# data[].attributes.body
Dyskurs (łac. discurree, discursus oznacza biegać tam i z powrotem, biegać w różnych kierunkach, a także odbiegać od siebie) - Odbieganie od siebie można odnieść do różnych poglądów czy punktów widzenia jednostek w sensie sporu, dialogu czy rozważającego i polemicznego dyskutowania

# data[].attributes.body
Według Słownika współczesnego języka polskiego (Dunaj, 1996) dyskurs oznacza rozmowę, dyskusję, przemowę

# data[].attributes.body
Dyskurs w uproszczeniu to tekst w danym, konkretnym kontekście (religijnym, medialnym, politycznym, biznesowym, naukowym, artystycznym, kulturowym, itd.).
Stanowi zatem nie tylko utrwalony system znaków (kodów), ale także właśnie społeczny kontekst jego powstania. Także pozostałe, nie mniej ważne konteksty jego rozpowszechniania i odbioru.

# data[].attributes.headline
W potocznej polszczyźnie słowo dyskurs używane jest jako:

# data[].attributes.subject
W potocznej polszczyźnie słowo dyskurs używane jest jako:

# data[].attributes.body
- dyskurs jako język w użyciu, np. dyskurs debat sejmowych
- dyskurs jako sposób używania języka charakterystyczny dla określonej osoby, zbiorowości lub instytucji, np. dyskurs akademicki
- dyskurs jako zdarzenie komunikacyjne o charakterze jednostkowym
- dyskurs jako interakcja między jednostkami lub grupami, między jednostką a grupą, utożsamiany z wymianą opinii, debatą, dyskusją
- dyskurs jako sposób użycia języka, który jest charakterystyczny dla określonej sytuacji społecznej, np. dyskurs lekcji w szkole
- dyskurs jako zespół wartości oraz poglądów na jakiś temat wraz ze specyficznym sposobem ich wyrażania np. dyskurs neoliberalny

# data[].attributes.body
Przez tę formułę należy rozumieć ogólnie pojęty dyskurs kulturowy, jak i dyskurs międzykulturowy.

Na Dyskurs X składają się:
Dyskurs potoczny + Dyskurs naukowy + Dyskurs literacko-artystyczny + Dyskurs religijno-mistyczny

# data[].attributes.body
W sferze języka zakodowane są  funkcjonujące w kulturze:
- poglądy na świat
- formy pojęciowe
- systemy terminologiczne
- normy społeczne
- wartości etyczne i estetyczne

Charakterystyka języka:
- struktura (symbolika)
- forma (myślenie i komunikowanie)
_ opis (świata realnego)
- projekty (świata możliwego)

Każdy język zawiera tzw. "tropy wyobraźni", które powodują inne wyobrażenie, nadawany sens i klimat estetyczny:
- uczuciowo-emocjonalne
- epistemologiczne
podstawy rozumienia naszej rzeczywistości
Najważniejsze tropy:
- tropy formalne
- tropy metonimiczne
- tropy analogiczne

Cechy języka:
- poetyckość
- metaforyka
- nowa konceptualizacja świata

# data[].attributes.body
Dyskurs edukacyjny to system wiedzy, koncepcji lub myśli ucieleśnionych w praktykach społecznych. Dostarcza on podmiotom edukacji schematów i wzorów myślenia o niej

# data[].attributes.body
Główne elementy dyskursu religijno-mistycznego:
- język religijny
- wiedza religijna
- misja religijna

Aspekty dyskursu religijnego:
- język religijno-mistyczny
- wiedza religijno-mistyczna
- misja religijno-mistyczna
- wiara w obecność Boga
- odczucie boskości
- uczucie intuicji

# data[].attributes.body
Główne elementy struktury dyskursu:
- temat wiodący
- problem
- wątki wizji świata

# data[].attributes.body
Dyskurs naukowy zakłada, że każdy człowiek dąży do uzyskania potocznie mówiąc prawdy i tylko prawdy. Język naukowy stanowiący istotnym element rozpatrywań znacząco różni się od języka używanego na co dzień.

Główne elementy dyskursu naukowego:
- język nauki
- teoria naukowa
- wiedza naukowa

# data[].attributes.body
Główne cechy tekstu:
- sens
- znaczenie
- wartość
- spójność

# data[].attributes.body
Według dyskursu potocznego istnieje potrzeba sensu życia, która tak jak zaspokojenie innych potrzeb, czyni człowieka szczęśliwym. Zakłada ona istnienie indywidualnego, grupowego, narodowego systemu wartości.

Sens życia można określić następująco:
Potrzeba sensu życia > Istnienie wartości, które są uznawane za sens życia > Pozytywna realizacja sensu życia > Zaspokojenie potrzeby sensu życia

Główne elementy dyskursu potocznego:
- język potoczny
- wiedza potoczna (sugestywność, swoboda interpretacji, manipulacja znaczeniami, wiara, oczekiwania)

# data[].attributes.body
Cechy języka w procesie komunikowania:
- prostota
- ścisłość
- ogólność
- pewność
- informatywność

# data[].attributes.body
Powiedzieć i wyrazić za pomocą języka literackiego można wszystko. Wszystko jest tylko kwestią doboru odpowiednich słów, fraz, frazesów, zwrotów itp.).

Główne elementy dyskursu literacko-artystycznego:
- język literacko-artystyczny
- wiedza literacko-artystyczna
- wizja literacko-artystyczna

Szczegółowe elementy dyskursu literacko-artystycznego:
- język (pojęcia, symbole, wyobraźnia, postrzeganie, wrażenia)
- wiedza (tradycje, wartości, dzieła, przekonania)
- wizja świata (wieloraki, wzruszający, interesujący, piękny)

# data[].attributes.body
Główne elementy dyskursu w kulturze:
- zdarzenia (społeczne)
- teksty (medialne)
- praktyki (kulturowe)

# data[].attributes.body
Dyskurs publiczny jest w stanie zreinterpretować, przekształcać i tworzyć nowe znaczenia oraz argumentacje.

Główne elementy dyskursu publicznego:
- nadawcy
- media
- audytoria

Nadawcami komunikatów (np.reklamowych) są media, konsumentami są odbiorcy, a całe grupy społeczne których to dotyczy to audytoria.

Na kontekst dyskursu publicznego składają się następujące elementy (w odniesieniu do nadawców i odbiorców):
- pamięć społeczna
- stereotypy
- uprzedzenie
- miejsce w strukturze społecznej

# data[].attributes.body
Analiza dyskursu zajmuje się nie tylko analizą artykułów prasowych, ale także obrazów, komiksów, filmów, audycji radiowych, telewizyjnych oraz innych które dostarczają nam nowe media.

Pojmowana w ten sposób analiza dyskursu pozwala nam na zrekonstruowanie nadawanych tym treściom znaczeń w różnych wymiarach, Odbiór treści gazety to nie samo czytanie tekstu, ale też oglądanie grafiki, fotografii, komunikatów reklamowych, zwracanie uwagi na tytuły, lidy, wtrącone cytaty itd.