# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Lekcja patriotyzmu w &quot;Syzyfowych pracach&quot; by Dominika Bronk on Genially

NIEZAPOMNIANA RECYTACJA
Reduta Ordona - YouTube

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lekcja patriotyzmu

Porywająca recytacja "Reduty Ordona" przez nowego ucznia Bernarda Zygiera rozpoczyna przemianę uczniów klerykowskiego gimnazjum: pozornie zrusyfikowani konformiści zaczynają stawiać opró nauczycielom i władzom szkolnym. To dowód, że literatura może mieć wielki wpływ na życie ludzi.

Pewne trudności miał Sieger z uczęszczaniem na lekcje języka polskiego. Zrazu władza wzbraniała mu wstępu na wykłady prof. Sztettera i dopiero po upływie miesiąca dała swe zezwolenie.

Tego dnia lekcja języka „miejscowego" była ostatnią z rzędu, a więc przypadła między godziną drugą a trzecią. Sztetter wszedł do klasy jak zwykle z wyrazem niechęci na twarzy, zasiadł i wnet wymienił czyjeś nazwisko prosząc o tłumaczenie z języka polskiego na rosyjskie wiersza Czajkowskiego pt. Pająk.

Ten, kogo spotkał los tak nudny, pragnąc wykręcić się, zaczął gadać (rozumie się, po rosyjsku):

- Panie profesorze, mamy nowego ucznia.

- Nowy kolega, z Warszawy uczeń... - błaznowali inni.

- Nowy uczeń? - spytał Sztetter ze zdziwieniem. - Gdzie, jaki uczeń?

Sieger wstał ze swego miejsca i skłonił się nauczycielowi.

- A... - mruknął Sztetter. - Wasza familija?

- Zygier - rzekł nowy uczeń.

Nauczyciel zaczął szukać tej familii w spisie abecadłowym pod literą Z - i nic znalazł.

- Mówisz pan... Zygier?

- Tak. W papierach i w metryce stało: Sieger, jak pisał się mój dziad i ojciec, dlatego prawdopodobnie zanotowano pod S. Ja nazywam się Bernard Zygier, Zet, y, gier ...

Nauczyciel spojrzał na nowego ucznia i smutne oczy jego zajaśniały przez chwilę nikłym promyczkiem wesela.

- Niech będzie Zygier... - powiedział. - Chcesz pan uczęszczać na lekcje języka polskiego?

- Rozumie się! Przecież to nasz język ojczysty... ( Wied' eto nasz rodnoj jazyk).

Sztetter obejrzał szybkim lotem drzwi oszklone, tego ucznia, dziennik i poruszył wargami, jak gdyby mówił jakieś słowo, czego przecie nikt nie dosłyszał. Po chwili rzekł:

- No... czytaj pan!

Zygier wziął książkę ułożoną przez prof. Wierzbowskiego i zaczął czytać wskazany urywek. Koledzy jego, widząc, że prezentacja skończona i że rozpoczynają się zwykłe „nudy narodowe", wzięli się do odrabiania lekcji, do jawnego czytania rzeczy postronnych albo wprost układali się jako tako do drzemki. Niektórzy, lepiej wychowani, z nałogu przyzwoitości trzymali oczy wlepione w Pająka. Inni oglądali ściany powleczone sinym kolorem, szerokie brunatne lamperie, żółty stoliczek katedry, czarną tablicę, szyby zasłonięte parą... Tymczasem Zygier odczytał i przetłumaczył na język urzędowy kilka strof wiersza, a potem rozbierał kolejno zdania pod względem gramatycznym i logicznym. Zastanowiło wszystkich, że czynił to nadzwyczaj starannie i że rozbierał po polsku. Sztetter oparty ramieniem na krześle dźwignął zwieszoną głowę i bębniąc w stół palcami spod oka przyglądał się Zygierowi. Podmiot, orzeczenie, słowa określające, rzeczownik, zaimek, mianownik, dopełniacz, celownik, imiesłowy odmienne, nieodmienne itd. brzmiały w tej klasie tak dziwnie, tak jakoś zabawnie, że wszyscy uczniowie, słysząc to raz pierwszy, spoglądali ze śmiechem to na profesora, to na ucznia ciągnącego rzecz swoją ze skupieniem i uwagą. Ukończywszy rozbiór całego wiersza, Zygier złożył książkę na ławie. Nauczyciel otworzył swój notes prywatny, dziennik klasowy, ujął za pióro, wykręcał je w palcach i myślał o czymś głęboko.

- Dosyć... - rzekł wreszcie. - Mam panu stawiać stopień. Ale jaki? Cóż ja panu postawię? Ja nie mam tu... na to... stopnia, panie Zygier...

Mówiąc tak, znowu przyglądał się nowemu uczniowi i wracał do niego oczyma kilkakroć, jakby ich nie był w stanie zdjąć z tej twarzy. Zygier stał w ławce, mierząc Sztettera swym uważnym i spokojnym wejrzeniem.

- Proszę mi powiedzieć - rzekł jeszcze nauczyciel - co pan czytałeś, w jakim kierunku?

- Czytałem... tak dosyć rozmaitych rzeczy.

- A z literatury polskiej?

- Uczyliśmy się kolejno, systematycznie, okresami.

- Tak, tak... - mówił Sztetter, zabawnie strzepując ręką piasek z dziennika - no i jakież to tam okresy?

- Czytaliśmy utwory wieku złotego dosyć pobieżnie, za to romantyków szczegółowo.

- Któż to... my? - zapytał nauczyciel daleko ciszej i patrząc we drzwi.

- To tam, w Warszawie... my... sami...

- Cóż pan czytałeś np. z Mickiewicza?

- No, zdaje się... Niektórych rzeczy żadną miarą nie mogliśmy dostać.

- Ja się o to nie pytam, nie chcę wiedzieć! Jakiż utwór podobał się panu najbardziej?

- Czy ja wiem? „Trzecia część"... Improwizacja, Pan Tadeusz, Księgi Pielgrzymstwa ...

Sztetter umilkł. Po chwili zapytał jeszcze.

- No, a cóż pan wiesz o Mickiewiczu?

Uczeń wyraźnie, jasno i bardzo szczegółowo opisał w języku rosyjskim młodość poety, związek Promienistych, Filomatów i Filaretów, aresztowania, uwięzienie i deportację. Wprost od tych szczegółów najniespodzianiej zjechał z Wilna do Warszawy i już nie ku profesorowi, lecz w stronę klasy zwrócony jął wyborną i bardzo piękną ruszczyzną z chwalebnym uniknięciem „polonizmów" plastycznie malować napad podchorążych na Belweder w nocy 29 listopada.

Oszołomiony belfer, pragnąc co tchu przerwać ten wykład, rzucił pytanie:

- Umiesz pan może co na pamięć?

- Tak, umiem to i owo.

- Proszę powiedzieć.

Zygier złożył książkę, przez chwilę się namyślał i wnet zaczął mówić głosem nie donośnym, ale dźwięczącym jak szlachetny metal:

Nam strzelać nie kazano. Wstąpiłem na działo...

Usłyszawszy te wyrazy, Sztetter zerwał się na równe nogi i zaczął machać rękami, ale Zygier nie umilkł. Jakby odepchnięty jego wzrokiem nauczyciel siadł na swym krześle, podparł głowę rękoma i nie spuszczał oka z szybek we drzwiach. W klasie stała się cisza. Wszystkie oczy skierowały się na wypowiadającego „wiersze polskie". Ten mówił równo, ze spokojem i umiarkowaniem, ale jednocześnie z jakąś ukrytą w słowach wewnętrzną gwałtownością, która kiedy niekiedy, w pewnych cezurach, wymykała się między sylabami. Dziwne, niesłychane słowa przykuwały uwagę, potężny obraz boju roztwierał się przed oczyma słuchaczów - i nagle mówca dźwignął swój głos o stopień wyżej:

Gdy Turków za Bałkanem twoje straszą spiże,

Gdy poselstwo francuskie twoje stopy liże,

Warszawa jedna twojej mocy się urąga! Podnosi na cię rękę...

Nauczyciel syknął i zaczął wstrząsać głową. Wtedy „Figa"- Walecki wylazł ze swej ławki, zbliżył się do drzwi, wspiął na palce i spoglądając uważnie w korytarz machnął ręką na Zygiera, żeby gadał dalej. Nie była to już recytacja utworu wielkiego poety, lecz oskarżenie uczniaka polskiego zamknięte w zdarzeniach bitwy. Był to własny jego utwór, własna mowa. Każdy obraz walki dawno przegranej wydzierał się z ust mówcy jako pragnienie uczestnictwa w tym dziele zgubionym. Uczucia dziecięce i młodzieńcze, po milionkroć znieważane, leciały teraz między słuchaczów w kształtach słów poety, pękały wśród nich jak granaty, świszczały niby kule, ogarniały dusze na podobieństwo kurzawy bojowej. Jedni z nich słuchali wyprostowani, inni wstali z ławek i zbliżyli się do mówcy. Borowicz siedział zgarbiony, podparłszy pięścią brodę i rozpalone oczy wlepił w Zygiera. Dręczyło go przemierzłe złudzenie, że on to wszystko już niegdyś słyszał, że on to nawet gdzieś jakby własnym okiem widział, ale nie mógł pojąć, co będzie dalej - i słuchał, słuchał ze wstrętem i złością, ale z dreszczem dziwnego bólu w piersiach. Wtem Zygier zaczął mówić:

...nieraz widziałem Garstkę naszych, walczącą z Moskali nawałem.

