# data[].attributes.body
"Hoe kunnen inzichten uit de neuromarketing ingezet worden bij het maken van effectieve campagnes tegen voedselverspilling?"
Lees het in mijn paper!
----
Wat heeft je het meest aan het denken gezet bij het lezen van mijn paper? Laat het hieronder achter!

# data[].attributes.body
Ja, dat verdomde woord. We worden ermee dood gegooid! Schijnbaar is het echt een probleem. Wij consumenten verspillen één op de acht maaltijden. Dat zijn TACHTIG warme maaltijden per persoon, per jaar die in de kliko verdwijnen!
Geen wonder dat er veel campagnes worden gemaakt tegen voedselverspilling.
Uit mijn onderzoek blijkt dat de consument voedselverspilling niet ervaart als een persoonlijk probleem. We voelen er niets bij...
En, omdat we voedselverspilling niet als probleem zien, hebben we ook niet de behoefte om iets op te lossen.
Wat doe jij tegen voedselverspilling? Of moet je bekennen dat jij een verspiller bent? Laat het me weten!

Wil je nog wat meer informatie over het probleem van voedselverspilling? Kijk onderstaand filmpje!

# data[].attributes.headline
Neuromarketing, ik ga het je uitleggen...

# data[].attributes.subject
Neuromarketing, ik ga het je uitleggen...

# data[].attributes.body
Voor mijn onderzoek heb ik Eveline van Zeeland gesproken, expert op het gebied van neuromarketing. Zij vertelde me dat neuromarketing een onderzoeksdiscipline is, gericht op het testen van de effectiviteit van reclamecampagnes in de hersenen en het zenuwstelsel van ontvangers. Hiervoor worden neurowetenschappelijke onderzoeksmethoden gebruikt.
-------------------------------------------------------
Een interessant voorbeeld is van Mercedes. Mercedes heeft met een video-reclame de reactie in aandacht, hartslag en betrokkenheid van de consument gemeten. Hieruit bleek dat; hoe hoger de betrokkenheid bij de advertentie, hoe hoger de huidtemperatuur. Bekijk het filmpje!

Kennen jullie nog meer voorbeelden van het inzetten van neuromarketing?

# data[].attributes.attachment_link.title
NeuroAdvertising analysis of Mercedes TV ad - The Neuromarketing Labs

# data[].attributes.body
Tijdens mijn onderzoek heb ik hier natuurlijk ook naar gekeken. Een bekend voorbeeld is 'Kliekipedia', de Wikipedia waarop je kunt zien wat je met je voedselresten kunt doen.
Alle campagnes tegen voedselverspilling hebben één ding met elkaar gemeen: Ze bieden de klant allemaal oplossingen. Maar, zoals ik al vertelde, ziet de consument voedselverspilling niet als persoonlijk probleem.
WAT HEEFT HET BIEDEN VAN OPLOSSINGEN DAN VOOR NUT?!

Mijn mening: Huidige campagnes tegen voedselverspilling sluiten niet aan op de behoefte van de consument.
-------------------------------------------------------- Hebben huidige campagnes jou wel aangezet tot het verminderen van voedselverspilling?
Laat het hieronder weten!
Ik ben benieuwd...

# data[].attributes.body
"Huidige campagnes tegen voedselverspilling sluiten niet aan op de behoefte van de consument."
----------------------------------------------------------
Onderstaand artikel van Universiteit Utrecht legt dit standpunt verder uit. De consument oplossingen bieden tegen voedselverspilling heeft dus geen nut.
Hoe zou jij de consument overtuigen tot minder voedselverspilling als je een campagne mocht ontwerpen?
Laat het hieronder weten!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Maar liefst 30% van de broeikasgassen die door consumenten veroorzaakt worden, komt uit ons voedselsysteem. Als je een restje eten verspilt, dan verspil je ook de grondstoffen die hiervoor gebruikt zijn. Het water, land en de energie die er in zijn gestoken om dat restje op je bord te krijgen. En in de prullenbak daarna. Zonde natuurlijk. Hoe ga je deze verspilling tegen?

