# data[].attributes.body
Hazel maakt in dit verhaal een reis mee die absoluut geen pretje is, het is een vreselijk verhaal waarvan ik zeker weten dat als je het leest er tranen zullen vallen. Maar wel is het boek absoluut het lezen waard. Hazel heeft pech en moet leven met een dodelijke ziekte, maar toch weet ze altijd positief te blijven en het beste van het leven te maken. Je leest over haar liefdesverhaal met August en hierdoor vergeet je bijna alle narigheid waarmee het boek begon. Op het moment dat August in het verhaal voorkomt, is het geen zielig kanker verhaal meer, maar het word een verschrikkelijk mooi liefdesverhaal waarvan je enorm kan genieten en waar je heel bij van zult worden. jammer genoeg heeft het boek geen goed einde en komen de tranen weer terug op het moment dat August overlijdt. Alsnog blijft het boek het lezen waard, want wat August en Hazel meemaakten in hun kleine tijd samen was een geweldig mooi romantisch verhaal wat absoluut gelezen moet worden.

# data[].attributes.body
Op de dag van August begrafenis was ik kapot. Het was een ondraaglijke tragedie en ik kon het niet meer aan ik was moe en ik wilde niet meer. Toen ik samen met mijn vader en moeder in de auto zat en vertelden dat ik terug naar huis wou hadden ze hier geen enkel begrip voor. Ik vertelde mijn moeder dat ik waarschijnlijk toch nergens kon gaan zitten en dat het eindeloos zou gaan duren en dat ik nu al helemaal kapot was. Mijn moeder kon het niet begrijpen en vond dat ik moest gaan als steun voor meneer en mevrouw Waters. Daarna keek ik een lange tijd alleen maar uit het raampje. Ik wilde echt niet mee. Ik wilde niet zien hoe ze hem in de grond lieten zakken op de plek die hij had uitgekozen met zijn vader, en ik wilden zijn ouders niet hartverscheurend verdrietig op de knieën zien gaan in het natte gras, en ik wilde Peter van Houtens alcoholbuik niet strak zien staan in zijn linnen colbert, en ik wilde niet huilen waar al die mensen bij waren, en ik wilde geen handvol aarde op zijn graf gooien, en ik wilden niet dat zijn ouders daar moesten staan onder de heldere blauwe hemel in het schuinvallende middaglicht, denkend aan hun overleden kind. Maar ik deed die dingen. Ik deed ze allemaal en meer, omdat mijn vader en moeder vonden dat het moest.

# data[].attributes.body
Vandaag heb ik met august het Anne Frank-huis bezocht. We hebben toen aan het eind van de gang onze eerste zoen gehad. Toen hij zijn lippen op de mijne drukte, voelde ik me op een heel nieuwe, fascinerende manier ademloos. Zijn handen lagen om mijn middel en trokken me omhoog tot ik op mijn tenen stond. De ruimte om ons heen loste op en een raar ogenblik hield ik van mijn lichaam, dat door kanker verwoeste ding dat ik jaren had meegesleept. Opeens leek al dat geploeter, de slangetjes in mijn borstkas, de PICC-lijn, de medicijnen en het eindeloze lichaamsverraad van de tumoren de moeite waard.

# data[].attributes.body
Toen de praatgroep voorbij was kwam August waters van zijn stoel en liep op me af. Hij liep net zo scheef als hij lachte. Hij kwam erg dichtbij staan, waardoor ik het best warm kreeg, maar ik kon aan hem zien dat hij er totaal geen moeite mee had. Hij vroeg mijn naam en stelde zich voor, daarna zijn we samen naar buiten gelopen. Terwijl ik buiten aan de trap op mijn moeder aan het wachten was kwam August weer naast me staan en hij bleef maar naar me kijken. Ik vroeg waarom hij zo zat te staren, waarop hij zei; ''Omdat je mooi bent. Ik vind het fijn om naar mooie mensen te kijken en ik heb een tijd geleden besloten mezelf de eenvoudige genoegens van het leven niet te ontzeggen". Ik vond het eerlijk gezegd, behoorlijk opwindend. Ik wist niet eens dat ik jongens opwindend kon vinden. Maar August was speciaal dat merkte ik aan alles dus op het moment dat hij vroeg of ik bij hem thuis een film wou kijken moest ik wel ja zeggen, want ik kon hem kon ik niet zomaar laten gaan.

# data[].attributes.body
Dit verhaal gaat over een meisje genaamd Hazel Grace Lancaster ze heeft kanker en daarom moet ze van haar moeder naar een praatgroep, de praatgroep was stomvervelend en na een paar weken was ze het zo zat, dat ze op de woensdag waarop ze kennismaakte met August Waters haar uiterste best had gedaan om eronderuit te komen. Uiteindelijk bleek dit de beste dag van haar leven en een begin van een goeie vriendschap. Augustus had ook al jaren tegen kanker gevochten, maar heeft het uiteindelijk overwonnen. Sinds die woensdag deden ze alles samen ze wisselen bijvoorbeeld hun favoriete boeken met elkaar uit. Langzaam beginnen ze meer voor elkaar te voelen. August besloot daarom om Hazel mee te nemen naar Amsterdam , hier gaan ze samen uit eten en bezoeken ze hun favoriete schrijver, meneer Van Houten. Als ze in het Anne Frank huis zijn, hebben ze hun eerste zoen. Ze hadden de tijd van hun leven totdat Augustus vertelde dat zijn kanker was teruggekomen; ''ik lichtte op als een kerstboom, Hazel Grace. De borstwand, mijn linkerheup, mijn lever, overal.''