# data[].attributes.body
...
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam vel magna ac ex tristique interdum. Vestibulum ac purus faucibus, condimentum nibh eget, facilisis ipsum. Proin eget augue sit amet ex viverra auctor. Aliquam erat volutpat. Curabitur tristique gravida orci, faucibus vehicula massa auctor a. Interdum et malesuada fames ac ante ipsum primis in faucibus. Nullam tempor pellentesque neque. Nam sed diam et sapien luctus mattis eu ut diam. Nulla ultricies, erat vel facilisis volutpat, odio nisi mollis nisl, vitae bibendum velit mauris eu mi. Nam euismod varius lacus, nec posuere urna varius a. Praesent id est sollicitudin, vestibulum lorem ac, tincidunt ante.

Vestibulum tincidunt nulla laoreet nisl posuere, vel lacinia tortor semper. Praesent quis rhoncus diam, non mollis nibh. Sed ac blandit sapien. Aliquam erat volutpat. Sed euismod, dolor eget dictum aliquam, turpis mi mattis mi, ac viverra erat turpis vitae magna. Quisque pharetra lorem felis. Nunc ultricies porta commodo. Aliquam at tellus ut purus faucibus maximus.

Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Fusce eros mauris, rhoncus in rutrum sed, semper non tellus.

# data[].attributes.headline
Kaba ve saldırgan olmadan bir anlaşmazlığı sürdürmek, hem zarafet hem cesaret işi olduğunu biliyordu ve korkma yerine farklı bir ürüne mi ihtiyaç duyuyorum diye düşündü. 

# data[].attributes.subject
Kaba ve saldırgan olmadan bir anlaşmazlığı sürdürmek, hem zarafet hem cesaret işi olduğunu biliyordu ve korkma yerine farklı bir ürüne mi ihtiyaç duyuyorum diye düşündü. 

# data[].attributes.body
Zorlu bir mücadele içine düşmüştü Sabiha , tekrar içindeki duyguları inşa etmesi gerekiyordu. Zorlamadan bir sonuç elde edemeyeceğini biliyordu ve mücadele etmeden de bir sonuç elde edemeyeceğini de biliyordu.
Cesaret, soru  sorabilmektir dedi kendine ve o gözlerin ona hatırlattığı anılara dala kaldı.
Büyük yasakları göze alarak yaşıyordu , bir yasağı daha göze alarak delmek için içinde bir heyecan oluştu.
Bu heyecan o gözleri görmek ve anlamaktı , o gözlerin sakladığı gizemi anlamaktı. Ötekinin gözleri değildi ona yakındı.

1 mm mesafe uzak olan bu düşünce aslında onun bütün yarınını değiştire bilecek, ancak içten içe onu çürütmekteydi.

Her şey fazlası ile güzel olabilecekken olmadığı için , birilerinin keyfi için bu korkuya mecbur kaldığı için ve yaşanacak güzel günler yaşanamadığı için benim bu serzenişim dedi kendi kendine...

Yoksa deli miydi bu askerler , onu yollayanların bir eli yağda bir eli balda idi. Onlar ise hiç itiraz edemeden burada idi ve 1 mm fikir mesafesinde yakındı.

İnsan ömrü o kadar kısa ki , tüm bunlara deyemez , işte o 1 mm için çırpınıyorum dedi kendine.  Bütün gayretini bir araya getirip çıktı meydana ve şu sözleri yüksek sesle duyurdu bütün orada olanlara  " Dostuz, Kardeşiz ve hep beraber mutlu olacağız inanın bana , bu kayıp edeni olmayan bir barış olsun , kazananın herkes olduğu bir hayat mücadelesi . Herkes mutlu olacak"..

-----

Dünyayı değiştirmemiz belki bugün için imkansız ancak dünyanın ham maddesi olan insanlara dokunmak ve onları değiştirmek için gelin bir arada bir adım atalım..

# data[].attributes.headline
Aklından çıkaramadığı bir şeyi göze alması gerekiyordu. Neden bunca düşünecek şey varken Yunan Askerinin gözleriydi Semiha'nın aklına gelen...

# data[].attributes.subject
Aklından çıkaramadığı bir şeyi göze alması gerekiyordu. Neden bunca düşünecek şey varken Yunan Askerinin gözleriydi Semiha'nın aklına gelen...

# data[].attributes.body
Bir çift göz, bir tane gül ise insanın beynindeki bütün düşmanlığı yok sayan bu savaş niyeydi?

Cesaret herkesin kötücül savaşında barışı savunmak değil miydi?

