# data[].attributes.body
Lieve lezer(s), bedankt voor het lezen van mijn padlet over het boek 'Haar naam was Sarah'. Ik vond het persoonlijk een heel mooi boek om te lezen, ik hoop jij ook! Het boek is ook heel mooi gelezen vind ik. Tatiana de Rosnay heeft heel goed de gevoelens van Sarah beschreven waardoor je echt gaat meeleven met het boek. De plaatsen die ik heb beschreven zijn allemaal over Sarah haar reis. Ik heb hier helemaal niet naar Julia verwezen, een vrouw die ook in het boek wordt beschreven. Ik heb dit gedaan omdat ik vond dat het hele boek eigenlijk om Sarah ging en niet om Julia. Julia doet de dingen die ze doet vanwege Sarah haar verhaal. Of ik de reis van Sarah zou aanraden denk ik niet. Sarah haar reis is heel heftig. Ze is joods en leeft tijdens de tweede wereldoorlog, dat laat al zien dat ze een zware tijd heeft. Ook komt Sarah bij haar reis niet op fijne plekken. Neem als voorbeeld maar de barakken of het Vel d'Hiv. Ik hoop dat jullie de plekken van de reis goed beschreven vonden. Welke plekken vonden jullie nog meer mooi? Laat het me weten in de comments! Nogmaals erg bedankt voor het lezen! Groetjes Natasha

# data[].attributes.body
Mijn reis eindigt bij de boerderij van Jules en Geneviève. Jules en Geneviève zijn een oud en getrouwd stel. Ze wonen op een boerderij ergens ver van Parijs. Sarah is ontsnapt uit de barakken en zoekt voor een rustplaats. Ze wilt zo snel mogelijk terug naar Parijs om haar broertje nog te redden. Als ze bij het dorp van Jules en Geneviève aankomt wordt ze meerderen malen door mensen weggejaagd. Haar haar is er afschoren dus het is duidelijk dat ze joods is. Als ze uiteindelijk bij het huis van Jules en Geneviève aankomt heeft ze al bijna alle hoop opgegeven, niemand laat haar toch naar binnen. Gelukkig heeft het stel medelijden met Sarah laten haar gauw naar binnen. Het huis van Jules en Geneviève is klein en schattig. Het is een huisje dat helemaal aan de rand van het dorp staat. Rondom het huis zijn veel bloemen, die het huis er heel gezellig uit laten zien. Jules en Geneviève zijn heel aardig voor Sarah. Ze mag ook bij hen wonen, omdat ze nergens anders heeft om heen te gaan. Sarah haar leven gaat hiervandaan langzaam verder. Maar Sarah houdt altijd het verdriet van het verlies van haar broertje en ouders bij haar. En op 42 jarige leeftijd pleegt ze hierdoor ook zelfmoord door een auto-ongeluk.

# data[].attributes.body
Dat ik het stadion vies was neem ik terug. De Barakken waar Sarah en haar ouders nu zaten waren zwijnenstallen. En zo werden de mensen ook behandeld, als zwijnen. Aan de voorkant van de barakken zaten kleine gootsteen putjes waar we alle vrouwen boven moeten hangen en hun behoefte moeten doen. Ze waren gescheiden van de mannen, wat heel pijnlijk was voor Sarah. In de Barakken waren allemaal stapelbedden met stro er op als matras. Alle kinderen waren smerig. Ze lieten hen drie dagen zitten in het Vel d'Hiv. Zonder eten of toiletten. Alle kinderen waren hongerig en velen waren er ook al aan overleden. Ze waren met de trein naar de Barakken gebracht, ver van Parijs. Sarah was ontzettend bezorgd. Ze had Michel nog steeds niet bevrijd, ik zag hoe ze de sleutel, van de kast waar ze haar broertje in had verstopt, draaide in haar hand en zachtjes huilde. Het was verschrikkelijk om te zien, al die kale, verdrietige en hongerige hoofdjes van al die moeders en kinderen. Ze waren die ochtend kaal geschoren, tegen de luizen. Ik had met ingehouden adem gekeken naar hoe Sarah haar prachtige lokken er zo bruut af werden geschoren.

