# data[].attributes.body
1. Broederschap (p.52)
El Bachiri zegt dat we allemaal broeders zijn. Iemand die die geweld gebruikt heeft gewoon net verkeerde pad gekozen, maar blijft wel nog altijd een broeder. Het is belangrijk om niet terug te reageren met geweld want dan sta je op het zelfde niveau als hen.
Zelf zou ik iemand die zoiets doet niet meer als broeder kunnen beschouwen denk ik. Ik vind het wel mooi dat andere mensen dat kunnen, maar zelf zou ik het er heel moeilijk mee hebben.
2. De doodstraf (p.56)
Hij vindt dat de doodstraf een misdaad is. Het wordt dan wel goedgekeurd door de samenleving. Hij vindt dit niet kunnen.
Zelf vind ik ook dat de doodstraf verboden moet worden. Je gaat mensen vermoorden omdat ze een fout hebben gemaakt, maar je verlaagt je wel op het niveau van de ander. Je gaat de doodstraf uitvoeren bij iemand die misschien zelf iemand vermoord heeft. Ik vind dat je dan dezelfde fout maakt als de andere.
3. Liefde (p. 90-91)
El Bachiri vindt dat liefde het mooiste is op de wereld. Zonder liefde is er geen leven en we hebben het nodig om andere mensen te accepteren.
Ik vind dat da helemaal waar is want liefde is iets wat iedereen moet koesteren. Het is een belangrijk aspect van ons leven en is heel belangrijk voor de omgang met andere mensen.

# data[].attributes.body
Doodstraf (pg.56)

Broederschap (pg. 52)

Liefde (pg. 90-91)

# data[].attributes.body
- Broederschap p.52
We zijn allemaal 'broeders' volgens El Bachiri. Dat het niet uitmaakt wat hij heeft gedaan, het blijft een broeder die het verkeerde pad heeft gekozen.
Ik zou zo'n persoon nooit als mijn 'broeder' bekijken, eerder als een 'vijand'.
- Wraak p. 53
Op p. 52 zegt El Bachiri: "Als je iemand doodt of met geweld reageert, dan maak je dezelfde fout als hij. Dan verlaag je je tot zijn niveau. Jullie zijn beter dan dat.". Zijn kinderen willen wraak. Wat ik ook volkomen snap, het is onrechtvaardig en extremisten hebben het recht niet om levens te nemen en te doden.
- De doodstraf p. 56
De doodstraf is volgens El Bachiri een misdaad met goedkeuring van de samenleving. Dit is ook mijn mening, maar bij levenslange opsluiting heb ik niets op tegen. Hier zijn redenen voor en ik vind dit rechtvaardig.

# data[].attributes.body
- Broederschap (p. 52)
Broederschap is voor mij de verbintenis tussen vrienden. Dit is voor mij heel belangrijk want mijn vrienden zijn er altijd voor mij: als het goed gaat, maar ook als het slecht gaat.
Volgens de auteur is ieder een mens een broeder. Ook mensen op het slechte pad zijn broeders. We zijn allemaal verbonden met elkaar.
- Wraak (p.53)
Wraak is iets heel dubbel. Als mensen jou iets aan doen wil je dat zij ook 'pijn' voelen. Maar dan doe je exact hetzelfde als ze bij jou hebben gedaan, dus ben je eigenlijk niet veel beter dan.
De auteur volgt een beetje mijn mening. Het heeft volgens hem geen zin om wraak te nemen.

- liefde (p.90)
Liefde is het mooiste wat er is, twee mensen die van elkaar houden. Voor mij gaat liefde verder dan van je vriend of vriendin. Je kan ook liefde voelen voor vrienden en familie.
Volgens de auteur is liefde alles, dat wat je overeind houdt.

# data[].attributes.body
- Broederschap (p.52)
Ik: Ik voel me verbonden met mijn familie en vrienden, maar soms is er ook een eenheidsgevoel wanneer iemand dezelfde sport beoefend, dezelfde taal spreekt (in het buitenland), ... .
Auteur: Hij zegt dat iedereen "broeders" zijn. Zelfs mensen die op het verkeerde pad zitten zijn menselijk gezien nog steeds zijn broeders.

- Wraak (p.53)
Ik: Ik vind wraak onnodig. Wanneer je wraak neemt op iemand kan die persoon daar weer wraak op gaan nemen en zo blijf je bezig. Naar mijn mening reageer je best vriendelijk of reageer je niet om het niet erger te maken.
Auteur: Hij vindt dat als je wraak wilt, je eigenlijk mee doet met zij die jou kwaad hebben gedaan. Wanneer je wraak neemt, ben je dus niet veel beter dan hen. Je verlaagt je tot hun niveau.

- Liefde (p.90)
Ik: Voor mij is liefde is je voelt wanneer je om iemand geeft. Liefde heb je niet enkel voor je partner, maar ook voor vrienden en familie of misschien wel voor de natuur, boeken, .... Je hebt liefde nodig om te overleven.
Auteur: Volgens de auteur is liefde alles, het is dat wat je overeind houd, het is je schuiloord, het kent alleen genade en vergeving, .... Kortom, zonder liefde kan je niet overleven.

# data[].attributes.body
- Broederschap (p.52)
Ik was heel geïnspireerd door vat El Bachiri zei over het broederschap. Hij zegt dat een broeder op het foute pad, die foute keuzes maakt nog steeds een broeder is. Ookal heeft hij het allerergste gedaan. We mogen dan ook niet gaan reageren met geweld, want dan verlagen we ons tot zijn niveau. En ik ben het daar mee eens.

# data[].attributes.body
- liefde (p.90)

Ik: Liefde zeer belangrijk. Zowel liefde voor je vriend(in), als voor je familie, je vrienden en omgeving. Zonder liefde kan je slechts overleven i.p.v. leven.

Mohamed: Liefde staat centraal in zijn boekje. Het is voor hem zo belangrijk dat hij dit woordje maar liefst 14 keer gebruikt op één enkele bladzijde. Voor hem is liefde de basis van bijna alles.

- doodstraf (p. 56)

Ik: De doodstraf heeft geen plaats in een moderne samenleving. Wat iemand dan ook gedaan mag hebben, de doodstraf is niet meer of niet minder dan moord.

Mohamed: Hij vindt de doodstraf niets anders dan een misdaad die met instemming en goedkeuring van de samenleving wordt gepleegd.

- godsdienst beleven (p.19)

Ik: Geloof heeft geen plaats in mijn leven. Ik geloof in geen enkele vorm van bovennatuurlijke krachten of een schepper. Dit betekent natuurlijk niet dat ik niet geloof in vriendschap, liefde etc. Onze manieren van geloven zijn dus anders, maar komen uiteindelijk vaak op hetzelfde neer.

