# data[].attributes.body
Jestem Maja Maciejewska, studentka 1 roku studiòw pedagogiki szkolnej i wczesnoszkolnej na UW ale także absolwenta studiòw 1 stopnia licencjackich na SGGW z pedagogiki opiekuńczo-wychowaczej, aktualnie nie pracuję ale cały czas szukam pracy z dziećmi wròźnych szkołach i przedszkolach. Uwielbiambawić się i zajmować dziećmi daje mi to dużą satysfakcję . Od maleńkiego zajmowałam się moim dwiema siostrzenicami . Uwielbiam także podróże poznawać nowe kultury, smaki i historię zwiedziłam już wiele krajów Japonię, Indie, Egipt, Hiszpanię i wiele więcj.Z uśmiechem patrzę w przylość by zweziedzić jeszcze wiele krajów.

# data[].attributes.body
Karolina Olejnik, studentka pierwszego roku Pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej na UW, z pasją do nauki i odkrywania nowych możliwości. Moim celem jest kształcenie młodych umysłów oraz inspirowanie dzieci do odkrywania świata i rozwijania swojego potencjału. Poza studiami interesuje się kosmosem, podróżami oraz rysowaniem, co dodaje mi unikalnej perspektywy i kreatywności w podejściu do nauczania.

# data[].attributes.body
Studentka pierwszego roku Pedagogiki Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej na UW. Zawsze chciałam pracować z dziećmi. Moim marzeniem jest stworzenie dla nich miejsca, gdzie bez skrępowania będą pogłębiać swoją wiedze i rozwijać pasje. Chce stworzyć dla nich pogodną i przyjazną atmosferę, jak również zapewnić im pomoc i wsparcie w rozwoju i dążeniu do celów.

# data[].attributes.body
1. Jak definiowane są następujące pojęcia: galaktyka, gwiazda, planeta, księżyc?

2. Jak można scharakteryzować Ziemię jako jedną z planet Układu Słonecznego?

3. Jakie są konsekwencje obrotowego i obiegowego ruchu Ziemi?

4. Jaki i kiedy powstał Księżyc?

5. Z czego się składa i czy jest na nim woda?

6. Jak wygląda powierzchnia Księżyca?

7. Czy widoczna i niewidoczna część Księżyca różnią się wyglądem?

8. Ile trwa cykl Księżyca?

9. Jak nazywają się poszczególne stadia cyklu księżycowego?

10. W jakich zjawiskach uczestniczy Księżyc?

11. Jak i na co oddziałuje Księżyc?

12. Jakie inne planety Układu Słonecznego mają księżyce i ile?

13. Kto i w którym roku poleciał na Księżyc?

14. Jak nazywała się i przebiegała misja lotu na Księżyc?

15. Czy jest możliwe stworzenie baz księżycowych w niedalekiej przyszłości?

# data[].attributes.headline
1. Jak definiowane są następujące pojęcia: galaktyka, gwiazda, planeta, księżyc?

# data[].attributes.subject
1. Jak definiowane są następujące pojęcia: galaktyka, gwiazda, planeta, księżyc?

# data[].attributes.body
odp1. Jak definiowane są następujące pojęcia: Galaktyka: Galaktyka to ogromna struktura kosmiczna złożona z miliardów gwiazd, planet, pyłu kosmicznego, gazów i ciemnej materii, połączonych siłami grawitacji. Galaktyki mogą mieć różne kształty – spiralne, eliptyczne lub nieregularne. Nasza galaktyka, Droga Mleczna, ma kształt spirali i zawiera około 100–400 miliardów gwiazd. W centrum wielu galaktyk, w tym Drogi Mlecznej, znajduje się supermasywna czarna dziura. Gwiazda: Gwiazda to kuliste ciało niebieskie zbudowane głównie z gazów, przede wszystkim wodoru i helu, w którego wnętrzu zachodzą reakcje termojądrowe. Podczas tych reakcji wodór przekształca się w hel, emitując ogromne ilości energii w postaci światła i ciepła. Gwiazdy są źródłem energii dla planet. Słońce – nasza najbliższa gwiazda – jest niezbędne do życia na Ziemi, zapewniając światło i odpowiednią temperaturę. Planeta: Planeta to ciało niebieskie, które: krąży wokół gwiazdy (w naszym przypadku – Słońca), ma wystarczającą masę, by dzięki grawitacji uzyskać kulisty kształt, oczyściło swoją orbitę z innych obiektów. W Układzie Słonecznym jest osiem planet, m.in. Ziemia, Mars, Jowisz. Planety mogą być skaliste (jak Ziemia) lub gazowe (jak Jowisz). Księżyc: Księżyc to naturalny satelita planety, który porusza się po orbicie wokół niej. Może być różnej wielkości i składu. Księżyc Ziemi jest jedynym jej naturalnym satelitą, oddalonym średnio o 384 400 km. Ma wpływ m.in. na przypływy i odpływy oraz warunki oświetleniowe (np. nów, pełnia). Inne planety również mają swoje księżyce – np. Jowisz ma ich ponad 90.

# data[].attributes.headline
2. Jak można scharakteryzować Ziemię jako jedną z planet Układu Słonecznego?

# data[].attributes.subject
2. Jak można scharakteryzować Ziemię jako jedną z planet Układu Słonecznego?

# data[].attributes.body
odp. 2

1. Definicja Ziemi:

Ziemia to trzecia planeta od Słońca, zaliczana do planet typu skalistego. Jej średnica wynosi około 12 742 km, a 71% powierzchni pokrywają oceany. Jest jedyną znaną planetą, na której istnieje życie.

Cechy charakterystyczne Ziemi:

- Atmosfera:Składa się głównie z azotu (78%) i tlenu (21%), które umożliwiają oddychanie i chronią powierzchnię przed promieniowaniem kosmicznym.

- Ciekła woda: Obecność wody w stanie ciekłym jest kluczowym elementem podtrzymującym życie.

- Obrót i obieg: Ziemia obraca się wokół własnej osi w ciągu 24 godzin, co powoduje zmianę dnia i nocy, oraz obiega Słońce w ciągu 365,25 dni, co skutkuje zmianą pór roku.

- Grawitacja: Zapewnia stabilność na powierzchni i przyciąga atmosferę.

- Księżyc: Stabilizuje oś obrotu Ziemi, wpływa na przypływy i odpływy.

Unikalne cechy w porównaniu z innymi planetami Układu Słonecznego:

- Obecność życia i bioróżnorodności.

