# data[].attributes.body
#nltrakademi kapsamında desteklediğimiz projeler gün yüzüne çıkmaya devam ediyor. Arche'nin #sokaktaakademi videoları da bu serinin bir parçası.

# data[].attributes.body
@Hurriyet de trende uymuş ve reklamsız gösterim ve farklı avantajlara dayanan bir abonelik modeli geliştirmiş. Bu modelin Türkiye'deki mevcut modellerin çoğundan farkı marka işbirlikleri ve ekstra içerikler sağlaması. Reklamsız gösterim zaten artık klasikleşmiş durumda.

# data[].attributes.body
Modelin detaylarına bakarsanız abonelik periyodu genişledikçe azalan fiyatlandırma öne çıkıyor birçok diğer modeldeki gibi. Gıda ve hizmet sektöründen markalarla işbirlikleri olduğunu görmek de mümkün.

# data[].attributes.body
Türkiye'de ABD ölçütlerine uygun alt-right ve yalan haber pratiği tam yok diyen genç siyaset bilimcilere dev hizmet.

# data[].attributes.attachment_link.description
5G Virus Platformu 5G teknolojisinin getireceği yeniliklere karşı değil, İNSAN sağlığına ve doğaya getireceği zararlara karşıdır.

# data[].attributes.body
Facebook is rolling out a new policy that will prevent U.S. news publishers with "direct, meaningful ties" to political groups from claiming the news exemption within its political ads authorization process.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Facebook is rolling out a new policy that will prevent U.S. news publishers with "direct, meaningful ties" to political groups from claiming the news exemption within its political ads authorization process, executives tell Axios.

Why it matters: Since the 2016 election, reporters and researchers have uncovered over 1,200 instances in which political groups use websites disguised as local news outlets to push their point of view to Americans.

Now, Facebook is ensuring that Pages connected to those groups are held to the same standard as political entities when it comes to advertising on the platform.

The "news exemption" means that promoted content about social issues, elections or politics from news publishers is not labeled as political within Facebook's political archive.

With the new policy, Pages on Facebook belonging to news outlets that are backed by political groups or people will still be allowed to register as a news Page and advertise on Facebook, but they will no longer be eligible for inclusion in the Facebook News tab, and they won't have access to news messaging on the Messenger Business Platform or the WhatsApp business API.

Be smart: Key to Facebook's new policy is the way that it's differentiating a straight news outlet from a political persuasion operation. Facebook will consider an outlet to be political if it meets any of the following criteria:

It's owned by a political entity or a political person (definitions below).

If a political person is leading the company in an executive position, such as a CEO, chairman of its board, or a publisher or editor-in-chief.

If the publisher shares proprietary information about any of its Facebook accounts or account passwords, API access keys, and/or data about their Facebook readers - like location, demographics, or consumption habits - directly with a Political Person or Entity as they are defined below.

If the Page lists a political entity or a political person as its "Confirmed Page Owner" or "Confirmed Page Partner" on Facebook.

Definitions: Facebook defines a "political person" as "a candidate for elected office, a person who holds elected office, a person whose job is subject to legislative confirmation, or a person employed by and/or vested with decision-making authority by a political person or at a political entity."

It defines a "political entity" as "an organization, company, or other group whose predominant purpose is to influence politics and elections."

That definition would include political parties, campaigns for elected office, ballot initiative campaigns, PACs and Super PACs, and entities regulated as "Social Welfare Organizations" under Section 501(c)(4) of the IRC.

For-profit businesses that provide political consulting or strategic communications services to other types of Political Entities will also be considered Political Entities themselves.

Between the lines: The move comes days after Google confirmed to Axios that come September, it will ban politically-motivated advertisers that disguise themselves as local news websites to promote their political point of view.

Earlier this year, Twitter banned all political advertising. According to a Twitter spokesperson, this includes self-identified "news" sites that are funded by a PAC, SuperPAC or a 501(c)(4).

News publishers who meet Twitter's exemption criteria may run ads that reference political content and/or prohibited advertisers under Twitter's political content policy, but they can't include advocacy for or against those topics or advertisers.

The big picture: Ahead of the 2020 election, big-money political groups have been exploiting the huge gaps in local news in America by propping up fake local news websites that are disguised as non-partisan.

Many of these sites leverage social media advertising, especially on Facebook, to boost their content.

The practice of setting up these types of websites has been used by political groups for years, dating back to 2014, and picking up steam during the 2018 midterms.

As Axios has previously reported, some of these efforts are done openly with the backing of big donors, while others are done in a secretive, spammy fashion. Both tactics are manipulative, and Facebook's new policies address both.

Be smart: While many of the big local news spam networks initially uncovered by researchers belonged to conservatives, Democrats have been throwing millions at it too.

One of the tactics they've been using to potentially skirt election rules is to establish newsrooms as "for-profits."

Still, according to Facebook's rules, these "for-profits" would be defined as having "direct, meaningful ties" to a political entity or group due to being majority funded by a progressive nonprofit organization.

The biggest and most sophisticated example of this type of website is Courier Newsroom, which is backed by ACRONYM, a 501(c)4 progressive nonprofit organization that invests in multiple for-profit companies in the media and technology space.

Yes, but: Some news sites may fall in a grey area. For example, they could be backed or owned by a person with ties to a partisan foundation, but they are not influenced by that person's political affiliations.

Facebook's policy team will ultimately be responsible for making decisions around which news sites would be subject to these policies.

The bottom line: It was a deceptive and effective practice while it lasted. These new policy changes by Facebook and its tech rivals should help to reduce the distribution of these sites, or at least provide more transparency to users about who is really behind them.
Go deeper:

# data[].attributes.attachment_link.title
Facebook cracks down on political content disguised as local news

# data[].attributes.attachment_link.description
Facebook is rolling out a new policy that will prevent U.S. news publishers with "direct, meaningful ties" to political groups from claiming the news exemption within its political ads authorization process, executives tell Axios.

# data[].attributes.body
Tecavüz kültürü bu kez kaybetsin. #MusaOrhanTutuklansın

# data[].attributes.body
Lübnan'ı bilen herkes o mafyalarla Lübnan yönetiminin aynı kişilerden aynı ailelerden aynı gruplardan oluştuğunu da bilir. Sadece şehirde geçirilen birkaç ay bile sermayenin ve siyasetin akışına dair gözle görülür birçok ipucu verir insana.

# data[].attributes.headline
Lübnanlı Fransız yazar Amin Maalouf, aylar süren inzivasından çıkarak sessizliğini bozmuş ve  ihmalkâr Lübnan yönetimini ve ticaret uğruna amonyum nitratı depolayan mafyaları suçlamış.

# data[].attributes.subject
Lübnanlı Fransız yazar Amin Maalouf, aylar süren inzivasından çıkarak sessizliğini bozmuş ve  ihmalkâr Lübnan yönetimini ve ticaret uğruna amonyum nitratı depolayan mafyaları suçlamış.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Beyrut Limanı'nı ve civarındaki bölgeyi yerle bir eden korkunç patlamanın ardından Lübnanlı Fransız yazar Amin Maalouf, aylar süren inzivasından çıkarak sessizliğini bozdu. Bu olayın vicdanında derin bir yara bıraktığını ifade eden yazar, ihmalkâr Lübnan yönetimini ve ticaret uğruna amonyum nitratı depolayan mafyaları suçladı. Maalouf, Fransız Le Point dergisinde yayınlanan söyleşisinde Lübnan halkını yorgun düşüren mezhep merkezli uygulamalara işaret etti.

Son kitaplarından Ölümcül Kimlikler'in ismine dikkat çeken Maalouf, mezhepçiliğe ve onun ile ilişkili olan yolsuzluğun sonucu yaşanan ekonomik darboğazla kendini ve kurumlarını bitiren Lübnan yönetimine vurgu yaptı.

Amin Maalouf, patlamayı ilk öğrendiği andaki duygularını şu cümlelerle aktardı:

"Beyrut'ta tam olarak ne olduğunu anlamam için ekran karşısında tam bir gün boyunca olup biteni izledim. Bu sefer olanlar ana vatanımda yaşanan ve sonu gelmeyen anlaşmazlıklar silsilesinin bir halkası değildi. Belli ki bu bir nükleer patlama da değildi. Ancak sıradan bir patlama da değildi..."

Maalouf, patlamanın boyutu ile ilgili bir de kıyaslama yaptı:

"Söylemek istediğimi daha net anlatmak için şöyle bir kıyaslama yapıyım... Amerika'da 11 Eylül öncesinde, 1995 senesinde Oklahama eyaletinde çok şiddetli bir saldırı gerçekleşmişti. Bu saldırının sebebi yerel olarak işlenen bir patlayıcıydı ve bu patlayıcının içeriği de yine amonyum nitarttı. Ancak Beyrut Limanı'ndaki bomba, söz konusu patlamadan tam bin kat daha şiddetli! Bu rakamları bilmek ekranlarda izlediklerimizi daha net algılamamıza yardımcı olur."

Patlamaya hazır bir devlet

Amin Maalouf konuya dair değerlendirmelerine şöyle devam etti:

"Bu kadar uzun süre boyunca bu depolar bu patlayıcılarla nasıl dolu halde durdu? Bu bir ihmaliydi, yoksa mecazi anlamda, o ana kadar patlamasa da her an patlamaya hazır bir devleti mi işaret ediyordu? Patlamanın tesadüfle gerçekleştiğini düşünsek bile olanlara tesadüf veya talihsizlik diyemeyiz. Bu elbette doğal afet de değildi. Bu olayda kötü şans ve tesadüflere yer yok. Ancak şöyle bir tesadüften bahsedebiliriz; bu yıl değil de geçen yıl veya önceki yıl da olabilirdi ama olmadı. Patlayıcılar bu yıl patladı."

Felaketin sebebinin yolsuzluk, ihmal ve kayırmacılık olduğunu belirten Maalouf "Bu kadar yüklü miktarda patlayıcıyı o limanda tutmak, bu maddeyle uygun zamanda ticaret yapma fırsatı kollayan bir mafyayla açıklanır" ifadelerini kullandı. Amin Maalouf sözlerini şöyle sürdürdü:

"Buna yolsuzluklarla yozlaşan, kârlı kaçakçılık faaliyetleri yürüten belli gurupların hizmetine sunulan devletin kurumları da eklenince olanları tesadüflerle veya kötü şansla açıklamak mümkün değil."
Sedirler ülkesi bu hale nasıl geldi?
Ünlü yazar söyleşide Lübnan'ın bölge için önemine dikkat çekerek "Lübnan çok renkliliğiyle, ekonomisiyle Doğu ve Batı arasındaki kardeşliğin ve özgürlüklerin sembolü olmasıyla rol model bir ülkeydi'' dedi.

Maalouf, bugün gelinen noktada halkın yarısının yoksulluk sınırı altında ve kuralsızlıklarla çökmüş bir sistemle baş başa kaldığını belirterek bu düşüşü açıklamanın kolay olmayacağını vurguladı. Sözlerinin devamında mezhep merkeziyetçiliğinin ülkeye verdiği zarara işaret etti:

"Bu kötü sona sebebiyet veren bir çok olumsuz etken içinde genelde bölgeyi yıllardır esir alan savaş ve felaketler gösterilir. Ancak ben özellikle bir konuya işaret etmek istiyorum. Lübnan'ı doğduğu günden bu yana onu çevreleyen sorunlarla baş etmesine engel olan yegane soruna tereddütsüz mezhepçilik diyorum. Sorun ülkenin sosyal yapısının çoklu dini ve mezhebi oluşu değil. Bir ülkenin gerçeği sorun olarak algılanmamalıydı. Tam aksine bu özelliğiyle bölgeye örnek bir başarı hikayesi olabilirdi."

Amin Maalouf sözlerinin sonunda ulusal birliğin gerekliliğine vurgu yaptı:

"Bana göre sorun, mezhep aidiyetini aşıp birlik anlayışıyla oluşturulan ulusal programın doğru işlenerek takip edilmemesinde yatıyor. Bununla beraber vatandaşlar dini ve siyasi liderlerinin rehineleri, liderler de onları yöneten ve koruyan daha büyük güçlerin rehinesi konumuna geldi. Asıl sorun bu."
*İçerik orijinal haline bağlı kalınarak çevrilmiştir. Independent Türkçe'nin editöryal politikasını yansıtmayabilir. Independent Türkçe için çeviren: Şarku'l Avsat https://www.independentarabia.com/node/143856

# data[].attributes.attachment_link.title
Lübnanlı Fransız yazar Amin Maalouf: Amonyum nitratı limanda depolayan yerel mafyadır

# data[].attributes.attachment_link.description
Beyrut Limanı'nı ve civarındaki bölgeyi yerle bir eden korkunç patlamanın ardından Lübnanlı Fransız yazar Amin Maalouf, aylar süren inzivasından çıkarak sessizliğini bozdu. Bu olayın vicdanında derin bir yara bıraktığını ifade eden yazar, ihmalkâr Lübnan yönetimini ve ticaret uğruna amonyum nitratı depolayan mafyaları suçladı.

# data[].attributes.body
Merkez siyasette muhalefet nasıl yapılır dersi gibi video olmuş. Hem muhatabına hem de seçmenine hitap eden anlaşılır, duru bir video.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Eski Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun genel başkan olduğu Gelecek Partisi'nden Hazine ve Maliye Bakanı Berat Albayrak'a dolar yanıtı geldi.

Gelecek Partisi'nin Twitter hesabından paylaşılan videoya, "Bu videoyu hazırlamaya karar verdiğimizde dolar 7.20 TL, kurgusunu bitirdiğimizde 7.30 TL, yayınladığımız dakikada ise 7.39 TL oldu" denildi.

Sevgili okur;

Bu videoyu hazırlamaya karar verdiğimizde dolar 7.20 TL

Kurgusunu bitirdiğimizde 7.30 TL

Yayınladığımız dakikada ise 7.39 TL oldu

Bu arada; Dolar borcumuz olmadığı ise külliyen yalan pic.twitter.com/vTtbjGocuq
- Gelecek Partisi (@GelecekPartiTR) August 17, 2020

Paylaşımda ayrıca, "Dolar borcumuz olmadığı ise külliyen yalan" ifadesi kullanıldı.

CNN Türk'teki programda Ahmet Hakan'ın, "Kur yükselince telaşlanıyorum, endişelenmeli miyiz?" sorusuna Albayrak şu yanıtı vermişti:

Öncelikle onu sorayım. Dolarla mı maaş alıyorsunuz? Dolar borcunuz mu var? Dolarla işiniz var mı? Türkiye, 1980'li yıllarla birlikte 'kur algısıyla ekonomiyi ölçme' konusunda bir psikolojiye girmiş. Eskiden kur çok daha fazla etkiliyordu. Şimdi ekonomide bir dönüşüm var. 2 sene önce de bu seviyelerdeydi. Düştü. Kur çıkıp iniyor, küresel etkilerden kaynaklı Türkiye de etkileniyor tabii ama eskisine nazaran daha az etkileniyor.

Independent Türkçe

DAHA FAZLA HABER OKU

# data[].attributes.attachment_link.title
Gelecek Partisi'nden Albayrak'a dolar yanıtı: Bu videoyu hazırlamaya karar verdiğimizde dolar 7.20'ydi

# data[].attributes.attachment_link.description
Eski Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun genel başkan olduğu Gelecek Partisi'nden Hazine ve Maliye Bakanı Berat Albayrak'a dolar yanıtı geldi. Gelecek Partisi'nin Twitter hesabından paylaşılan videoya, "Bu videoyu hazırlamaya karar verdiğimizde dolar 7.20 TL, kurgusunu bitirdiğimizde 7.30 TL, yayınladığımız dakikada ise 7.39 TL oldu" denildi.

# data[].attributes.body
Türkiye’de gazetecilik ve ifade özgürlüğü adına en önemli iş @Medyascopetv. Dördüncü yaşları kutlu olsun.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Medyascope 4 yaşında https://t.co/K6QPqYeCLJ
— Medyascope (@medyascope) August 19, 2019

# data[].attributes.body
The Ministry of Interior has announced that Metropolitan Mayors of Diyarbakır, Mardin and Van have been removed from office on the ground that there are ongoing investigations against them at heavy penal courts.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Metropolitan Mayors of Turkey's southeastern provinces of Diyarbakır and Mardin and eastern province of Van have been removed from office. Announcing the dismissal of the mayors with a written statement, the Ministry of Interior has stated that the mayors have been removed from office on the ground that there is an investigation against them.

According to the statement of the Ministry, Diyarbakır Metropolitan Mayor Selçuk Mızraklı, Mardin Metropolitan Mayor Ahmet Türk and Van Metropolitan Mayor Bedia Özgökçe Ertan have been removed from office.

Diyarbakır Governor Hasan Basri Güzeloğlu, Mardin Governor Mustafa Yaman and Van Governor Mehmet Emin Bilmez have been appointed as Acting Metropolitan Mayors in these 3 provinces.
CLICK - Erdoğan: If Those Involved in Terror Win in March Election, We Will Appoint Trustees
As reported by Anadolu Agency, the mayors have been removed from office on the ground that there are 9 ongoing investigations against Diyarbakır Metropolitan Mayor Selçuk Mızraklı, 6 ongoing investigations against Mardin Metropolitan Mayor Ahmet Türk, 7 ongoing investigations against Van Metropolitan Mayor Bedia Özgükçe Ertan at heavy penal courts.

On the other side, Peoples' Democratic Party (HDP) Diyarbakır MP Saliha Aydeniz have shared a video on her social media account and announced that the Diyrabkır Municipal building has been blockaded.

Diyarbakır büyükşehir belediyesi ablukaya alınmış ve içeride arama yapılıyor.
Emniyet şube müd. Belediye eşbaşkanımızın görevden alındığını sözlü ifade etmesi bu ülkenin adaletinin, hukukunun geldiği yeri işaret ediyor. pic.twitter.com/d69xq5AbAR
- Saliha AYDENİZ (@Saliha_Aydeniz) August 19, 2019

They were elected by receiving over half of the votes

After the coup attempt on July 15, 2016, trustees were appointed to the Metropolitan Municipalities of Van, Diyarbakır and Mardin. These municipalities were administered by state-appointed trustees until the latest local elections on March 31, 2019.

In the elections, HDP Diyarbakır co-mayor candidates Adnan Selçuk Mızraklı and Hülya Alökmen Uyanık have been elected by 62.93 percent of the votes, Ahmet Türk has been elected the Metropolitan Mayor of Van by receiving 56.24 percent of votes and Bedia Ertan Özgökçe has been elected as Van Metropolitan Mayor by receiving 53.83 percent of votes. (RT/SD)

# data[].attributes.attachment_link.title
Metropolitan Mayors of Diyarbakır, Mardin and Van Removed from Office

# data[].attributes.attachment_link.description
Metropolitan Mayors of Turkey's southeastern provinces of Diyarbakır and Mardin and eastern province of Van have been removed from office. Announcing the dismissal of the mayors with a written statement, the Ministry of Interior has stated that the mayors have been removed from office on the ground that there is an investigation against them.

# data[].attributes.body
@ahmetasabanci'nın hazırladığı #neokuyoruz'un odağında abonelik modelleri var.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bu hafta "Ne Okuduk" bölümünde medya ve internet gündeminde öne çıkan başlıkları sizler için derledim. Özellikle Tumblr'ın neredeyse rekor seviyede ucuz sayılabilecek bir fiyata WordPress tarafından alınması, benim gibi hâlâ blogunu aktif tutan birisi için haftanın en önemli haberlerinden birisiydi.

Haftanın odağında ise abonelik modelleri ve ödeme duvarları var. Bu haftanın derlemesi dünyada abonelik modellerinin nasıl uygulandığı ve sonuçları hakkında fikir sahibi olmanıza yardımcı olacaktır.

Şimdilik benden bu kadar. Görüş ve önerilerinizi her zaman bekliyoruz.

Haftaya görüşmek üzere!
-Ahmet A. Sabancı
Bu Hafta Ne Okuduk?

AUTOMATTIC TUMBLR'I KURTARABİLİR Mİ?: Bloglar, her ne kadar eski güzel günlerinden uzak olsa da, hâlâ burada ve WordPress gibi şirketler blogların ölmemesi için ellerinden geleni yapıyor. WordPress'in sahibi olan Automattic'in son hamlesi de bunun bir örneği.

Tumblr, sosyal medya ve blog mantığının nasıl başarılı bir şekilde bir araya gelebileceğinin en iyi örneğiydi. Bunun yanı sıra birçok alternatif kültüre ve popüler kültür fanlarına da ev sahipliği yapıp onların büyümesini sağlamıştı. Fakat Yahoo'nun 2013'te Tumblr'ı 1.1 milyar dolara satın almasıyla işler kötüye gitmeye başlamıştı. Tumblr'ın temelini oluşturan topluluğun sesi umursanmaz olmuş, yeni gelen özellikler kullanıcıları soğutmaya başlamıştı. Verizon Yahoo'yu satın aldıktan sonra işler daha da kötüleşti. 2018 sonlarına doğru Tumblr'ın "aile dostu" bir yer yapılması amacıyla her türlü cinsel ve pornografik içeriğin yasaklanması ve bunun gerçekten kötü çalışan bir algoritma ile yapılması birçok kullanıcının siteyi tamamen terk etmesine neden oldu.

Henüz kesin olmayan rakamlara göre Automattic, Tumblr'ı 3 milyon dolar civarında bir ücret karşılığında satın aldı. Asıl amaçlarının Tumblr'ı özel kılan yanlarını güçlendirmek olduğunu söyleyen Automattic CEO'su Mullenweg , görünüşe göre blogların geri dönüşü için hazırlık yapıyor. İnsanların giderek sosyal medya platformlarından soğumaya başladıkları bu dönemde, böyle bir geri dönüş çok da imkânsız değil. Hatta kimilerine göre buna ihtiyacımız var .

KASHMIR SESSİZLİĞE GÖMÜLDÜ: Hindistan ve Pakistan arasındaki tartışmalı bölgelerden biri olan ve Hindistan'ın yarı-otonomi verdiği Kashmir'de geçtiğimiz haftalarda durum ciddi bir şekilde değişti. Hindistan, sürpriz bir şekilde Kashmir'in otonomisini elinden aldı ve hayatın tamamen durmasına neden oldu . Geçtiğimiz iki hafta boyunca orada yaşayanların iletişim kurma veya haber alma imkânları yok denilecek seviyedeydi.

Hâlihazırda politik baskının ağır olduğu bir yerde böyle bir karartmanın yaşanması elbette insanların haber almalarını ve gazetecilerin işlerini yapmalarını iyice zorlaştırdı . Her ne kadar kimi gazeteler yayın yapabilse de ellerindeki kâğıt ve mürekkep bittiğinde yenisini alamayacak durumda. Telefon ve internetin olmaması da hem içeride insanların iletişim kurmalarını hem de dışarıdaki insanların haber almalarını zorlaştırıyor. Tüm bunlar da kaçınılmaz olarak dedikoduların, komplo teorilerinin ve yanlış bilginin hızla yayılabileceği bir ortam yaratıyor.

Her ne kadar Hindistan yakında bu baskının hafifletileceğini söylese de , bu iki hafta içerisinde olanların yaratacağı etki çok büyük olacaktır.

ABD'DE KÖLELİĞİ YAZMAK: ABD, her ülke gibi, tarihinde kimi karanlık noktaları olan fakat bunları olabildiğince az konuşmaya çalışan bir eğitim sistemine ve medyaya sahip. Bu da kaçınılmaz olarak kölelik gibi konuların olduğundan daha küçük görülmesine ya da olması gerektiği kadar konuşulmamasına sebep oluyor.

Günümüz Amerika Birleşik Devletleri'ne gelen ilk köle gemisinin 400. yılını anmak ve bu konunun daha açık bir şekilde konuşulmasını sağlamak için The New York Times Magazine 18 Ağustos sayısını tamamen bu konuya ayırmış ve tamamen siyahi yazar, gazeteci, sanatçı ve tarihçilerin köleliği anlattığı bir sayı çıkarmaya karar vermiş. Bu özel sayı, konuşulması "zor" ya da "uygunsuz" kabul edilen konular karşısında gazeteciliğin ve yayıncılığın alması gereken tavrın başarılı bir örneği.

INSTAGRAM DA DOĞRULAMA İŞİNE BAŞLIYOR: Yanlış bilgiyle mücadele uzun süredir platformların gündeminde üst sıralarda. Bu konuda hemen her platform bir şeyler yapmaya çalışıyor. Bu kervana katılan son platform Instagram oldu .

Instagram, Facebook'taki sisteme benzer bir şekilde, kullanıcıların içerikleri şikâyet etmelerini ve bunların doğrulama platformları tarafından kontrol edilmesini sağlayan bir uygulamayı devreye soktu . Şimdilik sınırlı bir şekilde yalnızca ABD'de kullanıma açık olan bu sistemin yakın zamanda daha fazla ülkede aktifleşmesi bekleniyor. Fakat Facebook'un sistemindeki sorunları ve yetersizlikleri düşündüğümüzde, bunun ne kadar etkili olacağını kestirmek güç.

DEVLETLER YANLIŞ BİLGİYE KARŞI NE YAPIYOR?: Yanlış bilgi ya da daha popüler ve kullanışlı adıyla "fake news", birçok devletin de gündeminde ve her biri farklı yöntemler ile bu konuya müdahale etmeye çalışıyor. Ne var ki bunların hepsini takip etmek ve tam olarak ne amaçladıklarını anlamak güç olabiliyor.

Daniel Funke ve Daniela Flamini, Poynter için hazırladıkları kapsamlı raporda hangi devletin nasıl bir yöntem ile harekete geçtiğini ve neleri hedeflediğini derlemiş. Eğer dünyada bu konuda yapılanları merak ediyorsanız, bu kapsamlı dosya ile hemen her ülkede ne olduğunu öğrenmeniz mümkün.

Haftanın odağı: Abonelik modelleri

Dijitalde gazetecilerin ve yayıncıların gelir elde etmek için artık daha fazla mücadele etmeleri gerektiği bir gerçek. Eskiden reklamlarla bir yere kadar sağlıklı bir kazanç sağlamak mümkündü. Fakat hem reklamların giderek daha rahatsız edici bir hâl alması hem de elde edilen gelirin azalması yayıncıları alternatif yollar aramaya itiyor.

Bu yolların başında da abonelik modelleri ve ödeme duvarları geliyor. Aslında geleneksel gazeteciliğe bir geri dönüş diyebileceğimiz bu yöntem en basit tanımıyla okurun tükettikleri ürünün karşılığında bir şey ödemesi demek. Yani bir gazete veya dergi alır gibi, haber sitesine girip istediğinizi okumak için aylık bir ücret ödenmesi. Ödeme duvarı ise dijital ile gelen ve her okura aylık belirli bir miktar haber veya yazıyı ücretsiz okuma olanağı sağlayan sistemin adı. Bir anlamda okura ne için para vereceklerini önden göstermiş oluyorsunuz.

İlk bakışta gayet mantıklı ve makul görünse de (sonuçta kimse bedava gazete istemiyor) internetin getirdiği bilgi edinme ve haber okuma alışkanlıkları bunun anormal karşılanmasına neden olabiliyor. İnsanlar haberi artık ücretsiz okumaları gereken bir şey olarak düşünüyorlar. Bu durum da okurları ikna etmeyi zorlaştırabiliyor. Birçok yayının ödeme duvarını tercih etmesinin altında yatan sebep de bu aslında. Çünkü ödeme duvarı bir mecburiyeti beraberinde getiriyor.

Bu noktada hesaplanması gereken birçok detay var. Abonelik modelinizi yaptığınız yayının türüne, sıklığına, okurlarınızın tercihlerine ve bulunduğunuz ülkenin koşullarına göre belirlemeniz gerekmekte. Bunları hesaplamadan yapılacak bir girişim okurun uzaklaşmasına ve tüm stratejinin ters tepmesine neden olabilir. Bu yüzden de bu konuda atılacak her adımın dikkatle belirlenmesi gerekiyor.

Bir diğer önemli konu da beklentiler. Eğer sitenize günlük giren okur sayısı kadar aboneniz olacağı beklentisindeyseniz çok büyük bir yanılgı içerisindesiniz demektir. Bunu gazetelerdeki durum gibi düşünebilirsiniz. Her okur zaman zaman başka gazetelere göz atsa da, tercih ettiği ve düzenli okuduğu bir ya da iki gazete olur. Abonelikte de durum böyle işleyecektir. Gerçekten sizin düzenli okurunuz olanlar, abonelik konusundaki asıl hedefiniz. Modelinizin temelini bunun gibi verilere göre belirlemeniz gerekiyor.

Bu haftanın odağına abonelik modellerini ve ödeme duvarlarını alarak bu konuda neler oluyor, dünyada durum nedir gibi sorulara cevap verecek bir derleme hazırladım. Eğer böyle bir adım atmaya niyetiniz varsa, bu derleme güzel bir başlangıç olacaktır.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tumblr'ın satılması, abonelik modelleri, köleliği yazmak

# data[].attributes.attachment_link.description
NewsLabTurkey Ne Okuyor'dan herkese merhaba! Bu hafta "Ne Okuduk" bölümünde medya ve internet gündeminde öne çıkan başlıkları sizler için derledim. Özellikle Tumblr'ın neredeyse rekor seviyede ucuz sayılabilecek bir fiyata WordPress tarafından alınması, benim gibi hâlâ blogunu aktif tutan birisi iç

# data[].attributes.body
The UK will face a three-month meltdown at its ports, a hard Irish border and shortages of food and medicine if it leaves the EU without a deal, according to government documents on Operation Yellowhammer.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The UK will face a three-month meltdown at its ports, a hard Irish border and shortages of food and medicine if it leaves the EU without a deal, according to government documents on Operation Yellowhammer.

The documents predict severe extended delays to medicine supplies and shortages of some fresh foods combined with price rises as a likely scenario if the UK leaves without a withdrawal agreement, which is due to happen on 31 October.

They suggest there has been a worsening of the risk since documents leaked to the Guardian showed some of the government's "reasonable worst-case scenarios" (RWCS) involved risk to medicine supplies and disruption to food chains.

The dossier, compiled this month, says up to 85% of lorries using the main channel crossings "may not be ready" for French customs and could face queues of two and a half days, the Sunday Times reported.

Medical supplies will be "vulnerable to severe extended delays" as three-quarters of the UK's medicines enter the country via the main Channel crossings, and the availability of fresh food will be reduced and prices will rise, which could hit "vulnerable groups".

Quick guide
Where do parties stand on Corbyn's plan to avoid no deal?

Liberal Democrats: Their first choice would be legislation to extend article 50 then call a second referendum. If this did not work the party would support the no-confidence motion, but rather than installing Corbyn, the Lib Dems would seek a cross-party government led by a backbench grandee, such as Ken Clarke or Harriet Harman. It is not clear if the party would try to block a temporary Corbyn government.

SNP: The Scottish National party supports a no-confidence motion. They have said they will talk to Corbyn about his plan, despite their differences over Brexit. The party's leader, Nicola Sturgeon, has criticised Lib Dem leader Jo Swinson's stance.

Plaid Cymru: Liz Saville Roberts, Westminster leader for the party, has indicated she could back the Corbyn plan, but would prefer an immediate second referendum rather than general election.

Independent Group for Change/Independents: The group formerly known as the TIGers, now split and reduced in number after two joined the Liberal Democrats, seem wary of the Corbyn plan, with some MPs saying they could not support him.

Greens: Caroline Lucas, the Green party's sole MP has taken a similar view to Saville Roberts, and has also appealed to Swinson to reconsider backing a temporary Corbyn-led government.

Rebel Tories: Conservative party MP Guto Bebb has said that even a Corbyn government would be preferable to no deal. But it seems hard to see many other Tories following him.

Former Labour independents: Ian Austin, a long-time Corbyn foe, has already ruled out supporting his plan for a temporary government, and it is hard to see MPs such as Frank Field, John Woodcock, and others, doing so either.

Peter Walker Political correspondent

Was this helpful?

Thank you for your feedback.

The government also believes the return of a hard border between Ireland and Northern Ireland would be likely as current plans to avoid widespread checks would prove unsustainable.

A senior Whitehall source told the Sunday Times: "This is not Project Fear, this is the most realistic assessment of what the public face with no deal. These are likely, basic, reasonable scenarios - not the worst case."

Downing Street sources would not comment on the record about the leaked document but hit back at its accuracy, saying it was prepared under Theresa May's administration and did not reflect the level of planning that had gone on under Boris Johnson.

A No 10 source said: "This document is from when ministers were blocking what needed to be done to get ready to leave and the funds were not available. It has been deliberately leaked by a former minister in an attempt to influence discussions with EU leaders.

"Those obstructing preparation are no longer in government, £2bn of extra funding has already been made available and Whitehall has been stood up to actually do the work through the daily ministerial meetings. The entire posture of government has changed."

Leading pro-Brexit MPs also rejected the predictions made in the document. Two Tory former cabinet ministers, Iain Duncan Smith and Owen Paterson, claimed the leak was an example of an "establishment" plot to "sow fear in people's minds".

On Sky's Sophy Ridge on Sunday programme, Kwasi Kwarteng, a minister at the Department for Business, Energy and Industrial Strategy, said there was "a lot of scaremongering around and a lot of people are playing into Project Fear and all the rest of it".

Johnson insists he still wants the UK to leave with a deal but he has demanded a fresh agreement with the EU without the backstop, a mechanism to prevent a hard border in Ireland that could keep Britain in a customs union.

He is due to visit Angela Merkel, the German chancellor, and Emmanuel Macron, the French president, before a G7 summit this week to underline his demands for concessions. However, the EU is adamant that the backstop must stay.
G7 leaders wait nervously for Boris Johnson's debut on the world stage
With the likelihood of no deal increasing, more than 100 MPs from across the political parties have called on Johnson to recall parliament to allow for debate on Brexit.

Moves are under way by Tory rebels along with Labour, SNP, Liberal Democrat and other MPs to legislate against no deal. If that fails they are working on replacing Johnson with a caretaker government after a vote of no confidence.

Johnson's strategy is to blame parliamentarians for blocking Brexit, before a possible general election that he would fight on a "people versus parliament" platform.

The date on which the Commons is likely to return from summer recess. It is the first date that MPs could hold a vote of no confidence in the new prime minister. However, rebel MPs would need to be confident they could form an alternative government, as many wish to avoid triggering an election.

Mps would be due to go on conference recess - but could continue to sit if a no-confidence vote had been lost.

Assuming the government has lost a confidence vote, this would be the deadline for Labour or any unity government to win a confidence vote. If not achieved, Boris Johnson would call an election. Parliament could then be prorogued.

-
The Labour and Conservative party conferences are due to be held on consecutive weeks.

Parliament would be dissolved if an election were to be held on 1 November.

-
EU leaders meet for the final European council summit before the UK's extension is due to expire. Rebel Tories and remainers may choose to call a no-confidence vote if an extension is not offered as a way of preventing no deal.

The six-month article 50 extension will expire.

The UK could hold a general election.

Was this helpful?

Thank you for your feedback.

In a letter leaked to the Mail on Sunday, Johnson said it was "plain as a pikestaff" that EU leaders would "simply not compromise" and agree to a new deal if Tory MPs openly discussed stopping a no-deal Brexit on 31 October.

The letter will be seen as an attack on Philip Hammond, the former chancellor, and Dominic Grieve, the former attorney general, who are among those leading Tory rebels trying to find ways to stop the government leaving the EU without an agreement.

In a letter to 20 Tories who had written to him demanding a deal, Johnson replied: "Any such parliamentary campaign, any tricks of procedure or alliance of factions designed to derail Brexit, gravely damages the chances of our securing a deal."

The government is applying its energies to showing the EU that it is serious about leaving on 31 October with or without a deal. This weekend Steve Barclay, the Brexit secretary, moved to sign a commencement order, which would trigger the end of the supremacy of EU law in the UK on 31 October.
Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
Brexit: leaked papers predict food shortages and port delays

# data[].attributes.attachment_link.description
The UK will face a three-month meltdown at its ports, a hard Irish border and shortages of food and medicine if it leaves the EU without a deal, according to government documents on Operation Yellowhammer.

# data[].attributes.body
Omar al-Bashir faces long jail term if convicted as country’s military leaders pave way for civilian rule.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Omar al-Bashir, the former president of Sudan, will appear in court on Monday for the first day of a high-profile corruption trial that could end in the deposed autocratic ruler being jailed for many years.

Bashir was forced out of power in April when security forces withdrew their support for his regime after months of popular protests. He is now in prison and will be charged with possessing foreign currency, corruption and receiving gifts illegally.

Pro-democracy campaigners and victims of systematic human rights abuses under Bashir's 30-year rule hope the 75-year-old former dictator will also face further charges of incitement and involvement in the killing of protesters.

The trial comes as Sudan's military rulers and protest leaders begin to implement a landmark deal reached earlier this month that is meant to pave the way for civilian rule.

The deal between the country's military rulers and the opposition coalition of the Alliance for Freedom and Change was welcomed with relief by both sides, with protesters celebrating what they saw as the victory of their "revolution" and generals taking credit for averting a bloody civil war.

Bashir is born to a rural family in the village of Hosh Bannaga, 100 kilometres (60 miles) north of the capital Khartoum.

A soldier from a young age, he fought alongside the Egyptian army in the short 1973 Arab-Israeli war.

As brigade commander and with the backing of Islamists, he seizes power in a coup against the democratically elected Sudanese government.

He sends troops and militiamen to crush a rebellion in the western region of Darfur. The conflict claims more than 300,000 lives, according to the UN.

The International Criminal Court issues a warrant for Bashir's arrest on war crimes and crimes against humanity in Darfur. The following year it issues a warrant for genocide. He denies the charges.

He is elected president in the first multi-party election since he took power, which is boycotted by the opposition. He is re-elected in 2015.

After a referendum, South Sudan splits from Bashir's Sudan and becomes an independent nation.

Demonstrations against his government erupt after a hike in petrol prices. Officials say dozens are killed in related violence.

Protests begin in several towns after bread prices triple, snowballing into rolling nationwide rallies demanding he step down.

Bashir is removed from office by the military and detained.

Was this helpful?

Thank you for your feedback.

Tens of thousands of people of all ages took to the streets of Khartoum on Saturday in celebration, with many heading toward the newly renamed Freedom Square, once the site of many of Bashir's rallies.

A key priority for the pro-democracy campaigners - to bring former members of Bashir's regime to justice - is high up in the new constitutional charter.

"The context is that this is an emergent, transitional government that .... includes many who served under Bashir and were his supporters," said Ahmed Soliman, of London's Chatham House thinktank.

"It is not the case that the revolution has been fully successful and we are starting from scratch. An accommodation has needed to take place to move the country forward but it will mean difficult choices once the new government is in place,"

There is already anger that Bashir will not face more serious charges immediately.

Amany Abduljalel, a 21-year-old university student, lost her right eye after being hit by a teargas canister fired by security forces in February during a protest demanding that Bashir step down. "It's not going to be the justice that we want ... At the end he's not going to be forced to account for the things that he did to us .... Nobody who lost part of their body will get it back or the martyrs will come back", she said.

But Sidiq Ishaq, an English language student from Zalingei, in the restive central Darfur state, was badly injured during a demonstration outside the office of the notorious the National Intelligence and Security Services in April. He said he was simply happy that Bashir, 75, was on trial at all.

Members of former dictator's legal team - which includes almost 100 lawyers - are optimistic the court will throw out the current graft charges.

Mohamed el-Hassan el-Amin told the Guardian that the worst punishment Bashir would face was a fine. "There's no way he will be condemned in this case .... When he did what he did he was then a president with immunity," El-Amin said.

Human rights lawyers say charges for more serious offences will come when the civilian-led government is formed. "It won't only be him, but other big figures of his regime will all face these charges. We are just waiting to have a proper justice minister, and a new attorney general," said Abdullah Galley, member of the Democratic Coalition for Lawyers.

So far, authorities in Sudan have refused to hand Bashir to the international criminal court in The Hague, which has accused him of criminal responsibility for war crimes, crimes against humanity and genocide following the killing, maiming and torture of hundreds of thousands of people in the region of Darfur.

The United Nations estimated that between 200,000 and 400,000 people died in the conflict, with a further 2.7 million displaced. Militia formed and directed by Bashir are blamed for the worst atrocities.

