - Παπαγιαννόπουλου που διαδραμάτισε κύριο και αποφασιστικό ρόλο στην απελευθέρωση της Ελλάδας (και της Τρίπολης) από τους Τούρκους το 1821. Βρίσκεται στο διατηρητέο από το Υπουργείο Πολιτισμού νεκροταφείο του Ι.Ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εντός της Τρίπολης. Η οικία της οικογένειας βρίσκονταν στην οδό Βάρβογλη 7-9, όπου σήμερα έχει ανεγερθεί πολυκατοικία στην θέση της.

Η μεγάλων διαστάσεων 100εκ χ 110εκ. επίχρυση εικόνα της Παναγίας της Ελευθερώτριας, μεγάλης καλλιτεχνικής και χρηματικής αξίας, κατασκευής Πατριαρχείου Μόσχας, που φυλάσσεται στον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Κάψια στην Δημοτική ενότητα Μαντινείας στον Δήμο Τρίπολης, υπό τρόπον δωρεά εις μνήμη του Ιωάννη και της Ελπίδας Ορφανού.

Το Μαλλιαροπούλειο Δημοτικό Θέατρο Τρίπολης

Το Σπήλαιο Κάψια

Το Άλσος Αγίου Γεωργίου Τρίπολης εκτείνεται σε 185 στρέμματα, βρίσκεται ένα χιλιόμετρο από το κέντρο της Τρίπολης Αρκαδίας και διαθέτει μονοπάτια για τους επισκέπτες. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου, βρίσκεται μέσα στο Άλσος, όπως επίσης και το πέτρινο πέταλο του υποδειγματικού θεάτρου. Στο θέατρο πραγματοποιούνται παραστάσεις τα καλοκαίρια υπό την αιγίδα του Δήμου Τρίπολης και γίνονται μουσικές βραδιές. Το ζωολογικό πάρκο, εντός του Άλσους, φιλοξενεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της εντόπιας πανίδας. Εντός του κατάφυτου χώρου βρίσκονται επίσης καταστήματα.

Το Μεγάλο Καφενείο, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του Αγίου Βασιλείου και είναι ένα από τα παλαιότερα και ιστορικότερα κτήρια του Δήμου Τρίπολης.

Η Βίλα Τουρκοβασίλη, οικία του πολιτικού Θεόδωρου Τουρκοβασίλη.

Η Οικία Συναδινού είναι το σπίτι που γεννήθηκε ο θεατρικός συγγραφέας Θεόδωρος Συναδινός. Είναι ένα αξιόλογο νεοκλασικό, αρχοντικό, μιας και η οικογένειά του ήταν ιδιαίτερα εύπορη. Το σπίτι είναι διώροφο. Στο ισόγειο παλαιότερα στεγάζονταν καταστήματα και η καθεαυτό οικία ήταν στον 1ο όροφο. Πρόκειται για ένα κλασικό δείγμα της παλιάς, αρχοντικής Τρίπολης.

Το Δικαστικό Μέγαρο Τρίπολης είναι διατηρητέο ιστορικό κτίριο νεοκλασικού ρυθμού στην κεντρική πλατεία της πόλης, την πλατεία Άρεως και στεγάζει από το 1935 τις δικαστικές υπηρεσίες της περιοχής. Το δικαστικό μέγαρο άρχισε να χτίζεται - στη θέση που ήταν επί Τουρκοκρατίας - το σαράι του Χουρσίτ Πασά - το 1911 όταν υπουργός Δικαιοσύνης ήταν ο Καρυτινός νομοδιδάσκαλος Νικόλαος Δημητρακόπουλος αλλά τελείωσε - λόγων οικονομικών δυσπραγιών - είκοσι χρόνια αργότερα, το 1934 όταν υπουργός Δικαιοσύνης ήταν ο επίσης Αρκαδινός, Θεόδωρος Τουρκοβασίλης. Τα δε εγκαίνια έγιναν στις 13 Ιανουαρίου 1935. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε την περίοδο της Κατοχής από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής και έπειτα από τα Τάγματα Ασφαλείας Τριπόλεως σαν κρατητήρια και φυλακές μελλοθανάτων. Σήμερα, στο κτίριο γίνεται από τις αρμόδιες αρχές της περιφέρειας Πελοποννήσου, προσπάθεια αποκατάστασης των χώρων του υπογείου όπου στα διατηρημένα μέχρι σήμερα κελιά μαρτυρείται ένα κομμάτι της Ιστορίας της χώρας.

Οικία Ζαχαρόπουλου. Η οικία Ζαχαρόπουλου αποτελεί από τα παλιότερα νεοκλασικά της Τρίπολης και βρίσκεται στην οδό Εθνομαρτύρων. Χτίστηκε το 1843 από τον αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη. Πρόκειται για διώροφο μαρμάρινο κτίσμα που στον εξώστη του φέρει λεοντοκεφαλές.

Μαντζούνειο Μέγαρο Τρίπολης. Το Μαντζούνειο Μέγαρο Τρίπολης είναι το κτίριο όπου στεγαζόταν η βιβλιοθήκη της Τρίπολης. Πρόκειται για ένα από τα πολλά κτίρια που αποτελούν ζωντανή ιστορία της Τρίπολης. Στο χώρο που βρίσκεται το Μαντζούνειο υπήρχε παλιότερα καθολικό εκκλησίας της Θεοτόκου. Στα μέσα του 19ου αιώνα λειτούργησε σχολή κορασίδων. Το 1927 αγοράστηκε από τους αδελφούς Μαντζούνη, επιφανείς τριπολιτσιώτες που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της βιομηχανίας. Ακολουθώντας την παράδοση των εύπορων Αρκάδων, οι οποίοι μεριμνούν για τον τόπο τους, το κτίριο ανακαινίστηκε και προσφέρθηκε για να στεγαστούν νυκτερινές σχολές και η βιβλιοθήκη, ενώ απέκτησε και μία πρότυπη αίθουσα διαλέξεων όπου γίνονται επιστημονικές διαλέξεις μεγάλου κύρους. Έτσι, το Μαντζούνειο αποκαταστάθηκε στην πρώτη του αίγλη. Το κτίριο στέγαζε τη βιβλιοθήκη της πόλης, η οποία κατέχει συλλογή με σχεδόν 25.000 τίτλους και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού. Η βιβλιοθήκη ανασυγκροτήθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για επέκταση της Βιβλιοθήκης του Πανός που λειτουργούσε στο ίδιο αυτό κτίριο από το 1929.

Οικία Κώστα Καρυωτάκη. Το κομψό διώροφο κτήριο, που βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ερυθρού Σταυρού και Κώστα Καρυωτάκη, αποτέλεσε το πατρικό σπίτι του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη. Ο Κωνσταντίνος Καρυωτάκης, εγγονός του Αθανάσιου Σκάγιαννη, γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου του 1896. Το οίκημα είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του νεοκλασικού ρυθμού. Το κτήριο άνηκε στην μητέρα του Καρυωτάκη, την Αικατερίνη Σκάγιαννη. Το γένος της μητέρας του ήταν από τις επιφανέστερες οικογένειες της Τρίπολης. Ο Καρυωτάκης ακολούθησε την οικογένειά του στις πολλές μετοικήσεις, λόγω των μεταθέσεων του πατέρα του, που ήταν πολιτικός μηχανικός. Η αγορά του σπιτιού του Καρυωτάκη από την Περιφέρεια Πελοποννήσου πραγματοποιήθηκε το 1994. Το 1998 το κτίριο ανακαινίστηκε από το ΥΠΕΧΩΔΕ. Τα σχέδια προέβλεπαν το κτίριο να γίνει έδρα υπηρεσιών της Περιφέρειας ή σύγχρονο λαογραφικό μουσείο ή σπίτι της ποίησης. Τελικά, το 1999 στέγασε την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη.

