# data[].attributes.body
Maria Wespa – odtwórczyni tradycyjnego haftu kociewskiego

Urodziła się 8 grudnia 1920 roku w Tczewie w rodzinie kolejarskiej. Od 1936 r. mieszkała w Morzeszczynie. Już w dzieciństwie zajmowała się haftowaniem,
ale dopiero od 1969 r. zaczęła zbierać wzory dawnego haftu kociewskiego znajdujące się na kościelnych sztandarach, polichromii skrzyń wianowych
i zabytkowych szatach liturgicznych.

Współpracowała z pracowniami rękodzieła, przekazując nabyte umiejętności na kursach haftu. Jej prace były eksponowane na wielu wystawach
oraz jarmarkach i znajdują się w muzeach etnograficznych. W roku 1978 i 1985 wydała dwie teczki z opracowanymi wzorami haftów kociewskich.

W 1981 roku wróciła do Tczewa. Po przeprowadzeniu się do Berlina Zachodniego zmarła 17 marca 1990 roku. .

Odtworzone przez Marię Wespę wzornictwo (Haft Kociewski - Kociewie24.eu) nazwano szkołą morzeszczyńską.

# data[].attributes.body
Jan Klimek - obrońca Poczty Polskiej w Gdańsku

Urodził się 20 września 1889 r. w Morzeszczynie. Był synem Jana i Aleksandry
z domu Szczuka. Po I wojnie światowej znalazł się na terenie Wolnego Miasta Gdańska, gdzie 17 maja 1920 roku podjął pracę jako urzędnik Poczty Polskiej. Osiem lat później został konduktorem w Polskim Urzędzie Pocztowym Gdańsk 1,
by awansować tam na starszego ekspedienta w 1939 r.

Był członkiem związku zawodowego pocztowców i chóru Moniuszko, pielęgnującego polską kulturę śpiewaczą, działaczem Zjednoczenia Zawodowego Polskiego, z ramienia którego w 1938 r. brał udział w negocjacjach w sprawie jego połączenia z Polskim Zrzeszeniem Pracy. Po konsolidacji obu organizacji
w Zjednoczenie Zawodowe Polskiego Zrzeszenia Pracy opiekował się młodzieżą męską tej organizacji. Pełnił również funkcję zastępcy sekretarza filii Dolne Miasto Gminy Polskiej Związku Polaków.

1 września 1939 roku wziął udział w obronie Polskiego Urzędu Pocztowo-Telegraficznego na Heveliusplatz w Gdańsku. Po wzięciu do niewoli przetrzymywany był w Victoriaschule, gdzie został ciężko pobity. Stamtąd 3 września przewieziono go do kazamat na Biskupiej Górce. Pięć dni później otrzymał wyrok śmierci wydany przez hitlerowski Sąd Polowy Grupy Eberhardta. W dniu 5 października rozstrzelano go na Zaspie wraz z pozostałymi obrońcami Poczty Polskiej.

Dnia 12 czerwca 1971 r. Jan Klimek został pośmiertnie odznaczony orderem Virtuti Militari kl. V (nr 13733) przez Augusta Zaleskiego, ówczesnego prezydenta RP na Uchodźstwie oraz Krzyżem Walecznych przez prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego (30 sierpnia 1990). W 1998 Jan Klimek otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Gdańska.

# data[].attributes.body
Janusz Korczak – prekursor i obrońca praw dziecka

Henryk Goldszmit - znany jako Janusz Korczak urodził się 22 lipca 1878 roku (lub 1879) w Warszawie, jako syn adwokata  Józefa Goldszmita i Cecylii z domu Gębickiej. Został wychowany w polskiej kulturze w duchu haseł pracy społecznej. Gdy choroba ojca przyczyniła się do kłopotów materialnych rodziny, jako uczeń gimnazjum udzielał korepetycji, by pomóc matce w utrzymaniu rodziny. W 1898 zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu
w Warszawie.

W latach 1905–1912 pracował jako pediatra w żydowskim Szpitalu dla Dzieci w Warszawie. W 1908 r. został członkiem Towarzystwa „Pomoc dla sierot”,
które miało objąć opieką osierocone i najbiedniejsze dzieci wyznania mojżeszowego.

Był współzałożycielem  Domu Sierot dla dzieci żydowskich w Warszawie, działającego od 1912 r. Jako dyrektor Domu Sierot wprowadził w placówce zasadę, że każdy wychowanek był jej gospodarzem, pracownikiem i kierownikiem. Dziecięca społeczność działała tam na równych prawach, opartych o sprawiedliwość, braterstwo i równy podział obowiązków. System wychowania Korczaka opiera się
na szacunku, zaufaniu i porozumiewaniu się z dzieckiem, traktowaniu go jako partnera.

Po wybuchu I wojny światowej w latach 1914–1917 został młodszym ordynatorem rosyjskiego szpitala dywizyjnego na zapleczu frontu ukraińskiego.
Po urlopowaniu z wojska z powodu choroby w 1917 r. był lekarzem w przytułkach
dla dzieci pod Kijowem. Od 1919 r. współtworzył także dla dzieci polskich Zakład Wychowawczy „Nasz Dom” w Pruszkowie.

W latach 1919–1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnił służbę lekarza w Wojsku Polskim. W czasie okupacji niemieckiej nosił polski mundur wojskowy i nie aprobował dyskryminacyjnego oznaczania Żydów opaską z Gwiazdą Dawida.  Podczas przeprowadzki do getta warszawskiego prowadzonego przez niego Domu Sierot dla dzieci żydowskich został aresztowany przez Niemców za brak obowiązkowej opaski z Gwiazdą Dawida i osadzony na kilka tygodni na Pawiaku. Dzięki pomocy przyjaciół zwolniono go w grudniu 1940.

Chociaż oferowano mu wyjście z getta i kryjówkę, nigdy nie był tym zainteresowany. W dniu 5 sierpnia 1942 roku personel, 200 wychowanków Domu Sierot i sam Janusz Korczak zostali wyprowadzeni z budynku przez niemieckich żołnierzy, a następnie wywiezieni do obozu śmierci w Treblince, gdzie zostali zamordowani. Janusz Korczak został z podopiecznymi do samego końca, stając się symbolem bezgranicznego oddania sprawie dzieci.

Dla dzieci napisał wiele utworów literackich, np: „Mośki, Joski i Srule”, „Józki, Jaśki i Franki”, „Sława”, „Król Maciuś Pierwszy”, „Król Maciuś na wyspie bezludnej”, „Bankructwo małego Dżeka”, „Prawidła życia”, „Kajtuś czarodziej”, „Uparty chłopiec. Życie Ludwika Pasteura”, „Ludzie są dobrzy”, „Trzy wyprawy Herszka”.

Był zwolennikiem równości dziecka w świecie dorosłych i poszanowania jego praw. Chciał organizować społeczeństwo dziecięce na zasadach sprawiedliwości, równych praw i obowiązków. W placówkach korczakowskich życie wewnętrzne organizowały takie instytucje jak dziecięcy sejm, sąd, redagowana w nich prasa, system dyżurów, opieka dzieci nad dziećmi, notariat, kasa pożyczkowa, kluby sportowe i kółko „pożytecznych rozrywek”. Przesłaniem tych myśli były m.in. publikacje Janusza Korczaka: „Jak kochać dziecko”, „Prawo dziecka
do szacunku”, „Sam na sam z Bogiem”, „Kiedy znów będę mały”, „Pedagogika żartobliwa”.