- Umiarkowana temperatura i odległość od Słońca (tzw. ekosfera).

2. Jakie zjawiska wynikają z ruchów Ziemi?

Ruch obrotowy Ziemi:

- Dzień i noc: Regularne obroty Ziemi wokół własnej osi powodują, że różne części planety są naprzemiennie oświetlane przez Słońce.

- Zmiana pór roku: Nachylenie osi Ziemi względem płaszczyzny orbity powoduje różnice w ilości światła słonecznego docierającego do powierzchni w różnych porach roku.

- Pozorny ruch Słońca i gwiazd: Wydaje się, że Słońce wschodzi na wschodzie i zachodzi na zachodzie, choć to Ziemia się obraca.

- Różna wysokość Słońca nad horyzontem: Zmienia kąt padania promieni słonecznych, wpływając na temperaturę.

- Siła Coriolisa: Odchylenie kierunku wiatrów i prądów morskich.

Ruch obiegowy Ziemi:

- Długość dnia i nocy: W zależności od pory roku dni mogą być dłuższe lub krótsze.

# data[].attributes.headline
3. Jakie są konsekwencje obrotowego i obiegowego ruchu Ziemi?

# data[].attributes.subject
3. Jakie są konsekwencje obrotowego i obiegowego ruchu Ziemi?

# data[].attributes.body
odp Ruch obrotowy Ziemi (wokół własnej osi): Zmiana dnia i nocy – Ponieważ Ziemia obraca się z zachodu na wschód, różne jej części są oświetlane przez Słońce w różnym czasie. To sprawia, że obserwujemy dzień i noc. Pozorny ruch Słońca i gwiazd – Z naszego punktu widzenia Słońce i inne ciała niebieskie wschodzą na wschodzie i zachodzą na zachodzie, choć to Ziemia się obraca. Siła Coriolisa – Wpływa na kierunek wiatrów i prądów morskich, skręcając je na półkuli północnej w prawo, a na południowej w lewo. Spłaszczenie Ziemi – Obrót powoduje, że Ziemia nie jest idealną kulą – jest nieco spłaszczona na biegunach i rozszerzona na równiku. Ruch obiegowy Ziemi (wokół Słońca): Zmiany pór roku – Ponieważ oś Ziemi jest nachylona (ok. 23,5°), ilość promieniowania słonecznego docierającego do danego miejsca na Ziemi zmienia się w ciągu roku, powodując zmiany temperatur i warunków pogodowych. Zmienna długość dnia i nocy – Latem dni są dłuższe, zimą krótsze. Równonoc i przesilenia to momenty przełomowe w cyklu rocznym. Zmienna wysokość Słońca nad horyzontem – W różnych porach roku Słońce wschodzi i zachodzi pod różnymi kątami, co wpływa na długość cienia i intensywność światła.

# data[].attributes.body
Cele ogólne:

Rozwijanie wiedzy studentów na temat kosmosu i naturalnego satelity Ziemi – Księżyca.

Pogłębianie umiejętności uczenia się z wykorzystaniem metody projektu.

Doskonalenie umiejętności uczenia się z wykorzystaniem metody projektów.

Wzbudzanie zainteresowania zjawiskami astronomicznymi poprzez poznawanie cech i cyklu Księżyca.

Cele operacyjne:

Wiedza:

Student wyjaśnia, czym jest Księżyc  i jak powstał;

Opisuje wygląd Księżyca;

Wymienia podstawowe fazy Księżyca: nów, pierwsza kwadra, pełnia, ostatnia kwadra;

Wymienia i krótko charakteryzuje wpływ Księżyca na różne zjawiska;

Wymienia planety, które mają swoje księżyce i podaje ich liczbę;

Opisuje misje Księżycowe.

Umiejętności:

Student wyszukuje i selekcjonuje informacje na temat Księżyca z różnych źródeł (encyklopedie, Internet, multimedia);

Przedstawia fazy Księżyca w formie graficznej (np. schemat, diagram);

Samodzielnie lub w grupie planuje i realizuje zadania w ramach projektu edukacyjnego;

Stosuje zdobytą wiedzę w praktyce – np. prowadzi obserwacje nocnego nieba i dokumentuje je;

Prezentuje wyniki pracy zespołowej w sposób uporządkowany i zrozumiały dla odbiorcy.

Kompetencje społeczne:

Student okazuje ciekawość wobec zjawisk zachodzących w kosmosie;

Chętnie dzieli się swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi obserwacji nieba;

Współpracuje w grupie przy realizacji projektu, słucha innych i dzieli się zadaniami;

Odpowiedzialnie podchodzi do realizacji powierzonych zadań w ramach projektu;

Otwarcie prezentuje swoje opinie i refleksje, respektując zdanie innych.

# data[].attributes.body
Chociaż jest nieodłącznym elementem  dla istniejącego na świecie życia, to grawitacja sieje spustoszenie w ludzkim ciele. Gdy nasze ciała tracą młodzieńczy wigor grawitacja ściska kręgosłup, pod jej wpływem opadają organy, a organizm nie daje rady już w pełni utrzymać intensywnego przepływu krwi do głowy, powstają żylaki i puchną kończyny. Jednak bez ziemskiego ciażenia byłaby o wiele gorzej. Żyjąc na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS)

będąc pod wpływem jedynie mikrograwitacji ciała astronautów zmieniaja sie w sposób przypominający szybkie starzenie. Nie będąc w stanie utrzymać masy ciala astronauty w kosmosie, organizm reaguje w ten sam sposób w jaki reaguje na siedzący tryb życia uwalniając do krwiobiegu wapń z kości. Przedłużone pobyty na byłej rosyjskiej stacji kosmicznej Mir powodowały utratę masy kostnej

nawet o 20%. Przy niewielkiej potrzebie pracy mięśni normalnie używanych do przezwyciężenia sily grawitacji na Ziemi, astronauci mogą stracić nawet 20% ich masy podczas lotów kosmicznych

trwających od 5 do 11 dni, jeśli nie przeciwdziałaja efektom regularnym wysiłkiem fizycznym. Podczas gdy te skutki dla organizmu są zтастаса.

być może najbardziej niepokojącym efektem ubocznym życia w środowisku bez grawitacji są zmiany w mózgu czasami trwałe. Ponad połowa astronautów podczas długich misji doświadczyła objawów tzw. zaburzeń widzenia spowodowanych wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego (VIIP) Uważa się, że przyczyną jest ta sama redystrybucja płynów w ciele astronauty, która powoduje opuchlizne na twarzy dodatkowy płyn w czaszce zwiększa ciśnienie w mózgu i w tylnej części oka Może to doprowadzić do spłaszczenia gałki ocznej, która popycha siatkówkę do przodu i wywołuje zapalenie nerwu wzrokowego. Rezultatem jest rozmazany obraz. Skutkiem braku grawitacji może być długotrwałe pogorszenie wzroku.