"While this trial is a positive step towards accountability for some of his alleged crimes, [Bashir] remains wanted for heinous crimes committed against the Sudanese people," said Amnesty International's Director for East Africa, the Horn and the Great Lakes, Joan Nyanyuki.

Peter Martell, a Nairobi-based regional specialist and author, said the trial was significant. "When the ICC charges were announced, Bashir was defiant. This at least means Bashir is not living out his old age in luxury on the banks of the Nile. That is some justice and that does matter on a deeply personal level, outside the politics of Khartoum," Martell said.

With many issues still unaddressed, however, observers warn that describing the latest events as 'successful regime change' would be premature. Though the compromise meets several of the protest camp's key demands, its terms leave the military with ample powers and its future civilian government with daunting challenges.

Under the deal elections must be held in just over three years, but until then the country will be ruled by the 11-member sovereign council and a government dominated by civilians.

"Political dynamics will matter more than pieces of paper," said Rosalind Marsden, a former British ambassador to Sudan. "The biggest challenge facing the government will be dismantling the Islamist deep state ... which took control of all state institutions and key sectors of the economy, including hundreds of businesses owned by the military-security apparatus."
Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
Deposed Sudan president to face corruption charges in court

# data[].attributes.attachment_link.description
Omar al-Bashir, the former president of Sudan, will appear in court on Monday for the first day of a high-profile corruption trial that could end in the deposed autocratic ruler being jailed for many years. Bashir was forced out of power in April when security forces withdrew their support for his regime after months of popular protests.

# data[].attributes.body
A library started by rubbish collectors in Ankara from books collected from the trash has grown into a social and cultural community hub – with even an orchestra playing discarded instruments.
@cinarozer's new report for @insidetrnews.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A library started by rubbish collectors in Turkey's capital Ankara from books collected from the trash has grown into a social and cultural community hub - with even an orchestra playing discarded instruments.

"We started to collect books from the trash thinking that our employees and their children might want to read them," explained Emirali Urtekin, head of the rubbish disposal unit in the municipality of Çankaya.

Emirali Urtekin, head of the rubbish disposal unit in the municipality of Çankaya, said his unit started to collect books from the trash thinking that the employees and their children might want to read them.

But after various international media outlets reported on their fledgling library last year, Turkish interest dramatically increased and his unit started receiving large donations of books. The collection quickly got so large - now amounting to more than 20,000 titles - that they needed to find a space to house it.

Now, an old brick factory owned by the Cankaya municipality some 25 kilometres outside of Ankara hosts the vast resource of children books, science fiction, romance, classic novels and non-fiction and has become a community hub. Within easy reach of Ankara, it also has a cafeteria, a barber shop, a chess club and even a small cinema.

Urtekin said that the old brick factory had become a local attraction, with the number of visitors constantly growing.

"What makes our library special is that people see garbage trucks parked in front of that building, and that gives it a special meaning," he added.

The team had even been able to create libraries in three local high schools from their surplus books, with more planned, Urtekin continued.

Books found in trash are first collected at a warehouse in the Cankaya municipalityin Ankara.

There is a general lack of public libraries in Turkey. According to the International Federation of Library Associations and Institutions (IFLA), Turkey - with a population of around 80 million - has only 1,143 public libraries, while the UK, for example, has five times as much.

"There are many schools in Turkey that need books, especially those in Eastern Turkey. We try to send books to as many schools in need as we can," Urtekin explained.

The Cankaya rubbish collectors also formed a band named Tin Group, featuring flute and saz stringed instruments found in the trash, with bins serving as drums.

The Cankaya rubbish collectors formed a band named Tin Group, featuring flute and saz stringed instruments found in the trash, with bins serving as drums.

"One day we put a notice on the entrance that musicians are needed for this new band, but when no one responded, I ordered a few workers to get together and form a band," Urtekin laughed.

The band have become well-known, playing at various events including the International Labour Film Festival and at a public concert on International Labour Day this year.

"I was very excited when we had our first concert," said Musa Akın, a rubbish collector during the day and a Tin Group drummer at night. "Before joining this band, I just listened to music, but now I make music. Our concerts are always well received and that is a great motivation for us."

An old brick factory owned by the Cankaya municipality hosts the vast resource of children books, science fiction, romance, classic novels and non-fiction and has become a community hub.

The rubbish collector's efforts have also highlighted the issue of waste management in a country with a notoriously bad record on recycling.

According to the Daily Sabah newspaper, Turkey produces around 31 million tonnes of waste annually, and only 11 per cent is recycled. The country hopes to increase that number to 35 per cent by 2023.

Rubbish collector Akın said that at first he was horrified to find discarded books among the bins.

"How could anyone treat books as garbage?" he said. "But now I'm glad that people discard them, because that helped us create our own library."

Those who borrow books are under no obligation to return them, Urtekin explained.

"These books don't belong to us, we took them from trash," he said. "So, no one has to return them to us. But that rarely happens. Most people return books to our library when they have read them."

The rubbish collectors themselves make good use of the facilities.

"When I started working in this library, there were only 150 books. That number increased to 2,000 in just a few months and now we have more than 20,000," said 22-year-old Eray Yılmaz, who was a cleaner until he was assigned to the library. He now carefully cleans all the books brought in by the rubbish collectors before filing them.

"I have never been a librarian before. Sometimes I find old letters in some of the books and to me that is very exciting," he continued, adding that his colleagues came to the library every day to borrow books or spend some quiet time.

Sanitation worker Mehmet Ali Bıçakçı says that he reads many more books now than before, when the library didn't exist.

Sanitation worker Mehmet Ali Bıçakçı is one of them.

"I read many more books now than before, when the library didn't exist," he said.

So is Engin Çınar, who serves tea in this facility and spends most of his spare time in the library.

"I feel relaxed when I'm there," he said. "My wife often asks me to bring her books when I go home, and I'm happy that she too can benefit from this collection."

# data[].attributes.attachment_link.description
A library started by rubbish collectors in Turkey's capital Ankara from books collected from the trash has grown into a social and cultural community hub - with even an orchestra playing discarded instruments. "We started to collect books from the trash thinking that our employees and their child

# data[].attributes.body
Please don't forget to follow @insidetrnews for more stories from Turkey.

# data[].attributes.body
As the rights of LGBTI people in Turkey continue to decline under the government’s rule, the community is using specialised media platforms to help fight hate speech and prejudice in the mainstream media.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
As the rights of LGBTI people in Turkey continue to decline under the conservative government's rule, the community is using specialised media platforms to help fight hate speech and prejudice in the mainstream media.

With the language and editorial policy of most outlets reflecting the position of the ruling Justice and Development Party (AKP), these media challenge a widespread ignorance and prejudices about LGBTI individuals.

"If we don't tell the stories of LGBTI people, no one will," said Yıldız Tar, media coordinator for online news portal Kaos GL. "Apart from the stigma related to these people, there is a perception that their experiences are not newsworthy. Since Kaos GL is one of the very few sources in this field, we have to reveal and share as many stories and experiences [of LGBTI individuals] as we can."

KaosGL webpage (Source: KaosGl.org)

KaosGL.org, established in 2007 as an affiliate of Kaos GL magazine founded in 1994, has an LGBTI rights-based editorial policy and aims to support journalists drawn from this community. It is based in Ankara, where all public LGBTI events were banned in 2016.

As Tar pointed out, "This makes media platforms such as KaosGL.org even more important."

Another LGBTI-oriented media outlet is Gzone, which describes itself as "Turkey's biggest LGBTI+ culture and life magazine".

Gzone publishes English translations of LGBTI-related news from Turkey and uses social media, especially Twitter, to disseminate content inside and outside the country. Its co-founder Murat Renay said that the mainstream media simply did not act in an ethical way that discouraged prejudice or hate within society.

"Their news is so biased that one could get the impression that they justify violence against transsexual and homosexual individuals," he said. "Because of the language that... journalists use, [our industry] is partly responsible for inciting violence against not only LGBTI people, but against children, women, and animals, too."

LGBTI News Turkey is another outlet translating relevant news from Turkey into English hoping to reach a wider community. Operating for the last six years, they also produce their own content, including opinion pieces, news reports and features.

A spokesperson for LGBTI News Turkey said that this was not always easy, considering the stigma often attached to LGBTI people.

"When we want to produce the original content for our website, we often cannot find anyone to talk to, and if we do, then they don't want to be quoted as a source," the spokesperson said.

Tar said this lack of visibility perpetuated this issue. "LGBTI people are neither the subject of the news, nor the equal members of reporting teams both in the mainstream and alternative media."

"Our main problems are the censorship and lack of media platforms dedicated to this field on the one hand, and dismissing the existing LGBTI platforms and publications as private endeavors and not proper journalism," he continued. "At the same time, this is a field where violations of human rights are frequent, and there are very few reliable sources that could be used when reporting on that. Therefore, [LGBTI platforms] need to join forces and work together to overcome these problems.

KaosGL Media Monitoring Report for 2018 (Source: KaosGl.org)

"Thanks to the LGBTI movements and campaigns, there is visible progress in the opposition and independent media when it comes to reporting on LGBTI issues," added the LGBTI News Turkey spokesperson. "However, there is still a lot of insensitive content [in the mainstream media] that can really hurt LGBTI people. In many cases, that's the result of misused terminology and a lack of awareness, and that could be avoided if the media hired more LGBTI journalists."

"Being together and knowing that we are not alone makes us stronger," the spokesperson concluded. "We should never forget that the fight for LGBTI rights is getting stronger each day, and we have a duty to contribute to that fight."

# data[].attributes.attachment_link.description
As the rights of LGBTI people in Turkey continue to decline under the conservative government's rule, the community is using specialised media platforms to help fight hate speech and prejudice in the mainstream media. With the language and editorial policy of most outlets reflecting the position

# data[].attributes.body
@NewsLabTurkey'de @PGorkem'in hazırladığı 360 derece görseller üretmeye yarayan #SceneVR'ın nasıl kullanılacağına dair bir yazı var. İlginize.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Günümüzde hikâye anlatımını güçlendirerek insanları dahil edebilmenin birçok yöntemi bulunuyor; 360 fotoğraflar da bu yöntemler arasında en kullanışlı örneklerden biri. Ne var ki 360 kamera sahibi olmak gibi durumlar göz önüne alındığında, bu kadar efektif bir yöntem hâlâ çok yoğun bir şekilde kullanılamamakta. İşte bu noktada Knightlab'in geliştirdiği açık kaynaklı bir araç olan SceneVR, 360 fotoğraflar için özel kameralara duyulan ihtiyaca bir noktada son veriyor. Normal ya da panoramik fotoğraflarınızı 360 fotoğraflara dönüştürebileceğiniz, 360 kameranız ile çektiğiniz fotoğrafları basit işlemlerle etkili bir hikâye anlatım aracına dönüştürebileceğiniz SceneVR'ın en önemli özelliklerinden birisi ise tüm işlemlerinizi mobil aygıtlar ile de gerçekleştirebiliyor olmanız.

SceneVR nasıl kullanılır?

SceneVR uygulamasını kullanabilmek için diğer KnightLab uygulamaları StoryMapJs ya da TimeLineJs'de olduğu gibi bir Gmail hesabına ihtiyaç var. Ekranda beliren "Make a Scene" butonuna tıklayarak Gmail hesabına giriş yapabiliriz.

Açılan ekrandaki "New Project" butonuna tıklayarak çalışmayı oluşturmaya başlayabiliriz.

Bir sonraki sayfada ise "Untitled" yazan kısma çalışmanın başlığı, "Add a description" kısmına ise çalışmanın açıklaması yazılabilir.

Çalışmanın başlığını ve açıklamasını girdikten sonra sayfanın en altında bulunan "Add Photo" yazılı yeşil butona tıklayarak ister bilgisayar ister telefondan görsel yüklenebilir. Görsel seçme işleminin ardından ise görselimizin altında bulunan "Add a description" kısmından görsel ile birlikte çalışmamızda kullanmak istediğimiz metni yazmamız gerekiyor. Her şeyi tamamladıktan sonra ise sağda bulunan "Upload" yazısına tıklayıp çalışmamızı sisteme yüklüyoruz. Bu işlemi birkaç kez gerçekleştirerek birden fazla görseli içeren çalışmalar da gerçekleştirebilmekteyiz.

Süreç tamamlandıktan sonra çalışmamızı kontrol etmek ya da paylaşmak için ise ekranın sağ üst kısmında bulunan paylaş logosunu kullanıyoruz.

Çıkan ekranda bizi çalışmamızı paylaşabileceğimiz bir link, web sitelerine çalışmamızı embed etmek için ihtiyacımız olan embed kodu, doğrudan sosyal ağlarda paylaşım yapabilmemizi sağlayacak butonlar ve çalışmamızı görüntüleyebileceğimiz "Preview" butonu karşılıyor. Buradan sonra ise yapmamız gereken tek şey çalışmamızı son kez gözden geçirip paylaşımda bulunmak.

# data[].attributes.attachment_link.description
Günümüzde hikâye anlatımını güçlendirerek insanları dahil edebilmenin birçok yöntemi bulunuyor; 360 fotoğraflar da bu yöntemler arasında en kullanışlı örneklerden biri. Ne var ki 360 kamera sahibi olmak gibi durumlar göz önüne alındığında, bu kadar efektif bir yöntem hâlâ çok yoğun bir şekilde kulla

# data[].attributes.body
Here is the record of my presentation about sustainable financial models for newsrooms on #mdlab2019.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sustainable Financial Models for New Media Dr  Sarphan Uzunoglu

# data[].attributes.body
A very interesting article on how bullfighting turned into a  political battlefield in Spain and how the far-right benefits from the bullfighting debate to re-establish itself.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Last Friday, after a brief prohibition, bullfighting returned to Mallorca. The bullfight was well attended and it was met with a demonstration by a large group of animal rights protesters. To drown out the demonstrators, Cara al Sol (Facing the Sun) - the anthem of the Spanish fascist party, the Falange - was played over the loudspeakers. What exactly is going on here?

The cult of the bull on the Iberian peninsula goes back millennia, but bullfights are a more recent phenomenon. They date to the 18th century when Felipe V, the first of the Bourbon kings, banned and disparaged bullfighting by the aristocracy. Old-style bullfighting - nobles on horseback fighting bulls with lances - died out, giving rise to a new type of bullfighting, on foot and practised by the common people.

This bullfighting had already taken form by the beginning of the 19th century when the Napoleonic invasion gave rise to Spanish nationalism. During the 1830s bulls became a metaphor for nationalism during the civil war between the absolutist Carlists and the liberals. Bullfights, now newly signifying liberalism, expanded throughout Spain.

This was the case in Barcelona: in the 20th century there were three bullrings in the city - an indication of bullfighting's popularity, even among Catalanist republicans. This popularity came to an end with the Franco regime under which bullfights came to be a metaphor for a supposed race, a homogenous nation and an identity that was misunderstood in Europe.

The political colonisation of a popular pursuit led to the gradual distancing of the public from bullfighting - as people also distanced themselves from Francoism and Spanish nationalism. The Catalan parliament passed laws to protect animal rights and in 2011 banned any spectacle involving cruelty. That spelled the end of bullfighting in Catalonia - there are now no bullrings in Barcelona.

For nationalist reasons rather than to protect animals, the same law that banned bullfighting, seen as a definitively Spanish pursuit, permitted Catalan bull festivals such as the " bulls of fire ", a "sport" involving bulls with flaming material fixed to their horns - although the practice is cruel too.

In 2013 the constitutional court declared the Catalan ban an unconstitutional prohibition of "Spanish cultural heritage". The same thing happened in Mallorca, only faster. In 2017, Catalan-speaking Mallorca banned spectacles that involve brutalising animals. In 2018 the ban was declared unconstitutional and last week the tradition resumed and was united with another: playing of the Cara al Sol.

The manner in which the bullfighting tradition was repositioned in Mallorca, along with its soundtrack, represents a sudden change. Bullfighting has become the axis of a new cultural battle between peninsular nationalisms. When the coalition government was established in Andalucía earlier this year, bringing together the conventional rightwing Popular and Citizens parties with Vox, a party in the same orbit as France's Rassemblement National, there were four core issues: bullfighting, hunting, ending measures against gender violence and those regarding historical memory - in effect, against any moral reparations for the losers in the civil war.

The new Madrid regional government, comprised of the same three parties, has also alluded to these issues, as well as bringing in pro-bullfighting measures, which is odd, because bullfighting isn't under any threat in Madrid or Andalucía. This is an indication that what is occurring here is an underlying cultural battle and, by extension, the reformulation of Spanish nationalism.

The idea is that there are Spanish people who love tradition, bullfighting and hunting, who have had to give a lot of ground since the death of Franco in 1975, and who wish to revive their supposedly threatened traditions. A speech delivered in October 2017 by King Felipe VI - descendent of Felipe V who, unknowingly, created the 18th-century bullfight - in which he alluded to the Catalan crisis by stating that Spain is a finished state in no need of reform, is closely related to this idea of returning to a better past.

The Popular and Citizens parties, as well as Vox, talk about this a lot in their electoral meetings and about what they claim are attacks on individual liberty and on national values such as bullfighting, hunting, the Spanish language and the family. These values can also include a vindication of victory in the civil war - and Cara al Sol. To encompass all of this, sometimes all it takes is a bull.
Translated from Spanish by Stephen Burgen
Guillem Martínez is a journalist and writer. He has published books on Spanish culture and politics, as well as on the Catalan sovereignty process
Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
How the far right in Spain has seized on bullfighting to make its point | Guillem Martínez

# data[].attributes.attachment_link.description
Last Friday, after a brief prohibition, bullfighting returned to Mallorca. The bullfight was well attended and it was met with a demonstration by a large group of animal rights protesters. To drown out the demonstrators, Cara al Sol (Facing the Sun) - the anthem of the Spanish fascist party, the Falange - was played over the loudspeakers.

# data[].attributes.body
@ahmetasabanci tarafından hazırlanan #neokuyoruz bültenini @NewsLabTurkey web sitesine de ekledik. Abone olmayı unutmayın.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bu haftanın "Ne Okuduk" bölümü iş modelleri ve gazeteciliğin ekonomik sorunlarına odaklanıyor. Hafta boyunca yaşanan farklı gelişmeler, ekonomik olarak sektörün hâlâ kesin bir çözümden uzak olduğunu gösteriyor.

"Haftanın Odağı" ise ABD'deki silahlı saldırılar ve 8chan ile tekrar gündeme oturan dijital platformlar ve ifade özgürlüğü tartışması. Fazlasıyla karmaşık olan bu tartışmayı ve cephelerini daha iyi anlamanıza yardımcı olacak okumaları derlemede bulabilirsiniz.

Şimdilik benden bu kadar. Görüş ve önerilerinizi her zaman bekliyoruz.

Haftaya görüşmek üzere!
-Ahmet A. Sabancı
Bu Hafta Ne Okuduk?

NY TIMES'DAN SKANDAL YARATAN TRUMP MANŞETİ: Geçtiğimiz hafta ABD gündeminin bir numaralı başlığı 13 saat içerisinde gerçekleşen iki silahlı saldırı ve arkasında yatan ırkçı görüşler oldu. Özellikle de saldırganlardan birinin sosyal medyada silahlarıyla Trump yazdığı bir fotoğraf paylaşması, ülkede Trump ile artan ırkçılığın geldiği boyutları gösteren bir örnek olarak tartışılıyordu.

The New York Times'ın saldırılar ardından attığı "TRUMP URGES UNITY VS. RACISM" manşeti, ciddi bir eleştiri dalgasını beraberinde getirdi. NYT editörlerinin fazla iyimser olduğu ve açıklamaları olduğundan daha pozitif bir şekilde yansıttığı yönündeki eleştiriler , akşam baskısında ve internette manşetin "ASSAILING HATE BUT NOT GUNS" şeklinde değiştirilmesine sebep oldu. Yine de bu değişiklik NYT editörlerini ve gazetenin kendisini eleştirilerden ve küçük çaplı bir abonelik iptali kampanyasından kurtarmaya yetmedi . Yeni manşet de benzer şekilde güçsüz ve eskisinden çok da farksız olmamakla eleştirildi.

ABD'DE YEREL GAZETE DEVLERİ BİRLEŞTİ: ABD'de yerel gazeteler güçlü bir alan ve her eyalette onlarca farklı yerel gazete var. Ne var ki güncel ekonomik zorluklar ve sektördeki sıkıntılar, bu gazeteleri ve onların sahibi olan şirketleri ciddi bir şekilde etkiliyor. Bu durum da şirketler arasında birleşmelerin konuşulmasını ve kimi zaman da hayata geçmesini beraberinde getiriyor .

Geçtiğimiz hafta ise en büyük birleşmelerden birisi gerçekleşti. 156 yerel gazetenin sahibi GateHouse ile 110 yerel gazetenin sahibi Gannett, ilk ismin çatısı altında birleşti. Böylece GateHouse, ABD'deki 266 yerel gazetenin sahibi oldu. İşin ekonomik boyutunu merak edenler için burada güzel bir özet var .

Ama bu durum gazeteler ve çalışanları için rahat bir nefes almak anlamına gelmiyor . Büyük ihtimalle bu birleşmeyi haber odalarında küçülme ve kimi gazetelerin kapatılması takip edecek.

Yerel gazetelerin içerisinde olduğu bu durum aslında gazetecilik sektörünün içinde bulunduğu sıkıntıların ne kadar ciddi olduğunun da bir göstergesi. Bunu anlamak için ise New York Times'a bakmak yeterli. NYT, artık bu haberleri ulusal gündemin parçası olarak görüyor ve aynı ciddiyetle ele alıyor. Bu da bize en büyüklerin bile sektördeki sıkıntıları büyük bir dikkatle takip ettiğini gösteriyor.

MARKUP CEPHESİNDE GÜZEL HABERLER VAR: Geçtiğimiz bültenlerde Markup isimli dijital girişimin vaatlerinden ve bunun içerideki sıkıntılar yüzünden nasıl riske girdiğinden bahsetmiştim. Bu hafta ise güzel haberler geldi.

Arka planda tam olarak neler yaşandığını ve nasıl bir sürecin işlediğini muhtemelen bir süre daha öğrenemeyecek olsak da, sorunlar çözüldü ve eski genel yayın yönetmeni Julia Angwin, yanında Nahiba Syed ve Evelyn Larrubia ile birlikte yönetime geri döndü . Tüm bu gelişmeleri anlatan duyuru metninde , Markup'ın yıl sonuna kadar yayına başlamayı planladığı da söylenmiş. Gerçekten ümit vaad eden bu girişim umarım başka sorunlarla karşılaşmadan yayına başlar.

PACIFIC STANDART KAPANIRKEN NYT ABONE REKORU KIRIYOR: İş modeli problemi, belki de günümüzde sektörün içerisinden çıkamadığı en büyük sorun. Birçok farklı seçenek ve yöntem mevcut fakat hangisinin işinize yarayacağını ya da uzun vadeli olabileceğini kestirmek zor. Geçtiğimiz hafta içerisinde bu sorunun karmaşıklığına dair iki örnek gördük.

Pacific Standart fon temelli kurulan ve bir yandan kendi ayakları üzerinde durmak için iş modelleri deneyen bir kurumdu. Yayınladığı işler ve gazeteci ekibi ile de büyük bir beğeni ve ilgi toplamıştı. Fakat geçtiğimiz günlerde, temel fon sağlayıcı SAGE Publications ani bir kararla, uzun yıllar devam edeceğini söylediği tüm fonları kesti. Bir alternatif bulma şansı bile verilmediğinden Pacific Standart yayın hayatına son vermek zorunda kaldı .

Bunun yanında ise New York Times bu dönemde de abonelik ve gelir rekoru kırdı. 4.7 milyon toplam aboneye ulaştığını açıklayan NYT , bunun 3.78 milyonunun sadece dijital abonelik alanlar olduğunu söyledi. Tüm bunlar ise geçtiğimiz üç ayda 112.6 milyon dolar abonelik geliri anlamına geliyor. Görünen o ki büyükler büyümeye, küçük yayınlar ise hayatta kalmak için mücadele etmeye devam ediyor.

UZAKTAKİ EKİPLE BİR PROJE YÜRÜTMEK: İnternet sayesinde artık bir projeye başlamak ya da onu sürdürmek için herkesin aynı binada toplanmasına gerek yok. Dünyanın dört bir yanından insanlar bir araya gelip bir şeyler üretme şansına sahip. Fakat bu durum kimi zaman proje yönetimi konusunda sıkıntılara sebep olabiliyor.

IJNet için yazan Gia Castello, ekibin birbirinden uzak olduğu durumlarda projeyi yönetmek için hangi araçların kullanılabileceğini ve nasıl yöntemlere başvurulabileceğini anlatmış . Castello'nun kişisel tecrübelerine dayanan bu yazı, özellikle günümüzdeki dijital gazetecilik girişimleri ve bunları yönetenler için oldukça faydalı tavsiyeler içeriyor.

Haftanın Odağı: Dijital Platformlarda İfade Özgürlüğü

Geçtiğimiz hafta ABD'de yaşanan silahlı saldırılar, son dönemlerde sıklaşan bir akımı tekrar karşımıza çıkardı. Irkçı saldırganın, saldırısını gerçekleştirmeden önce sürekli takıldığı 8chan isimli sitede manifestosunu paylaştığı ve oradaki diğer üyeler tarafından desteklendiği ortaya çıktı. Bu durum, bu terör saldırısını 8chan platformundan çıkan üçüncü saldırı hâline getirdi.

Bunun üzerine platformun teknik altyapısını sağlayan ve internette barınmasını kolaylaştıran kimi servisler 8chan ile sözleşmelerini iptal edip platformlarından kovdu. Çok genel bir dille yazılmış olan servis kurallarını ihlal etmelerinin ötesinde ayrımcılık ve şiddeti teşvik eden sitelere yer vermek istememeleri birçok kişi tarafından bu kararın desteklenmesini sağladı.

Bununla birlikte eski bir tartışma da tekrar alevlendi. Platformlar, internette kimin söz söyleyip söylemeyeceğine karar verme gücüne sahip olmalı mı? Örneğin Cloudflare isimli şirket, web sitelerine dışarıdan gelecek saldırılara karşı koruma hizmeti veriyor. Her ne kadar 8chan'i kendi sunucularında doğrudan barındırmıyor olsa da, onlara hizmet vermeyi bırakması aynı zamanda sitenin saldırılara açık hâle getirilmesi demek.

Söz konusu terör grupları, ayrımcı ve ırkçı gruplar olduğunda bu tarz hareketleri çok yadırgamıyoruz fakat platformlara verilen böyle bir güç bilinçli ya da bilinçsiz şekilde kötüye kullanıma da açık. Örneğin sosyal medyada ayrımcı mesajları tespit etmek için yazılan bir algoritma "drag queen"ler arasındaki sataşma tweetlerinin, eski Ku Klux Klan liderinin ırkçı tweetlerinden daha fazla nefret içerdiğini iddia edebiliyor.

Ya da Cloudflare şirketinin sahibi, 8chan'den duyduğu rahatsızlığın benzerini başka gruplara karşı duyup onların da servislerini kullanmasını yasaklarsa ne olacak? Burada sınırı nereye koymamız gerekiyor?

Devletlerin bu konuda ortak bir çerçeve ya da denetleme mekanizması yaratmasını beklemek de güç. Çünkü özellikle Çin, Rusya, Türkiye, Suudi Arabistan ve benzeri ülkelerden bu tarz platformlara gönderilen yasal taleplerin çoğu ifade özgürlüğü ihlali içeriyor ve genellikle politik amaçlar için bu platformların sansür uygulamasını talep ediyor. Büyük platformlar da genellikle gelirlerini ön plana koydukları için devletlerin taleplerine boyun eğiyor.

Her ne kadar internet bize büyük bir özgürlük alanı sağlamış gibi görünse de, büyük şirketlerin bu teknolojinin altyapısını kontrol ediyor olması onlara bizim üzerimizde büyük bir kontrol gücü veriyor. Burada ele alınması ve tartışılması gereken çok fazla etken var ve bu tartışmayı sağlıklı bir şekilde sürdürebilmek için sadece bir olay yaşandığı zaman hatırlayıp sonrasında unutmamamız lazım.

Bu yüzden bu haftanın odağında dijital platformlarda ifade özgürlüğü meselesini ele aldım ve konunun farklı boyutlarına dair çeşitli okumaları derledim. Konuya yabancı olanlar için sağlıklı bir başlangıç, aşina olanlar için de detaylı bir hatırlatıcı olacaktır.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pacific Standart'ın kapanışı, NYT'ın abone rekoru, platformlar ve ifade özgürlüğü

# data[].attributes.attachment_link.description
Bu haftanın "Ne Okuduk" bölümü iş modelleri ve gazeteciliğin ekonomik sorunlarına odaklanıyor. Hafta boyunca yaşanan farklı gelişmeler, ekonomik olarak sektörün hâlâ kesin bir çözümden uzak olduğunu gösteriyor. "Haftanın Odağı" ise ABD'deki silahlı saldırılar ve 8chan ile tekrar gündeme oturan dijital platformlar ve ifade özgürlüğü tartışması.

# data[].attributes.body
#nologo is 20 years old: We have reached an audio-visual climax of total brand dominance, as if Piccadilly Circus or Times Square were simply laboratories for how our world would look in the 21st century.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Some political books capture the zeitgeist with such precision that they seem to blur the lines between the page and the real world and become part of the urgent, rapidly unfolding changes they are describing. On 30 November 1999, mere days before the publication of Naomi Klein's debut, No Logo, the epochal "Battle of Seattle" began. Tens of thousands turned out to protest against the World Trade Organisation, and the global corporate interests it represented, and were met with tear gas, pepper spray, rubber bullets and stun grenades. Seattle's mayor declared a state of emergency, and a massive "no protest zone", as the violence continued, while the chief of police resigned.

Reading No Logo back then in my first year at university was hugely formative; the book, mixing eye-opening reportage with sharp-tongued analysis of consumer capitalism, was a bible for understanding the world my generation was growing up in and the motor behind a new kind of grassroots politics. The battle lines were clear, as ordinary citizens around the world stood in opposition to corporate greed, sweatshops, union-busting, "McJobs", privatisation and environmental destruction: and the avatar for them all, the increasingly unavoidable logos of western "superbrands".

While our minds were elsewhere, the superbrands ramped up their cannibalisation of every aspect of our cultural lives

No Logo was published on the cusp not just of a new millennium, but a new phase of globalisation, in which household names such as McDonald's, Nike, Shell, Starbucks, Disney, Coca-Cola, Pepsi and Microsoft could trample over workers' rights, local laws and civic opposition in pursuit of ever bigger profits, as western outsourcing crashed against the shores of the developing world, leaving behind human misery and environmental ruin as the tide rolled out.

The book charted the dramatic rise in the west of youth-oriented, cool-hungry consumer capitalism, in which companies sold an idealised lifestyle, not the physical product on the shelf. With the factories and production lines moved out of sight, and out of mind, the superbrands could focus their North American and European operations on ever more elaborate and intrusive marketing schemes and protecting their brand through censorship and legal action. In one infamous case, Disney sued a small-town creche for painting an unauthorised mural of their characters. Privatisation, Naomi Klein observed in No Logo, "slithers into every crevice of public life".

Caustically funny and polemical in places, Klein's book won plaudits for her dogged research and reportage, from the candid and stomach-turning declarations of the brand gurus and snake-oil sellers to first-hand reporting from the sweatshops in the developing world's semi-lawless "export processing zones".

It became a new truism, for those of us schooled in No Logo 's worldview, that corporations were becoming more powerful than governments. Where previous generations had focused on the oppressive strictures of militarism, racism, nuclear power or patriarchy, the superbrands now became synonymous with all that was wrong with the world. After the fall of the Berlin Wall, they roamed across the globe unhindered and their marketing-first mentality took over party politics too: New Labour, reflected a piece in ad-land bible marking the tenth anniversary of the 1997 general election, was "perhaps the most brand-savvy political project in British history".

No Logo had a global impact far beyond anything Naomi Klein - only 29 at the time and unknown outside her native Canada - had expected. It became a bestseller in the UK (among numerous other countries) and was translated into more than 30 languages, with more than a million copies in print worldwide. The instant success propelled her to fame and Klein's subsequent books The Shock Doctrine, No Is Not Enough and This Changes Everything were all bestsellers (her newest, On Fire, making the case for a green New Deal, arrives in September). No Logo inspired numerous musicians and artists: Radiohead were so swayed by the book that they toured Europe in a tent to avoid corporate-sponsored venues and considered naming their 2000 album No Logo, before finally alighting on Kid A. The book did so well, in fact, that Klein's publisher tried to persuade her that they should copyright the title and logo; others, seemingly oblivious to the irony, even proposed a No Logo clothing line. Incredulous, Klein declined.

Facebook Twitter Pinterest

Photograph: Fourth Estate books

A backlash from the corporate world inevitably followed: most famously, the Economist published a cover feature riffing on Klein's book jacket design, with the splash "Pro Logo: Why brands are good for you". But the protests continued, as in Seattle usually organised around gatherings of the WTO, the World Bank, the IMF or the G8. In the press, these were often described as "anti-globalisation", though the activists preferred "the global justice movement" - they weren't against internationalism, they argued, they just wanted it done very differently.

" No Logo hit at this moment when a global movement was exploding and taking mainstream commentators entirely by surprise," says Klein on the phone from the west coast of Canada. "It felt a bit like a dam breaking - every month, there was another massive demonstration, across the world, not just in the global north." She had real trouble finding a US publisher for the book, she recalls. They would tell her how much they loved the manuscript, but that there would be no interest in it: "The perception among media and cultural gatekeepers in the late 90s was that young people were completely apolitical."

What strikes me, rereading the book now, is not that Klein was wrong in her diagnosis, but that the changes she was documenting are so much worse than we could have ever predicted - from PepsiCo exploring the idea of broadcasting its logos into space to KFC buying festival DJ slots for Colonel Sanders. We have reached an audio-visual climax of total brand dominance, as if Piccadilly Circus or Times Square were simply laboratories for how our world would look in the 21st century.

So what happened to the focused anti-corporate anger Klein describes in the book? In an age of synergistic "brand personalities" with "strong voices", integrated social media strategies, trend forecasters and micro-influencers, have we given in to the total branding of every aspect of our lives and culture?

Whether it's Dove against body fascism or Gillette tackling toxic masculinity, our woke pounds are there for the taking

The critical moment for the global justice movement, when it was perhaps still to reach its full potential, arrived with the 9/11 attacks in the US less than two years later and the wholesale change in the political conversation that quickly ensued. The west was swept up by George W Bush's "you're with us or against us" rhetoric, the "war on terror", the rise of surveillance and the neoconservative adventures in Afghanistan and Iraq. The urgency of the anti-war movement absorbed western energies.

As well as shifting activists' focus away from the sportswear and fast food brands, the Bush-era crackdown drove a wedge between the more radical anti-capitalist activists on the one hand and the bigger NGOs and trade unions. "When governments started equating the global justice movement with terrorists, a lot of them got spooked," Klein says. "What had been so exciting about these coalitions was they were so diverse: you had scruffy anarchists, big shiny mainstream NGOs and auto workers' unions all alongside one another, doing really hard and sometimes fractious work to find common ground, but they did it. In South America, India and elsewhere, these movements continued, but the north left them behind."

While our minds were elsewhere, the superbrands ramped up their cannibalisation of every aspect of our cultural lives. Earlier this year, KFC bought a five-minute DJ slot for Colonel Sanders - or a man in a cartoonish Colonel Sanders outfit - at major American dance music festival Ultra. Logos hover everywhere we look, like spots in our peripheral vision. It is strikingly rare, in 2019, to encounter an unbranded, unsponsored cultural experience. Every festival, programme, public-awareness campaign and event has a series of "partners", a cluster of familiar icons at the bottom of the poster. Every charity is led by its marketing team. Every TV programme is "brought to you by..." - a name other than its production company.

This reaches even more flagrant extremes as the companies that were initially paying for product placement in films and TV programmes become original content-creators. Where once we might have seen Jerry Seinfeld ostentatiously drinking Pepsi and wearing Nike trainers in an episode of his sitcom, we now have Pepsi Max TV and Nike TV channels on YouTube, producing their own content: not just adverts, but short documentaries, featurettes, competitions and interviews, with viewcounts often in the millions.

Facebook Twitter Pinterest

'DJ Colonel Sanders' at the Ultra music festival in Miami. Photograph: Florida Fanatics/YouTube

Corporate brands swamp our digital lives, resulting in the uncanny spectacle of their social media accounts bantering with one another on Twitter, sassily posting pop culture gifs and responding to breaking news events "in voice". Many of them have also developed their pre-existing corporate social responsibility programmes into a performance of "wokeness", to both generate headlines and head off some of our boredom and scepticism. Whether it's Dove soap challenging body fascism in the beauty industry or Gillette attempting to tackle toxic masculinity in the name of selling razors, our woke pounds are there for the taking.

On another level to its rivals in this regard is Nike, most recently harnessing a portentous mixture of feminist ("breaking every single glass ceiling") and self-help rhetoric via Megan Rapinoe and the US women's football team. When the company made headlines last autumn with its Dream Crazy advert that featured NFL star Colin Kaepernick, controversial for kneeling during the national anthem in protest at police racism and brutality, the reports underneath told their own story. First, the advert was widely reported as appearing in celebration of the 30th anniversary of the Just Do It campaign, a landmark purely because it was three decades since a previous ad campaign. Second, Nike CEO, Mark Parker, responded to the controversy by telling Marketing Week he was proud of the ad: it was a success because it drove "record engagement". Not sales - brand engagement. "We're motivated to inspire our consumers to connect and engage," Parker continued. Not buy trainers.

Inevitably, some were unhappy that Kaepernick allowed his bold political protest to be co-opted by Nike. For Klein, that's unfair. "It's obviously complex, but I think the athletes deserve a lot of credit for pushing back against their usual gagging," she says, comparing Kaepernick to Robbie Fowler's 1997 "support the dockers" T-shirt (a gesture of solidarity with striking Liverpool dockers that earned him a fine) and Megan Rapinoe wearing a Nike football shirt with civil rights activist Audre Lorde's name on the back. "From Nike's point of view, these ventures are not 'brave', this is what they have always done - this is literally their brand. But it's also not as simple as a corporate co-option, because in response to being told 'shut up and play', what these athletes have shown is that it's really powerful when they don't.

"Kaepernick is an incredible activist and what he's done is historic - and he's also given away a huge amount of money to grassroots groups. That doesn't let Nike off the hook, but I think just condemning Kaepernick for taking their money is ridiculous."

# data[].attributes.attachment_link.title
No Logo at 20: have we lost the battle against the total branding of our lives?

# data[].attributes.attachment_link.description
Some political books capture the zeitgeist with such precision that they seem to blur the lines between the page and the real world and become part of the urgent, rapidly unfolding changes they are describing. On 30 November 1999, mere days before the publication of Naomi Klein's debut, No Logo, the epochal "Battle of Seattle" began.

# data[].attributes.body
Boris Johnson’s controversial enforcer, Dominic Cummings, an architect of Brexit and a fierce critic of Brussels, is co-owner of a farm that has received €250,000 (£235,000) in EU farming subsidies.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Boris Johnson's controversial enforcer, Dominic Cummings, an architect of Brexit and a fierce critic of Brussels, is co-owner of a farm that has received €250,000 (£235,000) in EU farming subsidies, the Observer can reveal.

The revelation is a potential embarrassment for the mastermind behind Johnson's push to leave the EU by 31 October. Since being appointed as Johnson's chief adviser, Cummings has presented the battle to leave the EU as one between the people and the politicians. He positions himself as an outsider who wants to demolish elites, end the "absurd subsidies" paid out by the EU and liberate the UK from its arcane rules and regulations.

But his critics say the revelation that Cummings has benefited from the system he intends to smash underscores how many British farmers are reliant on EU money that would evaporate if the UK leaves.

An Observer analysis of Land Registry documents and EU subsidy databases reveals that a farm in Durham, which Cummings jointly owns with his parents and another person, has received roughly €20,000 a year for most of the last two decades.

The revelation opens Cummings up to charges of hypocrisy, as writing on his blog, he has attacked the use of agricultural subsidies "dreamed up in the 1950s and 1960s" because they " raise prices for the poor to subsidise rich farmers while damaging agriculture in Africa ".