Bir haber dolaşmaya başladı ve kısa sürede Semiha'nın eline bildiri geçti. 200 Yunan Askeri şunları söylüyordu. “Anadolu’nun işgali Britanya emperyalizminin bir oyundur. Britanya mazlumların kanıyla yeni sınırlar çiziyor. Biz bu oyuna alet olmayacağız. Anadolu halkı bizim kardeşimiz.. Biz onları öldürmeyeceğiz”

Cesaretin ses çıkarması, savaşın çığırtkanlığına karşı, halkların kardeşliğini savunması. dostunla düşman olmamak en güzel ortak şarkıydı.

Semiha kapısının önünden alıp bir su bardağında yaşatmaya çalıştığı çiçeği aldı. Bildirinin üstüne koyup gözlerini aklından çıkaramadığı Yunan Askerine verdi. Cesurdu. Sevgiye ve umuda dair inancı her şeyi yenmişti.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Şartlar ne olursa olsun, barış ve kardeşliğin asla vazgeçmememiz gereken olgular olduğunu gözler önüne seren çarpıcı bir öyküyle karşınızdayız. Bu bir avuç onurlu insan, kan dökmeye ve topraklarımızı işgal etmeye karşı çıktıkları için idam edildiler. İçinden geçtiğimiz bu zorlu günlerde, onların mücadelesini, direnişini belki de defalarca okumalıyız..

Not: Galerimizde kullandığımız fotoğraflar temsilidir.

Kaynak: https://sedatinadresi.wordpress.com/2014...

# data[].attributes.attachment_link.title
'Anadolu Halkı Bizim Kardeşimiz' Dedikleri İçin Kurşuna Dizilen 200 Yunanlı Askerin Öyküsü

# data[].attributes.attachment_link.description
Şartlar ne olursa olsun, barış ve kardeşliğin asla vazgeçmememiz gereken olgular olduğunu gözler önüne seren çarpıcı bir öyküyle karşınızdayız. Bu bir avuç onurlu insan, kan dökmeye ve topraklarımızı işgal etmeye karşı çıktıkları için idam edildiler. İçinden geçtiğimiz bu zorlu günlerde, onların mücadelesini, direnişini belki de defalarca okumalıyız.. Not: Galerimizde kullandığımız fotoğraflar temsilidir.

# data[].attributes.body
Bir süre Semiha bildiri yayınlamaya ve kurtuluş mücadelesine devam etti. Penelope'yi çok sevmesine rağmen, onun bu kurtuluş mücadelesini anlamayacağını biliyordu. Nasıl anlasındı ki, farklıydı o. Farklılıklarla yıllarca beraber yaşamışlardı ama devir farklılıkların sivrildiği devirdi. Ama kurtuluş kazanacaktı elbette, Penelope ve onun gibiler de en iyisinin bu olduğunu anlayacaktı.

Ancak sonraları, Semiha'nın boşluğuna geldi ve Penelope'ye ona gözlerini kilitleyen Yunan askerinden bahsetti. Çünkü bunu kimseye anlatamazdı. Annesi, helal süt emmiş bir Türk oğlanına varmasını, vatana millete hayırlı evlatlar yetiştirmesini, soyunu devam ettirmesini bekliyordu Semiha'dan. Bir kadın olarak vatana verebileceği en büyük erdem buydu, bir de tabi ki asil bir meslek olan hemşireliği sürdürmek. Penelope bu duruma çok heyecanlandı. Kendi kimliğini aşağı gördüğünü düşündüğü bu arkadaşının, bir Yunan askerinden böylesine bahsetmesi hoşuna gitmişti. Bununla ilgili bir şeyler yapmaya karar verdi.

Günlerden bir gün, bu asker Penelope ve Semiha İzmir'de bir parkta otururlarken yanlarında bitiverdi. Semiha, bu işgalci askere karşı temkinliydi, ancak Penelope ile bir muhabbet kurmuşlardı bile. Ne söylediklerini anlamıyordu ama Penelope askere Semiha'dan gözleri ışıldayarak bahsediyordu. Derken Penelope, Dimitri ve Semiha arasındaki bu ilişkinin tercümanı oldu. Bir yanda kendi kanını taşıyan silahlı bir adam, diğer yanda toprağını korumaya çalışan can dostu.

3 yıl böylece geçti, bu sırada Semiha ve Dimitri birbirleriyle anlaşabilecek duruma geldiler. Semiha, Dimitri'ye çok aşıktı ama Kurtuluş mücadelesinde olduğunu ondan saklıyordu. Yine de ona fikrini belli ediyordu. Cephesinde savaştığı ordunun, Anadlolu'yu işgal etmek amacında olduğunu ve Türklerin masum olduğunu anlatıyordu. Dimitri ise, her ne kadar Türkleri kardeş halkı olarak görse de, içinde bulunduğu orduda onlara Türklerin barbar olduğunu anlatıyorlardı ve Türk kurtuluş mücadelesi gittikçe alevleniyordu, şiddetleniyordu. En sonunda Büyük Taarruz patlak verdi ve Dimitri, taarruzun sonuçlarını bilemeyeceğinden Semiha ile vedalaştı.