Mislukte campagnes

De overheid heeft het tegengaan van voedselverspilling sinds een aantal jaar op de agenda staan. Verspild voedsel betekent namelijk ook verspilde euro's. En dus kwamen er campagnes. Zo was er de 'Kliekipedia'-campagne van het Voedingscentrum: 'Een encyclopedie vol tips voor kliekjes.' SIRE maakte een in dit kader een reclame-spotje. Er was een 'Doggiebagcampagne' van Natuur & Milieu en de 'I [hartje] afvalscheiden' van Cyclus NV. Gedrags- en communicatiewetenschapper dr. Rein Jan Renes noemt dit soort campagnes 'ongelukkig'. Hij legt uit waarom in zijn bijdrage aan de serie Voedsel voor morgen. Renes "Je ziet veel van dit soort campagnes die een heel hoog niveau wensdenken hebben: 'Als we het mensen maar goed uitleggen en we maken het heel leuk voor ze, gaan ze het wel doen." Maar zo zit de mens niet in elkaar en dus werken die campagnes nauwelijks.

Renes legt uit hoe de mens dan wél in elkaar zit. Ten eerste overschatten we voortdurend onze wilskracht. Je neemt je voor de zolder op te ruimen, op tijd naar bed te gaan en meer te gaan sporten, maar dan niet vanavond maar morgen. En morgen wordt het volgende week. We stellen uit, zonder verlies van ons vertrouwen dat we het ook echt gaan doen. Ten tweede denken we vaak veel te positief over ons gedrag. Uit onderzoek blijkt dat 76% van de mensen denkt minder te verspillen dan de rest van Nederland. Een deel overschat zich hier dus. Tot slot zijn we kortzichtig en zelfzuchtig. Renes: "Als het er echt om gaat, willen we wat nú heel prettig is voor onszelf." Veel campagnes gaan dus uit van een verkeerd mensbeeld.

Antwoord aan gemakzucht

Het toont misschien wel de kern van de problematiek rondom duurzaamheid: de mens als een zichzelf overschattend, kortzichtig en zelfzuchtig wezen terwijl duurzaamheid gaat over de lange termijn en vooral van belang is voor anderen. Maar dit is geen excuus om bij de pakken neer te zitten. Het betekent dat je een andere strategie moet kiezen om tot verandering te komen.

Welke strategie is dat? Het eenvoudige antwoord: sluit aan bij de gemakzucht van de mens en maak de goede keuze de gemakkelijke keuze. Een simpel voorbeeld daarvan is een wc die je alleen kan doorspoelen als je de bril omlaag doet. Het is het 'making things easy, by making things difficult'-principe. Renes doet een suggestie om dit principe toe te passen op het tegengaan van voedselverspilling: bewaar je boodschappentas in je voorraadkast. Zo zie je automatisch of je je voorraad moet aanvullen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Voedselverspilling: het probleem zijn we zelf

# data[].attributes.attachment_link.description
Maar liefst 30% van de broeikasgassen die door consumenten veroorzaakt worden, komt uit ons voedselsysteem. Als je een restje eten verspilt, dan verspil je ook de grondstoffen die hiervoor gebruikt zijn. Het water, land en de energie die er in zijn gestoken om dat restje op je bord te krijgen.

# data[].attributes.headline
Ik kook vaak veel te veel. Ik bewaar het meestal in de koelkast voor de dag erna maar eet het daarna vaak niet meer op, waardoor ik het alsnog kan weggooien. 

# data[].attributes.subject
Ik kook vaak veel te veel. Ik bewaar het meestal in de koelkast voor de dag erna maar eet het daarna vaak niet meer op, waardoor ik het alsnog kan weggooien. 

# data[].attributes.body
Groetjes,

Romy

# data[].attributes.body
Ik kan geen campagnes hierover herinneren. Dit komt misschien ook omdat ik er niet mee bezig ben. Maar ik zou mijn gedrag ook niet veranderen vanwege een campagne.

Groetjes,

Romy

# data[].attributes.body
Marcel Zeelenberg, Economisch psycholoog aan Tilburg Universiteit heeft onderzoek gedaan naar emoties die bij kunnen dragen aan het keuzegedrag van consumenten. Hierbij kwam hij tot de conclusie dat de emotie 'spijt' de beste gedragsvoorspeller is bij keuzemomenten. Dit komt doordat mensen kunnen anticiperen op het negatieve gevoel van spijt na een beslissing. Dit noemen we emotionele pijn. Deze anticipatie kan ons gedrag beïnvloeden.
Zie onderstaand filmpje voor een volledige uitleg.
---------------------------------------------------------
Het aanspreken van gevoelens van spijt met betrekking tot voedsel weggooien, zou misschien effectief kunnen zijn om gedrag van consumenten te veranderen.
In wat voor context zou je mensen spijt kunnen laten voelen, als het gaat over voedselverspilling?
Denk je met me mee?

