# data[].attributes.body
ด.ญ.พัชรา ไม่เสียสัตย์ ม.2/4 เลขที่21
https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B8%9B%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%A1

# data[].attributes.location_name
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, Agra, Uttar Pradesh, India

# data[].attributes.headline
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, Agra, Uttar Pradesh, India

# data[].attributes.subject
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, Agra, Uttar Pradesh, India

# data[].attributes.body
ป้อมอัครา Agra Fort เป็นอนุสรณ์สถานสำคัญ ตั้งอยู่ที่เมืองอัครา รัฐอุตตรประเทศ ของอินเดีย ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากทัชมาฮาลไม่ไกลมาก ป้อมอัครานั้นถือเป็นปราการอันใหญ่โต สร้างขึ้นด้วยอิฐ ห้อมล้อมเมืองอัคราเล็กๆ นี้ไว้ และได้รับขึ้นทะเบียนมรดกโลกเมื่อ ค.ศ.1983

ที่นี่เป็นพระราชวังที่ยิ่งใหญ่สร้างขึ้นโดยใช้เวลาที่ยาวนานถึง 3 ยุคของกษัตริย์แห่งราชวงศ์โมกุล กิจกรรมการท่องเที่ยวที่นี่ก็คือ การเข้าไปชมความสวยงามของป้องปราการ และพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งภายในป้องปราการจะมีทั้ง พระราชวัง มัสยิด สวนดอกไม้ ส่วนตัวอาคารหินทรายสีแดงสร้างโดยกษัตริย์อัคบาร์

ด.ญ.ณัฐพร บูรปรีชา เลขที่ 8 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.headline
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.subject
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.body
https://th.m.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ศาสนสถานที่ผสมผสานกันระหว่างพุทธและฮินดูในประเทศกัมพูชา

นครวัด ( เขมร: អង្គរវត្ត) เป็นหมู่ปราสาทใน ประเทศกัมพูชาและเป็นศาสนสถานที่ใหญ่ที่สุดในโลก[2] ด้วยพื้นที่รวมกว่า 162.6 เฮกเตอร์ (1.6 ล้านตารางเมตร ซึ่งเท่ากับ 402 เอเคอร์)[3] แรกเริ่มนั้นสร้างขึ้นเป็นเทวลัยใน ศาสนาฮินดูเพื่ออุทิศแด่ พระวิษณุ ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงกลายเป็นวัดใน ศาสนาพุทธในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12[4] นครวัดสร้างขึ้นในช่วงต้นของคริสศตวรรษที่ 12 โดย พระเจ้าสูรยวรรมันที่ 2[5] แห่งเมือง ยโสธรปุระ (ในปัจจุบันคือ เมืองพระนคร) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของ จักรวรรดิเขมร สร้างขึ้นเพื่อให้เป็นเทวลัยประจำรัฐและเป็นสุสานฝังพระศพ ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงการนับถือใน ลัทธิไศวนิกายของกษัตริย์องค์ก่อน ๆ เหตุเพราะนครวัดนั้นสร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระวิษณุแทนที่จะเป็นพระศิวะ และเนื่องจากเป็นปราสาทที่ได้รับการอนุรักษ์ดีที่สุดในบริเวณที่ตั้งโดยรอบ นครวัดจึงเป็นปราสาทเพียงแห่งเดียวที่ยังคงความเป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่มีความสำคัญมาตั้งแต่เริ่มก่อสร้าง โดยนครวัดถือเป็นจุดสูงสุดของรูปแบบการสร้างสถาปัตยกรรมเขมรแบบดั้งเดิม และได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของประเทศกัมพูชา[6] มีการปรากฏอยู่บน ธงชาติ และได้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของประเทศกัมพูชาที่มีความสำคัญที่สุดในหมู่ของนักท่องเที่ยว[7]

นครวัดได้รวมเอาการวางผังพื้นฐานในสถาปัตยกรรมเขมรสองแบบมาใช้ประกอบเข้าด้วยกัน ซึ่งก็ได้แก่ ผังการสร้างปราสาทให้เสมือนภูเขา (ปราสาทบนฐานชั้น) และการสร้างปราสาทแบบมี ระเบียงคดที่มีภาพสลัก การสร้างปราสาทรูปแบบนี้ได้สื่อถึง เขาพระสุเมรุ ซึ่งเป็นสถานที่ที่สถิตของเทพเทวัญในปกรณัมของศาสนาฮินดู ด้านนอกมีคูน้ำและกำแพงล้อม ความยาวรวมกว่า 3.6 กิโลเมตร โดยตัวปราสาทประกอบด้วยระเบียงคดสี่เหลี่ยมที่มีภาพสลักทั้งหมดสามชั้น แต่ละชั้นตั้งอยู่สูงกว่าชั้นล่าง ตรงกลางของปราสาทคือพระปรางค์ที่มีทั้งหมด 5 ยอด นครวัดมีความแตกต่างจากปราสาทในพระนครปราสาทอื่น ๆ เนื่องจากมีการหันหน้าไปทาง ทิศตะวันตก ซึ่งนักวิชาการต่างก็มีความเห็นที่แตกต่างออกไปในเรื่องนัยยะของการสร้างในลักษณะนี้ นครวัดยังได้รับการยกย่องในด้านความงามและความกลมกลืนของตัวสถาปัตยกรรม เช่น ภาพสลักนูนต่ำที่ใหญ่โต รวมถึงภาพเทวดาที่มีการตกแต่งตามผนังเป็นจำนวนมาก

นครวัดและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงในจังหวัดเสียมราฐขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกขององค์การยูเนสโกในนาม "เมืองพระนคร (อังกอร์)" ใน ค.ศ. 1992

นครวัดตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง เสียมราฐในปัจจุบัน ห่างออกไป 5.5 กิโลเมตรจากตัวเมือง แต่หากวัดจากเมืองหลวงก่อนหน้าซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ ปราสาทบาปวน นครวัดจะมีระยะห่างจากเมืองหลวงเดิมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น โดยนครวัดจะตั้งอยู่ทางทิศใต้เยื้องไปทางทิศตะวันออกเล็กน้อย และถือเป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของบริเวณ เมืองพระนคร

ตามตำนานแล้ว การก่อสร้างปราสาทนครวัดนั้นสร้างขึ้นตามคำสั่งของพระอินทร์ ซึ่งต้องการสร้างปราสาทนี้ให้เป็นวังที่ประทับของพระโอรสของพระองค์[8] ตามบันทึกในช่วงคริสศตวรรษที่ 13 ของนักเดินทางนามว่า โจว ตากวน ได้ระบุว่ามีผู้คนบางส่วนเชื่อกันว่าปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นโดยเทพแห่งสถาปัตยกรรมศาสตร์ในเวลาเพียงหนึ่งคืน[9]

การออกแบบในขั้นต้นและการก่อสร้างตัวปราสาทเริ่มต้นขึ้นในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในช่วงรัชสมัยของ พระเจ้าสูรยวรรมันที่ 2 (ครองราชย์ในปี ค.ศ. 1113-1150) โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นปราสาทประจำพระองค์และประจำเมืองพระนคร เพื่ออุทิศให้แก่ พระวิษณุ และเนื่องจากไม่มีการพบหลักฐานที่เป็นจารึกสมัยการก่อสร้างหรือจารึกสมัยใหม่ที่ระบุว่าได้มีการสร้างปราสาทขึ้น จึงไม่สามารถทราบชื่อดั้งเดิมของปราสาทได้ แต่อาจเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ปราสาทวิษณุโลก" ซึ่งเป็นชื่อที่ตั้งตามเทพองค์ประธานของปราสาท คาดกันว่าการก่อสร้างน่าจะหยุดลงไม่นานหลังการสวรรคตของพระเจ้าสูรยวรรมันที่ 2 ทำให้ภาพสลักนูนต่ำบางส่วนนั้นยังแกะสลักไม่เสร็จสิ้น[10] ในปี 1177 หลังการสวรรคตของพระเจ้าสุรยวรรมันที่ 2 ราว 27 ปี เมืองพระนครถูกยึดครองโดย ชาวจามที่เป็นศัตรูเดิมของชาวเขมร[11] ภายหลังจึงมีการฟื้นฟูอาณาจักรขึ้นมาอีกครั้งโดย พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ซึ่งได้สถาปนาเมืองหลวงและปราสาทประจำเมืองแห่งใหม่ขึ้นคือ นครธมและ ปราสาทบายน ตามลำดับ ซึ่งอยู่ห่างจากนครวัดไปทางเหนือไม่กี่กิโลเมตร

ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 นครวัดได้ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงจากศูนย์กลางด้านจิตใจใน ศาสนาฮินดูไปเป็น ศาสนาพุทธซึ่งก็ได้สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน[4] นครวัดมีความแตกต่างจากปราสาทอื่นในเมืองพระนคร แม้ตัวปราสาทจะหมดความสำคัญลงไปหลังคริสศตวรรษที่ 16 แต่ตัวปราสาทกลับไม่เคยถูกทิ้งร้างอย่างสมบูรณ์เลย ซึ่งต่างจากปราสาทหลังอื่น ๆ ในเมืองพระนคร ปราสาทแห่งนี้ได้รับการปกป้องจากการรุกล้ำของป่าเนื่องด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าคูน้ำรอบปราสาทนั้นได้สามารถทำหน้าที่ป้องกันตัวปราสาทได้[12]