VIIP i inne objawy są niepokojące, a ISS ma niewiele miejsca na przeprowadzenie pełnych badań, więc naukowcy muszą być pomysłowi tu, na Ziemi. Obok tradycyjnych badań na zwierzętach

I Cwiczenia w suchym skafandrze w wodzie, jedna z bardziej dziwacznych technik jest proszenie ochotników o spędzenie czasu w łóżkach, które sa przechylone tak, że ich stopy są powyżej głowy Po raz pierwszy opracowana przez radzieckich naukowców na początku lat siedemdziesiątych technika ta została podobno wynaleziona w celu wyeliminowania wrażenia spadania z kika odczuwanego przez kosmonautów po powrocie na Ziemię. Teraz technika przechylania łóżka jest używana przez NASA do symulacji utraty kości i zaniku mięśni, a także przesunięcia płynów ustrojowych w kierunku głowy. Dr Donna Roberts Uniwersytetu Medycznego w Południowej Karolinie prowadzi amerykański zespół, który ma na celu zrozumienie zmian zachodzących w mózgu podczas lotów kosmicznych. Roberts wykorzystał technikę pochylonego łóżka do naśladowania mikrograwitacji, prosząc wolontariuszy o spędzenie do 90 dni w łóżkach pochylonych o 6 stopni.

idać olśniewające wybrzeża Stanów estety zwiększone we może zaburzyć enia astronautów.

Dla niektorych może to brzmieć jak marzenie - oglądanie filmów, granie w gry wideo, a nawet nauka języka obcego z wygodnego łóżka przez cały dzień, ale by zjeść posiłek uczestnicy mogli podnosić głowę tylko podpierając się na łokciu, musieli używać basenów do wypróżnienia i brać prysznic pozostając w pozycji leżącej z głową skierowaną w dół. Zmagania wolontariuszy były tego warte. "Zrobiłem rezonans magnetyczny ich mózgów przed i po odpoczynku w łóżku - ujawnia dr Roberts. "Kiedy spojrzałem na skany, zauważyłem, że po odpoczynku w łóżku w górnej części mózgu Zmniejszenie i zwiększenie w pewnych obszarach najprawdopodobniej jest skutkiem przesunięci gromade a thanka mózgowa Dążąc do potwierdzenia swojego odkrycia, Roberts praestudiowała skany MRI mózgów astronautów NASA przed i po locie kosmicznym jeden zespół brał udział w krótkich misjach na pokładzie promu kosmiomego a drugi pozostawał na ISS dluzej "Dwodi neuroradiologów przyjrzało się skanerom MRI, ale nie powiedzialam im, z jakiej grupy astronautów pochodzą te skany" mówi. Co uderzające neuroradiolodzy potwierdzili podejrzenia Roberts, dochodząc do wniosku, że u wszystkich astronautów na dluzszych misjach, podobnie jak u wolontariuszy w łóżku, doszło do przesunięcia mózgu w górę i elospansji tkanki wzdłuż wierzchołka mózgu. Co to oznacza, nie jest jeszcze w pełni zrozumiałe. ale Roberts podejrzewa, że może to ostatecznie doprowadzić do zmniejszenia odpływu płynu mózgowo-rdzeniowego i krwi z głowy i ostatecznie do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Uważa się, że podwyższone ciśnienie powoduje objawy VIIP. których doświadczają niektórzy astronauci.

Stłoczenie się tkanki wzdłuż wierzchołka mózgu może mieć wpływ na to, jak astronauta postrzega swoje środowisko i jak wchodzi z nim w interakcję. Obszar ten, znany jako bruzda środkowa jest na tyle krytyczny, że neurochirurdzy operujący w tej części mózgu często wykonują operacje zachowując przytomność pacjenta, aby uniknąć urazu. "Podczas lotu w kosmosie stwierdzono zaburzenia w zdolności do wykonywania określonych zadań ruchowych"-mówi Roberts. Choć nie jest pewne, czy powodem tego jest stłoczenie się tkanek, ostrzega, że "kazda zmiana w tej części mózgu budzi obawy.

(Jak to działa? Kosmos)

# data[].attributes.body
Cykl księżycowy to proces, w którym Księżyc stopniowo zmienia swój wygląd, przechodząc od nowiu – kiedy jest niewidoczny na niebie – do pełni, gdy jego tarcza jest widoczna w całości, a następnie wracając do nowiu. Pełen cykl trwa średnio 29,5 dnia i dzieli się na cztery główne fazy, każda trwająca około siedmiu dni:

Od nowiu do pierwszej kwadry,

Od pierwszej kwadry do pełni,

Od pełni do ostatniej kwadry,

Od ostatniej kwadry do nowiu.

W ciągu standardowego roku występuje około 12 cykli księżycowych, co oznacza, że przeciętnie w każdym miesiącu można zaobserwować jedną pełnię. Zdarza się jednak, że w niektórych latach w lutym pełnia nie występuje w ogóle. Czasami dochodzi także do sytuacji, gdy w jednym miesiącu pojawiają się aż dwie pełnie – drugi taki przypadek nazywany jest Niebieskim Księżycem (Blue Moon), co jest rzadkim, ale interesującym zjawiskiem.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Faza_Ksi%C4%99%C5%BCyca

https://codziennyekspert.pl/ile-trwa-cykl-ksiezyca/

https://www.youtube.com/watch?v=K_KqWr4oHmA

# data[].attributes.headline
Dodatkowy filmik o cyklu księżyca i jego zjawiskach 

# data[].attributes.subject
Dodatkowy filmik o cyklu księżyca i jego zjawiskach 

# data[].attributes.body
Fazy Księżyca i ich charakterystyka

Nów – Księżyc jest niewidoczny, ponieważ znajduje się między Ziemią a Słońcem.

Przybywający sierp – zaczyna być widoczny jako cienki łuk.

Pierwsza kwadra – połowa Księżyca jest oświetlona.

Garbaty Księżyc (przybywający) – większa część tarczy jest widoczna.

Pełnia – cała tarcza Księżyca jest oświetlona.