Mohamed: Volgens hem moet je je geloof niet uit het hoofd, maar uit het hart leren. Hij heeft een heel seculiere en humanistische kijk op zijn geloof maar het is toch nog een deel van hem. Deels omdat hij erin geboren is, en deels omdat hij er zelf van overtuigd is dat de islam (met zijn interpretatie ervan) iets mooi kan zijn.

# data[].attributes.body
Liefde p. 90:
Het zijn zeer mooie woorden in dit stukje tekst dat hij geschreven heeft, ik ga hier volledig met akkoord. Als mensen haat en en liefde aan elkaar linken denk ik niet dat zij dan liefde voelen, want zoals hij zegt: vreugde leidt nooit tot pijn, en liefde is een vorm van vreugde.

Broederschap p.52:
Ik vind het vreemd hoe hij iedereen een broeder noemt, zelf de mensen die zijn vrouw vermoord hebben, ik zie het goede er niet van in. Maar wat hij zegt over wraak in het stukje daar ben ik het wel helemaal met eens, wraak is gewoonweg dezelfde acties uitvoeren als je vijand.

# data[].attributes.body
-liefde: p90
De schrijf beschrijft liefde als iets wat je drijft en je helpt overleven. Liefde kan niet leiden tot haat, want vreugde leidt nooit tot pijn. Hij beschrijft liefde ook als delen en aanvaarden, maar ook als intiem en een schuiloord. Met liefde moet je opgroeien en je moet je er voor open stellen. Als een kind geen liefde krijgt, kan deze ook geen liefde geven. Liefde is voor het leven en zonder verstik je.
Ik ben het volledig ens met wat de auteur schrijft, want ik kan niet zonder liefde. Ik geniet van de liefde die ik krijg, maar ook van de liefde die ik kan geven aan anderen. Liefde is noodzakelijk, zonder liefde zou de wereld er maar zwart uit zien.
-Broederschap: p52
We zijn allemaal verbonden met elkaar, maar ieders maakt zijn eigen keuzes en soms zijn dit foute keuzes. Ik vind niet dat we moeten accepteren dat iemand voor het foute pad kiest, maar we moeten ze wel een kans geven om terug op het goede pad te komen.
-wraak: p53
De schrijver vind wraak fout. Wie reageert met wraak, maak je dezelfde fout als hen. Daarom is wraak niet goed en kan je beter bidden voor de mensheid en laten zie dat jij beter bent als hen. Wraak wordt vaak gezien als een excuus om iemand pijn te doen. Er komt ook veel woede en haat bij kijken. Je kan niet over liefde praten als je zelf het zwaard heft zegt de schrijver. Deze zin vind ik een zeer mooie betekenis hebben want hier zit een kern van waarheid in. Haat kan inderdaad niet opgelost worden met wraak, maar voor sommige mensen kan die wel goed doen om die woede kwijt te geraken. Maar de manier waarop ze deze woede kwijt geraken kan soms fout lopen. BV. woede omzetten in wraak is fout, maar je uitleven op een boksbal is wel een goede manier. Je moet jezelf niet verlagen naar het niveau van andere die wel geweld gebruiken tegenover anderen.

# data[].attributes.body
-Liefde (p.90)
Jannes: Liefde is zeer belangrijk voor mij. Zonder liefde zal je je eenzaam en alleen voelen en heeft het leven niet veel zin.
Mohamed:
-Godsdienst en beleven (p.19)
Jannes: In mijn leven speelt godsdienst niet echt een grote rol. Ik ben wel gedoopt, maar voor de rest ben ik niet christelijk of met een andere godsdienst opgevoed.
Mohamed
-Doodstraf (p.56)
Jannes: Persoonlijk vind ik dat de doodstraf niet mag bestaan. Het is een gruwelijke optie die er niet meer hoeft te zijn. Hoe erg de dader van een moord ook kan zijn.
Mohamed:

# data[].attributes.body
1. Poëzie: p90-91. Mohamed El Bachiri is een gevoelig man en het mag zo zijn. Poëzie is voor hem een manier om zijn emoties en gevoelens te uiten. Maar volgens mij is het ook de beste manier om tot Loubna te spreken en contact met haar op te zoeken.
2. Doodstraf: p56. Hij is heel hard tegen de doodstraf. Hij vindt het niet kunnen om iemands leven te beroven en dat we er niet het recht voor hebben om dit te doen. Het is iemands leven beroven. En zo schend je de mooie creatie van God, de mens.
3. Broederschap: p52. Het broederschap is voor hem zeer belangrijk. Iedereen is een broeder voor hem zelfs iemand die aanslagen pleegt, maar dit is een broeder die en verkeerd pad heeft gekozen.

# data[].attributes.body
-wraak: p 53-55
ik wil zeggen dat ik wraak afschuw en daar niet voor sta maar soms is het gewoon een onbewuste handeling dat je uitvoerde als daad van wraak.
El Bachiri ziet wraak als een een nutteloos actie. als je wraak op de darder wilt uitoefenen ben je even slecht als hem en heb je je verlaagt naar zijn niveau.
-  De doodstraf: p. 56
ik vind het goed dat de doodstraf is afgeschaft. wie zijn wij om te zeggen wie er mag leven en wie niet.
El Bachiri denk er ongeveer ook zo over. hij zegt dat " De doodstraf is niets anders dan een misdaad die met instemming en goedkeuring van de samenleving wordt gepleegd."

# data[].attributes.body
1. Liefde p.90-91
Hij schreef een eigen gedicht over liefde. Hij stimuleert jongeren om liefde op te zoeken. Hij zegt dat je niet zonder liefde kan leven. Ik ga hiermee akkoord, want ik vind ook dat liefde iets moois is.
2.Broederschap p. 52
Hij vindt dat we allemaal broeders zijn, ookal doen we slechte dingen. Dan zijn we gewoon een broeder die het slechte pad is opgegaan. Ik vind dat hij hier gelijk mee heeft, want ze blijven mensen.
3. De doodstraf p.56
Hij vindt dat de doodstraf een misdaad is dat door de goedkeuring van de samenleving wordt gepleegd. Hij is hier tegen. Ik ga hier niet mee akkoord, want ik vind dat in sommige gevallen mensen de doodstraf wel verdienen.

