# data[].attributes.attachment_link.description
Prawa człowieka we współczesnym świecie. Kształtowanie się idei praw człowieka i obywatela. Prawa i wolności obywatelskie. Zasady i instytucje kontroli przestrzegania praw. Gwarancje międzynarodowe i wewnątrzkrajowe przestrzegania praw. Inicjatywy społeczne na rzecz praw człowieka i obywatela. Europejski system ochrony praw człowieka. Prawa człowieka jako przedmiot zainteresowania ONZ.

# data[].attributes.body
OWPiSW

# data[].attributes.body
WOS

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Opracowanie i utrzymanie systemu: Grand Media  www.grand-media.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Na tej stronie zamieszczać będziemy testy (wraz z kluczami odpowiedzi) z poszczególnych lat wszystkich trzech etapów Ogólnopolskiej Olimpiady Wiedzy o Społeczeństwie, począwszy od jej pierwszej edycji roku szkolnego 2015/16

# data[].attributes.body
UE

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Opracowanie i utrzymanie systemu: Grand Media  www.grand-media.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Na tej stronie zamieszczać będziemy testy (wraz z kluczami odpowiedzi) z poszczególnych lat wszystkich trzech etapów Ogólnopolskiej Olimpiady Wiedzy o Unii Europejskiej, począwszy od roku szkolnego 2013/14

# data[].attributes.body
Prawa człowieka

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Opracowanie i utrzymanie systemu: Grand Media  www.grand-media.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Na tej stronie zamieszczać będziemy testy (wraz z kluczami odpowiedzi) z poszczególnych lat wszystkich trzech etapów Ogólnopolskiej Olimpiady Wiedzy o Prawach Człowieka w Świecie Współczesnym, począwszy od roku szkolnego 2013/14

# data[].attributes.body
wiedza o III RP

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Opracowanie i utrzymanie systemu: Grand Media  www.grand-media.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Na tej stronie zamieszczać będziemy testy (wraz z kluczami odpowiedzi) z poszczególnych lat wszystkich trzech etapów Ogólnopolskiej Olimpiady Wiedzy o III RP, począwszy od roku szkolnego 2013/14

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Demokracja partycypacyjna

Brak reprezentatywności to największy według krytyków mankament systemów demokracji przedstawicielskiej opartych na powszechnych wyborach do parlamentu. Spójrzmy na polski Sejm i Senat po wyborach w 2015 r. - nie ma w nim przedstawicieli partii lewicowych, mimo że zdobyły w sumie ponad 11 proc. głosów. Takie są reguły, ale jak przekonuje belgijski historyk David Van Reybrouck w książce „Against Elections. The Case for Democracy" („Przeciw wyborom.

Oryginalny tytuł tekstu: "Obywatel w demokracji"

# data[].attributes.attachment_link.description
Brak reprezentatywności to największy według krytyków mankament systemów demokracji przedstawicielskiej opartych na powszechnych wyborach do parlamentu. Spójrzmy na polski Sejm i Senat po wyborach w 2015 r. - nie ma w nim przedstawicieli partii lewicowych, mimo że zdobyły w sumie ponad 11 proc. głosów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kończy się cud demokracji liberalnej, bo wszyscy wyłączyli autokrytyczne myślenie.

Z wielu powodów termin „demokracja liberalna" jest i nietrafny, i zwodniczy. Skoro jednak został powszechnie przyjęty, będziemy go używali, rozumiejąc, że chodzi o demokratyczne państwo prawa, respektujące wszystkie formy pluralizmu i dążenie obywateli do maksymalizacji wolności indywidualnej.

W znanym nam kształcie demokracja liberalna jest stosunkowo nowym tworem. Wprowadzonym od góry, zainstalowanym po II wojnie światowej. I to nie od razu. Najpierw była demokracja państwa opiekuńczego, a komponent liberalny rozbudowywał się stopniowo.

Oryginalny tytuł tekstu: "To się nie wróci"

# data[].attributes.attachment_link.description
Kończy się cud demokracji liberalnej, bo wszyscy wyłączyli autokrytyczne myślenie. Z wielu powodów termin „demokracja liberalna" jest i nietrafny, i zwodniczy. Skoro jednak został powszechnie przyjęty, będziemy go używali, rozumiejąc, że chodzi o demokratyczne państwo prawa, respektujące wszystkie formy pluralizmu i dążenie obywateli do maksymalizacji wolności indywidualnej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Edwin Bendyk

Pisarz, publicysta, prezes Fundacji Batorego, do 2020 r. szef działu naukowego w „Polityce". Zajmuje się tematyką cywilizacyjną (modernizacja, cyfrowa rewolucja, ekologia). Autor książek „Zatruta studnia. Rzecz o władzy i wolności" (2002), „Antymatrix. Człowiek w labiryncie sieci" (2004), „Miłość, wojna, rewolucja. Szkice na czas kryzysu" (2009), „Bunt w sieci" (2012), „Jak żyć w świecie, który oszalał" (2014, wspólnie z Jackiem Santorskim i Witoldem Orłowskim). W 2020 r. ukazała się książka „W Polsce, czyli wszędzie". Bendyk prowadzi popularnego bloga „Antymatrix II. Z dziennika kogniwojażera". Jest wykładowcą akademickim, szefem Centrum Badań nad Przyszłością w Collegium Civitas, członkiem Polskiego PEN Clubu oraz European Council on Foreign Relations.

# data[].attributes.attachment_link.description
Technologie wolności - tak mówiono przed ćwierćwieczem o komputerach połączonych siecią teleinformatyczną, czyli o przyszłym internecie. Nowy sposób komunikowania miał zmienić świat w podobny sposób, jak pięćset lat wcześniej druk z ruchomą czcionką. I zmienia, choć konsekwencje tego procesu coraz bardziej niepokoją.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak poradzić sobie ze zmianami demograficznymi, nie zdradzając po drodze demokratycznych ideałów.