Gdy godzinę wołano dwa słowa: - pal! nabij!

Gdy oddechy dym tłumi, trud ramiona słabi,

A wciąż grzmi rozkaz wodzów, wre żołnierza czynność,

Na koniec bez rozkazu pełnią swą powinność,

Na koniec bez rozwagi, bez czucia, pamięci

Żołnierz, jako młyn palny, nabija, grzmi, kręci

Broń od oka do nogi, od nogi - na oko...

Aż ręka w ładownicy długo i głęboko Szukała...

Nie znalazła... I żołnierz pobladnął,

Nie znalazłszy ładunku, już bronią nie władnął

I poczuł, że go pali strzelba rozogniona,

I puścił ją, i upadł... Nim dobiją, skona...

Borowicz zamknął oczy. Znalazł już wszystko. To ten sam żołnierz, o którym mówił mu przed laty strzelec Noga na pagórku pod lasem. Ten sam, zabity nahajami, leżący w skrwawionej mogile pod świerkiem. Serce Marcina szarpnęło się nagle, jakby chciało wydrzeć się z piersi, ciałem jego potrząsało wewnętrzne łkanie. Ścisnął mocno zęby, żeby z krzykiem nie szlochać. Zdawało mu się, że nie wytrzyma, że skona z żalu. Sztetter siedział na swym miejscu wyprostowany. Powieki jego były jak zwykle przymknięte, tylko teraz kiedy niekiedy wymykała się spod nich łza i płynęła po bladej twarzy.

Wymień elementy graficzne na plakacie, które wskazują na jego powiązanie z treścią "Syzyfowych prac".

napisana po upadku powstania listopadowego;

inspirowana opowieścią Stefana Garczyńskiego;

tematem jest obrona warszawskiej Woli;

niewielka grupa powstańców starła się wówczas z licznym wojskiem rosyjskim;

dowódca - Julian Konstanty Ordon;

wysadził redutę, aby nie oddać jej w ręce Rosjan

Mickiewicz upamiętnił w wierszu bohaterską postawę obrońców reduty oraz heroiczny czyn samego Ordona

Polacy i Rosjanie w "Reducie Ordona" są ukazani w sposób kontrastowy - powstańcy są uosobieniem dobra, a rosyjscy żołnierze symbolizują siły zła. Ordon został przedstawiony jako wzór mężnego żołnierza i bohatera poświęcającego życie w obronie ojczyzny.

Motyw patriotyzmu - bohaterowie „Syzyfowych prac" nie znają pojęcia patriotyzmu, ponieważ nie miał ich kto nauczyć, co oznacza miłość do ojczyzny, która znajduje się pod zaborami. Osamotnieni w szkole, odizolowani od wpływu domu rodzinnego, nie potrafią utożsamiać się ze swoim narodem. Dopiero świadomość narodowa, którą budzi w sercach chłopców recytacja „Reduty Ordona", uczy ich, z czym się wiąże patriotyzm.

Podsumowanie

# data[].attributes.attachment_link.title
Lekcja patriotyzmu w "Syzyfowych pracach"

# data[].attributes.attachment_link.description
Lekcja patriotyzmu Porywająca recytacja "Reduty Ordona" przez nowego ucznia Bernarda Zygiera rozpoczyna przemianę uczniów klerykowskiego gimnazjum: pozornie zrusyfikowani konformiści zaczynają stawiać opró nauczycielom i władzom szkolnym. To dowód, że literatura może mieć wielki wpływ na życie ludzi. Pewne trudności miał Sieger z uczęszczaniem na lekcje języka polskiego.

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Lekcja patriotyzmu w &quot;Syzyfowych pracach&quot; by Dominika Bronk on Genially

NIEZAPOMNIANA RECYTACJA
Reduta Ordona - YouTube

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lekcja patriotyzmu

Porywająca recytacja "Reduty Ordona" przez nowego ucznia Bernarda Zygiera rozpoczyna przemianę uczniów klerykowskiego gimnazjum: pozornie zrusyfikowani konformiści zaczynają stawiać opró nauczycielom i władzom szkolnym. To dowód, że literatura może mieć wielki wpływ na życie ludzi.

Pewne trudności miał Sieger z uczęszczaniem na lekcje języka polskiego. Zrazu władza wzbraniała mu wstępu na wykłady prof. Sztettera i dopiero po upływie miesiąca dała swe zezwolenie.

Tego dnia lekcja języka „miejscowego" była ostatnią z rzędu, a więc przypadła między godziną drugą a trzecią. Sztetter wszedł do klasy jak zwykle z wyrazem niechęci na twarzy, zasiadł i wnet wymienił czyjeś nazwisko prosząc o tłumaczenie z języka polskiego na rosyjskie wiersza Czajkowskiego pt. Pająk.

Ten, kogo spotkał los tak nudny, pragnąc wykręcić się, zaczął gadać (rozumie się, po rosyjsku):

- Panie profesorze, mamy nowego ucznia.

- Nowy kolega, z Warszawy uczeń... - błaznowali inni.

- Nowy uczeń? - spytał Sztetter ze zdziwieniem. - Gdzie, jaki uczeń?

Sieger wstał ze swego miejsca i skłonił się nauczycielowi.

- A... - mruknął Sztetter. - Wasza familija?

- Zygier - rzekł nowy uczeń.

Nauczyciel zaczął szukać tej familii w spisie abecadłowym pod literą Z - i nic znalazł.

- Mówisz pan... Zygier?

- Tak. W papierach i w metryce stało: Sieger, jak pisał się mój dziad i ojciec, dlatego prawdopodobnie zanotowano pod S. Ja nazywam się Bernard Zygier, Zet, y, gier ...

Nauczyciel spojrzał na nowego ucznia i smutne oczy jego zajaśniały przez chwilę nikłym promyczkiem wesela.

- Niech będzie Zygier... - powiedział. - Chcesz pan uczęszczać na lekcje języka polskiego?

- Rozumie się! Przecież to nasz język ojczysty... ( Wied' eto nasz rodnoj jazyk).

Sztetter obejrzał szybkim lotem drzwi oszklone, tego ucznia, dziennik i poruszył wargami, jak gdyby mówił jakieś słowo, czego przecie nikt nie dosłyszał. Po chwili rzekł:

- No... czytaj pan!

Zygier wziął książkę ułożoną przez prof. Wierzbowskiego i zaczął czytać wskazany urywek. Koledzy jego, widząc, że prezentacja skończona i że rozpoczynają się zwykłe „nudy narodowe", wzięli się do odrabiania lekcji, do jawnego czytania rzeczy postronnych albo wprost układali się jako tako do drzemki. Niektórzy, lepiej wychowani, z nałogu przyzwoitości trzymali oczy wlepione w Pająka. Inni oglądali ściany powleczone sinym kolorem, szerokie brunatne lamperie, żółty stoliczek katedry, czarną tablicę, szyby zasłonięte parą... Tymczasem Zygier odczytał i przetłumaczył na język urzędowy kilka strof wiersza, a potem rozbierał kolejno zdania pod względem gramatycznym i logicznym. Zastanowiło wszystkich, że czynił to nadzwyczaj starannie i że rozbierał po polsku. Sztetter oparty ramieniem na krześle dźwignął zwieszoną głowę i bębniąc w stół palcami spod oka przyglądał się Zygierowi. Podmiot, orzeczenie, słowa określające, rzeczownik, zaimek, mianownik, dopełniacz, celownik, imiesłowy odmienne, nieodmienne itd. brzmiały w tej klasie tak dziwnie, tak jakoś zabawnie, że wszyscy uczniowie, słysząc to raz pierwszy, spoglądali ze śmiechem to na profesora, to na ucznia ciągnącego rzecz swoją ze skupieniem i uwagą. Ukończywszy rozbiór całego wiersza, Zygier złożył książkę na ławie. Nauczyciel otworzył swój notes prywatny, dziennik klasowy, ujął za pióro, wykręcał je w palcach i myślał o czymś głęboko.

- Dosyć... - rzekł wreszcie. - Mam panu stawiać stopień. Ale jaki? Cóż ja panu postawię? Ja nie mam tu... na to... stopnia, panie Zygier...

Mówiąc tak, znowu przyglądał się nowemu uczniowi i wracał do niego oczyma kilkakroć, jakby ich nie był w stanie zdjąć z tej twarzy. Zygier stał w ławce, mierząc Sztettera swym uważnym i spokojnym wejrzeniem.

- Proszę mi powiedzieć - rzekł jeszcze nauczyciel - co pan czytałeś, w jakim kierunku?