Η Ιερατική Σχολή Τρίπολης βρίσκεται στην Τρίπολη Αρκαδίας. Το κτίριο που στεγάζεται ανήκε στο ζεύγος Γαληνού και χτίστηκε το 1857, ενώ η εγκαθίδρυση της ιστορικής ιερατικής σχολής έγινε το 1858. Η εκκλησιαστική παιδεία κατά την οθωνική περίοδο ήταν απαίτηση του κλήρου προς το παλάτι. Οι συνθήκες της επανάστασης είχαν στερήσει την εκκλησία από μορφωμένους κληρικούς και το κενό αυτό έπρεπε να αναπληρωθεί τάχιστα. Έτσι λοιπόν, μετά από επίμονες διαβουλεύσεις, αποφασίζεται το 1833 η ίδρυση των τριών πρώτων ιερατικών σχολών. Χρειάστηκε να φτάσουμε όμως στα 1858 για να εκπληρωθεί αυτό το όνειρο. Όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα "Βελτίωσις" του Ιανουαρίου του 1858: "Πάσα ελληνική καρδία, και ορθόδοξος χριστιανός ευφράνθη δια την σύστασιν των Ιερατικών Σχολών εν τω ελευθέρω κράτει της Ελλάδος. Τρεις Σχολαί Ιερατικαί απεφασίσθη υπό της Βασιλείας όπως συστηθώσιν επί του παρόντος εν τη Στερεά, εν τοις Νήσοις και εν Πελοποννήσω. Και δια Βασιλικού διατάγματος ωρίσθη εκάστη η έδρα. Η της Πελοποννήσου ωρίσθη η κεντρικωτέρα, η πολυπληθεστέρα και η υγιεστέρα μεσόγειος πόλις η Τρίπολις..."

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Τρίπολης είναι παραδοσιακός σταθμός, τυπικό δείγμα του 19ου αιώνα. Στον χώρο αυτό γυρίστηκε η κινηματογραφική διασκευή του διηγήματος του Αντώνη Σαμαράκη "Σε έναν συνοριακό σταθμό", λόγω του απολύτως διατηρημένου χαρακτήρα του. Έχει επικάλυψη από πέτρα καθώς και κεντρική πύλη. Η σιδηροδρομική ένωση με την Αθήνα έδωσε μεγάλη ώθηση στο εμπόριο. Η παλιά εταιρεία "Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου" εγκαινίασε τον συρμό το 1892 και έγινε ορόσημο για όλη την Αρκαδία. Μετά την παράδοση της γραμμής και προς Καλαμάτα, η Τρίπολη ήταν σταθμός σε όλο τον νότιο άξονα της Ελλάδας. Έγινε εμπορικό κέντρο της Πελοποννήσου και γνώρισε ραγδαία άνοδο. Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται σε υψόμετρο 665 μέτρων. Διατηρείται σε άριστη κατάσταση, αν και στις μέρες μας είναι ανενεργός.

Το Κτίριο της πρώην Νομαρχίας Αρκαδίας βρίσκεται στην Πλατεία Ανεξαρτησίας της Τρίπολης και είναι νεοκλασικής αρχιτεκτονικής κτίριο που παλαιότερα στέγαζε την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Είναι διώροφο, όπως τα περισσότερα κτίρια του 19ου αιώνα και έχει κεραμοσκεπή. Η κυκλική πλατεία μοιάζει να είναι προέκταση του κτιρίου και δημιουργεί ένα αρμονικό σύνολο με την Ιερατική Σχολή Τρίπολης. Η Πλατεία Ανεξαρτησίας είναι από τις γωνιές της Τρίπολης που έχουν κρατήσει τον χαρακτήρα της παλιάς πόλης.

Στρατώνες του 11ου Συντάγματος Πεζικού που είναι από τα πιο ιστορικά συντάγματα της Ελλάδας, με καθοριστική συμβολή στους νεότερους αγώνες της σύγχρονης Ελλάδας.

Πολλά καλλιτεχνικά σωματεία και φορείς συμβάλλουν στην πολιτιστική ζωή της Τρίπολης. Τα πλέον σημαντικά είναι:

Φιλαρμονική Τριπόλεως. Από τα αρχαιότερα σωματεία της πόλης (1893) με λαμπρή δράση στο παρελθόν (Ατείλο Ροτζέρο Καμπανίλε)

Φιλοτεχνικός Όμιλος Τρίπολης. 40ετής παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης

Θεατρική Ομάδα Τρίπολης με συνεχή παρουσία από το 1984: Έχει ανεβάσει 64 θεατρικές παραστάσεις με πολύ αξιόλογες κριτικές (έως Μάρτιο 2021). Το Μάρτιο του 1995 έλαβε τιμητική διάκριση από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων για την προσφορά της στο θέατρο. Επίσης, το 1998, στα πλαίσια του εορτασμού των 100 χρόνων της Ελληνικής Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων, η Θ.Ο.Τ. προσκλήθηκε ως η μόνη ερασιτεχνική ομάδα στην Ελλάδα να παρουσιάσει το έργο Μήδεια. Το 2004 έλαβε μέρος σε φεστιβάλ ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων στην Ουγγαρία με συμμετοχή αντίστοιχων ομάδων από διάφορες χώρες της Ευρώπης και έλαβε το τρίτο βραβείο.

Ομάδα "Έλευσις"' με παρουσία από το 1998.

Στην Τρίπολη υπάρχουν πολλοί όμιλοι παραδοσιακού χορού ( Λύκειο Ελληνίδων, Αρκαδιανή, Λαογραφική Εστία, Κέντρο Ελληνικού Χορού, Μωραΐτες κ.α.).

Γνωστός πεζογράφος υπήρξε ο Βασίλης Μπενόπουλος. Συμβολαιογράφος και συγγραφέας, άφησε το στίγμα του στην κοινότητα της Τρίπολης γράφοντας δοκίμια και μυθιστορήματα.

Γνωστοί εικαστικοί της πόλης είναι:

Δημήτρης Κούρος. Ζωγράφος - γλύπτης με δεκάδες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Φιλοτέχνησε το μνημείο Προσφυγικού Ελληνισμού που βρίσκεται στην πλατεία Φιλικών- Προσφύγων στην Τρίπολη.

Δημήτριος Ταλαγάνης. Αρχιτέκτονας και ζωγράφος με παρουσία στο εξωτερικό και στην Ελλάδα

Χρήστος Αναγνωστόπουλος. Καλλιτέχνης στη γλυπτική-διακόσμηση με γυαλί και μέταλλο.

Η πόλη διαθέτει τρεις βιβλιοθήκες - Δημόσια, Δημοτική και Πανεπιστημιακή.

Η Τρίπολη είναι η έδρα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και σύμφωνα με τον νόμο 4610/19 (ΦΕΚ 70 Α, 7/5/2019) λειτουργούν τα παρακάτω Τμήματα:

Τμήμα Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών

Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης & Τεχνολογίας

Τμήμα Οικονομικών Επιστημών

Τμήμα Νοσηλευτικής

Στην Τρίπολη φτάνει κανείς με αυτοκίνητο μέσω του αυτοκινητοδρόμου Μορέα. Το ΚΤΕΛ Αρκαδίας συνδέει την Τρίπολη με άλλες πόλεις της Ελλάδας. Η Τρίπολη δεν διαθέτει αεροδρόμιο και εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο της Καλαμάτας. Μέχρι το 2011 εξυπηρετούνταν από τον σιδηρόδρομο.

Το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο της Τρίπολης είναι το μεγαλύτερο κέντρο του Νομού. Διαθέτει ανοιχτό στίβο, στεγασμένες εγκαταστάσεις βόλεϋ και μπάσκετ, τρία γήπεδα τένις, χώρους αθλοπαιδιών, γήπεδο ποδοσφαίρου και κολυμβητήριο. Στην Τρίπολη δραστηριοποιούνται πάνω από 40 αθλητικά σωματεία που αφορούν όλους τους αθλητικούς τομείς: στίβο, ποδηλασία, κολύμβηση, ορειβασία, πολεμικές τέχνες, άρση βαρών, μπάσκετ με τον Σ.Δ.Υ. Τρίπολης (dromeisbc) και ποδόσφαιρο, με τον Παναρκαδικό και τον Αστέρα Τριπόλεως. Διαθέτει επίσης σκοπευτικούς ομίλους και αερολέσχη. Στο όρος Μαίναλο βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο της Οστρακίνας.