# data[].attributes.body
- Terreurgroepen willen een soort van marketing starten met hun aanslagen, in de zin dat ze er op hopen dat door aanslagen uit te voeren meerdere mensen zich bij hun gaan aansluiten. Ze voeren ze eveneens ook uit als een manier om hun macht te tonen.
- Wij moeten alles opeisen wat ons dierbaar is van boeken tot liefde, we mogen ons niet ten onder laten slepen door IS, we moeten sterk in onze schoenen blijven staan.
- Opeisen is een foute term want als je alles zou willen opeisen dan is het eerder een toon van egoïsme in plaats van een soort van zelf respect. Als er zulke gebeurtenissen plaats vinden dan moet je als volk kapitalistisch en respectvol hanteren, in zulke tijden is het van noodzakelijk belang dat we als volk ons niet laten onderdrukken, we mogen niet toegeven aan zulke gruwelijke daden, als we sterk blijven onderdrukken we hun om zich verschuild te houden en in schrik te laten leven.
als we spullen, emoties, rechten e zo voort beginnen op te eisen dan zijn we ons aan het relateren met wat IS doet na hun aanslagen.

# data[].attributes.body
- Ik denk er niet te veel bijna wanneer het aankomt op een terroristische aanval.
Het is er nu éénmaal en het gaat niet op 1,2,3 weg, maar tis niet dat ik op elk moment of soms bang ben dat ik er één ga meemaken.
-Dit hangt ervan af wat hij allemaal heeft gedaan.
Is hij tot zinnen gekomen toen hij weg was en ziet hij in dat het toch allemaal niet zo normaal is, dan zou een gevangenis straf er over zijn.
Maar wanneer hij al veel gewelddadige daden heeft gepleegd en/of moorden zou ik wel een gevangenisstraf geven.
-Ik voel me ergens toch wel wat veilig als ik militairen zie, die dan toch zoiets als een terroristische aanval kunnen voorkomen.
-Ik leef mee met hem als ik een geliefde zou verliezen in zo een aanval zou ik mij er ook niet goed bijvoelen.
Maar bij El Bachiri gaat het nog stapje verder want hij is zelf een Moslim.
-Het boek heeft me wel geraakt, omdat ik het zeer erg vindt dat je een geliefde kan verliezen die zoveel voor je betekent.
-Het boek heeft mijn kijk op de islam niet echt verandert.

Persoonlijke mening

# data[].attributes.body
Ik vond het boek in het begin lastig om te lezen. Ik had de boodschap niet meteen door. Het was ook een heel gevoelig boek.  De emoties kwamen over bij mij, zo snapte ik de auteur wel. Ik vond het wel irritant dat je niet kon doorlezen, het waren altijd korte fragmentjes.

# data[].attributes.body
PI's grandfather. (ode aan PI

# data[].attributes.body
Het boek bevat korte deeltjes, waardoor er niet echt een verhaallijn in zit. Dit vond ik vrij jammer, ik verwachte een verwerkingsproces te lezen. Ik vond het zeer moeilijk, het bevatte moeilijke woorden, maar de boodschap was wel mooi.
Het was een kort boekje wat wel goed was, anders werd het ook lang dradig. Hij beschrijft zijn emoties duidelijk en hoe hij omgaat met het verlies. Hij zegt ieder mens is gelijk, moslim, hindoe, christen, niet gelovige.

# data[].attributes.body
In het begin vond ik het boek best wel langdradig. Ik had ook de boodschap van het boek niet meteen door. Op het einde snapte ik de boodschap van het verhaal en vond ik dat er best wel wat emotie in verwerkt zat.

# data[].attributes.body
Ik vond dat het boek zeer vlot las, het was niet langdradig maar emotioneel. Het is gemakkelijk om je in in te leven.
Wat minder vond ik dat het steeds korte tekstjes waren. Het ging vaak van de hak op de tak, maar dit was waarschijnlijk te bedoeling om weer te geven hoe het er werkelijk in het hoofd van El Bachiri aan toe gaat.

# data[].attributes.body
ik vond de manier waarop het verteld werd goed. Het is een speciale manier en het is eens iets anders. Er is ook veel emotie aanwezig wat nadat je het boek gelezen hebt eigenlijk wel blijft hangen. Er waren soms ook wat moeilijke woorden aanwezig. Ik vond het wel op momenten wat saai omdat het te langdradig was of veel herhaling.

# data[].attributes.body
Ik vond het boek ontroerend, maar ook overdreven. Waarschijnlijk omdat ik mij niet kan plaatsen in zijn schoenen en dus niet zijn leven kan voorbeelden. Positieve aspecten: - Ik vond het boek kort
- Ik vond de gevoelens goed afwisselend in het boek.
Negatieve aspecten: - Ik vond het wel minder leuk dat je niet kon doorlezen en dat het veel onderbroken werd.
- Het boek was ingewikkeld opgebouwd

# data[].attributes.body
Ik vond het verhaal dat erachter zat wel mooi, maar het boek zelf vond ik saai en langdradig. Het boekje leest wel vlot. Het begin vond ik wel leuk maar naar het midden toe vond ik het minder.

# data[].attributes.body
Het boek zat vol met gevoel, het was soms best emotioneel.
Ik vond het wel jammer dat er geen verhaallijn in zat. Het waren allemaal aparte stukjes en daarom vond ik het langdradig. Het was een kort boekje maar, doordat het geen verhaal was, deed ik er vrij lang over om het helemaal gelezen te hebben.
El Bachiri bracht wel een mooie boodschap over met dit boek. Ik denk dat dit veel mensen heeft geraakt.

# data[].attributes.body
- Ga je akkoord met onderstaande stellingen?
- Ik heb geen schrik voor een terroristische aanval, dat is een ver-van-mijn-bedshow.
- Een jihadstrijder die terugkeert naar België, hoort thuis in de gevangenis.
- Ik voel me veiliger in grote steden als ik duidelijk de aanwezigheid van militairen zie.
- Ik leef mee met het verhaal van El Bachiri.
- Het boek heeft me geraakt.
- Het boek gaf me een andere kijk op de islam.

# data[].attributes.body
Wat vond je van het boek? Daag jezelf eens uit om verder te gaan dan 'goed' of ''slecht' of, erger nog, 'gewoon'. Bedenk twee positieve aspecten en twee negatieve. Opgelet: zorg dat je beoordeling over de inhoud, het thema, de protagonist, de schrijfstijl ... gaat. Denk hierbij aan de verhaalaspecten die je de voorbije jaren leerde.
Schrijf je antwoord in de kolom hiernaast.

# data[].attributes.body
- Ik leef mee met het verhaal van El Bachiri
Ik zag het van zijn kant, ik volgde in zijn verhaal. Het heeft me best wel geraakt.