- Czytałem... tak dosyć rozmaitych rzeczy.

- A z literatury polskiej?

- Uczyliśmy się kolejno, systematycznie, okresami.

- Tak, tak... - mówił Sztetter, zabawnie strzepując ręką piasek z dziennika - no i jakież to tam okresy?

- Czytaliśmy utwory wieku złotego dosyć pobieżnie, za to romantyków szczegółowo.

- Któż to... my? - zapytał nauczyciel daleko ciszej i patrząc we drzwi.

- To tam, w Warszawie... my... sami...

- Cóż pan czytałeś np. z Mickiewicza?

- No, zdaje się... Niektórych rzeczy żadną miarą nie mogliśmy dostać.

- Ja się o to nie pytam, nie chcę wiedzieć! Jakiż utwór podobał się panu najbardziej?

- Czy ja wiem? „Trzecia część"... Improwizacja, Pan Tadeusz, Księgi Pielgrzymstwa ...

Sztetter umilkł. Po chwili zapytał jeszcze.

- No, a cóż pan wiesz o Mickiewiczu?

Uczeń wyraźnie, jasno i bardzo szczegółowo opisał w języku rosyjskim młodość poety, związek Promienistych, Filomatów i Filaretów, aresztowania, uwięzienie i deportację. Wprost od tych szczegółów najniespodzianiej zjechał z Wilna do Warszawy i już nie ku profesorowi, lecz w stronę klasy zwrócony jął wyborną i bardzo piękną ruszczyzną z chwalebnym uniknięciem „polonizmów" plastycznie malować napad podchorążych na Belweder w nocy 29 listopada.

Oszołomiony belfer, pragnąc co tchu przerwać ten wykład, rzucił pytanie:

- Umiesz pan może co na pamięć?

- Tak, umiem to i owo.

- Proszę powiedzieć.

Zygier złożył książkę, przez chwilę się namyślał i wnet zaczął mówić głosem nie donośnym, ale dźwięczącym jak szlachetny metal:

Nam strzelać nie kazano. Wstąpiłem na działo...

Usłyszawszy te wyrazy, Sztetter zerwał się na równe nogi i zaczął machać rękami, ale Zygier nie umilkł. Jakby odepchnięty jego wzrokiem nauczyciel siadł na swym krześle, podparł głowę rękoma i nie spuszczał oka z szybek we drzwiach. W klasie stała się cisza. Wszystkie oczy skierowały się na wypowiadającego „wiersze polskie". Ten mówił równo, ze spokojem i umiarkowaniem, ale jednocześnie z jakąś ukrytą w słowach wewnętrzną gwałtownością, która kiedy niekiedy, w pewnych cezurach, wymykała się między sylabami. Dziwne, niesłychane słowa przykuwały uwagę, potężny obraz boju roztwierał się przed oczyma słuchaczów - i nagle mówca dźwignął swój głos o stopień wyżej:

Gdy Turków za Bałkanem twoje straszą spiże,

Gdy poselstwo francuskie twoje stopy liże,

Warszawa jedna twojej mocy się urąga! Podnosi na cię rękę...

Nauczyciel syknął i zaczął wstrząsać głową. Wtedy „Figa"- Walecki wylazł ze swej ławki, zbliżył się do drzwi, wspiął na palce i spoglądając uważnie w korytarz machnął ręką na Zygiera, żeby gadał dalej. Nie była to już recytacja utworu wielkiego poety, lecz oskarżenie uczniaka polskiego zamknięte w zdarzeniach bitwy. Był to własny jego utwór, własna mowa. Każdy obraz walki dawno przegranej wydzierał się z ust mówcy jako pragnienie uczestnictwa w tym dziele zgubionym. Uczucia dziecięce i młodzieńcze, po milionkroć znieważane, leciały teraz między słuchaczów w kształtach słów poety, pękały wśród nich jak granaty, świszczały niby kule, ogarniały dusze na podobieństwo kurzawy bojowej. Jedni z nich słuchali wyprostowani, inni wstali z ławek i zbliżyli się do mówcy. Borowicz siedział zgarbiony, podparłszy pięścią brodę i rozpalone oczy wlepił w Zygiera. Dręczyło go przemierzłe złudzenie, że on to wszystko już niegdyś słyszał, że on to nawet gdzieś jakby własnym okiem widział, ale nie mógł pojąć, co będzie dalej - i słuchał, słuchał ze wstrętem i złością, ale z dreszczem dziwnego bólu w piersiach. Wtem Zygier zaczął mówić:

...nieraz widziałem Garstkę naszych, walczącą z Moskali nawałem.

Gdy godzinę wołano dwa słowa: - pal! nabij!

Gdy oddechy dym tłumi, trud ramiona słabi,

A wciąż grzmi rozkaz wodzów, wre żołnierza czynność,

Na koniec bez rozkazu pełnią swą powinność,

Na koniec bez rozwagi, bez czucia, pamięci

Żołnierz, jako młyn palny, nabija, grzmi, kręci

Broń od oka do nogi, od nogi - na oko...

Aż ręka w ładownicy długo i głęboko Szukała...

Nie znalazła... I żołnierz pobladnął,

Nie znalazłszy ładunku, już bronią nie władnął

I poczuł, że go pali strzelba rozogniona,

I puścił ją, i upadł... Nim dobiją, skona...

Borowicz zamknął oczy. Znalazł już wszystko. To ten sam żołnierz, o którym mówił mu przed laty strzelec Noga na pagórku pod lasem. Ten sam, zabity nahajami, leżący w skrwawionej mogile pod świerkiem. Serce Marcina szarpnęło się nagle, jakby chciało wydrzeć się z piersi, ciałem jego potrząsało wewnętrzne łkanie. Ścisnął mocno zęby, żeby z krzykiem nie szlochać. Zdawało mu się, że nie wytrzyma, że skona z żalu. Sztetter siedział na swym miejscu wyprostowany. Powieki jego były jak zwykle przymknięte, tylko teraz kiedy niekiedy wymykała się spod nich łza i płynęła po bladej twarzy.

Wymień elementy graficzne na plakacie, które wskazują na jego powiązanie z treścią "Syzyfowych prac".

napisana po upadku powstania listopadowego;

inspirowana opowieścią Stefana Garczyńskiego;

tematem jest obrona warszawskiej Woli;

niewielka grupa powstańców starła się wówczas z licznym wojskiem rosyjskim;

dowódca - Julian Konstanty Ordon;

wysadził redutę, aby nie oddać jej w ręce Rosjan

Mickiewicz upamiętnił w wierszu bohaterską postawę obrońców reduty oraz heroiczny czyn samego Ordona

Polacy i Rosjanie w "Reducie Ordona" są ukazani w sposób kontrastowy - powstańcy są uosobieniem dobra, a rosyjscy żołnierze symbolizują siły zła. Ordon został przedstawiony jako wzór mężnego żołnierza i bohatera poświęcającego życie w obronie ojczyzny.

Motyw patriotyzmu - bohaterowie „Syzyfowych prac" nie znają pojęcia patriotyzmu, ponieważ nie miał ich kto nauczyć, co oznacza miłość do ojczyzny, która znajduje się pod zaborami. Osamotnieni w szkole, odizolowani od wpływu domu rodzinnego, nie potrafią utożsamiać się ze swoim narodem. Dopiero świadomość narodowa, którą budzi w sercach chłopców recytacja „Reduty Ordona", uczy ich, z czym się wiąże patriotyzm.

Podsumowanie

# data[].attributes.attachment_link.title
Lekcja patriotyzmu w "Syzyfowych pracach"

# data[].attributes.attachment_link.description
Lekcja patriotyzmu Porywająca recytacja "Reduty Ordona" przez nowego ucznia Bernarda Zygiera rozpoczyna przemianę uczniów klerykowskiego gimnazjum: pozornie zrusyfikowani konformiści zaczynają stawiać opró nauczycielom i władzom szkolnym. To dowód, że literatura może mieć wielki wpływ na życie ludzi. Pewne trudności miał Sieger z uczęszczaniem na lekcje języka polskiego.

# data[].attributes.body
Temat: Piszemy wypracowanie na podstawie lektury "Syzyfowe prace".

https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Tematy prac do wyboru:
1. Napisz charakterystykę porównawczą Marcina Borowicza i Andrzeja Radka.
2. Młodość jest zazwyczaj okresem radosnym i beztroskim. Napisz rozprawkę, w której rozważysz, czy młodzieńczy wiek wybranych przez Ciebie bohaterów literackich był wyłącznie czasem beztroski. Odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej.

Twoja praca powinna liczyć co najmniej 200 słów.

Termin 04.01.2022r.

# data[].attributes.body
Temat: Piszemy wypracowanie na podstawie lektury "Syzyfowe prace".

https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Tematy prac do wyboru:
1. Napisz charakterystykę porównawczą Marcina Borowicza i Andrzeja Radka.
2. Młodość jest zazwyczaj okresem radosnym i beztroskim. Napisz rozprawkę, w której rozważysz, czy młodzieńczy wiek wybranych przez Ciebie bohaterów literackich był wyłącznie czasem beztroski. Odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej.