1. <Ελληνική Στατιστική Αρχή (2014) Τροποποίηση των αποτελεσματάτων της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στον De facto Πληθυσμό της Χώρας ΦΕΚ 699/Β΄/20 Μαρτίου 2014

2. R. M. Dawkins, The Place-names of Later Greece, in Transactions of the Philological Society, November 1933, p. 19-20

3. George C. Miles, The Athenian Agora, vol. 9, 1962, p 12 (Miles considers "Hydropolitsa" a popularization)

4. Κοτσιάνης Αλέξανδρος, Εξακόσια χρόνια ιστορικού βίου της Τριπολιτσάς, Πελοποννησιακά, Παράρτημα 24, Αθήνα 2001-2002, σελ. 39.
Ο Αλ. Κοτσιάνης υπήρξε δήμαρχος Τριπόλεως.

5. A.J.B. Wace, "A note on Tripolitza", Λαογραφία, τ. 7 (1923), σ. 186.

6. Σάθας Κωνσταντίνος (1869) Τουρκοκρατουμένη Ελλάς : ιστορικόν δοκίμιον περί των προς αποτίναξιν του Οθωμανικού ζυγού επαναστάσεων του Ελληνικού Έθνους (1453-1821). σελ. 494, 494:
"...έσφαξαν πολλούς των εν τη πόλει Ελλήνων, και δια του αίματος των δυστυχών τούτων βάψαντες τας κεφαλάς των ίππων, και τας χείρας αυτών, εφώρμησαν κατά των Ελλήνων σατανικώς αλαλάζοντες. ... Μετά δε την νίκην οι Τούρκοι επανελθόντες εις Τριπολιτσάν διήρπασαν και παρέδωκαν εις τας φλόγας τας οικίας των χριστιανών. Εν διαστήματι ολιγωτέρω των δύο ωρών εσφάγησαν τρεις χιλιάδες Ελλήνων άνευ διακρίσεως γένους και ηλικίας, τα δε πτώματα αυτών εκάησαν επί πυράς. ... ο διοικητής της πόλεως κατεδίκασεν εις θάνατον τον επίσκοπον και πέντε άλλους κληρικούς, ως ρωσσίζοντας."

7. Σάθας Κωνσταντίνος (1869) Τουρκοκρατουμένη Ελλάς. σελ. 528.:Ο Σάθας παραθέτει απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Θ. Κολοκοτρώνη: "... εις τον πατέρα μου έστειλε (ο Χασάν) χωριστό μπουγιουρτί, να ελθήτε να βγάλουμε τους Αρβανίταις και να ευρή ο ραγιάς το δίκηό του. Ο πατέρας μου εκίνησε με χίλιους στρατιώτας, και έπιασε τα Τρίκορφα, εις την Τριπολιτσάν. ... Είδανε ότι δεν ημπορούν να βαστάξουν οι Αρβανίταις μέσα εις Τριπολιτσά, διότι δεν ήτον τότε τειχογυρισμένη. ... Όταν τους επολέμησε ο πατέρας μου του έλεγαν, Κολοκοτρώνη δεν κάμεις ισάφι; Τί νισάφι να σας κάμω, οπού ήλθετε και εχαλάσατε την πατρίδα μου, μας πήρατε σκλάβους, και μας εκάμετε τόσα κακά; ... Τα κεφάλια των Αλβανών έφτιασαν πύργον εις την Τριπολιτσά"

8. "Mean Tripolis Climatic Averages". Κλιματολογία Τρίπολης.

9. "Άνω Δολιανά". Οδηγός Πελοποννήσου, cultureportal.uop.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2020.

10. Μπελόκα, Σοφία (2017). "Η πόλη της Τρίπολης 1828-1862: διοικητική, δημογραφική, πολιτική, κοινωνική και οικονομική εξέλιξη". Πάντειο Πανεπιστήμιο κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, Σχολή Πολιτικών Επιστημών, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης.

11. "Οι θησαυροί του Αρχαιολογικού Μουσείου Τρίπολης". Άννα Βασιλική Καραπαναγιώτου.

12. Η ιστορικός Ζιζή Σαλίμπα, η οποία έχει ασχοληθεί και με την ιστορία της Αρκαδίας, θεωρεί ότι "...τα υπόγεια του Δικαστικού Μεγάρου στην Τρίπολη με τα μηνύματα και τις ζωγραφιές των φυλακισμένων αποτελούν πολύτιμα τεκμήρια της συλλογικής μας μνήμης και της ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης όχι μόνο στην Αρκαδία αλλά σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Η Τρίπολη ήταν διοικητικό κέντρο στην Πελοπόννησο κατά τη διάρκεια της Κατοχής και οι κρατούμενοι μεταφέρονταν εκεί από ολόκληρη την Πελοπόννησο".https://www.kathimerini.gr/culture/561301420/ta-ypogeia-os-tekmiria-tis-syllogikis-mas-mnimis-kai-istorias/

13. https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/67715b2c-ec81-4f0c-ad6a-476a34d732bd/11624431.pdf

Τάσος Γριτσόπουλος, Τρίτομη ιστορία της Τριπολιτσάς, Ένωση Τριπολιτών Αττικής, 1976.

Σ. Α. Αρβανιτόπουλος, "Σημείωμα περί Τριπόλεως τω 1769", Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. Δ, σελ.574

Νίκος Γρηγοράκης, Τρίπολη. Ιστορία - Αρχιτεκτονική - Θέατρο - Εικαστικά, Μίλητος, 2008.

Σοφία Μπελόκα, Η πόλη της Τρίπολης 1828-1862: διοικητική, δημογραφική, πολιτική, κοινωνική και οικονομική εξέλιξη, Διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2017.

# data[].attributes.attachment_link.title
Τρίπολη Αρκαδίας - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Τρίπολη ( παλαιότερα γνωστή ως Τριπολιτσά ή Ντριπολιτσά) είναι πόλη στην κεντρική Πελοπόννησο. Είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του Νομού Αρκαδίας και της τέως επαρχίας Μαντινείας και αποτελεί έδρα της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Βρίσκεται χτισμένη σε οροπέδιο σε υψόμετρο 655 μέτρων. Ο πληθυσμός της είναι 30.090 κάτοικοι, ενώ ο πληθυσμός του ομώνυμου Δήμου είναι 47.457 κάτοικοι.

# data[].attributes.location_name
Πηγές, Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Τραγούδι: Kοντούλα λεμονιά
Προέλευση: Ήπειρος
Θέμα: Ο καημός της αγάπης
Ρυθμός: 3σημος
Χορός: στα τρία
Όργανα: κλαρίνο, βιολί, λαούτο, ντέφι
Μου αρέσει αυτό το τραγούδι, γιατί το έχω ακούσει σε ένα πανηγύρι στο χωρίο μου. Επίσης, ο γυμναστής μας στο Δημοτικό μας μάθαινε αυτόν τον χορό και έτσι ξέρω να το χορεύω.
Δημήτρης Λ. Β1

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΕΛΛΟΠΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
"Κοντούλα λεμονιά"(Ηπειρώτικο) - Μιχάλης Ζάμπας

# data[].attributes.location_name
Ικαρία, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Πέρα στου χωριού την βρύση
Το τραγούδι είναι παραδοσιακό Ικαριώτικο που χορεύεται στα πανηγύρια. Είναι ένα εύθυμο τραγούδι που μιλάει για ένα χαρούμενο γεγονός. Τα παραδοσιακά όργανα που το ερμηνεύουν είναι η τσαμπούνα. Ο χορός χορεύεται σε όλη την χώρα και είναι γνωστός λόγω ότι χορεύεται με πάθος
Κατερίνα Κωνσταντινίδη Τσαβίση Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Ικαριώτικος Λαγκάδα 2015 Ikariotikos Lagada

