# data[].attributes.body
Paul is het hoofdpersonage en één van de Duitse soldaten. Hij ziet eruit als een fragiele en onschuldige jongeman. Hij zit nog op school en heeft zijn vaste vriendengroep. Toen hij en zijn vrienden te horen kregen dat ze moesten gaan vechten, waren ze enthousiast. Je zou wel denken dat het een simpele jongen is, maar hij heeft het langst stand gehouden van zijn vrienden. Hoe verder ik las hoe dapperder ik hem zag. Hij heeft veel moeten doorstaan en heeft zijn best gedaan om overeind te blijven tot hij vlak voor de wapenstilstand werd neergestoken door een Franse soldaat.

# data[].attributes.body
Kantorek was de strenge leraar van Paul. Kantorek had tijdens de lessen zo op de klas ingepraat , dat “onder zijn aanvoering de klas als één man naar het districtsbureau marcheerde om zich vrijwillig aan te melden”. Paul heeft het regelmatig over zijn ontgoocheling in Kantorek:.

“Voor ons achttienjarigen hadden ze de weg moeten wijzen naar de wereld van de volwassenen … Het begrip autoriteit dat zij belichaamden, was in ons denken verbonden met een dieper inzicht, met een ware, menselijke wijsheid. Maar na de eerste dode die wij zage, bleef er van deze overtuiging geen spaan heel. … Het eerste trommelvuur maakte ons onze dwaling duidelijk en onder de granaten stortte het wereldbeeld ineen dat zijn ons hadden bijgebracht."

Dit vind ik een pakkende passage in het boek. Hoe Paul en zijn vrienden zo hoopten op een ander leven. Hoe ze dachten dat hun leven er ging uitzien. Ze hadden geen andere keuze om het soldaten leven te leiden doordat het hen zo werd ingepraat.

# data[].attributes.body
Dit is Katczinsky. Kat en Paul zitten in dezelfde compagnie en worden de beste vrienden. Paul heeft veel bewondering voor Kat, omdat hij voor alles een oplossing vindt en niet bang is. Wanneer hij wordt neergeschoten, doet Paul er alles aan om hem te redden en naar de ziekenboeg te brengen. Maar het is te laat, Kat sterft.  Dit heeft een grote impact op Paul. Het gedicht "De Gestorvene" past goed bij dit fragment, omdat het de wanhoop van Paul toont en laat zien hoe sterk hun vriendschap was.

# data[].attributes.body
Dit is Müller, een vriend van Paul Bäumer. Samen met nog twee andere jongens, Kropp en Leer, trekken de vier vrienden naar het front en maken ze deel uit van dezelfde Compagnie. Zolang de oorlog duurt en hij nog in leven is, sleurt hij zijn schoolboeken mee, blijft hij dromen van een examen en leert hij de natuurkundewetten uit zijn hoofd. Müller is een voorbeeld voor mij, omdat hij ondanks de vreselijke omstandigheden en het verlies van zijn vrienden, de hoop niet opgeeft en droomt van een leven na de oorlog.

# data[].attributes.body
Het leven in de loopgraven was ondraaglijk. Soldaten moesten berijdt zijn om te vechten in alle omstandigheden, zoals regen, sneeuw en ijskoude temperaturen zelfs gasbommen. De loopgraven waren gevuld met ratten, insecten en ziektes die zich snel verspreidden. Soldaten hadden slaapgebrek en een gebrek aan voedsel en drinkwater. Het was een strijd die eeuwig aanvoelden. Af en toe mochten ze langs huis passeren, maar hier voelden ze zich ook niet meer thuis. De mentale en fysieke gezondheid van de soldaten ging alleen maar achteruit.

# data[].attributes.body
“We zien mensen nog leven met weggeschoten schedel; we zien soldaten lopen van wie beide voeten zijn afgerukt, ze stompelen op de splinterende stompjes naar de dichtstbijzijnde dekking; een korporaal trekt zich in haast een kilometer aan zijn handen vooruit en sleept zijn verbrijzelde knieën achter zich aan; een ander loopt naar de verbandpost, en over zijn handen die hij voor zijn buik houdt, puilen de darmen; we vinden iemand die urenlang heeft gepoogd met zijn tanden zijn polsslagader dicht te klemmen om niet dood te bloeden; we zien mensen zonder mond, zonder kaak, zonder gezicht; de zon gaat op, de nacht valt, de granaten fluiten, het leven is ten einde.”

Het eerste geweerschot dat je hoort, direct in actie moeten schieten en geen weg meer terug hebben. Dit is een strijd van leven of dood. De spanning en adrenaline die door je lichaam gaan. De angst die je voelt. Toen ik het boek las ervaarde ik dit, zoals het liedje Highway To Hell van AC/DC. Het is letterlijk de weg naar de hel. Niemand die in die positie terecht wil komen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Luister naar Highway to Hell op Spotify. AC/DC · Nummer · 1.979.

# data[].attributes.body
Paul vecht voor zijn leven. Soms wordt hij overvallen door eenzaamheid en een soort heimwee naar vroeger. Dan denkt hij aan de populieren in het stadje waar hij woont.

# data[].attributes.body
Dit is de stad waar Paul woont. Op een bepaald moment wordt Paul op verlof gestuurd en gaat hij dus enkele weken terug naar huis. Zijn moeder ligt ziek in bed en is doodongerust. Zijn vader is trots en wil dat Paul zijn soldatenuniform aantrekt wanneer er vrienden komen. Paul voelt zich niet begrepen, de mensen hebben geen idee van de verschrikkelijke dingen die hij heeft meegemaakt.

Dit kan je linken aan de oorlog in Oekraïne. Wij horen af en toe wat er aan het gebeuren is, maar we gaan nooit weten hoe dit voelt. De angst die de mensen meemaken en de miserie die daar gebeurt. Ik denk dat dit vergelijkbaar is met hoe Paul zich voelt.

# data[].attributes.body
Dit is een gedicht dat gaat over het verlies van een vriend. Ik vind dit heel toepasselijk bij het boek omdat Paul veel verlies heeft meegemaakt. Van zijn vriend niet meer terug vinden tussen alle gesneuvelden tot een vriend die het soldaten leven niet meer zag zitten. Dit is hartverscheurend. Ik zie het gedicht, als dat je alles zou doen om bij je vrienden te zijn. Niet alleen Paul en de andere soldaten, maar ook de kinderen en hun partners die moeten omgaan met het verlies van hun man die gesneuveld is op het slagveld. Dit wens je niemand toe.

# data[].attributes.headline
Het is beter de vrede te winnen en de oorlog te verliezen.― Bob Marley

# data[].attributes.subject
Het is beter de vrede te winnen en de oorlog te verliezen.― Bob Marley

# data[].attributes.body
Dit is een quote van de Jamaicaanse reggae artist Bob Marley. Hij is een tijd geleden overleden. Deze quote heeft heel veel betekenis. Hij is heel toepasselijk op de situatie van WO I. Op het einde hebben Duitsland en Frankrijk het akkoord getekend voor wapenstilstand. Duitsland heeft niet de oorlog gewonnen, maar heeft om vrede gevraagd. Hoe langer ze zouden doorgaan, hoe meer sterfgevallen en gewonden er zouden vallen. Vrede was de juiste keuze.