He notoriously came up with the claim that leaving the EU would allow the UK to spend an extra £350m a week on the NHS. His blog clarified the claim, explaining "the Treasury gross figure is slightly more than £350m of which we get back roughly half, though some of this is spent in absurd ways like subsidies for very rich landowners to do stupid things".

The website Farmsubsidy.org, which lists EU rural subsidies, reveals that the Durham farm received almost €208,000 between 2000 and 2009, roughly €20,000 a year.

The money was paid out to Cummings's parents and another family member for several reasons including "set aside" - the now abolished and controversial scheme that paid farmers not to grow anything. The programme has been blamed for making it harder for food producers in developing countries to compete with their European counterparts.

A separate website, operated by the Department of Environment, Food and Rural Affairs, confirms further payments of roughly £6,500 each were made to Cummings's parents "for practices beneficial for climate and environment" in 2017 and 2018.

And scrutiny of a third, offline database, reveals that subsidies worth nearly £19,000 were paid out in 2014.

The Liberal Democrats' spokeswoman for young people, Layla Moran, said: "It shows sheer hypocrisy from Cummings that his farm has raked in hundreds of thousands from the 'absurd subsidies' he so often criticises."

It is not clear when Cummings became the co-owner of the farm which his father reportedly bought after retiring from the oil industry. Land Registry searches show he was a co-owner in 2013. Reports suggest he moved to the farm in 2002, after leaving his job as the Conservative party's director of strategy.

A profile of the Oxford-educated Cummings, for the Conservative Home website, explains that after quitting the post, " he then proceeded to spend two and a half years in a bunker he and his father built for him on their farm in Durham, reading science and history and trying to understand the world ".

His return to frontline politics has divided Tories. Some question whether his desire for Brexit comes at the expense of appreciating what may happen in key industries if EU structures and financial support disappear overnight.

Farmers have expressed their fears about what would happen to their sector. Last month, Helen Roberts of the National Sheep Association in Wales, said it would be "absolutely catastrophic" to leave with no deal and could lead to civil unrest among sheep farmers.

A Downing St spokeswoman declined to comment.
Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
Brexit enforcer Cummings' farm took €235,000 in EU handouts

# data[].attributes.attachment_link.description
Boris Johnson's controversial enforcer, Dominic Cummings, an architect of Brexit and a fierce critic of Brussels, is co-owner of a farm that has received €250,000 (£235,000) in EU farming subsidies, the Observer can reveal. The revelation is a potential embarrassment for the mastermind behind Johnson's push to leave the EU by 31 October.

# data[].attributes.body
Lübnan'daki önemli gazetelerden biri olan @DailyStarLeb bu şekilde çıktı. Ülkedeki en temel sorunlara dair saptamaları sayfalarına birer cümle şeklinde yaymışlar.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.text
Today's edition of The Daily Star Lebanon ✨

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.original_text
Today's edition of The Daily Star Lebanon ✨ https://t.co/hOdeIEp4fH

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Today's edition of The Daily Star Lebanon ✨ pic.twitter.com/hOdeIEp4fH
— Emily Lewis (@EmCLew) August 8, 2019

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.data.text
Today's edition of The Daily Star Lebanon ✨ https://t.co/hOdeIEp4fH

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.original_text
Today's edition of The Daily Star Lebanon ✨ https://t.co/hOdeIEp4fH

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.text
Today's edition of The Daily Star Lebanon ✨

# data[].attributes.body
The Guardian’s parent company has confirmed it hit its financial break-even target, as revenue rose to £224.5m in the last financial year, aided by growth in digital revenues and increased contributions from readers.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Guardian's parent company has confirmed it hit its financial break-even target, as revenue rose to £224.5m in the last financial year, aided by growth in digital revenues and increased contributions from readers.

Guardian Media Group confirmed preliminary figures showing that its main Guardian News & Media subsidiary recorded an operational profit of £800,000 for the first time in many years.

The accounts also detail the success of the business's overseas operations for the first time. Revenue from advertising and reader contributions at the online-only Guardian US and Guardian Australia operations grew to £30.8m in the last financial year, equivalent to 14% of Guardian Media Group's global revenues.

This helped the company grow total revenues 3% to £224.5m in a tough market, with a record 163 million unique browsers and 1.35bn page views in March 2019. The Guardian now has 655,000 regular paying supporters with an additional 300,000 one-off contributors in the past 12 months.

Guardian Media Group is owned by the not-for-profit Scott Trust, which has an endowment of £1bn built up over many years through past investments in companies such as AutoTrader. The return on this investment allows Guardian Media Group to subsidise its news operations by up to £30m a year and remain sustainable while guaranteeing its independence.

Although income from the Guardian's print operations remains a very significant part of the business, largely due to the cover price paid by readers, the majority of the company's income now comes from its digital operations.

UK print advertising now accounts for just 8% of total income, in stark contrast to many rival British news organisations, which remain heavily wedded to revenue from newspaper advertising and as a result are being hit hard by the industry-wide decline in circulations.

Guardian Media Group's chief executive, David Pemsel, said: "Achieving a third successive year of revenue growth and meeting our break-even target for GNM is a tribute to everyone within our organisation. GNM has been transformed in the last three years into a more reader-funded, more digital and more international business."

In order to hit its financial targets and reduce costs, the accounts show Guardian Media Group paid out £4.3m in redundancy payments to staff in the last financial year. This was aided by a voluntary redundancy scheme under which the total headcount fell from 1,475 to 1,437 across editorial, sales, and support divisions.

Pemsel was the highest-paid director at Guardian Media Group, earning a total pay package of £706,000 a year. Directors did not receive bonuses for hitting the company's break-even target although the three leading directors, whose income has remained largely static during the implementation of the turnaround plan, have now had their remuneration reviewed and will receive a 5% increase in their base salary for the next financial year. Other Guardian staff will receive the equivalent of a 5% increase over a period of 18 months.

Last year Guardian Media Group took a financial hit relating to the closure of its own printing sites as part of the decision to switch to a tabloid format and outsource production of the physical paper, enabling it to reduce costs in the long term.

* This article was amended on 9 August 2019 to clarify the periods to which remuneration increases relate.
Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
Guardian broke even last year, parent company confirms

# data[].attributes.attachment_link.description
The Guardian's parent company has confirmed it hit its financial break-even target, as revenue rose to £224.5m in the last financial year, aided by growth in digital revenues and increased contributions from readers. Guardian Media Group confirmed preliminary figures showing that its main Guardian News & Media subsidiary recorded an operational profit of £800,000 for the first time in many years.

# data[].attributes.body
#neokuyoruz'unun odağında "stratejik sessizlik" kavramı var. Eline sağlık @ahmetasabanci!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bu hafta "Ne Okuduk" bölümünde araştırmacı gazetecilik projelerini bir oyunla desteklemek isteyen Point ekibinden, Bellingcat'in yeni podcastinden, ABD'deki başkan aday adaylarının TV münazaralarına kadar birçok farklı konuyu ele alıyorum.

"Haftanın Odağı" ise stratejik sessizlik kavramı. Gazetecilerin bazı konuları işlerken her veriyi habere dahil etmemesi gerekebileceğini savunan bu kavramın önemini ve hangi durumlarda kullanılabileceğini yazdım.

Şimdilik benden bu kadar. Görüş ve önerilerinizi her zaman bekliyoruz.

Haftaya görüşmek üzere!
-Ahmet A. Sabancı
Bu hafta ne okuduk?

GAZETECİLİK START UP'INDAN DEDEKTİF OYUNU: Araştırmacı gazetecilik geçtiğimiz hafta da konuştuğumuz gibi zaman isteyen bir süreç. Bu da araştırmacı gazetecilik odaklı yayınların bütçe bulmasını zorlaştırabiliyor. Böyle durumlarda araştırmacı gazetecilik YouTube kanalı Point gibi yaratıcı yollar bulmanız gerekebilir.

Point, gerçekten farklı bir yaklaşım benimseyerek bir mobil oyun yapmaya karar vermiş. Şu anda Kickstarter üzerinden destekleyebileceğiniz oyun, Point ekibinin yaptığı gerçek araştırmaları oynayabileceğiniz bir dedektif-puzzle türünde bir hikâyeye dönüştürüyor. Ekibin planı iOS ve Android ile başladıktan sonra oyunu bilgisayar için de uyarlamak. Ayrıca ilerleyen zamanlarda yeni araştırmalarını da benzer şekilde oyunlaştırıp ek hikâye olarak satın almanızı sağlayacaklar.

Bu deney ilgi çekici ve gerçekten yaratıcı bir yaklaşım. Gerçek araştırmaları oyunlaştırmak haberin çok daha farklı bir hikâyeleştirmesini beraberinde getirebilir ve bu da normalde videolarını izlemeyecek bir kitleye ulaşmasını sağlayabilir. Aynı zamanda bunu sürekli hâle getirme istekleri hem daha farklı bir takipçi kitlesi kazanmasına hem de başarılı olursa Point'in düzenli bir gelir kaynağı yaratmasına imkân verebilir.

BELLINGCAT'TEN MH17 PODCASTİ: Bellingcat geçtiğimiz yıllar içerisinde çıkan en büyük dijital araştırmacı gazetecilik projelerinden birisi. Ekibi diğerlerinden farklı kılan en önemli yanı ise bunu tamamen açık veri kaynaklarını kullanarak gerçekleştirmesi. 2014 yılında MH17 uçağının vurulması üzerine başlattığı araştırma ile isimlerinin dünyada duyulmasını sağlamıştı.

Olayın beşinci yıl dönümünde hâlâ devam eden araştırmalarını geliştirmek ve o zamandan bu yana neler olduğunu anlatmak için bir podcast serisine başlayan Bellingcat, burada da başarılı bir örnek ile karşımıza çıkıyor. Şimdiden büyük ilgi toplayan podcast, aynı zamanda araştırmacı gazeteciliği podcaste nasıl taşıyabiliriz sorusuna da bir cevap niteliğinde. Eğer böyle bir planınız varsa Bellingcat'in podcastini incelemenizde fayda var.

GREENWALD BREZİLYA HÜKÜMETİNİ KIZDIRDI: Edward Snowden'ın 2013'te NSA'den sızdırdığı belgeleri haberleştirerek adını duyuran ve Pulitzer'i kazanan gazeteci Glenn Greenwald bu sefer kendi ifadesiyle Snowden belgelerinden bile daha büyük bir sızıntıyı haberleştiriyor. Brezilya'dan gelen ve başında olduğu The Intercept'in Brezilya edisyonunda yayınlanan belgeler ülke tarihindeki en büyük yolsuzluk ve rüşvet araştırması olarak anılıyor. Belgelerde ortaya çıkan araba yıkama firmaları ile para aklama olayından dolayı Operation Car Wash olarak anılan bu dosya, Greenwald'un Brezilya'da ciddi bir tepki toplamasına sebep olmuş durumda.

Brezilya'daki yasaların gazetecileri ve ifade özgürlüğünü koruyor olması veya birçok farklı kurumun belgeleri doğrulamış olması Greenwald'a karşı tepkiyi azaltmıyor. Kendisini yalancılıkla ve iftira ile suçlayan politikacılardan The Intercept'in kapatılmasını isteyenlere, homofobik saldırılardan sınır dışı edilmesi için toplanan 100.000'den fazla imzaya kadar (kendisi Amerikalı fakat eşi Brezilyalı) birçok farklı yönden saldırıyla karşı karşıya. Ülkenin yeni seçilen aşırı sağcı başkanı Bolsonaro da bunları destekliyor. Greenwald'un "suç işlediğine inandığını" söyleyip hapse atmakla tehdit ediyor.

Tüm bunlar aslında günümüzde gazeteciliğin karşısındaki sorunun ciddiyetini de gösteriyor. Gazeteciler doğrulama, yanlış bilgiyle mücadele gibi şeylerle uğraşırken siz ne kadar çaba gösterirseniz gösterin, bir politik grubu kızdırmak sizin yalancı ve suçlu ilan edilmenize yetiyor. Böyle bir durumda da sorunun gazetecilikten çok daha büyük olduğu açık bir şekilde görülebiliyor.

CNN DEMOKRATLARIN MÜNAZARASINI YÖNETEMEDİ: ABD'de 2020 seçimleri yaklaşırken, Demokratlar başkan adaylarını belirlemek için aday adayları arasında canlı münazaralarına başladı. İkincisi CNN tarafından yönetilen bu münazarada 20 aday vardı fakat adayların ne dediği kadar CNN moderatörlerinin akışı yönetme şekli de tartışma konusu oldu.

CNN'in üç muhabiri tarafından yönetilen münazaralarda en büyük sorun moderatörlerin neredeyse kimseye cümlesini tamamlama şansı vermemeleriydi. Potansiyel adayların politikalarını 30 saniyede açıklamalarını istemeleri ve süre dolunca sözlerini kesmeye çalışmaları çok eleştirildi. Bir diğer önemli sorun ise moderatörlerin bu konularda cümleleri kesip ardından diğer adayları birbirine düşürecek tarzda sorular sorarak ortalığı kızıştırma çabalarıydı. Birçok gazeteci ve medya eleştirmeni bunu CNN'in münazarayı bir "reality" şova dönüştürme çabası olarak yorumladı.

Elbette politikacıların insanların izleyebilecekleri bir şekilde tartışmaları ve fikirlerini anlatmaları herkes için iyi bir şey. Fakat medyanın buna bir eğlence olarak yaklaşmaması gerekiyor. CNN örneğindeki sorunların temelinde bu yatıyor. Bu yayınları bir habercilik ya da kamu hizmeti bilinciyle yapmayınca, karşımıza politikacılarla dolu bir yarışma programı gibi bir şey çıkıyor.

BASILI GAZETELER HAFTALIK MODELE GEÇER Mİ?: Basılı günlük gazetelerin ciddi bir ekonomik sorunla mücadele ettiğini hemen herkes biliyor. Özellikle de insanların günlük gazetelerden alabilecekleri haberleri çok daha hızlı bir şekilde internetten alabiliyor olması, belirli bir kesim dışında günlük gazete ihtiyacını ciddi bir şekilde azaltıyor. Bu da gazetelerin yavaş yavaş alternatif yayın planları geliştirmesine neden oluyor.

Bunlar arasında en sık konuşulanlardan birisi gazetelerin hafta sonu modeline geçmesi. Yani hafta içi yayınlarını tamamen dijital olarak yapıp hafta sonları ya da sadece Pazar günleri özel bir gazete basması. Daha uzun soluklu hikâyelerle dolu olacağı düşünülen bu gazetelerin daha çok okunacağı da tahmin ediliyor. Ken Doctor, bu yöntemi ve işin ekonomisini bu yazısında kapsamlı bir şekilde incelemiş ve dönüşümün tahmin edilenden de yakın olabileceğini söylüyor.

Kişisel olarak haftalık haber dergilerine ve Pazar gazetelerine ilgim olduğu için bana cazip gelse de bunun olası yan etkileri konusunda şüphelerim var. Birinci yan etki yaşlı okur kitlesinin dışlanması ve daha savunmasız kalması. Belirli bir yaşın üstündeki insanların hâlâ gazeteleri tercih ettiğini biliyoruz. Bunun yanı sıra interneti kullandıklarında da dijital okur yazarlık eksikliği yüzünden manipülasyona ve yanlış bilgiye daha açık oldukları da birçok araştırmada görülüyor. Böyle bir hamle bu kitlenin çok daha savunmasız kalmasına sebep olabilir.

İkinci sorun ise arşiv. Her ne kadar dijitalin basılı kaynaklardan arşiv olarak birçok avantajı olsa da, söz konusu uzun vadeli arşivcilik olduğunda hâlâ basılı gazeteler daha iyi durumda. Herhangi bir haber sitesinde 5 veya 10 yıl öncesine dair bir haber bulmayı denediğinizde bu görülebiliyor. Dijitaldeki haberlerin korunması, yayınların saklanması ve müdaheleye karşı savunulması gibi birçok çözülmemiş sorun var. Bu alandaki sorunlar çözülmeden yapılan köklü geçiş, haber arşivciliği konusunda da ciddi sorunları beraberinde getirebilir.

Haftanın odağı: Stratejik sessizlik

Gazeteciliğe dair en genel kanılardan birisi gazetecinin temel görevinin okura olayları eksiksiz bir şekilde aktarması gerektiğidir. Bu yaklaşıma göre gazeteci olaya dair her veriyi habere dahil etmeli ve eksik nokta bırakmamalıdır. Bu yaklaşımı benimseyenler, okurun anlatılan olaya dair her türlü veriye ulaşmasını sağlamanın görevi olduğunu düşündüğü için, olabildiğince kapsamlı ve geniş bir şekilde haberleri yazmaya çalışıyor.

Fakat bu durum, gazetecilerin ve yapılan haberlerin kötüye kullanılmasına da sebep olabilir. Özellikle radikal politik grupların eylemleri, terör saldırıları; bu eylemleri gerçekleştiren gruplar, yaptıkları eylemi bir propaganda aracı olarak görüyorlar ve basında yer alabilmesi için uğraşıyorlar. Çünkü eylemi gerçekleştiren kişi hakkındaki her detay (örneğin Yeni Zelanda'daki silahlı saldırıyı gerçekleştiren kişinin yazdığı manifesto) o kişinin fikirlerini yaymak ve kendisi gibi düşünenlere ulaşmak için bir araç olarak görülüyor. Terör saldırıları ve bu saldırıları gerçekleştiren kişilerin yaptıkları bunun en açık örneği.

Benzer şekilde intihar haberleri de aynı sorunu içeriyor. İntiharın nasıl gerçekleştiğine dair detaylar, kişinin intihar kararını anlattığı metinler intihara meyilli kişilerde etki yaratabiliyor. Bunu önlemek için yardım kaynaklarını habere eklemek sıkça uygulanan bir yöntem.

Gazetecilerin bu hatalara düşmemesi ve mesleklerinin başka amaçlara hizmet etmemesi için stratejik sessizliği benimsemesi ve kullanması gerekiyor. Haber için ilk bakışta önemli bir veri gibi görünen bazı detaylar, aslında olmasa da olur diyebileceğimiz şeyler. Mesleğimizin temelinde kamu yararı olduğunu düşündüğümüzde, kimi konularda stratejik sessizliği kullanmanın o verileri paylaşmaktan daha yararlı bir hareket olacağını hatırlamamız gerekiyor.

Bu haftanın odağına stratejik sessizliği aldım ve bu kavramı ve önemini anlatan yazılardan bir derleme yaptım. İyi okumalar!

# data[].attributes.attachment_link.title
Stratejik sessizlik, Operation Car Wash, The Bellingcat podcast

# data[].attributes.attachment_link.description
Bu hafta "Ne Okuduk" bölümünde araştırmacı gazetecilik projelerini bir oyunla desteklemek isteyen Point ekibinden, Bellingcat'in yeni podcastinden, ABD'deki başkan aday adaylarının TV münazaralarına kadar birçok farklı konuyu ele alıyorum. "Haftanın Odağı" ise stratejik sessizlik kavramı. Gazetecilerin bazı konuları işlerken her veriyi habere dahil etmemesi gerekebileceğini savunan bu kavramın önemini ve hangi durumlarda kullanılabileceğini yazdım.

# data[].attributes.body
Access to all content of bianet which consists of more than 200 thousand news reports and articles shall be blocked according to the court order by The Ankara 3rd Penal Judgeshp of Peace.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Ankara 3rd Penal Judgeshp of Peace has ruled that access to 136 web addresses shall be blocked upon a request by the Gendarmerie General Command. Both the request and the order are dated July 16, 2019.

As well as the news portals, pages on Facebook, Instagram, Twitter and YouTube were blocked. One of the websites that is included in the list is bianet.org.

The court neither informed bianet of the access block nor gave a justification for it. With this order, more than 200 thousand articles on bianet which has been running since 1998 will become inaccessible.

bianet, affiliated to the IPS Communication Foundation, is not only a news portal. It holds journalism workshops with the perspective of peace journalism for rights-based reporting to become widespread. It documents violations of freedom of expression and violence against women with the Media Monitoring Reports and the Male Violence Monitoring Reports.

The court order

"... The notice no. 3096743 dated July 16, 2019, sent by the Ministry of Interior General Command of Gendarmerie requested access to the mentioned URL addresses be blocked on the ground that they constitute the offenses in Article 8/A of the Law No. 5651.

"With the petition and its attachment being examined, it has been concluded for the contents published on the URL addresses mentioned above, a order for an access block or the removal of relevant content from the internet can be issued by the presiding judge upon a request by the Presidency regarding one or more of the reasons of protecting the safety of life and property, protecting the national security and the public order, preventing crimes and protecting public health upon the Paragraph 1 of Article 8 of Law. no 5651 and upon a request by relevant ministries regarding protecting national security and public order, preventing crime or protecting public health. The presiding judge shall immediately notify access providers and relevant content and domain providers. The orders for removal of content and/or access block are implemented within four hours after the order was announced.

"It was required to make the following ruling regarding the approval of the request: ..."
Click for the full text of the order (Turkish)

Attorney: Previously, only complained reports were blocked

Meriç Eyüboğlu, the attorney of bianet who filed an objection against the order, has said, "Previously, there were access block verdicts issued for articles on bianet. We applied against all of these decisions, we brought them to the Constitutional court.

"In both of our two applications, the Constitutional court concluded that the censorship orders violated the freedom of expression. Our other applications are still at the court.

"However, in the previous access block decisions, access to the news report that was the subject of the application (complaint) was blocked.

"But now, the judge concerned gave a order to block access to not to the report but to the entire website. Moreover, the judge did not need to base this order of censorship to any justification."

Relation to the Gezi Trial

Eyüboğlu said that they were not able to reach concrete information after their application to the court either and added that the order was issued on July 16, two days before the Gezi trial.

"Among the addresses that are blocked to access, accounts that posted regularly during the Gezi hearing (some of these do not share anything other than the Gezi hearings) made us think that the notice(!) by the Gendarmerie General Command is related to the Gezi trial.

"The fact that we are trying to learn about, understand and explain such a major order of censorship through guesses and assumptions is a clear indicator of how legal(!) is the action that we are facing.

"Moreover, these orders are not even issued to those concerned. We incidentally became informed of the order. Like the dozens of other addresses that are included in the verdict, bianet would also be dimmed without our knowledge."

"A legal scandal"

"Now, we are waiting, without knowing when will this decision will be implemented. According to the court, it is implemented 'in order'.

"A news portal that includes at least 200 thousand articles is being shut down without having to make any other inquiry. Those who issued this order do not even state a justification.

"How can this situation be named? To put it mildly, it is a legal scandal. It is a massive attack against freedom of expression and freedom of the press. It is a massive intervention... This order is a legal monstrosity.

"At this point, our wish is that the objection we made to be evaluated immediately and the removal of the order for access block. Otherwise, bianet, together with its readers, will do what is necessary to put the verdict to the dumpsite of bad verdicts."

Other websites in the order

Along with bianet, 15 other websites are mentioned in the order: Etha, Halkın Sesi TV, Özgür Gelecek, osp.org, geziyisavunuyoruz.org, Gazete Fersude, Yeni Demokratik Gençlik, Umut Gazetesi, Kızıl Bayrak, Marksist Teori, Direnişteyiz, Mücadele Birliği and Antakya Sokak.

Peoples' Democratic Party (HDP) MP Oya Ersoy's twitter account is also included in the list. The total number of URLs in the list that also includes accounts on Facebook and Instagram is 136.

# data[].attributes.attachment_link.description
The Ankara 3rd Penal Judgeshp of Peace has ruled that access to 136 web addresses shall be blocked upon a request by the Gendarmerie General Command. Both the request and the order are dated July 16, 2019. As well as the news portals, pages on Facebook, Instagram, Twitter and YouTube were blocked.

# data[].attributes.body
Even though Cloudflare booted 8chan, a wide range of other objectionable and hate-filled sites continue to receive tech support.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Over the weekend, another mass shooting took place with a link to 8chan, an online community that serves as a breeding ground for hate speech. The gunman, who killed 20 people in a Walmart in El Paso, Texas, posted on 8chan's message boards with a about the rampage, as had the killer in the Christchurch mosque shootings in New Zealand in March and the shooter who opened fire on a synagogue near San Diego, California, in April. Commenters on the 8chan threads for these attacks referred to each of the shooters as "our guy" and in some cases talked about the killings as "high scores."

Until several hours ago, 8chan relied on the services of a web hosting company called Cloudflare, which runs a network of powerful "proxy" servers that can handle incoming traffic when a site sees a sudden onslaught of visitors-either because a piece of content has become popular, or because malicious users are hitting the site with an automated deluge, aiming to cause a dreaded denial of service (DoS). When 8chan's role in the El Paso shooting came to light, reporters asked Cloudflare whether the company planned to continue providing its services to the site, and Cloudflare said yes , because it stays out of decisions about what kinds of content are appropriate. In other words: Cloudflare defended unfettered free speech, even when it incites violence. But by late Sunday, Matthew Prince, the CEO of Cloudflare, announced that he had changed his mind, and said that 8chan would be blocked .

We just sent notice we are terminating service for 8chan. There comes a time when enough is enough. But this isn't the end. We need to have a broader conversation about addressing the root causes of hate online. https://t.co/ZsctDpswM5

- Matthew Prince 🌥 (@eastdakota) August 5, 2019

This isn't the first time the question of who gets a platform has come up for Cloudflare. In 2017, the company went through a similar debate before cutting off The Daily Stormer, a neo-Nazi website that routinely promotes racism and white supremacist ideology. Prince finally decided to block it, but he also wrote blog post about how he didn't think his company and others like it should have the power to effectively remove certain websites from the internet by sawing off their platform. "Due Process requires that decisions be public and not arbitrary," Prince said. "Law enforcement, legislators, and courts have the political legitimacy and predictability to make decisions on what content should be restricted. Companies should not." Today, Prince said something similar in a blog post about 8chan; he repeated the point in interviews . Legal experts such as Kate Klonick of Yale Law School, a scholar of censorship and online misinformation, backed him up .
ICYMI: The key difference between 'nationalists' and 'supremacists'
A provider like Cloudflare can't block a site from the internet completely, but denying it services means, among other things, that 8chan could be crippled fairly easily by a DoS or some other exploit. In effect, Prince's decision makes 8chan unstable, which in turn diminishes its reach. And Cloudflare isn't the only service provider that has taken action: Google removed 8chan from its search index , so anyone searching for it gets links to Wikipedia entries and news stories about it rather than a link to the site itself.

Of course, 8chan's messages can filter out even when the site itself is down: The Drudge Report, the conservative news aggregator, for example, posted a version of the El Paso killer's manifesto while most other sites opted not to link to it. Gizmodo notes that, even though Cloudflare booted 8chan, a wide range of other objectionable and hate-filled sites continue to receive tech support.

As was the case with The Daily Stormer, the loss of service from a company like Cloudflare leaves the keepers of a hate site scrambling to come up with alternative hosting and DoS protection. 8chan quickly signed up with a Cloudflare-like provider called Bitmitigate-a subsidiary of Epik, a company whose founder bragged about helping to host The Daily Stormer after it was taken offline. But an internet utility has to rely on other utilities for its livelihood, which makes its content and services vulnerable; in the case of Bitmitigate, a company called Voxility owns the infrastructure that allows its proxy service to function and, after this was pointed out on Twitter ( by Alex Stamos , a former director of security at Facebook, among others), Voxility announced that it was removing Bitmitigate from its service.

UPDATE: Looks like @voxility just cut off all of Bitmitigate's prefix at their edge routers, shutting down not only their customers but Epik's corporate systems.

- Alex Stamos (@alexstamos) August 5, 2019

In some ways, the responsibility that social networks like Facebook and YouTube bear is more obvious than Cloudflare's: they not only help to distribute offensive content, but their algorithms make sure that plenty of people see it-that is, as newspapers once did, they serve an editorial function. Cloudflare and similar hosting services are more like power companies, operating the grid that keeps the lights on in the newsroom. Should the power company be deciding which companies or homes should be supplied with electricity? And if so, what criteria gets factored into the decision?

The analogy breaks down when you consider how influential 8chan can be: keeping the lights on there illuminates bigotry, incites violence, and leads to the deaths of dozens of people-or more, as the hate campaign wages on. We have only just begun to grapple with the role 8chan has played in mass shootings. What we can hope now, maybe, is that it won't cause more killings in the future.
ICYMI: The complex case of Rui Pinto
Mathew Ingram is CJR's chief digital writer. Previously, he was a senior writer with Fortune magazine. He has written about the intersection between media and technology since the earliest days of the commercial internet. His writing has been published in The Washington Post and the Financial Times as well as Reuters and Bloomberg.

# data[].attributes.attachment_link.title
Unplugging 8chan, an outlet for mass murderers

# data[].attributes.attachment_link.description
Over the weekend, another mass shooting took place with a link to 8chan, an online community that serves as a breeding ground for hate speech. The gunman, who killed 20 people in a Walmart in El Paso, Texas, posted on 8chan's message boards with a manifesto about the rampage, as had the killer in the [...]

# data[].attributes.body
“Ali Kemal’in İstanbul’dan kaçırılarak İzmit’te linç edilmesi, Osmanlı’dan cumhuriyete geçişin “kurucu” hamlelerinden biri olması hasebiyle önemlidir ama Boris Johnson’u tanımlamak açısından hemen hiç önemi yoktur.” ⁦@fehmi_zafer⁩ yazmış.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Boris Johnson, şimdiye kadar Türkiye kamuoyunda "son-Osmanlı" büyük dedesi Ali Kemal üzerinden konuşuldu. Gerçekten de Ali Kemal'in İstanbul'dan kaçırılarak İzmit'te linç edilmesi, Osmanlı'dan cumhuriyete geçişin "kurucu" hamlelerinden biri, yeni rejimin karakter ve gidişatının belirleyici niteliği olması hasebiyle önemlidir ama Boris Johnson'u tanımlamak açısından hemen hiç önemi yoktur.

Johnson, varlıklı ve nüfuz sahibi bir ailenin, İngiliz siyasal elitinin bir üyesi olmak üzere yetiştirilmiş oğludur. Ülkenin en seçkin eğitim ve yüksek öğrenim (Eton College ve Oxford Üniversitesi) kurumlarından diplomalıdır. Mezuniyetini takiben yine ülkenin başta gelen muhafazakar basın kuruluşu Daily Telegraph'da gazetecilik yapmış, Brüksel'den yaptığı Avrupa karşıtı abartılı haberlerle ünlenmiş ve sonunda ülkenin en seçkin muhafazakar dergisi The Spectator'a editör yapılmıştır. Muhafazakar Parti içinde de Johnson'un yükselişinin, sürekli kendini tekrarlayan "zina" skandallarına rağmen hiç kesintiye uğramadığını görüyoruz.

Avrupa Birliği'ne (AB) karşı "ulusal egemenlik" şiarının kararlı bir savunucusu olarak ün kazanan Johnson, 2001'den bu yana Muhafazakar Parti milletvekilidir. En önemli siyasal başarısı, 2008 yılında İşçi Partisi'nin "kalesi"ni devirerek Londra Belediye Başkanlığı'nı kazanması olmuştur. Iki dönem belediye başkanlığının ardından Londra'yı kaybettikten sonra Brexit referandumu ile birlikte Johnson kendini Majestelerinin Dışişleri Bakanı makamında buluyor.

Başbakan Theresa May önderliğinde AB ile bir çıkış anlaşmasına varmaya çalışan İngiltere, bu konuda önemli engellerle karşılaştı. En önemlisi, AB ile serbest ticaret ve serbest dolaşımın önüne konulması zorunlu engellerin belirlenmesiydi. Şartları iki tarafı da tatmin edecek bir anlaşma sağlamadığı takdirde İngiltere ya da AB ve belki her ikisi de Brexit'den büyük zarar görebilir. Buna bağlı olarak, AB üyesi olarak kalan İrlanda Cumhuriyeti ile Birleşik Krallık içinde kalan Kuzey İrlanda arasında oluşacak gümrük duvarı ile İrlanda adasının yeniden bölünmesi olasılığı önemli bir sorun çünkü Kuzey İrlanda barışı, büyük ölçüde iki İrlanda'nın AB çatısı altında fiilen bütünleşerek aradaki sınırın zaman içinde işlevsizleşmesi perspektifi üzerinden gerçekleşmişti.

Ülkenin bu açmazlarına, aşırı sağın savunduğu "sert-çıkış" argümanlarıyla çözüm getireceğini ilan eden Boris Johnson, geçtiğimiz hafta istifa eden May'in yerine Birleşik Krallık başbakanı seçilmiş bulunuyor. Onun önderliğinde İngiltere'nin Ekim ayı itibarıyla AB'den çıkması artık kesinleşmiş bulunuyor.

Johnson'un aşırı sağcılığı AB karşıtı tutumuyla sınırlı değil. Göçmen ve yabancı düşmanlığı ile sivrilmiş ırkçı ve cinsiyetçi dili bu güne kadar mizah ve şaka kisvesi altında onu sıklıkla ele verdi. Bu alandaki şampiyonluk yarışında ABD başkanı Donald Trump'ın ünvanına göz dikmiş olduğu açık.

ABD yönetimi ile zihni yakınlığına rağmen dış politikada özellikle İran konusunda İngiltere'nin farklı bir siyaset izlemesi şaşırtıcı olmayacak. Benzer biçimde Rus yönetimi ile Ortadoğu'da ve Avrupa'nın doğu sınırlarında tırmandırılan gerilimin ve Çin yönetimine karşı açılan ticaret savaşının da Johnson yönetiminden tam destek görmeyeceği öngörülüyor.

Johnson'un başbakanlığı, Trump, Bolsonaro, Erdoğan ve Putin isimlerinden oluşan küresel kervana önemli bir katılım olma yanında AB genelindeki sağ populist yükselişin önemli bir zirvesi olarak da okunmalıdır. Benzer eğilimler hem AB'nin kalbi İtalya, Fransa ve Almanya'da hem İskandinav ülkelerinde hem de AB'nin doğu marjinlerindeki Polonya ve Macaristan'da bir süredir yükseliş halinde. Yükselen sağ populist söylemin dipteki itici gücünün Avrupa dışından mülteci akınına duyulan popüler tepki olduğu biliniyor. Buna bağlı olarak popülistlerin başlıca iki argümanı ayırt edilebilir: Birincisi anti-elitizm ya da müesses nizam karşıtlığı. Erdoğan'ın "monşerler", "Cehape zihniyeti" ve "Bay Kemal" yakıştırmaları misali, sağ populist akımlar ülkelerinin içinde bulunduğu sorunlardan halkına yabancılaşmış müesses nizamın "liberal" seçkinlerini sorumlu tutuyorlar. Irkçı, cinsiyetçi ve homofobik eğilimler karşısında duruş sergileyen "solcu" entelektüel ve kültürel "elitler" de bu söylemin hedefinde. İkinci argüman, milli egemenlik. Buna göre AB "Avrokrasisi" ulus-devlet hükümetlerine Brüksel'den dayatmalarda bulunarak üye ülkelerin milli egemenlik haklarına anti-demokratik biçimde saldırmaktadır.

AB içinde yükselen bu "ulusalcı" eğilim, özellikle dış siyaset alanında Rusya ve Asya güçleriyle ilişkilerinde ABD'nin "Atlantikçi" dayatmalarından görece özerk davranma talepleri anlamında Türkiye'deki Avrasyacı ve Ulusolcu eğilimle paralellik gösteriyor. Boris Johnson'un İngiltere iç siyasetindeki icraatleri kadar dış siyasette alacağı tavır da bu akım tarafından yakından izlenecek. Öyle görünüyor ki son Osmanlı'nın büyüktorunu, yalnızca Brexit'in değil cümle Düvel-i Muazzama'nın da bundan sonraki kaderi açısından tayin edici olacak.

# data[].attributes.attachment_link.title
Boris Johnson, Brexit ve 'Ulusalcılık' - Zafer Yörük

# data[].attributes.attachment_link.description
Boris Johnson, şimdiye kadar Türkiye kamuoyunda "son-Osmanlı" büyük dedesi Ali Kemal üzerinden konuşuldu. Gerçekten de Ali Kemal'in İstanbul'dan kaçırılarak İzmit'te linç edilmesi, Osmanlı'dan cumhuriyete geçişin "kurucu" hamlelerinden biri, yeni rejimin karakter ve gidişatının belirleyici niteliği olması hasebiyle önemlidir ama Boris Johnson'u tanımlamak açısından hemen hiç önemi yoktur.

# data[].attributes.body
#tiktok ve moderasyon mekanizmaları ile ilgili bu flood mutlaka okunmalı.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.text
TikTok’un Türkiye ofisinin kuruluşunda yer almış ve sekiz ay orada çalışmış biri olarak söz konusu haberin eksikler barındırdığını düşünüyorum. İçerideki işleyiş çok farklı, videoların denetim kuralları oldukça korkunç ve platform sanıldığından daha büyük bir tehlike. https://t.co/AMDanVQkd5

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.original_text
TikTok’un Türkiye ofisinin kuruluşunda yer almış ve sekiz ay orada çalışmış biri olarak söz konusu haberin eksikler barındırdığını düşünüyorum. İçerideki işleyiş çok farklı, videoların denetim kuralları oldukça korkunç ve platform sanıldığından daha büyük bir tehlike. https://t.co/AMDanVQkd5

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.referenced_tweets[].text
TikTok ile dalga geçmek kolay. 
Türkiye’de yaklaşık 30 milyon kişinin kullandığı sosyal platformu anlamak şart. 

Eğlencesiyle, özgürlüğüyle ve tehlikeleriyle...  

 “TikTok’un İki Yüzü”:  https://t.co/mFEVZ59JLn

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.referenced_tweets[].entities.urls[].description
Sosyal eğlence platformu TikTok'un Türkiye'deki kullanıcı sayısı 28,4 milyon (Şubat 2019); Hindistan ve ABD’den sonra dünyada üçüncü sırada. 75 milyar dolar ...

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
TikTok’un Türkiye ofisinin kuruluşunda yer almış ve sekiz ay orada çalışmış biri olarak söz konusu haberin eksikler barındırdığını düşünüyorum. İçerideki işleyiş çok farklı, videoların denetim kuralları oldukça korkunç ve platform sanıldığından daha büyük bir tehlike. https://t.co/AMDanVQkd5
— Neşe İdil (@neseidil) August 2, 2019

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.data.text
TikTok’un Türkiye ofisinin kuruluşunda yer almış ve sekiz ay orada çalışmış biri olarak söz konusu haberin eksikler barındırdığını düşünüyorum. İçerideki işleyiş çok farklı, videoların denetim kuralları oldukça korkunç ve platform sanıldığından daha büyük bir tehlike. https://t.co/AMDanVQkd5

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.includes.tweets[].text
TikTok ile dalga geçmek kolay. 
Türkiye’de yaklaşık 30 milyon kişinin kullandığı sosyal platformu anlamak şart. 

Eğlencesiyle, özgürlüğüyle ve tehlikeleriyle...  

 “TikTok’un İki Yüzü”:  https://t.co/mFEVZ59JLn

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.includes.tweets[].entities.urls[].description
Sosyal eğlence platformu TikTok'un Türkiye'deki kullanıcı sayısı 28,4 milyon (Şubat 2019); Hindistan ve ABD’den sonra dünyada üçüncü sırada. 75 milyar dolar ...

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.original_text
TikTok’un Türkiye ofisinin kuruluşunda yer almış ve sekiz ay orada çalışmış biri olarak söz konusu haberin eksikler barındırdığını düşünüyorum. İçerideki işleyiş çok farklı, videoların denetim kuralları oldukça korkunç ve platform sanıldığından daha büyük bir tehlike. https://t.co/AMDanVQkd5

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.text
TikTok’un Türkiye ofisinin kuruluşunda yer almış ve sekiz ay orada çalışmış biri olarak söz konusu haberin eksikler barındırdığını düşünüyorum. İçerideki işleyiş çok farklı, videoların denetim kuralları oldukça korkunç ve platform sanıldığından daha büyük bir tehlike. https://t.co/AMDanVQkd5

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.referenced_tweets[].text
TikTok ile dalga geçmek kolay. 
Türkiye’de yaklaşık 30 milyon kişinin kullandığı sosyal platformu anlamak şart. 

Eğlencesiyle, özgürlüğüyle ve tehlikeleriyle...  