Sıcak bir Ağustos günü vedalaşırken Dimitri ona bir rüyasını anlattı. Rüyasında Dimitri, mahşer yeri olan İzmir'de Türk bir kız çocuğu görmüştü. Çocuk yaralıydı ve yardıma ihtiyacı vardı. Dimitri hemen koşup ona sarıldı, ona yardım etmek istedi ama tam sarıldıkları sırada kız çocuğu arkasına sakladığı hançeri Dimitri'nin karnına sapladı ve Dimitri uyandı. Dimitri Semiha'ya dedi ki "Biliyorum ki siz de bizim gibisiniz ve yaralısınız. Ama benim sana beslediğim sevgiye karşı bana işlenen nefret beni uykumda rahat bırakmıyor. Ne olursa olsun biliyorum ki o kız çocuğu onun uykularını kaçıran nefret yüzünden beni bıçakladı."

9 Eylül 1922 sabahı Semiha, hayatının aşkıyla geçireceği bir ömürü kaybetmenin karşılığında vatanını geri kazanmıştı.

# data[].attributes.headline
O gözlerde çok tanıdık bir şey vardı. Kendinden beklenen yerine inandığı, doğru bildiği şeyler uğruna mücadele verenlerin gözündeki pırıltıydı bu. "Keşke...", diye geçirdi Semiha içinden: "keşke kapıma çiçek bırakmak yerine benimle konuşsaydın." Sonra kendine kızdı. Bugüne dek hiçbir şeyi oturup beklememiş, kendi tırnaklarıyla kazıya kazıya yapmıştı ne de olsa. Kafasına koymuştu bir kere, bulacaktı o Yunan askerini, konuşacaklardı.  

# data[].attributes.subject
O gözlerde çok tanıdık bir şey vardı. Kendinden beklenen yerine inandığı, doğru bildiği şeyler uğruna mücadele verenlerin gözündeki pırıltıydı bu. "Keşke...", diye geçirdi Semiha içinden: "keşke kapıma çiçek bırakmak yerine benimle konuşsaydın." Sonra kendine kızdı. Bugüne dek hiçbir şeyi oturup beklememiş, kendi tırnaklarıyla kazıya kazıya yapmıştı ne de olsa. Kafasına koymuştu bir kere, bulacaktı o Yunan askerini, konuşacaklardı.  

# data[].attributes.body
Yunan taburlarının konuşlandığı yerleri biliyordu Semiha, deneyecekti şansını.. Tam 6 gün geçmesi gerekti gözlerinin yeniden buluşması için. Altı koca gün...
Karşısında Semiha'yı gören Dimitri şaşkındı. Ne yapacağını, ne diyeceğini bilemese de sevinmişti. Semiha, yazdığı mektubu uzatırken biraz telaşlıydı, etraftakilerin kendisini görmesinden endişe duyuyordu. Mektubu verir vermez hızlı adımlarla uzaklaştı.
Semiha'nın arkasından bakakalan Dimitri olduğu köşe başında mektubu okumaya başladı. Savaşmak, kuvvetlere katılmak istediğinden bahsediyordu Semiha, mahlaslarla yazdığı yazıların kendisine yetmediğini, cephede hiç değilse hemşirelik yapmak istediğini anlatıyordu. Dimitri'nin şaşkınlığı giderek artmıştı. Öyle ya, İzmir'in göbeğinde savaşmak istemeyen bir Yunan askeri, savaşa katılmak için can atan bir Türk kızının mektubunu tutuyordu parmaklarının arasında...
Hemen ertesi gün gazete dağıtmak için yola koyulan Semiha'yı bir sürpriz bekliyordu sokağın ucunda. Dimitri'nin heyecanı yüzünden okunuyordu. Elindeki mektubu uzattı Semiha'ya. Aralarındaki satır alışverişinin ilk demleriydi bunlar henüz, yıllara yayılacak bir yoldaşlığın erken habercileri..
Ne kadar şaşkın olduğunu yazarak başlamıştı Dimitri, en çok da yazı yazmayı bir yetersizlik, çaresizlik olarak gördüğünü ifade ettiği satırlarına takılmıştı Semiha'nın. Oysa Dimitri sadece yazmak istiyordu. Barış üzerine yazmak, birlikte mücadele etmek istiyordu. Cephede savaşmak ya da "işgalci" olmak değil; savaşın yıkıcılığı, absürdlüğü üzerine yazmak, kalemiyle çığlık çığlığa bağırmak istiyordu. Şöyle diyordu Semiha'ya: "Mücadeleye katılmak istiyorum demişsiniz mektubunuzda... Oysa siz mücadelelerin en büyüğünü vermektesiniz. Silahlanmak, insanları silaha sarılmaya çağırmak olmamalı işimiz. Süngü yerine kalem tutmak istiyor ellerim. Biliyorum ki barışı getirecek şey kan dökmek değil, birbirimizle konuşmak, yazmak, birlikte düşünmek..."