W styczniu 2018 r. rząd USA zawiesił swoje działanie na dwa dni. Funkcjonowało wojsko i służby bezpieczeństwa, ale setki tysięcy pracowników federalnych nie poszło do pracy, a turyści, którzy chcieli zwiedzać waszyngtońskie muzea, musieli obejść się smakiem. Amerykanie nazywają to shutdown, używając tego samego wyrażenia, które w angielskiej wersji systemu Windows czy Mac OS oznacza zamknięcie komputera. Rząd musiał się zamknąć, ponieważ Senat USA nie uchwalił na czas ustawy pozwalającej na finansowanie działania agend federalnych.

Oryginalny tytuł tekstu: "Demo w demo"

# data[].attributes.attachment_link.title
Zmiany demograficzne nie zawsze sprzyjają demokracji

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak poradzić sobie ze zmianami demograficznymi, nie zdradzając po drodze demokratycznych ideałów. W styczniu 2018 r. rząd USA zawiesił swoje działanie na dwa dni. Funkcjonowało wojsko i służby bezpieczeństwa, ale setki tysięcy pracowników federalnych nie poszło do pracy, a turyści, którzy chcieli zwiedzać waszyngtońskie muzea, musieli obejść się smakiem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Amerykańska demokracja - jeden z najbardziej udanych eksperymentów politycznych w historii świata - przechodzi właśnie swój najtrudniejszy test.

Amerykański model władzy istotnie różni się od demokratycznych ustrojów w większości krajów Europy. Twórcy konstytucji USA położyli szczególny nacisk na check-and-balance, mechanizm wzajemnej kontroli i równoważenia się wszystkich instytucji państwa, aby nie dopuścić do nadmiernej dominacji jednej z nich. W Europie też obowiązuje zasada trójpodziału władz - wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej - ale jedna z dwóch pierwszych zwykle mocniej dzierży ster rządzenia.

W USA w sprawach krajowych prezydent niewiele może bez zgody Kongresu.

Niezbędnik Inteligenta „Krótka historia demokracji" (100129) z dnia 19.03.2018; Studium przypadku; s. 58

Oryginalny tytuł tekstu: "Studium przypadku. USA: już plutokracja?"

Tomasz Zalewski

Korespondent „Polityki" z Waszyngtonu. Od 1987 r. mieszka w USA. W latach 1987-93 pracował w nowojorskim „Nowym Dzienniku", potem jako korespondent PAP, najpierw w Nowym Jorku, a od 1994 r. w Waszyngtonie. Z „Polityką" współpracuje od 1997 r. Za książkę reportażową „Szczecin: Grudzień - Sierpień - Grudzień" napisaną wraz z Małgorzatą Szejnert otrzymał w 1985 r. Nagrodę Solidarności.

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy demokracja amerykańska jest na zakręcie?

# data[].attributes.attachment_link.description
Amerykańska demokracja - jeden z najbardziej udanych ­eksperymentów politycznych w historii świata - przechodzi właśnie swój najtrudniejszy test. Amerykański model władzy istotnie różni się od demokratycznych ustrojów w większości krajów Europy. Twórcy konstytucji USA położyli szczególny nacisk na check-and-balance, mechanizm wzajemnej kontroli i równoważenia się wszystkich instytucji państwa, aby nie dopuścić do nadmiernej dominacji jednej z nich.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Adam Szostkiewicz

Polonista, był działaczem Solidarności i nauczycielem, ale ostatecznie został dziennikarzem i tłumaczem literackim z języka angielskiego. Pracował 11 lat w „Tygodniku Powszechnym", od 1999 r. jest związany z „Polityką". Zajmuje się problemami międzynarodowymi, a także sprawami Kościoła i religii. W pierwszej połowie lat 90. pracował w Sekcji Polskiej BBC World Service w Londynie. Laureat m.in. Nagrody Krakowskiej Fundacji Kultury. Jest członkiem Rady Języka Polskiego, Polskiego Oddziału PEN Clubu oraz Stowarzyszenia Autorów ZAIKS. Odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne osiągnięcia w działalności na rzecz przemian demokratycznych i wolności słowa w Polsce, za zasługi dla rozwoju wolnych mediów i niezależnego dziennikarstwa.

# data[].attributes.attachment_link.description
Polonista, był działaczem Solidarności i nauczycielem, ale ostatecznie został dziennikarzem i tłumaczem literackim z języka angielskiego. Pracował 11 lat w „Tygodniku Powszechnym", od 1999 r. jest związany z „Polityką". Zajmuje się problemami międzynarodowymi, a także sprawami Kościoła i religii. W pierwszej połowie lat 90. pracował w Sekcji Polskiej BBC World Service w Londynie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niemiecka demokracja, oparta na kulturze sporu, odniosła spektakularny sukces po upadku za czasów III Rzeszy. Ale nawet ona ulega erozji.

W maju 2009 r., w 60. rocznicę uchwalenia ustawy zasadniczej Republiki Federalnej, „Die Zeit" pisała, że nowa republika liczy sobie 220 lat. Wprawdzie warunkiem jej powstania było rozbicie III Rzeszy przez aliantów, ale jej idee nie są importem, lecz rodziły się już pod wpływem rewolucji francuskiej. Pierwszy projekt republikańskiej konstytucji dla Niemiec spisano w 1799 r. w Bazylei. Pierwszy budynek niemieckiego parlamentu wzniesiono w 1808 r. w Kassel. Pierwsze posiedzenie zwołano w 1848 r.

Niezbędnik Inteligenta „Krótka historia demokracji" (100129) z dnia 19.03.2018; Studium przypadku; s. 62

Oryginalny tytuł tekstu: "Studium przypadku. Niemcy: Istny feniks"

Adam Krzemiński

Germanista, zwolennik rozszerzenia Unii, uważany za jednego z najbardziej kompetentnych znawców stosunków polsko-niemieckich. Od 1973 r. w „Polityce". Swoje analizy publikuje w Polsce i w Niemczech („Die Zeit", „Der Spiegel", „Frankfurter Allgemeine Zeitung"). Autor kilku książek. Najnowsza, wydana w 2010 r., to „Lekcje dialogu".