 “TikTok’un İki Yüzü”:  https://t.co/mFEVZ59JLn

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.referenced_tweets[].entities.urls[].description
Sosyal eğlence platformu TikTok'un Türkiye'deki kullanıcı sayısı 28,4 milyon (Şubat 2019); Hindistan ve ABD’den sonra dünyada üçüncü sırada. 75 milyar dolar ...

# data[].attributes.body
#tiktok hakkında @bbcturkce tarafından hazırlanan bu haber mecranın doğasına ve Türkiye'deki kullanıcılarına dair önemli şeyler söylüyor.

# data[].attributes.body
@NewsLabTurkey'de @yunculerzeynep'in hazırladığı medyada türcülükle mücadeleye ilişkin bir haber var. İlginize.

# data[].attributes.attachment_link.title
Medyada türcülük: Hayvanlar haberlerde görmezden geliniyor

# data[].attributes.attachment_link.description
Haber yazımına dair etik çerçevede en çok konuşulan, hakkında araştırmalar, raporlar hazırlanan, ders içeriklerinde de yer alan konuların başını cinsiyetçilik ve ırkçılık çekiyor. Medyanın türcü dili ise çoğunlukla arka planda kalan bir konu. Türkiye'de bu konuda yazılan makalelerin ve araştırmaları

# data[].attributes.body
Btw. @TulsiGabbard made an interesting debut yesterday’s #DemDebate2 and her statements regarding Iraq and Afghanistan as a war veteran were very important.

# data[].attributes.body
That’s why we always say that WhatsApp isn’t reliable. Facebook’s agenda about WhatsApp has always been shady and the way it works isn’t as secure as other safe options such as Signal.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Facebook Plans on Backdooring WhatsApp https://t.co/03xu6NUfiE
— Slashdot (@slashdot) August 1, 2019

# data[].attributes.body
This online women's magazine in Australia offers a broader perspective about the value of the news which is not limited to clickability.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
On February 26, a new online women's magazine went live in Australia following one of the media industry's worst years in history. Emerging after a torrent of magazine mergers, closures, and mass layoffs, Sydney-based Primer targets socially conscious "millennially minded" women whose dwindling traditional media options still centered around lipstick, sex tips, and Kim Kardashian's latest selfie.

But despite all the industry carnage, its founders still have the lofty aim of (a) making a profit and (b) donating half of it to charity.

"I felt like there was a real opportunity to do a website for women that was digital-first and offered really smart journalism with credible fashion and beauty," co-founder Anna Saunders explains. "There is a huge gap in the market for original and high-quality content, and a lot of the offerings in the market right now really underestimate women.

"We're living in a world where the markers of success have in the past have kind of been determined by men. When you're talking about feminism, there's a lot of focus on equal pay and women on boards, which are interesting and important issues. But there is also space for reimagining what success looks like. For women, often, it's a slightly more compassionate concept than it is for men."

Having spent the last five years at Marie Claire Australia, most recently as its executive editor for digital, Saunders was at home on maternity leave when she teamed up with Marie Claire's former deputy editor Felicity Robinson with the idea of launching Primer - a play on both the beauty product and "priming" women for life.

Together, the two reached into their commercial contact books and brought on board three initial advertisers, for whom they provide branded content: Dermalogica, Kate Spade, and Polo Ralph Lauren. Now with a team of freelancers - two beauty editors, three fashion editors/stylists and six regular features writers - and startup investment from the founders' own pockets, Primer sends out a weekly email every Friday containing four features.

The usual subjects of women's lifestyle are present - a beauty set-piece, a fashion shoot, a lighthearted culture listicle - but these newsletters are underpinned by features covering issues from burnout to domestic violence and female entrepreneurship. In line with the desire to present the beauty and fashion industries with a more "compassionate side," product-centric pieces usually come with ethical or sustainable options, such as vegan leather or cruelty-free clothing from the likes of Stella McCartney.

After five months, Primer counts 4,000 newsletter subscribers (with a 20 to 30 percent open rate) and 40,000 monthly unique users to the website.

Given this industry's obsession with clicks (and the ad dollars that flow from that metric), you can see why this is such a bold move. But for Saunders, relying on quickly-sourced celebrity stories for traffic is not sustainable. "A lot of publishers are doing that because it's a really cheap way to get clicks. You just rehash and rewrite something someone else has written, that you found on Instagram, whatever. They come across your post on Facebook about Meghan Markle, Kim Kardashian," she said.

The readers for those pieces "jump off [from Facebook], then they just bounce back off. And the problem there is that you're not building a community of engaged readers. You've got addicted users jumping off to find out the answer to whatever clickbait you posted. The last couple of years or so have shown your traffic does not necessarily translate to bigger advertising dollars. I think that's a bad wakeup call for a lot in Australia," Saunders added.

Last year was particularly bleak for Australian media across the board. The industry lost legacy media powerhouse Fairfax to the Nine mega-merger (and 92 staff with it), and other once-iconic brands like Cosmo and HuffPost disappeared from Australia. If the industry's biggest players couldn't compete for ad dollars with the might of Facebook and Google, how can a small ad-based media startup like Primer do it - let alone donate half the profits to charity?

Saunders believes there is potential in the social enterprise model, citing examples like the water and personal care company Thankyou, which donates all its profits to anti-poverty charities. "Social activism was something I was always really interested in," she says. "There's been a real rise in social entrepreneurs that help people make changes in their everyday life. We're in a moment right now where people are really conscious of their impact and they're trying to make a difference."

The financials are still a work in progress given Primer's relative infancy. Revenue primarily comes from branded advertising content, with other brands like La Mer more recently coming on board. A limited run of display and affiliate links make up the rest of the revenue puzzle, but for now, no profitability target has been set.

"There are additional revenue generators that we are keen to try, but right now, we're in a very executional phase and we're taking things slowly," Saunders says. However, she is focused on how the brand can support their chosen charities: Women & Girls' Emergency Centre and Against Malaria. With the self-imposed deadline of delivering checks to the two charities by the start of 2020, both Saunders and Robinson have had to get creative with their fundraising efforts.

One recent initiative was to drive a specially branded Volkswagen car around Sydney collecting unwanted beauty products (worth thousands of dollars, Saunders stresses) from makeup artists and then delivering them to Women & Girls' Emergency Centre on Mother's Day. This week, Primer is sending a photographer and a writer to the center to create content for their social media channels. More initiatives like these, as well as a number of direct money drivers for the charities, are planned for the rest of the year.

"We're kind of helping in sort of slightly unconventional ways until we can deliver the money," Saunders says. "I think it's the perfect time to build a website for women that is a real community as well, where people feel that they're making a real difference."

# data[].attributes.attachment_link.title
In Australia, a new women's site is using a charitable pitch to try to break through

# data[].attributes.attachment_link.description
Started by former magazine editors, Primer blends editorial work and social impact for women: "I think it's the perfect time to build a website for women that is a real community as well, where people feel that they're making a real difference."

# data[].attributes.body
Here is an interesting article on @insidetrnews by @aysenimsi about the function of @trt2tv and how it is perceived by different communities.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nearly a decade after it was shut down, Turkey's arts and documentary channel TRT 2 has returned to the airwaves. But critics fear that its content will be a far cry from the Western-style highbrow programming it was once famous for.

As one of the state-run Turkish Radio Television (TRT) channels, TRT 2 began broadcasting in 1986 and focused mainly on culture and arts, as well as airing popular American and British TV series and sitcoms.

However, in 2010 it was shut down by the conservative government led by the Justice and Development Party (AKP) who claimed that TRT 2 was too westernised and lacked content promoting national cultural values.

The relaunched version features regular programmes such as Philosophy Talks, a show hosted by the conservative academic Teoman Durali who opposes the theory of evolution, and many producers and presenters are either from pro-government media outlets or celebrities known for supporting the ruling party.

One of the hosts of TRT 2 is the conservative academic Teoman Durali who opposes the theory of evolution. (Source: TRT 2)

Goksel Aymaz, a communications and media professor at Marmara University in Istanbul, said that TRT 2 was shut down because "it clashed with the government's conservative agenda".

Goksel Aymaz, a communications and media professor at Marmara University in Istanbul, claims that TRT 2 was shut down almost a decade ago because "it clashed with the government's conservative agenda". (Source: Aymaz's own social media account)

He is among those who fear that TRT 2's sudden relaunch in February this year was an indication that the government wants to fuel a culture war between progressive and secular Turks on the one hand, and conservative and religious citizens on the other.

Aymaz said that he fully expected the new TRT2 programme to focus on conservative artists and subjects. He said that he did not find the presence of a number of familiar faces from secular artistic circles - such as pianist Gulsin Onay, director Nuri Bilge Ceylan and prominent art critics Dogan Hizlan and Fuat Guner - reassuring.

"Such content choice should be viewed as the government's effort to please the non-conservative audience to some extent, since it failed to establish a complete control over the field of arts and culture," he said.

Indeed, President Recep Tayyip Erdoğan has repeatedly said that the conservatives managed to gain political power in Turkey, but failed to establish cultural hegemony.

According to Turkish pro-government newspaper Daily Sabah, "cultural life in Turkey lacks conservative and nationalist figures, references, values and motives to a great extent. Instead, the figures, references, lifestyles, artistic and intellectual elements of cultural West are dominant in Turkey." (see: https://www.dailysabah.com/op-ed/2018/11/15/cultural-hegemony-in-turkey)

Art critic Senay Aydemir agreed that the relaunch was an attempt to extend the conservative government's agenda to the cultural sphere. For instance, the TRT 2 website hosts a pop up video they prepared to commemorate the victims of the July 15, 2016 failed coup attempt, while a programme for children is dedicated to Ottoman songs.

Art critic Senay Aydemir believes that the recent relaunch of TRT 2 was an attempt to extend the conservative government's agenda to the cultural sphere. (Source: Aydemir's own social media account)

"We know that the reason behind the relaunch of TRT 2 as a culture and arts broadcaster wasn't to satisfy the public's need for such content. It's quite obvious that the government will try to use it as a tool for achieving cultural hegemony - something that they were not successful at before," he said.

Retired sports writer Mehmet Ozyazanlar said that TRT2 now hosted more shows dedicated to traditional arts, such as Islamic calligraphy and religious music.

"Public broadcasters are under the heavy influence of the conservative government. Although TRT 2 seems more autonomous than others, censorship on content featuring alcohol, cigarettes or sexual scenes is extremely annoying," he said.

An award-winning 2018 Korean movie, Burning, was aired in a shortened version, with viewers complaining that sexually suggestive scenes were cut.

An award-winning 2018 Korean movie, Burning, was aired on TRT 2 in a shortened version, with viewers complaining that sexually suggestive scenes were cut.

Ademir said that people were increasingly watching online content because "it's easily available, modern, and not so susceptible to censorship" meaning that one could argue that channels such as TRT 2 were obsolete.

However, Aymaz emphasised that state broadcasters had an essential role to play in promoting arts and culture.

"Entertainment-focused private broadcasters would never give a chance to art and culture programmes because they are not profitable," he said. "But public broadcasters have a duty to air such programmes and make them available to a wider audience."

# data[].attributes.attachment_link.description
Nearly a decade after it was shut down, Turkey's arts and documentary channel TRT 2 has returned to the airwaves. But critics fear that its content will be a far cry from the Western-style highbrow programming it was once famous for.

# data[].attributes.body
Great news for journalists in need for support regarding digital security.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.text
New digital help desk for journalists: @RSF_inter will advise & support journalists all over the world on digital security. Also accessible on the Dark Web via the Tor network @RSF_en https://t.co/qHyKkGMVOy

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.original_text
New digital help desk for journalists: @RSF_inter will advise & support journalists all over the world on digital security. Also accessible on the Dark Web via the Tor network @RSF_en https://t.co/qHyKkGMVOy https://t.co/U3c5Tp3vks

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
New digital help desk for journalists: @RSF_inter will advise & support journalists all over the world on digital security. Also accessible on the Dark Web via the Tor network @RSF_en https://t.co/qHyKkGMVOy pic.twitter.com/U3c5Tp3vks
— Global Investigative Journalism Network (@gijn) July 28, 2019

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.data.text
New digital help desk for journalists: @RSF_inter will advise & support journalists all over the world on digital security. Also accessible on the Dark Web via the Tor network @RSF_en https://t.co/qHyKkGMVOy https://t.co/U3c5Tp3vks

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.original_text
New digital help desk for journalists: @RSF_inter will advise & support journalists all over the world on digital security. Also accessible on the Dark Web via the Tor network @RSF_en https://t.co/qHyKkGMVOy https://t.co/U3c5Tp3vks

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.text
New digital help desk for journalists: @RSF_inter will advise & support journalists all over the world on digital security. Also accessible on the Dark Web via the Tor network @RSF_en https://t.co/qHyKkGMVOy

# data[].attributes.body
I'll be offering Data & Society, Social Media and Public Relations classes in @LebAmUniv this fall. I am very excited about Data & Society, since I got very interesting reactions when I used to teach in Norway and I have a controversial reading list for this term.

# data[].attributes.body
Norveçli Schibsted Media’nın 2020 hedefi okur gelirlerini 115 milyon dolara çıkarmak. Peki bunu nasıl başaracaklar? Bugün @NewsLabTurkey’de yayınladığımız çeviri bu soruya yanıt arıyor.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nordik yayın devi Schibsted Media abonelik işini büyütmek için önemli atılımlar yaptı. Dijital aboneliklerdeki hızlı büyümeyi gördüğü için 2020'ye kadar okur gelirlerini 1 milyar Norveç kronu yani yaklaşık 115 milyon dolara çıkarmayı hedefliyor.

Yayıncı bu iddialı hedefi 2017 yılında 500 milyon Norveç kronu (57,5 milyon dolar) elde ettikten sonra belirledi. Tüketici satış yöneticisi Tor Jacobsen mihenk taşı niteliğindeki bu rakamdan söz ederek hedeflerine ulaşabileceklerini belirtiyor.

Schibsted Media, Norveç ve İsveç'te birçok gazetenin sahibi. Bu sayede farklı ödeme duvarı yöntemleri ve karma demografilerle çalışma fırsatı var. Ücretli içeriklerle 2011 yılında tanışan Norveçli tabloid Verdens Gang ve 2003 yılında tanışan İsveçli tabloid Aftonbladet gibi.

Tüm Schibsted grubunun 800 bini dijital olmak üzere toplamda 1,3 milyon abonesi var. Bu, Schibsted Media'nın gelirlerinin aşağı yukarı %40'ını oluşturuyor. Esas gelir kaynağı olan reklamlar ise bu oranın çok az altında kalıyor; okur gelirleri arttıkça reklam gelirlerinin büyümesinin yavaşladığı görülüyor.

"Temel odağımız gelirlerimiz. Ücretsiz veya sembolik bir rakam istediğinizde abonelikleri artırmak kolay. Abone sayısını yakından takip ediyoruz. Sayıları şişirebilirsiniz ama elde edilen gelir yalan söylemez," diyor Jacobsen.

Yayıncı 1 milyar NOK'a giden yolculuğunda geçtiğimiz iki yıldan bugüne türlü aşamalardan geçti. 2017'de müşteri kazanmaya yönelik olan odaklarını sonrasında elde ettiklerini kaybetmemeye kaydırdı. Artık sahip olduğu üye sayısını sabit tutarken fiyatlama, paketleme, kullanıcı deneyimi ve ek ürünlere yoğunlaşıyor.

# data[].attributes.attachment_link.title
Norveçli Schibsted Media'nın 2020 hedefi okur gelirlerini 115 milyon dolara çıkarmak

# data[].attributes.attachment_link.description
Nordik yayın devi Schibsted Media abonelik işini büyütmek için önemli atılımlar yaptı. Dijital aboneliklerdeki hızlı büyümeyi gördüğü için 2020'ye kadar okur gelirlerini 1 milyar Norveç kronu yani yaklaşık 115 milyon dolara çıkarmayı hedefliyor. Yayıncı bu iddialı hedefi 2017 yılında 500 milyon N

# data[].attributes.body
Üniversite seçerken en çok dikkat edilmesi gereken kriterlerden biri de bu listede yer alan araştırma için ayrılmış bütçeler. Üniversitenin akademik saygınlığı "satışa" tercih edip etmediğini buradan görmek mümkün.

# data[].attributes.body
YÖK'ün vakıf üniversitelerini akademik, mali ve idari açılardan ele aldığı “Vakıf Yükseköğretim Kurumları 2019” isimli rapora göre 8 vakıf üniversitesi araştırma için hiç harcama yapmamış.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Yüksek Öğretim Kurumu (YÖK) vakıf üniversitelerini akademik, mali ve idari açılardan ele aldığı "Vakıf Yükseköğretim Kurumları 2019" raporunu 2 Temmuz'da yayımladı. 30 vakıf üniversitesinin öz kaynaklı AR-GE bütçesinin bulunmadığı, 8 üniversitenin ise araştırma için hiç bütçe ayırmadığı tespitine yer verilen rapora göre, üniversiteler, tanıtım ve reklam için kütüphaneye ayırdıkları bütçenin 6 katını ayırdı.

YÖK raporuna göre, vakıf üniversitelerinin tanıtım, kütüphane ve araştırmaya ayırdıkları bütçelerin karşılaştırması

8 üniversite araştırma için hiç bütçe ayırmıyor

YÖK'ün internet sitesinden paylaşılan 164 sayfalık "Vakıf Yükseköğretim Kurumları 2019" raporunda reklam tanıtım giderleri ve Ar-Ge giderleri gibi mali rakamlara ilk kez yer verildi. Vakıf yükseköğretim kurumlarının 41 milyon 399 bin 81 lira öz kaynaklı olmak üzere, 1 milyar 595 milyon 540 bin 664 lira AR-GE bütçesi ayırdığı bilgisi verilen raporda, "2017-2018 eğitim öğretim yılında 30 vakıf yükseköğretim kurumunun öz kaynaklı araştırma proje bütçesinin bulunmadığı" tespiti dikkati çekti.

Raporda söz konusu 30 üniversitenin 22'sinin dış kaynaklı bütçesinin bulunduğu ifade edilirken, 8 vakıf yükseköğretim kurumunun Ar-Ge için hiç harcama yapmadığı belirlendi. Raporda, öz kaynaklı araştırma projelerine yapılan yatırımın bir önceki yıla göre yüzde 32 oranında arttığı bilgisi olumlu gelişme olarak paylaşıldı.

Üniversitelerin toplam araştırma bütçeleri şöyle:

Raporda araştırma için bütçe ayırmayan vakıf üniversiteler şu şekilde sıralandı:

Antalya Akev Üniversitesi

Ataşehir Adıgüzel Meslek Yüksekokulu

Avrupa Meslek Yüksekokulu

Faruk Saraç Tasarım Meslek Yüksekokulu

İstanbul Kent Üniversitesi

İstanbul Rumeli Üniversitesi

İstanbul Şişli Meslek Yüksekokulu

Beykoz Üniversitesi

Raporda dikkat çeken bilgilerden biri, 358 milyon 276 bin 103 lira ile araştırmaya en fazla bütçe ayıran üniversite olan İhsan Doğramacı Bilkent Üniversitesi'nin, araştırma bütçesinin tamamını dış kaynaklardan sağlaması oldu. Öz kaynaklı araştırma bütçesine en fazla pay ayıran üniversite ise İstanbul Yeditepe Üniversitesi oldu.

Vakıf üniversitelerinin öz kaynaklı araştırma bütçeleri ise şöyle:

Üç üniversite kitaba bütçe ayırmadı

YÖK raporuna göre, vakıf üniversitelerinin kütüphaneye yaptığı harcamalar bir önceki yıla göre yüzde 14 artarak 60 milyon 242 bin 501 liraya yükseldi. Üniversitelerin kütüphane alanlarında yüzde 40, basılı kitap sayısında ise yüzde 19 oranında artış meydana geldi. Bu rakam 2016-2017 eğitim öğretim döneminde 53 milyon 73 bin 27 olarak belirlenmişti. Harcamaların ortalaması alındığı her üniversite kütüphaneye ortalama 334 bin 814 lira harcadı.
Kütüphaneye en fazla harcama yapan üniversiteler ise şöyle:
Üç üniversitenin kütüphane için hiç harcama yapmadığı belirlendi. Söz konusu üniversiteler şöyle:

Alanya Hep Üniversitesi

Antalya Akev Üniversitesi

İstanbul Şişli Meslek Yüksekokulu

Tanıtım harcamaları

Vakıf üniversiteleri, 2016-2017 eğitim öğretim döneminde reklam-tanıtım için toplamda 194 milyon 823 bin 441 lira harcama yaparken bu rakam 2017-2018 eğitim öğretim yılında yüzde 12,7 artarak 219 milyon 476 bin 23 liraya ulaştı. Raporda tanıtıma yapılan harcamaların kütüphaneye ayrılan bütçenin 6 katı olduğuna vurgu yapıldı.

Tanıtım harcamalarına en fazla bütçe ayıran beş üniversite şu şekilde belirlendi:

Bahçeşehir Üniversitesi

İstanbul Esenyurt Üniversitesi

İstanbul Aydın Üniversitesi

Maltepe Üniversitesi

İstanbul Gelişim Üniversitesi

Tanıtım için 16 milyon 802 bin 469 lira bütçe ayıran Bahçeşehir Üniversitesi'nin 16 milyon 514 bin 202 lira araştırma bütçesi bulunurken, 13 milyon 874 bin 468 lira ile tanıtım harcamalarında ikinci sırada yer alan İstanbul Esenyurt Üniversitesi'nin öz kaynaklı araştırma bütçesinin bulunmadığı, dış kaynaklı araştırma bütçesinin ise 129 bin 978 lira olduğu belirlendi.

# data[].attributes.attachment_link.title
30 vakıf üniversitesinin öz kaynaklı araştırma bütçesi yok; reklama ve tanıtıma ayrılan para kütüphaneye ayrılanın altı katı

# data[].attributes.attachment_link.description
Yüksek Öğretim Kurumu (YÖK) vakıf üniversitelerini akademik, mali ve idari açılardan ele aldığı "Vakıf Yükseköğretim Kurumları 2019" raporunu 2 Temmuz'da yayımladı. 30 vakıf üniversitesinin öz kaynaklı AR-GE bütçesinin bulunmadığı, 8 üniversitenin ise araştırma için hiç bütçe ayırmadığı tespitine yer verilen rapora göre, üniversiteler, tanıtım ve reklam için kütüphaneye ayırdıkları bütçenin 6 katını ayırdı.

# data[].attributes.body
Rise of @BorisJohnson and victory of @realDonaldTrump were inevitable due to denialism of the "neoliberal left" and their close ties to established political actors in their countries.

# data[].attributes.body
It is very funny that while complaining about so called "anti-semitism" of Corbyn, democratic or left leaning commentators from UK started to talk about Johnson era as the start of a new nightmare. They have a lot in common with "anti-Sanders" democrats of US.

# data[].attributes.body
@ahmetasabanci Google News’in yeni tasarımı, komplo teorileri gibi konuları ele aldı.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Ne Okuduk" bölümünde geçtiğimiz haftanın medya açısından öne çıkan başlıklarını derledim. Bunların arasında Trump'a ırkçı demeli mi tartışması, Google'ın yeni haberler sekmesi tasarımı ve bülten platformu Substack'in geleceği var.

"Haftanın Odağı" ise komplo teorileri. Politikadan bilime, sağlıktan spora kadar her alanda giderek yaygınlaşan komplo teorileri ve gazetecilerin bu teorilerle olan ilişkisi üzerine kapsamlı bir derlemeyi bu bölümde bulacaksınız.

Şimdilik benden bu kadar. Görüş ve önerilerinizi her zaman bekliyoruz.

Haftaya görüşmek üzere!
-Ahmet A. Sabancı
Bu Hafta Ne Okuduk?

IRKÇIYA IRKÇI DEMEK LAZIM: Geçtiğimiz hafta, Trump Amerika'daki gazetecilerin en büyük tartışma konusu olmayı tekrar başardı. Bu sefer tartışmanın merkezinde 14 Temmuz sabahı ABD Temsilciler Meclisindeki dört kadın vekili hedef alan ırkçı tweetleri vardı. "Geldikleri yere geri dönmelerini" söyleyen bu tweeti nasıl haberleştirmek gerektiği konusundaki ciddi tartışma neredeyse tüm hafta sürdü.

Hemen hepimizin bildiği üzere ülkede yaşayan azınlıklardan birisine "geldiğin yere geri dön" demek ırkçılığın en temel örneklerinden birisi. Üstelik Trump'ın bunu söylediği dört kadın vekilden yalnızca birisi ABD dışında doğmuş bir göçmen olunca durum daha da vahimleşiyor. Fakat böyle bir örneği ırkçı olarak adlandırmaktan kaçınmak ve doğrudan ırkçı demeyen deyimler kullanmak en sık başvurulan yöntem oldu.

Konuyla ilgili tartışmada birçok farklı boyut var. Örneğin Khalil Gibran Muhammad, gazetecilerin böyle durumlarda kesin yargı veren tanımlardan kaçınmaları gerektiğini söylüyor. Fakat gazeteciler ve alandaki diğer uzmanlar ağırlıkla ırkçı kelimesinin kullanılması gerektiğinden yana. Washington Post'tan Margaret Sullivan, gazetecilerin kullandıkları kavramlar konusunda dikkatli olmaları gerektiğini ama bir ırkçılık söz konusuysa bunu yumuşatmak yerine gerçek neyse onu söylemeleri gerektiğini savunuyor. AP Stylebook ise 2019 güncellemesinde doğrudan ırkçı demek yerine kullanılan deyimlerin kullanılmaması gerektiğini kurallarına eklemişti. Gazetecilik etiği konusunda uzmanlarla yapılan söyleşi de bu kavramın gerektiğinde kullanılması gerektiğini ama gazetecinin bunun neden ırkçılık olduğunu da okura açıklaması gerektiğini söylüyor.

CJR'dan Jon Allsop'un yaklaşımı bu tartışmayı sonlandırması gereken türde: "Önümüzde ırkçılığın tipik bir örneği varken bunun etrafından dolanmaya çalışmak yalnızca gerçeğe zarar verir."

APPLE (GALİBA) ÖZEL PODCAST SERİLERİ ÜRETECEK: Apple genellikle ürettiği donanımlar ve işletim sistemleri ile bildiğimiz ve kendisini bu şekilde konumlandıran bir şirketti. Geçtiğimiz birkaç yıl içerisinde giderek daha fazla içerik servisi kurmaya ve burada da rekabete dahil olma kararı almış gibi görünüyor.Son haberlere göre bunun en son adımı özel podcast serileri.

Henüz detayları bilinmeyen bu projede Apple, Netflix'in özel içeriklerine benzer bir stratejiyle kendilerine özel podcast programlarını desteklemeyi ve daha fazla insanın podcast için Apple Podcasts uygulamasını kullanmasını istiyor gibi görünüyor. Özellikle son dönemde Spotify'ın podcast alanında Apple'ın liderliğine rakip olmaya başlaması da bu hareketin arka plandaki sebeplerinden birisi olabilir.

Bu durumun genel olarak podcast ekosistemini nasıl etkileyeceğini şu anda kestirmek zor. Her ne kadar alandaki profesyonelleşme işin ekonomik yönüne katkı sunabilir gibi görünse de, yakın zamanda bu durum büyük aktörlerin alanı domine etmesine ve daha küçük podcast üreticilerinin bu baskı altında kaybolmasına neden olabilir.

İlginç bir podcast: Podcastler üzerine konuşurken, karşıma çıkan ilginç bir podcast programını da sizlerle paylaşmak istedim. Uluç Ülgen'in mürmur isimli podcast programı, tamamen rastgele insanlarla sohbet etmek ve onlara kahve falı bakmak üzerine. Programı ilginç kılan ise insanların katılmak için Ülgen'e 275 dolar ödüyor olmaları. Tamamen insanlara özel bir tecrübe sunmayı pazarlayan bu fikir ilginizi çektiyse daha fazlasını buradan okuyabilirsiniz.

GOOGLE HABERLER SEKMESİNİ YENİDEN TASARLADI: İnternette haberlere dair arama yaptığımızda en sık uğradığımız yerlerden birisi Google News. Birçok kaynağı toplaması ve görece derli toplu bir şekilde sunuyor olması birçok kişi için haberlere hızlıca ulaşmak için tercih edilen bir yer olmasını sağlıyordu ama tasarımı okumayı zorlaştırıyordu ve uzun süredir güncellenmemişti. Geçtiğimiz hafta Google yeni tasarımı aşamalı olarak herkese açacağını duyurdu.

Yeni tasarım Google'ın Android'de ve diğer uygulamalarında kullandığı tasarım modelini ve kart sistemini temel alıyor ve okuması daha rahat bir sayfa sunuyor. Ayrıca kart sistemi sayesinde haber kaynakları daha belirgin hâle gelmiş, bu da okurlar için önemli bir değişim. Ana sayfadaki yeni tasarım da birçok farklı konu ve kategoriyi rahatça görmenizi sağlıyor.

Türkçe ve İngilizce Google News ana sayfalarını karşılaştırdığımda dikkatimi çeken bir detay oldu. İngilizce ana sayfada sağ sütunda hava durumunun hemen altında "Fact-Check" kutusu var, onun altında da "Spotlight" ve ardından popüler aramalar var. "Fact-Check" kutusu, teyit ve doğrulama sitelerindeki popüler içerikleri öne çıkarıyor ve bunun hemen görünür bir yerde olması ilgi çekici bir tasarım seçimi. Türkçe ana sayfadaysa bu kutu yok. Hava durumunun hemen altında popüler aramalar kutusu var ve sütunun geri kalanı boş. Açıkçası bu kutuyu tüm dillerde kullanıp kullanmayacaklarını ve oraya hangi sitelerin gireceğini nasıl seçtiklerini merak ediyorum.

FIRST LOOK MEDIA YÖNÜNÜ DEĞİŞTİRİYOR: Fakat nereye doğru olduğunu kimse anlayamıyor. 2013 yılında PayPal'ın kurucularından Pierre Omidyar tarafından Glenn Greenwald ve Laura Poitras'ın Snowden sızıntıları ile başlayan çalışmalarını The Intercept çatısı altında devam ettirmesi için kurulan First Look Media, o zamandan bu yana önemli birçok işe imza attı ve benzer duruşa sahip birçok yayını da ya destekledi ya da kurdu.

Fakat geçtiğimiz aylardaki gelişmelere bakılacak olursa Omidyar bu rotadan sıkılmış gibi görünüyor. NSA sızıntıları arşivinin bakımını bırakmaları, kurucularından Laura Poitras'ın şirket yöneticileri tarafından dışlanması, The Topic ve Nib gibi iki önemli yayının bütçesinin kesilmesi gibi birçok değişim First Look Media'nın kuruluş amaçlarından farklı bir yöne gitmek istediğini gösteriyor. Bunların hepsine gerekçe olarak bütçenin gösterilmesi de, şirketin paraya daha fazla odaklandığının bir işareti.

Son şaşırtıcı gelişme ise First Look Media'nın Passionflix isimli bir platformu satın alması. Elon Musk'ın kardeşi Tosca Musk'ın kurduğu bu platform aşk romanlarının uyarlamalarını üreten ve derleyen bir platform. Yani First Look Media'nın genel yayın politikasının tamamen dışında bir iş. Herkesin bu satın almadan çıkardığı mesaj ise artık şirketin gazetecilikten çok para kazanmayı odağına koyduğu.

Bununla ilgili birçok farklı yorum yapılabilir fakat gazeteci Quinn Norton'ın yorumu öne çıkanlardan birisi. Norton'un dediği gibi, söz konusu gazetecilik veya sosyal bir proje olduğunda zengin birilerinin desteğine güvenerek hareket etmeden önce iki kez düşünmek lazım. Çünkü yapmak istediğiniz işe sizinle aynı şekilde bakmayan birisinden gelecek ekonomik desteğin ne kadar güvenilir olacağını asla kestiremezsiniz.

SUBSTACK BÜYÜMEYE DEVAM EDİYOR: Eposta bültenleri, özellikle gazeteciler için, giderek daha sık kullanılan araçlardan birisi hâline gelmiş durumda. Bültenlerin birçok farklı avantajı olmasının yanı sıra, okurla kurulmasını sağladığı daha samimi ilişki buradan maddi destek alabilmenin de önünü açıyor.

Substack de tamamen yazarları ve yaratıcı isimleri düşünerek tasarlanan bülten platformlarından birisi. Ücretsiz bültenler yayınlayabildiğiniz gibi, okurlarınıza aylık abonelik ile ücretli bültenler de gönderebiliyorsunuz. (Not: Ödeme sistemleri henüz Türkiye'yi desteklemiyor.) Hiçbir şekilde reklam ya da başka bir gelir yöntemi olmamasına rağmen ciddi bir destek bulan platform yakın zamanda 15.3 milyon dolarlık yeni bir fon alarak bir süre daha buralarda olacağını gösterdi. Platform duyuru metninde yazarlarına da seslenip asla rotalarını değiştirmeyeceklerini ve yazarlarını daima her şeyden önce tutacaklarını dile getirdi.

Substack'in geleceğinde neler var henüz bilinmiyor fakat bülten yazmak isteyenlere sundukları platform ile birçok yaratıcı insanın ilgisini kazandılar. (Not: Ben de kişisel bültenimi buradan yayınlıyorum.) Alternatif bir yayın platformu olarak hem yazarlara farklı bir ekonomik model imkânı sunuyorlar hem de diğer platformları bu alanda daha sıkı bir rekabet için zorluyorlar. Yakın zamanda özellikle bülten alanında yeni girişimler görürsek şaşırmayalım.

Haftanın Odağı: Komplo Teorileri

Komplo teorileri uzun zamandır hayatımızda ve medyada var olan bir konsept. Dünyada olan bitenlere daha "farklı" bir bakış açısıyla yaklaşma ya da çoğunluğun görmediğini ortaya çıkarma iddiasıyla ortaya atılan bu tezler, sıklıkla olayları mevcut verilerin ötesine zorlayarak başka bir boyuta taşıyabiliyor. Bu teoriler ABD'deki Area 51 isimli askeri üstte uzaylıların olduğu iddiasından, bir grup politikacının bir pizzacının olmayan bodrum katında pedofili ve insan ticaretiyle ilişkili bir kült kurduğuna kadar gidebiliyor.

Her ne kadar bu teorilerin önemli bir kısmı gazetecilerin de ele aldığı konularla alakalı olsa da, yakın zamana kadar gazeteciler bu teorileri görmezden gelmeyi veya ciddiye almadan haberleştirmeyi tercih ettiler. Elbette kimi zaman bir teorinin nereden çıktığı ya da insanların neden buna inandıkları önemli bir haber olabiliyordu fakat bunların dışında komplo teorilerini ana akım medyada görmek pek de mümkün değildi.

Zaman içerisinde işin rengi değişmeye başladı. Artık komplo teorileri kuytu bir köşede konuşulan ya da arada bir gülmek için okunan materyaller olmaktan çıktı. Komplo teorilerine inanıp bunlarla kitlesine seslenen politikacılar görüyor, inandığı komplo teorisini kanıtlamak için başkalarına dava açan ya da bir yerleri silahla basan insanları izliyoruz. Komplo teorileri artık alüminyum folyodan şapka takan insanların alanı olmaktan çıkıp takım elbiseli, ciddi kişilerin de inanıp kullandığı tezlere dönüştü.

Böyle bir durumda gazeteciler de ne yapacaklarını bilemiyor. Tarafsızlık gibi yaklaşımlarla bu teorileri ciddiye alarak haberleştirmeye çalışanlar var, fakat bu yaklaşım kimi zaman fazlasıyla tehlikeli olabilecek bu teorilerin ( çocukların aşı olmaması gerektiğini savunanlar ya da iklim krizinin uydurma olduğunu söyleyenler gibi) yayılmasına neden oluyor. Eleştirel ve yanlışlayan bir yayın şekli ise bu komplo teorisinin bir parçası olduğunuzun iddia edilmesine neden oluyor. Böyle bir iddia da sosyal medyanın gücüyle dakikalar içerisinde bir lince dönüşebiliyor.

Bu teorilerin nasıl bu noktaya geldikleri ya da neden politikacılar tarafından kullanılmaya başladığı uzun tartışmaların konusu. Gazetecilerin bu noktada yapabilecekleri şey ise hem bu teorilere karşı nasıl bir strateji izlemeleri gerektiği hem de teorilerin kendileri konusunda kendilerini eğitmek. Gazeteciler artık yalnızca alanlarında olan bitenlerden değil, aynı zamanda o alana dair üretilen komplo teorilerinden de haberdar olmak zorunda.

Ülkemizdeki komplo teorisi bolluğunun da bizleri bu konuda kendimizi eğitmeye mecbur bırakıyor oluşunu göz önüne alarak bu haftanın odağına komplo teorilerini aldım. Hem gazetecilerin komplo teorilerine nasıl yaklaşması gerektiğini tartışan hem de güncel uluslararası komplo teorileri hakkında bilgi edinmenizi sağlayacak yazıları derlemede bulabilirsiniz.

# data[].attributes.attachment_link.title
Komplo teorileri, Google News'in yeni tasarımı, First Look Media'nın değişimi

# data[].attributes.attachment_link.description
"Ne Okuduk" bölümünde geçtiğimiz haftanın medya açısından öne çıkan başlıklarını derledim. Bunların arasında Trump'a ırkçı demeli mi tartışması, Google'ın yeni haberler sekmesi tasarımı ve bülten platformu Substack'in geleceği var. "Haftanın Odağı" ise komplo teorileri. Politikadan bilime, sağlıktan spora kadar her alanda giderek yaygınlaşan komplo teorileri ve gazetecilerin bu teorilerle olan ilişkisi üzerine kapsamlı bir derlemeyi bu bölümde bulacaksınız.

# data[].attributes.body
The language around adoption can be controversial. This article discusses how journalists should approach to stories regarding adoption.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Let's say a woman gives birth to, but does not raise, a child, who then ends up in another family. What is the woman to the child? Is she called a "natural mother"? A "birth mother" or "birthmother"? A "biological mother"?

What is the child's father called? The "real father"? The "sire" or "begetter"? What are the people now raising the child called? "Adopted parents"? "Second family"?

It turns out that the language around adoption can be controversial.
PREVIOUSLY: Of dogs, and their days
Adoption language falls into two camps: "positive adoption language" (sometimes called "respectful adoption language") and "honest adoption language." Then there is what we will call "traditional adoption language," or the way society used to refer to adoptions. In "traditional adoption language," a "natural mother" "gave away" her child, who was then "put up for adoption" and "placed" in an "adopted home."

Pearl S. Buck is credited with the term "birth mother," using it possibly for the first time in 1956 in Woman's Home Companion , according to a website written by a "birthmother." (The Oxford English Dictionary traces it to an article Buck wrote for magazine two years later.) Buck and her husband adopted five children, and were advocates for the adoption of mixed-race children, who were often the last to be "placed."

In "traditional adoption language," the father rarely figured in adoption, and the mother was often looked down upon for being unwilling or unable to take care of the child, especially if the mother was "unwed." Because of this supposed stain, contact between the child and the people who created and "abandoned" the child was considered improper. Until almost the end of the 20th century, most adoption records were sealed, and the child had no easy way of finding out whose sperm and egg combined to create them, even once they were adults.

That began to change with a group called Concerned United Birthparents, which formed in 1976 to try, it said, to take the stigma out of being the parent of a child who was adopted.

In a manner similar to contemporary movements for better treatment for people of color, women, and those who are LGBTQ, those people involved in adoption demanded more information and respect. Thus, in the late 1970s, was born "positive adoption language," a phrase usually attributed to a Minneapolis social worker, Marietta Spencer. A child was not "given up for adoption," but instead "moved in with his/her family." The woman or man who created the child was not a "natural" mother or father but a "birthparent," "biological parent," or "genetic parent."

Perhaps most important, the child who joined their new family was not an "adopted child," but simply a "child," and the adult or adults raising them were not "adopted" or "adoptive" parents, but simply "parents." (Grammatically speaking, the child is "adopted," but the parents who have done the adopting are "adoptive.")

"Positive adoption language" turns labels around to neutralize the implied hurt: Calling someone a "natural mother" implies that the woman raising the child is an "unnatural mother." Saying that someone "abandoned" a child ignores the circumstances under which the child needed to be raised by someone else. Saying that someone made a decision to "keep her child" implies that the child is a possession.