# data[].attributes.attachment_link.title
EMOTIES: Waarom is spijt zo’n verschrikkelijk pijnlijke emotie?

# data[].attributes.body
Jullie hebben goed meegedacht over toepassingen van de spijttheorie op het maatschappelijke probleem van voedselverspilling. Wat mij opvalt is dat jullie gevoelens van spijt aan willen spreken door gebruik te maken van de effecten die verspilling heeft op de natuur en het milieu. Ik vraag me alleen af of mensen dit als een persoonlijk probleem zullen ervaren....

Ik ben van mening dat we de consument moeten laten voelen dat hij fout zit. "Je wilt het niet op je geweten hebben dat jij ook zo'n voedselverspiller bent!"
Met een boodschap als deze zal de consument cognitieve dissonantie ervaren: Hij weet dat hij fout zit, en voelt zich daarom slecht over zichzelf. Mensen hebben over het algemeen een goede attitude over zichzelf. Als we hen erop wijzen dat ze niet doen wat ze zeggen te doen (namelijk een goed, verantwoordelijk persoon zijn), botst dat met hun eigenwaarde.

En zo maak je van voedselverspilling een persoonlijk probleem. Ik heb een aantal voorbeelden bedacht, en ik ben heel benieuwd naar jullie inbreng.
Laat je creativiteit stromen... Hoe zou jij de consument wijzen op zijn verspilgedrag?

# data[].attributes.body
Hoi Sari, mijn ervaring is dat er in de supermarkt vaak bonusdeals zijn waarvan je zelf vindt dat je ze niet kunt laten liggen: 2 dozen tomaten voor prijs van 1, 2 pakken verse pasta voor de prijs van 1, kipschnitzels waarvoor geldt 4 halen 2 betalen etc. Je maakt het allemaal klaar terwijl het eigenlijk niet nodig is. Je kookt net te veel.
Recepten bij deze deals zou ik top vinden. Dan eet ik maandag variant 1 en bijv woensdag variant 2 met dezelfde ingrediënten maar dan anders.

Groetjes Jorijn
Ps: leuke site!!

# data[].attributes.body
Ja, leuk die spijttheorie. Maar je hoofdvraag ging over het toepassen van inzichten vanuit neuromarketing bij het terugdringen van voedselverspilling. Ik zie de link niet helemaal...

Ik zal het je vertellen:
Gevoelens van spijt zijn neurologisch aan te tonen in het lichaam . Als een persoon anticipeert op gevoelens van spijt in de toekomst, laten de orbitofrontale cortex en de amygdala verhoogde activiteit zien in de hersenen (zie afbeeldingen aan het eind van deze post).
Als het doel van een campagne is om mensen een spijtgevoel te geven, kan deze campagne dus met neuropsychologische onderzoekstechnieken op effectiviteit getoetst worden. Het bekendste voorbeeld van zo'n onderzoekstechniek is het maken van een fMRI scan.
We kunnen zien of onze campagne ook daadwerkelijk dát effect heeft op een persoon, dat we beogen te bereiken.
---------------------------------------------------------
Dus, door gebruik te maken van consumentenpsychologie en het toetsen van de effectiviteit van reclames met neuromarketing technieken, kan beter ingespeeld worden op de emotionele kant van de consument.

Ik sluit af met de volgende stelling: "Het aanspreken van een spijtgevoel zou voor mij effectief zijn om mijn verspilgedrag tegen te gaan."
Ja of nee? Laat het hieronder weten!

Klik op afbeelding om te vergroten

# data[].attributes.body
Voordat ik deze online kennisdeling afsluit, vind ik het belangrijk om de ethische kant van dit alles te belichten.
Mijn conclusie is eigenlijk dat we mensen een naar gevoel willen bezorgen met onze campagnes tegen voedselverspilling. Een knagend gevoel van spijt, dat je eigenlijk niemand gunt. Echter, het is wel voor een goed maatschappelijk doeleinde. Is dit dan ethisch correct?

Uit mijn offline kennisdeelsessies - zowel op school als bij reclamebureau Roorda in Amsterdam - is gebleken dat zij vinden dat dit wel gerechtvaardigd kan worden. Het is tenslotte voor het terugdringen van voedselverspilling, gaven zij aan.
Ik zelf vind dit een lastige kwestie. Met neuromarketing speel je namelijk wel met het onderbewuste van de consument.

Mijn laatste stelling voor jullie:
"Vind jij het ethisch correct om consumenten (bewust en empirisch onderbouwd) een naar gevoel te geven, om daarmee een maatschappelijk goed doel te kunnen bereiken?"

Laat het me weten!