หนึ่งในชาวตะวันตกคนแรก ๆ ที่ได้พบเห็นนครวัดคือ แอนโตนิโอ ดา มาดาลีนา นักบวชชาวโปรตุเกส ผู้เดินทางมาถึงในปี 1586 และกล่าวเอาไว้ว่านครวัดคือ "สิ่งก่อสร้างที่น่าพิศวง ซึ่งไม่สามารถอธิบายมันออกมาผ่านปลายปากกาได้ ที่สำคัญคือ ปราสาทหลังนี้ไม่เหมือนสิ่งก่อสร้างใด ๆ บนโลกนี้เลย ปราสาทมียอดหลายยอด มีการตกแต่ง และมีความวิจิตรที่มีเพียงคนอัจฉริยะเท่านั้นที่จะสามารถสร้างสรรค์ออกมาได้เช่นนี้"[13]

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 นครวัดไม่ได้ถูกทิ้งร้างโดยสมบูรณ์ ยังคงทำหน้าที่เป็นวัดในศาสนาพุทธอยู่เช่นเดิม มีการค้นพบศิลาจารึกที่มีอายุอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 กว่า 14 หลักในบริเวณพื้นที่เมืองพระนคร ระบุถึงผู้แสวงบุญ ชาวญี่ปุ่นซึ่งเป็นผู้แสวงบุญในศาสนาพุทธที่ได้มาตั้งชุมชนเล็ก ๆ ติดกับชาวเขมรท้องถิ่น[14] โดยในตอนนั้นชาวญี่ปุ่นที่มาเยือนนครวัดคิดว่าปราสาทแห่งนี้คือสวนของ วัดเชตวันมหาวิหารอันเลื่องชื่อของ พระพุทธเจ้า ซึ่งแท้จริงแล้วตั้งอยู่ใน แคว้นมคธ ประเทศอินเดีย[15] โดยจารึกที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือจารึกเรื่องราวของอูกนดายุ คาซูฟูสะ นักแสวงบุญผู้ได้เฉลิมฉลองวันขึ้นปีใหม่เขมรที่นครวัดในปี ค.ศ. 1632[16]

ในช่วงกลางของคริสต์ศตวรรษที่ 19 อ็องรี มูโอ นักสำรวจและนักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศสได้เดินทางมาที่ปราสาทแห่งนี้ โดยมูโอได้ทำให้นครวัดเป็นที่รู้จักกันในหมู่ชาวตะวันตกผ่านบันทึกการเดินทางที่ได้รับการตีพิมพ์ของเขา เขาได้เขียนไว้ว่า

หนึ่งในปราสาทเหล่านี้ ซึ่งน่าจะเป็นคู่ปรับกับ วิหารโซโลมอน ถูกสร้างสรรค์โดย มีเกลันเจโลแห่งยุคโบราณ อาจจะเป็นสถานที่ที่น่ายกย่องพอ ๆ กับสิ่งก่อสร้างที่งดงามของพวกเรา ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใด ๆ ที่ กรีกหรือ โรมันทิ้งเอาไว้ แต่ก็ช่างขัดแย้งอย่างน่าเศร้ากับดินแดนที่เสื่อมอำนาจจนกลายเป็นแดนป่าเถื่อนไปแล้ว[17]

เช่นเดียวกันกับชาวตะวันตกกลุ่มแรกที่พบเห็นนครวัด มูโอนั้นแทบจะไม่เชื่อว่าชาวเขมรจะสามารถสร้างปราสาทหลังนี้ได้ และได้กำหนดอายุสมัยของนครวัดเอาไว้อย่างผิดพลาด โดยระบุว่าน่าจะอยู่ในช่วงยุคสมัยเดียวกันกับกรุงโรม ประวัติที่แท้จริงของนครวัดได้รับจากเพียงแค่หลักฐานด้านรูปแบบการสร้างและจารึกที่ถูกรวบรวมขึ้นในระหว่างการเก็บกวาดและบูรณะพื้นที่ในช่วงหลังที่มีการดำเนินการในพื้นที่ทั้งหมดของเมืองพระนคร ในการบูรณะพื้นที่นั้นไม่มีการค้นพบร่องรอยการตั้งถิ่นฐานหรือที่พักอาศัยทั่วไปเลย ทั้งนี้ยังรวมไปถึงอุปกรณ์ประกอบอาหาร อาวุธ หรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับการแต่งกายซึ่งมักจะพบเจอในบริเวณเขตเมืองโบราณ แต่ถึงอย่างนั้น หลักฐานที่ค้นพบก็คือสิ่งก่อสร้างทั้งหลายนั่นเอง[18]

ในช่วงศตวรรษที่ 20 นั้น นครวัดมีความจำเป็นต้องได้รับการบูรณะเป็นอย่างมาก ซึ่งเป็นการกำจัดวัชพืชและกองดินเสียส่วนใหญ่[19] แต่งานบูรณะก็ต้องหยุดชะงักลงเนื่องจากเกิด สงครามกลางเมืองในประเทศกัมพูชาและกองกำลัง เขมรแดงก็ได้เข้ามาควบคุมประเทศตลอดในช่วงปีทศวรรษที่ 1970 ถึงทศวรรษที่ 1980 แต่ตลอดระยะเวลานั้น ตัวปราสาทก็ได้รับความเสียหายไม่มากนัก กองกำลังเขมรแดงที่ต้องพักแรมได้ใช้ไม้ทุกชนิดที่เหลืออยู่ในปราสาทเพื่อเป็นฟืน หนึ่งในโคปุระในพื้นที่นั้นถูกทำลายลงด้วยปลอกระเบิดของทหารฝั่งสหรัฐอเมริกา ในขณะที่การยิงตอบโต้กันของกองกำลังเขมรแดงและทหารเวียดนามก็ได้สร้างร่องรอยกระสุนเล็กน้อยบนภาพสลักนูนต่ำ ความเสียหายที่รุนแรงกว่าเกิดขึ้นภายหลังสงครามยุติลง โดยเหล่าหัวขโมยงานศิลปะที่ปฏิบัติการกันนอกประเทศไทย ซึ่งในช่วงปลายของทศวรรษที่ 1980 ถึงช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 ได้อ้างสิทธิ์ครอบครองพระเศียรแทบทุกชิ้นที่สามารถตัดออกจากส่วนพระศอทั้งจากประติมากรรมและจากงานบูรณะได้[20]

ปราสาทแห่งนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ที่มีอิทธิพลที่สุดของประเทศกัมพูชา และยังเป็นความภาคภูมิใจของชาติที่มีส่วนช่วยในเรื่องความสัมพันธ์ทางการทูตกับ ประเทศฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกาและประเทศเพื่อนบ้านอย่าง ประเทศไทย ภาพลายเส้นของนครวัดยังถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของ ธงชาติกัมพูชามานับตั้งแต่ ค.ศ. 1863[21] ซึ่งเป็นธงรุ่นแรกที่ใช้ภาพของนครวัดบนตัวธง อย่างไรก็ตาม หากดูจากมุมมองทางด้านวัฒนธรรมข้ามชาติหรือแม้แต่ทางด้านประวัติศาสตร์ให้กว้างขึ้นก็จะพบว่านครวัดนั้นไม่ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจของชาติกัมพูชาเพียงชาติเดียว แต่นครวัดยังถูกจดจำด้วยกระบวนการด้าน วัฒนธรรมการเมืองที่เกิดจากมรดกที่ตกทอดมาของ จักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศส โดยได้มีการจัดแสดงปราสาทนครวัดที่จำลองไว้ในนิทรรศการของอาณานิคมฝรั่งเศสที่ ปารีสและ มาร์แซย์ระหว่างปี ค.ศ. 1889 ถึงปี ค.ศ. 1937[22] และความงดงามของนครวัดยังถูกจัดแสดงในรูปแบบแม่พิมพ์ปูนพลาสเตอร์ที่พิพิธภัณฑ์ของ หลุยส์ เดอลาปอร์ตที่ชื่อว่าพิพิธภัณฑ์อินโดจีนแห่งตรอกาเดโร ซึ่งจัดแสดงอยู่ในวังพาริเซิน ตรอกาเดโล ให้ชาวฝรั่งเศสได้ชื่นชมในความเกรียงไกรของการแผ่ขยายอาณานิคมของตนตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1880 ถึงช่วงกลางทศวรรษที่ 20[23]