Garbaty Księżyc (ubywający) – zaczyna się zmniejszać.

Ostatnia kwadra – ponownie widoczna jest połowa Księżyca.

Ubywający sierp – Księżyc staje się coraz cieńszy, aż do nowiu.

https://www.youtube.com/watch?v=wz01pTvuMa0&t=2s

https://pl.wikipedia.org/wiki/Faza_Ksi%C4%99%C5%BCyca

https://zwierciadlo.pl/lifestyle/530700,1,fazy-ksiezyca--jak-na-nas-wplywaja.read

# data[].attributes.body
Charakterystyka: Rzadkie zjawisko, gdy w jednym miesiącu kalendarzowym występują dwie pełnie.

Rola Księżyca: Druga pełnia w tym okresie nazywana jest „Blue Moon”, co sprawia, że dany miesiąc astronomicznie wyróżnia się wyjątkową konfiguracją.

https://www.kobieta.pl/astrologia/kalendarz-ksiezycowy/ile-trwa-pelnia-ksiezyca-i-ile-jest-pelni-w-ciagu-roku/

# data[].attributes.body
A-Słońce, B-Ziemia, C-Księżyc, D-Strefa półcienia Ziemi, E-Stożek cienia Ziemi,

Charakterystyka: Występuje, gdy Ziemia znajduje się między Słońcem a Księżycem, blokując światło słoneczne docierające do Księżyca. Może być częściowe lub całkowite.

Rola Księżyca: Podczas zaćmienia Księżyc może przybierać czerwonawy odcień, tworząc tzw. „krwawy Księżyc”, co jest efektem rozproszenia światła w atmosferze Ziemi.

https://miedzyrzecz.biz/aktualnosci/oswiata/miedzyrzecz-calkowite-zacmienie-ksiezyca/

https://view.genially.com/64778dcf0a3f600010482ec9/presentation-ksiezyc-prezentacja

# data[].attributes.body
Charakterystyka: Zjawisko występujące, gdy Księżyc przechodzi między Ziemią a Słońcem, zasłaniając całkowicie lub częściowo jego tarczę.

Rola Księżyca: Dzięki swojej orbicie Księżyc może całkowicie przesłonić Słońce (całkowite zaćmienie) lub tylko jego część (częściowe zaćmienie), powodując niezwykłe widoki na niebie.

https://pogodadlaslaska.pl/zacmienie-slonca/

# data[].attributes.body
Charakterystyka: Występuje, gdy Księżyc znajduje się w najbliższym punkcie swojej orbity względem Ziemi (perygeum), przez co wydaje się do 14% większy i około 30% jaśniejszy niż zazwyczaj.

Rola Księżyca: Podczas Superksiężyca jego tarcza na niebie jest bardziej wyrazista i efektowna, a jego grawitacyjne wpływy mogą dodatkowo wzmacniać przypływy oceaniczne, powodując większe różnice między poziomami wody.

https://geekweek.interia.pl/kosmos/news-aktualna-faza-ksiezyca-czy-dzis-jest-pelnia-czy-now,nId,20355701

https://www.kobieta.pl/astrologia/kalendarz-ksiezycowy/ile-trwa-pelnia-ksiezyca-i-ile-jest-pelni-w-ciagu-roku/

# data[].attributes.body
Charakterystyka: Optyczne zjawisko polegające na tworzeniu się świetlistego pierścienia wokół Księżyca.

Rola Księżyca: Światło Księżyca przechodzące przez kryształki lodu znajdujące się w wysokich warstwach atmosfery załamuje się i rozprasza, tworząc charakterystyczny świetlisty pierścień widoczny na niebie.

# data[].attributes.body
Układ Słoneczny składa się z ośmiu planet: Merkurego, Wenus, Ziemi, Marsa, Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna. Nie wszystkie z nich posiadają swoje naturalne satelity, jednak niektóre mają ich całe dziesiątki.

• Merkury i Wenus – to jedyne planety Układu Słonecznego, które nie mają własnych księżyców.

• Ziemia – posiada jeden, doskonale znany nam Księżyc, który odgrywa kluczową rolę w regulacji pływów i wpływa na stabilność ziemskiej osi obrotu.

• Mars – ma dwa niewielkie księżyce: Fobosa i Deimosa, które mają nieregularne kształty i przypominają asteroidy.

• Jowisz – król księżyców, posiada ich aż 95, w tym cztery największe: Ganimedes, Kallisto, Io i Europa, zwane księżycami galileuszowymi.

• Saturn – ma 83 księżyce, a wśród nich wyróżniają się Tytan – jedyny księżyc w Układzie Słonecznym z gęstą atmosferą, oraz Enceladus, pod którego powierzchnią może znajdować się ocean ciekłej wody.

• Uran – posiada 27 znanych księżyców, z których wiele nazwano imionami postaci z dzieł Szekspira, jak Miranda, Ariel czy Titania.

• Neptun – ostatnia planeta Układu Słonecznego ma 14 księżyców, z których największy, Tryton, wyróżnia się ruchem wstecznym, poruszając się w kierunku przeciwnym do obrotu planety.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Lista_ksi%C4%99%C5%BCyc%C3%B3w_planet_w_Uk%C5%82adzie_S%C5%82onecznym

https://zrr.edu.pl/ile-ksiezycow-maja-planety-wazne-fakty-o-ukladzie-slonecznym

# data[].attributes.headline
Kto i w którym roku poleciał na Księżyc?

# data[].attributes.subject
Kto i w którym roku poleciał na Księżyc?

# data[].attributes.body
1. Kontekst historyczny i cele misji

Misja Apollo 11 była kluczowym punktem programu Apollo, realizowanego przez NASA w latach 60. XX wieku. Głównym celem było bezpieczne lądowanie człowieka na powierzchni Księżyca, wykonanie eksperymentów naukowych oraz powrót na Ziemię. Była to także kulminacja wyścigu kosmicznego pomiędzy USA a ZSRR, rozpoczętego wraz z wysłaniem Sputnika przez ZSRR w 1957 roku.

2. Załoga i ich role

Misja Apollo 11 była prowadzona przez trzech astronautów, każdy z nich pełnił kluczową funkcję:

- Neil Armstrong (Dowódca) – pierwszy człowiek na Księżycu, odpowiedzialny za lądowanie i operacje na powierzchni.
- Buzz Aldrin (Pilot modułu księżycowego) – drugi człowiek, który chodził po powierzchni, przeprowadzał eksperymenty i dokumentował wyprawę.
- Michael Collins (Pilot modułu dowodzenia) – pozostawał na orbicie Księżyca w module Columbia, odpowiadał za powrót całej załogi na Ziemię.