# data[].attributes.body
1. Ik ben best wel bang, in grote steden. In Duffel voel ik mij veilig.
2. Ik weet niet of ik me veiliger voel in grote steden omdat de militairen niet overal tegelijk kunnen zijn.
3. Ik vind het vreselijk wat El Bachiri allemaal heeft meegemaakt. Een moeilijke jeugd, zijn vrouw verloren,...

# data[].attributes.body
-nee, ik heb geen schrik voor een terroristische aanval.

-het boek heeft mij wel geraakt omdat het een pakkend verhaal is en ook omdat ik mezelf kon inleven in zijn problemen en visie.

-ik heb geen andere kijk gekregen op mijn geloof omdat ik er al meer over wist dan de standaard Belg.

- ik voel mij niet veiliger bij het bijzijn van soldaten ik heb juist meer schrik omdat het dan juist uitziet dat zij zelf in een oorlog zitten terwijl dat niet zo is.

wat vond ik goed/minder goed?
-wat ik goed vond is dat hij liet zien dat er niet echt een rauw verschil is tussen moslims en christenen of niet gelovige. ook vond ik goed dat hij liet zien dat hij het moeilijk had om het aan zijn kinderen uit te leggen. hij wijst ook aan dat terroristen niet het zelfde geloof delen als moslims. dit is iets dat duidelijk moet worden gemaakt bij sommige.
minder goeden dingen vond ik dat het te snel veranderde van onderwerp ik kon niet verwerken wat ik net had gelezen en het ging al weer over iets anders.
keuzeopdracht 1:
- "Een hommage aan Loubna", noemt El Bachiri het boek dat hij schreef. Hij houdt er niet van om in de belangstelling te staan. "Het gaat niet om mijn verhaal, om mijn leed, het gaat om mijn boodschap van liefde. Voor mijn kinderen. Voor alle kinderen. Voor Loubna."  Een jihad van liefde is een hulp middel om zijn opgeschropte emoties te uiten zodat hij kan doorgaan met zijn leven.

- angst voor anderen wordt volgens hem door onze maatschappij aangeleerd aan ons. Het gevolg van dit is dat er een groepen ontstaan in de maatschappij en deze verder en verder van elkaar zullen afdrijven. wat kunnen we er aan doen? door zijn boekje te schrijven wil hij laten zien wat wij allemaal gemeen hebben, en dat wij niet zo verschillend zijn van elkaar.

-ook al heeft hij zo'n pijn, voelt hij geen haat tegenover de terrorist. in zijn ogen is haten waanzin.

-onderwijs, dromen en perspectieven is wat jongeren volgens El Bachiri nodig hebben

- Mohamed heeft het nog heel moeilijk met de situatie, wat heel normaal is. hij heeft al heel wat vorderingen gedaan, maar is nog niet klaar om naar haar herdenkingsfeest. hij is daar emotioneel nog niet klaar voor.

# data[].attributes.body
Nu ben ik hier niet meer bang voor. Maar in het begin wel. Een tijdje na de eerste aanslagen was ik in de cinema met mijn papa en ging het bomalarm af tijdens onze film. We moesten de zaal ontruimen maar gelukkig was het maar vals alarm.
Ik voel me niet perse veiliger als er militairen zijn, maar ik weet dat er mensen zijn die zich dan wel veiliger voelen.
Ja ik leef mee met het verhaal van Bachiri, het ontroerd me.
Het boek raakte me wel maar na een tijdje was het een beetje saai.

# data[].attributes.body
-  ik heb geen schrik want het kan echt overal gebeuren. Ik ga echt niet heel de tijd thuisblijven uit angst voor psycho's

- ja, Ik zou eerder zeggen laat ze niet meer binnen in belgie maar dan zitten andere landen er mee op gescheept. Zo'n mensen zijn helemaal gehersenspoeld en enorm gevaarlijk dus beter in een gevangenis dan dat ze vrij rondlopen.

- nee, zo'n strijders zijn best goed voorbereid. Als zij veel doden willen maken zal het hen lukken. De militairen zullen wel kunnen ingrijpen maar of ze echt iets kunnen voorkomen, betwijfel ik.

-ja, ik vind het erg wat hem en zijn familie is overkomen.

# data[].attributes.body
- Ik heb geen schrik voor een terroristische aanval.
-  Ik voel me niet veilig met militairen in grote steden. Dit heeft geen invloed op mij.
- Het was een pakkend verhaal, het heeft me dus echt geraakt.
- Ik wist niet heel veel over de islam. Het was een interessant boek, ik heb dus veel bijgeleerd.

# data[].attributes.body
- Ik ga akkoord met de eerste stelling: Ik leef elke dag zonder schrik te hebben voor een terroristische aanval. Als je elke dag in angst moest leven en je leven aanpassen aan de terroristen, dan geef je hen gelijk. Ze willen angst en verdeeldheid creëren.
-  Het boek heeft mijn kijk op de islam wel verandert, ik wist niet dat ze in sommige Marokkaanse families zo hard benadrukken dat ze België iets verschuldigd zijn en ze dankbaar moeten zijn voor de kansen die België hen geeft.
- Ik voel me niet perse veiliger door de militairen op straat, maar het zorgt er wel voor dat je er niet alleen voor staat als er iets moest gebeuren, je hebt dan hulp moest er een aanslag gebeuren.
- Het verhaal heeft me wel geraakt, dat 1 man heel zijn leven kan verwoesten is onbeschrijfelijk, hij slaapt alleen met pillen, hij weent vaak, komt niet meer buiten,...

Wat vond je van het boek?
- Het boek bestaat uit verschillende korte verhaaltjes, gedichtjes en teksten, het was dus van de hak op de tak.
- Het boek bevatte soms moeilijke woorden
+ Het boek geeft je een mooi beeld over de islam, er zijn mooie spreekwoorden en levenslessen.
+ Het boek praat niet goed wat er is gebeurt wat er op 22/03 is gebeurt is, maar dat iedereen een broeder is, als mens.

# data[].attributes.body
- Ik heb geen schrik voor een terroristische aanval want dit zou elk moment kunnen gebeuren. Het is niet leefbaar om constant met die gedachte in je achterhoofd rond te lopen.
- Een jihadi moet opgevangen worden in een psychiatrische instelling en moet zijn fundamentalisme de rug toe keren met behulp van professionals. Als dit ook niet lukt moet hij maar opgesloten worden of de nationaliteit afgenomen worden.
- Dit is slechts schone schijn. De kans is klein dat ze een groot verschil zullen maken in de eerste cruciale seconden/ minuten van een eventuele aanval.
-  Ik heb begrip voor hem en in het bijzonder de manier hoe hij reageert op deze gebeurtenissen.
- Het boek liet zien hoe het zou moeten.
- Het gaf me geen andere kijk op de islam maar wel op de moslims. Hopelijk adopteert elke moslim min of meer zijn vorm ervan.