But because most of this terminology came from the adoption industry itself, a backlash arose. "Positive adoption language" "lacks respect for the family members who were separated from one another by adoption," as Origins Canada, a Canadian group seeking to reunite them says, "respect for mothers who lost children; respect for adopted persons who lost their natural families; acknowledgement of their loss and respect for them and for their experiences."

Thus we also now have "honest adoption language." "Birth parents" are "natural parents," "first parents," or "real parents," because "the relationship does not end at birth," and because the term "birth parent," Origins Canada says, "dehumanizes mothers into being walking incubators whose purpose is solely reproductive." A child is not "placed for adoption" but "surrendered," "lost," or "taken" for adoption, because "a mother seldom adoption for her child-financial, emotional and/or social coercion often play a role." And in "honest adoption language," a child should be identified as "an adopted son/daughter" and not just a "son/daughter."

The reasoning for the last is the one that hits closest to journalists. The term "adopted child" should be used "for media and other third-person references," proponents of "honest adoption language" say, because "the industry wants all mention of 'adopted' removed from newspaper articles. This presents a false picture that the adoptee was born to the adopters."

We will beg to differ. A person should no more be labeled "adopted" than someone should be labeled "Black," "lesbian," "evangelical," "liberal," "conservative," "male," "disabled," "rich," or anything else unless there is a relevance to that label. People should simply be people unless the context in which they appear somehow justifies the explanation of individual circumstances. And then the circumstances of everyone else in the report become relevant as well.

As we have said repeatedly, using those kind of descriptions in context, and not as adjectives, make them less likely to read as "labels": "Because she was adopted when she was five, she wanted to find her birth mother" is more descriptive than "An adopted child, who wanted to find her birth mother."

Keep in mind, too, that most dictionaries render "birth mother" as two words, same as "birth father" and "birth parent." Unless your audience prefers it, in which case make sure they're united.
ICYMI: Hand signs are useful-but not universal
Merrill Perlman managed copy desks across the newsroom at The New York Times, where she worked for 25 years. Follow her on Twitter at @meperl.

# data[].attributes.attachment_link.description
Let's say a woman gives birth to, but does not raise, a child, who then ends up in another family. What is the woman to the child? Is she called a "natural mother"? A "birth mother" or "birthmother"? A "biological mother"? What is the child's father called? The "real father"?

# data[].attributes.body
Here is @ilknurbilir_'s report about Syrians excluded from public spaces in Turkey on @insidetrnews.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A clash over access to public beaches has become this summer's latest battle in ongoing tensions between the Turkish public and Syrian refugees.

In June, the mayor of Mudanya district in north-western Bursa province called for Syrians to be banned from public beaches.

Mudanya mayor Hayri Türkyılmaz, from the opposition Republican People's Party (CHP), posted a tweet arguing that "No one has the right to disturb other people or curtail their freedom.

"I can't stand watching [Syrians] enjoy and bother our people while our soldiers are being martyred [in Syria], and the economy is deteriorating."

A few days later, the CHP-led municipal council in Gazipaşa district of Antalya - the hub of tourism in southern Turkey - also called for similar measures.

And in the coastal town of Sinop in the Black Sea region of Turkey, a banner written in Arabic and Turkish recently appeared, hung in front of a beach restaurant.

"Those who do not fight for their homeland cannot enter our beaches," it read. "Long live the Turkish race."

According to Turkish laws, everyone has the right to use public beaches, regardless of their place of origin.

The proposed bans highlight how Syrian refugees are increasingly being depicted as a burden on the Turkish economy and a threat to its culture. According to the ministry of internal affairs, Turkey hosts about 3.5 million Syrians, although due to operational and bureaucratic reasons most have not been officially recognised as refugees.

Eight years after they began to arrive, antagonism towards these refugees is increasingly being expressed in populist and discriminatory policy.

Back in April, for example, the newly elected CHP mayor of the city in Bolu in north-western Turkey, Tanju Özcan, announced that his municipality would stop funding refugees because "they live more comfortably than our own people".

Nationalists on all sides of the political spectrum in Turkey have supported this kind of rhetoric.

In response to the mooted beach ban, some well-known public figures, such as journalist İsmail Saymaz, supported the ban, tweeting, "Is this the coast? Of course, these tents must be removed."

Others have been appalled, including Ömer Faruk Gergerlioğlu, a lawmaker from the Democratic People's Party (HDP).

"Those who would be against this ban if it were aimed against Turks living abroad are now applauding," he tweeted. "In fact, that is how fascism works... Racist practices cannot be justified, all human beings should be equal."

In Gazipaşa, mayor Mehmet Ali Yılmaz vetoed the municipal council's motion to ban Syrians from beaches, citing "the need for their human rights to be respected".

However, Mudanya mayor Türkyılmaz refused to succumb to pressure and instructed police to remove tents set up by Syrians along the coastline. He said that residents had complained about people swimming in their underwear, littering the area and preventing others from using the beach.

Experts warn that Turkey still lacks a well-framed policy that would enable Syrian asylum-seekers and local people to integrate.

Ercüment Akdeniz, head of news at the Evrensel daily newspaper, said that many people believed that Syrian refugees received financial support directly from the Turkish government and the public budget.

"Annual costs or sources of funding are not explained in detail by the government, and that feeds the feeling of unfairness among the regular Turkish people," he said. "Faced with the economic fluctuations and recession, people direct their anger towards Syrian refugees whom they blame for their problems."

In this context, the recent anti-refugee rhetoric used by these newly elected mayors was not surprising, Akdeniz continued.

"These attempts by local officials to exclude Syrians from public places are meant to fulfil the expectation of local, nationalist supporters of CHP. That is, of course, a big mistake in the long run because discriminatory policies feed conflicts in a society," he said.

Photo: Ercüment Akdeniz, head of news at the Evrensel daily newspaper. (Credit: İlknur Bilir)

Despite the statements of some of their representatives, he continued, the CHP had measured policies on refugees, including a recent well-prepared report on migrant policy in Turkey and proposals to put hate speech against refugees in the same category as hate crime.

"The only problem with CHP is that they are not implementing consistent policy on Syrian refugees throughout the country," he concluded.

Pınar Uyan Semerci, head of the Center for Migration Research at İstanbul Bilgi University, noted that despite the stark ideological differences between many political party supporters in Turkey, they often coincided on their hostile approach to Syrian refugees, as their research on polarization also demonstrates.

She argued that the tone set by politicians and the media when talking about migration policy should be calm and measured, not divisive.

"Until recently, people in Turkey believed that Syrians would eventually return to their homeland," Semerci continued. "But it turned out that they will stay in Turkey for an unknown period, and this transition from 'temporary guests' to 'neighbours' has changed the way Syrians are now perceived by Turkish society."

Photo: İlknur Bilir (left) and Prof. Pınar Uyan Semerci. (Credit: İlknur Bilir)

# data[].attributes.attachment_link.title
Banned from the beach: Excluding Syrian from public spaces

# data[].attributes.attachment_link.description
A clash over access to public beaches has become this summer's latest battle in ongoing tensions between the Turkish public and Syrian refugees. In June, the mayor of Mudanya district in north-western Bursa province called for Syrians to be banned from public beaches. Mudanya mayor Hayri Türky

# data[].attributes.body
Bu konuda alınan tavırı dürüstçe sahiplenip "siyaseten bizimle uyuşmuyor, yayınlayarak mesajını yaygınlaştırmak istemiyoruz" demek etik olarak olmasa da ahlâken daha uygun olurdu.

# data[].attributes.body
Davutoğlu'nu siyaseten karşıda görebilir, ona oy vereceğime elimi keserim diyebilirsiniz. Ancak kendisinin söyleşide söyledikleri yakın siyasi tarihimize dair bilinmeyen çok sayıda detay içeriyordu. Özellikle pür parlamenter sistem teklifine dair söyledikleri tarihi önem taşıyor.

# data[].attributes.body
Bir ülkenin olağandışı bir biçimde görevden alınan ve seçilmiş başbakanının yıllar sonra siyasi anlamda bir harekete girişmesi, bir itirazının olması ve oldukça tartışmalı açıklamalar yapması dünyanın her yerinde haberdir. Neye inandığınızın önemi yok.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sputnik Türkiye Genel Yayın Yönetmeni Mahir Boztepe, yeni parti kurma hazırlığındaki eski Başbakan Ahmet Davutoğlu'yla yapılan programın ardından Yavuz Oğhan, İsmail Saymaz ve Akif Beki 'nin işine son verilmesiyle ilgili konuştu.
TIKLAYINIZ- Davutoğlu konuştu, Sputnik susturdu; Yavuz Oğhan, İsmail Saymaz ve Akif Beki'nin programlarına son verildi
Sansür ve müdahale yorumlarını kabul etmeyen Boztepe, "Davutoğlu röportajı kurumsal kararımızın hilafına yapılmış bir iş. Röportajın yayın politikamız gereği yapılmaması yönünde kararı biz Yavuz Bey'e ilettik, ancak buna rağmen yapıldı. (...) Biz yayın politikamız gereği, Davutoğlu gibi bir figürü önemsemiyoruz ve açıklamalarının bizim üzerimizden yayılmasını istemiyoruz. Haber değerinin olduğuna inanmıyoruz.Bizim yayın politikamız bu ve yine bir yayın organı olarak hakkımız" dedi.

Davutoğlu, Rusya'yla yaşanan 'uçak krizi'nde başbakandı: "Emri bizzat ben verdim"
Ahmet Davutoğlu, Türkiye'nin Rus uçağını düşürmesinin ardından başlayan dönemde başbakandı ve konuyla ilgili "Emri bizzat ben verdim" demişti. Davutoğlu, daha sonrasında ise konuya dair "Burada bir art niyet var. Benim o anda emir vermem mümkün değil. Sadece Suriye uçakları değil hangi ülkenin uçağı olursa olsun vurulmalı denildi. İhlal yapan uçaklara angajman kuralı uygulanır" açıklamasında bulunmuştu.
"Oğhan, Davutoğlu'na bir medya yaratmak amacıyla yola çıkan Tarafsız Haber Ajansı'nı yönetiyor"

Oda TV'ye konuşan Boztepe, Oğhan'ın 'Davutoğlu'na yakınlığıyla bilinen Tarafsız Haber Ajansı'nı kurup yönettiğini' belirterek, şunları söyledi:
"Tüm bunlar işin bir tarafı. Diğer yanı ise; Yavuz Oğhan medyası olmayan Davutoğlu'na bir medya yaratmak amacıyla yola çıkan Tarafsız Haber Ajansı'nın kurucularından ve yönetiyor. Tarafsız Haber Ajansı, kamuoyuna böyle yansımasa bile, Davutoğlu'nun tanıtımını yapmak için kullanılıyor. Yavuz Oğhan'la yapılan sözleşmemiz gereği böyle bir durumu kabul edemeyiz. Biz Sputnik olarak Davutoğlu'nun ajansı ile yan yana görünmek istemiyoruz. Biz Türkiye'de yaşanabilecek bir siyasi mücadelenin tarafı değiliz. Politikacı değiliz, sadece gazeteciyiz. Sputnik'in program formatı onay olmadığı halde birebir kopyalanarak, sanki Davutoğlu programı Sputnik'ten yapılmış gibi her yerden yayıldı. Buna dünyanın bütün kurumsal haber ajansları itiraz eder." TIKLAYIN - Sputnik'te deprem sürüyor; Zafer Arapkirli ile de yollar ayrıldı
"ABD yanlısı tutum alan gazetecilerin bunu köpürttüğünü görüyoruz"

Oğhan, Saymaz ve Beki'nin programlarına son verilmesinin ardından Sputnik Türkiye'ye gösterilen tepkinin 'Rusofobik' olduğunu savunan Boztepe, şöyle devam etti:

"Rusya ve Türkiye arasındaki gelişen ilişkilerden rahatsız olan bir kesim bunu bilerek köpürterek, tartışmaya açıyor. Bizi gazeteci gibi değil bir reklam ajansı gibi düşünmeleri buna sebep oluyor. Rusya ve Türkiye arasındaki ilişkiler siyasi ilişkilerdir, ancak biz gazeteciyiz ve gazetecilik yapmaya çalışıyoruz. Bu ilişkileri bile isteye bize dayatan kim olursa olsun bunun karşısındayız. ABD yanlısı tutum alan gazetecilerin bunu köpürttüğünü görüyoruz."

3 gazetecinin ardından iki editörün de işine son verildi

Sputnik'de eski Başbakan Ahmet Davutoğlu söyleşisi sonrası Yavuz Oğhan, İsmail Saymaz ve Akif Beki'nin işine son verilmesiyle birlikte Oğhan'ın ekibinden iki editörün daha işine son verildiği ortaya çıktı.
*Boztepe'nin Oda TV'ye yaptığı açıklamaların tamamını buradan okuyabilirsiniz.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sputnik Türkiye Genel Yayın Yönetmeni: Davutoğlu gibi bir figürü önemsemiyoruz, haber değerinin olduğuna inanmıyoruz

# data[].attributes.attachment_link.description
Sputnik Türkiye Genel Yayın Yönetmeni Mahir Boztepe, yeni parti kurma hazırlığındaki eski Başbakan Ahmet Davutoğlu'yla yapılan programın ardından Yavuz Oğhan, İsmail Saymaz ve Akif Beki 'nin işine son verilmesiyle ilgili konuştu. TIKLAYINIZ- Davutoğlu konuştu, Sputnik susturdu; Yavuz Oğhan, İsmail Saymaz ve Akif Beki'nin programlarına son verildi Sansür ve müdahale yorumlarını kabul etmeyen Boztepe, "Davutoğlu röportajı kurumsal kararımızın hilafına yapılmış bir iş.

# data[].attributes.body
Trump’ın Beyaz Saray’daki rolünü işi için nasıl kârlı hâle getirdiğine dair bir haber.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
From Florida to New York to Scotland and many other places, Donald Trump's business empire has attracted a growing clientele of lobbyists, foreign governments, big donors and other Trump allies looking to curry favor, and helping generate hundreds of millions of dollars for his golf course resorts, condos and hotels.

While much attention has focused on Trump's Washington DC hotel as a honeypot for those seeking to influence the administration, Trump's broader property empire across the US - and overseas - also concerns critics who say the president is using his office for financial benefit.
Inside Trump's DC hotel, where allies and lobbyists flock to peddle their interests
During his first two full years as president, Trump's revenues from his far-flung real estate business, which his two eldest sons are running while he is president, totaled at least $886m, according to Trump's annual financial disclosures.

Trump's controversial decision not to completely sever ties to his real estate interests in the US and overseas, or put his assets in a blind trust to limit conflicts of interest, has sparked strong condemnation from ethics watchdog groups, political analysts and congressional Democrats.

The financial web of ties between the president and his various properties is underscored by all manner of fundraising bashes, lobbyist meetings and foreign stays at Trump's properties, spawning legal and ethics complaints.

"Whether accepting money from political candidates, lobbyists or foreign governments, the president's businesses seem all too willing to promote the message that the presidency is for sale," Congressman Elijah Cummings, the chairman of the House oversight and reform committee, said in a statement.

According to his annual financial disclosures, Trump's top revenue-producing properties have done handsomely by hosting fundraisers, lobbyist meetings and foreign delegations. They include:

* The Trump National Doral Golf Club in Miami, a favorite hangout for lobbyists and donors with ties to Trump, is a leading revenue source, yielding close to $151m in his first two years as president. Notably, the Doral club hosted annual meetings in 2018 and 2019 for a business group of payday lenders whose exorbitant interest rates sparked a regulatory crackdown by the Obama administration, but have been cheered by recent Trump administration rollbacks.

* Trump's self styled "summer White House" in Bedminster, New Jersey, had revenues of $30.8m in the same two-year period. On 19 July, Trump's campaign and the Republican National Committee are slated to host a big fundraiser in Bedminster where donors who pony up $100,000 can get their picture taken with Trump, enjoy a roundtable chat with him and other perks.

* Mar-a-Lago, the swanky Palm Beach club where Trump doubled the annual membership fee to $200,000 when he became president, pulled in revenues totaling $48m in the two-year period. As ProPublica first revealed, a trio of wealthy Mar-a-Lago members, who are friends of Trump, played a big role in shaping policy at the Department of Veterans Affairs, spurring a House panel to look into allegations of "improper influence".

* Trump's Turnberry golf resort in Scotland, which Trump has visited and promoted in tweets while in office as "incredible", notched revenues of $43.8m in 2017 and 2018.

Robert Maguire, the research director of the nonpartisan ethics watchdog Crew, said the web of influence peddling at Trump's properties poses "...unprecedented conflicts of interest. President Trump's continued financial ties to his businesses including his hotel have been received by his administration and political allies not with scorn, but enthusiastic support."

Little wonder Trump's financial ties to his businesses have prompted congressional scrutiny by the House oversight committee and other panels, plus a lawsuit by more than 200 Democrats alleging the foreign business at his properties violate an anti-corruption clause in the constitution designed to curb improper foreign influence on federal officials.

Data compiled by Crew sheds further light on the web of ties between the president and his businesses.

Recent Crew data found that through mid-2019, Trump has made at least 345 visits to properties that he continues to profit from while in office. Further, Trump personally mentioned or referred to his company at least 143 times since taking office, the Crew data also showed.

Some powerful lobbyists, such as Florida's Brian Ballard, who is known to have good ties to Trump, have also helped boost business at Trump properties via his clients. One example: Geo Group, a private prison company that Ballard lobbies for, won a $110m contract in 2017 to build an immigration detention facility in Texas and soon after moved its annual leadership meeting to Trump's Doral golf club.

Other Ballard clients, including Nigerian officials, have hosted meetings or stayed at the Trump hotel in DC.

Foreign government patronage of Trump properties has been especially notable, sparking separate lawsuits by some 200 Democrats in Congress, as well as attorneys general from Maryland and DC, who allege that they violate the foreign emoluments clause in the constitution. The clause bars foreign payments or gifts to federal officials without authorization by Congress.

Facebook Twitter Pinterest

Donald Trump dines with the Japanese prime minister, Shinzo Abe, and their wives, along with Robert Kraft at Mar-a-Lago in 2017. Photograph: Nicholas Kamm/AFP/Getty Images

The justice department has fought the suits, arguing the clause should only apply to direct payments to the president and not foreign patronage of his properties, a position very similar to one expressed in early 2017 by Trump's own lawyers.

NBC News recently calculated that representatives of at least 22 foreign governments - including some facing charges of corruption or human rights abuses such as Saudi Arabia, Malaysia, Turkey and the Philippines - seem to have spent funds at Trump properties while he has been president.

Foreign spending at Trump properties mainly includes meetings, overnight stays and rentals or purchases.

Trump pledged to donate foreign profits from his properties to the government while he is in office, and the Trump Organization has written checks totaling $343,000 to the treasury for 2017 and 2018. But critics have said it's impossible to verify if these checks fully cover foreign payments to Trump properties in part because Trump - unlike other presidents - has refused to release his tax returns.

Cummings, who leads one of a few House panels that have issued subpoenas or gone to court to obtain financial information on Trump's income sources and businesses, says more sunlight on Trump's foreign and domestic revenues is badly needed.

"The American people deserve complete transparency over these payments and the identities of those attempting to curry favor with the administration," Cummings said.
Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
How Trump's businesses are booming with lobbyists, donors and governments

# data[].attributes.attachment_link.description
From Florida to New York to Scotland and many other places, Donald Trump's business empire has attracted a growing clientele of lobbyists, foreign governments, big donors and other Trump allies looking to curry favor, and helping generate hundreds of millions of dollars for his golf course resorts, condos and hotels.

# data[].attributes.body
“The Squad” have welcomed and sought out public attention because they want to use their celebrity to push the party to the left, just as the conservative movement pushed the Republican party to the right in decades past.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
American politics makes some extremely odd bedfellows. That's worth keeping in mind when trying to understand why Donald Trump Twitter-trolled four progressive, first-term congresswomen of color - Alexandria Ocasio-Cortez of New York, Ilhan Omar of Minnesota, Ayanna Pressley of Massachusetts and Rashida Tlaib of Michigan - in his now-infamous "go back" tweet. Although Trump and "the Squad" (the collective nickname for the congresswomen) have venomously denounced each other, the reality is that they both want the same thing: to make the women the public face of the Democratic party. And their greatest obstacle is the Democratic House speaker, Nancy Pelosi.
Here's the real reason Trump is attacking 'the squad': he's scared | Joshua Leifer
The Squad have welcomed and sought out public attention because they want to use their celebrity to push the party to the left, just as the conservative movement pushed the Republican party to the right in decades past. They believe that this transformation not only will lead to progressive legislative victories, it will also win elections. As Ocasio-Cortez's chief of staff, Saikat Chakrabarti, recently told the Washington Post:

"The whole theory of change for the current Democratic party is that to win this country we need to tack to the hypothetical middle. What I think that means is, you don't take unnecessary risks, which translates to: you don't really do anything. Whereas we've got a completely different theory of change, which is: you do the biggest, most badass thing you possibly can - and that's going to excite people, and then they're going to go vote."

One implication of this approach, obviously, is that progressives should advance ambitious leftwing policies - like Ocasio-Cortez's Green New Deal, pulled directly from the demands of the Democratic Socialists of America - without negotiating or compromising with moderate Democrats, let alone Republicans. Another is that moderate Democrats who object to progressive policies have to be shamed and pressured into getting with the program - as Chakrabarti tried to do by comparing moderates to segregationists - or removed through primary election challenges from the left, as Ocasio-Cortez has threatened. These policies worked for the Tea Party on the Republican side, so the thinking goes, so why shouldn't they work for progressives?

Yet another implication of this approach is that progressives shouldn't attempt to win over swing voters - particularly white voters - but instead should maximize turnout from minorities, who lean Democratic by wide margins but typically don't vote at the same rates as whites. The model here is Stacey Abrams, who in her 2018 Georgia gubernatorial campaign nearly became the first African American woman to be elected governor of any state, largely on the strength of her success in getting minorities to the polls and driving voter turnout to record highs. According to this theory, the rising prominence of Ocasio-Cortez and her cohort, who embody the Democrats' growing diversity and progressivism, can excite minority turnout to such a level that the country's move toward majority minority demographics finally translates to Democratic political dominance.

For all these reasons, progressives want the Squad to be the new face of the Democratic party. Pelosi, however, disagrees. The San Franciscan is a progressive herself but also an adept political calculator, who understands that Democrats regained the House in 2018 by running moderate candidates in Republican-held districts. She has skillfully held her caucus together so far by uniting them around policies with wide appeal and avoiding actions (such as pursuing Trump's impeachment) that could split moderates and progressives. She fears that the majority making districts - and the Democratic House majority - will revert to Republican control if their college-educated, mostly suburban and mostly white swing voters who were repelled by Trump in 2018 turn out to be even more repelled by the Democrats' most extreme members in 2020.

Pelosi is also well aware that while the Squad have an intense following among leftwing activists and on social media, overall they are some of the most unpopular politicians in America. A recent poll of swing district voters found that Ocasio-Cortez was recognized by nearly three-quarters of voters but viewed favorably by only 22%. Ocasio-Cortez's self-proclaimed ideology of socialism was viewed favorably by only 18% of those surveyed - which still made it twice as popular as Omar, who was viewed favorably by only 9%. Those are toxic levels of unpopularity. Many Democrats worry that if the party becomes defined by the Squad, they could lose not only the House but the presidency.

The Squad make even better foils for Trump's 'America first' approach than Pelosi ever did

Which of course is why Trump has every incentive to make the Squad his principal target, and to achieve maximum publicity by doing so in a calculatedly xenophobic and (at least) borderline racist way that's guaranteed to provoke widespread condemnation. It verges on surreal to see Trump defending Pelosi - who has been demonized by Republicans since she first wielded the speaker's gavel in 2007 - against supposed charges of racism by the Squad. But the Squad make even better foils for Trump's "America first" approach than Pelosi ever did, given the broader range of rage buttons they push among many culturally conservative Americans. And the more media attention the Squad receives, according to many Republican strategists, the more Democratic presidential candidates will feel pressured into embracing progressive positions on issues such as open borders, abortion, racial reparations and healthcare for undocumented migrants that are unpopular with the overall electorate.

Trump's attack on the Squad of course damaged the schemes of those Republican strategists who hope that, in an America where the Republican's base of non-college-educated whites continues to shrink, the party might build a majority on racially and ethnically inclusive populism. But Trump's major strategic error may have been to have strengthened Pelosi's hand. Already Trump's tweets seem to have restored Democratic unity behind Pelosi and reinforced her message that the party's internal divisions are fodder for Trumpian mischief. The Congressional Black Caucus' emphatic backing of Pelosi against the Squad may have taught them something about the limitations of identity politics and the realities of political power. But Trump's intervention has also given Pelosi and Squad a golden opportunity to publicly reconcile without anyone losing face.

The fact that some of the usually supine Republicans in Congress spoke out against Trump's slurring his opponents' patriotism pointed out that many Americans - perhaps a majority - oppose his efforts to divide the country. It's possible that Trump's abdication of the role of unifier-in-chief may have handed it to Pelosi since, unlike Trump, she is visibly striving to find common ground among contending factions. Trump isn't the first politician to have underestimated Pelosi, but in the long run it may cost him more than whatever he gains by attacking the Squad.

Geoffrey Kabaservice is the director of political studies at the Niskanen Center in Washington DC as well as the author of Rule and Ruin: The Downfall of Moderation and the Destruction of the Republican Party

Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
Trump and the Squad both want the same thing - and Pelosi is in the way | Geoffrey Kabaservice

# data[].attributes.attachment_link.description
American politics makes some extremely odd bedfellows. That's worth keeping in mind when trying to understand why Donald Trump Twitter-trolled four progressive, first-term congresswomen of color - Alexandria Ocasio-Cortez of New York, Ilhan Omar of Minnesota, Ayanna Pressley of Massachusetts and Rashida Tlaib of Michigan - in his now-infamous "go back" tweet.

# data[].attributes.body
A crowd at a Donald Trump rally on Wednesday night chanted “send her back! send her back!” in reference to Ilhan Omar, a US congresswoman who arrived almost 30 years ago as a child refugee in the United States.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Goaded on by the president, a crowd at a Donald Trump rally on Wednesday night chanted "Send her back! Send her back!" in reference to Ilhan Omar, a US congresswoman who arrived almost 30 years ago as a child refugee in the United States.

Trump used the 2020 campaign rally in Greenville, North Carolina, to attack Omar and three other Democratic congresswomen - Alexandria Ocasio-Cortez of New York, Ayanna Pressley of Massachusetts and Rashida Tlaib of Michigan - calling them "hate-filled extremists". The group, which calls itself "the Squad", has been the focus of racist attacks by the president this week, kickstarted by tweets posted on Sunday in which he said the lawmakers, all women of color, should "go back" to other countries.

Omar, of Minnesota, arrived in the United States at age eight as a refugee of war from Somalia. Ocasio-Cortez, Pressley and Tlaib were born in the United States.

Q&A
What did Trump say in his racist 'go back' tweets?

On 14 July Trump sent a series of tweets saying:

"So interesting to see 'Progressive' Democrat Congresswomen, who originally came from countries whose governments are a complete and total catastrophe, the worst, most corrupt and inept anywhere in the world (if they even have a functioning government at all), now loudly and viciously telling the people of the United States, the greatest and most powerful Nation on earth, how our government is to be run. Why don't they go back and help fix the totally broken and crime infested places from which they came. Then come back and show us how it is done. These places need your help badly, you can't leave fast enough. I'm sure that Nancy Pelosi would be very happy to quickly work out free travel arrangements!"

The US president did not name his targets, but the attack was directed at congresswomen Alexandria Ocasio-Cortez of New York; Ayanna Pressley of Massachusetts; Rashida Tlaib of Michigan; and Ilhan Omar of Minnesota. Only Omar, who is from Somalia, was not born in the US.

Trump has subsequently launched several further attacks on the congresswoman accusing them of " foul language & racist hatred". On 16 July he tweeted that they had been "spewing some of the most vile, hateful, and disgusting things ever said by a politician in the House or Senate, & yet they get a free pass and a big embrace from the Democrat Party. Horrible anti-Israel, anti-USA, pro-terrorist & public shouting of the F...word, among many other terrible things."

He also reiterated the 'go home' message, tweeting "IF YOU ARE NOT HAPPY HERE, YOU CAN LEAVE!"

Was this helpful?

Thank you for your feedback.

Trump's "go back" tweets were prompted by an appearance before a House committee in which the congresswomen testified to inhumane conditions they witnessed during tours of migrant detention facilities in Texas.

Trump's tweets led the House to pass a resolution of condemnation. "Every single member of this institution, Democratic and Republican, should join us in condemning the president's racist tweets," the House speaker, Nancy Pelosi, said on Tuesday. "To do anything less would be a shocking rejection of our values and a shameful abdication of our oath of office to protect the American people."

But clearly sensing a political winner - notwithstanding polling showing that a majority of Americans found his remarks to be offensive - Trump riffed on the theme at his rally.

"Let 'em leave," Trump said of the members of Congress. "They're always telling us how to run it, how to do this, how to do that. You know what? If they don't love it, tell 'em to leave it."

The crowd chimed in as he finished, shouting "leave it". The chant "send her back" was an embroidery of a chant popular during Trump's first presidential run, when crowds attacked his opponent, Hillary Clinton, with chants of "lock her up".

The "lock her up" chant was led at the Republican national convention in Cleveland, Ohio, by Trump's then campaign adviser Michael Flynn, who later pleaded guilty to lying to the FBI but has so far avoided prison time.

At least three former Trump aides have been locked up since the 2016 campaign, including Trump's former campaign chairman Paul Manafort, his former adviser Michael Cohen, and his former adviser George Papadopoulos, while others, including Flynn and Trump's former adviser Rick Gates, have pleaded guilty to federal felonies.

Trump's speech in North Carolina also included a professed exasperation with the fact that Ocasio-Cortez's name is hyphenated.

"No, no: I don't have time to go with three different names," Trump said. "We'll call her Cortez. Too much time. Takes too much time."

Quick guide
Who are the four congresswomen known as "The Squad"?

Ayanna Pressley, Massachusetts

A firebrand but nevertheless perhaps the most moderate member of "The Squad", Pressley became the first black congresswoman to represent Massachusetts when she defeated a 20-year incumbent (and fellow progressive) to win an area once represented by John F Kennedy. Pressley has adopted the humanitarian crisis on the southern border and the harsh conditions of detained migrants as focal issues. She has spoken about her father being incarcerated and how she is a rape survivor. "The people closest to the pain should be closest to the power," is a favourite mantra. Pressley vowed they "would not be silenced".

Ilhan Omar, Minnesota

Omar is the first Somali-American member of Congress, and the first (along with Tlaib) of two Muslim women ever elected. She wears a hijab, obliging a change of rules about headgear in Congress. She is the only member of the Squad to be born outside the US, arriving more than 20 years ago as part of a refugee resettlement programme, becoming a US citizen in 2000 at the age of 17. Omar campaigns for universal healthcare, a $15 minimum wage, and student loan forgiveness. Omar has been a vocal critic of Israel's treatment of Palestinians, calling its government the "apartheid Israeli regime".

Rashida Tlaib, Michigan

Tlaib is the first of 14 children born to Palestinian immigrant parents and the first in her family to graduate from high school as well as college. She served in the Michigan state legislature, where she was known for causing controversy. A year before her 2018 election, she was expelled from a political rally in Michigan for asking the then-Republican presidential nominee Trump if he'd ever read the constitution. Immediately following her election to congress, Tlaib told a group of fellow progressives: "We're gonna go in there and we're going to impeach the motherfucker".

Alexandria Ocasio-Cortez

The best known of the four, Ocasio-Cortez became the youngest woman elected to Congress when she defeated a 10-term Democratic incumbent to win New York's 14th congressional district last November. Born in the Bronx, Ocasio-Cortez is a member of the Democratic Socialists of America, the group that acts as an ideological nursery for young progressives. One of her first legislative proposals - the Green New Deal resolution to combat global heating and poverty - forced 2020 candidates to prioritise the climate crisis.

Edward Helmore New York

Was this helpful?

Thank you for your feedback.

The scene drew reactions of shock and horror from across the political spectrum. "The bigoted mob chanting 'send her back' tonight is significant," tweeted Walter Shaub, a former director of the US office of government ethics under Barack Obama.

"When you outdo [Richard] Nixon in repulsiveness, you've gone a long way," said commentator David Gergen on CNN, a veteran of the Nixon and other Republican administrations.
Kellyanne Conway defends Trump by asking reporter: 'What's your ethnicity?'
"'SEND HER BACK, SEND HER BACK,' is ugly. It's ignorant. It's dangerous," tweeted Joe Walsh, the conservative radio host and former Republican congressman. "And it's un-American. It's flat out bigotry. And every Republican should condemn this bigotry immediately. Stop this now."

Omar herself responded with a tweet on Wednesday evening, in which she quoted a poem by Maya Angelou: "You may shoot me with your words, You may cut me with your eyes, You may kill me with your hatefulness, But still, like air, I'll rise." She later posted: "I am where I belong, at the people's house and you're just gonna have to deal."

Democrats including Bernie Sanders, Kamala Harris and Elizabeth Warren came to Omar's defence on Wednesday night.

On Twitter, Sanders said Trump was " stoking the most despicable and disturbing currents in our society", Harris labelled the behaviour as vile, cowardly and racist, while Warren said impeachment proceedings against the president must begin.

Fellow Democratic presidential hopeful Beto O'Rourke said the chants were "the product of a president who sees our diversity not as a strength but as a weakness".
Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
Trump rally crowd chants 'send her back' after president attacks Ilhan Omar

# data[].attributes.attachment_link.description
Goaded on by the president, a crowd at a Donald Trump rally on Wednesday night chanted "Send her back! Send her back!" in reference to Ilhan Omar, a US congresswoman who arrived almost 30 years ago as a child refugee in the United States.

# data[].attributes.body
Tali Sinema kısa zamanda en sevdiğim podcast hâline geldi. @yunusanilyilmaz ve @emresaklica gerçekten dinlenebilir ve her seferinde farklı filmlere odaklandığından ilgi çekici bir program yapıyor.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tali Sinema'nın ikinci bölümünde Emre Saklıca ve Yunus Anıl Yılmaz, Ali Özgentürk'ün 2011 yılında gösterime soktuğu filmi "Görünmeyen"i konuşuyor.

Filmi aşağıdaki linkten izleyebilirsiniz
https://youtu.be/4KRkG1idTPE

# data[].attributes.attachment_link.description
Tali Sinema'nın ikinci bölümünde Emre Saklıca ve Yunus Anıl Yılmaz, Ali Özgentürk'ün 2011 yılında gösterime soktuğu filmi "Görünmeyen"i konuşuyor. Filmi aşağıdaki linkten izleyebilirsiniz https://youtu.be/4KRkG1idTPE

# data[].attributes.body
@NewsLabTurkey'de İnternetten Kamusal Veriye Ulaşma Rehberi'ne ilişkin @uygargultekin'in haberi var. İlginize.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Türkiye, bürokrasinin yoğun olduğu ülkelerden biri. Şeffaflık konusunda da karnesi zayıf. Böylesi bir tablo gazeteciler için zorluk yaratıyor. Son yıllarda başlayan kentsel dönüşüm süreçleriyle beraber kentler, okurun ve dolayısıyla gazetecilerin temel gündem maddelerinden biri hâline geldi. Sadece kentsel dönüşüm de değil, Türkiye'nin pek çok kentinde yapılan enerji santralleri, maden sahaları gazetecilerin gündeminde.

Ekoloji ve kent, Türkiye'nin bu kadar gündemine girmişken, gazeteciler için doğru bilgiye ulaşmak bu konuda da çok hayati. Ekoloji Kolektifi, kent ve ekoloji araştırmaları için "İnternetten Kamusal Veriye Ulaşma Rehberi" hazırladı. Rehber, kent ve ekoloji konusunda araştırma yapanların yanı sıra gazeteciler için de yol gösterici. Gazeteci Elif İnce tarafından hazırlanan rehber, şirketler ve ihaleler; tapu ve imar bilgileri; hava kalitesi, baraj doluluk oranları, kuraklık, fay hatları, depremler; ÇED raporları, enerji lisansları, maden ruhsatları; tescil kayıtları, meclis tutanakları, yargı kararları gibi 28 başlık altında sınıflandırılmış. Her başlık altında hangi veriye nasıl ulaşılacağı adım adım anlatılıyor.

Bu veriler sayesinde, bir şirketin sermayesi ve ortakları, ihalelerin hangi şirkete ve ne kadara verildiği, güncel hava kalitesi raporları, çevrenizdeki tescilli yapılar ve anıt ağaçlara kadar pek çok bilgiye, internet üzerinden ulaşabiliyorsunuz.

Ulaşamadığınız bilgiyi talep edin

Raporu hazırlayan Elif İnce, bazı kaynakların diğerlerinden daha kapsamlı olduğuna fakat açık kaynaklarda araştırma yapılırken aradığımız her şeye ulaşabilmenin bir garantisi olmadığına dikkat çekiyor.

"Örneğin, Ticaret Sicil Gazetesi'nde Türkiye'de kayıtılı her şirketin bilgisini (ortaklarını, sermayesini, yönetim kurulu üyelerini, merkezinin adresini vb.) bulabilirsiniz, bu garanti. Ama belediye sitenizde güncel meclis kararlarını, belediyenizin bütçesini, verdiği ihaleleri, imar planlarını bulmanız garanti değil, çünkü her belediye sitesi bunları paylaşmıyor. Tam da bu yüzden, özellikle de belediye seçimleri henüz tazeyken, herkesin belediyesinin sitesine bir göz atıp neyi paylaşıp neyi paylaşmadıklarını tespit edip kısa bir dilekçeyle belediyesinden bu bilgileri paylaşmasını talep etmesini çok önemsiyorum. Belediyelerin bütçe ve imar planı ilanlarını paylaşmaları kanuni bir zorunluluk ve yerel yönetimler üzerinde bu konuda şeffaf olmaları için baskı oluşturmak elimizde. Dilekçe yollanmasa bile belediyelerin Twitter'a çok düşkün olduklarını gördüğümüz şu dönemde bir tweet atarak herkes kendi belediyesinden şeffaf veri paylaşan bir belediye sitesi örneği de vererek bu bilgileri paylaşmasını talep edebilir."

Failler bulanıklaşmamalı

Kent ve ekoloji haberciliğinde faillerin ve ortaya çıkan hukuksuzlukların da önemli olduğunu belirten İnce, şunları söyledi:

"Özellikle ekoloji, kent haberlerinde bu hataya sıklıkla düşüyoruz bence, mağdurlara odaklanıyoruz çünkü hikâyelerini önemsiyoruz, ama bu failleri bulanıklaştırıyor. İş cinayeti haberlerinde de aynı sıkıntı var, işçinin ismi ve fotoğrafı paylaşılıyor ama fail şirketin adı çoğu haberde olmuyor! Bence şirket sahiplerinin ismi ve hatta fotoğrafı bile paylaşılmalı. Kadın cinayetlerinde bu değişti mesela son zamanlarda, artık mağdurun değil failin fotoğrafını paylaşmaya dikkat ediyor gazeteciler. Ama ekoloji, kent, iş cinayeti vb. haberlerinde bu hâlâ bir alışkanlık, refleks hâline gelmedi. Bunu yapınca bir bakıyorsunuz ki yaşam alanlarımıza, kamusal alanlarımıza, tüm itirazlara rağmen ticari çıkarları için çeşitli projeler yapmaya çalışan, suyumuza, havamıza, toprağımıza, tohumumuza, gıdamıza, sağlığımıza zarar veren bir avuç şirket. Halk yararına bir şeyler yapıyormuş gibi gözükmeye çalışan (istihdam, ekonomiye katkı vb. bahanelerle) şirketlerinin isimlerinin araştırmalarda, haberlerde geçirilmesi ve ticari çıkarları için yaptıkları hukuksuzlukların afişe edilmesi bu yüzden önemli."