# data[].attributes.attachment_link.title
Federalna demokracja niemiecka - silna i trwała

# data[].attributes.attachment_link.description
Niemiecka demokracja, oparta na kulturze sporu, odniosła spektakularny sukces po upadku za czasów III Rzeszy. Ale nawet ona ulega erozji. W maju 2009 r., w 60. rocznicę uchwalenia ustawy zasadniczej Republiki Federalnej, „Die Zeit" pisała, że nowa republika liczy sobie 220 lat.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wśród Szwedów dominuje przekonanie, że post-demokracja nie jest jakąś jej nową wersją. Oznacza po prostu odchodzenie od zasad demokracji.

Szwecja, wraz z innymi państwami Skandynawii, od lat jest w ścisłej czołówce tzw. pełnych demokracji według amerykańskiego Freedom House. Takich jest na świecie ponad 20. Jak na jednego z liderów Szwecja jest jednak nietypową demokracją. Niezwykle rzadko (najrzadziej wśród pełnych demokracji) są tu u władzy większościowe rządy. W końcu lat 70. był nawet gabinet z 39 głosami poparcia w 349-osobowym parlamencie. Jest to możliwe, gdy rząd nie ma przeciwko sobie większości, która byłaby zainteresowana przejęciem władzy.

Niezbędnik Inteligenta „Krótka historia demokracji" (100129) z dnia 19.03.2018; Studium przypadku; s. 64

Oryginalny tytuł tekstu: "Studium przypadku. Szwecja: Odporni na post?"

Tomasz Walat

Jest dziennikarzem. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1972-1978 i 1985-1991 korespondent PAP w Skandynawii. Mieszka w Sztokholmie i jest stałym współpracownikiem tygodnika Polityka. Publikuje teksty o skandynawskim stylu życia, tamtejszej polityce i odkryciach skandynawskich naukowców.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wśród Szwedów dominuje przekonanie, że ­post-demokracja nie jest jakąś jej nową wersją. Oznacza po prostu odchodzenie od zasad demokracji. Szwecja, wraz z innymi państwami Skandynawii, od lat jest w ścisłej czołówce tzw. pełnych demokracji według amerykańskiego Freedom House. Takich jest na świecie ponad 20. Jak na jednego z liderów Szwecja jest jednak nietypową demokracją.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Latynoamerykańskie państwa, tak jak u swojego zarania, wciąż są rządzone odgórnie. I nie zmieniły tego kolejne zwycięstwa lewicy.

W zestawieniu z tradycją Amerykanów z Północy ta z Ameryki Łacińskiej to świat na wspak. Jankesi od zawsze zachowywali dystans wobec państwa, niezależnie od politycznych sympatii i afiliacji. Stany Zjednoczone powstały, gdyż w pewnym momencie historii przybyli tam osadnicy zapragnęli, by ich ziemię, pracę, dorobek i życie chroniła armia, policja, sądy. I - oczywiście - by uwolnić się od płacenia kontrybucji brytyjskiej koronie. Niemniej najpierw była wspólnota, purytańskie społeczeństwo - państwo pojawiło się jako skutek drogi rozwoju.

Niezbędnik Inteligenta „Krótka historia demokracji" (100129) z dnia 19.03.2018; Studium przypadku; s. 66

Oryginalny tytuł tekstu: "Studium przypadku. Ameryka Łacińska: Panowie na koniach"

Artur Domosławski

Przez lata pracował w „Gazecie Wyborczej", aktualnie w „Polityce". Zdobywca tytułu Dziennikarz Roku 2010. Wydał bestsellerową książkę „Kapuściński non-fiction", która wywołała żywą publiczną debatę. Reporter, specjalizuje się w tematyce Ameryki Łacińskiej, Afryki i Bliskiego Wschodu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Latynoamerykańskie państwa, tak jak u swojego zarania, wciąż są rządzone odgórnie. I nie zmieniły tego kolejne zwycięstwa lewicy. W zestawieniu z tradycją Amerykanów z Północy ta z Ameryki Łacińskiej to świat na wspak. Jankesi od zawsze zachowywali dystans wobec państwa, niezależnie od politycznych sympatii i afiliacji.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Demokracje są trochę jak ludzie - wiele z nich przeżywa kryzysy, ale tylko niektóre popełniają samobójstwa. Co je do tego popycha?

W 2017 r. minęła nie tylko setna rocznica wojskowego puczu dokonanego przez partię bolszewików z Włodzimierzem Leninem na czele, zwanego rewolucją październikową, ale również setna zwołania pierwszego w Rosji demokratycznie wybranego parlamentu - Konstytuanty. Zebrała się ona 5 (18) stycznia 1918 r. w Pałacu Taurydzkim w Petersburgu. W ten sposób spełniło się marzenie wielu pokoleń rosyjskich demokratów. Mimo oporu Lenina większość jego współpracowników, w tym także najbardziej dogmatyczni, jak Feliks Dzierżyński, Jakow Swierdłow i Józef Stalin, uważała, że wybory muszą się odbyć, że nie można odrzucić długiej tradycji oporu w stosunku do despotyzmu carskiego.

Oryginalny tytuł tekstu: "Groźba zombie"

# data[].attributes.attachment_link.description
Demokracje są trochę jak ludzie - wiele z nich przeżywa kryzysy, ale tylko niektóre popełniają samobójstwa. Co je do tego popycha? W 2017 r. minęła nie tylko setna rocznica wojskowego puczu dokonanego przez partię bolszewików z Włodzimierzem Leninem na czele, zwanego rewolucją październikową, ale również setna zwołania pierwszego w Rosji demokratycznie wybranego parlamentu - Konstytuanty.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy człowiek Zachodu przestaje wierzyć w demokrację?

Od lat większość Polaków jeśli stawia się przy urnach, to bez entuzjazmu, kierując się najczęściej zasadą wyboru mniejszego zła. Jest im raczej obojętne, kogo partie wystawiają na swoich listach. Natychmiast po wyborach tracą z oczu wybrańców. A nawet jeśli widzą ich później w mediach, nie mają zwykle pojęcia, nad czym tak naprawdę pracują. Rodzi to poczucie, że wyborcy nie sprawują nad nimi żadnej kontroli. To oni nam ogłaszają, czego potrzebujemy. Tyle że oferują co najwyżej kunsztownie opakowane pudełeczka wypełnione powietrzem.