3.1 Kluczowe etapy misji i dokumentacja techniczna:

Misja Apollo 11 składała się z kilku kluczowych etapów, które zostały dokładnie udokumentowane w raportach NASA.

3.2 Pobyt na Księżycu
- 21 lipca 1969 r. – Armstrong schodzi na powierzchnię, wypowiadając słynne słowa:
„That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind.”

- Buzz Aldrin dołącza kilka minut później, rozpoczynając eksperymenty naukowe.

3.3 Powrót na Ziemię:
- 24 lipca 1969 r. – lądowanie na Oceanie Spokojnym, gdzie załogę podjęła USS Hornet.

4. Eksperymenty naukowe przeprowadzone na Księżycu

Przeprowadzone zostały eksperymenty, których wyniki wykorzystano w kolejnych misjach Apollo oraz w badaniach planetarnych:

- Sejsmometr pasywny – umożliwiał pomiary aktywności sejsmicznej Księżyca (NASA dokumentowała wstrząsy związane z impaktami meteorytów).
- Eksperymenty z wiatrem słonecznym – badały skład chemiczny cząstek docierających do Księżyca ze Słońca.
- Próbki geologiczne – Armstrong i Aldrin pobrali 21,5 kg skał i pyłu księżycowego, co umożliwiło analizę składu mineralnego i określenie wieku Księżyca.

5. Dokumentacja i analizy naukowe

- Raporty NASA zawierają szczegółowe opisy przebiegu misji, trajektorii lotu oraz analizy próbek księżycowych.
- Zapisy rozmów astronautów umożliwiły rekonstrukcję ich działań i decyzji w kluczowych momentach misji.
- Analiza geologiczna księżycowych skał ujawniła, że Księżyc ma strukturę podobną do Ziemi, ale jego powierzchnia jest znacznie starsza.

6. Znaczenie naukowe misji Apollo 11

Dzięki tej misji ludzkość zdobyła ogromną ilość danych o Księżycu, a niektóre eksperymenty mają zastosowanie do dziś:
- Precyzyjne pomiary odległości Księżyca są nadal wykorzystywane do badania jego ruchu względem Ziemi.
- Sejsmologia księżycowa dostarczyła pierwszych dowodów na aktywność geologiczną Księżyca.
- Badania geologiczne umożliwiły poznanie historii formowania się Księżyca i jego składu chemicznego.

Podsumowanie

Misja Apollo 11 była kamieniem milowym w eksploracji kosmosu, dostarczając naukowych danych, które nadal mają zastosowanie w badaniach planetarnych. Zdobyte próbki oraz przeprowadzone eksperymenty pozwoliły na lepsze zrozumienie historii Układu Słonecznego, a pozostawione na Księżycu urządzenia nadal dostarczają informacji o jego ruchu.

Źródła:
1. NASA Technical Reports Server – Apollo 11 Mission Report (https://ntrs.nasa.gov/api/citations/19700021474/downloads/19700021474.pdf)
2. Scientific American – Apollo 11 Legacy (https://www.scientificamerican.com/article/apollo-11-science-still-relevant/)
3. NASA History Archives – Apollo Lunar Surface Journal (https://www.hq.nasa.gov/alsj/)

# data[].attributes.headline
Jak nazywała się i przebiegała misja lotu na Księżyc?

# data[].attributes.subject
Jak nazywała się i przebiegała misja lotu na Księżyc?

# data[].attributes.body
Misja Apollo 11 w skrócie

- Data startu: 16 lipca 1969 r., rakieta Saturn V z Kennedy Space Center.

- Załoga: Neil Armstrong (dowódca), Buzz Aldrin (pilot modułu księżycowego), Michael Collins (pilot modułu dowodzenia).

- Lądowanie na Księżycu: 20 lipca 1969 r., Mare Tranquillitatis (Morze Spokoju).

- Pierwszy krok: 21 lipca 1969 r.

- Eksperymenty: pomiary sejsmiczne, retroreflektor laserowy, pobranie próbek skał (21,5 kg).

- Powrót na Ziemię: 24 lipca 1969 r., wodowanie na Oceanie Spokojnym.

Przebieg misji:

1. Start – 16 lipca 1969 r. rakieta Saturn V wystartowała z Kennedy Space Center na Florydzie.

2. Lot na orbitę Księżyca – po około 76 godzinach moduł dowodzenia Columbia i moduł księżycowy Eagle dotarły na orbitę Księżyca

3. Lądowanie – 20 lipca 1969 r. Armstrong i Aldrin wylądowali w rejonie Mare Tranquillitatis (Morze Spokoju)

4. Pierwszy krok na Księżycu – 21 lipca 1969 r. Neil Armstrong postawił pierwszy krok na powierzchni Księżyca, wypowiadając słynne słowa:

„That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind.”

5. Eksperymenty i pobyt na Księżycu– astronauci spędzili na powierzchni 21 godzin i 36 minut, przeprowadzając eksperymenty i zbierając próbki

6. Powrót na Ziemię – 24 lipca 1969 r. moduł dowodzenia Columbia wodował na Oceanie Spokojnym, gdzie załogę podjęła USS Hornet.

Źródło:

1. "First Man: The Life of Neil A. Armstrong" - autor: James R. Hansen. Oficjalna biografia Armstronga, oparta na wywiadach i dokumentach NASA.

# data[].attributes.body
1. Oddziaływanie grawitacyjne i pływy

- Grawitacja i pływy:
Księżyc, mimo że jego masa to mniej niż 1% masy Ziemi, poprzez swoje oddziaływanie grawitacyjne generuje przypływy i odpływy morskie. To zjawisko wpływa na funkcjonowanie ekosystemów wodnych i ma zastosowanie m.in. w meteorologii oraz żegludze.
Źródło: eSzkoła (https://eszkola.pl/geografia/wplyw-ksiezyca-na-ziemie-5026.html?citationMarker=43dcd9a7-70db-4a1f-b0ae-981daa162054 "1").

- Stabilizacja obrotu Ziemi:

Oddziaływanie Księżyca spowalnia obrót Ziemi (w długiej perspektywie wydłużając dobę) oraz stabilizuje nachylenie jej osi. Ta stabilizacja ma kluczowe znaczenie dla utrzymania stosunkowo stabilnego klimatu na naszej planecie.