Wat vond ik goed/ minder goed?

Het kwam recht uit zijn hart en droeg een humanistische boodschap met zich mee. Zoals Jan Terlouw zegt: 'Een verademing in een wereld die verhardt en steeds onpersoonlijker en wantrouwender lijkt te worden. Het was ook zeer leesbaar, zowel in het aantal pagina's als de moeilijkheid van de gebruikte woordenschat.
Wat ik minder vond was dat je niet kunt doorlezen aangezien elk tekstje iets anders is, met de nodige witregels tot gevolg.

# data[].attributes.body
Ik heb er geen schik voor, maar een ver-van-mijn-bedshow is niet de goede omschrijving. Terroristische aanslagen komen overal voor kijk maar naar Zaventem, Parijs,...

Veiliger voel ik me niet echt, ik krijg er enkel nog maar meer schik van. Ik vraag me ook af of zij effectief deze mensen kunnen 'tegenhouden'.

Ik leef zeker mee met het verhaal van El Bachiri. Respect voor het moedig delen van zijn verhaal

Het boek heeft me wel geraakt, ik heb nooit echt stil gestaan bij de gevolgen voor de familie.

Ja

# data[].attributes.body
Ik vond het een lastig boek om te lezen want thema's veranderden steeds en hierdoor werd het lastig om door te lezen. Ook hoe hij het vertelde leek het of hij het niet erg vond.
Ik vond het wel goed dat een het een kort boek was, dit vind ik leuk want dan wordt het niet langdurig. Ik vond het ook goed hoe dat hij vanuit verschillende "brillen" zijn verhaal vertelde.
- ik heb inderdaad geen schrik voor aanvallen want het is iets dat heel weinig voorkomt.
-een strijder moet direct het gevang in.
-ik denk niet dat militairen altijd een aanval zouden kunnen stoppen dus het maakt mij niet veel uit.
-ik vind het erg voor de man.
-ik vond het een erg verhaal maar het heeft mij niet erg geraakt omdat El Bachiri hier veel te gewoon over praat.
-ja dit heeft me zeker en vast een andere kijk gegeven.

# data[].attributes.body
Om over na te denken:
Ik ben een beetje bang van een terroristische aanval omdat het zo dicht bij ons in de buurt is gebeurd. Ik houd het zeker in gedachten, maar ik ga niet speciaal drukke plaatsen vermijden hiervoor.

De aanwezigheid van militairen stelt mij wel een beetje op mijn gemak, maar langs de andere kant ook niet. Ik vind het wel een beetje eng omdat de militairen zo'n groot geweer hebben en dat ze elk moment iemand zouden kunnen doodschieten.

Ik leef mee met het verhaal van El Bachiri omdat hij en zijn kinderen van de ene op de andere dag zijn vrouw/moeder kwijt zijn geraakt zonder afscheid te kunnen nemen.

Persoonlijke Mening:
Ik vond het zeker een ontroerend verhaal, maar het was ook wel een beetje langdradig soms. Ik vond dat er best wel veel herhaald werd, maar dit had misschien ook wel effect op het gevoel dat het boek bij je nalaat. Hij heeft het boek goed geschreven omdat je echt begrijpt hoe hij zich voelt door de woorden die hij gebruikt.

# data[].attributes.body
-Ik leef mee met het verhaal van El Bachiri. Ik kan me inleven in wat hij doormaakt.
-Een strijder die mensen vermoord heeft, moet het gevang in.
-Het boek heeft me op het einde wel geraakt omdat hij toch optimistisch blijft.
-Het boek gaf mij niet echt een andere kijk op de islam omdat ik er al enkele dingen over wist. Ook omdat ik er nooit negatief over was.
-Ergens heb ik wel schrik voor een terroristische aanval. Ik heb ook schrik dat mijn familie en vrienden in zo een aanval terecht komen. Ik ben altijd wel voorzichtig als ik naar grotere steden/ evenementen ga.
-Als ik militairen zie, voel ik mij ergens wel veilig omdat ik weet dat zij zullen ingrijpen. Ik voel me ook niet veilig omdat ik het gevoel heb dat er elk moment iets kan gebeuren.
-Positief: Hij vertelt echt zijn eerlijke meningen en zijn gevoelens. Dit maakt het oprecht. Het thema vind ik ook eens iets anders. Ik lees vaak fictieve boeken.
-Negatief: Het verhaal heeft niet echt een duidelijke structuur en langdradig.

# data[].attributes.body
1. Ik ga akkoord. De enigste stad waar wij veel komen waar dit kan gebeuren is Antwerpen, maar ik vind het goed genoeg beveiligd.
2. Ik voel me veilig in Antwerpen. Deels door de beveiliging, maar vanaf er te veel beveiliging is, zou ik mij niet meer veilig voelen.
3. Ik leef mee met El Bachiri. Iemand verliezen doen we allemaal wel is, maar de manier waarop hij een geliefde heeft verloren is wel extreem en onmenselijk.

# data[].attributes.body
1. Ik ben best wel bang, maar niet in Duffel. Vooral wanneer ik in grote steden ben.
2.

# data[].attributes.body
1. Ik heb totaal geen schrik voor aanslagen. Een aanslag kan overal plaatsvinden en ik heb geen zin om nooit meer buiten te komen.
2. Voor mij hebben militairen geen effect op het gevoel van veiligheid. Ook zonder hen, zal ik me veilig voelen in grote steden.
3. Ik vind het heel erg wat El Bachiri heeft moeten meemaken. Hij is op een verschrikkelijke manier zijn vrouw verloren en heeft ook een moeilijke jeugd gehad.

# data[].attributes.body
In het algemeen heb ik niet zo veel bang voor terroristische aanvallen, buiten wanneer ik naar een grote stad ga zoals Brussel of Antwerpen.
Ik voel me niet bepaald veiliger door militairen, want ze kunnen te laat reageren en dan hebben we er niets aan gehad. Ik vond zijn verhaal voor hem en zijn kinderen heel erg.