ตำนานเกี่ยวกับความงามด้านศิลปะของนครวัดและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ในเขตเมืองพระนคร ได้ส่งผลโดยตรงต่อการที่ฝรั่งเศสเลือกประเทศกัมพูชาเป็นรัฐในอารักขาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1863 และเริ่มบุกรุก สยาม เพื่อหวังเข้ามาควบคุมและจัดการโบราณสถานต่าง ๆ การกระทำดังกล่าวได้ส่งผลให้ประเทศกัมพูชาอ้างสิทธิ์ในการครอบครองดินแดนทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ คืนจากการครอบครองของสยามอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งดินแดนดังกล่าวได้อยู่ภายใต้การปกครองของสยามมานับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1351 หรือตั้งแต่ปี ค.ศ. 1431[24] ตามที่บันทึกบางชิ้นได้อ้างถึงกัมพูชาได้รับอิสรภาพคืนจากฝรั่งเศสในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953 และได้เข้ามาดูแลปราสาทนครวัดมานับแต่นั้นเป็นต้นมา อาจกล่าวได้ว่านับตั้งแต่ช่วงที่ประเทศตกเป็นอาณานิคมเรื่อยมาจนถึงช่วงที่นครวัดได้รับการเสนอชื่อให้เป็น มรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 1992 ตัวปราสาทนครวัดนั้นเป็นส่วนสำคัญในโครงสร้างแห่งยุคสมัยใหม่ และช่วยเผยแพร่แนวคิดเรื่องมรดกทางวัฒนธรรมประเภทสิ่งปลูกสร้างได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป[25]

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 ได้มีการประกาศว่าทีมวิจัยจาก มหาวิทยาลัยซิดนีย์ได้ค้นพบกลุ่มซากปราสาทฝังอยู่ใต้ดิน ซึ่งยังไม่เคยมีการค้นพบมาก่อน โดยคาดว่ามีการสร้างและพังทลายลงในช่วงการก่อสร้างนครวัดเช่นเดียวกับป้อมปราการที่ทำจากไม้และสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ทางทิศใต้ที่ยังไม่รู้จุดประสงค์ของการสร้าง การค้นพบครั้งนี้ยังรวมไปถึงการค้นหลักฐานเรื่องการตั้งถิ่นที่อยู่ของผู้คนที่ไม่ได้หนาแน่นนัก รวมไปถึงการตัดถนนแบบตาราง สระน้ำ และคันดิน ซึ่งได้ชี้ให้เห็นว่าบริเวณของปราสาทที่แม้จะมีการล้อมอาณาเขตด้วยคูน้ำและกำแพงนั้นก็อาจจะไม่ได้เป็นสถานที่ที่ถูกจำกัดเอาไว้ให้คนชนชั้นสูงที่เป็นนักบวชเพียงอย่างเดียวดังที่เคยสันนิษฐานไว้ในตอนแรก ทีมวิจัยยังได้ใช้ ไลดาร์ ให้สัญญาณเรดาร์ทะลุทะลวงลงไปในพื้นดินและพื้นที่ขุดค้นที่สนใจเพื่อทำแผนที่ของนครวัดขึ้น[26]

ที่ตั้งและผัง แก้ไข

นครวัดเป็นสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นด้วยการรวมเอาลักษณะการสร้างปราสาทให้เสมือนภูเขา (แบบแผนของการออกแบบปราสาทของอาณาจักร) เข้ากับแบบผังของอาคารในสมัยหลังที่มีการทำระเบียงคดล้อมจุดศูนย์กลาง การก่อสร้างนครวัดยังได้บ่งบอกให้ทราบว่าปราสาทยังมีนัยยะสำคัญเกี่ยวข้องกับท้องฟ้าเนื่องด้วยองค์ประกอบบางส่วนของตัวปราสาท นัยยะดังกล่าวคือในบริเวณด้านทิศตะวันออกและตะวันตกของปราสาท ซึ่งระเบียงภายในได้มีการออกแบบให้เชื่อมต่อเข้าหากันโดยปราศจากสิ่งกำบัง ส่งผลให้ปราสาททั้งสองทิศตั้งอยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับพระอาทิตย์ที่ขึ้นช่วงวัน อายัน[27] ปราสาทแห่งนี้คืออาคารที่สื่อถึงเขาพระสุเมรุอันเป็นที่สถิตของเทพเจ้า โดยปรางค์ประธานตรงกลางทั้งห้านั้นเป็นสัญลักษณ์แทนถึงยอดห้ายอดของภูเขา ส่วนกำแพงแต่ละชั้นและคูน้ำนั้นก็แทนถึงเขาสัตบริภัณฑ์และมหาสมุทร[28] แต่เดิมพื้นที่ส่วนบนของปราสาทนั้นถูกจำกัดสิทธิการเข้าถึงมาโดยตลอด ผู้ที่เป็นฆราวาสจึงถูกจำกัดให้อยู่แค่บริเวณส่วนล่างของปราสาทเท่านั้น[29]

นครวัดมีความแตกต่างจากปราสาทเขมรหลังอื่นในเรื่องของการวางทิศประธานที่หันไปทางทิศตะวันตกแทนที่จะเป็นทิศตะวันออก ความต่างนี้ได้ส่งผลให้ผู้คนจำนวนมาก (รวมไปถึง มอริส เกรซ และ ยอร์ช เซเดส์) ออกมาสรุปว่าพระเจ้าสุริยวรรมันนั้นประสงค์ที่จะสร้างปราสาทแห่งนี้ขึ้นให้เป็นปราสาทที่เก็บพระบรมศพของพระองค์[30][31] แนวคิดนี้ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานอื่น ๆ ที่ได้จากการศึกษาภาพสลักนูนต่ำที่เรียงลำดับเรื่องราวในทิศทวนเข็มนาฬิกา ซึ่งต่างไปจากเทวสถานฮินดูทั่วไป โดยพิธีกรรมต่าง ๆ ของพราหมณ์ในพิธีพระบรมศพก็ยังจัดขึ้นแบบย้อนลำดับอีกด้วย[19] นักโบราณคดี ชาร์ล ไฮแฮม ยังได้อธิบายถึงภาชนะชิ้นหนึ่งว่ามีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นพระโกศบรรจุพระบรมอัฐิ โดยภาชนะนี้ถูกขุดขึ้นมาจากปรางค์ประธานตรงกลาง[32] โดยบุคคลบางกลุ่มได้เสนอแนวคิดที่ว่าปรางค์ประธานตรงกลางนั้นเหมาะสมที่สุดในการทำพิธีจัดการกับพระบรมศพ เพราะเชื่อกันว่าเปรียบเสมือนศูนย์รวมของพลังอำนาจทั้งปวง[33] อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางคนได้ระบุว่าปราสาทหลายหลังในเมืองพระนครเองก็ไม่ได้หันหน้าไปทางทิศตะวันออกตามธรรมเนียมเสียหมด และได้เสนอว่าการที่นครวัดมีการวางทิศเช่นนี้ก็เพราะปราสาทหลังนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่ พระวิษณุ ซึ่งเป็นเทพเจ้าประจำทิศตะวันตก[28]

เอเลนอร์ แมนนิกกาได้นำเสนอการตีความนครวัดในแบบที่แตกต่างออกไป โดยได้วิเคราะห์จากการวางทิศ มิติของอาคาร และจากลำดับการเล่าเรื่องและเนื้อหาของภาพสลักนูนต่ำ เธอได้แย้งว่า ปราสาทแห่งนี้ได้อ้างถึงยุคสมัยใหม่แห่งความสงบสุขในรัชสมัยของพระเจ้าสุริยวรรมันที่ 2 โดยได้ระบุว่า "เนื่องจากมีการคำนวณวงจรเวลาการขึ้นของพระอาทิตย์และพระจันทร์ไว้ในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของนครวัด ภาพเทพเทวดาผู้อยู่ในอาณัติของการปกครองจึงได้ปรากฏอยู่บนตัวเรือนธาตุและเฉลียง สื่อความหมายถึงปกปักษ์ให้อำนาจของกษัตริย์เป็นนิจนิรันดร เป็นการเฉลิมพระเกียรติและสร้างความสงบแก่เหล่าเทวดาที่ประทัพอยู่บนสรวงสวรรค์"[34][35] ข้อเสนอของแมนนิกกานั้นได้มอบทั้งความสนใจและข้อแคลงใจในแวดวงวิชาการ[32] เธอได้ฉีกหนีข้อสันนิษฐานของนักวิชาการคนอื่น ๆ เช่น แกรแฮม แฮนคอก ด้วยข้อสันนิษฐานที่ว่านครวัดนั้นคือสิ่งหนึ่งที่แสดงถึงกลุ่มดาวมังกร[36]

นครวัดถือเป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมเขมรรูปแบบคลาสสิคที่สำคัญที่สุด ซึ่งชื่อเรียกรูปแบบศิลปะในสมัยคลาสสิคนี้ยังเรียกกันว่า "ศิลปะนครวัด" อีกด้วย ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 นั้น สถาปนิกเขมรได้มีทั้งทักษะความสามารถและความมั่นใจในการใช้หินทรายเป็นวัสดุโครงสร้างหลักของอาคาร (จากเดิมที่ใช้อิฐหรือศิลาแลงในการก่อสร้าง) ส่วนของปราสาทที่มองเห็นได้นั้นทำมาจากหินทรายที่มีการตัดเป็นบล็อก ในขณะที่กำแพงภายนอกและโครงสร้างภายในนั้นทำจากศิลาแลงแต่ใช้บล็อกหินทรายปิดบังเอาไว้ภายนอก ยังไม่มีการชี้ชัดว่าวัสดุที่ใช้เชื่อมหินแต่ละก้อนให้ติดกันนั้นคืออะไร แม้จะมีจะมีการเสนอว่าเป็นยางไม้และน้ำปูนใสมาโดยตลอดก็ตาม[37]

ปราสาทแห่งนี้ได้รับการยกย่องเหนือปราสาทหลังอื่น ๆ เนื่องด้วยความกลมกลืนของการออกแบบ มอริส เกรซ นักอนุรักษ์ของปราสาทนครวัดในช่วงศตวรรษที่ 20 ได้ระบุว่า ปราสาทหลังนี้ "ได้บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบที่คลาสสิกด้วยการเป็นอนุสรณ์แห่งองค์ประกอบที่มีความพอดีอย่างประณีต มีการจัดสัดส่วนที่แม่นยำ เป็นผลงานที่เปี่ยมไปด้วยพลัง มีความเป็นหนึ่งเดียว และเต็มไปด้วยลีลา"[38]

ทางด้านกำแพงชั้นนอกรอบปราสาทนั้น มีความยาวกว่า 800 เมตร มีงานแกะสลักเกี่ยวกับพระราชกรณียกิจของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 และเรื่องราวจากวรรณคดีเรื่อง รามายณะ รูปแกะสลักที่มีชื่อที่สุดคือรูปแกะสลักการกวนเกษียรสมุทร[39] มีรูปแกะสลักนางอัปสรมากกว่า 1,796 นาง ที่ทั้งหมดมีเครื่องแต่งกายและทรงผมที่ไม่ซ้ำกัน[40]

1. ↑ Editors, History com. "Angkor Wat". History.com (ภาษาอังกฤษ).