Twoja praca powinna liczyć co najmniej 200 słów.

Termin 04.01.2022r.

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

# data[].attributes.body
Link
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

&quot;Syzyfowe prace&quot; jako powieść o dorastaniu. by Basia.S on Genially

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu.Ewolucja duchowa Marcina Borowicza i Andrzeja Radka.

Co to jest ewolucja?

Co to jest dorastanie?

+info

+info

ewolucja1."proces zachodzący w przyrodzie na przestrzeni wielu pokoleń, polegający na zmianach budowy organizmów i powstawaniu nowych"2."proces przeobrażeń, przechodzenia do stanów bardziej złożonych"3."proces stopniowego rozwoju społeczeństwa od form prostszych do bardziej doskonałych"4."trudna figura gimnastyczna, akrobatyczna lub taneczna"* ewolucyjny * ewolucyjnie * ewolucyjność * ewoluować

dorosnąć - dorastać1."osiągnąć odpowiednią wysokość lub wielkość"2."osiągnąć wiek i stopień rozwoju umożliwiający samodzielne życie"3."dorównać komuś pod jakimś względem" dorastający "prawie dorosły"

"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu

Lorem ipsum dolor sit amet

„Syzyfowe prace" to powieść o dojrzewaniu umysłowym i emocjonalnym. Powieść pokazuje proces przeobrażeń, zmian, przechodzenie do stanu bardziej złożonego i doskonalszego. Marcina Borowicza czytelnik poznaje jako ośmioletniego chłopca, rozpoczynającego naukę w szkole elementarnej w Owczarach. Przez lata nauki w gimnazjum śledzi jego rozwój, bezwolne poddanie się procesowi rusyfikacji aż po rozbudzenie w nim uczuć patriotycznych, będących swoistym „odnalezieniem siebie i odnalezieniem ojczyzny", którą odkrywa podczas słuchania „Reduty Ordona" recytowanej przez Bernarda Zygiera. Historia Borowicza kończy się w chwili, gdy zostaje absolwentem klerykowskiego gimnazjum i zamierza wyjechać na studia do Warszawy.

Najważniesze wydarzenia z życia Andrzeja Radka

VS

+info

+info

Najważniejsze wydarzenia z życia Marcina Borowicza

1. Zycie w Pajęczynie Dolnym.2. Pierwsze nauki u nauczyciela Paluszkiewicza.3. Nauka w szkole elementarnej w Pyrzygłowach.4. Piesza wędrówka do gimnazjum w Klerykowie.5. Stancja i posada korepetytora u przypadkowo spotkanego Płoniewicza.6. Nauka w gimnazjum.7. Incydent na lekcji matematyki - zagrożenie wydaleniem ze szkoły.8. Pomoc Marcina Borowicza.9. Udział w spotkaniach u Gontali.10.Ponowne spotkanie z Borowiczem - symboliczny uścisk dłoni.

1. Nauka w szkole elementarnej w Owczarach.2. Egzaminy do szkoły gimnazjalnej w Klerykowie poprzedzone korepetycjami u pana Majewskiego.3. Umieszczenie Marcina na stancji u"starej Przepiórzycy.4. Śmierć matki.5. Żarliwość religijna jako forma pocieszenia po śmierci ukochanej osoby.6. Uleganie wpływom rusyfikacji.7. Wyzyskanie pozycji ulubieńca rusyfikatorów w celu pomocy Radkowi zagrożonemu wydaleniem ze szkoły.8. Budzenie się samodzielności myślenia - ateizm i lektura zakazanych książek.9. Wstrząs psychiczny na lekcji polskiego podczas recytacji "Reduty Ordona".10. Udział w zebraniach koła samokształceniowego na "górce"u Gontali.11. Zemsta na Majewskim.12.Matura.13. Miłość do Biruty.14. Rozpacz po wyjeździe Biruty w głąb Rosji.15. Wsparcie ze strony Radka - symboliczny uścisk dłoni w chwili załamania Borowicza.

Trudności, które napotkał Andrzej

Trudności, które napotkał Marcin

+info

+info

- brak pieniędzy, dzięki pomocy miejscowego korepetytora, Paluszkiewicza, który uczył we dworze i bardzo zaprzyjaźnił się z Andrzejem, chłopiec mógł zdobyć podstawy wiedzy, umożliwiające dalszą edukację, o śmierci Paluszkiewicz zostawił nawet Andrzejowi pewną sumę pieniędzy, która miała być przeznaczona na naukę;- pieszo wyruszył do gimnazjum w Klerykowie;- znosił głód i biedę;- w zamian za korepetycje znalazł kąt do spania i jedzenie;- musiał niezwykle ciężko pracować, aby się utrzymać i osiągać jednocześnie dobre wyniki w nauce - w dzień przez wiele godzin udzielał korepetycji, by noce przeznaczać na naukę, utrudnieniem była nauka w języku rosyjskim;- wiele upokorzeń musiał znosić w szkole, gdzie śmiano się często z jego chłopskiego pochodzenia i sposobu mówienia, o mały włos, a skończyłoby się to dla niego wyrzuceniem ze szkoły, po tym jak wszczął bójkę z jednym z "dowcipnisiów";- znosił lekceważenie i poniżanie;- polską litetraturę i historię mógł poznawać w ukryciu, na tajnych spotkaniach;- Andrzej musiał zapracować sam na wszystko co osiągnął, niezwykle rzadko korzystając z pomocy innych ludzi.Andrzej Radek stanowi dowód na to, że silna wola połączona z ciężką pracą zwykle doprowadzą nas do obranych celów, nawet jeżeli są to cele bardzo ambitne. Godne uznania jest to, że Andrzej nie skończył nauki na niższym poziomie, co i tak pozwoliłoby mu wydostać się z wiejskiej biedoty. Z determinacją i samozaparciem dążył do odkrywania tajników wiedzy, co pozwoliło mu ostatecznie zdać maturę w Klerykowie i dało przepustkę do lepszej przyszłości.

- trudności finansowe Borowiczów, majątek został skonfiskowany po powstaniu styczniowym, pomimo ciężkiej sytuacji materialnej rodzice postanowili zapewnić mu wykształcenie;- niemożność wynajęcia guwernera;- oddanie Marcina do szkoły w Owczarach, tęsknota za domem rodzinnym i matką, nauka pod okiem gorliwego rusyfikatora Wiechowskiego, dzieci w różnym wieku uczyły się w jednej klasie, takie warunki nie mogły oczywiście zapewnić wysokiego poziomu nauczania. Marcin pobierał również prywatne lekcje u Wiechowskiego, ale niewiele mogło to zmienić;- problemy sprawiał mu język rosyjski;- warunkiem przyjęcia do klasy wstępnej gimnazjum w Klerykowie była łapówka dla Majewskiego, jednego z nauczycieli;- w gimnazjum Marcin znalazł się w nieprzyjaznym otoczeniu, nauka odbywała się oczywiście po rosyjsku, uczniowie często byli upokarzani na różne sposoby, wszelkie przejawy polskości były tępione z całą surowością, kwitło donosicielstwo, zdarzyło się, że jeden z "kolegów" doniósł na Marcina, że ten mówi w szkole po polsku;- śmierć matki Marcina;czuje się samotny i zagubiony, po śmierci matki nie ma już z kim dzielić się każdą radością i zwierzać ze smutków i obaw;- historia z pistoletem - przyłapany na gorącym uczynku i zamknięty za karę na całą noc w klasie, postanawia się poprawić i czuje ogromną skruchę z powodu swojego zachowania, akt, że nie zostaje wydalony z gimnazjum, przypisuje opatrzności i opiece ze strony zmarłej matki;- zapracowany ojciec, troszczący się o utrzymanie majątku, nie potrafi wskazać mu właściwej drogi, Marcin staje się podatny na wpływ inspektora Zabielskiego, wizyty w domu urzędnika, czytanie pism, szkalujących dzieje Polski i ugodowa postawa wobec władz szkolnych sprawiają, że Borowicz zaczyna gardzić ojczyzną. - zabiegi rusyfikatorów i lojalizm, oportunizm Marcina, uległ iluzji, jaką tworzył przed nim inspektor Zabielski, dawał się wciągnąć w życie Rosjan, w spotkania towarzyskie, wyjścia do teatru, gdy na jednej z lekcji Walecki, kolega Marcina, zaprotestował w imieniu całej klasy przeciwko wypowiedzi nauczyciela, który szkalował katolickie zakonnice, Marcin stwierdził, że nie upoważnił Waleckiego do mówienia w swoim imieniu;- możliwość poznawania polskiej literatury i historii tylko w konspiracji, podczas tajnych spotkań; - wyjazd Biruty i rozpacz Borowicza.

Przeżycia szkolne, rodzinne i relacje z innymi kształtują charakter i osobowość.