# data[].attributes.body
Ze werden naar buiten gestuurd en in bussen geduwd en uiteindelijk werden ze als een stel vieze beesten het grote stadion Velodrome d'Hiver geduwd. Het stadion was gigantisch met hoge relingen, het zat helemaal volgestampt met mensen. Allemaal met een gele ster. Het waren vooral vrouwen en kinderen die daar binnen zaten. Alle mannen waren ondergedoken. De kinderen huilen allemaal, maar Sarah niet. Michel was niet meegekomen. Sarah had haar vader verteld dat ze hem in hun geheime kast had verstopt zodat ze hem later deze dag kon bevrijden. Ik had alleen niet het gevoel dat we snel uit dit stadion zouden komen. Ze zaten hier nu al 5 uur en nog steeds werd er niks verteld over waar we op wachtten en waarom `e hier zaten. Eigenlijk wisten ze het antwoord al. Er zaten hier allemaal joden, ze zouden worden vervolgd. Het was een gigantisch stadion, helemaal vol gepropt met huilende, hongerige, vieze mensen. Sarah's moeder ziet er verdrietig uit, zo ook haar vader. Sarah zelf zag er ook niet blij uit, maar had zoals altijd een sprankje hoop in haar ogen.

# data[].attributes.body
We beginnen onze reis in het huis van Sarah. Rue de Saintonge in Parijs. Het is een klein huisje, net groot genoeg voor Sarah, Michel (haar broertje) en haar ouders. Dat het klein is maakt Sarah niet uit, ze heeft het fijn met haar familie. De muren in het huis zijn wit. Als je binnenkomt en afslaat naar links zie je Sarah en Michel hun kamer. Daarachter is de badkamer en helemaal achterin het huis is de slaapkamer van Sarah haar ouders en de keuken. Sarah is een mooi meisje met mooie blauwe amandel vormige oogjes en mooi blond haar. Haar broertje Michel heeft lieve blonde krulletjes en ook een heel lief en hoopvol gezichtje. De moeder van Sarah heeft Lang blond haar, dezelfde kleur als haar kinderen. Alleen Sarah's vader heeft een andere kleur, namelijk donker bruin. De familie heeft het gezellig met elkaar, ook al hebben ze een moeilijke tijd als joden. Tot op een vroege ochtend op de deur gebonsd wordt gebonsd. Als Sarah opendoet ziet ze twee grote franse politie agenten, Sarah riep haar moeder die met een gezicht vol met angst naar de deur liep. De agent riep dat ze  hun spullen moesten pakken en over vijf minuten klaar moesten staan. Sarah had geen idee waar ze heen gingen.

# data[].attributes.body
Hallo, lieve lezer(s). Dit is mijn Padlet over het ontroerende boek, Haar naam was Sarah. Het boek is geschreven door Tatiana de Rosnay en het is uitgegeven in 2006.
Het boek gaat over Sarah, die 11 jaar is en een joodse afkomst heeft. Tijdens de tweede wereld oorlog worden zij en haar ouders opgepakt door de Franse politie. Maar Sarah sluit haar broertje   op in hun geheime kast. De laatste woorden die ze tegen hem zei waren: ''Ik kom je straks halen, ik beloof het." Deze belofte heeft ze nooit kunnen waarmaken, want ze werden door de Franse politie weggevoerd naar het Vel d'Hiv, een groot stadion in Parijs. Later worden ze weggevoerd naar barakken, waar Sarah van haar ouders wordt gescheiden. Haar ouders worden weggevoerd naar Auschwitz, maar Sarah ontsnapt. Na ver lopen en dwalen komt ze bij een bejaard stel waar ze mag blijven slapen en later wonen. Sarah krijgt alleen nooit de kans om haar broertje te bevrijden, als ze dit weken later doet is zijn lichaam opgedroogd in een kast en valt Sarah haar hele leven in duigen. Op haar 42e is ze getrouwd met een Amerikaan die niet weet wie zij echt is en wat er allemaal met haar is gebeurd. Uiteindelijk pleegt ze zelfmoord door het verdriet van haar geschiedenis.
In deze Padlet reis ik met Sarah mee naar de plekken waar ze in het verhaal heen gaat.