Oryginalny tytuł tekstu: "Czekając na falę"

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy człowiek Zachodu przestaje wierzyć w demokrację? Od lat większość Polaków jeśli stawia się przy urnach, to bez entuzjazmu, kierując się najczęściej zasadą wyboru mniejszego zła. Jest im raczej obojętne, kogo partie wystawiają na swoich listach. Natychmiast po wyborach tracą z oczu wybrańców.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Obecny model demokracji stwarza możliwości dla tych, którzy potrafią kanalizować gniew i rozczarowanie. Może jest to więc powód, by myśleć o jego modernizacji.

Po wyborach 25 października 2015 r. utraciliśmy wpływ na losy naszego kraju - zdaje się mówić jedna ze stron polskiego sporu. W październiku 2015 r. odzyskaliśmy wpływ na polskie państwo - mówi strona druga. Jedni uważają, że demokracja jest zagrożona. Drudzy, że w zasadzie dopiero teraz działa.

Przed 2019 r. - albo ewentualnym wcześniejszym terminem wyborów parlamentarnych - spór nie zostanie rozstrzygnięty, choć zmieniać się może sam charakter demokracji, ten zawarty w przymiotniku „liberalna".

Oryginalny tytuł tekstu: "Śmierć czy reinkarnacja"

Rafał Matyja

Historyk, politolog, doktor habilitowany nauk społecznych

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy współczesny model demokracji wymaga korekty?

# data[].attributes.attachment_link.description
Obecny model demokracji stwarza możliwości dla tych, którzy potrafią kanalizować gniew i rozczarowanie. Może jest to więc powód, by myśleć o jego modernizacji. Po wyborach 25 października 2015 r. utraciliśmy wpływ na losy naszego kraju - zdaje się mówić jedna ze stron polskiego sporu. W październiku 2015 r.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nowoczesna demokracja jest produktem ubocznym konkurencji między partiami. I może się okazać, że bez nich nie będzie ani post-, ani żadnej innej demokracji.

Współczesna polityka stawia dziś obywateli Zachodu przed iluzoryczną alternatywą. To wybór między merytokracją, czyli rządami ekspertów, a władzą populistów pokroju włoskiego Ruchu Pięciu Gwiazdek czy polskiego Prawa i Sprawiedliwości. Obie strony jednocześnie wydają się jak najdalsze od siebie, ale i bliskie. Merytokraci uważają, że jest tylko jedno racjonalne rozwiązanie dla każdego politycznego czy gospodarczego problemu, więc jakakolwiek debata nie jest potrzebna. Z kolei populiści wierzą w wolę ludu oraz że tylko oni są w stanie ją rozpoznać, więc... żadna debata nie jest potrzebna.

Oryginalny tytuł tekstu: "Partie dają głos"

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowoczesna demokracja jest produktem ubocznym konkurencji między partiami. I może się okazać, że bez nich nie będzie ani post-, ani żadnej innej demokracji. Współczesna polityka stawia dziś obywateli Zachodu przed iluzoryczną alternatywą. To wybór między merytokracją, czyli rządami ekspertów, a władzą populistów pokroju włoskiego Ruchu Pięciu Gwiazdek czy polskiego Prawa i Sprawiedliwości.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nowoczesna demokracja jest produktem ubocznym konkurencji między partiami. I może się okazać, że bez nich nie będzie ani post-, ani żadnej innej demokracji.

Współczesna polityka stawia dziś obywateli Zachodu przed iluzoryczną alternatywą. To wybór między merytokracją, czyli rządami ekspertów, a władzą populistów pokroju włoskiego Ruchu Pięciu Gwiazdek czy polskiego Prawa i Sprawiedliwości. Obie strony jednocześnie wydają się jak najdalsze od siebie, ale i bliskie. Merytokraci uważają, że jest tylko jedno racjonalne rozwiązanie dla każdego politycznego czy gospodarczego problemu, więc jakakolwiek debata nie jest potrzebna. Z kolei populiści wierzą w wolę ludu oraz że tylko oni są w stanie ją rozpoznać, więc... żadna debata nie jest potrzebna.

Oryginalny tytuł tekstu: "Partie dają głos"

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowoczesna demokracja jest produktem ubocznym konkurencji między partiami. I może się okazać, że bez nich nie będzie ani post-, ani żadnej innej demokracji. Współczesna polityka stawia dziś obywateli Zachodu przed iluzoryczną alternatywą. To wybór między merytokracją, czyli rządami ekspertów, a władzą populistów pokroju włoskiego Ruchu Pięciu Gwiazdek czy polskiego Prawa i Sprawiedliwości.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To z poczucia słabości, a nie mocy, kilka państw zachodniej Europy spróbowało połączyć swe siły; zdewastowany podczas II wojny światowej kontynent, przepołowiony żelazną kurtyną, dusił się w uścisku dwóch mocarstw.

Bez euforii. 25 marca 1957 r. lało w Rzymie jak z cebra. Tuż przed godz. 18 delegaci z sześciu krajów założycielskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Belgii, Francji, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Włoch) przybyli na Kapitol. Przeszli obok kopii posągu Marka Aureliusza do Pałacu Konserwatorów. W odświętnie przystrojonej Sali Horacjuszy przyglądały im się posągi dwóch papieży - Urbana VIII i Innocentego X. Jednak zebrani szefowie rządów lub ministrowie mieli na uwadze nie tyle minione dwa tysiące lat dziejów Europy, ile ostatnie dwa dziesięciolecia, kiedy to właściwie wszystkie ich kraje przeżyły ogromną traumę.

Oryginalny tytuł tekstu: "Prolog: Europa po przejściach"

Adam Krzemiński

Germanista, zwolennik rozszerzenia Unii, uważany za jednego z najbardziej kompetentnych znawców stosunków polsko-niemieckich. Od 1973 r. w „Polityce". Swoje analizy publikuje w Polsce i w Niemczech („Die Zeit", „Der Spiegel", „Frankfurter Allgemeine Zeitung"). Autor kilku książek. Najnowsza, wydana w 2010 r., to „Lekcje dialogu".