Ik vond het boek eerst heel vaag, maar tegen het einde toe begon ik er goed over na te denken en besefte ik hoe veel verdriet El Bachiri wel niet heeft. Ik kon me erg goed inleven dus. Er was niet echt een thema, want het ging over verschillende visies van hem. Ik vond de inhoud soms wat moeilijk, doordat ik me misschien niet zo goed in zijn schoenen kon plaatsen. Het boek werd vooral in de ik-vorm geschreven, dus een vertellende ik schrijfstijl. Wanneer het boek zogezegd spannend werd, werd het onderwerp onderbroken en begon er een ander onderwerp.

# data[].attributes.body
Hoewel het boekje maar 92 pagina's telt, worden er heel wat onderwerpen aangesneden. Hoe sta je zelf tegenover onderstaande deelaspecten uit het boek? Hoe staat de auteur hier tegenover?

- manier van begraven
- liefde
- wraak
- broederschap
- poëzie
- doodstraf
- godsdienst beleven
- man vs. vrouw

Schrijf enkele indrukken neer over drie van bovenstaande onderwerpen in de kolom hiernaast (rechts). Zet je naam in de titel.

# data[].attributes.body
Zoek een Nederlandstalig krantenartikel dat aansluit bij je antwoord op bovenstaande vraag. Kies er één onderwerp uit en link dit onderwerp aan het artikel, aan jouw mening en aan de mening van de auteur. Leg dit kort uit en verwijs naar passages, zinnen in het boek. Vat het gekozen artikel ook samen in enkele zinnen. Dien deze opdracht in via SmartSchool (e-mail) ten laatste op vrijdag 09/02.

# data[].attributes.body
Bekijk de verschillende keuzeopdrachten en kies er één uit waaraan je deze les gaat werken. Neem notities om achteraf de opdracht met de klas te kunnen bespreken.

# data[].attributes.body
Lees het artikel in bijlage en voer de opdrachten uit, breng daarna verslag uit aan je medeleerlingen.
- Formuleer wat de jihad van liefde precies inhoudt voor El Bachiri.
- 'Angst voor de ander' - Wat is volgens El Bachiri hiervoor de oplossing?
- Welke houding neemt hij aan t.o.v. de daders van de aanslag? Vind je dat vreemd?
- Wat moeten we jongeren bieden volgens El Bachiri?
- Hoe gaat het nu met hem, denk je?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hij is Marokkaanse Belg, moslim en Molenbekenaar. Maar bovenal is Mohamed el Bachiri (36) weduwnaar en vader van drie zoons van 10, 8 en 3. Zijn vrouw Loubna Lafquiri (34) was op dinsdag 22 maart 2016 met de metro op weg naar haar werk als gymdocent op een middelbare school toen een terrorist het metrostel waarin zij zat opblies. Ze stierf ter plekke.

Toch koestert El Bachiri geen haat ten opzichte van de daders, die claimden uit naam van Allah te handelen. Natuurlijk, hij vergaat van de pijn, maar 'haten is waanzin'.

Jihad

In december deed hij zijn verhaal tijdens een TEDx-conferentie in Hilversum. "Met mijn naam, mijn religieuze overtuiging en de reputatie van de gemeente waarin ik woon, word ik door een deel van de bevolking en de wereld gezien als een potentiële terrorist. En dat doet me veel pijn", begon hij. Maar onrecht beantwoord je niet met ander onrecht, zegt El Bachiri. In plaats daarvan riep de weduwnaar op tot een jihad. Een jihad van liefde.

Zo heet ook het vorige week verschenen boekje waarin schrijver David Van Reybrouck zijn verhaal heeft opgetekend in korte fragmenten. "Een hommage aan Loubna", noemt El Bachiri het. Hij houdt er niet van om in de belangstelling te staan. "Het gaat niet om mijn verhaal, om mijn leed, het gaat om mijn boodschap van liefde. Voor mijn kinderen. Voor alle kinderen. Voor Loubna."

De term jihad wordt al te vaak verward met strijd en oorlog, zegt El Bachiri. "Maar de definitie van die term is eigenlijk 'inspanning'. De inspanning die je met jezelf moet aangaan. Wij moeten ons inspannen voor empathie en liefde. We moeten ons openstellen naar de ander en willen nadenken."

In zijn boekje probeert hij duidelijk te maken dat geweld en oorlog niets met religie of de islam te maken hebben. De gewelddadige passages in de Koran moet je zien als historische verhalen, die gaan over de politieke, middeleeuwse context van destijds, zegt El Bachiri.

Afstand slechten

De angst voor de ander wordt volgens hem in onze samenleving gevoed. Daardoor groeit de afstand tussen verschillende bevolkingsgroepen, tussen moslims en niet-moslims. "Mensen trekken zich terug op uitersten." Die afstand wil hij slechten met zijn boekje. "We moeten terug naar wat ons bindt: ons mens-zijn. Elkaar leren kennen en accepteren, zonder elkaars mening en cultuur op te leggen."

In het boekje citeert hij de Koran: "O gij mensen! Wij hebben u geschapen uit man en vrouw en Wij hebben u gemaakt tot volksgroepen en stammen opdat gij elkander zoudt leren kennen."

Het is die overtuiging die hem overeind houdt, zegt El Bachiri. "Het is ook Loubna's boodschap. Het is hoe wij in het leven stonden. Dat houdt me overeind."

'De metro bestaat niet meer'

Sinds 22 maart staat zijn leven en dat van zijn kinderen op de kop. Metrobestuurder El Bachiri sliep die ochtend uit na een late dienst. Een vriendin kwam hem wekken: of hij al iets van Loubna had gehoord. Hij zag dat ze die ochtend na 9.10 uur niet meer online was geweest met haar mobiel en wist toen eigenlijk al genoeg. Al duurde het nog enkele dagen voor ze werd geïdentificeerd.

Sindsdien is alles anders. De kinderen gingen elders in de stad naar school. Ze werden iedere ochtend gebracht met de metro. Maar de metro bestaat niet meer voor El Bachiri, dus moesten ze naar een andere school, in de buurt.

Pijnlijk

Hij heeft zijn baan opgezegd. "Ik deed mijn werk graag, heb er louter mooie herinneringen aan. Maar ze horen bij mijn leven met Loubna. Wij trouwden in november 2004, drie maanden later begon ik als metrobestuurder. Ik heb het leven van voor de aanslagen een beetje afgesneden. Het bestaat niet meer." Hij voetbalde in een team met collega's, maar ook dat kan hij niet meer opbrengen. "Ze bellen wel. Maar het is te pijnlijk."

's Avonds als de kinderen in bed liggen schrijft hij gedichten, waarvan er een aantal is opgenomen in het boekje. "Als therapie, om de avond door te komen."