Źródło: Encyklopedia – "Księżyc a ziemia: tajemnice ich związku"

2. Wpływ na przyrodę i środowisko

- Wpływ na roślinność i mikroorganizmy:
Popularnonaukowe obserwacje sugerują, że fazy Księżyca, szczególnie pełnia, mogą oddziaływać na aktywność roślin (np. ich wzrost) oraz na rozwój mikroorganizmów. Choć efekty te są subtelne, od dawna wzbudzają zainteresowanie badaczy i obserwatorów.

- Ruchy atmosferyczne:
Wiadomo, że dynamiczne ruchy wodne wywołane przez Księżyc mają też wpływ na przepływy atmosferyczne, co pośrednio może wpływać na lokalne wzorce pogodowe.

3. Wpływ na zachowanie ludzi i życie społeczne

- Ludzkie emocje i zachowania:
W kulturze popularnej często mówi się, że pełnia Księżyca wpływa na nastrój, intuicję, a nawet częstotliwość niektórych zachowań społecznych – niektórzy zauważają wzrost liczby incydentów kryminalnych czy wypadków w okresie pełni. Badania nad tym zagadnieniem przynoszą jednak mieszane wyniki, a wiele z ustaleń ma bardziej charakter anegdotyczny niż jednoznacznie naukowy.

- Mitologia i symbolika:
Księżyc od dawna stanowi inspirację dla mitów i legend – jego fazy symbolizują zmiany, nowe początki czy wzrost emocjonalny. Wiele tradycyjnych opisów i przesądów wynika właśnie z tego, jak obserwowano nocne niebo przez wieki.

Źródła: Ekologiczny Poradnik Księżycowy

4. Zjawiska ekstremalne
-  Powiązania z katastrofami naturalnymi:
Niektóre popularnonaukowe teorie łączą fazy Księżyca (szczególnie pełnię lub nowiu) z występowaniem dramatycznych zjawisk, takich jak trzęsienia ziemi czy tsunami. Chociaż można zauważyć pewne korelacje statystyczne, naukowcy podkreślają, że dowody na bezpośrednią przyczynowość są nadal niejednoznaczne.
Źródło: Ekologiczny Poradnik Księżycowy

Podsumowanie
Księżyc oddziałuje na Ziemię głównie poprzez swoje grawitacyjne siły, które:
- Regulują przypływy morskie.
- Spowalniają obrót naszej planety, tym samym wpływając na długość doby.
- Stabilizują nachylenie osi ziemskiej, co jest kluczowe dla klimatu.

Dodatkowo, fazy Księżyca mają znaczenie w obserwacjach przyrodniczych – od wzrostu roślin po potencjalny wpływ na aktywność żywą, choć te zależności wciąż wymagają dalszych badań. Tematy związane z oddziaływaniem Księżyca na ludzkie zachowania i emocje pozostają bardziej w sferze kulturowej i anegdotycznej niż naukowo udokumentowane.

Źródła:
1. [Ekologiczny Poradnik Księżycowy](https://poradnikksiezycowy.pl/jak-jest-wpyw-ksiezyca-na-zycie-na-ziemi/)
2. [Encyklopedia – Księżyc a ziemia)
3. [eSzkola.pl – Wpływ Księżyca na Ziemię](https://eszkola.pl/geografia/wplyw-ksiezyca-na-ziemie-5026.html)

# data[].attributes.body
Kiedy prezydent Kennedy oświadczył w 1961 roku, że USA dotrą na Księżyc przed końcem dekady, NASA znalazło się na zupełnie nieznanym terytorium. Tylko dwóch ludzi leciało dotąd w kosmos, a ich misje trwały około 108 i 15,5 minuty.

Żaden statek kosmiczny nigdy nie zadokował w kosmosie, żaden człowiek nie opuścił orbity ziemskiej i nic wcześniej nie wylądowało na innym ciele niebieskim. Każdy etap misji musiał być zaprojektowany, opracowany i często wymyślony od podstaw. Trudno teraz docenić, jak śmiały był to plan.

Wraz z zakończeniem programu Apollo, wahadłowce miały sprawić, że loty w kosmos będą tanie, łatwe, częste i bezpieczne, ale żadne z tych założeń się nie ziściło. Komercyjne wynoszenie w przestrzeń kosmiczną satelitów było udanym, ale bardzo kosztownym przedsięwzięciem. Zrobotyzowana eksploracja Układu Słonecznego przyniosła niesamowite rezultaty, ale od czasu Apollo 17 w 1972 roku żaden człowiek nie opuścił orbity ziemskiej.

Jednak z początkiem nowego stulecia przemysł kosmiczny przeszedł rewolucję: SpaceX drastycznie obniżył koszty kosmicznych misji i z Boeingiem wystrzelił własne kapsuły transportowe dla NASA. Boeing współpracuje również z firmą Bigelow Aerospace, która produkuje ogromne, nadmuchiwane stacje kosmiczne, i której moduł został dołączony do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Ta eksplozja projektów, w szczególności rakiet wielokrotnego użytku o ogromnej ładowności, takich jak Falcon Heavy firmy SpaceX i New Glenn firmy Blue Origin, otwiera przed nami fascynujące terytorium; staje się możliwe, aby kraj, firma lub majętny człowiek zamówił budowę statku kosmicznego w oparciu o istniejące już produkty wielu firm i wyruszył z misją na Księżyc.

Dr Doug Plata, założył Space Development Network, aby promować projekt transportu na Księżyc wykorzystujący te nowe osiągnięcia technologii. Organizację krótkich misji mają mu umożliwić: rakieta Falcon Heavy i lądownik Xeus należący do United Launch Alliance (ULA), chociaż wchodzą w grę także inne rakiety, gdy tylko będą dostępne.

Plan Platy zakłada produkcję tlenu i wodoru z księżycowych zasobów lodu w zrobotyzowanych fabrykach paliwa. Gdy tylko będą one gotowe Falcon Heavy mógłby wystrzelić 20 ton prosto na Księżyc, które zostałyby wymienione w połowie drogi z lądownikiem księżycowym z paliwem księżycowym, a innowacyjny lądownik jest prawie gotowy do lotu.

Lądownik Xeus to projekt stworzony przez ULA we współpracy z firmą Masten Space Systems.