# data[].attributes.attachment_link.description
To z poczucia słabości, a nie mocy, kilka państw zachodniej Europy spróbowało połączyć swe siły; zdewastowany podczas II wojny światowej kontynent, przepołowiony żelazną kurtyną, dusił się w uścisku dwóch mocarstw. Bez euforii. 25 marca 1957 r. lało w Rzymie jak z cebra. Tuż przed godz.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historia projektu Wspólna Europa w drugiej połowie XX w.

Powojenne bodźce. W poszukiwaniu korzeni idei integracji historycy Europy potrafią sięgać wstecz nawet 700 lat i przypominać, że Pierre Dubois, prawnik na służbie francuskiego króla Filipa IV, w 1306 r. proponował powołanie stałego zgromadzenia europejskich władców dla utrzymania trwałego pokoju. William Penn, angielski kwakier, w 1693 r. zachęcał do stworzenia europejskiego parlamentu, Jean-Jacques Rousseau - europejskiej federacji, zaś Henri de Saint-Simon, utopijny socjalista - europejskiej monarchii i parlamentu.

Oryginalny tytuł tekstu: "Kręte ścieżki do unii"

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia projektu Wspólna Europa w drugiej połowie XX w. Powojenne bodźce. W poszukiwaniu korzeni idei integracji historycy Europy potrafią sięgać wstecz nawet 700 lat i przypominać, że Pierre Dubois, prawnik na służbie francuskiego króla Filipa IV, w 1306 r. proponował powołanie stałego zgromadzenia europejskich władców dla utrzymania trwałego pokoju.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Prawne podstawy europejskiej wspólnoty.
[Artykuł pochodzi z najnowszego Pomocnika Historycznego POLITYKI „ Dzieje wspólnej Europy"]
Traktaty są umowami międzynarodowymi, które w tym przypadku określają:

* cele Unii Europejskiej,

* zasady funkcjonowania instytucji unijnych,

* sposób podejmowania decyzji,

* relacje między unią a jej państwami członkowskimi.

Jest ich kilka i można je podzielić na założycielskie i akcesyjne.

# data[].attributes.attachment_link.description
Prawne podstawy europejskiej wspólnoty. [Artykuł pochodzi z najnowszego Pomocnika Historycznego POLITYKI „ Dzieje wspólnej Europy"] Traktaty są umowami międzynarodowymi, które w tym przypadku określają: * cele Unii Europejskiej, * zasady funkcjonowania instytucji unijnych, * sposób podejmowania decyzji, * relacje między unią a jej państwami członkowskimi.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historia rozrastania się europejskiej wspólnoty to mieszanka miodu i piołunu.

Przypływy i odpływy. 3 stycznia 1973 r. pod hasłem „Fanfary dla Europy" w Covent Garden świętowano wejście Wielkiej Brytanii do EWG. Jednak parę królewską powitały wściekłe okrzyki protestu i śmierdząca bomba. Królowa na moment się skrzywiła, po czym rozpoczęto koncert. Zamachowiec musiał zapłacić 10 funtów kary. Bronił się, mówiąc, że jego żona narzeka na drożyznę. Ponieważ sondaże wykazywały, że większość nie chce zacumowania Brytanii w Europie, przywódca Labour Party Harold Wilson zapowiedział, że jak wygra wybory, to rozpisze referendum.

Oryginalny tytuł tekstu: "Fale rozszerzania"

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia rozrastania się europejskiej wspólnoty to mieszanka miodu i piołunu. Przypływy i odpływy. 3 stycznia 1973 r. pod hasłem „Fanfary dla Europy" w Covent Garden świętowano wejście Wielkiej Brytanii do EWG. Jednak parę królewską powitały wściekłe okrzyki protestu i śmierdząca bomba. Królowa na moment się skrzywiła, po czym rozpoczęto koncert.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Odzyskanie suwerenności przez państwa Europy Środkowo-Wschodniej postawiło pytanie o warunki i zasady rozszerzenia kontynentalnej wspólnoty.

W nowej rzeczywistości. 11 października 1988 r. w Polsce na wyższych uczelniach odbyły się wiece, podczas których studenci domagali się rejestracji Niezależnego Zrzeszenia Studentów zdelegalizowanego w stanie wojennym. Tego samego dnia w Strasburgu, w sali plenarnej Parlamentu Europejskiego przemawiał papież Jan Paweł II. Mówił: „Pragnieniem moim jako najwyższego pasterza Kościoła, który pochodzi ze wschodniej Europy i zna aspiracje ludów słowiańskich, tego drugiego płuca naszej wspólnej europejskiej ojczyzny - jest to, by Europa suwerenna i wyposażona w wolne instytucje rozszerzyła się kiedyś aż do granic, jakie wyznacza jej geografia, a bardziej jeszcze historia".

Oryginalny tytuł tekstu: "Drugie płuco"

# data[].attributes.attachment_link.description
Odzyskanie suwerenności przez państwa Europy Środkowo-Wschodniej postawiło pytanie o warunki i zasady rozszerzenia kontynentalnej wspólnoty. W nowej rzeczywistości. 11 października 1988 r. w Polsce na wyższych uczelniach odbyły się wiece, podczas których studenci domagali się rejestracji Niezależnego Zrzeszenia Studentów zdelegalizowanego w stanie wojennym.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Końcowy etap negocjacji akcesyjnych oraz debata referendalna w sprawie przystąpienia Polski do UE widziane oczami uczestników tych wydarzeń.

Jak zostać w grze. Na szczycie unii w belgijskim Laeken, 14 i 15 grudnia 2001 r., Polskę reprezentowała kolejna ekipa rządowa, gdyż na jesieni wybory wygrała lewica i koalicyjny rząd SLD/Unia Pracy i PSL utworzył Leszek Miller. Danuta Hübner, minister ds. europejskich, zwracała uwagę, że w Laeken po raz pierwszy już nie mówiono o candidate countries, ale future members. W drodze powrotnej w samolocie Jan Truszczyński, który od 23 października pełnił funkcję głównego negocjatora, opowiadał dziennikarzom o dopłatach bezpośrednich dla rolników, bardzo wrażliwym wówczas temacie.