# data[].attributes.location_name
Τραπεζούντα, Τουρκία

# data[].attributes.headline
ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΛΥΡΑ 

# data[].attributes.subject
ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΛΥΡΑ 

# data[].attributes.body
Η ποντιακή λύρα  (κεμετζές) είναι έγχορδο μουσικό λαϊκό όργανο το οποίο παίζεται κυρίως από Έλληνες του Πόντου και της Καππαδοκίας.  Το όργανο ανήκει στην κατηγορία των εγχόρδων τοξοτών μουσικών οργάνων, Συνήθως, παίζεται με συνοδεία άλλου ενός οργάνου (νταούλι). Το μήκος του κυμαίνεται από 55 μέχρι 60 εκατοστά. Οι χορδές της είναι τρεις μεταλλικές, ή δύο μεταλλικές και μια εντέρινη.
Εβελίνα Φουστέρη β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Sholi Music Foundation Holy Archdiocese of Athens

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποντιακή Λύρα: Σταύρου Θοδωρής | Σχολή Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

# data[].attributes.location_name
Άρτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
<< Γιάννη μου το μαντήλι σου >>
Στιχουργική – θεματολογία – είδος:  Παραδοσιακό τραγούδι, της ξενιτιάς
Ερμηνευτής/ερμηνευτές: Σάββας Σιάτρας
Ρυθμός – ρυθμικό σχήμα / χορός:  Τετράσημος ρυθμός και  χορεύεται «στα δύο» όπως ονομάζεται στην Ήπειρο ή «στρωτό» ή απλώς «πωγωνίσιο».
Μουσικά όργανα: Κλαρίνο, Λαούτο, Ντέφι
Τοπικές παραδόσεις: Ακούγεται σε γάμους
Μαριλενα, Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Καψάλης - Γιάννη Μου Το Μαντήλι Σου - Official Audio Release

# data[].attributes.headline
Τραπεζούντα, Πόντος

# data[].attributes.subject
Τραπεζούντα, Πόντος

# data[].attributes.body
ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ
ΠΑΡΘΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ

Το ''Πάρθεν η Ρωμανία'' αποτελεί έναν ποντιακό παραδοσιακό θρήνο για την άλωση της Πόλης το 1453 και για την κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας οκτώ χρόνια αργότερα, αποτελεί δηλαδή ένα ιστορικό τραγούδι.
Ο ρυθμός του είναι εννεάσημος (9/8).
Μουσικά όργανα που το συνοδεύουν είναι ο κεμεντζές (η ποντιακή λύρα), το λαούτο, η φλογέρα - καβάλ, το νταούλι και το άσκαυλον.
Βασιλική Μιχαηλίδη Β1 5ο Γυμνάσιο Χαλανδρίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΠΑΡΘΕΝ (Διπάτ) - Ποντιακά τραγούδια

# data[].attributes.body
Στην Ζάκυνθο συναντάμε καντάδες και αρέκια που μέσα από τους στίχους εξελίσσονται ερωτικές ιστορίες. Είναι πολυφωνικά τραγούδια οπου η 1η φωνη τραγουδάει πιο ψηλά απο την 3η και συνοδεύονται απο κιθάρα και μαντολίνο.
Αντώνης Χανιώτης Β3

# data[].attributes.location_name
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Συρτός καλαματιανός

Είναι ένας ελληνικός παραδοσιακός χορός που ανήκει στο είδος χορού συρτός. Στη βασική του μορφή αποτελείται από δώδεκα  βήματα από τα οποία τα επτά πρώτα είναι προς τα εμπρός και τα υπόλοιπα πέντε επί τόπου. Ο ευχάριστος ρυθμός του και τα απλά βήματα του τον καθιέρωσαν σαν τον δημοφιλέστερο ελληνικό χορό και χορεύεται από άνδρες και γυναίκες.
Θέμης Λ. Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Πελοπόννησος - Καλαματιανός

# data[].attributes.location_name
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΓΑΠΗΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΛΑΡΙΝΟ,ΟΥΤΙ,ΒΙΟΛΙ,ΣΑΝΤΟΥΡΙ,ΛΑΟΥΤΟ ΚΑΙ ΚΡΟΥΣΤΑ .Ο ΡΥΘΜΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ 7 ΣΗΜΟΣ ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΜΕΤΡΟ 7/8
ΛΕΒΑΝΤΗ ΑΝΤΩΝΙΑ Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ.ΓΙΩΤΑ ΛΥΔΙΑ.

# data[].attributes.location_name
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Καλαμάτα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Το όνομα του τραγουδιού "Μαντήλι Καλαματιανού" προέρχεται από την Πελοπόννησο, όπου και δημιουργήθηκε. Είναι 15σύλλαβος, το είδος του είναι του γάμου, έχει επτάσημο ρυθμό και ο χορός του είναι καλαματιανός. Τα μουσικά όργανα που περιέχει είναι: μπουζούκι, βιολί, τύμπανο και κλαρίνο. Τις περισσότερες φορές ακούγεται στους γάμους και είναι χαρακτηριστικό στους παλιούς χορευτές, οι οποίοι το χόρευαν.
Άντζελα Ζίου
Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
06. ΜΑΝΤΗΛΙ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ [Κική Φραγκούλη]

# data[].attributes.body
ΚΛΑΡΙΝΟ
Το κλαρίνο είναι πνευστό μελωδικό όργανο το οποίο έχει δυνατό ήχο . Παρόλο που είναι “δυτικού” τύπου όργανο, χάρη στις εξαιρετικές τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο οργανοπαίκτης, μπορούν να αποδοθούν μουσικές εκφράσεις πάνω σε μοτίβα και δρόμους της αξεπέραστης βυζαντινής μας μουσικής.
Γεωργία Μ. - Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Το ελληνικό παραδοσιακό κλαρίνο - Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος

# data[].attributes.location_name
Άγιος Νικόλαος Λασιθίου, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Άγιος Νικόλαος Λασιθίου

# data[].attributes.subject
Άγιος Νικόλαος Λασιθίου

# data[].attributes.body
Ο Πεντοζάλης είναι Κρητικός χορός που χορεύεται από άνδρες και γυναίκες με μέτρο 2/4.Τα βήματα είναι 10 και ο γρήγορος Πεντοζάλης είναι πηδηχτός χορός.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κρήτες Λαογραφικός Χορευτικός Όμιλος

# data[].attributes.attachment_link.title
Πεντοζάλι "Κρήτες" Ηρώδειο «ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΠΟΝΤΟΣ ΣΜΙΞΑΝΕ»

# data[].attributes.location_name
Ικαρία, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ο Ικαριώτικος είναι νησιώτικος χορός που χορεύεται στα πανηγύρια από πλήθος χορευτών. Είναι χορός που χορεύεται με ένταση και πάθος.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.title
Kallitexnikoi Agwnes 2009 - 1o GEL Syrou - Ikariotikos

# data[].attributes.location_name
Σπάρτη, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ο Καλαματιανός είναι από τους δημοφιλέστερους παραδοσιακούς χορούς,συνοδεύεται από χαρούμενη μουσική και έχει ευχάριστο ρυθμό.Χορεύεται με 12 βήματα.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.location_name
Καρδίτσα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Καραγκούνα, Καρδίτσα

# data[].attributes.subject
Καραγκούνα, Καρδίτσα

# data[].attributes.body
Η Καραγκούνα είναι γυναικείος χορός που χόρευαν οι γυναίκες του Θεσσαλικού κάμπου.Τον χορεύουν πιασμένες από τις παλάμες με αργά και βαριά βήματα.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΖΑΓΟΡΙΣΙΩΝ

# data[].attributes.attachment_link.title
Χοροί Καρδίτσας: Καραγκούνα

# data[].attributes.location_name
Κοζάνη, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Λεβέντικος, Κοζάνη

# data[].attributes.subject
Λεβέντικος, Κοζάνη

# data[].attributes.body
Ο Λεβέντικος είναι Μακεδονικός χορός ,είναι μεικτός κυκλικός, με βήματα που στην αρχή είναι στρωτά και στη συνέχεια γίνονται γρήγορα και πηδηχτά και ολοκληρώνονται σε τρία μουσικά μέτρα .Έχει μέτρο 16/8. Ο χορός αυτός είναι ο πρώτος που χορεύεται στους γάμους της Δυτικής Μακεδονίας.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Εργαστήρι Πολιτισμού Νέας Αρτάκης ΄΄Παναγία Φανερωμένη''