Rehberden bazı başlıklar şöyle:

Ticaret Sicil Gazeteleri

Türkiye'de kayıtlı olan tüm şirketlerin bilgilerine ulaşabiliyorsunuz. Ticaret Sicil Gazetesine, isim ve mail adresinizi kullanarak kayıt olmanız gerekiyor. Kayıt olduktan sonra, şirketin adı veya sicil numarası gibi çeşitli bilgileri kullanarak istediğiniz şirketin, sermaye yapısı, ortakları gibi bilgilere ulaşabiliyorsunuz. İstanbul'daki şirketler için durum biraz daha kolay. İstanbul Ticaret Odası'nın internet sitesi ito.org.tr 'den bilgi bankasını tıklayarak, kayıt olmanıza gerek olmaksızın firma bilgilerine ulaşabiliyorsunuz.

Kamuyu Aydınlatma Platformu'nun (KAP) internet sitesi üzerinde ise halka açık şirketlerin bilgilerine, finansal raporlarına, bağlı ortaklara dair bilgilere ulaşılabiliyor.

Elektronik Kamu Alımlar Platformu (EKAP) ve Kamu Satınalma Platformu'nun (KSP) sitelerinden de ihale bilgilerine ulaşılabiliyor.

Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama sisteminde de ada parsel bilgilerini bulmak ya da o alanın genel bilgilerine ulaşmak mümkün.

Belediyelerin internet siteleri de oldukça işlevli. Pek çok farklı veriye ulaşmanıza imkân veriyor. Meclis gündemlerine ve kararlarına, imar planlarına, ihale ilanlarına, protokollere, stratejik planlara ulaşmanız mümkün. E-imar uygulamaları sayesinde de imar bilgilerine, fonksiyonlarına, maksimum kat izinlerine de ulaşılabiliyor. 80'in üzerindeki belediyenin e-imar uygulaması mevcut.

Koruma alanları konusunda da Tarım ve Orman Bakanlığı'nın internet sitesinden verilere ulaşmak mümkün. geodata.ormansu.gov.tr adresine girdiğinizde, milli parklar, tabiat parkları, yaban hayatını geliştirme sahaları, sulak alanlar, kent ormanları ve mesire alanları, gen sahaları, mağaralar gibi bilgilere ulaşılabiliyor. Ayrıca, baraj, gölet ve HES'lerle ilgili bilgiler de var.

Anıt ağaçlar

Korunan alanlarla ilgili verilere ulaşabilmenin bir diğer adresi ise Sit Alanları Vatandaş Bilgilendirme Sistemi ( SAVAB). Bu sistemde doğal sit alanları, özel çevre koruma bölgeleri, koruma altındaki anıt ağaçlar ve mağaralar görülebiliyor. Anıt ağaçlarla ilgili olarak İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin de internet sitesi ve mobil aplikasyonu var.

Hava kalitesi, barajlar ve kuraklık

Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nın Ulusal Hava Kalitesini İzleme Ağı sistemi havaizleme.gov.tr adresinden 191 hava ölçüm sisteminin verilerine ulaşmanız mümkün. Hava kaliteleri, iyi, kötü, tehlikeli gibi sınıflandırmalarla görülebiliyor.

Meteoroloji Genel Müdürlüğü'nün de kuraklık izleme sistemi var. Kuraklık durumuna bakmak istediğiniz yeri ve dönemi de seçerek karşılaştırmalı kuraklık verilerine ulaşabiliyorsunuz.

ÇED Raporları, lisanslar, ruhsatlar

"Çevresel Etki Değerlendirmesi" (ÇED) adını son yıllarda sıkça duymaya başladık. Alışveriş merkezinden, fabrikaya, mermer ocağından hidroelektrik santrallerine kadar birçok proje için ÇED raporu onayı gerekiyor. Şirketlerin ÇED raporu için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'na başvuruda bulunması lazım. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı da ÇED duyurularını internet sitesinin duyurular bölümünden yayınlıyor. Kronolojik olarak da ÇED kararları yer alıyor. Bu bilgilere ayrıca Çevre ve Şehircilik İl Müdürlükleri sitelerinden de ulaşılabiliyor.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun internet sitesi üzerinden ( epdk.gov.tr) elektrik, doğalgaz ve petrol lisansları, Maden İşleri Genel Müdürlüğü'nün internet sitesi üzerinden de maden arama ruhsatlarının safhalarına ulaşabilirsiniz. Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün internet sitesinden de HES'lerle ilgili bilgilere ulaşmak mümkün.

Rehberde ayrıca, arkeoloji ve kültür varlıkları, tescil kayıtları, kanun, yönetmelik ve Meclis komisyon raporlarıyla ilgili de bilgiye nasıl ulaşabileceğinize dair kapsamlı yönlendirmeler var.

Rehbere, buradan e-kitap olarak ulaşabilirisiniz.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kent ve ekoloji haberleri için kaynaklara nasıl ulaşılır?

# data[].attributes.attachment_link.description
Türkiye, bürokrasinin yoğun olduğu ülkelerden biri. Şeffaflık konusunda da karnesi zayıf. Böylesi bir tablo gazeteciler için zorluk yaratıyor. Son yıllarda başlayan kentsel dönüşüm süreçleriyle beraber kentler, okurun ve dolayısıyla gazetecilerin temel gündem maddelerinden biri hâline geldi. Sadece kentsel dönüşüm de değil, Türkiye'nin pek çok kentinde yapılan enerji santralleri, maden sahaları gazetecilerin gündeminde.

# data[].attributes.body
Kaçıranlar için @ahmetasabanci tarafından hazırlanan #neokuyoruz bülteni @NewsLabTurkey web sitesinde. Mail bültenini mailde okumanın tadı başka oluyor, o yüzden abone olmanızı öneriyoruz tabii.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bu hafta "Ne Okuyoruz" bölümünde dijital ile gazetecilik arasındaki ilişkiye odaklanan bir derlememiz var. Bunların yanında Yunanistan'da gazetecilere yönelik şiddetin artışını ve Getty Images'ın foto muhabirlikte erkek egemenlikle mücadele adımlarını da bu bölümde bulacaksınız.

"Haftanın Odağı" ise gonzo gazetecilik. Hunter S. Thompson'ın en meşhur sözlerinden birisi olan "Gidişat tuhaflaştığında, tuhaflık profesyonellik olur"un günümüze uygunluğunu da düşünerek bu sayının odağını ona ayırdım.

Şimdilik benden bu kadar. Görüş ve önerilerinizi her zaman bekliyoruz.

Haftaya görüşmek üzere!
-Ahmet A. Sabancı
Bu Hafta Ne Okuduk?

YUNANİSTAN'DA SAĞIN YÜKSELİŞİ GAZETECİLERE ŞİDDETİ DE BERABERİNDE GETİRİYOR: Gazetecilerin karşı karşıya kaldıkları şiddet biçimlerini ve bunların kaynaklarını saymakla bitiremeyiz. Genel bir eğilim olarak elinde şiddet uygulama gücü olduğunu düşünen hemen her kesimin, gazeteciler istediklerini yazmadıklarında bunu kullanmak için fırsat kolladıkları ortada.

Bunun güncel bir örneğini de Yunanistan'da görmeye başlıyoruz. Özellikle geçtiğimiz yıl Makedonya ile yapılan anlaşmadan ve ülkedeki göçmen karşıtlığından beslenen aşırı sağın yükselişi, onlara dair haber yapan ya da eylemlerini takip eden gazetecilere yönelik şiddetin de artışına sebep oluyor. Yalnızca 20 Ocak 2019'da aşırı sağ grupların yaptığı bir eylemde en az beş gazeteciye karşı saldırı gerçekleştirilmiş ve ekipmanlarına zarar verilip çalınmış. Giderek artan bu saldırıların altında ise ağırlıklı olarak sağ grupların dünyanın hemen her yerinde beslediği "gazetecilerin onların düşmanı olduğu" algısı yatıyor. Politikacıların da bundan faydalanıp bu algıyı yayıyor olması da doğrudan olmasa da bu şiddeti meşrulaştıran önemli bir etken.

ALMAN BASINI FACEBOOK'A KARŞI HÂLÂ ÇEKİMSER: Facebook'un gazetecilere ve basına karşı yarattığı güvensizliği ve genel olarak basınla sorunlu ilişkisini önceki bültenlerimizde ele almış, haftanın odağında da kapsamlı bir şekilde incelemiştik. Facebook bu konuda ısrarcı olmaya devam etse de Alman basını kendisini korumaya almaya ve Facebook'un vaatlerine kapılmamaya çalışıyor.

Genel olarak Alman basınında sosyal medya ve dijital platformlarla ilişkinin sınırlı olduğunu ve her ne kadar yeni teknolojileri benimsemeye çalışsalar da geleneksel gazetecilik yaklaşımını korumak için önemli bir çaba gösterdiklerini söylemek mümkün. Yakın zamanda gerçekleştirdiğim bir ziyarette yaptığım görüşmelerde de bunu yakından gözlemleme şansım oldu. Özellikle ABD merkezli medya kuruluşlarındaki sosyal medya platformları ile iç içe üretim yapma eğiliminin neredeyse tam tersi bir profil çizen Alman medyası, özellikle günümüz platform merkezli gazeteciliğine karşı nasıl alternatifler olabilir sorusunu merak edenler için takip etmeye değer.

ÇEVRİM İÇİ HABER ALGIMIZIN DEĞİŞİMİ: "İnternetten haber okumak" dediğimizde şu an aklımıza birçok şey gelebiliyor. Haber uygulamaları, sosyal medya, haber siteleri, mesajlaşma uygulamaları ya da akıllı asistanlar gibi birçok farklı yoldan habere ulaşmak mümkün. Teknik olarak hepsi habere internetten ulaşmak kategorisine girse de her biri çok farklı bir haber alma şekli. Fakat bu değişim o kadar hızlı gerçekleşti ki, böyle bir değişim olduğunu anlayamadık bile.

Bu yüzden Pew Research tarafından yayınlanan bu blog postu ilgi çekici. Pew ekibinin yaptığı araştırmalarda yıllar içerisinde çevrim içi haber okumayı nasıl sorulaştırdıklarını ve bu soruların nasıl değiştiğini örneklerle göstermişler. Bu da bizlere insanlık olarak daha önce hiç görmediğimiz bir hızda değişen alışkanlıklarımıza dönüp bakmak için güzel bir fırsat sağlıyor.

SOSYAL MEDYADA VERİ GAZETECİLİĞİ ZORLAŞIYOR: Veri gazeteciliğinin gelişmesinde ve büyümesinde en büyük rolü oynayan faktörlerden birisi sosyal medyayı insanların aktif bir şekilde kullanmasıydı. Burada üretilen veri, gazeteciler için çok büyük bir kaynak ve bunların analizi sayesinde birçok önemli haber üretildi.

Yaşanan gelişmeler, bu veriye erişimi giderek daha da zorlaştırıyor. Bir yanda Cambridge Analytica skandalı gibi kötü niyetli aktörlerin bu verileri kullanarak insanların özel hayatlarını ihlal ediyor olması, diğer yanda ise bu verinin giderek daha değerli hâle gelmesi ile şirketlerin bunu kendilerine saklamak istemesi, bu verilere ulaşmayı giderek daha da zor bir hâle getiriyor. Jeff Hemsley, yazısında bu durumun gazetecileri nasıl etkileyebileceğini anlatıyor ve gazetecilerin bu veriye erişerek insanları bilgilendirme görevine devam edebilmesi için platformların özel imkânlar sağlaması gerektiğini söylüyor.

GETTY IMAGES FOTOĞRAFÇILIKTAKİ ERKEK EGEMENLİKLE MÜCADELE EDİYOR: Gazeteci anlattığı haberler ve olaylar ile okurun gözü, kulağı olur ve okurun o haberi nasıl göreceğini veya ne kadar görebileceğini belirler. Bu bildiğimiz bir şey, foto muhabirlikte ise bu deyim daha doğrudan bir anlam kazanıyor. Bu yüzden de kimin gözünden gördüğümüz de daha önemli olabiliyor.

Bunun farkında olan Getty Images, foto muhabirlik alanındaki erkek ağırlığını azaltmak ve kadınlar ve "non-binary" kişilerin de foto muhabirlik alanında görünür olmasını sağlamak için adım atmaya karar vermiş. Bu girişimlerden birisi de Women Photograph Grant. Endüstrideki erkek egemenliği kırmaya yönelik bu girişim oldukça değerli. Genel olarak çeşitliliğin gazetecilik için olan önemi, foto muhabirliğinde daha da artıyor. Bu yüzden foto muhabirlik de dahil olmak üzere gazeteciliğin ve medyanın her alanında böyle çabalara ihtiyacımız var.

Haftanın Odağı: Gonzo Gazetecilik

Gazetecilik üzerine yapılan tartışmalarda özellikle tarafsızlık ve gazetecinin bir tavrı, duruşu olmalı mı konusu sıkça gündeme gelir. Elbette bunun en önemli sebeplerinden birisi belirli politik grupların ya da güçlerin aracı hâline gelen, yalan ve manipülasyonu haber yapmanın önüne koyan yayınların ve kişilerin olması. Bu durum, aslında gazetecilerin gerçekten üzerine oturup düşünmesi gereken tarafsızlık ve objektiflik meselesinin üstünü örtüyor ve bunu bir gazetecilik tartışmasından çok siyasi bir tartışmaya çeviriyor.

Eğer gerçekten gazetecilik ve objektiflik konusunu ele almak istiyorsak, buna gonzo gazetecilik ve Hunter S. Thompson'dan başlamamız gerekiyor. 1970 yılından intihar ettiği 2005 yılına kadar ürettiği işlerle, bir türün doğmasını sağlayan ve gazeteciliğe yeni bir soluk getiren Thompson, gonzo gazetecilik kavramını da üreten kişi. En meşhur eserleri olan Fear and Loathing in Las Vegas, Hells Angels ve Campaign Trail '72' nin yanı sıra yazdığı birçok yazı ve kitapla, gonzo gazeteciliğin temellerini atıp geliştirdi. Elbette kavram ve tarz genellikle Hunter S. Thompson ile başlamış olarak kabul ediliyor olsa da, bu tarzın kökleri 1960'lardaki New Journalism akımına ve 20. Yüzyılın başlarında yaşamış gazeteciler Nellie Bly ve Djuna Barnes'a kadar gidiyor.

Gonzo gazeteciliğin ne olduğunu açıklamak aslında çok da zor değil. Gonzo gazetecilik özünde bir gazeteci gibi haberin peşinden koşmayı ve toplanan her şeyi okura ulaştırmayı amaçlar. Ama bunu kuru ve tarafsız görünen bir dille yapmak yerine gazetecinin o anki tecrübesini ve hislerini de bu anlatıya dahil eder, okur gazeteci bu haberin peşindeyken neler gördüyse ve hissettiyse onu da okur. Gonzo gazetecinin bir tarafı vardır, çünkü anlatıcı olarak haberin içerisindedir. Bunu saklamaz, okur da gazetecinin kim olduğunu ve nasıl baktığını birebir tecrübe ettiği için bunun bilincinde olur. Gonzo gazeteci aynı zamanda dili ve anlatımı da zengin kullanmayı tercih eder, görece kuru gazetecilik dili ile kendisini sınırlamaz.

Bunu bugünün tarafsız gazetecilik tartışmalarıyla karıştırmamak gerek. Çünkü ele aldığımız sorunların kaynağında düpedüz yalan haber yapmak, gazeteciliği siyasi bir araç olarak görmek ve taraflı olduğu hâlde bunu gizleyip inkar etmek yatıyor. Gonzo gazeteciliği benimseyenlerin derdi insanları kandırmak ya da onları bir politik görüşe inandırmak değil. Gonzo gazeteci; anlattığı hikâyeyi okurun kendi gözünden görmesini ister, ona daha saf bir anlatı sunmayı amaçlar ve haberciliği bir edebi tür olarak görüp anlatımını zenginleştirmeye çalışır.

Hunter S. Thompson bunların hepsini mükemmele yakın bir seviyede yapan ve gazetecilik için yeni bir çağ açan bir isimdi. Yazım tarzıyla, gazeteciliğe yaklaşımıyla dünyanın dört bir yanında kendisinin bile tahmin edemeyeceği kadar büyük bir etki yarattı. Günümüzde onun izinden giden ya da ondan etkilenen birçok isim ve kurum var. Rolling Stone dergisi için yazdığı yazıların derlemesi olan Fear and Loathing at Rolling Stone kitabını yıllardır dönüp dönüp okuyor olmam bu etkinin nerelere kadar ulaşabildiğine güzel bir örnek olacaktır.

Bu haftanın odağına gonzo gazeteciliği ve Hunter S. Thompson'ı alarak hem tanımayanların tanışmasını hem de bilenlerin hatırlayıp biraz okumasını sağlamak istedim.

# data[].attributes.attachment_link.title
Çevrim içi haberin tanımı, gonzo gazetecilik, Facebook ve Alman basını

# data[].attributes.attachment_link.description
Bu hafta "Ne Okuyoruz" bölümünde dijital ile gazetecilik arasındaki ilişkiye odaklanan bir derlememiz var. Bunların yanında Yunanistan'da gazetecilere yönelik şiddetin artışını ve Getty Images'ın foto muhabirlikte erkek egemenlikle mücadele adımlarını da bu bölümde bulacaksınız. "Haftanın Odağı" ise gonzo gazetecilik. Hunter S.

# data[].attributes.body
Here is a new report on @insidetrnews by @yunculerzeynep focusing on the debate regarding aid for refugees in Bolu.

# data[].attributes.attachment_link.title
The new mayor of Bolu threatens to cut off aid for refugees

# data[].attributes.body
Ahmet Tulgar sağın Babacan’a tutunmasını mükemmel özetlemiş: Biraz faydacılık, biraz vizyonsuzluk, ama hepsinden çok çaresizlik.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Geçen ayki yazılarımdan birinde Türkiye siyasi düzeneğini haznesine deterjan konulması unutulmuş ya da kasten konulmamış ama bolca yumuşatıcı sıvı boca edilmiş bir çamaşır makinesine benzetmiştim.

Kirliler temizlenmez, yumuşatılır sadece orada. Yumuşatılıp yeniden temizlerin arasına konulur. Üzerlerine de reklamlardaki gibi tombiş bir maskot oturtulur. Tombiş ve tercihan sevimli yüzlü.

Egemen sınıflar ve devletin bir kanadı sağa böyle bir figürün gerektiğine karar vermiş olmalı. Reklamcı deyimiyle şu son günlerdeki Ali Babacan 'relansman'nın sebebi bu. Biraz faydacılık, biraz vizyonsuzluk, ama hepsinden çok çaresizlik. Sağın krizinin yapısal olduğunun farkına varmaları epey zaman alacak egemen sınıfların ve statü gruplarının. Merkez sağ AKP tarafından yutulduğundan beri bütün umutları obeziteden mustarip, şişkinleşmiş, şişmiş AKP'nin merkeze doğru yuvarlanacağıydı. Oysa AKP'nin yerinden kıpırdayacak hali yoktur şu günlerde. Haliyle Türkiye sağına verebileceği bir şey de. O şey merkez sağa bir lider namzeti olarak sunuluyor olsa da.

Geçenlerde şöyle bir tweet attım: "Ali Babacan sırf yaşça, yaş itibariyle onlara bir nebze daha yakın diye siyasi başarı ve etkisi ölçüsünde fersah fersah altında olduğu, kaldığı kişilerle aynı fotokolajlara mı yerleştirilecek bundan böyle orta bulucu, ortalama sevici medyada?"

Bir aydır şartmış gibi her Ali Babacan haberinde, yorumunda böyle bir kolaj ekleniyor sayfaya. Soldan sağa Demirtaş (hele yani), İmamoğlu, Babacan. Yani illa Babacan'ı, Demirtaş ve İmamoğlu'ndan nasiplendirecekler. Haksız kazanç sağlayacaklar. Türkiye sağının ve egemenlerinin iyi bildiği bir şeydir bu tabii.

AKP'nin ekonomik, siyasi bütün hamlelerinde başrol kadroda yer almış zevattan merkez sağa umut devşirilirken, baş köşeye bu kadrodan Ali Babacan'ın oturtulmasının tipolojik sebepleri olduğunu düşünüyorum bazen. Ben bu anatomik meselelere takık biriyim, riskli benzetmeler yaparım bu minval üzre, ama zoraki değildir benzetmelerim, çoğunca gerçeğe yaklaştırır, hedefi bulduğu da sık olur.

Ali Babacan da, Türkiye merkez sağının ikonik tablosuna casting ajansı tarafından getirilmiş gibi. Çok partili rejime geçildiğinden bu yana Türkiye sağı bu tipi tercih ediyor. Piknik tipi. Menderes, Demirel, Özal sırasıyla. Tam da bu yüzden Demirtaş ve İmamoğlu'nun köşeli figürlerinin yanı başında, onların zıttını temsilen, en azından anatomik olarak sağın has figürü olabilir Ali Babacan. Ama başka da verebileceği bir şey yok gibi görünüyor. Bırakınız toplumu, egemenlere bile.

Ne zaman Türkiye egemenlerini bir kriz anında umarsızca bir umut, verili iktidara bir alternatif arar görsem, Joseph Schumpeter'in Marx'tan esinlenip de kapitalizme baştacı ettiği 'yaratıcı yıkım' kavramı aklıma gelir. Çünkü her defasında yıkıcı oldukları ölçüde ne denli yaratıcılık yoksunu olduğu ortaya çıkar Türkiye egemen sınıfları ve statü gruplarının. Ki zaten varoluşları bir yıkımdır toplum için. Bu defa da çıkara çıkara Ali Babacan'ı çıkardılar işte sağın yeni lider namzeti olarak.

Alttan alta bir kriterleri daha olmalı Ali Babacan'a yönelmede. Dinci muhafazakârlıktan milliyetçi otoriteryanizme savruldukça taşralılaşan, taşraya sıkışma eğilimine giren AKP'den kentli bir çehre çıkaracaklar kendilerince.

Kendilerince, çünkü bir kere bir sağ müptelalığı teşhisi koymuşlar ya bu topluma, yaptım oldu'cu olmuşlar sonrasında artık bu sermaye sınıfı da, devlet beslemesi statü grupları da.

Şimdi böyle deyince, yine Schumpeter ve onun "seçkinler demokrasisi' tanım ve kabulü geliyor aklıma. Oysa tam da burada Jürgen Habermas'ın müzakereci (deliberativ) demokrasi modeli ve tercihini anmak gerekiyor.

Sahiden Ali Babacan, neyi müzakere etmiş, neyin mücadelesini vermiş partisi içinde de, şimdi sağın demokratikleşme maskotu seçiliyor? Kendi partisi içinde demokrasi mücadelesi verememişken, Türkiye'ye umut edilmek isteniyor.

Mücadele vermemiş de bir özeleştiri vermiş mi peki? Hayır. Hangi 'win win' (kazan kazan) hesaplı savaş politikasında, hangi sermaye tercihli ekonomik yıkım programında imzası yok oysa?

Yine yani haznesine deterjan konulmamış makineden alınıp temizlerin arasına sıkıştırılacak kirli çamaşırlar. Üstüne de tombiş, sempatik bir maskot.

Tam bir reklam kampanyası, Türkiye sağının yeni relansmanı. Casting'i de pek başarılı.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bir siyasi relansman kampanyası: Ali Babacan

# data[].attributes.attachment_link.description
Geçen ayki yazılarımdan birinde Türkiye siyasi düzeneğini haznesine deterjan konulması unutulmuş ya da kasten konulmamış ama bolca yumuşatıcı sıvı boca edilmiş bir çamaşır makinesine benzetmiştim. Kirliler temizlenmez, yumuşatılır sadece orada. Yumuşatılıp yeniden temizlerin arasına konulur. Üzerlerine de reklamlardaki gibi tombiş bir maskot oturtulur. Tombiş ve tercihan sevimli yüzlü.

# data[].attributes.body
“Younger people and those without children are most likely to suffer from burnout, due to expectations of a new job not being met.”

# data[].attributes.body
Some newsrooms still believe that burnout is just part of the job and that journalists should soldier through it. This article questions if it is a valid approach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In an age of 24-hour news and deadlines around the clock, it is not surprising that burnout is becoming commonplace in the newsroom.

Despite this, some newsrooms still have an outdated approach, believing that it is just part of the job and that journalists should soldier through it.

Zuzanna Ziomecka, editor of Gazeta Wyborcza, and founder of now-ceased project NewsMavens, explained in a podcast with Journalism.co.uk why such a practice no longer works in today's media landscape.

"What's happened to the news industry, as it's moved away from paper and tried to embrace digital, is that the base of the workflow has fallen out of place" she explained, adding that the lack of routine in journalism, coupled with the constant demand for content, means the news industry has created conditions "ripe for burnout".

Ziomecka cited Christina Maslach, co-author of the Maslach Burnout Inventory, and said there are six different components that can contribute to burnout; excessive workload, a lacking a sense of control, a low sense of reward, isolation from community, perceived unfair treatment and misalignment of values between the individual and organisation.

With this in mind, there are a variety of 'red flags' to which can be useful early warning signs.

Some of these include regular absences from work and increased sickness due to lowered immunity. When present, employees might repeatedly make simple mistakes and a lack personal responsibility for their actions.

They might also have a hard time gauging the severity of situations, showing apathy in the face of serious issues and reacting hysterically at less important matters.

But burnout goes even further than this. It can have an impact on both a person's ability to perform and how the brain functions, similar to that of people suffering from trauma.

The part of the brain responsible for responding to threats and stress is enlarged in people suffering from chronic stress. Alarmingly for journalists, the part responsible for cognitive functioning, including communication and memory, shrinks.

"For anybody who's in a high pressure environment with a really dynamic set of goals and a changing news cycle, this is basically the end of your ability to perform," she explained.

Ziomecka indicated that younger people and those without children are most likely to suffer from burnout, due to expectations of a new job not being met, not having emotional fulfilment and a social life realised at their workplace.

Importantly, burnout should be seen more as a result of poor management, rather than an employee problem. Editors, who in particular have large amounts of pressure on their shoulders, should receive support and leadership that fits the challenges of the modern newsroom.

To do this, Ziomecka explained news organisations need to meet the same standards of other similar industries by providing support from coaches.

"This is absolutely standard in business, in technology and finance that these people get support. They have somebody to talk to, they have somebody to vent to and somebody who will help them maximise the potential they have for the good for their team."

Free daily newsletter

If you like our news and feature articles, you can sign up to receive our free daily (Mon-Fri) email newsletter (mobile friendly).

# data[].attributes.attachment_link.title
Why newsrooms need to be talking about the six components of burnout

# data[].attributes.attachment_link.description
In an age of 24-hour news and deadlines around the clock, it is not surprising that burnout is becoming commonplace in the newsroom. Despite this, some newsrooms still have an outdated approach, believing that it is just part of the job and that journalists should soldier through it.

# data[].attributes.body
@NewsLabTurkey'de @demirelsadettin'in #R serisinin yeni yazısı var. Bu yazıda konu #R ekosisteminde veri setlerinin birleştirilmesi.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Veri gazeteciliği genel olarak veriyi inceleyerek, tarayarak, analiz ederek ve görselleştirerek verideki ilişkiler ve çıktıların habercilik pratiklerinde kullanılması olarak tanımlanıyor. Kısaca gazetecilik faaliyetleri için verinin gücünden yararlanarak hikâyeler anlatmak da denebilir. Genellikle veri haberciliği pratiklerinde de gazetecilerden veri noktalarını birleştirerek,

karşılaştırarak, oranlayarak bir sonuca varmaları ve anlamlandırmaları bekleniyor. Bazı durumlarda zahmetli olabilen veri birleştirme sürecini R ekosisteminde nasıl gerçekleştirebileceğimizi bu yazıda anlatacağım.
Neden veri birleştirme (data joining) işlemine ihtiyaç duyuyoruz?
Veri setleri genelde belirli kategorilerde belli başlı değişkenlerle sunuluyor. Fakat her veri tablosunun istediğimiz tüm değişkenleri içermesi mümkün değil. Bu nedenle farklı değişkenler arasındaki ilişkileri inceleyebilmemiz ve belirli korelasyonlar elde edebilmemiz için veri setlerini ortak değişkenler yardımıyla birleştirmemiz gerekebiliyor. Örneğin, Türkiye'de iller bazında okuma-yazma oranının doğum oranları üzerine etkisini incelediğimizi düşünelim. Aynı veri tablosu içinde bu iki değişkeni bulamayacağımız için her iki değişkeni barındıran veri setini indirmeli, il sütunu yardımıyla birleştirme (join) işlemine başvurmalıyız. Tabi ki bu işlemi ofis programları ve Tableau yazılımı ile de gerçekleştirebiliyoruz, ama R ekosisteminin sunduğu olanaklar bu işlemi kat be kat daha kolaylaştırıyor.
Kullanılacak paketler ve veri setleri
Veri birleştirme işleminde "R Dplyr paketi ile veri nasıl işlenir ve analiz edilir? " yazımda ele aldığım veri işleme ve veri manipülasyonu pratiklerini kolaylaştıran dplyr paketini kullanacağım. Bu uygulamada 6 ayrı dplyr komutu ile eldeki veri setlerinin durumuna göre belirli işlemler yapacağız. Uygulamaya geçmeden önce kullanacağımız verilere göz atalım.
23 Haziran İBB seçim verisi
İlk veri setinde partilerin oy dağılımlarının bulunduğu değişkenleri bir tablodan diğerine aktaracağız. Bu işlemde left_join ve right_join gibi komutlar kullanacağız.
Freedom House Dünya Özgürlükler Raporu ve Yolsuzluk Algısı Endeksi verileri
İkinci veri setinde ise daha karmaşık veri setleriyle çalışacağız. Amacımız dünya özgürlük verileri ile yolsuzluk algısı arasındaki ilişkiyi bulmak. Bu nedenle Dünya özgürlük verileri ve yolsuzluk endeksi verilerini birleştirerek her iki veri tablosunda bulunan ülkelerin durumunu görselleştireceğiz.

Veri birleştirme aşamasına geçmeden önce şunu hatırlamakta fayda var: Ancak ve ancak iki veri seti arasında ortak değişken veya değişkenler varsa bu işlem sonrası yapılan analiz anlamlı olur. Yukarıdaki veri setlerinde ilçe ve ülke sütunları veri setlerinde ortak değişken olarak göze çarpıyor.

1. left_join ve right_join yardımıyla verileri birleştirme

left_join ve right_join komutları veri setlerinin konumuna göre ortak bir değişken yardımıyla bir veri setindeki verileri bir diğerine aktarıyor. Ortak değişken bir nevi bu iki veri setini birleştirme sürecinde anahtar rolü görüyor Ortak değişkene sahip X ve Y adlı iki ayrı veri setimizin olduğunu düşünelim, bu iki veri setini birleştirmek için normalde kullanmamız gereken kod:

yeni_veri <- right_join(x,y, by ="ortak degişken") x'deki verileri y'ye aktarılıyor yeni_veri <- left_join(x,y, by ="ortak degişken") y'deki veriler x'e aktarılıyor

Ama bu işlemi aynı zamanda daha önceki yazılarımda da bahsettiğim gibi zincir operatörü (%>%) ile daha akıcı hâle getirebilir birçok işlemi birbirine bağlayabiliyoruz.

yeni_veri <- x %>% right_join(y, by="ortak değişken") yeni_veri <- x %>% left_join(y, by="ortak değişken")

Bu noktada önemli olan hangi veri setindeki değerleri hangisine aktaracağınız, ona göre left_join ve right_join komutları tercih edilebilir.

Yapacağımız veri birleştirme işlemine gelirsek: Akp ve Chp oy oranlarını bir tablodan diğerine aktaracağız. İlk işlemde Akp oy dağılımının bulunduğu sütunu Chp'nin oy oranlarının yer aldığı veri tablosuna taşıdık. Bu aşamada ilçe sütunu eşleştirici anahtar değişken görevi gördü.

İkinci işlemde ise bu sefer left_join komutunu kullanarak Chp'nin oy dağılımını Akp'nin oy oranlarının bulunduğu tabloya aktardık. Bu işlemleri animasyonlarda gösterildiği şekilde de yapabilirdik.

Son olarak partiler arası oy farkını yüzdelik olarak ilçe bazında görselleştirelim. Görüldüğü üzere İmamoğlu, Yıldırım'a en büyük farkı (%68) Beşiktaş'ta atarken Yıldırım lehine fark (%33) en fazla Sultanbeyli'de gerçekleşti.

Veri birleştirme işlemi basit bir işlem ama bazı durumlarda veri seti aynı sayıda ortak değere sahip olmayabilir. Bu pratikte İstanbul'un ilçelerini anahtar değişken olarak kullandık. Peki farklı araştırmalarda veya raporlardaki verileri nasıl birleştirebiliriz. Veri setlerinde bulunan ortak veya ortak olmayan değerlere nasıl ulaşabiliriz?

2. Daha karmaşık veri setlerini birleştirme

İkinci veri birleştirme işleminde Freedom House 2018 Dünyada Özgürlükler Raporu ve 2018 yılı Yolsuzluk Algısı Endeksi verilerini kullanacağız. İşlem sonrası özgür ve demokratik ülkelerde yolsuzluk algısının nasıl seyrettiğini görselleştireceğiz. Bu iki veri seti İBB seçim verisine göre daha karmaşık çünkü ortak değişken aynı sayıda değil. Veri setlerini önizlersek yolsuzluk algısı endeksi 180, dünyada özgürlükler raporu ise 208 ülkeye dair veriler barındırıyor.

O hâlde ilk olarak bu iki araştırmanın veyahut veri setinin sahip olduğu ortak verileri bir araya getirelim. Bu işlemi inner_join () komutu ile yapacağız. Çalışma mantığı left_join ve right_join fonksiyonlarında olduğu gibi çalışıyor. Fakat işlevi aşağıdaki animasyonda olduğu gibi iki veri setinde bulunan ortak değerleri anahtar değişken yardımıyla birleştirmek.

İşlemi yine benzer bir şekilde gerçekleştirdik. Sol altta görülüyor ki her iki veri setindeki ülke sütununda 169 değer benzer.

Benzer veri noktalarına ulaştık. Peki ortak olmayan ne kadar değere sahipler? Bu işlemi ise inner_join() komutunun zıttı olarak görebileceğimiz anti_join() komutu ile gerçekleştireceğiz. Animasyonda görüldüğü üzere anti_join() işlemde ilk kullanılan veri setindeki değerleri diğer veri setini kullanarak filtreliyor.

Şimdi anti_join yardımıyla Yolsuzluk Algısı Endeksinde bulunan ama Dünyada Özgürlükler Raporunda bulunmayan verileri filtreleyelim. Öyle görünüyor ki sadece 11 veri noktası uyuşmamış. Bu işlemi veri setlerinin kodda kullanılma sırasını değiştirerek Dünya Özgürlükler Raporunda bulunan ama Yolsuzluk Algısı Endeksine dahil edilmeyen ülkeleri de bulabiliriz.

Kısacası inner_join komutunu iki veri tablosundaki benzer değerleri, anti_join'i ise farklı değerleri bulmak için kullanıyoruz. Peki iki veri setindeki tüm değerleri veri noktalarının aynı olup olmadığına bakmadan nasıl birleştirebiliriz. Bu aşamada full_join() komutu imdada yetişiyor. Animasyonda olduğu gibi iki veri seti ortak olmayan bir değere sahip olsa da birleştirilebiliyor.

Görüldüğü üzere her iki veri setindeki veri noktalarını birleştirdik. Bu aşamada bir diğer önemli nokta şu: Her iki tablosunda benzer değerler olmadığı durumlarda değişken karşılığı olmayan satır NA (veri noktasının olmadığını ifade eden) değeri alır. Nitekim aşağıdaki görselde NA değerlerini görebilirsiniz.

Son olarak birleştirdiğimiz veriyi Flourish ile interaktif bir şekilde görselleştirelim.
Ek komutlar ve kaynaklar
Bu yazıda kullandığım veri birleştirme komutları sıklıkla kullanılan dplyr komutları arasında sayılabilir. Ama bunların dışında fonksiyonlar da var ve veri manipülasyonu&birleştirme işlemleri için esnek yollar sunabiliyor. Aşağıdaki cheatsheet yardımıyla bu komutlara göz atabilirsiniz.

# data[].attributes.attachment_link.title
R ekosisteminde veri setleri nasıl birleştirilir?

# data[].attributes.attachment_link.description
Veri gazeteciliği genel olarak veriyi inceleyerek, tarayarak, analiz ederek ve görselleştirerek verideki ilişkiler ve çıktıların habercilik pratiklerinde kullanılması olarak tanımlanıyor. Kısaca gazetecilik faaliyetleri için verinin gücünden yararlanarak hikâyeler anlatmak da denebilir. Genellikle veri haberciliği pratiklerinde de gazetecilerden veri noktalarını birleştirerek, karşılaştırarak, oranlayarak bir sonuca varmaları ve anlamlandırmaları bekleniyor.

# data[].attributes.body
For those who are not familiar with the recent debate on media landscape in Turkey, @MenekseTK reported on it and I tried to contribute with my opinions: Government-backed report turns journalists in Turkey into public targets

# data[].attributes.body
It is impossible to deny the political and diplomatic function of international media outlets. Therefore, we can’t construct a future vision based on their existence. That’s why we should focus more on sustainable business models in our country.

# data[].attributes.body
But this discussion shouldn’t be about blaming these outlets and triggering more conspiracy theories. Demand to these organizations are more related to the situation in national journalism markets. People demand something other than what the media establishment offers.

# data[].attributes.body
I think there is a huge difference between inviting an outlet to conference and listing their names in a report which may have very unwanted outcomes due to high polarization in the country. But still, we need a further discussion about the role of international media outlets.

# data[].attributes.body
Sputnik was also one of the agencies listed there. But, there is a point we need to be careful about here. Sputnik or RT aren’t wanted in the conference because of their role in disinformation/misinformation while in Turkey, they are criticized because of being critical.

# data[].attributes.body
We spent last couple of days in Turkey discussing the role of international media outlets in Turkey. To summarize, a pro-government thinktank framed the role of these outlets as counter government propaganda organizations in a document they define as a “media report”.

# data[].attributes.body
Russian state-funded news outlets RT and Sputnik have been denied press passes for the inaugural global media freedom conference to be held in London this week. Here is the question: Do you think this is a democratic decision?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Russian state-funded news outlets RT and Sputnik have been denied press passes for the inaugural global media freedom conference to be held in London this week.

The Foreign Office, which is organising the event alongside the Canadian Government, said they had not been granted media accreditation "because of their active role in spreading disinformation".

Broadcaster RT and news agency Sputnik are both funded by the Kremlin and aimed at audiences outside Russia.

A Foreign Office spokesperson said today: "We are keen that international media outlets cover the Global Conference on Media Freedom.

"While it's not possible to accommodate all requests for accreditation, journalists from across the world's media are attending the conference, including from Russia.

"We have not accredited RT and Sputnik because of their active role in spreading disinformation."

Press Gazette understands the Russian media granted accreditation includes other state-funded outlets.

The Foreign Office's international media freedom conference will be held in London on Wednesday and Thursday and will be attended by government ministers and officials, the diplomatic community, international agencies, journalists and academics.

It is aiming to examine media freedom, how to make the world a safer place for journalists and "will see countries and international organisations coming together to take meaningful action to defend media freedom", the Foreign Office has said.

An RT spokesperson said: "It takes a particular brand of hypocrisy to advocate for freedom of press while banning inconvenient voices and slandering alternative media.

"Sadly, the world has learned to expect just that from the UK Foreign Office."

The Russian Embassy said it has contacted the Foreign Office to express "expressed resolute disagreement" at the decision not to accredit RT.

"It amounts to direct politically motivated discrimination of the Russian channel," the embassy said in a statement.

"The refusal of accreditation comes on top of the months-long smear campaign against RT by British political figures, governmental bodies, including media regulator Ofcom, and even fellow journalists."

At the end of 2018 UK broadcast regulator Ofcom found RT (formerly Russia Today) had "failed to preserve due impartiality" in seven news and current affairs programmes over a six-week period last year between 17 March and 26 April.

The breaches together "represent a serious failure of compliance with our broadcasting rules", Ofcom said, adding that it was considering a statutory sanction.

RT has since said it plans to take Ofcom to court for a judicial review of its ruling.

