# data[].attributes.body
Victor is het hoofdpersonage en een zwaar epilepticus. Hij wordt beschreven als rosharig en mager. De belangrijkste eigenschap van Victor is dat hij een doorzetter is: doorheen heel het boek blijft hij zijn hond zoeken en geeft hij niet op tot hij hem vindt, 3 gemeentes verder. Verder moest hij ook meerdere aanvallen doorstaan tijdens de tocht en de Duitse bezetters trachten te vermijden.

# data[].attributes.body
Dit is een foto van het Hellegat, een gemeente naast Boom. Victor zijn tocht loopt langs de Rupel en de Dijle, en het grootste deel van het boek vindt hier plaats. Ik verbeeldde me het als een depressieve en drassige plek. In het algemeen kil en onuitnodigend. Ik vind dat de foto dit duidelijk toont.

# data[].attributes.body
Tijdens de oorlog werd er veel aan melkvervalsing gedaan. Hierbij mixen ze zure melk en kalk zodat het uitzicht en de geur terug acceptabel werden, maar het wel heel ongezond was. Veel moeders kochten deze melk en gaven het aan hun pasgeborenen, die dan overleden. Dit deed mij boosvoelen tijdens het llezen, omdat zelfs tijdens zo'n moeilijke tijden als oorlog er nog steeds profiteurs rondliepen die zich niets van de ander aantrokken.

# data[].attributes.body
Er is een scène in een kerk gevuld met vrouwen wiens man, zoon, ... vertrokken zijn naar de oorlog. Vrouwen tijdens de oorlog waren wanhopig om hun dierbaren veilig te stellen en keerden ze zich dus naar geloof. Maar meer en meer kregen ze het nieuws dat de mannen gesneuveld waren. Ze verloren het geloof dat God en zou redden van de oorlog en wisten niet meer naar waar ze moesten keren. Bij het lezen maakte dit mij triest, want het deed me eraan denken dat zelfs degenen die thuis bleven hel moesten doorstaan.

# data[].attributes.body
Tijdens het verhaal van Victor komt hij veel tegenslagen tegen, maar ook veel hulpverleningen. Hij krijgt verschilende keren een rit op de kar, krijgt onderdak in herbergen en cafés, krijgt eten, ... . Ten slotte wordt hij ook altijd geholpen wanneer hij een epileptische aanval heeft, wat zeker niet vanzelfsprekend is in een tijd van schaarste. Een belangrijk thema van het boek is dus dat in tijden van nood, je samen sterker staat dan alleen. Tijdens het lezen van deze fragmenten gaf het me dus altijd een glimlach.

# data[].attributes.headline
Voorwerp - Heiligenprentjes of Devotieprentjes

# data[].attributes.subject
Voorwerp - Heiligenprentjes of Devotieprentjes

# data[].attributes.body
Het spannendste moment in het boek is wanneer Victor en kleine Peer, iemand die hij onderweg ontmoette, met een veerman in Hellegat oversteken. Onderweg valt kleine Peer uit de boot en gaat Victor hem achterna. Dan komt er een schim van onder het water te voorschijn en blijft het dichter komen. Dit was 'Kludde', een mythologisch wezen uit Vlaamse volksverhalen die onder een brug op slachtoffers wachtte. Wanneer het beest het paar bereikte, bleek het Victor zijn vermiste hond te zijn dus was het een beetje anticlimactisch.

# data[].attributes.body
Een hond liegt niet. Alles waarover een mens liegt tot hij zwart ziet, geeft een hond zomaar prijs. Een hond liegt zelfs niet terug als ze hem recht in zijn smoel beliegen. Niemand wist dat beter dan Prosper, want die bracht tien keer meer tijd door bij de honden dan bij zijn eigen familie. Nog nooit had Prosper een hond op een leugen betrapt. Zelf loog hij dagelijks, zowel tegen honden als mensen.

Dit is de harde waarheid in tijden van oorlog, maar soms ook tijdens ons dagelijkse leven. Dit fragment is met het meeste bijgebleven omdat het in het begin van het boek is, en de sfeer van het boek goed inleidt.