Obejrzyj

Andrzej Radek

Marcin Borowicz

+info

+info

- samodzielny- pracowity- zaradny, sprytny- ciekawy świata, energiczny- zna wartość wiedzy (dzięki nauce u guwernera Paluszkiewicza, wie, że chce się uczyć;- świadomy swojej pozycji społecznej (nawet do Marcina zwraca się: "Panie");- świadomy swojej przynależności narodowej (czuje się Polakiem);- czuje się odrzucony i nieakceptowany (koledzy z klasy wyśmiewają się z jego chłopskiego pochodzenia, szydzą z tego, że mówi wiejską gwarą),- zaprzyjaźnia się z Borowiczem, który staje po jego stronie; wspierają się wzajemnie, mają wspólne zainteresowania- czytają razem zakazaną literaturę, zgłębiają razem polską historię;- szczery,uczciwy, otwarty i pomocny (pociesza Marcina, gdy ten dowiaduje się o wyjeździe Biruty)

- silnie związany z matką, kochał swoją matkę początkowo dziecinnie i niedojrzale (tęskni za nią,w szkole czuje się osamotniony) później po jej śmierci wielką miłością pozwalającą przetrwać sieroctwo i rosyjską szkołę;- początkowo delikatny, mało samodzielny, trochę rozkapryszony i samolubny, potem wytrwały, niezależny, koleżeński;- zdolny, inteligentny, wytrwały w przezwyciężaniu trudności w nauce, chętnie się uczył, pracowity, obowiązkowy, ambitny;- uczuciowy i wrażliwy (przeżywa śmierć matki, przeżywa pierwsze miłosne zauroczenie);- zmienny, słaby- uczciwy w swoich wyborach ideowych (najpierw szczerze angażuje się religijnie, następnie zostaje zatwardziałym materialistą);- początkowo naiwny, łatwowierny, podatny na wpływ otoczenia (pozwalał sobą manipulować, np. inspektorowi Zabielskiemu, bez sprzeciwu poddawał się rusyfikacji, wierzył w przekaz nauczycieli, którzy wdrażali młodzież w rosyjski sposób myślenia, za namową Zabielskiego założyl kółko studiujące literaturę rosyjską, uczęszczał na rosyjskie sztuki;- potem zachodzi w nim przemiana - zaczyna się rozwijać i dojrzewać, staje się patriotą, budzi się w nim świadomość przynależności narodowej (sięga po narodową zakazaną literaturę, budzą się w nim uczucia współczucia dla prześladowanych, po lekcji języka polskiego staje się patriotą, recytacja "Reduty Ordona" w wykonaniu Bernarda Zygiera wywołuje u chłopca wstrząs psychiczny, Marcin zaczyna odczuwać przynależność narodową, przypomina sobie opowieść Szymona Nogi o powstańcu zasieczonym w lesie przez Moskali, czuje wstyd z powodu swojej biernościi uległości oraz nienawiść do zaborców, należy do kółka samokształceniowego na górce u Gontali, czyta polskie lektury, szczególne wrażenie wywiera na nim twórczość Adama Mickiewicza, współpracuje z Andrzejem Radkiem i Bernardem Zygierem - chłopcem dojrzałym duchowo, zakochany w "Birucie" bardzo przeżywa rozstanie z nią, lecz dzięki Radkowi odzyskuje swą siłę i chęć dalszego życia

Temat wypracowaniana 21 grudnia 2020

Młodość jest zazwyczaj okresem radosnym i beztroskim. Napisz rozprawkę, w której rozważysz, czy młodzieńczy wiek wybranycch przez Ciebie bohaterów literackich był wyłącznie czasem beztroski. Odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 200 słów.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu. by Basia.S on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu.Ewolucja duchowa Marcina Borowicza i Andrzeja Radka. Co to jest ewolucja? Co to jest dorastanie?

# data[].attributes.body
&quot;Syzyfowe prace&quot; jako powieść o dorastaniu. by Basia.S on Genially

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu.Ewolucja duchowa Marcina Borowicza i Andrzeja Radka.

Co to jest ewolucja?

Co to jest dorastanie?

+info

+info

ewolucja1."proces zachodzący w przyrodzie na przestrzeni wielu pokoleń, polegający na zmianach budowy organizmów i powstawaniu nowych"2."proces przeobrażeń, przechodzenia do stanów bardziej złożonych"3."proces stopniowego rozwoju społeczeństwa od form prostszych do bardziej doskonałych"4."trudna figura gimnastyczna, akrobatyczna lub taneczna"* ewolucyjny * ewolucyjnie * ewolucyjność * ewoluować

dorosnąć - dorastać1."osiągnąć odpowiednią wysokość lub wielkość"2."osiągnąć wiek i stopień rozwoju umożliwiający samodzielne życie"3."dorównać komuś pod jakimś względem" dorastający "prawie dorosły"

"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu

Lorem ipsum dolor sit amet

„Syzyfowe prace" to powieść o dojrzewaniu umysłowym i emocjonalnym. Powieść pokazuje proces przeobrażeń, zmian, przechodzenie do stanu bardziej złożonego i doskonalszego. Marcina Borowicza czytelnik poznaje jako ośmioletniego chłopca, rozpoczynającego naukę w szkole elementarnej w Owczarach. Przez lata nauki w gimnazjum śledzi jego rozwój, bezwolne poddanie się procesowi rusyfikacji aż po rozbudzenie w nim uczuć patriotycznych, będących swoistym „odnalezieniem siebie i odnalezieniem ojczyzny", którą odkrywa podczas słuchania „Reduty Ordona" recytowanej przez Bernarda Zygiera. Historia Borowicza kończy się w chwili, gdy zostaje absolwentem klerykowskiego gimnazjum i zamierza wyjechać na studia do Warszawy.

Najważniesze wydarzenia z życia Andrzeja Radka

VS

+info

+info

Najważniejsze wydarzenia z życia Marcina Borowicza

1. Zycie w Pajęczynie Dolnym.2. Pierwsze nauki u nauczyciela Paluszkiewicza.3. Nauka w szkole elementarnej w Pyrzygłowach.4. Piesza wędrówka do gimnazjum w Klerykowie.5. Stancja i posada korepetytora u przypadkowo spotkanego Płoniewicza.6. Nauka w gimnazjum.7. Incydent na lekcji matematyki - zagrożenie wydaleniem ze szkoły.8. Pomoc Marcina Borowicza.9. Udział w spotkaniach u Gontali.10.Ponowne spotkanie z Borowiczem - symboliczny uścisk dłoni.

1. Nauka w szkole elementarnej w Owczarach.2. Egzaminy do szkoły gimnazjalnej w Klerykowie poprzedzone korepetycjami u pana Majewskiego.3. Umieszczenie Marcina na stancji u"starej Przepiórzycy.4. Śmierć matki.5. Żarliwość religijna jako forma pocieszenia po śmierci ukochanej osoby.6. Uleganie wpływom rusyfikacji.7. Wyzyskanie pozycji ulubieńca rusyfikatorów w celu pomocy Radkowi zagrożonemu wydaleniem ze szkoły.8. Budzenie się samodzielności myślenia - ateizm i lektura zakazanych książek.9. Wstrząs psychiczny na lekcji polskiego podczas recytacji "Reduty Ordona".10. Udział w zebraniach koła samokształceniowego na "górce"u Gontali.11. Zemsta na Majewskim.12.Matura.13. Miłość do Biruty.14. Rozpacz po wyjeździe Biruty w głąb Rosji.15. Wsparcie ze strony Radka - symboliczny uścisk dłoni w chwili załamania Borowicza.

Trudności, które napotkał Andrzej

Trudności, które napotkał Marcin

+info

+info

- brak pieniędzy, dzięki pomocy miejscowego korepetytora, Paluszkiewicza, który uczył we dworze i bardzo zaprzyjaźnił się z Andrzejem, chłopiec mógł zdobyć podstawy wiedzy, umożliwiające dalszą edukację, o śmierci Paluszkiewicz zostawił nawet Andrzejowi pewną sumę pieniędzy, która miała być przeznaczona na naukę;- pieszo wyruszył do gimnazjum w Klerykowie;- znosił głód i biedę;- w zamian za korepetycje znalazł kąt do spania i jedzenie;- musiał niezwykle ciężko pracować, aby się utrzymać i osiągać jednocześnie dobre wyniki w nauce - w dzień przez wiele godzin udzielał korepetycji, by noce przeznaczać na naukę, utrudnieniem była nauka w języku rosyjskim;- wiele upokorzeń musiał znosić w szkole, gdzie śmiano się często z jego chłopskiego pochodzenia i sposobu mówienia, o mały włos, a skończyłoby się to dla niego wyrzuceniem ze szkoły, po tym jak wszczął bójkę z jednym z "dowcipnisiów";- znosił lekceważenie i poniżanie;- polską litetraturę i historię mógł poznawać w ukryciu, na tajnych spotkaniach;- Andrzej musiał zapracować sam na wszystko co osiągnął, niezwykle rzadko korzystając z pomocy innych ludzi.Andrzej Radek stanowi dowód na to, że silna wola połączona z ciężką pracą zwykle doprowadzą nas do obranych celów, nawet jeżeli są to cele bardzo ambitne. Godne uznania jest to, że Andrzej nie skończył nauki na niższym poziomie, co i tak pozwoliłoby mu wydostać się z wiejskiej biedoty. Z determinacją i samozaparciem dążył do odkrywania tajników wiedzy, co pozwoliło mu ostatecznie zdać maturę w Klerykowie i dało przepustkę do lepszej przyszłości.