In May Foreign Secretary Jeremy Hunt criticised RT for wanting "their viewers to believe that truth is relative and the facts will always fit the Kremlin's official narrative. Even when that narrative keeps changing".
Picture: Reuters/Gleb Garanich

# data[].attributes.attachment_link.title
RT and Sputnik denied press passes for first media freedom conference

# data[].attributes.attachment_link.description
Russian state-funded news outlets RT and Sputnik have been denied press passes for the inaugural global media freedom conference to be held in London this week. The Foreign Office, which is organising the event alongside the Canadian Government, said they had not been granted media accreditation "because of their active role in spreading disinformation".

# data[].attributes.body
Bu arada @CJR’ın yeni sayısı dünyanın farklı coğrafyalarında gazeteciliğin yeni durumunun nasıl algılandığına odaklanmış. İlgilisinin dikkatine.

# data[].attributes.body
@ahmetasabanci’nın hazırladığı #neokuyoruz bülteninde bilimkurguda gazeteciler, fixer sorunu ve Deepfakes yasası var. Abone olmayı unutmayın.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Ne Okuduk" bölümünde yine birçok farklı konuyu ele aldım. Basının dünya genelinde yaşadığı ekonomik sıkıntıların yeni dalgalarından "fixer"ların özellikle Batılı olmayan ülkelerde yaşadıkları sorunlara kadar birçok başlığı bu haftanın derlemesinde bulabilirsiniz.

"Haftanın Odağı"nda ise bu yaz günlerine uygun olacağını düşündüğüm bir derleme var, gazetecilerin ön planda olduğu bilimkurgu eserler. Hem yeni okumalar arayanlar hem de gazeteciliğe dair farklı bir perspektif peşinde olanlar için faydalı olacağını düşündüğüm bir derleme oldu.

Şimdilik benden bu kadar. Görüş ve önerilerinizi her zaman bekliyorum.

Haftaya görüşmek üzere!
-Ahmet A. Sabancı
Bu hafta ne okuduk?

KRİZ DEVAM EDİYOR: Gazetecilik ve medya sektöründe özellikle geçtiğimiz ocak ayında kendisini sert bir şekilde göstermeye başlayan kriz, her ne kadar işten çıkarma ve küçülme haberleri azalmış gibi görünse de, aslında tüm gücüyle devam ediyor. Özellikle dijital medyanın daha büyük ve etkili olduğu ABD ve Avrupa ülkelerinde bunu daha net bir şekilde gözlemleyebiliyoruz.

Geçtiğimiz hafta da, ocak ayından bu yana geçirilen en sert haftalardan birisi oldu. The Intercept'in kurucusu olan First Look Media, çatısı altındaki Topic'i kapatıp ekibindeki 9 kişinin altısının işine son verdi ve yine yayınlarından birisi olan The Nib'in bütçesini kesti. Ohio, ABD'deki Youngstown kasabasının tek gazetesi olan The Vindicator da ağustos ayında kapanacağını duyurdu, bu da 65.000 nüfuslu bir şehrin gazetesiz kalması anlamına geliyor. New Orleans'ta iki yerel gazete birleşerek 161 gazete çalışanının işsiz kalmasına sebep oldu. Son olarak Quartz da küçülmeye gidenler arasında. 2019 başındaki işten çıkarmalar ile toplamda %10'luk bir küçülme yaşadı.

Tüm bunlar yıl başındaki küçülme akımıyla birleşince sektör açısından korkutucu bir tablo ortaya çıkıyor. Yalnızca ocak ve mayıs ayları arasında ABD merkezli kurumlarda 3000'den fazla medya ve gazete çalışanı işsiz kalmış durumda. Böyle yüksek seviyeler en son 2009'da yaşanan büyük krizde görülmüştü.

"FIXER" KAVRAMININ SORUNU: Gazetecilerin, çoğunlukla da Batılı ülkelerden dünyanın geri kalanına haber yapmak için giden gazetecilere, yol gösteren, tanımadığı bir yerde ona yardımcı olan ve bağlantılar bulmasını sağlayan kişilere "fixer" deniyor. "Fixer"lık ciddi bir meslek olduğu gibi içerisinde ciddi sorunları da barındırıyor.

Priyanka Borpujari'nin kaleme aldığı yazı, "fixer" kavramının altındaki sorunları ve özellikle ABD veya Avrupa'dan gelen gazetecilerin gittikleri ülkelerin önemli gazetecilerine birer "fixer" muamelesi yaparak onların emeklerini ve meslekteki yerlerini küçümsemelerini ele alıyor. Coğrafya temelli bir yukarıdan bakmanın ve hatta geldiği ülke sebebiyle kendisini daha iyi görmenin o ülkede yaşayıp çalışan gazeteciler ile dışarıdan gelenler arasında nasıl sorunlu bir ilişki yarattığını çok iyi bir şekilde özetliyor.

TEYİTÇİLERE KİM GÜVENİYOR?: Doğrulama ve teyit platformlarının en büyük sıkıntısı toplumun her kesimine ulaşabilmek ve onların güvenini kazanabilmek. Ama özellikle politikacılar tarafından beslenen kutuplaşma ve insanların basına olan güvenindeki azalma, bunu zorlaştırıyor. Kimi zaman bu kurumların şeffaflığı ve dürüstlüğü bile bunu kırmak için yeterli olmayabiliyor.

Pew tarafından ABD'de yapılan bir araştırma da bunu bizlere gösteriyor. Araştırmanın sonuçlarına göre Amerikalılar teyitçilerin tarafsız olup olmadığı konusunda neredeyse ikiye bölünmüş durumda. Özellikle Cumhuriyetçi partinin destekçisi olduğunu söyleyenlerin yüzde 70'i teyit ve doğrulama platformlarının taraflı olduğuna inanıyor.

Aynı araştırma Amerikalıların yüzde 72'sinin basının taraflı olduğuna inandığı sonucuna ulaşmış. Her ne kadar teyit platformlarının durumu genel olarak daha iyi görünse de, yine de yüzde 48'lik bir güven sorunu amacı tarafsızlık olan kurumlar için bir sıkıntı olarak değerlendirilebilir.

SİSTEMİN BİR PARÇASI OLARAK BÜLTENLER: Dijital yayıncılıkta tekrar popülerleşen bir alan hâline gelen eposta bültenleri yayınlarının bir parçası hâline getirmeye çalışan birçok kurum var. En önemli nokta, bunun okurun gerçekten işine yarayacak şekilde nasıl yapılabileceğini bulmak.

The Economist bu konuda bültenleri yayının daha organik ve özgün bir parçası gibi görerek hazırlamayı tercih edenlerden. Economist yakın zamanda en sık takip edilen iki bülteninde önemli tasarım ve içerik değişiklikleri yaptı. Bülteni yayının tamamlayıcı bir parçası gibi görerek bu değişime gitmenin faydasını görüyor, bültenler üzerinden diğer yayınlara giden okur sayısında şimdiden bir artış gözlemlemeye başlamış.

Görünen o ki, diğer yayınlardaki işlerinizi kuru bir şekilde paylaşmak yerine her parçaya ayrı bir özen göstermek ve tüm bunları bir sistem olarak düşünmek, okurlara ulaşabilmek adına önemli.

"DEEPFAKES" YASALARLA DURDURULABİLİR Mİ?: "Fake news" tartışmaları ilk başladığında tanık olduğumuz bir akımın benzerini, şu anda moda olan yeni kavramımız "deepfakes" ile de görmeye başladık. Hükümetlerin hemen her soruna karşı yasaklar ve cezalarla çözüm bulabileceğini düşünmesi ve bunların yaratabileceği yan etkileri hiç hesaba katmaması da sanırım bu döngüyü tekrarlayıp durmamızdaki en büyük etken.

Bahsettiğim örnek ABD'den. "Deepfakes" konusunun giderek popülerleşmesi üzerine, bir grup politikacı "deepfakes" üretimini ve paylaşımını yasaklayacak ve gerçek olmadığını belirten bir "watermark" ile paylaşılmamasını suça çevirecek bir yasa önerisi sundu. Fazlasıyla sorunlu ve tanımları bulanık olan bu yasanın tam olarak nasıl işleyeceği, neleri kapsayacağı ve nasıl bir yaptırım uygulayacağı konusunda ciddi kafa karışıklıkları var. Özellikle tanım sıkıntısı ve "watermark" zorunluluğu ifade özgürlüğü açısından da ciddi sorunları beraberinde getiriyor.

Her ne kadar yasanın kabul edilip edilmeyeceği konusu belirsiz olsa da, tıpkı "fake news" örneğinde olduğu gibi dünya genelinde oldukça sıkıntılı bir akımı başlatma ihtimaline de dikkat çekmek gerek.

Haftanın odağı: Bilimkurguda gazeteciler

Bilimkurgu her türlü sorunu ve konuyu özgürce ele alıp günümüzde konuştuğumuz meseleleri zihin açıcı bir perspektiften görmemize yardımcı olabilen bir edebiyat türü. Belki de bu sebeple George Orwell, Frank Herbert, Bruce Sterling, H. G. Wells, Laurie Penny ve Terry Pratchett gibi birçok isim hem gazeteci hem de bilimkurgu yazarı.

Bilimkurgunun medyayı ve gazetecileri ele aldığı örnekleri de bizim için oldukça faydalı olabilir. Bültende çoğu zaman gazeteciliğin geleceğini konuşurken günümüzden bakıyoruz fakat gelecekten bir gazetecilik bakış açısı ile bunu düşünmek çok daha farklı noktaları konuşmaya başlamamızı sağlayabilir. Ya da hiç deneyimleyemeyeceğimiz koşullarda bir gazeteciliğin nasıl sorunları olabileceğini görmek, günümüz koşullarına da daha yaratıcı yaklaşmamıza yardımcı olabilir.

Bu yüzden bu haftanın odağına bilimkurgu eserlerde başrolü oynayan gazetecileri aldık. Elbette listeye almadığımız veya gazetecilerin yan karakter olduğu birçok örnek de var ama okuma listesini de kısa tutmak adına böyle kısa bir derlemeyi tercih ettim. Ayrıca konuyla ilgili oldukça faydalı bir makale de listenin sonunda yerini aldı. Sıcak yaz günlerinde şimdiden iyi okumalar.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bilimkurguda gazeteciler, fixer sorunu, Deepfakes yasası

# data[].attributes.attachment_link.description
"Ne Okuduk" bölümünde yine birçok farklı konuyu ele aldım. Basının dünya genelinde yaşadığı ekonomik sıkıntıların yeni dalgalarından "fixer"ların özellikle Batılı olmayan ülkelerde yaşadıkları sorunlara kadar birçok başlığı bu haftanın derlemesinde bulabilirsiniz. "Haftanın Odağı"nda ise bu yaz günlerine uygun olacağını düşündüğüm bir derleme var, gazetecilerin ön planda olduğu bilimkurgu eserler.

# data[].attributes.body
A very useful list of open source tools for image and data verification, audio transcription and other story ideas.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Journalists are always looking for handy shortcuts to make the workflow of news production that little bit swifter, whether that is gathering story leads, verifying information or writing up your article.

Speaking at the Broadcast Journalism Training Council (BJTC) summer conference yesterday (3 July 2019), Matt Cooke, head of partnerships and training, Google, explained that there are many open-source tools at journalists' fingertips to help out. Here are some select picks to weave into your workflow.

Voice typing on Google Docs

If there is one task that bogs down journalists, it is transcribing audio from a dictaphone. So much so that some news organisations are exploring shortcuts with automated transcription tools.

There is a free tool on Google Documents though, that allows you to do just that. Under the drop-down menu for 'tools', there is an icon called 'voice typing...'

Once you press play, the tool will transcribe audio in real time. You can speak directly into a microphone, or play audio on loudspeaker from an external device. It will then transcribe the voice using AI and machine learning.

Google search refinements

How many times have you tried to search in vain for a link that you knew existed but could not find it? Cooke said there are simple ways to filter search results and find what you are looking for faster, by using a number of important, if basic, keystrokes:

"exact quote": Searching with an exact quote in speech marks will pull up the precise article where that can be found.

-phrase: using a hyphen before a word to remove it from the search criteria, e.g. cup -world

site:search: filter search results by a specific website, e.g. journalism.co.uk:digitalnewsreport2019

file:type: filter search results for specific documents, e.g. digitalnewsreport2019:pdf

site:Instagram.com journalism -skiing: search for specific Instagram posts, e.g. 'site:instagram.com journalism -bbc'

site:twitter.com inurl:lists < search >: search for specific Twitter lists on a given topic, 'e.g. site:twitter.com inurl:lists '

Digital image verification

In a landscape lurking with deepfakes and misinformation, journalists need digital tools to effectively verify content.

"There is nothing that will replace journalism, your analysis and your integrity but there are digital tools that can help you make that decision yourself," said Cooke.

"There are digital tools out there that are free, which can help you gather more information before you run a story or share a video."

Reverse image searching is the first port of call to give an indication whether an image is authentic or not. Head to Google Images and click the camera icon. From here, you can either use the image URL or upload the image yourself.

It will produce search results where the image is hosted elsewhere, but what is particularly key is the 'visually similar images' that will be produced. Here, you can identify if your image has been tampered with, or is in fact related to something entirely different. The same process can be achieved on tinyeye.com

Cooke warned the tool does not currently work well on mobile devices, but it is an area Google is looking to improve.

Verify with YouTube

There are also telltale signs as to whether a video hosted on Google-owned YouTube can be trusted.

The filter function on YouTube has many options for refining search results. For journalists, Upload date is key and Cooke recommended that this is used to verify whether breaking news stories are indeed breaking or just resurfaced.

Clear red flags can be found elsewhere, mainly on the uploader's account. Verified accounts will have a tick by their account name which is the sign of a reputable source.

Other giveaways could be on the 'About' section and whether that links to a correct website. You can also keep an eye out for other curated playlists showing content that would be unusual for an independent news organisation.

Finally, look at uploader's other videos. If today they have compelling footage in Manchester, but yesterday it was video games in Sydney, that could be a challenge, said Cooke.

Alternative options include the Amnesty International YouTube DataViewer, which takes a URL for a video and provides background info.

Watchframebyframe.com can also be used to play YouTube and Vimeo videos frame by frame, to see any inconsistencies in content. This technique was used to debunk a video of a skiier which digitally added a bear closely in the background, as three of the frames reveal the bear not in shot.

"More crucially, when I speak to people on news wires, they say they use technology like this freely available to interrogate data coming through, particularly if they want to work out location," Cooke said, adding the tool can also be used to read street signs caught in snapshot moments.

Verify by Translate

Staying with YouTube, some videos will show foreign characters that are not easily typed on English-speaking keyboards.

Google Translate has an option to draw in foreign letters, such as the German 'ß' or Japanese characters, and translate accordingly. It can help to set the language input first, but it can also detect language.

The pencil icon in the bottom right hand corner will enable handwriting, and you can use your mouse or finger, depending on device, to draw the letters.

Verify by location

Google Earth and Street View are two handy options for journalists to verify location, and compare online UGC videos to what is presented on these tools.

Some news organisations like Euro News leverages the power of open-source location-based tools to verify content.

Revisit websites in the past

Past that, there are ways to find out what stories news organisations were leading with on a particular day. Archive.org/web features a wayback machine which allows you to turn back the hands of time, and revisit a website in varying degrees of regularity.

Type in a website in the search bar, and you will find a slideable black and white graph which you can click on to visit the site at that point in time using cache data. There is also a calendar with blue hotspots that can go to specific dates.

"I can get a sense of their editorial judgement of the day, where they were placing stories or their hierarchy, and a sense of their headlines and editorial perspective of things," said Cooke.

Other niche - but handy - sites

Who.is allows you to find out who owns a particular website and can be used to weed out unreliable or unverified sources.

Suncalc.net allows you to see in any given area, on any given date, the direction of the sunrise and sunset. This can be useful in getting the bearings of verifying images and other time stamps.

BBC Africa Eye used open-source tools like this with their Anatomy of a Killing investigation.

Google Trends

Journalists can leverage the power of Google search results, to see the most searched terms on any given date, as anonymised index data.

By visiting Google Trends, and filtering by geography, time and certain categories, you can see at a glance what are the most searched-for queries.

Where does this come of use? Journalists can use this to spot trends on Google, Google News and YouTube, and compare them against other keywords. But it can also be a great source of stories.

Many publishers have done this to great effect, notes Cooke, including Sky Sports News with their Transfer Deadline Day coverage to know what their audiences are demanding answers to.

But other publishers such as Wired and Soccer AM have produced YouTube series, getting famous people to respond to 'the web's most searched questions' about them.

Further reading

There are 50 lessons on Google tools on the Google News Initiative Training Center, on data journalism, safety and security, verification and more. More topics should be added in September.

Free daily newsletter

If you like our news and feature articles, you can sign up to receive our free daily (Mon-Fri) email newsletter (mobile friendly).

# data[].attributes.attachment_link.title
A journalist's guide to open-source tools

# data[].attributes.attachment_link.description
Journalists are always looking for handy shortcuts to make the workflow of news production that little bit swifter, whether that is gathering story leads, verifying information or writing up your article. Speaking at the Broadcast Journalism Training Council (BJTC) summer conference yesterday (3 July 2019), Matt Cooke, head of partnerships and training, Google, explained that there are many open-source tools at journalists' fingertips to help out.

# data[].attributes.body
Canadian journalist Mohamed Fahmy blamed US President Donald Trump for some of the “amplified threats” against journalists, saying his “irresponsible rhetoric… actually could lead to more journalists being jailed” in the Middle East.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
One of the three Al Jazeera journalists who were imprisoned in Egypt for airing "false news" has warned press freedom has deteriorated worldwide since he was released almost four years ago.

Canadian Mohamed Fahmy blamed US President Donald Trump for some of the "amplified threats" against journalists, saying his "irresponsible rhetoric... actually could lead to more journalists being jailed" in the Middle East.

Fahmy spoke to Press Gazette ahead of the Foreign Office's inaugural international media freedom conference being held in London next week, at which he will speak alongside his former lawyer and UK special envoy on media freedom Amal Clooney.

He was one of three journalists for Al Jazeera English who spent more than 400 days in prison in Egypt after being arrested in December 2013.

Bureau chief Fahmy, Egyptian national Baher Mohammed and Australian Peter Greste were convicted in June 2014 of being part of Morsi's Muslim Brotherhood, which authorities had declared a terrorist organisation, and of airing falsified footage intended to damage national security.

Their convictions were overturned on appeal after it was ruled their rights had been violated, but Fahmy and Mohammed were again convicted and jailed in August 2015 before being pardoned and released about three weeks later. Greste had by this time been deported back to Australia.

Speaking to Press Gazette, Fahmy said his arrest shook his ideals as he had never thought his work would mean he would be branded a terrorist.

Despite his imprisonment he has "no regrets" about the work he did - only the decision to work with Al Jazeera, who he is now suing for allegedly knowingly endangering his life.

"Your life suddenly takes a very different turn and you become the story when you should never be the story," Fahmy said.

"My time in prison reminded me of the importance of the work NGOs do in civil society and how they become a lifeline to people in situations like that, for innocent people behind bars, and that's what inspired me to get involved in advocacy and activism.

"It's sort of a passport you have when you get out - I think a lot of people who have been imprisoned come out feeling they have a responsibility and a platform."

Since leaving prison, Fahmy has become a vocal campaigner for press freedom, often giving lectures in the US and Canada about "the importance of press freedom and the importance of writing what you want and not self-censoring".

"The most important message I put out there is no story is worth dying for but what we do is something that's vital to society," he added.

Fahmy's campaigning work over the past four years led to him joining The Investigative Journal as its chief executive this spring.

The London-based investigative news website launched in February in an effort to "counteract fake news and produce revelatory public interest investigations", including on the subject of press freedom.

Fahmy, working alongside his press freedom advocacy organisation Fahmy Foundation and Amnesty International, has also proposed a Protection Charter to the Canadian Government which would increase support for citizens detained or under threat overseas.

The idea came, he said, "when I was sitting on the floor of a dingy cell thinking about what the Government should be doing".

Although the United Nations is facing calls from more than 60 international media groups to support a convention on the safety of journalists, Fahmy said the organisation is "overloaded" and needs a specific envoy to deal with the issue who is unaffected "by arms deals and what happens between governments".

He added that the UN should amplify concerns over press freedom, including by fully investigating the killing of Washington Post columnist Jamal Khashoggi in the Saudi consulate in Istanbul last year, "because the threats have been amplified".

"Right now journalists are not just targeted by Governments, they are targeted by extremists on the ground...

"Unfortunately the leader of the free world Mr Trump has emboldened autocratic leaders in the Middle East to continue to target journalists by his irresponsible rhetoric.

"When I watch the Arab news, I'm seeing almost on a daily basis state-sponsored anchors endorse Mr Trump and saying the same stuff he's saying - CNN journalists are this or that, they're giving fake news.

"It's just horrible. It's irresponsible. It actually could lead to more journalists being in jail. That's what's happening on the ground in reality."

Speaking about the UK's current record on press freedom, Fahmy said next week's conference was a "positive, huge step" and praised Foreign Secretary Jeremy Hunt's appointment of Clooney as a special envoy on media freedom as an "excellent decision".

But he also noted the UK is ranked 33rd out of 180 countries on the World Press Freedom Index for 2019 compiled by Reporters without Borders because of issues relating to security, whistleblowing and data protection.

Looking ahead to the conference next week, Fahmy said: "The UK doesn't throw journalists in jail but this whole congregation of journalists on the frontline and journalists who are involved in press freedom advocacy is a huge, good step."

It is thought that about 350 journalists were imprisoned in 2018, an increase of nearly seven per cent on the previous year. More than half of them were being held in just five countries: China, Iran, Saudi Arabia, Egypt, and Turkey.

Between 80 and 94 journalists are thought to have been killed in 2018, depending on how the term is defined.

"I think that the situation has got worse worldwide since I was in prison.

"I remember in 2014 when I was in court on World Press Freedom Day I was shocked hearing that there were 200 journalists behind bars. Now we are talking globally that this number has almost doubled."

He added: "Press freedom is something the world needs now more than ever.

"As journalists we should continue at every chance we get to highlight the importance of protecting journalists because it needs to be very clear that people need to be accountable.

"UN security member states should understand that they can't get away with it."
Picture: The Investigative Journal

# data[].attributes.attachment_link.title
Former Al Jazeera journalist who was jailed in Egypt tells Press Gazette Trump is putting reporters at risk - Press Gazette

# data[].attributes.attachment_link.description
One of the three Al Jazeera journalists who were imprisoned in Egypt for airing "false news" has warned press freedom has deteriorated worldwide since he was released almost four years ago. Canadian Mohamed Fahmy blamed US President Donald Trump for some of the "amplified threats" against journalists, saying his "irresponsible rhetoric...

# data[].attributes.body
Gözetim, güvenlikleştirme gibi çok kritik iki fonksiyon görüyor SETA belli ki. Bir düşünce kuruluşu “ne yapmamalı” sorusunun özgürlükçü demokrasilerdeki karşılığı bu rapor.

# data[].attributes.body
Şemaların gösterdiği tek şey Türkiye’nin en muteber gazetecilerinin nasıl olup da yerli medya kuruluşlarından sürgün edildiği ve medyaya dair demokratik regülasyonlara gidilmedikçe bu çölleşmenin süreceği.

# data[].attributes.body
Etki ölçümlemeyen, 20. yüzyılın ağ şemalarıyla gazetecilerin profillerini birleştirip meşru medya kuruluşlarını terör örgütü gibi ele alan bu “şeye” rapor demek bile yanlış.

# data[].attributes.body
SETA’nın raporu tam bir rezillik. Baştaki Türkiye’ye yabancı kuruluşlarının ilgisinin oluşumuna getirdiği açıklamadan sonuç kısmındaki yazanların entelektüel seviyesi konusunda açıkça kendini ele veren tavsiyeler kısmına dek tam bir akıl fukaralığı.

# data[].attributes.body
Pew’in yeni araştırmasına göre fact-checker’lara ABD’de gazetecilere göre daha fazla güvenilse de, özellikle Cumhuriyetçiler arasında fact-checker’lara güven oldukça düşük.

# data[].attributes.attachment_link.title
Most Republicans don't trust fact-checkers, and most Americans don't trust the media - Poynter

# data[].attributes.attachment_link.description
From person-to-person coaching and intensive hands-on seminars to interactive online courses and media reporting, Poynter helps journalists sharpen skills and elevate storytelling throughout their careers.

# data[].attributes.body
#arabaşlık’ın yeni bölümünü ben kaçırmışım. Siz kaçırmayın. Ağzınıza sağlık ⁦@SezinOney⁩ ve ⁦@yunculerzeynep⁩.

# data[].attributes.attachment_link.title
Trablus krizi ve G-20 Zirvesi - 1 Temmuz 2019 - ara başlık - ara başlık

# data[].attributes.attachment_link.description
ara başlık'ın 32. bölümünde Zeynep Yüncüler ve Sezin Öney, Libya'da 6 Türk'ün alıkonulmasını, Suriye savunma füzelerinden birinin Kıbrıs'a düşmesini ve G-20 zirvesinden öne çıkan başlıkları konuşuyor.

# data[].attributes.body
@NewsLabTurkey’de dijital iş süreçlerinin yönetiminde yeni nesil haber odaları için hayat kurtarıcı olan uygulamalardan trello’yla ilgili bir içerik var.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Her zaman her şeyi aklınızda tutmanıza imkân yok. Bu durum için işletme danışmanı ve kıdemli eğitmen David Allen işleri yoluna koyma sistemi adını verdiği ve aynı isimli kitabındaki karmaşık, düzensiz çalışanlar için "GTD (Getting Things Done)" metodunu konferanslarda danışmanlık verdiği kişi ve kurumlara anlatıyor. GTD'de temel yaklaşım, her şeyin bir merkezde toplanması ve işlenmesi esasına dayanıyor. GTD'de tanımlanan "işleri" kısaca "kafanızı meşgul eden, sonuçlandırmanız gereken her şey" olarak düşünebilirsiniz. Göndermeniz geren bazı mailler, hazırlayacağınız projeler, eve dönerken yapacağınız alışveriş, varsa ödenmesi gereken motorlu taşıt verginiz, doğum günleri ve önemli günlerde almanız gereken hediyeler, düzenleyeceğiniz bir çok şey.

David Allen, "Tüm bu düşünceler bizi zamanlı zamansız rahatsız ederken kafamız rahat olamaz. Aklımıza yapmamız gereken bir iş henüz aksiyon almadığımız bir anda geldiğinde tedirgin oluruz, konsantrasyonumuzu bozar," diyor.

Yapmanız gereken tüm işleri alt alta yazıp sınıflandırdığınızda, bu işleri önceliklendirerek sırayla tamamlamak kolaylaşacak ve üzerinizdeki yük de hafifleyecek. Bunun için de ister kalem kâğıt ile isterseniz de bulut tabanlı uygulamaları kullanarak yapacaklarınızı liste şeklinde yazabilirsiniz. Bulut tabanlı uygulamalara güzel bir örnek ise Trello.

TRELLO NEDİR VE NASIL KULLANILIR?

Trello, hayatınızı ve işlerinizi organize edip takip etmenizi sağlayan bir proje yönetim aracı. Yapacağınız işleri, yaptıklarınızı ve hedeflerinizi aynı ekranda görerek işlerinizi organize etmenizi sağlıyor. Aynı zamanda ekip ile yürütülen projelerde de ekip elemanlarına görevler atayabilir, görevler için bir teslim tarihi koyabilirsiniz. Bu özelliklere hem bilgisayarınızdan hem de telefonunuzdan ulaşabilirsiniz.

Trello'ya başlarken

Trello'ya mail adresiniz ile üye olmanız gerekiyor.

Trello panosunda sadece dört temel bileşen var fakat olasılılıklar sınırsız:

A. Panolar: Pano, veri takibinin yapıldığı bir projeyi veya yeri temsil eder. İster yeni bir web sitesi başlatıyor ister bir tatil planlıyor olun Trello panosunda görevlerinizi organize ederek meslektaşlarınız, aileniz veya arkadaşlarınızla paylaşabilirsiniz.

B. Listeler: Listeler sayesinde kartlarınız (C) iş ilerleyişinin çeşitli aşamalarında düzenli tutulur. Kartlar, listeler arasında baştan sona taşınarak ortaya çıkan iş akışının öncelik sıralaması için kullanılabilir veya sadece fikirlerin ve verilerin takip edildiği bir yer görevi görebilir. Bir panoya sınırsız sayıda kart ekleyebilirsiniz ve dilediğiniz gibi düzenleyebilirsiniz.

Pano için basit bir liste kurulumu, kartların Yapılacaklar listesinde başlatıldığı ve Tamamladı listesine doğru ilerletildiği Yapılacaklar, Yapılanlar ve Tamamlandı başlıklarından oluşur. Trello'yu ihtiyaçlarınız doğrultusunda dilediğiniz gibi özelleştirebilirsiniz.

C. Kartlar: Bir panonun temel birimi karttır. Kartlar görevleri ve fikirleri temsil etmek için kullanılır. Kart, yazılacak bir blog yazısı gibi yapılması gereken bir iş ya da şirket tatil politikaları gibi hatırlanması gereken bir bilgi olabilir. Yeni kart eklemek için listenin en altındaki "Kart ekle" seçeneğine tıklayın ve "Kuru temizlemeden kıyafetini al" ya da "Blog yazısını yaz" gibi bir isim verin. Panoda her kartın durumunu taramayı ve görmeyi kolaylaştırmak için kart başlıklarını kısa tutun.

Kartlar, üzerine tıklanarak geniş kapsamlı faydalı bilgiler içerecek şekilde özelleştirilebilir. Herkesin yapılacak işleri net bir şekilde anlaması için, daha fazla bilgi eklemek üzere kartlara tıklayarak bitiş tarihleri, açıklamalar, eklentiler, yorumlar, kontrol listesi gibi ek bilgiler ekleyebilirsiniz.
İlerlemeyi göstermek için kartları listeler arasında sürükleyip bırakın. Bir panoya sınırsız sayıda kart ekleyebilirsiniz.

Ayrıca bir listeyi kopyalayıp yeni bir Trello kartına yapıştırarak kolayca toplu kart ekleyebilirsiniz. Trello, her satırı yeni bir karta otomatik olarak dönüştürecektir.

D. Menü: Görev kontrol merkezi olan menü, Trello panonuzun sağ tarafında bulunur. Men ü, üyeleri yönettiğiniz, ayarları kontrol ettiğiniz, kartları filtrelediğiniz ve Power-Up'ları etkinleştirdiğiniz yerdir. Panoda yer alan tüm etkinlikleri men ünün etkinlik akışında da görebilirsiniz.

Power-Up'lar ve entegrasyonlarla Trello panolarınızı bir üst seviyeye taşıyın

Şu ana kadar Trello'nun tabiatını anladınız: panolar, listeler, kartlar ve menü. Şimdi üretkenlik kazanma açısından daha faydalı olacak Power-Up'lara, entegrasyonlara ve geliştirici platformuna bir göz atalım.
POWER-UP'LAR
Elbette Trello, ekip çalışmasını yönetmek için kullanılabilecek çevrim içi tek uygulama değil. Tüm verilerinizi tek bir yerde bulmak ve erişilebilir hâle getirmek için Trello panolarınıza Slack, Bitbucket, Google Drive, Salesforce gibi birçok uygulama ve hizmet ekleyebilirsiniz.

Tek bir bakışta tüm uygulamalarınızdaki sürmekte olan tüm işleri güncel olarak görebilirsiniz. Power-Up'larkartları özelleştirmek, otomasyon eklemek ya da örneğin Özel Alanlar, Kart Tekrarlayıcı, Takvim gibi özelliklerle kartları zenginleştirmek için kullanılabilir.

Panolarınıza Power-Up eklemek çok kolay:

1. Power-Up dizinini açmak için pano menüsündeki Power-Up düğmesine tıklayın.

2. Panoya eklemek istediğiniz Power-Up'ın yanındaki "Ekle" ögesine tıklayın.

3. Ayarlarını düzenlemek ve Trello panosuyla entegre ettiğiniz uygulamalardaki hesapları bağlamak için ekleme düğmesinin yanındaki dişli simgesine tıklayın.

4. Çoğu Power-Up'ta bir Trello kartı açarak ve Power-Up için yeni düğmesine tıklayarak kartlarınıza bilgi, dosya ve daha fazlasını eklemeye başlayabilirsiniz.

Her pano, ücretsiz etkinleştirilen bir Power-Up'a sahip olabilir ve Business Class ve Enterprise takım üyeleri panolarında sınırsız sayıda Power-Up etkinleştirebilir.

Daha çok teknik ve verimlilik bilgileri için Trello'nun web sitesini incelemenizi tavsiye ederim.

Kaynakça:
Gazeteciler için Evernote ve GTD yöntemiTrelloTrello nedir? Nasıl kullanılır? - Zeynel Abidin ÇiftTrello nedir? Nasıl kullanılır? - Ayhan Korkmaz

# data[].attributes.attachment_link.title
Eski alışkanlıklardan vazgeçip çalışma düzeninizi değiştirmenizin vakti geldi: Trello

# data[].attributes.attachment_link.description
Her zaman her şeyi aklınızda tutmanıza imkân yok. Bu durum için işletme danışmanı ve kıdemli eğitmen David Allen işleri yoluna koyma sistemi adını verdiği ve aynı isimli kitabındaki karmaşık, düzensiz çalışanlar için "GTD (Getting Things Done)" metodunu konferanslarda danışmanlık verdiği kişi ve kur

# data[].attributes.body
The Economist’s data team uses sports analytics to produce editorial showing that managers in football matter much less than most fans think or how English clubs re-conquered European football.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Economist is mostly known for reporting on business, politics and economics but it has now expanded into sports coverage in a bid to grow its audience.

Its data team uses sports analytics to produce editorial showing that managers in football matter much less than most fans think or how English clubs re-conquered European football. They also launched a new golf predictive model for the golf majors and a data-driven piece on the increasing popularity of Cricket.

Behind the initiative is data editor Dan Rosenheck and his passion for sports which he also channels to The Economist's sports blog Game theory. Another advantage of covering sports is that it provides readily available, clean and comprehensive data.

"It's enough to go on baseballreference.com and I'm swimming in data that someone else has compiled and cleaned," said Rosenheck.

"Journalistic coverage of sports in the US has become quite saturated. An average American sports fan has not only a decent data literacy but also higher expectations when it comes to data-driven sports reporting.

"Whereas in the UK, an alarming share of popular sports coverage is still pretty innumerate and that creates market a opportunity for us."

Although data-driven sports content published online and on the back page of the print issue is aimed at a niche audience, the publisher sees it as an opportunity to grow a new pool of readers and subscribers.

"The biggest obstacle to getting new subscribers is people thinking that The Economist only covers economics. So anything we can do to showcase the breadth of what we cover is a help," said Rosenheck.

Four out of fifty features the data team produces a year are linked to sports. To give them a better exposure, in addition to the Game theory sports blog, there is the Graphic detail blog that features charts, maps and infographics.

Another avenue the data team is exploring to give their sports stories a new lease of life is podcasts and social media, such as Instagram, IGTV Stories or Snapchat, where the publisher has already built up a following.

"Producing one page takes about one month's worth of labour," said Rosenheck, adding that the publisher is keen to give more exposure to the sports content, given the important investment.

The data unit is well known for other successful data-driven features, such as this interactive feature on forecasting the US voting tendencies.

Free daily newsletter

If you like our news and feature articles, you can sign up to receive our free daily (Mon-Fri) email newsletter (mobile friendly).

# data[].attributes.attachment_link.title
The Economist uses sports coverage to grow its audience

# data[].attributes.attachment_link.description
The Economist is mostly known for reporting on business, politics and economics but it has now expanded into sports coverage in a bid to grow its audience. Its data team uses sports analytics to produce editorial showing that managers in football matter much less than most fans think or how English clubs re-conquered European football.

# data[].attributes.body
The real reckoning in the U.S.-Saudi partnership could come if a Democrat is elected president in 2020, though early warning signs are already visible.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The relationship has survived for seven decades. A Democratic president could change that.

Evan Vucci / AP / Shutterstock / Thanh Do / The Atlantic

An effort is under way in Washington to fundamentally overhaul, if not end, a decades-old American alliance-but it didn't come at the direction of the alliance-skeptical Donald Trump. The president, in fact, has paradoxically emerged as the greatest force of resistance to the change.

Fed up with the catastrophic human cost of Saudi Arabia's military intervention in Yemen's civil war and appalled by the murder of the Washington Post columnist Jamal Khashoggi, Congress seemingly attempts some sort of measure to censure the kingdom every week. Yet at every turn, the White House has blocked or circumvented those moves, standing staunchly by Saudi Crown Prince Mohammed bin Salman, or MbS, while escalating its confrontation with his archenemy, Iran.

The real reckoning in the U.S.-Saudi partnership could come if a Democrat is elected president in 2020, though early warning signs are already visible. Virtually all Democratic lawmakers, along with several Republican members of Congress and various lobbyists, analysts, and former officials, are shunning the Saudis to the point where a visit to Washington, D.C., by MbS, the heir apparent who was welcomed in 2017 and 2018, seems inconceivable anytime soon.

Related Stories

When Franklin D. Roosevelt and King Abdulaziz met aboard the USS Quincy in 1945, neither could have foreseen the cracks that would form in a relationship built on mutual benefit: a steady supply of Saudi oil in exchange for U.S. military protection.

But even the fallout from the September 11 attacks-in which 15 of the 19 hijackers were Saudi-did not present the kind of existential challenge evident today. U.S. lawmakers are engaged in numerous efforts to restrict arms sales to the kingdom and hold MbS, along with other top officials, accountable for Khashoggi's death.

For now, the Saudis are banking on the Trump administration's allegiance. Yet they acknowledge, or at the very least pay lip service to, their precarious position.

"We in [Saudi Arabia] recognize that the relationship has come under strain recently, but we are working hard on restoring it to what it once was. We realize it's going to take some time, but we see it as a marathon not a sprint," a senior Saudi official wrote to us recently on the condition of anonymity to discuss the issue. That's far from the mea culpa U.S. lawmakers are demanding.

In May, the administration invoked emergency powers to bypass Congress and sell billions of dollars' worth of weapons to Saudi Arabia, a show of support that nevertheless reflected the administration's awareness that it would not have been able to get lawmakers to approve the arms sales. The Senate responded by passing several measures to try to prevent the sales-moves remarkable not just for their bipartisan backing, but also for the fact that they came amid heightened tensions with Iran, which Trump cited as grounds for the emergency transactions.

In April, Trump vetoed a resolution to end U.S. support for the Saudi-led military intervention against the Iran-aligned Houthi rebels in Yemen. He had to take that step because seven Republicans in the Senate and 16 in the House of Representatives had joined nearly every Democrat in both chambers to support the legislation.

Trump, whose first trip abroad as president was to Saudi Arabia, has championed the alliance in part because his administration and the Saudi government are both alarmed by Iran's suspected nuclear-weapons pursuits and support for militant groups in the Middle East. Secretary of State Mike Pompeo focused only on the threats posed by Iran during meetings with the Saudi king and crown prince in Riyadh last week. And while Trump said he raised Khashoggi's killing with MbS at the G20 summit in Japan, he would not be drawn on the CIA's intelligence that reportedly concluded with high confidence that the crown prince ordered the journalist's murder.

But Trump's motivations for dismissing concerns about the war in Yemen and Khashoggi's assassination range from the close personal relationship between MbS and Trump's son-in-law, Jared Kushner, to Riyadh's plentiful purchases of U.S.-made weapons, which the president argues create American jobs. "You have people wanting to cut off Saudi Arabia. They bought $450 billion" worth of military equipment, Trump declared at a recent campaign rally, greatly inflating the actual figures. "I don't want to lose them!"

Most Americans, of course, have had negative views of Saudi Arabia since the 9/11 attacks; two-thirds of the public currently view the kingdom unfavorably, Gallup's highest reading in its three decades of polling on the question.

The big development now is that there's also serious ferment in the nation's capital, where Saudi Arabia by one estimate poured more than $40 million into lobbying Congress, the executive branch, think tanks, and media outlets in 2017 and 2018 alone- tripling its spending on influence operations from the last year of Barack Obama's administration to the first year of the Trump administration. All the Saudis have to show for that money, though, is a rock-solid friend in the White House and an open revolt on Capitol Hill.