# data[].attributes.attachment_link.title
ΛΕΒΕΝΤΙΚΟΣ- ΖΑΡΑΜΟ: ΧΟΡΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (ΠΕΡΙΟΧΗ ΦΛΩΡΙΝΑΣ)

# data[].attributes.location_name
Ξάνθη, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ο Τσέστος είναι Θρακιώτικος χορός και προέρχεται από την Ανατολική Ρωμυλία.Είναι Ζωναράδικος  χορός,χορεύεται από ανδρες και γυναίκες στην αρχή αλλά  όταν ο ρυθμός ζωηρεύει,οι άνδρες ξεκόβουν απ τον κύκλο και  χορεύουν τον Τσέστο πιασμένοι απο τα ζωνάρια τους.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χορευτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης

# data[].attributes.attachment_link.title
''Μηλίσσω-Τσέστος'' - Ανατολική Ρωμυλία - ''Ο κυρ βοριάς παρήγγειλε''

# data[].attributes.location_name
Ιωάννινα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ηπειρώτικος Συρτός στα τρία. Μεγαλοπρεπής και δωρικός χορός. Έχει αργά βήματα, φιγούρες και καθίσματα. Χορεύεται από άνδρες και γυναίκες.
Τα παιδιά της Σαμαρίνας είναι ένα κλέφτικο τραγούδι σε δίσημο ρυθμό, με θέμα τιν θάνατο του κλέφτη.  Οι στίχοι εκφράζουν τη στερνή επιθυμία των κλεφτών να μη μαθευτεί απ’ τους δικούς τους το θλιβερό νέο του θανάτου τους. Γι’ αυτό παλιότερα λεγόταν ως μοιρολόι ή αργό γαμήλιο και δε χορευόταν. Ο χορός στα τρία είναι ο χορός, με τον οποίο αποδίδεται το τραγούδι.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σκόμπυ Καγκάνης

# data[].attributes.attachment_link.title
ΧΟΡΟΙ ΗΠΕΙΡΟΥ - ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΙΝΑΣ - ΣΥΡΤΟ ΣΤΑ ΤΡΙΑ

# data[].attributes.location_name
Αγρίνιο, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Τσάμικος, Αγρίνιο

# data[].attributes.subject
Τσάμικος, Αγρίνιο

# data[].attributes.body
Ο Τσάμικος ή λεβέντικος χορός  χορεύεται σε κύκλο σε ρυθμό 3/4. Χορεύεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, κυρίως στις περιοχές γύρω από την Πίνδο. Έχει αρκετές φιγούρες, άλματα και γονατίσματα.Τα όργανα που ακούγονται είναι το κλαρίνο, το βιολί,το νταούλι, η τσαμπούνα και το σαντούρι.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΡΕΚΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΡΟΥΜΕΛΗ ( ΠΑΡΝΑΣΟΣ ), ΧΟΡΟΣ:  ΤΣΑΜΙΚΟΣ ( Ο ΗΛΙΟΣ )  TRADITIONAL  GREEK  PERFORMANCE.

# data[].attributes.location_name
Κέρκυρα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ρούγα, Κέρκυρα.

# data[].attributes.subject
Ρούγα, Κέρκυρα.

# data[].attributes.body
Η Ρούγα είναι παραδοσιακός χορός της Κέρκυρας που χαρακτηρίζεται από ελαφράδα και έντονο λυρικό στοιχείο. Χορεύεται σε ζευγάρια και αποτελείται από 12 βήματα.Ο κορυφαίος ποικίλει το χορό με στροφές και καθίσματα.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΡΚΑΝΟΣ Β3

# data[].attributes.body
Τίκο Πάντια Β1
Τα Τρίκαλα είναι πόλη της δυτικής Θεσσαλίας, πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και του Δήμου Τρικκαίων. Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Ληθαίο, ο οποίος αποτελεί παραπόταμο του Πηνειού. Τα μουσικά όργανα που υπήρχαν στην Θεσσαλία ήταν το βιολί και από τις αρχές του αιώνα, το κλαρίνο, το λαούτο, το σαντούρι και το ντέφι με τα ζήλια δηλ. ο νταιρές. Βέβαια κατά τόπους υπήρχαν και άλλα όργανα που τα συναντάμε και σε άλλες περιοχές όπως τα χάλκινα που είχε το Λιβάδι (βλάχοι) και η Τσαριτσάνη, ζουρνάδες, νταούλια, γκάιντες, κτλ. εννοείται ότι προϋπηρχε όλων η φλογέρα.

# data[].attributes.location_name
Σύρος, Ερμούπολη, Greece

# data[].attributes.headline
Σύρος, Ερμούπολη, Greece

# data[].attributes.subject
Σύρος, Ερμούπολη, Greece

# data[].attributes.body
Παραδοσιακό βιολί
Το παραδοσιακό βιολί ως όργανο είναι ίδιο με το κλασικό.

Στο παραδοσιακό βιολί, το ρεπερτόριο περιλαμβάνει κομμάτια από διάφορα μέρη της Ελλάδος όπως Κρήτη, Δωδεκάνησα, Επτάνησα, Κυκλάδες, Ήπειρο, Στερεά Ελλάδα, Μακεδονία και άλλα και φυσικά από την Μικρά Ασία. Στα μαθήματα διδάσκεται το ιδιαίτερο ύφος που χαρακτηρίζουν την μουσική των παραπάνω περιοχών και φυσικά οι μουσικές κλίμακες ή αλλιώς οι «λαϊκοί δρόμοι».

Το παραδοσιακό βιολί ανήκει στα λαικά – παραδοσιακά όργανα.
Γεωργία Μ. - Β3

# data[].attributes.attachment_link.title
Κυριάκος Γκουβέντας - μαθήματα βιολιού

# data[].attributes.location_name
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Μουσικά Όργανα

ΦΛΟΓΕΡΑ

Το συνηθέστερο υλικό είναι το καλάμι, στο οποίο ανοίγονται
5 – 7 τρύπες. Επειδή κατασκευάζεται από τον ίδιο τον οργανοπαίχτη οι αποστάσεις των οπών γίνεται σύμφωνα με τα δάχτυλα του.

ΚΛΑΡΙΝΟ

Ο διάδοχος της φλογέρας είναι το κλαρίνο το οποίο είναι πιο απλό  απ' αυτό που χρησιμοποιείται στην συμφωνική ορχήστρα γιατί έχει  λιγότερα κλειδιά και αρκετές τρύπες τελείως ακάλυπτες.

ΒΙΟΛΙ

Ο ρόλος του βιολιού είναι να συμπληρώσει το κλαρίνο και να “γεμίζει” τα κενά. Στην Ήπειρο παίζονται επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μοτίβα, δημιουργώντας  έτσι ένα αρμονικό φάσμα  στο οποίο κινείται το κλαρίνο.

ΛΑΟΥΤΟ

Το λαούτο είναι πολυφωνικό όργανο. Ο ρόλος του είναι συνοδευτικός. Το ηπειρώτικο λαούτο αποτελείται από τέσσερις διπλές χορδές κουρδισμένες ανά δύο και παίζεται με πένα ή φτερό.