Zakłada on użycie Centaura ULA, górnego stopnia rakiety zasilanego ciekłym tlenem i ciekłym wodorem, którego pierwsza wersja została wystrzelona w 1962 roku. W swojej 58-letniej historii napędzał marsjańskie orbitery i lądowniki Viking (Voyager i Cassini) na ich misjach międzyplanetarnych. ULA ma nadzieję, ze w połączeniu z doświadczeniem Mastena w lądowaniu pionowym, będzie w stanie zbudować stosunkowo niedrogi lądownik księżycowy, zdolny dostarczyć na powierzchnię Księżyca do 10 ton. Dotarcie na Księżyc to jedno, a co z zakwaterowaniem, gdy już tam dotrzemy? Prawie gotowe rozwiązanie ma Bigelow Aerospace. Na przełomie XX i XXI wieku Bigelow zdobył licencję na porzuconą przez NASA koncepcję nadmuchiwanych stacji kosmicznych. Od tego czasu rozwijają tę technologię w oczekiwaniu na kosmiczną rewolucję. Zademonstrowali ją w przestrzeni kosmicznej testując niezamieszkałe prototypy Genesis 1 i 2 oraz przyłączając nie tak dawno kapsułę BEAM do ISS. Współpracują też z NASA, badając potencjalne wykorzystanie ich modułów na powierzchni Księżyca w formie prefabrykowanego siedliska. Trochę to trwało, ale w końcu jesteśmy w momencie gdy możemy zadać sobie pytanie gdzie". a nie jak", w odniesieniu do podróży kosmicznych. ( Jak to działa? Kosmos)

# data[].attributes.body
Przed załogowym lądowaniem na Księżycu oraz sprowadzeniu na Ziemię ponad 380 kg próbek księżycowego gruntu do badań, istniały cztery główne hipotezy powstania naszego naturalnego satelity. Były to:

hipoteza przechwycenia, która sugeruje, że Księżyc był wędrującym ciałem (jak planetoida). Uformował się w innym miejscu Układu Słonecznego i został przechwycony przez grawitację Ziemi, gdy przechodził w jej pobliżu.

hipoteza akrecji, która zakłada, że Księżyc uformował się wraz z Ziemią w momencie jej powstania.

hipoteza rozszczepienia, która sugeruje, że Ziemia obracała się tak szybko, iż część materii oderwała się i zaczęła krążyć wokół planety.

teoria gigantycznego uderzenia, która jest dziś najszerzej akceptowana. Zakłada ona, że Księżyc powstał podczas zderzenia Ziemi z inną małą planetą, mniej więcej wielkości Marsa. Szczątki po tym uderzeniu zebrały się na orbicie wokół Ziemi, tworząc Księżyc.

źródło: https://www.national-geographic.pl/kosmos/budowa-ksiezyca/

# data[].attributes.body
Księżyc składa się ze skorupy, płaszcza i jądra. Bogate w żelazo jądro otoczone jest płaszczem w mocno zróżnicowanym składzie chemicznym. Pokrywająca płaszcz skorupa skalna ma grubość dochodzącą do 50 km. Poza trzema głównymi warstwami, występują również warstwy przejściowe.

To zróżnicowanie może wynikać z procesu krystalizacji magmy. Doszło do niego krótko po powstaniu Księżyca, około 4,5 miliarda lat temu. Energia potrzebna do stopienia zewnętrznych warstw prawdopodobnie pochodziła ze wspomnianego już wielkiego zderzenia. Krystalizacji tej magmowej otoczki towarzyszyło powstanie gęstego płaszcza i bogatej w plagioklazy skorupy.

Analizy chemiczne próbek pobranych z powierzchni Księżyca ukazują obecność dużej ilości skał anortozytowych w skorupie, co wspiera teorię istnienia dawnego oceanu magmy. Skorupa ta składa się głównie z tlenu, krzemu, żelaza, wapnia i glinu. Częściowo płynny płaszcz księżycowy przyczynił się do erupcji wulkanicznych, co doprowadziło do powstania bazaltowych mórz. Skład chemiczny tych bazaltów wskazuje na obecność oliwinu, ortopiroksenu i klinopiroksenu.

Płaszcz Księżyca wykazuje większą zawartość żelaza niż jego ziemski odpowiednik. Pewne obszary bazaltu księżycowego zawierają też duże ilości tytanu (w postaci minerału ilmenitu), co sugeruje zróżnicowanie składu chemicznego wewnątrz płaszcza.

Pod powierzchnią, na głębokości około 1000 km, zaobserwowano regularne wstrząsy. Prawdopodobnie są one związane z napięciami wynikającymi z ekscentryczności orbity Księżyca.

źródło: https://www.national-geographic.pl/kosmos/budowa-ksiezyca/

Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka

# data[].attributes.body
Skład geologiczny i topografia

Powierzchnia Księżyca jest jałowa, pokryta szarym pyłem zwanym regolitem – mieszaniną pokruszonych skał i szkła księżycowego, powstałą przez miliardy lat uderzeń meteoroidów. Grubość regolitu dochodzi do 15 m na wyżynach i ok. 5 m w regionach „mórz”.

Główne formacje geologiczne:

Mare (łac. „morza”): ciemne, bazaltowe równiny, pokrywające ~16% całej powierzchni Księżyca. Przykład: Mare Imbrium.

Wyżyny anortozytowe: jaśniejsze, starsze i silnie pokryte kraterami. Przykład: Terra Nivium.

Kratery uderzeniowe: powstałe w wyniku bombardowania meteorytami. Przykład: Tycho (jasny, z promieniami ejecty).

Rzeźba młodsza: rowy (grabeny), kopuły wulkaniczne i szczeliny świadczące o przeszłej aktywności tektonicznej i wulkanicznej.

Źródła:

NASA LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter): https://lunar.gsfc.nasa.gov

LPI (Lunar and Planetary Institute): https://www.lpi.usra.edu

# data[].attributes.body
Główne różnice między stroną widoczną a niewidoczną Księżyca

Strona widoczna Księżyca zawiera dużo ciemnych, gładkich obszarów zwanych „morza księżycowe” (mare), które powstały w wyniku starożytnych wylewów lawy. Tworzą one charakterystyczne wzory, które można dostrzec gołym okiem z Ziemi. Zawierają dużo bazaltów – skał wulkanicznych, które wystąpiły tam, gdzie skorupa Księżyca była cieńsza i magma łatwiej wydostawała się na powierzchnię.

Strona niewidoczna, w przeciwieństwie do niej, jest bardziej górzysta, znacznie silniej pokryta kraterami i niemal pozbawiona mórz księżycowych. Znajdują się tam głównie stare, jasne wyżyny anortozytowe, które są jednymi z najstarszych form geologicznych na Księżycu. Ich wiek sięga nawet 4 miliardów lat.