2. ↑ "What the world's largest Hindu temple complex can teach India's size-obsessed politicians".

3. ↑ "Largest religious structure". Guinness World Records.

4. ↑ 4.0 Ashley M. Richter (8 September 2009). "Recycling Monuments: The Hinduism/Buddhism Switch at Angkor". CyArk. 4.1

5. ↑ Higham, C. (2014). Early Mainland Southeast Asia. Bangkok: River Books Co., Ltd. pp. 372, 378-379. ISBN 978-616-7339-44-3.

6. ↑ "Government ::Cambodia". CIA World Factbook. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-12-29.

7. ↑ "Cambodia's Angkor Wat Breaking Records for Visitors Again | News from Tourism Cambodia". Tourism of Cambodia.

8. ↑ J. Hackin; Clayment Huart; Raymonde Linossier; Raymonde Linossier; H. de Wilman Grabowska; Charles-Henri Marchal; Henri Maspero; Serge Eliseev (1932). Asiatic Mythology:A Detailed Description and Explanation of the Mythologies of All the Great Nations of Asia. p. 194.

9. ↑ daguan Zhou (2007). A Record of Cambodia: The Land and Its People. Translated by Peter Harris. Silkworm Books.

10. ↑ "Angkor Wat, 1113-1150". The Huntington Archive of Buddhist and Related Art. College of the Arts, The Ohio State University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-01-06.

11. ↑ Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. p. 164. ISBN 978-0-8248-0368-1.

12. Glaize, ↑ The Monuments of the Angkor Group p. 59.

13. Higham, ↑ The Civilization of Angkor pp. 1-2.

14. ↑ Masako Fukawa; Stan Fukawa (6 Nov 2014). "Japanese Diaspora - Cambodia". Discover Nikkei.

15. ↑ Abdoul-Carime Nasir. "Au-dela du plan Japonais du XVII siècle d'Angkor Vat, (A XVII century Japanese map of Angkor Wat)" (PDF) (ภาษาฝรั่งเศส). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2015-12-23.

16. ↑ "History of Cambodia, Post-Angkor Era (1431 - present day)". Cambodia Travel. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-09-11.

17. Quoted in ↑ Brief Presentation by Venerable Vodano Sophan Seng

18. ↑ Time Life Lost Civilizations series: Southeast Asia: A Past Regained (1995). p.67-99

19. ↑ 19.0 19.1 Glaize p. 59.

20. ↑ Russell Ciochon; Jamie James (14 October 1989). "The Battle of Angkor Wat". New Scientist. pp. 52-57.

21. Flags of the World, ↑ Cambodian Flag History

22. Falser, Michael (2011). ↑ Krishna and the Plaster Cast. Translating the Cambodian Temple of Angkor Wat in the French Colonial Period เก็บถาวร 2012-02-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.

23. Falser, Michael (2013). ↑ From Gaillon to Sanchi, from Vézelay to Angkor Wat. The Musée Indo-Chinois in Paris: A Transcultural Perspective on Architectural Museums..

24. ↑ Cambodge: The Cultivation of a Nation, 1860-1945 by Penny Edwards. 2007. ISBN 978-0-8248-2923-0

25. ↑ Falser, Michael: Clearing the Path towards Civilization - 150 Years of "Saving Angkor". In: Michael Falser (ed.) Cultural Heritage as Civilizing Mission. From Decay to Recovery. Springer: Heidelberg, New York, pp. 279-346.

26. ↑ "Recent research has transformed archaeologists' understanding of Angkor Wat and its surroundings". University of Sydney. 9 December 2015.

27. ↑ Fleming, Stuart. "The City of Angkor Wat: A Royal Observatory on Life?" (PDF). jstor.org. Archaeological Institute of America.

28. ↑ 28.0 28.1 Freeman and Jacques p. 48.

29. ↑ Glaize p. 62.

30. ↑ Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. p. 162. ISBN 978-0-8248-0368-1.

31. The diplomatic envoy Zhou Da Guan sent by Emperor ↑ Temür Khan to Angkor in 1295 reported that the head of state was buried in a tower after his death, and he referred to Angkor Wat as a mausoleum

32. ↑ Higham, 32.0 The Civilization of Angkor p. 118.32.1

33. ↑ Scarre, Chris editor "The Seventy Wonders of the Ancient World", p. 81-85 (1999) Thames & Hudson, London

34. ↑ Mannikka, Eleanor. Angkor Wat, 1113-1150 เก็บถาวร 2006-01-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. (This page does not cite an author's name.)

35. Stencel, Robert, Fred Gifford, and Eleanor Moron. "Astronomy and Cosmology at Angkor Wat." ↑ Science 193 (1976): 281-287. (Mannikka, née Moron)

36. Transcript of ↑ Atlantis Reborn, broadcast BBC2 4 November 1999.

37. ↑ German Apsara Conservation Project Building Techniques, p. 5.

38. ↑ Glaize p. 25.

39. Higham, ↑ Early Cultures of Mainland Southeast Asia p. 318.

40. ↑ Angkor Wat devata inventory - February 2010 เก็บถาวร 23 เมษายน 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

Albanese, Marilia (2006). The Treasures of Angkor (Paperback). Vercelli: White Star Publishers. ISBN 88-544-0117-X.

Briggs, Lawrence Robert (1951, reprinted 1999). The Ancient Khmer Empire. White Lotus. ISBN 974-8434-93-1.

Forbes, Andrew; Henley, David (2011). Angkor, Eighth Wonder of the World. Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN: B0085RYW0O

Freeman, Michael and Jacques, Claude (1999). Ancient Angkor. River Books. ISBN 0-8348-0426-3.

Higham, Charles (2001). The Civilization of Angkor. Phoenix. ISBN 1-84212-584-2.

Higham, Charles (2003). Early Cultures of Mainland Southeast Asia. Art Media Resources. ISBN 1-58886-028-0.

Hing Thoraxy. Achievement of "APSARA": Problems and Resolutions in the Management of the Angkor Area.

Jessup, Helen Ibbitson; Brukoff, Barry (2011). Temples of Cambodia - The Heart of Angkor (Hardback). Bangkok: River Books. ISBN 978-616-7339-10-8.

Petrotchenko, Michel (2011). Focusing on the Angkor Temples: The Guidebook, 383 pages, Amarin Printing and Publishing, 2nd edition, ISBN 978-616-305-096-0

Ray, Nick (2002). Lonely Planet guide to Cambodia (4th edition). ISBN 1-74059-111-9.

Buckley, Michael (1998). Vietnam, Cambodia and Laos Handbook. Avalon Travel Publications. Online excerpt The Churning of the Ocean of Milk retrieved 25 July 2005.

Glaize, Maurice (2003 edition of an English translation of the 1993 French fourth edition). The Monuments of the Angkor Group. Retrieved 14 July 2005.

University of Applied Sciences Cologne. German Apsara Conservation Project Retrieved 2 May 2010.

University of Heidelberg, Germany, Chair of Global Art History, Project (Michael Falser): Heritage as a Transcultural Concept - Angkor Wat from an Object of Colonial Archaeology to a Contemporary Global Icon [1]

BBC Horizon (4 November 1999). Atlantis Reborn (script). Broadcast BBC2 4 November 1999, retrieved 25 July 2005.

Angkor Wat and Angkor photo gallery by Jaroslav Poncar May 2010

Angkor digital media archive เก็บถาวร 2014-07-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน - Photos, laser scans, panoramas of Angkor Wat's Western Causeway and Banteay Kdei from a CyArk/Sophia University/University of California partnership.