Oryginalny tytuł tekstu: "Ostatnia prosta"

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak Polska wstępowała do Unii Europejskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
Końcowy etap negocjacji akcesyjnych oraz debata referendalna w sprawie przystąpienia Polski do UE widziane oczami uczestników tych wydarzeń. Jak zostać w grze. Na szczycie unii w belgijskim Laeken, 14 i 15 grudnia 2001 r., Polskę reprezentowała kolejna ekipa rządowa, gdyż na jesieni wybory wygrała lewica i koalicyjny rząd SLD/Unia Pracy i PSL utworzył Leszek Miller.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mimo częstych przepowiedni o rozpadzie Unii Europejskiej, nie wydaje się on prawdopodobny. Nawet ci politycy, którzy ją atakują, zbyt dużo korzystają na jej istnieniu. Erozja członkostwa krajów rządzonych przez populistów jest jednak realnym zagrożeniem.

Populizm nieliberalnych demokratów. Ze wszystkich zagrożeń czyhających na Unię Europejską najpoważniejszy jest populizm oraz rozwój nieliberalnej lub tzw. suwerennej demokracji. Nie jest to bynajmniej nowy nurt w polityce. Nieliberalni demokraci istnieją od przeszło stulecia. Przyjąwszy oświeceniowe przekonanie, że to wyrażona w wyborach wola rządzonych jest właściwym źródłem legitymizacji władzy, odrzucają całą resztę oświeceniowej wizji: racjonalizm, wiarę w postęp, poszanowanie mniejszości i odmiennych opinii.

Oryginalny tytuł tekstu: "Długi cień pesymizmu"

# data[].attributes.attachment_link.description
Mimo częstych przepowiedni o rozpadzie Unii Europejskiej, nie wydaje się on prawdopodobny. Nawet ci politycy, którzy ją atakują, zbyt dużo korzystają na jej istnieniu. Erozja członkostwa krajów rządzonych przez populistów jest jednak realnym zagrożeniem. Populizm nieliberalnych demokratów. Ze wszystkich zagrożeń czyhających na Unię Europejską najpoważniejszy jest populizm oraz rozwój nieliberalnej lub tzw.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Najwyższy czas, by liberalna Europa zamiast użalać się nad sobą, zaczęła walczyć o siebie.

Katedra Europa. Geert Mak, holenderski publicysta i reporter, w przenikliwym eseju „A jeśli Europa się rozpadnie" (2012 r.) porównał jednoczącą się Europę do średniowiecznej katedry budowanej nawa po nawie, kaplica po kaplicy, nawet jeśli ulegały uszkodzeniu czy zawalały się całe fragmenty.

„Konstrukcja euro może się załamać, ale inne sklepienia i kaplice ogromnej katedry spokojnie przetrwają. Dla przykładu: na Morzach Północnym i Śródziemnym wciąż będą obowiązywać europejskie regulacje odłowu ryb, bo po prostu nie da się inaczej.

Oryginalny tytuł tekstu: "Jeszcze Unia nie zginęła"

# data[].attributes.attachment_link.title
Jakie wyzwania stoją przed Unią Europejską?

# data[].attributes.attachment_link.description
Najwyższy czas, by liberalna Europa zamiast użalać się nad sobą, zaczęła walczyć o siebie. Katedra Europa. Geert Mak, holenderski publicysta i reporter, w przenikliwym eseju „A jeśli Europa się rozpadnie" (2012 r.) porównał jednoczącą się Europę do średniowiecznej katedry budowanej nawa po nawie, kaplica po kaplicy, nawet jeśli ulegały uszkodzeniu czy zawalały się całe fragmenty.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
* 5 marca Przemówienie Winstona Churchilla w Fulton w USA, pada w nim słynne określenie „żelazna kurtyna", obrazujące powojenny podział Europy i świata.

* 19 września Kolejne przemówienie Winstona Churchilla, tym razem w Zurychu, z wezwaniem do budowy Stanów Zjednoczonych Europy.
1947
* 5 czerwca Sekretarz stanu USA George Marshall zapowiada utworzenie Europejskiego Programu Odbudowy, nazwanego później planem Marshalla.

# data[].attributes.attachment_link.description
5 marca Przemówienie Winstona Churchilla w Fulton w USA, pada w nim słynne określenie „żelazna kurtyna", obrazujące powojenny podział Europy i świata. * 19 września Kolejne przemówienie Winstona Churchilla, tym razem w Zurychu, z wezwaniem do budowy Stanów Zjednoczonych Europy. 1947 * 5 czerwca Sekretarz stanu USA George Marshall zapowiada utworzenie Europejskiego Programu Odbudowy, nazwanego później planem Marshalla.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Integracja gospodarcza przyniosła europejskiej wspólnocie wiele doniosłych korzyści. Globalny kryzys finansowy ujawnił jednak liczne wady w mechanizmach współpracy.

Motywy integracji. Na długo zanim słowo globalizacja weszło do powszechnego użytku, Jean Monnet, jeden z ojców integracji europejskiej, powiedział: „Nasze kraje stały się zbyt małe dla dzisiejszego świata, dla skali nowoczesnej technologii, dla Ameryki i Rosji dziś, a dla Chin i Indii jutro. Związek narodów europejskich w Stanach Zjednoczonych Europy jest drogą do podniesienia ich standardu życia i ochrony pokoju".

Niepodobna przecenić politycznych motywacji, jakie towarzyszyły powojennym zaczątkom zachodnioeuropejskiej integracji.