- trudności finansowe Borowiczów, majątek został skonfiskowany po powstaniu styczniowym, pomimo ciężkiej sytuacji materialnej rodzice postanowili zapewnić mu wykształcenie;- niemożność wynajęcia guwernera;- oddanie Marcina do szkoły w Owczarach, tęsknota za domem rodzinnym i matką, nauka pod okiem gorliwego rusyfikatora Wiechowskiego, dzieci w różnym wieku uczyły się w jednej klasie, takie warunki nie mogły oczywiście zapewnić wysokiego poziomu nauczania. Marcin pobierał również prywatne lekcje u Wiechowskiego, ale niewiele mogło to zmienić;- problemy sprawiał mu język rosyjski;- warunkiem przyjęcia do klasy wstępnej gimnazjum w Klerykowie była łapówka dla Majewskiego, jednego z nauczycieli;- w gimnazjum Marcin znalazł się w nieprzyjaznym otoczeniu, nauka odbywała się oczywiście po rosyjsku, uczniowie często byli upokarzani na różne sposoby, wszelkie przejawy polskości były tępione z całą surowością, kwitło donosicielstwo, zdarzyło się, że jeden z "kolegów" doniósł na Marcina, że ten mówi w szkole po polsku;- śmierć matki Marcina;czuje się samotny i zagubiony, po śmierci matki nie ma już z kim dzielić się każdą radością i zwierzać ze smutków i obaw;- historia z pistoletem - przyłapany na gorącym uczynku i zamknięty za karę na całą noc w klasie, postanawia się poprawić i czuje ogromną skruchę z powodu swojego zachowania, akt, że nie zostaje wydalony z gimnazjum, przypisuje opatrzności i opiece ze strony zmarłej matki;- zapracowany ojciec, troszczący się o utrzymanie majątku, nie potrafi wskazać mu właściwej drogi, Marcin staje się podatny na wpływ inspektora Zabielskiego, wizyty w domu urzędnika, czytanie pism, szkalujących dzieje Polski i ugodowa postawa wobec władz szkolnych sprawiają, że Borowicz zaczyna gardzić ojczyzną. - zabiegi rusyfikatorów i lojalizm, oportunizm Marcina, uległ iluzji, jaką tworzył przed nim inspektor Zabielski, dawał się wciągnąć w życie Rosjan, w spotkania towarzyskie, wyjścia do teatru, gdy na jednej z lekcji Walecki, kolega Marcina, zaprotestował w imieniu całej klasy przeciwko wypowiedzi nauczyciela, który szkalował katolickie zakonnice, Marcin stwierdził, że nie upoważnił Waleckiego do mówienia w swoim imieniu;- możliwość poznawania polskiej literatury i historii tylko w konspiracji, podczas tajnych spotkań; - wyjazd Biruty i rozpacz Borowicza.

Przeżycia szkolne, rodzinne i relacje z innymi kształtują charakter i osobowość.

Obejrzyj

Andrzej Radek

Marcin Borowicz

+info

+info

- samodzielny- pracowity- zaradny, sprytny- ciekawy świata, energiczny- zna wartość wiedzy (dzięki nauce u guwernera Paluszkiewicza, wie, że chce się uczyć;- świadomy swojej pozycji społecznej (nawet do Marcina zwraca się: "Panie");- świadomy swojej przynależności narodowej (czuje się Polakiem);- czuje się odrzucony i nieakceptowany (koledzy z klasy wyśmiewają się z jego chłopskiego pochodzenia, szydzą z tego, że mówi wiejską gwarą),- zaprzyjaźnia się z Borowiczem, który staje po jego stronie; wspierają się wzajemnie, mają wspólne zainteresowania- czytają razem zakazaną literaturę, zgłębiają razem polską historię;- szczery,uczciwy, otwarty i pomocny (pociesza Marcina, gdy ten dowiaduje się o wyjeździe Biruty)

- silnie związany z matką, kochał swoją matkę początkowo dziecinnie i niedojrzale (tęskni za nią,w szkole czuje się osamotniony) później po jej śmierci wielką miłością pozwalającą przetrwać sieroctwo i rosyjską szkołę;- początkowo delikatny, mało samodzielny, trochę rozkapryszony i samolubny, potem wytrwały, niezależny, koleżeński;- zdolny, inteligentny, wytrwały w przezwyciężaniu trudności w nauce, chętnie się uczył, pracowity, obowiązkowy, ambitny;- uczuciowy i wrażliwy (przeżywa śmierć matki, przeżywa pierwsze miłosne zauroczenie);- zmienny, słaby- uczciwy w swoich wyborach ideowych (najpierw szczerze angażuje się religijnie, następnie zostaje zatwardziałym materialistą);- początkowo naiwny, łatwowierny, podatny na wpływ otoczenia (pozwalał sobą manipulować, np. inspektorowi Zabielskiemu, bez sprzeciwu poddawał się rusyfikacji, wierzył w przekaz nauczycieli, którzy wdrażali młodzież w rosyjski sposób myślenia, za namową Zabielskiego założyl kółko studiujące literaturę rosyjską, uczęszczał na rosyjskie sztuki;- potem zachodzi w nim przemiana - zaczyna się rozwijać i dojrzewać, staje się patriotą, budzi się w nim świadomość przynależności narodowej (sięga po narodową zakazaną literaturę, budzą się w nim uczucia współczucia dla prześladowanych, po lekcji języka polskiego staje się patriotą, recytacja "Reduty Ordona" w wykonaniu Bernarda Zygiera wywołuje u chłopca wstrząs psychiczny, Marcin zaczyna odczuwać przynależność narodową, przypomina sobie opowieść Szymona Nogi o powstańcu zasieczonym w lesie przez Moskali, czuje wstyd z powodu swojej biernościi uległości oraz nienawiść do zaborców, należy do kółka samokształceniowego na górce u Gontali, czyta polskie lektury, szczególne wrażenie wywiera na nim twórczość Adama Mickiewicza, współpracuje z Andrzejem Radkiem i Bernardem Zygierem - chłopcem dojrzałym duchowo, zakochany w "Birucie" bardzo przeżywa rozstanie z nią, lecz dzięki Radkowi odzyskuje swą siłę i chęć dalszego życia

Temat wypracowaniana 21 grudnia 2020

Młodość jest zazwyczaj okresem radosnym i beztroskim. Napisz rozprawkę, w której rozważysz, czy młodzieńczy wiek wybranycch przez Ciebie bohaterów literackich był wyłącznie czasem beztroski. Odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 200 słów.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu. by Basia.S on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu.Ewolucja duchowa Marcina Borowicza i Andrzeja Radka. Co to jest ewolucja? Co to jest dorastanie?

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Przydatne materiały:
&quot;Syzyfowe prace&quot; jako powieść o dorastaniu. by Basia.S on Genially

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu.Ewolucja duchowa Marcina Borowicza i Andrzeja Radka.

Co to jest ewolucja?

Co to jest dorastanie?

+info

+info

ewolucja1."proces zachodzący w przyrodzie na przestrzeni wielu pokoleń, polegający na zmianach budowy organizmów i powstawaniu nowych"2."proces przeobrażeń, przechodzenia do stanów bardziej złożonych"3."proces stopniowego rozwoju społeczeństwa od form prostszych do bardziej doskonałych"4."trudna figura gimnastyczna, akrobatyczna lub taneczna"* ewolucyjny * ewolucyjnie * ewolucyjność * ewoluować

dorosnąć - dorastać1."osiągnąć odpowiednią wysokość lub wielkość"2."osiągnąć wiek i stopień rozwoju umożliwiający samodzielne życie"3."dorównać komuś pod jakimś względem" dorastający "prawie dorosły"

"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu

Lorem ipsum dolor sit amet

„Syzyfowe prace" to powieść o dojrzewaniu umysłowym i emocjonalnym. Powieść pokazuje proces przeobrażeń, zmian, przechodzenie do stanu bardziej złożonego i doskonalszego. Marcina Borowicza czytelnik poznaje jako ośmioletniego chłopca, rozpoczynającego naukę w szkole elementarnej w Owczarach. Przez lata nauki w gimnazjum śledzi jego rozwój, bezwolne poddanie się procesowi rusyfikacji aż po rozbudzenie w nim uczuć patriotycznych, będących swoistym „odnalezieniem siebie i odnalezieniem ojczyzny", którą odkrywa podczas słuchania „Reduty Ordona" recytowanej przez Bernarda Zygiera. Historia Borowicza kończy się w chwili, gdy zostaje absolwentem klerykowskiego gimnazjum i zamierza wyjechać na studia do Warszawy.

