# data[].attributes.body
Op een bepaald moment komen er veel ratten in het verhaal voor. Deze ratten eten van de dode karkassen van dieren, mensen en alles wat op hun pad ligt en aan het rotten is. De ratten zijn afschuwelijke beesten, en ik krijg er een slecht gevoel van, aangezien het de waarheid was. In het boek moet het hoofdpersonage, Stan O'Conner, die al een paar dagen vastzit, kiezen tussen sterven van de honger of een rat doodschieten en die rauw opeten om te overleven. Als ik dat beeld voor me zie, krijg ik al een rilling door mijn lichaam.

# data[].attributes.headline
Leeservaring 3: "Beste Herbert, Het nieuws dat koning George V de Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order aan jou toegekend heeft, bereikte mij vanwege poststakingen pas onlangs. Ik wil je bij dezen alsnog van harte feliciteren. Hopelijk is alles goed met Annie en de kinderen? Ik hoop jullie binnenkort weer persoonlijk te moge ontmoeten. Warme groeten van je vriend, Hugh Montague Trenchard, Supreme Commander of the Royal Flying Corps"

# data[].attributes.subject
Leeservaring 3: "Beste Herbert, Het nieuws dat koning George V de Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order aan jou toegekend heeft, bereikte mij vanwege poststakingen pas onlangs. Ik wil je bij dezen alsnog van harte feliciteren. Hopelijk is alles goed met Annie en de kinderen? Ik hoop jullie binnenkort weer persoonlijk te moge ontmoeten. Warme groeten van je vriend, Hugh Montague Trenchard, Supreme Commander of the Royal Flying Corps"

# data[].attributes.body
Dit bericht stond in een brief die Stan O'Conner meekreeg om persoonlijk aan generaal Plumer te overhandigen. Stan vertrok in een Sopwith Camel-vliegtuig vanuit Walmer, een locatie in het Verenigd Koninkrijk. Tijdens de vlucht raakt hij verwikkeld in een luchtgevecht en crasht in niemandsland. Helaas overleeft hij dit niet, en uiteindelijk brengt Falcon de brief naar Plumer, waardoor de spanning stijgt. Uiteindelijk las ik de brief, en dit frustreerde me. Voor die brief zijn heel wat mensen gestorven, en dan is dát de boodschap waarmee het boek afsluit. Dit maakte me ook wel een beetje boos.

# data[].attributes.body
Falcon is kapitein van de Trench Raiding Unit, en zij maken gebruik van ghillie suits. Een paar andere mensen hebben al veel gehoord over Falcons heldendaden. De eenheid wordt voor het eerst voorgesteld wanneer Cowell en Steele, twee andere kolonels, de opdracht krijgen om de Trench Raiding Unit een taak te geven, namelijk O'Conner redden. De twee kolonels zien in eerste instantie niemand, maar plotseling duikt er een heel team uit de grond op. Falcon volgt; zijn ghillie suit leek op een boom met wat mos en stond het dichtst bij de twee kolonels. Falcon is een dappere kapitein die er alles aan zal doen om de missie te laten slagen, en daarom is hij ook zo bekend bij anderen.

# data[].attributes.body
O'Conner raakt op weg naar Kassel verwikkeld in een luchtgevecht met een Duits toestel. Hij gebruikt de wolken als bescherming om niet gezien te worden. Toch spot Rudolf Herbert de Sopwith Camel van O'Conner. Dit leidt tot een luchtgevecht waarin O'Conner aanvankelijk de overhand heeft. Hij heeft namelijk een meer manoeuvreerbaar vliegtuig. De Duitser is slim en gebruikt niet de wolken, maar wel de zon, waardoor O'Conner het toestel van Rudolf niet ziet. O'Conner wordt geraakt door de machinegeweren van het Duitse vliegtuig. Dit gebeurt boven de frontlinie in België, waar O'Conner uiteindelijk crasht.

# data[].attributes.headline
Leeservaring 2: "Dat is wel erg makkelijk om vanachter een bureau te zeggen. Ben u al eens aan de frontlijn geweest? Hebt u al eens met uw dure laarzen in de modder gestaan? Op de koude grond geslapen? Door prikkeldraad gekropen of onder vuur gelegen? Ik daag u uit!"

# data[].attributes.subject
Leeservaring 2: "Dat is wel erg makkelijk om vanachter een bureau te zeggen. Ben u al eens aan de frontlijn geweest? Hebt u al eens met uw dure laarzen in de modder gestaan? Op de koude grond geslapen? Door prikkeldraad gekropen of onder vuur gelegen? Ik daag u uit!"

# data[].attributes.body
Hiervan begon mijn adrenaline zelf omhoog te gaan. In dit citaat haalt kapitein Falcon uit naar twee generaal in de vergaderingsruimte in Kassel. Falcon komt net terug uit een gevaarlijke reddingsactie van niemandsland waar hij Stan O'Conner op zijn schouders heeft terug gehaald naar de Britse linies. Falcon komt erachter dat Stan ondanks het doorstaan van mosterdgas het niet overleeft door een verloren kogel die O'Conner in zijn zei raakte. één van de twee generaals maakte de opmerking "zonder offer, geen beloning" Falcon had net zelf zoveel meegemaakt dat zijn adrenaline niet meer te houden was. Plumer, de generaal die in leiding is over iedereen in de kamer, zei niks. De twee generaals zwegen hierna en zeiden niks meer. De kamer werd volledig stil.

# data[].attributes.body
O'Conner zit zeven dagen vast in niemandsland. Terwijl hij in een krater vastzit, denkt Stan terug aan zijn kindertijd, waarin hij en zijn vriend Liam altijd een spel speelden in het bos bij zijn huis in Ierland. In deze flashbacks krijgen we een heel ander verhaal, waarin Liam en Stan het spel Scout Game speelden. Tijdens een van deze speelsessies is Liam echter nooit meer teruggekomen en is hij overleden. Deze gebeurtenis, samen met andere herinneringen, blijft zich in O'Conners hoofd afspelen. Hij denkt vaak terug aan zijn familie en hoe hij werd ondervraagd toen Liam niet meer werd teruggevonden.

# data[].attributes.body
Ik heb dit fragment gekozen, want als je er bij stilstaat en het tot je laat doordringen, is het een heel heftig fragment, aangezien hij tegen de dood begint te praten. Hierin zie je wat oorlog psychisch met iemand doet.

"Stan O'Conner zit vast in een bomkrater en begint al te wennen aan de ontploffingen. De volgorde is steeds hetzelfde: eerst een hoge fluittoon, dan de inslag, gevolgd door een kiezelregen en daarna stilte. Hij zit er nu al twee dagen vast, en er ligt een lijk van een Duitse soldaat bij hem in de krater, waar hij de ratten soms aan hoort knabbelen. Alleen de voeten van de soldaat steken nog boven de grond uit. Hij heeft de dode Duitser Wilhelm genoemd. 'Het is niet echt een prater,' zegt Stan. Stan probeert een positief gesprek met hem te voeren, maar dit gaat nogal moeizaam, aangezien Wilhelm nogal stil is. O'Conner begint verhalen en meningen te vertellen aan Wilhelm en leest zelfs voor uit zijn eigen werk."