BBC: Map reveals ancient urban sprawl August 2007

Guide to the Angkor Monuments - PDF Downloadable English translation of Maurice Glaize's 1944 guide

Inventory of Angkor Wat devata (sacred Khmer women) February 2010

Laser technology reveals lost city around Angkor Wat June 2013

Roland Fletcher, director of the Greater Angkor Project, lectures on "LiDAR, Water and the Demise of Greater Angkor" in November, 2013 เก็บถาวร 2015-04-22 ที่ Archive-It

Voice of Angkor, an Angkor Temples Guide เก็บถาวร 2014-10-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน

# data[].attributes.attachment_link.title
นครวัด - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ศาสนสถานที่ผสมผสานกันระหว่างพุทธและฮินดูในประเทศกัมพูชา นครวัด ( เขมร: អង្គរវត្ត) เป็นหมู่ปราสาทใน ประเทศกัมพูชาและเป็นศาสนสถานที่ใหญ่ที่สุดในโลก[2] ด้วยพื้นที่รวมกว่า 162.6 เฮกเตอร์ (1.6 ...

# data[].attributes.headline
แหล่งโบราณคดีกึ่งก่อนเมืองซารัซม์

# data[].attributes.subject
แหล่งโบราณคดีกึ่งก่อนเมืองซารัซม์

# data[].attributes.body
ประเภท : มรดกโลกทางวัฒนธรรม ขึ้นทะเบียนเมื่อ พ.ศ.2553

Proto-urban site of Sarazm (แหล่งโบราณคดีกึ่งก่อนเมืองซาราซัม) ซาราซัม หมายถึง "ที่ซึ่งแผ่นดินเริ่มขึ้น" เป็นแหล่งโบราณคดีที่แสดงหลักฐานพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในเอเชียกลาง มีอายุตั้งแต่ ๔,๐๐๐-๓,๐๐๐ ปีก่อนคริสตกาล ซากปรักหักพังแสดงถึงพัฒนาการในช่วงต้นของสังคมกึ่งก่อนเมืองในภูมิภาคแถบนี้

ด.ญ.ธณัญชนก จำปาทอง ม.2/9 เลขที่13

# data[].attributes.location_name
วัดช่องแค ( หลวงพ่อพรหม ถาวโร ) นครสวรรค์ ตำบล พรหมนิมิต อำเภอตาคลี นครสวรรค์

# data[].attributes.headline
วัดช่องแค ( หลวงพ่อพรหม ถาวโร ) นครสวรรค์ ตำบล พรหมนิมิต อำเภอตาคลี นครสวรรค์

# data[].attributes.subject
วัดช่องแค ( หลวงพ่อพรหม ถาวโร ) นครสวรรค์ ตำบล พรหมนิมิต อำเภอตาคลี นครสวรรค์

# data[].attributes.body
วัดช่องแค เป็นวัดที่มีความเก่าแก่มากแห่งหนึ่ง สร้างขึ้นเมื่อราวๆ ปี พ.ศ. 2458 ตั้งอยู่ หมู่ 1 ตำบลพรหมนิมิต อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ สังกัดมหานิกายภาค 4 หนเหนือ เดิมทีชื่อว่า วัดหัวเขาช่องแค ต่อมาตัดคำว่า หัวเขา ออก เพราะไปพร้องซ้ำกับ วัดหัวเขาตาคลี
ด.ญ.วรรณวิษา บุญทอง ชั้นม.2/5 เลขที่25

# data[].attributes.body
ปราสาทบายน (Prasat Bayon) เป็นปราสาทใหญ่ใจกลางเมืองพระนคร ซึ่งโด่งดังไปทั่วโลกด้วยปราสาทหินและพระพักตร์ปริศนาด้านบนของปราสาทที่กลายเป็นทั้งความสวยงามและความมหัศจรรย์ของเมืองเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา

ปราสาทบายนถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของปราสาทโบราณในอดีต เนื่องจากเป็นปราสาทที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความศรัทธาในศาสนาพุทธของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (คศ.1181-1219) ซึ่งนอกจากจะทรงเปลี่ยนแปลงเทวาลัยต่างๆของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูให้เป็นพุทธศาสนสถานแล้ว ผลงานการก่อสร้างอันยิ่งใหญ่ที่สุดของพระองค์ก็คือปราสาทบายนแห่งนี้นี่เอง

อย่างไรก็ดี เนื่องจากเหตุเปลี่ยนแปลงในราชอาณาจักรกัมพูชาในสมัยหลังๆ ปราสาทบายนจึงถูกทิ้งร้างและถูกปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่ จนกระทั่งถึงยุคที่ฝรั่งเศสเป็นผู้ครอบครองอาณานิคมกัมพูชาและได้มีการสำรวจมาถึงสถานที่แห่งนี้ นักโบราณคดีชาวฝรั่งเศสจึงเรียกที่แห่งนี้ว่า “ปราสาทบายอง” ซึ่งในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงต้นไทร ต่อมาจึงเพี้ยนเสียงกลายเป็นบายนกระทั่งปัจจุบัน

ด.ญ.พรรณพิชชา ทองโคตร เลขที่ 20 ม.2/5

# data[].attributes.location_name
เปตรา จอร์แดน

# data[].attributes.headline
เปตรา จอร์แดน

# data[].attributes.subject
เปตรา จอร์แดน

# data[].attributes.body
เปตรา (อังกฤษ: Petra, จากภาษากรีก πέτρα แปลว่าหิน; อาหรับ: البتراء) คือนครหินแกะสลักโบราณที่ซ่อนตัวอย่างลึกลับในหุบเขาวาดี มูซา หุบเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างทะเลเดดซีกับอ่าวอะกาบาในประเทศจอร์แดน นครนี้แต่เดิมนั้นเป็นนครแห่งการค้าขนาดใหญ่ซึ่งต่อมาถูกละทิ้งเป็นเวลานานกว่า 700 ปี จนเมื่อโยฮัน ลูทวิช บวร์คฮาร์ท นักสำรวจชาวสวิส เดินทางผ่านมาพบเห็นเข้าเมื่อปี พ.ศ. 2355 (ค.ศ. 1812)
นครเปตราได้รับลงทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2528
ด.ช.ศุภกร สิงห์นาค ม.2/9 เลขที่33

# data[].attributes.location_name
เอเคอร์ อิสราเอล

# data[].attributes.headline
เอเคอร์ อิสราเอล

# data[].attributes.subject
เอเคอร์ อิสราเอล

# data[].attributes.body
เอเคอร์ หรือ อักโก  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของบริเวณกาลิลีทางตอนเหนือของอิสราเอล ตัวเมืองตั้งอยู่บนแหลมหรือแผ่นดินที่ยื่นออกไปในทะเล  ของอ่าวไฮฟา ตามสถิติของสำนักงานสถิติกลางแห่งอิสราเอล เอเคอร์มีประชากรทั้งหมดราว 46,000 คนในปลายปี ค.ศ. 2007 ในทางประวัติศาสตร์เอเคอร์เป็นเมืองสำคัญทางยุทธศาสตร์ของบริเวณเลแวนต์ เพราะมีที่ตั้งอยู่ริมทะเล
ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี พ.ศ. 2544 ประเภท มรดกโลกทางวัฒนธรรม
ด.ช.นพณัช คติสุข เลขที่ 18 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.headline
ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.subject
ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.body
ได้จดทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2535 โดยที่นี่เป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย เนื้องจากบ้านเชียงแห่งนี้เป็นที่ตั้งถิ่นฐานยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่ง แสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการทางวัฒนธรรมสังคม และเทคโนโลยีของมนุษย์ ทั้งในเรื่องของการเกษตร การผลิต และการใช้โลหะค่ะ โดยศิลปะเครื่องปั้นดินเผาของบ้านเชียง ที่ค้นพบมีทั้ง ภาชนะดินเผาสมัยต้น สมัยกลาง และสมัยปลาย ซึ่งมีเอกลกษณ์ที่โดดเด่น

ด.ช.ธีระภัค  แก้วตา เลขที่16 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.headline
ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.subject
ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.body
ได้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อเดือน ธันวาคม ปี 2535 เป็นที่ตั้งถิ่นฐานยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แสดงให้เห็นถึงก้าวสำคัญของวิวัฒนาการทางวัฒนธรรมสังคมและเทคโนโลยีของมนุษย์ อาทิ การเกษตร การผลิต และการใช้โลหะ

ด.ช.นิติรัฐ สัมพะวงศ์ เลขที่ 21 ม.2/9

# data[].attributes.body
พระราชวังโปตาลา (ทิเบต: པོ་ཏ་ལ།, ไวลี: Po ta la, พินอินทิเบต: bodala; อักษรจีนตัวย่อ: 布达拉宫; อักษรจีนตัวเต็ม : 布達拉宮) ตั้งอยู่ที่เมืองลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน พระราชวังแห่งนี้อยู่เหนือกว่าระดับน้ำทะเลกว่า 3,600 เมตร บนที่ราบสูงทิเบต พระราชวังซึ่งเป็นทั้งป้อมปราการ และ สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ สร้างขึ้นราวศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของ พระเจ้าซงแจ็นกัมโป ผู้เป็นปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิทิเบต ตัวพระราชวังถูกทำลายและสร้างใหม่หลายครั้งหลายคราว จนถึงรัชสมัย ทะไลลามะ องค์ที่ 5 ใน ค.ศ. 1617 - 82 มีพระบัญชาให้สร้างปราสาทนี้ในลักษณะของวังซ้อนวัง พระราชวังวงนอกเรียกว่า วังขาว เพราะทาสีขาว สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1648 พระราชวังชั้นในเรียกว่า วังแดง ได้ชื่อตามผนังที่ทาสีแดง ซึ่งสร้างที่หลังวังขาวเกือบ 50 ปี พระราชวังโปตาลามีระเบียงที่มีภาพเขียนสีเรียงซับซ้อน มีทั้งบันไดไม้บันไดหิน มีห้องสวดมนต์ที่ตกแต่งสวยงาม มีรูปเคารพเกือบสองแสนองค์ ปัจจุบันพระราชวังโปตาลากลายเป็นพิพิธภัณฑ์และสถานสักการะ ภายในวังขาว มีสำนักงาน โรงเรียนศาสนา ส่วนวังแดงเป็นส่วนที่ยังใช้ประกอบพิธีกรรมอยู่ เป็นศูนย์รวมใจของโปตาลา