"The Saudis used to have really strong bipartisan support in Washington," Senator Chris Murphy of Connecticut, a Democrat and longtime critic of Riyadh, told us. Now "they are clinging to this alliance simply through the force of the regime's relationship with one person: Donald Trump."

"Maybe we have a hard time forcing a reset while Trump is in office," added Murphy, who has sponsored numerous bills to rein in the security relationship with the Saudis. "But a reset's coming."
Conor Friedersdorf: Saudi Arabia first
Republican and Democratic presidents alike have been forced to mostly give Saudi Arabia a free pass on rights abuses and political repression, given the extent to which Washington relies on Riyadh as a stable geopolitical weight in the Middle East.

But several 2020 candidates have made their displeasure clear. Joe Biden, the current front-runner among Democrats vying for the White House, wants out of the war in Yemen and once likened the U.S. partnership with Saudi Arabia to America siding with a "no-good SOB" like Joseph Stalin during World War II. Cory Booker has called for the United States to "reexamine [the] entire relationship" with Riyadh. Elizabeth Warren has slammed Trump for appeasing U.S. defense contractors by not halting the flow of weapons to Saudi Arabia.

Pete Buttigieg, in a national-security speech last month, said that on his watch the United States would "remain open" to working with Riyadh for the American people's benefit. "But," he added, "we can no longer sell out our deepest values for the sake of fossil-fuel access and lucrative business deals."

And Bernie Sanders has referred to MbS as a "murderous despot," included Saudi Arabia in an "axis" of authoritarian powers that he claims Trump is emboldening, and inserted Saudi lobbying in Washington into his signature issue of wealthy special interests corrupting government policy making. Sanders, the sponsor of one of the Senate's Yemen resolutions, questions "whether the basic bargain that was made between FDR and the Saudi king back in 1945," of "security for oil," still holds, says his foreign-policy adviser, Matt Duss.

Nonetheless, it's "not necessarily productive" to "flip over the table on the U.S.-Saudi relationship" at the outset of a new administration, Duss adds, noting that Sanders recognizes that elements of the relationship, such as intelligence sharing, remain important and that the stability of oil markets has an impact on the U.S. economy.

Asked how worried the Saudis are about the future of the alliance should a Democrat be elected in 2020, the senior Saudi official said that the relationship is "institutional," and that Democratic and Republican presidential candidates tend to change their campaign position on Saudi Arabia once they're in office and understand "our economic cooperation, coordination of oil policies, and our partnership in countering terrorism" and Iran.

This time, however, campaign broadsides may not give way to business as usual. United Nations and U.S. assessments have implicated the crown prince himself in the murder of Khashoggi-who was a U.S. permanent resident-constituting a brazen betrayal of the alliance, "the equivalent of a spouse cheating in the marriage," says Representative Ro Khanna of California, a Democrat and leading proponent in the House of ending U.S. military involvement in Yemen. "The marriage may recover and survive, but it will never be the same." The Saudis are "not going to be an enemy" of the United States, he adds, "but I certainly think [they] have lost their status as an ally."

Peter Beinart: Even Democrats keep thinking Iran is worse than Saudi Arabia
The Khashoggi killing has not just angered members of Congress, but also prompted some lobbying firms and think tanks to reject Saudi funding. Saudi leaders recognize that the damage done to relations with the United States by the incident "is worse than 9/11" in terms of the toll taken on the alliance, says Firas Maksad of the Arabia Foundation, a Washington-based think tank familiar with Saudi officials' thinking, who met with Saudi officials during a visit to Riyadh in March. (Riyadh denies the crown prince's role in Khashoggi's killing. The senior Saudi official highlighted the government's efforts to bring those behind Khashoggi's murder to justice, but these steps haven't satisfied many U.S. lawmakers.)

While the Treasury and State Departments have sanctioned more than a dozen Saudi officials for their involvement in the Khashoggi killing, these actions also fall far short of the punitive measures against those in the highest ranks of the Saudi government that many in Congress are demanding.

The GOP rebellion is real, if limited. Lindsey Graham, one of Trump's top allies in the Senate, hasn't supported all anti-Saudi efforts in Congress, but he has nevertheless been extremely critical of MbS. Graham and other Republicans, such as Senator Todd Young of Indiana, have backed a sweeping bill that would mandate sanctions on any Saudi official found responsible for Khashoggi's murder and seek to restrain Saudi Arabia in Yemen. Most Republicans, however, are sticking with the kingdom as a bulwark against Iran.

Occasionally, however, the administration has succumbed to pressure from Congress. Last year it halted U.S. refueling of Saudi-coalition aircraft involved in the Yemen conflict. And, as Murphy pointed out to us, earlier this year Trump quietly signed a budget bill that prohibits assistance to Saudi Arabia through a military-training program. That assistance had qualified the Saudis for discounts on purchases of additional U.S. military training.

"There are limits to what Congress can do when it comes to rightsizing a bilateral relationship," especially when only "a handful of Republicans" are willing to vote with Democrats, Murphy said. "We can set boundaries. But we can't do day-to-day management." These limits, though, might disappear if a Democrat succeeds Trump in the White House.

Saudi officials look at the chorus of criticism from American politicians and complain that the kingdom "is guilty by association in Washington because of having cultivated a close relationship with Donald Trump," and that it has become a "political football" between the president and his opponents, Maksad notes.
Read: Do liberals have an answer to Trump on foreign policy?
Duss, the Sanders adviser, acknowledges that the Democrat-led push to rein in the Saudis isn't just a policy dispute. "Trump, just by being Trump, has created a political incentive for questioning the relationship," he says. "But it's an opening to have a really important and long-overdue discussion. We started to have it after 9/11, then it kind of went nowhere."

Trump's approach is to "align with this growing Saudi, Emirati, Israeli, anti-Iran conception of the region, and [Sanders] is very much of a different view," Duss said, speaking with us in March before the spike in hostilities with Iran. "We have serious problems with a lot of what Iran is doing in the region, what they are doing with their own population, but the idea that we're going to achieve our own goals or stability in the region through conflict with Iran is bonkers." That conflict almost erupted last month, after Iran shot down a U.S. drone, but was averted-for now-when Trump called off planned strikes on Iranian targets.

The president's loyalty to Riyadh seems to stem in part from his desire to reverse the foreign policy of Obama, who was criticized for trying to reconcile with Iran at the expense of Saudi Arabia. Obama negotiated a nuclear deal with Iran and was deeply ambivalent about the alliance with Saudi Arabia, but he avoided upending the partnership-suggesting that he wouldn't have broken off relations with the Saudis were he still president under today's circumstances.

"The narrative that Obama was abandoning Saudi Arabia was kind of bullshit to begin with," Murphy observed. "He sold them more weapons than anybody else sold them, and he was willing to support this war in Yemen."

"I think it's really dangerous to be in business with Mohammed bin Salman. I think he's a reckless, destabilizing force in the Middle East," Murphy said, using language that Trump's camp often applies to Iran. "Saudi Arabia will remain an ally," he predicted, in regard to what policy toward the kingdom could look like in a Democratic administration. But "we will be more careful in the nature of the military relationship and less willing to follow them into battle," he added, advocating scaled-back arms sales that exclude offensive weapons.
Read: Democrats couldn't agree on top national-security threats
Asked to respond to lawmakers who say they no longer want to work with MbS, the senior Saudi official said, "Our leadership is a red line, with all due respect to U.S. lawmakers, but the succession in the kingdom is strictly a domestic affair." The official added that "it is unimaginable to go in a different direction" now that King Salman has appointed the crown prince as his successor.

Democrats and other American critics of MbS need to acknowledge that the 33-year-old crown prince is firmly entrenched in power and will be the one dealing with any future U.S. president, Maksad argues. But the Saudis, for their part, have not launched "a concerted, thought-out strategic effort" to reach out to these detractors, particularly since the aftermath of the Khashoggi killing left the Saudi embassy in D.C. without an ambassador. (The new ambassador, Princess Reema bint Bandar, is set to start her post soon.)

There is some concern among Saudi watchers that the kingdom has staked too much on its personal relationship with Trump and that U.S. support for the alliance could crater if he's not reelected, Maksad says.

But the Saudis are reassured by the notion that as a behemoth in the oil markets, a strategic ally in the struggle against Iran, and an arbiter in the war of ideas in the Muslim world, Saudi Arabia is too powerful a player to be overlooked, no matter who is in power in the United States. "Ultimately, the relationship is too important (for the world) to fail," the senior Saudi official wrote to us.

Asked what it would take for MbS and other Saudi leaders to be received more favorably in Washington, Murphy said they would need to act as the "instigator" for a peace agreement in Yemen rather than a "roadblock" and curb repression of political dissidents.

"Presidents come and go, but nations that have stable relationships and strong relationships with the United States" need to retain support in Congress, Khanna argues, citing U.S. alliances with Britain, France, India, and Israel as examples: "Why I would be so concerned if I were the Saudis is they've lost that foundational support."

# data[].attributes.attachment_link.description
The relationship has survived for seven decades. A Democratic president could change that. An effort is under way in Washington to fundamentally overhaul, if not end, a decades-old American alliance-but it didn't come at the direction of the alliance-skeptical Donald Trump. The president, in fact, has paradoxically emerged as the greatest force of resistance to the change.

# data[].attributes.body
Tam da @ahmetasabanci ile birlikte post-truth ve yalan haber gibi kavramların liberaller ve muhafazakârlarca nasıl içinin boşaltıldığını anlatan bir makaleyi noktalamıştık ki bu yazı çıkageldi.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
“Post-Truth” siyaset. Mahmut Övür yazdı... @mahmutovur https://t.co/HAo7c9qnLB pic.twitter.com/ULPCDzEl84
— Sabah (@sabah) June 30, 2019

# data[].attributes.body
Seçim sonrası, iktidara yakın medya için "anlamsızlık problemi" zirve yaptı. Muhalif medya içinse finansal sürdürülebilirliğe dair olumlu bir işaret yok. Uzun, bitmek bilmeyen bir cenaze töreni izliyoruz/okuyoruz.

# data[].attributes.body
Türkiye'de birçok gazete seçimlerdeki politik işlevleri ve onların yarattığı ilan ekonomisi ile ayakta duruyor(du). Seçimsiz yıllarda çok gazete kapanır. Profesyonelleşememenin sonucu ağır olacak sektör için.

# data[].attributes.body
İçinde yaşadığımız durumu en iyi anlayan gazeteler @gazetesozcu ve @dunya_gazetesi diyebiliriz. Dijital doğumlu gazeteler de reklama bağlı mevcut modelleriyle ne kadar sürdürülebilirler, oldukça tartışmalı.

# data[].attributes.body
Bu derinlikte bir krize rağmen hâlâ charity düzenini aşamayan bağış kampanyalarına ya da uluslararası fonlara bağlı günlük haber akışı sağlamaya çalışmak ve iş modeli değiştirmemek "olmuşla ölmüşe çare yok" demeye denk geliyor.

# data[].attributes.headline
Ercan'ın yaptığı bu haber gazetecilikteki ekonomik krizin niteliği bağlamında ne kadar önemliyse, gazete yöneticilerinin ve sivil toplum temsilcilerinin sektörel krize dair perspektiflerinin kısırlığı bağlamında da o kadar bunaltıcı.

# data[].attributes.subject
Ercan'ın yaptığı bu haber gazetecilikteki ekonomik krizin niteliği bağlamında ne kadar önemliyse, gazete yöneticilerinin ve sivil toplum temsilcilerinin sektörel krize dair perspektiflerinin kısırlığı bağlamında da o kadar bunaltıcı.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Yazılı basının yeni krizini değerlendiren BİK Genel Kurul üyeleri, gazete sahipleri ve meslek örgütü temsilcilerinin kritik uyarılarını yazdım
"Dışarıdan beslenebilen, başka amaçlara hizmet eden gazeteler çıkabilir"https://t.co/UrCONz9niT @ilkay_akkaya @AhmetCelikYcag @TGCTr
— Ercan Küçük (@ercandenizkucuk) June 29, 2019

# data[].attributes.body
Şu bir gerçek ki siyaset ve gazetecilik alanından önümüzdeki dönemde Twitch üzerinden yayınlanan çok daha fazla iş göreceğiz. Siyasetle gençler arasındaki bölünmeye çare olur mu bilinmez ama denemek şart.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
ABD Senatörü ve Cumhurbaşkanı adayı Bernie Sanders, Twitch kanalı oluşturdu. Yayın içeriği henüz bilinmiyor ancak seçim kampanyası ile alakalı olacağı düşünülüyor. pic.twitter.com/Fv1vIY9mtS
— De Marke Gaming (@demarkegaming) June 26, 2019

# data[].attributes.body
The publisher of the Daily Mail has apologised and agreed to pay “substantial damages” to a student it wrongly dubbed a “cheerleader for terrorist groups”. I wish the same was possible in Turkey. Thousands of people would get rich.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The publisher of the Daily Mail has apologised and agreed to pay "substantial damages" to a student it wrongly dubbed a "cheerleader for terrorist groups".

The Daily Mail made the claim about Farah Koutteineh in an article published on 20 April about a University of Westminster students' protest against the Government's controversial counter-terrorism programme Prevent.

Koutteineh, who is president of the university's Palestinian Society, took part in the National Union of Students' "Students not Suspects" campaign against the policy, which has been described as a "threat to free speech on campus".

The Daily Mail story, which was also published online, described international relations student Koutteineh as a "middle class cheerleader for terrorist groups" in a pull-out box.

Koutteineh was pictured with others in two of the article's main photographs, which her lawyers argued gave the impression she was a "principal organiser or orchestrator" of the protest.

It also wrongly claimed she had held events that "celebrated a female terrorist hijacker and leader of a terrorist group called the Popular Front for the Liberation of Palestine", according to a statement read in open court on Wednesday.

It added that the suggestion she was a supporter of terrorist groups was a "serious defamatory allegation" and "completely untrue".

The Mail's publisher, Associated Newspapers, agreed to apologise, print a correction and pay Koutteineh "substantial" but undisclosed sum of damages alongside her legal costs.

Speaking in the High Court, a representative for Associated Newspapers offered a "sincere apology" to Koutteineh for any "distress and embarrassment" caused by the story.

A correction published in yesterday's Daily Mail said: "We are happy to make clear that Farah Koutteineh does not in fact support any terrorist or terrorist group and apologise for any distress caused."

Koutteineh said in a statement: "I am pleased that the Daily Mail have acknowledged that they published an unfounded yet grave allegation against me and that they have now set the record straight by not only publishing an apology, but by also agreeing a statement in open court.

"As leader of the University of Westminster Palestinian Society, I was engaged in legitimate protest and not supporting terrorism or celebrating specific terrorists as had been alleged."

Her lawyer Zillur Rahman of Rahman Lowe Solicitors added she should not have gone through the ordeal for "protesting against a toxic discriminatory policy" and that "thankfully she has now been vindicated."
Picture: Reuters/Toby Melville

# data[].attributes.attachment_link.title
Daily Mail pays out to student wrongly dubbed 'cheerleader for terrorist groups'

# data[].attributes.attachment_link.description
The publisher of the Daily Mail has apologised and agreed to pay "substantial damages" to a student it wrongly dubbed a "cheerleader for terrorist groups". The Daily Mail made the claim about Farah Koutteineh in an article published on 20 April about a University of Westminster students' protest against the Government's controversial counter-terrorism programme Prevent.

# data[].attributes.body
Have you got a great LGBTQ+ story but you are unsure about how to tell it? Here are some interesting tips on inclusive reporting.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Many journalists outside of the LGBTQ+ community are eager to tell the stories but find reporting around the topic difficult i n fear of backlash should they get it wrong.

To help you navigate the maze, we spoke to a number of LGBTQ+ journalists about their views on reporting issues that are affecting them, and what news organisations can do better.

Get a wide range of voices

One of the main objections about coverage of the LGBTQ+ community in the press is the lack of the variety of voices in stories. Jem Collins, editor of Journo Resources, explained that one of the biggest problems around reporting issues involving LGBTQ+ people originate from not speaking to people in the community itself.

"This will hopefully be fixed by hiring more people who identify on the LGBTQ+ spectrum, but in the meantime, it's a case of going out there and speaking to people who actually experience these things - they're the experts," she said.

Eve Hartley, freelance video producer at Metro, added that journalists should also go a step further than just ensuring you speak to LGBTQ+ people and expanding the range of interviewees from the community.

"I've seen the same bisexual man quoted on dozens of stories surrounding Pride. It needs to be more diverse, journalists need to do a better job at speaking to underrepresented voices," said Hartley.

"Not every LGBTQ+ person is an encyclopedia for the whole spectrum. I identify as a lesbian, for example, but this doesn't mean I can answer questions on trans issues, or bisexual issues. Everyone has a unique experience and voice."

Sharan Dhaliwal, editor of Burnt Roti, shares that view: "Find out who you're erasing and make a point not to. A lot of the time black, trans and sex worker activists are written out of stories. Make sure you're not doing that by researching accordingly but specifically looking for this."

Ensure trans people are heard

Among those voices should be representation of all the different parts of the LGBTQ+ acronym, including trans people. Another major criticism of press coverage of issues affecting LGBTQ+ communities is the way stories about trans people are portrayed.

"We're seeing an increase in publications telling LGBTQ+ stories but of that coverage, especially within some national newspapers, we're seeing a misrepresentation of the trans community," Hartley explained.

She added that she knew through her own experience that not enough trans people are being consulted and quoted on stories that are specifically about their lives.

Jasmine Andersson, staff writer at the i, said that there has been an unwillingness among some trans people to speak to the press as a direct result of coverage of issues that affect them.

"A lot of transgender people feel that they're demonised a lot and they're not so willing to put themselves out there and put themselves at risk," she explained.

Reiss Smith, a freelance journalist for PinkNews, highlighted a particular example of bad practice of reporting on trans people - a story by the Evening Standard about trans women's right to access a single-sex swimming pond.

Andersson added that journalists need to "look behind the sensationalism" and brush up on the legal rights that trans people currently have.

"We see a lot of content at the moment about trans people using bathrooms of their choice. They've been able to use bathrooms of their choice ever since the Equality Act came in. I don't know why that's being purported to be an issue now, never mind the fact that no trans person would ever have to show their gender recognition certificate in order to use the facility."

In addition, it is essential when reporting what is said from trans people that their pronouns are correct in the final published text. Simply asking at the start of an interview what a person's pronouns are can easily avoid unintentional hurt feelings later on.

Alongside getting pronouns wrong, avoid 'deadnaming,' which means using a trans person's former name. Andersson said that this is repeatedly done by publications and not only is it disrespectful, but it can also be quite traumatic for the person involved.

Do your research

As well as speaking to groups across the LGBTQ+ community, it is vital to do your research into the issues that affect them to better understand the story and avoid an unintentional distortion.

Andersson said that Stonewall, the UK-based LGBTQ+ charity, provides a wide range of help and advice, as well as a glossary of terms to define the terminology used by the LGBTQ+ community. She also recommended the American media monitoring organisation GLAAD for resources, in particular their Media Reference Guide specifically tailored towards journalists to help them report stories fairly and accurately.

Amy Ashenden, video editor at PinkNews, also suggested following LGBTQ+ activists on different social media platforms, such as Twitter, to get a better perspective of the views of the wider community on different current events.

Dhaliwal added: "Before writing on a country's volatile behaviour to an LGBTQ+ person, find out who brought in the legislation - a lot of the time it's the British rule that brought in the law, so don't define a culture's homophobia until you know whether it's actually ingrained in them."

Have LGBTQ+ people in the newsroom

One of the big steps to having a greater understanding of LGBTQ+ issues is to ensure that there is greater diversity in the newsroom and hiring people from the community.

For organisations and companies where hiring is not an option, Collins suggested commissioning LGBTQ+ people to write stories affecting them will not only ensure greater diversity but also bring a greater understanding of the issue.

It is, of course, important to avoid pigeonholing reporters into reporting only on LGBTQ+ stories just because they happen to be part of that community. However, Andersson suggested that the experiences that LGBTQ+ people face, such as higher rates of poverty and homelessness, can help those journalists bring interesting and different perspectives to a wider range of stories.

At a time when homophobic and transphobic attacks are on the rise across the country, and with questions over whether LGBTQ+ relationships should be taught at schools, it is perhaps more important than ever that the press take more steps to avoid mistakes in reporting and prevent offense to LGBTQ+ people, whether unintentional or not.

Free daily newsletter

If you like our news and feature articles, you can sign up to receive our free daily (Mon-Fri) email newsletter (mobile friendly).

# data[].attributes.attachment_link.title
A guide to reporting on LGBTQ+ community

# data[].attributes.attachment_link.description
Many journalists outside of the LGBTQ+ community are eager to tell the stories but find reporting around the topic difficult i n fear of backlash should they get it wrong. To help you navigate the maze, we spoke to a number of LGBTQ+ journalists about their views on reporting issues that are affecting them, and what news organisations can do better.

# data[].attributes.body
@NewsLabTurkey'de abonelik modellerindeki değişimler ve aboneliğin kazandığı önemle birlikte haber odalarında ortaya çıkan yeni bir pozisyon olan üyelik editörlüğü ile ilgili bir çeviri var. İlginize.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Yayıncılar üyelikler üzerinden gelir elde edebilmek için okurun özel ilgi alanlarına göre yeni türde içerikleri test etmek, geliştirmek ve yayınlamak durumunda. Bu da beraberinde gün geçtikçe daha fazla yayıncının haber merkezinde doldurmaya çalıştığı, nereden bulacağını bilmediği yeni bir rolü doğuruyor.

Quartz, The Guardian ve The Atlantic gibi yayıncılar çoktan bu pozisyonu doldurmuş durumda (Guardian'ın yıllardır bu pozisyonda bir çalışanı var). Son altı aydır da HuffPost ve BuzzFeed News'dan The Intercept ve Texas Tribune gibi daha uzmanlaşmış sitelere kadar birçok yayıncı üyelik editörü rolü için iş ilanı açmış durumda.

Bu pozisyonun görev tanımı yayıncıdan yayıncıya belirgin şekilde değişkenlik gösteriyor. HuffPost, "Üyelik ve İnovasyon Şef Editörü" ilanı ile "yeni bağlantılar ve bildirim stratejileri yaratabilecek" birini ararken Quartz'ın "Üyelik Editörü" ilanı "ücretli üyelik sahibi okurlar için yaratıcı ve güçlü editoryal yöntemler" tanımlamaya odaklanıyor. BuzzFeed ve Intercept'in paylaştığı ilanlardaki öncelik ise abonelik oranını yükseltmek.

Hâlâ açık veya hâlihazırda kapanmış olan bu ilanlarda birçok ortak görev tanımı var: üretimle, pazarlamacı ve editör meslektaşlarla bağ kurmak; içerikler için bildirim sistemi ve dağıtım stratejileri geliştirmek; abonelikle ilgili ürünlerin tanıtımı için stratejiler üretmek. Ne var ki bu sorumluluklar arasındaki denge çok geniş bir çeşitlilik içeriyor ki bu da medya kuruluşlarındaki abonelikle ilgili operasyonların ne kadar yeni oluştuğunu resmediyor.

Haber merkezlerindeki abonelik operasyonlarıyla ilgili çalışmaları inceleyen Membership Puzzle Project'te araştırma direktörü olarak çalışan Emily Goligoski, "Kuruluşların bu konuya farklı yaklaşımlarının olmasını heyecan verici buluyorum. 'Editör' yahut 'gelirler ofis şefi' gibi beklentinin çok açık olduğu pozisyonlara nazaran geniş bir skala görüyoruz. Bunun gazeteciliğin fayda sağlayabileceği farklı endüstrilerden yetenekleri ortaya çıkarmasını umuyorum," diyor.

Yayıncılar abonelik programlarını gelirlerini çeşitlendirmek için kullanıyor olabilir, fakat birçoğu abonelik ürünlerinin gelecekte nasıl olabileceği, nelerin abonelik kapsamında olacağı gibi konularda farklı düşüncelere sahip. Bu da her birini haber odaları arasında farklı bir yere konumlandırıyor. Örneğin, bu yılın sonlarına doğru abonelik programı duyuracak olan The New York Post sunulacak hizmetleri içeriklerden daha önemli bir yere koyuyor. The New York Post'un eski dijital şefi Remy Stern yalnızca 500 bin kişilik küçük bir segmentin abone olma ihtimali olduğunu söylüyor. Bu da abonelik programının The Post'un gelirlerinin sadece küçük bir kısmını oluşturduğu anlamına geliyor.

Buna karşılık, Quartz'ın abonelik girişimlerinin başındaki Sam Grobart, Quartz gibi içeriği abonelik sisteminin majör bir bileşeni olarak gören yayıncıların işin editoryal kısmında olduğunu belirtiyor. Geçtiğimiz yıl Quartz'a katılmadan önce CNN ve Bloomberg Businessweek gibi medya kuruluşlarında çalışan Grobart, abonelere ne türde özel içerikler üreteceklerini çözmek konusunda editör ekibinin uzmanlık ve kaynaklarına ağırlık verdiğini belirtiyor. Ve dikkate aldıkları ölçütlerin reklam destekli medya kuruluşlarındaki editörlerin yakından takip ettikleri ölçütlerden farklı olduğunu söylüyor.

BuzzFeed News'in üyelik programı Kasım 2018'den sonra kalıcı bir ürün olmadan önce bir seferlik bağış çağrısı olarak yola çıkmıştı. Bu program BuzzFeed News'in haber odasının dağıtım kolu ile seyirci arasında kalıyor. Bu grup haber kürasyon ekibi olarak tanınıyor. Kürosyon direktörü Sara Yasin bu ekip için şu anda pazarlama kampanyalarını tasarlamaya, üyelerin dikkatini çekecek içerikler oluşturmaya destek olacak bir yönetici aradıklarını söylüyor. BuzzFeed News pazarlama, editoryal ve üretim tecrübeli adaylardan başvurular alıyor.

Sara Yasin, "Aynı anda hem üretim kısmıyla ilgilenen hem de BuzzFeed News'de yaptığımız işe inanan birini bulmak zor," diyor.

Spirited Media'nın kurucusu Jim Brady, "Bir internet sitesi olarak sahip olduğunuz sesin üyeliğe taşınması önemli. Okurlardan üye olmalarını, para ödemelerini istediğimizde, onlarla içeriklerde kurduğumuz editoryal dil ile iletişime geçtik. Burada düz bir çizgi olduğunun bilinmesi gerekiyor," diyor.

Nihayetinde, bu ürünler büyümeyi sürdürdükçe kazananla kaybeden arasındaki farkı üyelik üzerine çalışan pozisyonun hangi departmanın altında yer aldığı değil; bu pozisyonun tüm departmanlarda yapılan işin ne denli hızlı anahtar bir parçası olduğu ortaya koyacak.

"Medya kuruluşları büyüdükçe abonelik, üyelik konuları o kadar önemli olacak ki bunu birden fazla departmanda göreceğiz. Bütün bir sistemi kurumun yalnızca belli bir kısmına yerleştirirseniz, onu yok saymak da o kadar kolaylaşır," diye ekliyor Jim Brady.

Bu içerik ilk olarak Digiday 'de yayınlanmıştır.

# data[].attributes.attachment_link.title
Haber odalarında yeni anahtar rol: Üyelik editörlüğü

# data[].attributes.attachment_link.description
Yayıncılar üyelikler üzerinden gelir elde edebilmek için okurun özel ilgi alanlarına göre yeni türde içerikleri test etmek, geliştirmek ve yayınlamak durumunda. Bu da beraberinde gün geçtikçe daha fazla yayıncının haber merkezinde doldurmaya çalıştığı, nereden bulacağını bilmediği yeni bir rolü doğu

# data[].attributes.body
Immigration from Turkey rose by more than 60 percent last year  compared to 2017, according to a recent survey, a trend attributed to  concerns about unemployment, personal freedom and security.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Immigration from Turkey rose by more than 60 percent last year compared to 2017, according to a recent survey, a trend attributed to concerns about unemployment, personal freedom and security.

TurkStat's data, published in May this year, also showed that the unemployment rate in Turkey was 14.9 percent, an increase of 4.1 per cent compared to the previous year. Out of the total number of unemployed, 26.1 per cent are young people aged 15-24.

For the last 17 years, Turkey has been ruled by the conservative Justice and Development Party (AKP), led by President Recep Tayyip Erdogan. Although the country experienced years of economic growth under AKP rule, recent economic troubles have now resulted in high inflation and recession.

Can Selçuki, chief executive of the İstanbul Economy Research public survey company, predicted that the youth emigration trend would continue.

"The deepening economic crisis, ever-increasing living costs and rising unemployment will result in even bigger numbers of young emigrants from Turkey," he said.

Others note that it's not just high unemployment and the weak economy driving young Turks to try their luck abroad. There is also a sense of uncertainty and fear of political persecution that intensified after the failed coup attempt in 2016.

Pınar (not her real name), a sociology student at the Middle East Technical University in Ankara, said that she would leave Turkey as soon as she completed her bachelor studies. Her plan was to do a master's degree in Germany and remain there after she graduated.

Graduation ceremony at the Hacettepe University in Ankara.
Experts say that the deepening economic crisis and rising unemployment will result in even bigger numbers of young emigrants from Turkey in the near future.
(Credits: Tamer Arda Erşin)

According to the Turkish Institute of Statistics (TurkStat), about 113,000 Turkish citizens emigrated in 2018 - 44,000 more than the year before, when 69,000 left the country.

"I don't think I will be able to find suitable employment here," she explained. "And if I start to express my views and opinions more openly, then the chances of my future employment would get even slimmer."

For some, the plans to leave Turkey start even before the end of their schooling. Dicle Kaplan, a 17- year-old girl living in Izmir, western Turkey, has decided to study abroad after high school and has her parents' full support.

"When I meet people who studied abroad, I can see that they have learned a great deal," Dicle said. "They also seem happier and have better opportunities for the future."

Her father, Cihan Kaplan, said that educational institutions in Turkey were too much under the influence of the current government.

"I think Turkey is an unsafe country for a young, secular person," he continued. "The patriarchal society and the conservative government interfere in the lives of young people. My daughter is nervous about what she's wearing and cannot stay out with friends until small hours, if she wants to. For me, as a parent, that is really a problem."

"Some private schools in Turkey still offer good quality education," Kaplan noted. "But since they cost a lot of money, sending children abroad seems to be a wiser option."

Professional opportunities often seem better abroad, too. Merve Çolak moved to Spain three years ago to finish a PhD in astrophysics after graduating from Hacettepe University in Ankara. Çolak now works in her field and has no immediate plans to return to Turkey.

"I decided to live abroad because I got tired of nepotism in Turkey and constant concerns for my future," she explained.

"Being a foreigner and living abroad can be very hard," she continued, adding that she has to cope with "discrimination and solitude".

"However, Spain offers much better opportunities for scientists in my field," Çolak concluded.

Burcu Doğan is another highly-educated woman who decided to build her future outside Turkey. The 28-year-old has a degree in genetics from a respected state university in Turkey but currently lives in England.

Doğan, who describes herself as a socialist, said she felt she had to escape the oppressive political atmosphere in Turkey.

"I couldn't breathe there anymore," she said. "My family and my friends are under constant pressure from the authorities and it's really hard to live like that."

Doğan has found temporary work in England, but hopes to continue her studies in genetics if she gets a residence permit. She has not ruled out returning to Turkey in the future, but only if the political situation improves.

"I miss my homeland a lot, but many things have to change first," she said. "We need proper democracy. And, of course, better employment opportunities that would allow young people to build a comfortable future there."

# data[].attributes.attachment_link.title
Educated Turks seeking their future abroad

# data[].attributes.attachment_link.description
Immigration from Turkey rose by more than 60 percent last year compared to 2017, according to a recent survey, a trend attributed to concerns about unemployment, personal freedom and security. TurkStat's data, published in May this year, also showed that the unemployment rate in Turkey was 14.9

# data[].attributes.body
"O tozlar bu çamurları getirdi."

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
"O tozlar bu çamurları getirdi." pic.twitter.com/19wWSYAkhA
— Ceren Önder Kandemir (@cerenonder_) June 24, 2019

# data[].attributes.body
When Şafak Koç, a 21-year-old trans man, was thrown out of his university accommodation for being the wrong gender, he refused to remain silent. Here is his story.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
When Şafak Koç, a 21-year-old trans man, was thrown out of his university accommodation for being the wrong gender, he refused to remain silent.

The Istanbul student had recently undergone a partial sex reassignment procedure but, according to his ID, was still officially a female. The management of the state-owned Şafak Ataşehir Dormitory for Girls in Istanbul told him that he nonetheless had to leave immediately.

"I said I had nowhere to go, no job and no money, and asked them to let me stay for one more month at least, until I find another solution," Koç said. "But they refused."

His plight illustrates the often discriminatory legislation around trans people in Turkey, a situation further complicated by widespread prejudice.

According to Koç, the management said that, if he refused to leave, they would write in his record that he engaged in "immoral behaviour" and that they would inform his parents too.

"For them, I was immoral just because I was a transsexual person," he said.

A 21-year-old trans man, Şafak Koç, was thrown out of his university accommodation after undergoing a partial gender reassignment. (Credits: Zeynepgül Alp)

Koç, a student in the media and communication department of Uskudar University in Istanbul, is not the only trans person in this situation.

Trans students, initially accepted in either a male or female dorm before they start gender assignment, can find themselves in trouble once they begin this process.

According to the Social Policies, Gender Identity and Sexual Orientation Studies Association (SPoD), they receive numerous calls from trans students who have been thrown out of state-run dormitories, despite being awarded accommodation there. Many of these students come from poor families and cannot afford private accommodation, so losing a place in a dorm often means they have to leave university and return to their hometowns.

In turn, the universitymanagement has argued that they cannot decide whether the trans students should be placed in a female or male dorm.

As Koç underwent only a partial procedure, he still cannot apply for a new ID and legal reassignment. According to Turkish law, a person can only legally change their gender and ID - colour-coded according to biological sex - after a long legal and medical procedure.

Koç's lawyer Umur Yıldırım claims that the dormitory management had no right to expel his client from the girl's dormitory because he was still legally a female.

"This is nonsense. You can say that a man cannot stay in a girls' dorm, but Şafak has a woman's identity card. So there is no legal obstacle for Safak's accommodation in the girls' dorm," he said.

Koç was born as a biological female to a conservative family in the city of Van, in eastern Turkey, but said that it was only at the age of five that he realised that he was in a girl's body. It had a profound effect on him.

"Every night, I prayed to wake up as a girl in the morning, and even dreamt of that happening. I felt it was all my fault, I don't know why," Koç recalled.

When he reached puberty, matters became even worse. He visited several psychologists in Van and, finally, in 2016 one of them told him that he was trans.

Koç said he felt liberated for the first time, but confronting his family with his true sexual identity was not easy.

"After I realised that I was trans, I opened up to my family, but they didn't take it well. I was exposed to psychological abuse and physical violence from them. I was beaten up and repeatedly told that I would never succeed in anything if I told anyone that I was a transgender individual. All this has left deep scars on me," he said.

But although his father was initially violent, he gradually became more understanding and emphatic. However, he insisted that Koç kept his identity to himself.

Koç's mother, a very traditional and religious woman, was even more worried about the social pressure her family would face if the truth came out.

"She told me, 'I accept you being a transsexual, but don't tell anyone,'" Koç recalled.

Although his family wanted him to study nearer home, Koç enrolled in Istanbul's Uskudar University, 1,600 km away from his hometown. His mother was against his choice, but his father was surprisingly supportive.

His father said, "The relatives talk behind your back, but success is the best revenge. When you go [to Istanbul], study well and improve yourself."

In Istanbul Koç came out as trans, first telling his friends and then his professors at the university, where he asked to be addressed as male. However, since he was still a biological female, his accommodation was in a girls' dormitory.

Koç was determined to have gender reassignment and went through all the necessary physical and psychological exams. He wanted his mother to be with him during and after the operation, but she refused. Koç even contemplated suicide because he felt completely alone and did not have enough money for surgery.

Emin Sır, a plastic and reconstructive surgeon in Istanbul, learned about Koç's despair through Twitter and offered to conduct the surgery for free.

"Turkey is a homophobic, transphobic country. Transsexuals in Turkey can have the sex-change operation only if they have money. If not, then they wear corsets or hunch their back to hide their breasts," Sır explained.

Koç now lives in temporary accommodation with a trans friend but has continued to campaign on the issue via social media.

"My goal is to ensure that no other transgender person is dismissed from dormitories, and that they don't get to experience the same discrimination as I did," Koç said.

He also wants to raise awareness of the psychological problems transgender individuals have to deal with, especially in the eastern part of Turkey, where he is still in touch with many other trans people.

"One of them is a transgender male who was forced to get married and wear a hijab. He told me he considered suicide," Koç said. "People like him feel completely alone and don't know what to do. I want to be able to help them."

# data[].attributes.attachment_link.description
When Şafak Koç, a 21-year-old trans man, was thrown out of his university accommodation for being the wrong gender, he refused to remain silent. The Istanbul student had recently undergone a partial sex reassignment procedure but, according to his ID, was still officially a female. The management

# data[].attributes.body
Televizyonda konuşan takım elbiselerin neredeyse tamamından fazla şey söyleyen AKP'li seçmenle İmamoğlu'nun zaferinden sonra @bbcturkce tarafından yapılmış söyleşiler. Ekonomiyi ve mülteci krizini anmayan yok gibi sebepler arasında.

# data[].attributes.attachment_link.title
Fatih'te AKP seçmeni İmamoğlu'nun zaferi için ne diyor?

# data[].attributes.body
Dünyanın çoğu yerinde ajanslar günlük haber akışını domine etmiş durumda. Haber odaları uzman yorumu, editör eforu ve araştırmacı gazetecilik gibi şekillerde birbirinden ayrışıyor. Bu doğru. Ama ajanstan gelen haberin derinleşmesi için ajansın da düzgün çalışması şart.

# data[].attributes.body
Yalnızca seçim akşamı değil, her gün ve her saniye ülkenin her yerinden tarafsız ve ideal haber formuna yakın içerik akışına ihtiyacımız var. Günlük akışta trafik kazası olarak verilen haberlerin ardından dahi organize suç örgütü çıkabilen bir ülkede olduğumuzu unutmamalıyız.

# data[].attributes.body
Anka'nın varlığı Türkiye'de haber alanındaki çeşitliliğin ne kadar önemli olduğunu hepimize anımsattı. Önümüzdeki planlı seçimlere uzun zaman var. Bu süreç içerisinde Anka'nın varlığını sürdürülebilir, operasyonunu tüm ülkeye yayılabilir hâle getirmek için çalışılmalı.

# data[].attributes.body
Altan Sancar seçimden seçime koşan gazeteciler Fatma Yörür ve Burcu Karakaş’la konuşmuş.

# data[].attributes.attachment_link.description
Türkiye'de baskı altında olan gazetecilerle dayanışmak ve ifade özgürlüğünü desteklemek için başlatılmış bir taz projesidir.

# data[].attributes.body
CJR Editor and Publisher Kyle Pope spoke with Azeen Ghorayshi and Rachel Sanders, members of the Buzzfeed News union organizing committee.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
On this week's episode, CJR Editor and Publisher Kyle Pope speaks with Azeen Ghorayshi and Rachel Sanders, members of the Buzzfeed News union organizing committee. BuzzFeed's newsroom voted to unionize in February, a month after a devastating round of layoffs that left some 200 employees out of work. Ghorayshi, an investigative reporter, and Sanders, the deputy culture editor, describe life in the newsroom as negotiations with management drag on, and why unionizing should not have to be an adversarial process.
SHOW NOTES:
Amanda Darrach is a CJR Delacorte Fellow. Follow her on Twitter @akdarrach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Podcast: Four months in, BuzzFeed's union waits for recognition

# data[].attributes.attachment_link.description
On this week's episode, CJR Editor and Publisher Kyle Pope speaks with Azeen Ghorayshi and Rachel Sanders, members of the Buzzfeed News union organizing committee. BuzzFeed's newsroom voted to unionize in February, a month after a devastating round of layoffs that left some 200 employees out of work.

# data[].attributes.body
Poor governance and privacy concerns have knocked Facebook out of an influential ethics index that tracks socially responsible companies.

# data[].attributes.attachment_link.title
r/technology - Facebook removed from S&P list of ethical companies after data scandals

# data[].attributes.attachment_link.description
39,033 votes and 1,311 comments so far on Reddit