Oryginalny tytuł tekstu: "Dyskretny urok wspólnego rynku"

# data[].attributes.attachment_link.title
Plusy i minusy europejskiej współpracy gospodarczej

# data[].attributes.attachment_link.description
Integracja gospodarcza przyniosła europejskiej wspólnocie wiele doniosłych korzyści. Globalny kryzys finansowy ujawnił jednak liczne wady w mechanizmach współpracy. Motywy integracji. Na długo zanim słowo globalizacja weszło do powszechnego użytku, Jean Monnet, jeden z ojców integracji europejskiej, powiedział: „Nasze kraje stały się zbyt małe dla dzisiejszego świata, dla skali nowoczesnej technologii, dla Ameryki i Rosji dziś, a dla Chin i Indii jutro.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Agnieszka Mazurczyk, Jędrzej Winiecki

Bieżąca instrukcja obsługi unii, dostępna w jej centrach informacyjnych, liczy ok. 40 stron. Oto skrócona, niekanoniczna wersja.

Czym jest Unia?

Więcej niż deklaracje przyjaźni. Unia to umowa łącząca państwa i ich interesy. Zaczęło się od interesu podstawowego i egzystencjalnego. Utrzymanie pokoju w Europie dopingowało przywódców Niemiec i Francji, które na tamte czasy bezprecedensowe pojednanie rozpoczęły ledwie chwilę po II wojnie światowej. Apelowali oni, by jednoczyć się żwawiej, bo małe państwa o spadającym znaczeniu nie poradzą sobie w pojedynkę z narastającym zagrożeniem ze strony ZSRR i bloku jego sojuszników, w latach 40.

Oryginalny tytuł tekstu: "Jak to działa"

Agnieszka Mazurczyk, Jędrzej Winiecki

# data[].attributes.attachment_link.title
Integracja - główny cel Unii. Czy osiągalny?

# data[].attributes.attachment_link.description
Agnieszka Mazurczyk, Jędrzej Winiecki Bieżąca instrukcja obsługi unii, dostępna w jej centrach informacyjnych, liczy ok. 40 stron. Oto skrócona, niekanoniczna wersja. Więcej niż deklaracje przyjaźni. Unia to umowa łącząca państwa i ich interesy. Zaczęło się od interesu podstawowego i egzystencjalnego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Witaj Olimpijczyku!

Gratulujemy wyboru uczestnictwa w jednej z najstarszych i najważniejszych Olimpiad przedmiotowych organizowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej - Olimpiady Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym.
Historia Olimpiady sięga roku 1959, kiedy to redakcja "Dookoła Świata" przeprowadziła Ogólnopolską Olimpiadę Szkolnych Lig Quizowych. Od 1991 r. organizuje ją Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych (do 2015 roku jako Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych) Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie do 2013 r. realizowana była przez Instytut Nauk Politycznych, a od roku szkolnego 2013/2014 organizację Olimpiady przejął Instytut Europeistyki.

Dzięki hojności sponsorów Laureaci i Finaliści rokrocznie otrzymują liczne nagrody finansowe i rzeczowe. Najważniejszym jednakże uznaniem dla Laureatów Olimpiady - 30 najlepszych uczestników - są indeksy niemal wszystkich Uniwersytetów w Polsce, otwierające im drogę na wiele kierunków społeczno-humanistycznych i ekonomicznych w tym min. nauki polityczne, stosunki międzynarodowe, europeistyka, polityka społeczna, prawo. Warunki przyjęcia laureatów i finalistów Olimpiady są regulowane przez poszczególne uczelnie. Niektóre z nich uznają również kompetencje Finalistów.

Stając się Olimpijczykiem Jesteś członkiem wielkiej rodziny Olimpijczyków. Dotychczasowe doświadczenia przekonują, że uczestnicy Olimpiady bardzo dobrze sprawdzają się później w roli studentów, a po ukończeniu studiów są liczącymi się uczestnikami życia naukowego oraz wielu sfer życia publicznego.

Życzymy sukcesów w zawodach Olimpiady - niech w szlachetnej konkurencji zwyciężają najlepsi.

Powodzenia!

prof. dr hab. Konstanty Adam Wojtaszczyk
Przewodniczący Komitetu Głównego
Olimpiady Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym

# data[].attributes.attachment_link.title
Olimpiada Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym - WNPiSM

# data[].attributes.attachment_link.description
Witaj Olimpijczyku! Gratulujemy wyboru uczestnictwa w jednej z najstarszych i najważniejszych Olimpiad przedmiotowych organizowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej - Olimpiady Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym. Historia Olimpiady sięga roku 1959, kiedy to redakcja "Dookoła Świata" przeprowadziła Ogólnopolską Olimpiadę Szkolnych Lig Quizowych. Od 1991 r.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Thousands of people took to the streets in Paris and other French cities Saturday at the urging of civil liberties campaigners and journalist groups to protest a proposed security law they say would impinge on freedom of information and media rights.

Pending legislation in France's parliament would create a new criminal offense for publishing images of police officers with intent to cause them harm. Offenders would face a maximum penalty of up to one year in prison and a 45,000-euro ($53,000) fine.

The government says the proposal is intended to protect police officers from online calls for violence. Critics fear that, if enacted, the measure would endanger journalists and other observers who take videos of officers at work, especially during violent demonstrations.

In Paris, several thousand demonstrators gathered on the Trocadero square near the Eiffel Tower, chanting "Freedom, freedom" and "Everyone wants to film the police."

Reporters without Borders, Amnesty International France, the Human Rights League, journalists' unions and other groups encouraged people to attend the protest. The crowd included many journalists and students.

"We are not here to defend a privilege of our profession, press freedom and journalists' freedom," Edwy Plenel, co-founder and editor of investigative website Mediapart, said. "We are here to defend fundamental rights, the rights of all people."

Some members of the anti-government yellow vest movement also joined the demonstration.

The Office of the U.N. High Commissioner for Human Rights and France's human rights ombudsman have also voiced concerns that the new provision could undermine fundamental rights.

In response to the criticism, Prime Minister Jean Castex said Thursday that the measure would be amended to specify that it "won't impede the freedom of information" and that it will focus only on images broadcast with "clear" intent to harm a police officer.

Emmanuel Poupard, secretary general of the National Journalists Union (SNJ), said Saturday that he thinks the new amendment "doesn't change anything."