# data[].attributes.location_name
เพอร์ซีโพลิส อิหร่าน

# data[].attributes.headline
เพอร์ซีโพลิส อิหร่าน

# data[].attributes.subject
เพอร์ซีโพลิส อิหร่าน

# data[].attributes.body
เปอร์เซเปอลิส (Persepolis; /pərˈsɛpəlɪs/; เปอร์เซียเก่า: 𐎱𐎠𐎼𐎿, Pārsa; New Persian: تخت جمشید, อักษรโรมัน: Takht-e Jamshīd, แปลตรงตัว'Throne of Jamshid') เป็นเมืองหลวงในนามของจักรวรรดิอาเคเมนิด (c. 550–330 ปีก่อนคริสต์กาล) ตั้งอยู่ในที่ราบของ Marvdashtซากปรักหักพังที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการค้นพบมีอายุย้อนกลับไปถึง 515 ปีก่อนคริสต์กาล หมู่โบราณสถานแห่งเปอร์เซเปอลิสเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญยองสถาปัตยกรรมแบบอาเคเมนิด ยูเนสโกประกาศให้ซากปรักหักพังแห่งเปอร์เซเปอลิสเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1979[2]

ด.ญ. ชัชฎาวรรณ สนธิกร เลขที่10 ม.2/ 7

# data[].attributes.location_name
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.headline
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.subject
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.body
ด.ญ. อธิชา จูมนา เลขที่ 37/39

# data[].attributes.location_name
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, อากรา อุตตรประเทศ อินเดีย

# data[].attributes.headline
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, อากรา อุตตรประเทศ อินเดีย

# data[].attributes.subject
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, อากรา อุตตรประเทศ อินเดีย

# data[].attributes.body
ด.ญ.ภัทรวดี​ ดอกสะบา​ เลขที่​ 30​ เลขที่เก่า​ 30​ /เลขที่ใหม่​ 29

# data[].attributes.location_name
ศาลเจ้านิกโกโทโช 2301 Sannai, นิกโก จังหวัดโทะชิงิ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.body
ศาลเจ้านิกโกโทโช 2301 Sannai, นิกโก จังหวัดโทะชิงิ ญี่ปุ่น

เป็นศาลเจ้า ชินโตที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แด่โชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ โชกุนคนแรกของตระกูลโทกูงาวะ เริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2160 ในช่วงสมัยเอโดะ ระหว่างที่ฮิเดตาดะบุตรชายของโทกูงาวะดำรงตำแหน่งเป็นโชกุน และได้รับการต่อเติมขยายพื้นที่ในสมัยของอิเอมิตสึ โชกุนคนที่สามของตระกูล ศาลเจ้านี้ตั้งอยู่ในเมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ ทางตอนเหนือของภูมิภาคคันโตบนเกาะฮนชู เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานวัฒนธรรม "ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก" ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นที่ตั้งรูปเคารพและป้ายวิญญาณของอิเอยาซุ และมีสถานที่ฝังอัฐิอยู่ที่นี่

# data[].attributes.location_name
เปตรา จอร์แดน

# data[].attributes.body
เปตรา จอร์แดน
นครหินแกะสลักโบราณที่ซ่อนตัวอย่างลึกลับในหุบเขาวาดี มูซา หุบเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างทะเลเดดซีกับอ่าวอะกาบาในประเทศจอร์แดน

# data[].attributes.headline
ด.ญ.รักฝัน โพธิ เลขที่ 26 ศาลเจ้าชินโต อิสึกุชิมะ

# data[].attributes.subject
ด.ญ.รักฝัน โพธิ เลขที่ 26 ศาลเจ้าชินโต อิสึกุชิมะ

# data[].attributes.body
เป็นภาพที่สะกดทุกสายตาได้เสมอ สำหรับเสาโทริสีแดงขนาดใหญ่กลางมหาสมุทร สามารถเดินไปชมใกล้ๆ ได้ในช่วงน้ำลง ศาลเจ้าอิสึกุชิมะนั้นตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆ ชื่อว่ามิยาจิมะ นั่งเรือเฟอร์รี่จากฮิโรชิม่าประมาณ 10 นาทีถึง ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์ของเกาะ ในอดีตชาวบ้านสามัญชนจะถูกห้ามไม่ให้ย่างเท้าขึ้นบนเกาะ และต้องเดินทางโดยเรือผ่านเสาประตูที่ลอยอยู่กลางทะเล

# data[].attributes.headline
มาเลเซีย จอร์จทาวน์

# data[].attributes.subject
มาเลเซีย จอร์จทาวน์

# data[].attributes.body
อภิชญา ยศบุญ เลขที่35
จอร์จทาวน์ (George Town) เมืองหลวงของปีนัง เป็นหนึ่งในสองเมืองของมาเลเซียที่ได้รับการขึ้นทะเบียนยูเนสโก้ให้เป็นเมืองแห่งมรดกโลก ด้วยมีการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมของยุคอาณานิคมอังกฤษไว้ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 18 และยังเป็นสถานที่ตั้งเชิงกลยุทธ์บนช่องแคบมะละกา ปีนังจึงถือเป็นทางเชื่อมหลักของตะวันออกและตะวันตก โดยมีชาวเปอรานากัน (Peranakan) หรือชาวจีนช่องแคบ ที่เป็นลูกครึ่งจีนและมาเลย์ดั้งเดิมถ่ายทอดมรดกทางสถาปัตยกรรม อาหาร การแต่งกาย และวัฒนธรรมไว้ให้ได้ชื่นชมจนถึงปัจจุบัน โดยมีความรุ่งเรืองของอารยธรรมจีนผสมอยู่ด้วย ซึ่งเห็นได้จาก วัด ท่าเทียบเรือ ห้องประชุม และคฤหาสน์อันเป็นเอกลักษณ์ นอกเหนือจากนี้ ปีนังยังเลื่องลือถึงความอร่อยของร้านอาหารแบบหาบเร่ที่ชวนให้น้ำลายสอ ฉะนั้นนักท่องเที่ยวจึงไม่ควรพลาดลิ้มลอง ปีนังลักซา ฉ่าก๋วยเตี๋ยว (ก๋วยเตี๋ยวผัด) โรจะก์ (ยำประเภทหนึ่ง) และก๋วยเตี๋ยวแกง

# data[].attributes.headline
ศาลเจ้าชงมโย

# data[].attributes.subject
ศาลเจ้าชงมโย

# data[].attributes.body
ศาลเจ้าชงมโย คือหนึ่งในแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในโซล สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าแทโจแห่งโชซอนในปี พ.ศ. 1937 (ค.ศ. 1394) เป็นศาลเจ้าในลัทธิขงจื๊อที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่กษัตริย์และราชินีของราชวงศ์โชซ็อน
ด.ญ.พริ้มพักตร์ วอศิริ ม.2/10

# data[].attributes.location_name
Khoja Ahmed Yasawis mausoleum, Turkistan, Kazakhstan

# data[].attributes.headline
Khoja Ahmed Yasawis mausoleum, Turkistan, Kazakhstan

# data[].attributes.subject
Khoja Ahmed Yasawis mausoleum, Turkistan, Kazakhstan

# data[].attributes.body
สุสานของซิมอาเหม็ด Yasawi ( คาซัคสถาน : ҚожаАхметЯссауикесенесі , Qoja หืIassaýı kesenesi ) เป็นหลุมฝังศพในเมืองTurkestanทางตอนใต้ของคาซัคสถาน โครงสร้างได้รับมอบหมายใน 1389 โดยTimurผู้ปกครองพื้นที่เป็นส่วนหนึ่งของการขยายตัวของจักรวรรดิ Timurid , เพื่อแทนที่หลุมฝังศพในศตวรรษที่ 12 ที่มีขนาดเล็กที่มีชื่อเสียงเตอร์กกวีและSufiลึกลับ Khoja อาเหม็ด Yasawi (1093- 1166) อย่างไรก็ตามการก่อสร้างหยุดชะงักลงด้วยการตายของ Timur ในปี 1405

แม้จะมีรัฐที่ไม่สมบูรณ์ของหลุมฝังศพรอดมาได้เป็นหนึ่งในดีที่สุดรักษาทุกก่อสร้าง Timurid การสร้างเป็นจุดเริ่มต้นของรูปแบบสถาปัตยกรรม Timurid การจัดวางเชิงพื้นที่เชิงทดลองการแก้ปัญหาทางสถาปัตยกรรมที่เป็นนวัตกรรมใหม่สำหรับการสร้างห้องนิรภัยและโดมและการประดับโดยใช้กระเบื้องเคลือบทำให้โครงสร้างเป็นต้นแบบของงานศิลปะที่โดดเด่นนี้ซึ่งกระจายไปทั่วจักรวรรดิและที่อื่น ๆ