ΝΤΕΦΙ

Το ντέφι, έχει ρυθμικό  ρόλο σε πλαίσια πάντα λιτά και συντηρητικά. Δεν αυτοσχεδιάζει ποτέ, περιορίζεται δηλαδή ώστε να υπογραμμίζει τα χορευτικά βήματα εναλλάσσοντας ένα βαρύ (θέση) κι ένα οξύ (άρση) ήχο. Με αυτό τον τρόπο χαρακτηρίζει τυπικά, το γνωστό αργόσυρτο ηπειρώτικο ύφος.
Δανάη Μπελώνια, Β2

# data[].attributes.location_name
Σεβάστεια, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Σεβάστεια, Τουρκία

# data[].attributes.subject
Σεβάστεια, Τουρκία

# data[].attributes.attachment_link.title
χάρτης, κεμεντζές, παρτιτούρα

# data[].attributes.body
Τίτλος τραγουδιού: "Την πατρίδα μ' έχασα" (μέτρο 5/8, τέμπο 80bpm -Andante)
Μουσικό όργανο: Ποντιακή λύρα (κεμεντζές)
Ποντιακός χορός: μονό τικ

# data[].attributes.attachment_link.title
Την πατρίδα μ' έχασα  ~ Α.Βασιλειάδης & Γ. Κουρτίδης

# data[].attributes.body
Το δημοτικό τραγούδι ο Γιατρός είναι ένα Ηπειρώτικο τραγούδι που συνοδεύει το χορό ο Γιατρός και πήρε το όνομά του από τα λόγια του τραγουδιού. Χορεύεται σε έντεκα κινήσεις[ οι έξι του συρτού]. Ακούγεται σε γάμους και πανηγύρια. Χρήστος Μπλίκας Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΛΕΚΟΣ ΚΙΤΣΑΚΗΣ - ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΜΑΝΟΥΛΑ

# data[].attributes.location_name
Σκύρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Ανεμόεσσα νεράιδα από την Ελένη Λεγάκη.
Νησιώτικο σε επτάσημο ρυθμό.
Μουσικά όργανα: βιολί-κιθάρα-σαντούρι.
Χοροί: μπάλος-αντικρυστός-συρτός. Χορεύεται σε γάμους, πανηγύρια και την περίοδο του καρναβαλιού.
Μαστραντώνη Κ.Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Σκύρος - Ανεμόεσσα νεράιδα.

# data[].attributes.body
Μαντήλι Καλαματιανό
Το τραγούδι αυτό ερμηνεύεται από την Γιώτα Λύδια. Συνοδεύεται από κλαρίνο, βιολί, σαντούρι, λαούτο, ούτι και κρουστά. Συνοδεύεται με καλαματιανό χορό στα 7/8. Είναι τραγούδι της αγάπης και μπορεί να βρεθεί σε πολλές ευχάριστες περιστάσεις.

Λερίου ΑΜ - Β1

# data[].attributes.attachment_link.title
Μαντήλι Καλαματιανό ~ [Το Αλάτι της Γης]

# data[].attributes.location_name
Πρόδρομος, Τρίκαλα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Πρόδρομος, Τρίκαλα

# data[].attributes.subject
Πρόδρομος, Τρίκαλα

# data[].attributes.body
Τρικαλινή μου Πέρδικα
3/4  Τσάμικο. Ρίτα Αμπάτζη
ΝΙΚΟΛΑς ΓΕΩΡΓΟΥΛΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ - Τρικαλινή μου πέρδικα

# data[].attributes.location_name
Πρόδρομος, Τρίκαλα, Greece

# data[].attributes.headline
Πρόδρομος, Τρίκαλα

# data[].attributes.subject
Πρόδρομος, Τρίκαλα

# data[].attributes.body
Πανηγύρι με κλαρίνα
Αν και η γιορτή της Αγ. Παρασκευής βρίσκεται μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, δίνεται η ευκαιρία σε πολλά χωριά, πεδινά και ορεινά, να πραγματοποιήσουν πανηγύρια, τα μεγαλύτερα είναι αυτά των χωριών του Ασπροποτάμου, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου και πολύ περισσότερο αποτελώντας σημείο αναφοράς των τόπων και της ζωής τους.

Πανηγύρια με διάρκεια συνήθως τριών ημερών, με κλαρίνα και ψητά στις πλακόστρωτες πλατείες με τα μεγάλα πλατάνια είναι εκείνα της Τζιούρτζιας, του Χαλικίου, της Ανθούσας, της Κρανιάς, της Αθαμανίας, της Καστανιάς και πολλών άλλων χωριών.
Παπαδόπουλος Γ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Τρίκαλα πανηγύρι Πρόδρομος κλαρίνα Κυρ.28-8-11 μέρ.1ο

# data[].attributes.location_name
Ηράκλειο Κρήτης, Manou Katraki, Heraklion, Greece

# data[].attributes.headline
Ηράκλειο Κρήτης

# data[].attributes.subject
Ηράκλειο Κρήτης

# data[].attributes.body
Το λαούτο ή λαγούτο, είναι έγχορδο όργανο, που στην ελληνική παραδοσιακή μουσική χρησιμοποιείται κυρίως σαν συνοδεία σε βιολί, λύρα, κλαρίνο, ή άλλα όργανα.  Η χρήση του είναι πολύ διαδεδομένη στην Κρήτη, όπου συνοδεύει κυρίως την λύρα. Κώστας Γ. -Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
Αντρέας Αρβανίτης- μαθήματα κρητικού λαούτου

# data[].attributes.location_name
Έβρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Μπαϊντούσκα, παραδοσιακός χορός Βόρειας Θράκης
Ρυθμικό σχήμα 5/8
Χρησιμοποιείται η γκάιντα, το κλαρίνο και το τουμπελέκι.
Χρήστος Βήτας Β'3

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
το αλάτι της γης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ανατολική ρωμυλία

# data[].attributes.attachment_link.title
Μπαϊντούσκα-Γκάϊντα Νίκος Μούτσελος

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Χορός ΜΠΑΪΝΤΟΥΣΚΑ με προέλευση την Ανατ.Ρωμυλία στην εκπομπή "Το Αλάτι της Γης" (ΕΤ 1).Παίζει γκάϊντα ο Νίκος Μούτσελος. Από καταβολής κόσμου οι άνθρωποι χορεύουν όχι μόνο για να εκφραστούν αλλά και για να αναπαραστήσουν κάποιες εκφάνσεις της ζωής τους.

# data[].attributes.location_name
Κρήτης, Αγ. Νικόλαος, Greece

# data[].attributes.headline
Αγ. Νικόλαος

# data[].attributes.subject
Αγ. Νικόλαος

# data[].attributes.body
Κρητική λύρα
Τρίχορδο, τοξωτό, απιδόσχημο μουσικό όργανο, που κατέχει κεντρική θέση στην παραδοσιακή μουσική της Κρήτης και άλλων νησιών του Αιγαίου και των Δωδεκανήσων (Δωδεκανησιακή λύρα ή λυράκι). Θεωρείται η πλέον δημοφιλής παραλλαγή της βυζαντινής λύρας που χρησιμοποιείται σήμερα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Sholi Music Foundation Holy Archdiocese of Athens

# data[].attributes.attachment_link.title
Κρητική Λύρα: Δημήτρης Κουμαντάκης | Σχολή Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

# data[].attributes.body
Παραδοσιακό νησιώτικο τραγούδι της ξενιτιάς με προέλευση απο τη Λέρο Δωδεκανήσων.
Ερμηνευτές: Άννα & Αιμιλία Χατζηδάκη
Τραγούδι με παινέματα για εξευμενισμό της θάλασσας που τραγουδούσαν οι νησιώτες έτσι ώστε να γυρίσουν σώοι οι ναυτικοί και οι ξενιτεμένοι στις οικογένειες τους.
Μουσικά όργανα: Βιολί, Λαούτο, Σαντούρι, Ντέφι
Ρυθμός: 8/8 (3-3-2)
Χορεύεται στα βήματα του συρτού.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ Β1

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ελληνικό Τραγούδι

# data[].attributes.attachment_link.title
Αιμιλία Χατζηδάκη - Μες στου Αιγαίου τα νησιά | Official Audio Release

# data[].attributes.location_name
Ικαρία, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Στον Ικαριώτικο χορό οι χορευτές πιάνονται ψηλά από τους ώμους. Τα όργανα που παίζουν τον Ικαριώτικο, παραδοσιακά είναι η Τσαμπούνα ή τσαμπουνοφυλάκα, το βιολί και σε πιο σύγχρονες εκδοχές και η κιθάρα.

