# data[].attributes.body
Inleiding

Beste lezers,

Voor deze blog neem ik jullie mee in het boek 't Hooge Nest van Roxane van Iperen uit 2018. In drie delen reis ik met jullie door dit boek en vertel ik mijn ervaring en of ik het een aanrader vind of niet.

Het verhaal gaat over twee Joodse zusjes uit Amsterdam, Janny en Lien Brilleslijper en hun leven voor, tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog. Ze gaan bij het verzet en riskeren hun leven om anderen te helpen. Als ze moeten onderduiken, vinden ze een prachtig huis in het Gooi, 't Hooge Nest. Daar kunnen ze redelijk vrij leven en veel mensen laten onderduiken, totdat ze worden verraden en eerst naar Westerbork en daarna naar Auschwitz worden gestuurd.

Ik vond dit boek heel spannend. Het geeft een goed beeld van het leven voor Joden in de Tweede Wereldoorlog. Het is heel bijzonder dat twee Joodse zusjes andere Joden helpen, terwijl ze zelf groot gevaar lopen.

Het is zo spannend geschreven dat je bijna het gevoel hebt dat je er zelf bij bent. Ik vind dit boek daarom echt een aanrader.

Citaat: ''Door de ander onthouden ze wie ze zijn, omdat de ander ze eraan herinnert wie ze ooit waren: twee zusjes uit Amsterdam.'' (p. 294)

# data[].attributes.attachment_caption
De Joodse wijk tijdens de Tweede Wereldoorlog

# data[].attributes.body
Overal spelen kinderen op straat. Iedereen in de buurt kent elkaar. Rond het huis van de familie Brilleslijper hangt de geur van eten. Overal staan stalletjes met geroosterde kastanjes, verse vis, kruiden en zure augurken. Op vrijdagavonden komt de familie bij elkaar en wordt er muziek en theater gemaakt. Er is armoede, maar ook veel liefde en plezier. Janny en Lien genieten van hun fijne leven in Amsterdam, met veel vrienden en familie. Vanuit alle Amsterdamse wijken verhuizen Joden verplicht naar de Joodse wijk. Hun fijne buurtje verandert langzaam in een kamp met prikkeldraad eromheen. Het wordt steeds voller, er is weinig eten en mensen zijn bang.

# data[].attributes.body
Een heel groot huis met een rieten kap, rode luiken voor de ramen en een grote tuin, middenin het bos in het Gooi. Het huis ligt op een kleine heuvel. Het voelt ruim en vrij met meer dan genoeg kamers voor de hele familie Brilleslijper en een aantal extra onderduikers. Het huis heeft veel grote ramen waardoor je iedereen kunt zien aankomen. De buren wonen zo ver van het huis dat niemand stil hoeft te zijn en er gewoon muziek gemaakt kan worden. Je kunt er leven alsof er geen oorlog is. Het is de perfecte schuilplaats.

# data[].attributes.attachment_caption
Roxane van Iperen (de auteur) heeft het boek gesigneerd

# data[].attributes.body
Stampvolle wagons, huilende kinderen die hun ouders zoeken. Iedereen is bang. Waar zouden we heen gaan? We hebben geen idee, maar vrezen voor het ergste. De trein stopt. Iedereen moet uitstappen. Het is meteen duidelijk... Auschwitz. Het allerergste. Hekken van prikkeldraad, ontelbare rijen barakken en mensen in gestreepte pyjama's. Er hangt een afschuwelijke lucht. Rokende schoorstenen, de gaskamers. Overal zie ik angstige mensen, schreeuwende SS'ers met honden en huilende kinderen. Bij aankomst in het kamp, moeten we meteen de douches in en worden we kaalgeschoren. Als we elkaar maar niet kwijtraken, want in je eentje heb je geen schijn van kans hier.

# data[].attributes.body
Nou lieve lezers, dit was een heftige reis langs plekken waar ik liever niet had willen komen. Toch heeft het mij ook laten zien dat het mooie in de kleine dingen zit, je ondanks angst moedig kunt zijn en dat je moet genieten van het leven in vrijheid. Volgende maand een wat luchtiger reisje!

Ik sluit af met de woorden van Lien en Janny Brilleslijper: "Mensch durf te leven."