Dlaczego istnieją takie różnice?

Badacze przypuszczają, że przyczyny tej asymetrii są związane z formowaniem się Księżyca. Oto kilka głównych hipotez naukowych:

1. Asymetria cieplna – gdy Księżyc formował się po zderzeniu Ziemi z obiektem wielkości Marsa (hipoteza Thei), Ziemia – jeszcze gorąca – mogła przez promieniowanie cieplne ogrzewać tylko tę stronę Księżyca, która była do niej zwrócona. Ta różnica temperatur mogła wpłynąć na skład i grubość skorupy – bliska strona pozostała cieńsza i bardziej aktywna wulkanicznie.

2. Zderzenie z drugim, małym księżycem – inna teoria zakłada, że Księżyc miał niegdyś mniejszego towarzysza, który zderzył się z jego daleką stroną. W wyniku tego powstały górzyste wyżyny. To wyjaśniałoby, dlaczego strona niewidoczna jest bardziej „zbita” i masywna.

3. Brak aktywności wulkanicznej po stronie niewidocznej – grubsza skorupa utrudniała wydostawanie się magmy na powierzchnię, przez co nie powstały tam „morza”, jak po stronie widocznej.

Źrodła:

NASA – Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO)

GRAIL Mission (Gravity Recovery and Interior Laboratory)

Thermochemical evolution of the Moon’s crust

# data[].attributes.body
Historia odkrycia

W XX w. uważano, że Księżyc jest całkowicie suchy. Jednak od 2008 r. zaczęto znajdować ślady wody – najpierw jako cząsteczki H₂O i OH w glebie, później w postaci lodu.

Główne odkrycia:

NASA LCROSS (2009): uderzenie w cień krateru Cabeus – wykrycie lodu wodnego.

ISRO Chandrayaan-1 (2008): spektroskopia potwierdziła obecność cząsteczek wody i grup OH.

NASA SOFIA (2020): detekcja cząsteczek wody w obszarze Clavius przy świetle dziennym , źródło :(Nature Astronomy: https://doi.org/10.1038/s41550-020-01222-x).

Gdzie występuje woda?

W formie lodu wodnego w wiecznie zacienionych kraterach biegunów (głównie południowy).

W mikroskopijnych ilościach, związana chemicznie z minerałami (uwodnione skały).

Prawdopodobnie przemieszczana przez mikrometeoroidy i wiatr słoneczny.

# data[].attributes.headline
Dodatkowy film pokazujący jak można zaobserwować fazy księżyca

# data[].attributes.subject
Dodatkowy film pokazujący jak można zaobserwować fazy księżyca

# data[].attributes.headline
Czy jest możliwe stworzenie baz księżycowych w niedalekiej przyszłości?

# data[].attributes.subject
Czy jest możliwe stworzenie baz księżycowych w niedalekiej przyszłości?

# data[].attributes.body
Stała obecność człowieka na Księżycu od lat pozostaje jednym z kluczowych celów badań kosmicznych. Czy jednak uda się ją osiągnąć?

Księżyc jako strategiczny cel eksploracji:

W ostatnich dekadach rozwój programów kosmicznych wskazuje na rosnące zainteresowanie budową baz poza Ziemią. Księżyc, ze względu na swoje warunki geologiczne i bliskość względem Ziemi, stanowi idealne miejsce do testowania technologii, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w misjach marsjańskich.

Technologie umożliwiające długotrwały pobyt

Aby stworzyć funkcjonalne bazy księżycowe, konieczne jest opracowanie systemów podtrzymywania życia, efektywnych metod pozyskiwania surowców oraz budowy infrastruktury:

- Wykorzystanie regolitu – możliwość użycia lokalnych materiałów do wznoszenia struktur.

- Energia słoneczna – nieprzerwana ekspozycja na światło słoneczne pozwala na efektywne wykorzystanie paneli fotowoltaicznych.

- Recykling wody i powietrza – zamknięte systemy będą kluczowe dla funkcjonowania przyszłych kolonii.

Najbliższe plany i prognozy:

NASA prowadzi zaawansowane prace nad projektem Artemis Base Camp, którego celem jest stworzenie pierwszej stałej placówki na powierzchni Księżyca. Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) rozwija koncepcję Moon Village, zakładającą budowę międzynarodowej infrastruktury.

Bazy księżycowe to nie tylko przyszłość eksploracji kosmosu, ale także kluczowy element dalszej ekspansji ludzkości poza Układ Ziemia-Księżyc.

Źródło:

"The Case for Moon Colonization" - Robert Zubrin.

# data[].attributes.headline
Plan bazy zrobiony przez uczestników wydarzenia kulminacyjnego

# data[].attributes.subject
Plan bazy zrobiony przez uczestników wydarzenia kulminacyjnego

# data[].attributes.body
Podsumowanie wydarzenia Podczas naszego wydarzenia kulminacyjnego zaprezentowałyśmy krótką prezentację, zawierającą kluczowe informacje dotyczące Księżyca, w tym jego średnicę, powierzchnię oraz skład. Przedstawiłyśmy również zagadnienia związane z budową i funkcjonowaniem przyszłej bazy kosmicznej na Księżycu – jej niezbędne elementy, strukturę oraz technologie zapewniające bezpieczeństwo astronautom przebywającym w jej wnętrzu. Prezentacja ta stanowiła punkt wyjścia do realizacji zadania projektowego, które powierzyłyśmy uczestniczącym zespołom. Ich celem było opracowanie koncepcji przyszłej bazy księżycowej na podstawie przedstawionych materiałów oraz dodatkowych informacji przekazanych przez nas w trakcie wystąpienia. Uczestnicy wykazali się niezwykłą kreatywnością, a efekty ich pracy – w postaci planów i modeli – dowiodły wnikliwego zrozumienia tematu oraz umiejętnego zastosowania zdobytej wiedzy. Projekty przygotowane przez zespoły wyróżniały się oryginalnym podejściem oraz wysokim poziomem merytorycznym, a rezultat jednej z grup został uwieczniony na załączonym zdjęciu. Można było dostrzec pełne zaangażowanie uczestników, którzy z zainteresowaniem śledzili prezentację i efektywnie wykorzystali przekazaną im wiedzę w swoich koncepcjach.

# data[].attributes.body
Moje gratulacje... Właśnie zakończyłyście projekt i pracę na padlecie.