Hij concentreert zich op zijn kinderen. Hij valt even stil. Kijkt weg. Haalt adem: "Het belangrijkst dat zij kunnen opgroeien in de beste condities, dat ze weer kunnen lachen." Ze weten wat er gebeurd is: dat hun moeder in de metro zat, dat ze in afgrijselijke omstandigheden is omgekomen. "Ze zijn boos. Voor hen is het zó onrechtvaardig en zó onbegrijpelijk."

Moeilijke boodschap

Ook hen probeert hij uit te leggen dat ze de daders van de aanslagen niet moeten haten. Al is dat een moeilijke boodschap. "De oudste is tien. Hij begrijpt wat ik zeg, maar na wat ons is overkomen heeft hij het daar moeilijk mee. Als ik zeg dat de wereld een mooie plaats is en dat de mensheid goed is. Dat je open moet staan voor iedereen, dat je tolerant moet zijn. Dat is ingewikkeld om uit te leggen aan een kind.

"Ze zijn getraumatiseerd. Ik ook." El Bachiri noemt zijn leven nog altijd chaotisch. Maar hij is dankbaar voor alle steun die hij kreeg. Van slachtofferhulp, buren, mensen op straat, de burgemeester. Hij kreeg brieven en kaarten vanuit de hele wereld, van mensen met allerlei geloofsovertuigingen. "Het heeft mijn hart verwarmd."

Uitnodiging van de koning

Ze kregen zelfs een uitnodiging van de Marokkaanse koning. Voor het eerst twinkelt er iets in zijn donkere ogen. "Dat was ongelooflijk. Het medeleven en de erkenning die mijn zoons en ik van hem kregen was heel belangrijk, dat Loubna een voorbeeld van integratie was. Een magisch moment, iets moois te midden van alles dat zo moeilijk was."

Loubna werd in Salé bij Rabat begraven. "Ik ben Belg, Marokkaanse Belg. Vanuit Marokko kwam er onmiddellijk steun na de bevestiging van het overlijden van zijn vrouw. De consul, de ambassadeur, zij namen alles op zich. De koning stuurde een brief. Zij openden hun hart en regelden alles voor me. Loubna vertrok als een prinses. Dat trok me omhoog." Ze is daar niet alleen, vertelt El Bachiri. Haar vader ligt daar ook begraven.

"Op een bepaalde manier is mijn dubbele nationaliteit mijn geluk geweest", zegt hij. België moet veel meer slachtoffers ondersteunen. Na een eerste nooduitkering is het wachten op wat er nog komt, op structurele psychologische hulp bijvoorbeeld. "We leven in een administratieve samenleving", verzucht El Bachiri. "Maar de mensen zijn van goede wil. België was gewoonweg niet berekend op zo'n aanslag."

Jongeren

El Bachiri's verhaal leidde tot enorm veel reacties. Van zijn boekje werden er de afgelopen week al 20.000 exemplaren verkocht. In Vlaanderen gaan stemmen op om het tot verplicht leesvoer te maken voor middelbare scholieren. "Het doet me goed dat de boodschap zich verspreidt. Dat geeft zin aan mijn leven en dat van Loubna." Al moet je het misschien niet verplichten, glimlacht hij.

"Maar het is wel belangrijk dat jongeren zich leren uiten. Dat we hen leren dat menselijkheid voor het geloof gaat. Dat geweld nooit een optie is, dat je moet praten zonder te haten. Jongeren hebben onderwijs, dromen en perspectieven nodig. Sommigen voelen zich gemarginaliseerd en daardoor is er een gevaar dat ze ten prooi vallen aan extremisme."

Herdenking

Ziet hij een de toekomst voor zichzelf in het onderwijs? "Voor mij is er geen toekomst", antwoordt El Bachiri resoluut.

Volgende week is het een jaar geleden dat hij zijn vrouw verloor. Hij ziet er tegenop. Op het Beursplein een stukje verderop in het centrum van Brussel wordt een herdenking georganiseerd onder de titel 'Jihad van liefde'. "Een mooi initiatief, maar ik denk niet dat ik er de kracht voor heb om ernaar toe te gaan." Als hij die dag ergens naartoe gaat dan is het een interreligieus concert in een kerk in Molenbeek, waar soefi-liederen gezongen zullen worden. "Maar ik weet het echt nog niet. Ik wil vooral bij mijn kinderen zijn."

# data[].attributes.attachment_link.title
Mohamed el Bachiri voert een 'jihad van liefde'

# data[].attributes.attachment_link.description
Hij is Marokkaanse Belg, moslim en Molenbekenaar. Maar bovenal is Mohamed el Bachiri (36) weduwnaar en vader van drie zoons van 10, 8 en 3. Zijn vrouw Loubna Lafquiri (34) was op dinsdag 22 maart 2016 met de metro op weg naar haar werk als gymdocent op een middelbare school toen een terrorist het metrostel waarin zij zat opblies.

# data[].attributes.body
In 'De Standaard' verscheen de reeks 'Deradicalisering'. Bekijk de getuigenis van Omar:  http://www.standaard.be/cnt/dmf20171103_03167164. Schets de grote lijnen van de twee processen die hij doormaakte: radicalisering en deradicalisering.
Noteer kort een drietal indrukken die je overhoudt aan de getuigenis van Omar.

# data[].attributes.body
Lees het artikel van de redactie.be en formuleer een antwoord op onderstaande vragen.
- Wat willen terreurgroepen bereiken met hun aanslagen?
- Geef aan wat wij telkens moeten opeisen als tegenhanger van wat IS nastreeft.
- Waarom is 'opeisen' niet de juiste term voor wat wij willen uitdragen?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Terroristen eisen bomaanslagen op. Laat ons ook opeisen, maar dan al het mooie, goede en slimme dat we als mensheid voortbrengen. Of nog beter, laat ons dat allemaal schenken aan elkaar.

Johan Braeckman is filosoof aan de Universiteit Gent. Hij publiceert over wijsbegeerte, bio-ethiek, toegepaste ethiek, milieufilosofie en culturele aspecten van de wetenschappen.

Aanslagen worden altijd "opgeëist". IS eiste vorige week de bomaanslagen op in Brussel en Irak, de taliban die in Pakistan. Ware het niet zo gruwelijk, er zat humor in. Alsof het nodig is om aanslagen op te eisen. Alsof iemand anders de pluim van een massamoord op de hoed zou willen steken. "Laten we snel die aanslag opeisen, of iemand anders gaat met de eer lopen", zoiets. Het is maar een van de vele absurditeiten verbonden aan terreur.