Najważniesze wydarzenia z życia Andrzeja Radka

VS

+info

+info

Najważniejsze wydarzenia z życia Marcina Borowicza

1. Zycie w Pajęczynie Dolnym.2. Pierwsze nauki u nauczyciela Paluszkiewicza.3. Nauka w szkole elementarnej w Pyrzygłowach.4. Piesza wędrówka do gimnazjum w Klerykowie.5. Stancja i posada korepetytora u przypadkowo spotkanego Płoniewicza.6. Nauka w gimnazjum.7. Incydent na lekcji matematyki - zagrożenie wydaleniem ze szkoły.8. Pomoc Marcina Borowicza.9. Udział w spotkaniach u Gontali.10.Ponowne spotkanie z Borowiczem - symboliczny uścisk dłoni.

1. Nauka w szkole elementarnej w Owczarach.2. Egzaminy do szkoły gimnazjalnej w Klerykowie poprzedzone korepetycjami u pana Majewskiego.3. Umieszczenie Marcina na stancji u"starej Przepiórzycy.4. Śmierć matki.5. Żarliwość religijna jako forma pocieszenia po śmierci ukochanej osoby.6. Uleganie wpływom rusyfikacji.7. Wyzyskanie pozycji ulubieńca rusyfikatorów w celu pomocy Radkowi zagrożonemu wydaleniem ze szkoły.8. Budzenie się samodzielności myślenia - ateizm i lektura zakazanych książek.9. Wstrząs psychiczny na lekcji polskiego podczas recytacji "Reduty Ordona".10. Udział w zebraniach koła samokształceniowego na "górce"u Gontali.11. Zemsta na Majewskim.12.Matura.13. Miłość do Biruty.14. Rozpacz po wyjeździe Biruty w głąb Rosji.15. Wsparcie ze strony Radka - symboliczny uścisk dłoni w chwili załamania Borowicza.

Trudności, które napotkał Andrzej

Trudności, które napotkał Marcin

+info

+info

- brak pieniędzy, dzięki pomocy miejscowego korepetytora, Paluszkiewicza, który uczył we dworze i bardzo zaprzyjaźnił się z Andrzejem, chłopiec mógł zdobyć podstawy wiedzy, umożliwiające dalszą edukację, o śmierci Paluszkiewicz zostawił nawet Andrzejowi pewną sumę pieniędzy, która miała być przeznaczona na naukę;- pieszo wyruszył do gimnazjum w Klerykowie;- znosił głód i biedę;- w zamian za korepetycje znalazł kąt do spania i jedzenie;- musiał niezwykle ciężko pracować, aby się utrzymać i osiągać jednocześnie dobre wyniki w nauce - w dzień przez wiele godzin udzielał korepetycji, by noce przeznaczać na naukę, utrudnieniem była nauka w języku rosyjskim;- wiele upokorzeń musiał znosić w szkole, gdzie śmiano się często z jego chłopskiego pochodzenia i sposobu mówienia, o mały włos, a skończyłoby się to dla niego wyrzuceniem ze szkoły, po tym jak wszczął bójkę z jednym z "dowcipnisiów";- znosił lekceważenie i poniżanie;- polską litetraturę i historię mógł poznawać w ukryciu, na tajnych spotkaniach;- Andrzej musiał zapracować sam na wszystko co osiągnął, niezwykle rzadko korzystając z pomocy innych ludzi.Andrzej Radek stanowi dowód na to, że silna wola połączona z ciężką pracą zwykle doprowadzą nas do obranych celów, nawet jeżeli są to cele bardzo ambitne. Godne uznania jest to, że Andrzej nie skończył nauki na niższym poziomie, co i tak pozwoliłoby mu wydostać się z wiejskiej biedoty. Z determinacją i samozaparciem dążył do odkrywania tajników wiedzy, co pozwoliło mu ostatecznie zdać maturę w Klerykowie i dało przepustkę do lepszej przyszłości.

- trudności finansowe Borowiczów, majątek został skonfiskowany po powstaniu styczniowym, pomimo ciężkiej sytuacji materialnej rodzice postanowili zapewnić mu wykształcenie;- niemożność wynajęcia guwernera;- oddanie Marcina do szkoły w Owczarach, tęsknota za domem rodzinnym i matką, nauka pod okiem gorliwego rusyfikatora Wiechowskiego, dzieci w różnym wieku uczyły się w jednej klasie, takie warunki nie mogły oczywiście zapewnić wysokiego poziomu nauczania. Marcin pobierał również prywatne lekcje u Wiechowskiego, ale niewiele mogło to zmienić;- problemy sprawiał mu język rosyjski;- warunkiem przyjęcia do klasy wstępnej gimnazjum w Klerykowie była łapówka dla Majewskiego, jednego z nauczycieli;- w gimnazjum Marcin znalazł się w nieprzyjaznym otoczeniu, nauka odbywała się oczywiście po rosyjsku, uczniowie często byli upokarzani na różne sposoby, wszelkie przejawy polskości były tępione z całą surowością, kwitło donosicielstwo, zdarzyło się, że jeden z "kolegów" doniósł na Marcina, że ten mówi w szkole po polsku;- śmierć matki Marcina;czuje się samotny i zagubiony, po śmierci matki nie ma już z kim dzielić się każdą radością i zwierzać ze smutków i obaw;- historia z pistoletem - przyłapany na gorącym uczynku i zamknięty za karę na całą noc w klasie, postanawia się poprawić i czuje ogromną skruchę z powodu swojego zachowania, akt, że nie zostaje wydalony z gimnazjum, przypisuje opatrzności i opiece ze strony zmarłej matki;- zapracowany ojciec, troszczący się o utrzymanie majątku, nie potrafi wskazać mu właściwej drogi, Marcin staje się podatny na wpływ inspektora Zabielskiego, wizyty w domu urzędnika, czytanie pism, szkalujących dzieje Polski i ugodowa postawa wobec władz szkolnych sprawiają, że Borowicz zaczyna gardzić ojczyzną. - zabiegi rusyfikatorów i lojalizm, oportunizm Marcina, uległ iluzji, jaką tworzył przed nim inspektor Zabielski, dawał się wciągnąć w życie Rosjan, w spotkania towarzyskie, wyjścia do teatru, gdy na jednej z lekcji Walecki, kolega Marcina, zaprotestował w imieniu całej klasy przeciwko wypowiedzi nauczyciela, który szkalował katolickie zakonnice, Marcin stwierdził, że nie upoważnił Waleckiego do mówienia w swoim imieniu;- możliwość poznawania polskiej literatury i historii tylko w konspiracji, podczas tajnych spotkań; - wyjazd Biruty i rozpacz Borowicza.

Przeżycia szkolne, rodzinne i relacje z innymi kształtują charakter i osobowość.

Obejrzyj

Andrzej Radek

Marcin Borowicz

+info

+info

- samodzielny- pracowity- zaradny, sprytny- ciekawy świata, energiczny- zna wartość wiedzy (dzięki nauce u guwernera Paluszkiewicza, wie, że chce się uczyć;- świadomy swojej pozycji społecznej (nawet do Marcina zwraca się: "Panie");- świadomy swojej przynależności narodowej (czuje się Polakiem);- czuje się odrzucony i nieakceptowany (koledzy z klasy wyśmiewają się z jego chłopskiego pochodzenia, szydzą z tego, że mówi wiejską gwarą),- zaprzyjaźnia się z Borowiczem, który staje po jego stronie; wspierają się wzajemnie, mają wspólne zainteresowania- czytają razem zakazaną literaturę, zgłębiają razem polską historię;- szczery,uczciwy, otwarty i pomocny (pociesza Marcina, gdy ten dowiaduje się o wyjeździe Biruty)

- silnie związany z matką, kochał swoją matkę początkowo dziecinnie i niedojrzale (tęskni za nią,w szkole czuje się osamotniony) później po jej śmierci wielką miłością pozwalającą przetrwać sieroctwo i rosyjską szkołę;- początkowo delikatny, mało samodzielny, trochę rozkapryszony i samolubny, potem wytrwały, niezależny, koleżeński;- zdolny, inteligentny, wytrwały w przezwyciężaniu trudności w nauce, chętnie się uczył, pracowity, obowiązkowy, ambitny;- uczuciowy i wrażliwy (przeżywa śmierć matki, przeżywa pierwsze miłosne zauroczenie);- zmienny, słaby- uczciwy w swoich wyborach ideowych (najpierw szczerze angażuje się religijnie, następnie zostaje zatwardziałym materialistą);- początkowo naiwny, łatwowierny, podatny na wpływ otoczenia (pozwalał sobą manipulować, np. inspektorowi Zabielskiemu, bez sprzeciwu poddawał się rusyfikacji, wierzył w przekaz nauczycieli, którzy wdrażali młodzież w rosyjski sposób myślenia, za namową Zabielskiego założyl kółko studiujące literaturę rosyjską, uczęszczał na rosyjskie sztuki;- potem zachodzi w nim przemiana - zaczyna się rozwijać i dojrzewać, staje się patriotą, budzi się w nim świadomość przynależności narodowej (sięga po narodową zakazaną literaturę, budzą się w nim uczucia współczucia dla prześladowanych, po lekcji języka polskiego staje się patriotą, recytacja "Reduty Ordona" w wykonaniu Bernarda Zygiera wywołuje u chłopca wstrząs psychiczny, Marcin zaczyna odczuwać przynależność narodową, przypomina sobie opowieść Szymona Nogi o powstańcu zasieczonym w lesie przez Moskali, czuje wstyd z powodu swojej biernościi uległości oraz nienawiść do zaborców, należy do kółka samokształceniowego na górce u Gontali, czyta polskie lektury, szczególne wrażenie wywiera na nim twórczość Adama Mickiewicza, współpracuje z Andrzejem Radkiem i Bernardem Zygierem - chłopcem dojrzałym duchowo, zakochany w "Birucie" bardzo przeżywa rozstanie z nią, lecz dzięki Radkowi odzyskuje swą siłę i chęć dalszego życia