โครงสร้างทางศาสนายังคงวาดผู้แสวงบุญจากทั่วเอเชียกลางและได้มาเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนเอกลักษณ์ประจำชาติคาซัคสถาน ได้รับการคุ้มครองให้เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติในขณะที่องค์การยูเนสโกยกย่องให้เป็นสถานที่แห่งแรกของประเทศโดยประกาศให้เป็นมรดกโลกในปี พ.ศ. 2546

ด.ญ.จิระชาตา เกษปัญญา เลขที่2 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
แหล่งโบราณคดีหุบเขาเลงกอง Jalan Lenggong, Kampung Chui Chak, Langkap, เประ มาเลเซีย

# data[].attributes.headline
แหล่งโบราณคดีหุบเขาเลงกอง Jalan Lenggong, Kampung Chui Chak, Langkap, เประ มาเลเซีย

# data[].attributes.subject
แหล่งโบราณคดีหุบเขาเลงกอง Jalan Lenggong, Kampung Chui Chak, Langkap, เประ มาเลเซีย

# data[].attributes.body
“แหล่งโบราณคดีหุบเขาเล็งกอง” (Archaeological Heritage of the Lenggong Valley) มรดกโลกทางวัฒนธรรมแห่งล่าสุดของมาเลเซียปี 2555/2012 แหล่งโบราณคดีหุบเขาเล็งกอง ตั้งอยู่ในหุบเขาเล็งกองอันเขียวชอุ่ม รวมแหล่งโบราณคดี 4 แห่งในสองกลุ่ม ซึ่งมีอายุเวลายาวเกือบสองล้านปีเข้าด้วยกัน โดยแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ ถือเป็นหนึ่งในแหล่งที่มีการบันทึกเรื่องราวของมนุษย์ยุดต้นในสถานที่เดียว ที่ยาวนานที่สุดและเก่าแก่ที่สุดนอกทวีปแอฟริกา มีลักษณะเป็นแหล่งในที่โล่งและถ้ำที่เป็นพื้นที่ผลิตเครื่องมือหิน อันเป็นหลักฐานทางเทคโนโลยีสมัยแรก จำนวนของแหล่งที่พบในพื้นที่ที่มีขอบเขตสัมพันธ์กันของพื้นที่ทั้ง 4 แห่งนี้ ทำให้สามารถคาดคะเนปรากฏการก่อตัวขึ้นของประชากรขนาดใหญ่ กึ่งเร่ร่อน กึ่งตั้งหลักปักฐานกับวัฒนธรรมที่เหลือให้เห็นอยู่ของสมัยหินเก่า หินใหม่ และยุคโลหะ

ด.ญ.นฤกมล วุฒิพรหม เลขที่19 ม.2/9

# data[].attributes.headline
กำแพงเมืองจีน

# data[].attributes.subject
กำแพงเมืองจีน

# data[].attributes.body
กำแพงเมืองจีน (จีนตัวย่อ: 长城; จีนตัวเต็ม: 長城; พินอิน: Chángchéng "ฉางเฉิง", อังกฤษ: Great Wall of China) เป็นกำแพงที่มีป้อมคั่นเป็นช่วง ๆ ของจีนสมัยโบราณ กำแพงส่วนใหญ่ที่ปรากฏในปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉิน ทั้งนี้เพื่อป้องกันการขายของราคาถูกจาก ชาวฮัน หรือ ซฺยงหนู คำว่า ซฺยงหนู บางทีก็สะกดว่า ซุงหนู หรือ ซวงหนู ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับอารยธรรมจีนในยุคต้น ๆ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจว เนื่องจากจะเข้ามารุกรานจีนตามแนวชายแดนทางใต้ ในสมัยราชวงศ์ฉิน ได้สั่งให้สร้างกำแพงหมื่นลี้ตามชายแดน เพื่อป้องกันพวกซฺยงหนูและพวกเติร์ก ที่เข้ามารุกรานจากทางเหนือ หลังจากนั้นยังมีการสร้างกำแพงต่ออีกหลายครั้งด้วยกัน แต่ภายหลังก็มีเผ่าเร่ร่อนจากมองโกเลียและแมนจูเรียสามารถบุกฝ่ากำแพงเมืองจีนได้สำเร็จ ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปีพ.ศ.2530
ด.ช.ศุภสินธุ์ ชนแดง เลขที่34 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
Khiva, อุซเบกิสถาน

# data[].attributes.headline
Khiva, อุซเบกิสถาน

# data[].attributes.subject
Khiva, อุซเบกิสถาน

# data[].attributes.body
อีชังกัลอา เป็นเมืองเก่าในกำแพง ตั้งอยู่ในเมืองฆีวา ประเทศอุซเบกิสถาน ได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโกในปี 1990 เมืองเก่านี้มีสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่ประมาณ 300 หลัง อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 18–19
ด.ช.ถกเกียรติ วงศ์ใหญ่ เลขที่12 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
Hegra ซาอุดีอาระเบีย

# data[].attributes.headline
Hegra ซาอุดีอาระเบีย

# data[].attributes.subject
Hegra ซาอุดีอาระเบีย

# data[].attributes.body
เป็นโบราณสถานที่ตั้งอยู่ในบริเวณอัลอูลาของแคว้นมะดีนะฮ์ ฮิญาซ ซาอุดีอาระเบีย ซากส่วนใหญ่มาจากสมัยราชอาณาจักรแนบาเทีย (คริสต์ศตวรรษที่ 1และมีบางส่วนมาจากยุคของลิฮยานและจักรวรรดิโรมัน ใน ค.ศ. 2008 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนมะดาอินศอเลียะห์เป็นแหล่งมรดกโลกแห่งแรกของซาอุดีอาระเบีย
ด.ช.ภูริคุณ สีนอร์ เลขที่29 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
Hampi, คาร์นาตากา อินเดีย

# data[].attributes.headline
Hampi, คาร์นาตากา อินเดีย

# data[].attributes.subject
Hampi, คาร์นาตากา อินเดีย

# data[].attributes.body
เมืองมรดกโลก ที่เคยเป็นอาณาเขตของ อาณาจักรวิจายานะกา หรือ วิชัยนคร และยังเป็นเมืองหลวงสุดท้ายของ อาณาจักรฮินดู อีกด้วย แน่นอนว่าที่นี่เต็มไปด้วยวัด และพระราชวังวังที่สร้างด้วยศิลปะแบบดราวิเดียนที่หาชมได้ยาก และสวยงาม ขึ้นทะเบียนมรดกโลกในปี ค.ศ. 1986

ด.ญ.ปริยาภัทร ขันธุปัทม์ เลขที่ 24 2/9

# data[].attributes.location_name
ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.headline
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.subject
แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ตำบล บ้านเชียง อำเภอหนองหาน อุดรธานี

# data[].attributes.body
เป็นแหล่งโบราณคดีสำคัญแห่งหนึ่ง อยู่ที่ตำบลบ้านเชียง (ในเขตเทศบาลตำบลบ้านเชียง) อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ที่ทำให้รับรู้ถึงการดำรงชีวิตในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ย้อนหลังไปกว่า 5,000ปี
ด.ญ.พรรณปพร จักษุพันธ์ ม.2/9
เลขที่26

# data[].attributes.location_name
Cluny Road, สวนพฤกษศาสตร์สิงคโปร์ สิงคโปร์

# data[].attributes.headline
Cluny Road, สวนพฤกษศาสตร์สิงคโปร์ สิงคโปร์

# data[].attributes.subject
Cluny Road, สวนพฤกษศาสตร์สิงคโปร์ สิงคโปร์

# data[].attributes.body
ยาวนาน 163 ปี ตั้งอยู่บริเวณชายขอบของย่านสรรพสินค้าถนนออร์ชาร์ด (อังกฤษ: Orchard Road) ใน
ประเทศสิงคโปร์ โดยเป็น 1 ใน 3 สวนพฤกษศาสตร์ และเป็นสวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนเพียงแห่งเดียวที่ได้รับเกียรติให้เป็นแหล่งมรดกโลกขององค์การยูเนสโก (อังกฤษ: UNESCO World Heritage Site) สวน
พฤกษศาสตร์แห่งนี้ถูกจัดอันดับให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวด้านสวนพฤกษศาสตร์ชั้นนำของทวีปเอเชียตั้งแต่ปี

ด.ญ ภัทรวดี พทาเพชร เลขที่28 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
Wudang Mountain, Danjiangkou, Shiyan, China