The police image law "has only one goal: to boost the sense of impunity of law enforcement officers and make invisible police brutality," he said.

Protesters argue that recording officers in action is essential to being able to condemn and curb the actions of violent officers. They also worry how courts would determine whether images were posted with intent to harm.

In July, three French police officers were charged with manslaughter over the death of a delivery man, Cedric Chouviat, that bystanders caught on video. Chouviat's death had similarities with the killing of George Floyd in the U.S. state of Minneapolis, which sparked outrage around the world and a series of Black Lives Matter demonstrations in France.

The proposed law is championed by lawmakers from President Emmanuel Macron 's party, which has a majority in the National Assembly.

Lawmakers are scheduled to vote Tuesday on the bill, which also includes other security measures. It will then go to the Senate.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rights groups, press freedom advocates protest against French security bill

# data[].attributes.attachment_link.description
Thousands of people took to the streets in Paris and other French cities Saturday at the urging of civil liberties campaigners and journalist groups to protest a proposed security law they say would impinge on freedom of information and media rights.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
France's parliament voted to approve a controversial law Friday that will ban the publication of images of on-duty police officers as well as expand the use of surveillance drones and police powers. Journalists' groups, human rights activists and unions - including Reporters Without Borders and Amnesty International's French branch - organised protests in Paris and other French cities on Saturday.

Article 24 of France's new security bill would make it a criminal offence for anyone to disseminate images that might "harm the physical or mental integrity" of police officers. People found guilty could be punished by a year in prison or a fine of up to €45,000.

Critics of the bill say it threatens to make it more difficult for journalists and others to report on police brutality or other infractions, with journalists' groups, human rights activists and unions organising the protests in French cities.

Facing a backlash, Interior Minister Gérald Darmanin tried to assuage public fears in comments to parliament on Friday. Journalists and members of the public can still "film and broadcast" images of police officers even "without blurring their faces", he said. It is only when the images are shared with comments "intended to harm" or incite violence that they would fall afoul of the new law.

Media organisations had criticised Darmanin for telling a press conference on Wednesday that journalists covering protests or demonstrations should inform the authorities beforehand to "avoid confusion" if police are forced to respond to violence.

Alice Thourot, an MP for President Emmanuel Macron's La République En Marche (LREM) party and the co-author of the controversial clause, also tried to quell concern.

"The bill will not jeopardise in any way the rights of journalists or ordinary citizens to inform the public," Thourot told French daily Le Figaro, adding that it only "outlaws any calls for violence or reprisals against police officers on social media".

MPs are scheduled to vote on the bill as a whole on Tuesday. It will then go to the Senate, France's upper house.

In response to claims that Article 24 would have unintended consequences on press freedom, the government added an amendment ahead of Friday's vote specifying that the clause "will not be an obstacle to the right to inform the public". The offence outlined by the text "will only target the dissemination of images clearly aimed at harming a police officer's or soldier's physical or psychological integrity", the amendment reads.

But the article's passage has raised eyebrows, coming as it does after a summer of mass public protests against police brutality and accusations of systemic racism.

Activists have alleged that police brutality was responsible for the killing of Adama Traoré, a Frenchman of Malian origin who died after his arrest in the Paris suburbs in 2016. An autopsy commissioned by his family said that he died of asphyxiation. The official health report released in June said he died of heart failure, clearing three police officers of responsibility.

Several instances of alleged police violence were revealed by videos broadcast on social media. Cédric Chouviat, a delivery driver in Paris, suffered a heart attack and died in January after police put him in a chokehold. Several Yellow Vest protesters were bludgeoned inside a Burger King in Paris in December 2018. Images of both incidents originally surfaced on social media, prompting public outrage.
'A freedom-killing law'?
Anne-Sophie Simpère, an activist for Amnesty International France, said the amendment is not enough and that the government should withdraw Article 24 in its totality.

"It is a freedom-killing law that would threaten freedom of expression, the right to demonstrate and the right to privacy," she said.

France's official rights ombudsman, Claire Hédon, also said Article 24 should be withdrawn, describing it as "unnecessary". She added that several other clauses in the text were "likely to contravene human rights", including the right to privacy.

Article 22 of the security bill would allow police greater latitude in the use of surveillance drones. Simpère said drones could now be used in more circumstances that are not subject to regulation. The development of facial recognition technology "raises further concerns", she said, adding that drones should only be used "if there is a legitimate need and a clear objective".

Amendments to ban the use of facial recognition technology in drones were rejected on Friday morning.

Addressing parliament, Thourot pointed out that there is currently no "legal framework" regulating the use of drones. Article 22 will allow them to be used only by security forces for purposes including the "prevention of terrorist acts", she said.

Another clause in the security bill would give local police new powers, including the ability to record minor offences such as traffic violations and to carry out identity checks. Currently, only the national police has these powers.

The security bill would also reform regulations of the private security sector, notably ahead of the 2023 Rugby World Cup in France and the 2024 Paris Olympic Games. In particular, it aims to "drastically reduce" the number of subcontractors in the industry to tackle what Thourot has called the "Uberisation" of the industry. The legislation would encourage the employment of retired police officers by allowing them to combine their pensions with pay from security work.

In addition, the bill would allow the broadcast of recordings from police body cameras so that social media videos of police officers could be cross-referenced with them. Supporters of the proposed legislation say that videos of police that are posted on social media are often truncated and frequently present the actions of officers without the necessary context.

Stanislas Gaudon, the head of the Alliance police union, told FRANCE 24 that such images would help protect police who are carrying out their duties.

"We hope to use image body cameras in these instances to show the truth about what happened" when there are claims of improper behaviour by police officers, he said.
This article was adapted from the original in French.

# data[].attributes.attachment_link.title
New French law banning images of police sparks civil rights concerns, protests

# data[].attributes.attachment_link.description
France's parliament voted to approve a controversial law Friday that will ban the publication of images of on-duty police officers as well as expand the use of surveillance drones and police powers. Journalists' groups, human rights activists and unions - including Reporters Without Borders and Amnesty International's French branch - organised protests in Paris and other French cities on Saturday.