Semiha'yı derinden etkilemişti Dimitri'nin satırları. Heyecanlanmış, sevinmişti. Kendisine ve yazdıklarına hiç bu gözle bakmamıştı. Nasıl baksındı ki, doğduğundan beri bildiği tek şey buydu: savaşlar, ölümler ve kendisine biçilen roller... Dimitri'nin satırları bir yoldaşlık çağrısıydı, birlikte yapabileceklerinin başlangıcı.. Her dilden, dinden, ırktan millete "gelin barışalım" diyecekleri gazetenin tohumlarını eken satırlardı...

# data[].attributes.body
Karmakarışıktı duyguları... bir zamanlar babasını şehit verdiği savaş sürüyor; vatanının topraklarına gözünü dikmiş ülkelerin askerleri her geçen gün sayılarını, baskılarını artırıyorlardı... düne kadar kardeşi bildiği penelope bütün bu olan bitene sevinirken Semiha düşünüyordu... geriye dönüp izmirde kardeşçe yaşayan rumları ve türkleri düşünüyor, penelopenin bu sevincine sebep olacak, kendilerinin de doğup büyüdükleri bu toprakları böyle işgal altında görmeye sevindirecek sebepleri anlamaya çalışıyordu.
Diğer taraftan kalbini ilk kez farklı attıran o karşılaşma aklından çıkmıyor, vatanının savunması için yanıp tutuşurken, işgale bunca karşı çıkarkan işgalcilerden birini düşünüyor, zihninden atamıyor olmak içini allak bullak ediyordu.

# data[].attributes.body
bir süre daha olaylar bu şekilde devam etti. Kapının önünde güller, akıldan çıkmayan bir çift göz. Bu olaylarla başlayan bir diğer şey ise , kara çarşaf, penelope, bir çift göz, özgürlük, düşman, sevgi, nefret, ikilem, vicdan azabı... Bir süre öncesine kadar huzurlu bir şekilde yaşayan milletler bir süre sonra düşman kesilmiş ancak yaşanan bu olay ile duygularında düşman olamayacağını anlamıştı Süreyya. Aslında yasak olan tatlı değildi çünkü zaten bir zamanlar beraber yaşayabildikleri insanlardan biriydi gözlerini unutamadığı asker. Bir taraftan gizli bir şekilde gazete dağıtmaya devam edip mücadeleye destek olurken diğer tarafta aldığı güllere cevaben küçük notlar bırakmaya başlamıştı Süreyya. Daha sonra askerinde hikayesini öğrenmişti ve aslında olayların göründüğü kadar bir anda anlaşılabilir ve düşmanlığın , savaşın yıkıcılığının her evi her insanı darmaduman ettiğini anlamıştı. Artık asker diyordu ona düşman demeye dili varmıyordu ve Semiha nın duruşunu, düşüncesini değiştiren bu isimsiz ve gizli ilişki hayatındaki bazı olguları yeniden sorgulamasını sağlamıştı. Asker ile arasında gidip gelen notlar , sevgi.... Ancak savaş daha da alevlendi ve işgaller şiddetini arttırmaya başladı. Semiha tekrar kafasının içinde dönen düşünceleri belli bir yere sığdıramadı ve mücadeleye kimliğini gizleyecek bir şekilde katılmaya karar verdi...

# data[].attributes.headline
Semiha askere tekrar rastladığı günün gecesinde uzun uzun düşündü. Yaşadığı duygunun adını koymak zorunda hissetti ama kaçtı. Yunan bir askere nefret dışında bir şey hissetmek bile kendine dahi itiraf edemeyeceği bir duyguydu. Bu konuyu burda kapatmaya ve bir daha asla açmamaya karar verdi. Dimitri bir daha Semiha'yı hiç görmedi. İşgal bitti, evine döndü, ne savaşın çirkinliğini, ne Semiha'nın gözlerinin güzelliğini kalan mutsuz hayatı boyunca hiç unutamadı.

# data[].attributes.subject
Semiha askere tekrar rastladığı günün gecesinde uzun uzun düşündü. Yaşadığı duygunun adını koymak zorunda hissetti ama kaçtı. Yunan bir askere nefret dışında bir şey hissetmek bile kendine dahi itiraf edemeyeceği bir duyguydu. Bu konuyu burda kapatmaya ve bir daha asla açmamaya karar verdi. Dimitri bir daha Semiha'yı hiç görmedi. İşgal bitti, evine döndü, ne savaşın çirkinliğini, ne Semiha'nın gözlerinin güzelliğini kalan mutsuz hayatı boyunca hiç unutamadı.