Στα Ικαριώτικα πανηγύρια που γίνονται όλο το καλοκαίρι - και όχι μόνο - στο νησί του Ικάρου, η εκδοχή 2 (η αγάπη μου στην Ικαρία) δεν ακούγεται καθόλου από τις παραδοσιακές ορχήστρες του νησιού. Αυτό ερμηνεύεται από αρκετούς ως αποφυγή σύγχυσης του πραγματικού Ικαριώτικου με το τραγούδι. Αντ' αυτού, σε όλα τα Ικαριώτικα πανηγύρια την τιμητική του φυσικά έχει ο Ικαριώτικος (εκδοχή 1) όπου παίζεται και χορεύεται με πάθος αρκετές φόρες κατά τη διάρκεια του πανηγυριού από πλήθος κόσμου.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ικαριώτικος"! Ο Νίκος Οικονομίδης στο "Αλάτι της Γης"

# data[].attributes.location_name
Τσακωνιάς, Τυρός, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Τσακωνιάς, Τυρός

# data[].attributes.subject
Τσακωνιάς, Τυρός

# data[].attributes.body
Ο Τσακώνικος χορός είναι ένα μουσικοχορευτικό δρώμενο, που χαρακτηρίζεται από σπειροειδείς και φιδίσιους σχηματισμούς και αποτελεί στοιχείο-σύμβολο της πολιτισμικής ταυτότητας των Τσακώνων.

Είναι βαρύς και μεγαλοπρεπής χορός, που χαρακτηρίζεται από τους ντόπιους ως «ταπεινός», «σοβαρός», «αυστηρός», «λιτός» και «συγκρατημένος». Είναι ο χορός με τον οποίο κλείνουν τα γλέντια, είναι δηλαδή ο τελευταίος χορός, που χορεύεται από όλους με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια και «ιερότητα», δημιουργώντας σε όλους συγκίνηση και δέος. Οι επιδεικτικές φιγούρες και, γενικά, η χορευτική υπερβολή είναι αποδοκιμαστέες, γιατί παραβιάζουν τους χορευτικούς κώδικες και τον αυστηρό, μυσταγωγικό και τελετουργικό χαρακτήρα του.

Χορεύεται από άνδρες και γυναίκες, που είναι πιασμένοι αγκαζέ, πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον. Ο αριθμός των χορευτών μπορεί να ποικίλλει, αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να είναι πάνω από δεκαπέντε, για να φανούν τα σχήματα του χορού. Ο πρωτοχορευτής/τρια οδηγεί την ομάδα γυρίζοντας το κυκλικό σχηματισμό σε σπειροειδείς και οφιοειδείς σχηματισμούς.

# data[].attributes.headline
Από ξένο τόπο

# data[].attributes.subject
Από ξένο τόπο

# data[].attributes.body
Τραγούδι που χορεύεται ως συρτός ή μπάλος
Ρυθμός: 8/8  (3-3-2)
Όργανα που το συνοδεύουν:
ακορντεόν, αρμόνικα, βιολί, κλαρίνο.
Χρήστος Καρυπίδης

# data[].attributes.attachment_link.title
Το αλάτι της γής -5 Από ξένο τόπο

# data[].attributes.body
Είναι χορός που χορεύεται στην Λήμνο. Παλιότερα χορευόταν από άντρες , σε κυκλικό σχήμα , οι οποίοι πιάνονταν μεταξύ τους από τους ώμους . Σταδιακά , με το πέρασμα του χρόνου άρχισαν να μπαίνουν και γυναίκες σιγά-σιγά στον χορό αυτό. Το όνομά του ο χορός το έχει πάρει από την κίνηση των χορευτών γιατί "πατάνε" έντονα τα πόδια τους πάνω στη γη καθώς χορεύουν.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πάτημα Λήμνου (Λήμνος) - Νίκος Οικονομίδης [Το Αλάτι της Γης]

# data[].attributes.location_name
Δράμα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Μακεδονικό παραδοσιακό τραγούδι της περιοχής της Δράμας, και συγκεκριμένα από το χωριό “Καλή Βρύση” (παλιότερα Γκόρνιτσα). Τα λόγια αποτελούν ύμνο και ταυτόχρονα θρήνο προς τιμήν του Βωλακιώτη Μακεδονομάχου Άρμεν Κούπτσιου, ο οποίος συνελήφθη από τους Τούρκους σε κάποια συμπλοκή, χωρίς ο ίδιος να αντιδράσει με σκοπό να δώσει στους συντρόφους του, την ευκαιρία να διαφύγουν της σύλληψης. Η θυσία του συγκλόνισε τη Δράμα και όλη την Μακεδονία και πρόσθεσε ένα ακόμη όνομα στον μακρύ κατάλογο των Μακεδονομάχων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία. Αξιοσημείωτο είναι πως όταν η Δράμα βρέθηκε το 1916, εκ νέου σε Βουλγάρικη κατοχή, ο πατέρας του Άρμεν, συνελήφθη από τους Βούλγαρους, βασανίστηκε και θανατώθηκε, ενώ ο πλάτανος στον οποίο ο Άρμεν κρεμάστηκε, κάηκε για να μη θυμίζει στους Δραμινούς την υπέρτατη θυσία. Τα τραγούδια όμως για την ηρωική του φυσιογνωμία έμειναν ζωντανά στη μνήμη του λαού.

# data[].attributes.attachment_link.title
Να δεις γιαγια

# data[].attributes.location_name
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Η μουσική παράδοση της Ηπείρου αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς θησαυρούς της Ελλάδας.Διακρίνεται από το μελωδικό και αρμονικό χρώμα που την περιβάλλει.
Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τις ρίζες του στο Πωγώνι και είναι τραγούδι της ξενιτιάς σε τετράσημο ρυθμό.  Θέμα του τραγουδιού είναι ο καημός και η λύπη της μάνας που έχει το γιο της μακριά στα ξένα. Χορεύεται στα βήματα του Πωγωνίσιου (συρτός στα 2).
Αιμιλία Μέτσε

# data[].attributes.attachment_link.keywords[].name
ξενιτεμένο μου πουλί

# data[].attributes.attachment_link.keywords[].name
σάββας σιάτρας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[].name
δόμνα σαμίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Ξενιτεμένο μου πουλί (Πωγώνι) - Ηπειρώτικα τραγούδια

# data[].attributes.attachment_link.description
Παραδοσιακό τραγούδι της ξενιτιάς από το Πωγώνι Ηπείρου, που χορεύεται στα βήματα του "Πωγωνίσιου χορού". Ονομάζεται αλλιώς και "συρτό στα δύο", "στα δύο", ή "στρωτό". Αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη της τραγικότητας, με την οποία οι Ηπειρώτες βίωσαν την ξενιτιά, η οποία μπορούσε να συγκριθεί, μονάχα με τον ίδιο το θάνατο.

# data[].attributes.body
Παραδοσιακή φορεσιά Μεσσήνης
Νικόλας Σιουρδάκης

# data[].attributes.location_name
Ήπειρος, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Αυτό που χαρακτηρίζει γενικά τους ηπειρωτικούς χορούς σε ότι αφορά το ύφος ήταν οι συγκρατημένες κινήσεις , όμως ο τρόπος εκτέλεσης διέφερε ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες ( ΣΕΓΚΟΥ ΜΑΡΙΑ)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
Ηπειρωτικος   χορος

# data[].attributes.location_name
Λίμνη Ευβοίας, Greece

# data[].attributes.headline
Λίμνη Ευβοίας

# data[].attributes.subject
Λίμνη Ευβοίας

# data[].attributes.body
Ο χορός της Καμάρας, συρτοί, σταυρωτοί («σταυροχειριστοί») κ.ά., με τις ποικίλες τοπικές –μουσικές και χορευτικές– παραλλαγές.
Στη Β. Εύβοια συναντάµε το βιολί και το κλαρίνο το οποίο αντικατέστησε τη φλογέρα ή νταραβίρα και το σουραύλι.
Αναστάσιος Καβουργιάς Β1

# data[].attributes.location_name
Νάξος, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Μπάλος, Νάξος

# data[].attributes.subject
Μπάλος, Νάξος

# data[].attributes.body
Ο μπάλος είναι ένας κυκλαδίτικος χορός με πανάρχαιες ρίζες, σε δίσημο ρυθμό.  Η λέξη μπάλος προέρχεται από τα λατινικά, όπου με την σειρά της είναι δανεισμένη από την ελληνική γλώσσα προερχόμενη από το ελληνικό ρήμα βαλλίζω.
Η μελωδία του μπάλου χαρακτηρίζεται ως γενικά χαρούμενη και λυρική, χαρακτηριστικό της αιγαιοπελαγίτικης μουσικής. Αυτός ο χορός χορεύεται συνήθως από ζευγάρια κι ενσωματώνει επίσης όλα τα στοιχεία του φλερτ.