Niettemin geldt hier ook het woord van Polonius over Hamlet: "Al is dit waanzin, toch zit er een methode in." De precieze doelstelling van de methode is evenwel vaak minder duidelijk. De geschiedenis van terreur wijst uit dat aanslagen bedoeld om zieltjes te winnen voor het gedachtegoed van de terreurbeweging, steevast spectaculair falen.

Als marketingstrategie is terrorisme een hopeloze mislukking. De aanslagen van de CCC maakten de Belgen echt niet minder kapitalistisch en behalve een uiterst kleine minderheid laten moslims zich niet verleiden door de bommen van IS om naar het zogenaamde kalifaat te trekken.

Onze verwezenlijkingen

Een repressief optreden tegen terroristen is uiteraard noodzakelijk. Maar de echte frontlinie situeert zich in ideeën, mens- en wereldbeelden, ideologie, wetenschap en religie. Als het waar is dat de aanslagen er vooral op gericht zijn om onze waarden te ondermijnen, om ons angst aan te jagen, om de democratische instellingen onderuit te halen, dan moeten we net datgene wat ons waardevol en dierbaar is, inzetten tegen de ideologische waanzin van IS en aanverwante doodsaanbidders.

Laat ons even meestappen in hun logica en terminologie en onze verwezenlijkingen "opeisen". We eisen de democratie op, die een onvergelijkbaar betere levenskwaliteit creëert voor haar inwoners, moslims en andere minderheden inbegrepen, dan de fascistoïde dictatuur die IS voorstaat.

Laat ons de twijfel en verwondering opeisen, eigen aan filosofie en wetenschap. De verstikkende dogmatiek, die absolute zekerheid oplevert over een paradijselijk leven na de martelaarsdood, laten we over aan de religieuze fanatici.

We eisen de kunsten op, alles wat ontroert en inspireert, van architectuur tot muziek, literatuur, poëzie en schilderkunst. Willen anderen zweren bij één en slechts één boek, dan is dat hun keuze. Als zij elke vorm van schoonheid die hen niet bevalt willen verbranden, te lijf gaan met drilboren of met dynamiet bestoken, dan laten we hen dat op het promolijstje van hun levenswijze zetten.

Graag eis ik ook de prachtige en verbluffende inzichten op over de kosmos en de natuur die we te danken hebben aan Galilei, Newton, Darwin, Einstein en vele duizenden andere onbevangen geesten. Het irrationalisme eigen aan de aanhangers van IS, hun verwerping van fundamentele wetenschappelijke verworvenheden: het is hen volkomen gegund.

Steunen op de schouders van voorgangers

Natuurlijk eisen we ook de ontelbare altruïstische handelingen op die miljarden mensen dagelijks verrichten. De manier van leven die IS bestrijdt met bommen, haalt duidelijk het beste naar boven uit de menselijke natuur. Reeds onmiddellijk na de aanslagen wint bij velen empathie het van paniek. Slachtoffers helpen anderen die er erger aan toe zijn, vrijwilligers bieden zich aan om hulp te bieden, aan oproepen om bloed te doneren geven velen onmiddellijk gevolg.

Het altruïsme en de empathie overstijgt de enge clanmoraliteit, zonder dat ook maar iemand daar hoeft over na te denken. IS plaatst hiertegenover een extreme vorm van groepsegoïsme, die elke vorm van positief sociaal gedrag naar buitenstaanders toe radicaal afwijst.

Die houding wakkert het dehumaniseren van alle zogenaamde ongelovigen aan, met inbegrip van moslims die niet rechtlijnig in de leer zijn, wat moorden, martelen en verkrachten zo makkelijk tot de handelsmerken van IS maakt. Willen zij dat claimen, alsof het goede punten op hun conto zijn, dan moeten ze dat zeker doen.

Laten we ook de universele verklaring van de rechten van de mens opeisen, evenals de afschaffing van de slavernij, het bestrijden van racisme, de erkenning van vrouwen-, kinder- en homorechten en zelfs de ontwikkeling van dierenrechten. IS ziet dit alles als ontsporingen, degradeert vrouwen tot baarmoeders, gooit homo's te pletter en kweekt kinderen op tot kanonnenvlees. Is er iemand jaloers op dat ze hiermee uitpakken alsof het ware heldendaden zijn?

Laat ons alles wat eigen is aan het humanisme opeisen, om het even of het voortkomt uit het vrijzinnig, christelijk, joods, islamitisch, hindoeïstisch, boeddhistisch of uit andere varianten van humanistisch denken, zolang het maar helpt om lelijkheid, duisternis, domheid, onwetendheid, ontmenselijking, onderdrukking, dood en verderf te bestrijden en te verdrijven.

Het is ons eerder al gelukt, recent nog met het fascisme, nazisme en stalinisme. We staan op de schouders van diegenen die dit gevecht eerder succesvol voerden, waardoor het steeds makkelijker gaat.

Schenken versus opeisen

Laten we wel wezen, we hoeven niks meer op te eisen; ook dat lelijke woord mogen ze hebben en houden. Ik leerde het woord als kind al kennen als sinister en onbetrouwbaar, toen ik soms in de Opgeëistenlaan in Gent terecht kwam.

We eisen geen schoonheid, humor, altruïsme, empathie, redelijkheid, mensenrechten, verwondering en tolerantie op. Het vloeit allemaal vanzelf voort uit de geesten en harten van de overweldigende meerderheid van de mensheid. Veeleer dan iets te moeten opeisen, delen en schenken we het met en aan elkaar.

Ik ben er redelijk gerust in: ons merk staat sterk. We kunnen de competitie aan.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema's. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.

# data[].attributes.attachment_link.title
Laat ons schenken en niet opeisen - Johan Braeckman

# data[].attributes.attachment_link.description
Terroristen eisen bomaanslagen op. Laat ons ook opeisen, maar dan al het mooie, goede en slimme dat we als mensheid voortbrengen. Of nog beter, laat ons dat allemaal schenken aan elkaar. Johan Braeckman is filosoof aan de Universiteit Gent. Hij publiceert over wijsbegeerte, bio-ethiek, toegepaste ethiek, milieufilosofie en culturele aspecten van de wetenschappen.

# data[].attributes.headline
Bekijk de oproep van El Bachiri in 'De afspraak'

# data[].attributes.subject
Bekijk de oproep van El Bachiri in 'De afspraak'

# data[].attributes.body
Noteer voor jezelf één krachtig idee uit deze boodschap: wat spreekt jou aan? Wat zet je aan het denken? Als jij een jihad van liefde zou voeren, denk dan eens na voor wie jij die strijd zou kunnen aangaan?
Schrijf je antwoord in de kolom hiernaast, in dezelfde post als de vorige opdracht.