Temat wypracowaniana 21 grudnia 2020

Młodość jest zazwyczaj okresem radosnym i beztroskim. Napisz rozprawkę, w której rozważysz, czy młodzieńczy wiek wybranycch przez Ciebie bohaterów literackich był wyłącznie czasem beztroski. Odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 200 słów.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu. by Basia.S on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
"Syzyfowe prace" jako powieść o dorastaniu.Ewolucja duchowa Marcina Borowicza i Andrzeja Radka. Co to jest ewolucja? Co to jest dorastanie?

# data[].attributes.body
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

# data[].attributes.body
Link do lekcji online
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Temat: Metody rusyfikacji w Królestwie Polskim na podstawie powieści Syzyfowe prace.

Przydatne materiały:
Syzyfowe prace 4- rusyfikacja by basiawx on Genially

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NA CZYM POLEGAŁA I JAK PRZEBIEGAŁA RUSYFIKACJA MŁODZIEŻY POLSKIEJ?

Obwieszczenie z 1868 roku informujące o wprowadzeniu na mocy rozporządzenia generał-gubernatora wileńskiego zakazu prowadzenia rozmów w języku polskim we wszystkich miejscach publicznych

Rusyfikacja Polaków w okresie zaborów - proces, w którym państwo rosyjskie dążyło do wynarodowienia Polaków poprzez stopniowe narzucanie języka, kultury, sztuki, religii prawosławnej i zwyczajów rosyjskich. Silnej rusyfikacji poddawano dzieci, ze względu na ich ubogą jeszcze znajomość kultury i języka polskiego.

Metody rusyfikacji pokazane w"Syzyfowych pracach" S. Żeromskiego- zapisz w zeszycie

wszystkie lekcje odbywały się po rosyjsku, nawet lekcje języka polskiego;język polski był nazywany „językiem miejscowym";zabraniano używać języka polskiego;uczono z dużą skrupulatnością języka rosyjskiego i poprawnej wymowy rosyjskiej;próbowano za wszelką cenę zainteresować uczniów kulturą rosyjską, przy jednoczesnym zniechęcaniu ich do kultury polskiej;

lekcje prowadzono w sposób niebudzący ciekawości uczniów, lekcje języka polskiego nazywali oni „nudami narodowymi";zajęcia z języka polskiego celowo odbywały się na ostatniej lekcji, kiedy uczniowie byli już zmęczeni;pozwalano uczniom lekceważyć lekcje polskiego;uczono z podręczników fałszujących historię oraz obraz polskiej literatury.

Author's Name

Syzyfowa praca - praca bezowocna, nieprzynosząca żadnych rezultatów mimo podjętych wysiłków

Jak moglibyście wyjaśnić metaforyczne znaczenie tytułu powieści?

Tytuł nawiązuje do mitu o Syzyfie, który za karę wciąż od nowa wtaczał na górę w Tartarze głaz, i nigdy nie mógł osiągnąć szczytu, dokończyć swojej pracy. Syzyfowa praca to praca bezskuteczna, nieprowadząca do osiągnięcia wyznaczonego celu. Takim działaniem były dążenia rusyfikacyjne wobec polskiego narodu, a zwłaszcza młodzieży.

Zapisz w zeszycie:

Czy Twoim zdaniem rusyfikacja rzeczywiście była "syzyfową pracą? Odpowiedz na to pytanie w 3 zdaniach (w zeszycie).

Dziękuję za uwagę

B. Gąsiorek

# data[].attributes.attachment_link.title
Syzyfowe prace 4- rusyfikacja by basiawx on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
NA CZYM POLEGAŁA I JAK PRZEBIEGAŁA RUSYFIKACJA MŁODZIEŻY POLSKIEJ? Obwieszczenie z 1868 roku informujące o wprowadzeniu na mocy rozporządzenia generał-gubernatora wileńskiego zakazu prowadzenia rozmów w języku polskim we wszystkich miejscach publicznych Rusyfikacja Polaków w okresie zaborów - proces, w którym państwo rosyjskie dążyło do wynarodowienia Polaków poprzez stopniowe narzucanie języka, kultury, sztuki, religii prawosławnej i zwyczajów rosyjskich.

# data[].attributes.body
Link do lekcji online
https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Temat: Metody rusyfikacji w Królestwie Polskim na podstawie powieści Syzyfowe prace.

Przydatne materiały:
Syzyfowe prace 4- rusyfikacja by basiawx on Genially

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NA CZYM POLEGAŁA I JAK PRZEBIEGAŁA RUSYFIKACJA MŁODZIEŻY POLSKIEJ?

Obwieszczenie z 1868 roku informujące o wprowadzeniu na mocy rozporządzenia generał-gubernatora wileńskiego zakazu prowadzenia rozmów w języku polskim we wszystkich miejscach publicznych

Rusyfikacja Polaków w okresie zaborów - proces, w którym państwo rosyjskie dążyło do wynarodowienia Polaków poprzez stopniowe narzucanie języka, kultury, sztuki, religii prawosławnej i zwyczajów rosyjskich. Silnej rusyfikacji poddawano dzieci, ze względu na ich ubogą jeszcze znajomość kultury i języka polskiego.

Metody rusyfikacji pokazane w"Syzyfowych pracach" S. Żeromskiego- zapisz w zeszycie

wszystkie lekcje odbywały się po rosyjsku, nawet lekcje języka polskiego;język polski był nazywany „językiem miejscowym";zabraniano używać języka polskiego;uczono z dużą skrupulatnością języka rosyjskiego i poprawnej wymowy rosyjskiej;próbowano za wszelką cenę zainteresować uczniów kulturą rosyjską, przy jednoczesnym zniechęcaniu ich do kultury polskiej;

lekcje prowadzono w sposób niebudzący ciekawości uczniów, lekcje języka polskiego nazywali oni „nudami narodowymi";zajęcia z języka polskiego celowo odbywały się na ostatniej lekcji, kiedy uczniowie byli już zmęczeni;pozwalano uczniom lekceważyć lekcje polskiego;uczono z podręczników fałszujących historię oraz obraz polskiej literatury.

Author's Name

Syzyfowa praca - praca bezowocna, nieprzynosząca żadnych rezultatów mimo podjętych wysiłków

Jak moglibyście wyjaśnić metaforyczne znaczenie tytułu powieści?

Tytuł nawiązuje do mitu o Syzyfie, który za karę wciąż od nowa wtaczał na górę w Tartarze głaz, i nigdy nie mógł osiągnąć szczytu, dokończyć swojej pracy. Syzyfowa praca to praca bezskuteczna, nieprowadząca do osiągnięcia wyznaczonego celu. Takim działaniem były dążenia rusyfikacyjne wobec polskiego narodu, a zwłaszcza młodzieży.

Zapisz w zeszycie:

Czy Twoim zdaniem rusyfikacja rzeczywiście była "syzyfową pracą? Odpowiedz na to pytanie w 3 zdaniach (w zeszycie).

Dziękuję za uwagę

B. Gąsiorek

# data[].attributes.attachment_link.title
Syzyfowe prace 4- rusyfikacja by basiawx on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
NA CZYM POLEGAŁA I JAK PRZEBIEGAŁA RUSYFIKACJA MŁODZIEŻY POLSKIEJ? Obwieszczenie z 1868 roku informujące o wprowadzeniu na mocy rozporządzenia generał-gubernatora wileńskiego zakazu prowadzenia rozmów w języku polskim we wszystkich miejscach publicznych Rusyfikacja Polaków w okresie zaborów - proces, w którym państwo rosyjskie dążyło do wynarodowienia Polaków poprzez stopniowe narzucanie języka, kultury, sztuki, religii prawosławnej i zwyczajów rosyjskich.

# data[].attributes.body
Link do lekcji online

https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Wykorzystana prezentacja

&quot;Syzyfowe prace&quot; - S. Żeromski by Lidia Nykiel on Genially

# data[].attributes.body
Link do lekcji online

https://meet.google.com/bmd-jsdg-dky

Wykorzystana prezentacja

&quot;Syzyfowe prace&quot; - S. Żeromski by Lidia Nykiel on Genially