Οι άνδρες παλιότερα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν εύκολα τις γυναίκες και με τον μπάλο μπορούσαν να «φλερτάρουν» μαζί τους. Υπάρχουν διάφορες μορφές του μπάλου γύρω από τα νησιά. Η απλούστερη είναι εκείνη κατά την οποία ένα ζευγάρι περνά μέσα από μια σειρά από αυθόρμητες μορφές. Σε μιαν άλλη εκδοχή πολλά ζευγάρια χορεύουν ταυτόχρονα σαν μόνα τους επάνω στην πίστα. Μιαν άλλη εκδοχή είναι όταν εισάγεται κι ο Συρτός. Τέλος, στην πιο περίπλοκη μορφή του, όταν ένας αριθμός ζευγαριών κάνουν συγχρονισμένα διάφορες έντονες χορευτικές φιγούρες.

# data[].attributes.attachment_link.title
Συρτός νησιώτικος & μπάλλος (Νάξος)

# data[].attributes.location_name
Νάξος, Ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.title
ΣΥΡΤΟΣ - ΜΠΑΛΛΟΣ (ΚΙΝΙΔΑΡΙΩΤΑΚΙΑ - ΝΑΞΟΣ) (1988)

# data[].attributes.location_name
Ιωάννινα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Τραγούδι: Μανουσάκια
Στιχουργική: 16σύλλαβος
Θεματολογία - Είδος: Της αγάπης
Ερμηνευτής/Ερμηνευτές: Παραδοσιακό, επομένως πολλοί ερμηνευτές (π. χ. Κιτσάκης, Γλυκερία)
Ρυθμός - Ρυθμικό σχήμα/χορός: Επτάσημος ρυθμός - Καλαματιανός
Μουσικά όργανα: Κλαρίνο, βιολί, λαούτο, τουμπελέκι
Τοπικές παραδόσεις: Αυτό το τραγούδι ακούγεται σε χαρούμενες εκδηλώσεις (γλέντια, πανηγύρια, γάμους κ. λπ.).

# data[].attributes.location_name
Θεσσαλία, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Το 1826, στην πολιορκία του Μεσολογγίου , οι Σαμαρινοί μετέχουν στην αθάνατη φρουρά  των Μακεδόνων η οποία συμμετείχε με ανδρεία. Μερικά από τα ονόματα που διέσωσε η παράδοση ήταν των Μάκρη, Μανάκα , Αβραμούλη και πολλά άλλα. Κατά την έξοδο του Μεσολογγίου υπήρξαν πολλές απώλειες από τα πυρά των Οθωμανών και διασώθηκαν μόνο 33 Σαμαρινοί ενώ οι υπόλοιποι έπεσαν ηρωικά στο Μεσολόγγι.
Νίκη Αντωνίου.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βλαχόφωνοι Έλληνες

# data[].attributes.attachment_link.title
Τάσος Χαλκιάς-Παιδιά της Σαμαρίνας

# data[].attributes.body
Kalamata

# data[].attributes.attachment_link.title
Kalamatiano Greek Dance Oakmont Verona Greek Food Festival Jun 2015

# data[].attributes.location_name
Πρέβεζα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Πρέβεζα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Πρέβεζα, Ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΕΝΟΒΕΦΑ (Πατινάδα Πρέβεζας) - Ηπειρώτικος χορός

# data[].attributes.location_name
Μακεδονία Ελλάδα, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Μακεδονία Ελλάδα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Μακεδονία Ελλάδα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Το «Μήλο μου κόκκινο» είναι ελληνικό δημοτικό τραγούδι της Μακεδονίας, προερχόμενο από τη Σιάτιστα, που συναντάται στους περισσότερους νομούς της Μακεδονίας και το τραγουδούν σε γάμους. Χορεύεται ως μακεδονικός συρτός σε ρυθμό 7/8 σε ανοιχτό κύκλο με δώδεκα ( 12 ) βήματα, με την διαφορά ότι στο τελευταίο σταύρωμα, το πόδι πάει πίσω αντί μπροστά. Μοιάζει με το καλαματιανό, αλλά είναι πολύ πιο εύθυμο, όπως τα περισσότερα τραγούδια της Μακεδονίας. Στις περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας (Κιλκίς - Πέλλα - Φλώρινα) συνοδεύεται από ορχήστρα με χάλκινα όργανα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Turn Off SafeSearch

Turning SafeSearch off may result in the display of Web, Video and Image search results of a mature or sexually explicit nature. By clicking "I Accept," you certify that you are at least 18 years old and agree to the Terms of Service.

Learn more about protecting children online

# data[].attributes.attachment_link.title
μηλο μου κοκκινο - Yahoo Video Search Results

# data[].attributes.attachment_link.description
Turning SafeSearch off may result in the display of Web, Video and Image search results of a mature or sexually explicit nature. By clicking "I Accept," you certify that you are at least 18 years old and agree to the Terms of Service. Learn more about protecting children online

# data[].attributes.body
"Σα θες να μάθεις τω Σφακιώ ο τόπος ήντα βγάνει πες στσι Μαδάρες να σου πουν για το Δασκαλογιάννη. Όποιος δεν ξέρει και του πουν το νου του πια 'ναι ζάλη πως στα Σφακιά τον πόλεμο τον κάνουν πεντοζάλι"

Σαν θες να μάθεις" - Κουρήτες - Πεντοζάλι - Μαρτσάκης Σκορδαλός

Made by : Θοδωρής Ηλιάδης

# data[].attributes.attachment_link.title
"Σαν θες να μάθεις" - Κουρήτες - Πεντοζάλι - Μαρτσάκης Σκορδαλός (Pentozali Martsakis)

# data[].attributes.location_name
Ανάβρα Μαγνησίας, Ελλάδα

# data[].attributes.headline
Ανάβρα Μαγνησίας

# data[].attributes.subject
Ανάβρα Μαγνησίας

# data[].attributes.body
Στη Θεσσαλία τα περισσότερα τραγούδια έχουν αργό ρυθμό. Τα όργανα που έχουν τον κύριο λόγο είναι το κλαρίνο και το τύμπανο.Τέλος μερικοί χοροί που χορεύονται στη Θεσσαλία είναι οΤσάμικος , ο Καλαματιανός , Στα τρία , Καραγκούνα ,  ΓαΪτανάκι , Πηλιορείτικος κ.α.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΝΑΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΧΟΡΕΥΕ  ΣΚΑΡΛΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ  wmv

# data[].attributes.location_name
Αστακός, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Στην Αιτωλοακαρνανία συναντάμε τις μεγαλύτερες ποικιλίες από τους χορούς της Στερεάς. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι συνορεύει με την Ήπειρο και τα Επτάνησα απ’ όπου πιθανότατα δέχθηκε μικρές επιδράσεις.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι στη περιοχή αυτή υπήρχαν οι καλύτεροι οργανοπαίχτες, πολλοί από τους οποίους πήγαιναν και στη Πελοπόννησο για διάφορες εκδηλώσεις καθώς και σε άλλα μέρη της Στερεάς. Είναι οι περίφημες ζυγιές για τις οποίες ο Κ. Κώνστας γράφει:

«Έτσι ακούγοντας Ζυγιά πρέπει να εννοούμε ένα λιγοπρόσωπο λαϊκό συγκρότημα από δυο καραμούζες ή πίπιζες ή ζουρνάδες και ένα τούμπανο ή νταούλι.

Ειρήνη Βελαώρα Β'2

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Πολιτιστικός & Μορφωτικός Σύλλογος "Το Αιτωλικό"

# data[].attributes.attachment_link.title
2012  - "Το Χορευτικό Ιδίωμα στην Αιτωλοακαρνανία"