# data[].attributes.headline
Wudang Mountain, Danjiangkou, Shiyan, China

# data[].attributes.subject
Wudang Mountain, Danjiangkou, Shiyan, China

# data[].attributes.body
ทิวเขาอู่ตัง (จีนตัวย่อ: 武当山; จีนตัวเต็ม: 武當山; พินอิน: Wǔdāng Shān) หรือ บู๊ตึ๊ง ในภาษาจีนฮกเกี้ยนเป็นทิวเขาที่ตั้งอยู่ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีความสำคัญของลัทธิเต๋า ที่เล่าสืบมาว่า ปรมาจารย์เจินอู่ หรือเทพเจ้าเสวียนอู่ (玄武) ได้บำเพ็ญตบะบนยอดเขาแห่งนี้ สถานที่ที่เสมือนเป็นแดนสุขาวดี ได้ใช้วิชาทั้งบุ๋น และบู๊ ต่อกรกับภิกษุหลายรูปของฝ่ายพุทธจนได้รับชัยชนะ สามารถยึดเขาแห่งนี้เป็นที่พำนักสืบมา ทิวเขาอู่ตังเป็นสถานที่ที่รวมสิ่งก่อสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมจีนหลายยุคหลายสมัยเข้าด้วยกัน ตั้งแต่ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน เรื่อยมากระทั่งราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง รวมกันนับได้กว่าพันปี

ด.ญ.ณัฐพร บูรณปรีชา ม.2/9 เลขที่ 8

# data[].attributes.body
อุทยานแห่งชาติกีนาบาลู เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรก ๆ ในมาเลเซียก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ.2507 และเป็นสถานที่แห่งแรกในมาเลเซียที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในเดือนธันวาคม พ.ศ.2543 เนื่องจากถือว่าเป็นสถานที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลกอุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ชายฝั่งด้านตะวันตกของรัฐซาบะฮ์บนเกาะบอร์เนียว ทางตะวันออกของมาเลเซีย มีพื้นที่ 754 ตารางกิโลเมตร หรือ 471,250 ไร่ อยู่รอบ ๆ ภูเขากีนาบาลูซึ่งสูง 4,095.2 เมตร และเป็นภูเขาที่สูงที่สุดบนเกาะบอร์เนียว
ด.ญ.เจริญรัตน์ ระดาพงษ์ เลขที่4 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
ป้อมปราการหลวงทังล็อง Hoàng Diệu, Quán Thánh, Ba Đình, ฮานอย เวียดนาม

# data[].attributes.headline
ป้อมปราการหลวงทังล็อง Hoàng Diệu, Quán Thánh, Ba Đình, ฮานอย เวียดนาม

# data[].attributes.subject
ป้อมปราการหลวงทังล็อง Hoàng Diệu, Quán Thánh, Ba Đình, ฮานอย เวียดนาม

# data[].attributes.body
เป็นโบราณสถานที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 โดยราชวงศ์ลี้ แสดงอิสรภาพที่มีต่อชาวจีนของชาวดั่ยเหวียต พระราชวังนี้เป็นศูนย์กลางอำนาจทางการเมืองและการศาสนามากว่า 13 ศตวรรษต่อเนื่องโดยตลอด

ด.ญ.กมลลักษณ์ แสงโสมไพศาล เลขที่ 1 ม.2/9

# data[].attributes.attachment_caption
ฮอยอัน หรือ โห่ยอาน 

# data[].attributes.body
ในสมัยของอาณาจักรจามปา บริเวณนี้เคยเป็นเมืองท่าบนปากแม่น้ำทูโบน ซึ่งมีชื่อว่า ไฮโฟ โดยเป็นศูนย์กลางทางการค้าในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 มีชาวต่างชาติมาตั้งถิ่นฐานและค้าขายในเมืองนี้เป็นจำนวนมาก ทั้งชาวจีน ญี่ปุ่น ดัตช์ และอินเดีย เดิมทีเมืองนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งโดยมีคลองสายหนึ่งคั่นอยู่กลางเมือง มีสะพานญี่ปุ่นทอดข้ามคลองเพื่อกั้นแบ่งเขตชุมชนของชาวญี่ปุ่นที่อีกฝั่งหนึ่งของคลอง ตัวสะพานสร้างโดยชาวญี่ปุ่น มีลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ด.ญ.ธนาภา แสงย้อ เลขที่ 14 ม.2/9

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.location_name
Bagan, เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.headline
Bagan, เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.subject
Bagan, เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.body
พุกาม (Bagan) เป็นอาณาจักรแห่งแรกในประวัติศาสตร์ เมียนมา ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขต มัณฑะเลย์ เป็นเมืองเก่าแก่ตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 11 ที่ยังคงความศักดิ์สิทธิ์ของพระพุทธศาสนาจนได้ชื่อว่าเป็น เมืองแห่งทะเลเจดีย์ หรือ ดินแดนแห่งเจดีย์สี่พันองค์ เพราะในสมัยรุ่งเรืองเคยมีเจดีย์มากมายถึง 4,446 องค์ ปัจจุบันเหลือแค่เพียง 2,217 องค์เท่านั้น แต่ก็ยังถือว่าเป็นศาสนสถานที่อลังการ

เจดีย์แห่งแรกของพุกาม คือ เจดีย์ชเวสิกอง (Shwezigon Pagoda) สร้างโดย พระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาในประเทศเมียนมา นอกจากนี้พุกาม ยังเป็น 1 ใน 100 สถานที่สวยที่สุดในโลก อีกด้วย
ด.ญ. จิรัชฌา อุดโท เลขที่3

# data[].attributes.location_name
พระราชวังโกเลสถาน เตหะราน อิหร่าน

# data[].attributes.headline
พระราชวังโกเลสถาน เตหะราน อิหร่าน

# data[].attributes.subject
พระราชวังโกเลสถาน เตหะราน อิหร่าน

# data[].attributes.body
พระราชวังโกเลสตาน หรือ พระราชวังกุหลาบ เป็นหนึ่งในสถานที่ประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดของกรุงเตหะราน เมืองหลวงของประเทศอิหร่าน สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยคริสต์วรรษที่ 16 ในราชวงศ์ Safavid ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของอิหร่านเมื่อปี พ.ศ. 2556 (ค.ศ.2013) ความโดดเด่นของพระราชวังแห่งนี้ คือ ความงดงามในการตกแต่งภายในด้วยกระจกเงาตัดเหลี่ยมแบบเพชร และการตกแต่งภายนอกด้วยกระเบื้องเคลือบสุดอลังการ โดยองค์การยูเนสโก้ได้ประกาศให้พระราชวังโกเลสตานเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 2007 ปัจจุบันพระราชวังโกเลสตานยังคงใช้เป็นที่รับรองบุคคลสำคัญ แขกบ้านแขกเมืองจากต่างประเทศอย่างเป็นทางการ
ด.ช.ปาณัท ปัญญาคง เลขที่ 25 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.attachment_caption
คือแหล่งมรดกโลกของประเทศเนปาล โดยมรดกทางวัฒนธรรมของหุบเขากาฐมาณฑุแบ่งออกเป็นอนุสรณ์สถานและอาคารต่าง ๆ รวม 7 กลุ่มซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำเร็จอย่างสูงทางประวัติโดยขึ้นทะเบียนมรดกโลกปี 2522

# data[].attributes.headline
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.subject
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.body
ด.ญ.ณัชชภัชร บัวทอง เลขที่ 7 ม.2/9

# data[].attributes.body
ชาฮ์รือซัปส์
ประเภท : มรดกโลกทางวัฒนธรรม ขึ้นทะเบียนปี พ.ศ.2543
เป็นเมืองในแคว้นกัชกาดารียอทางตอนใต้ของประเทศอุซเบกิสถาน ตั้งอยู่ห่างจากซามาร์กันต์ไปทางทิศใต้ราว 80 กิโลเมตร มีประชากร 100,300 คน (ค.ศ. 2014) เมืองตั้งอยู่ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเล 622 เมตร ในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อเมืองเกช (Kesh) หรือกิช (Kish) และเคยเป็นเมืองเอกในเอเชียกลาง อดีตศูนย์กลางของมณฑลซอกเดียของจักรวรรดิเปอร์เซียอะคีเมนิด และเป็นสถานที่เกิดของตีมูร์ จักรพรรดิผู้พิชิต
ด.ญ.วีรด์ทิตา ศิริพงษ์อาภรณ์ เลขที่31 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
ปราสาทฮิเมะจิ 68 Honmachi, ฮิเมะจิ จังหวัดเฮียวโงะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.headline
ปราสาทฮิเมะจิ 68 Honmachi, ฮิเมะจิ จังหวัดเฮียวโงะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.subject
ปราสาทฮิเมะจิ 68 Honmachi, ฮิเมะจิ จังหวัดเฮียวโงะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.body
ปราสาทฮิเมจิ  (Himeji Castle)

ประเภท : มรดกโลกทางวัฒนธรรม ขึ้นทะเบียนปี พ.ศ.2538

เป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งที่เหลือรอดมาจากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่2 ปราสาทฮิเมจิได้รับการยกย่องจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกและสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2536 ถือว่าเป็น 1 ใน 3 ปราสาทที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น  และยังเป็นปราสาทที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นนิยมเรียกในชื่อว่า "ปราสาทนกกระสาขาว" หรือ ฮากุระโจ ซึ่งมีที่มาจากพื้นผิวปราสาทภายนอกซึ่งมีสีขาวสว่าง

ด.ญ.อมรรัตน์ โมริพันธ์ เลขที่ 35 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
ปราสาทหินวัดพู เมือง จำปาสัก ลาว

# data[].attributes.headline
ปราสาทหินวัดพู เมือง จำปาสัก ลาว

# data[].attributes.subject
ปราสาทหินวัดพู เมือง จำปาสัก ลาว

# data[].attributes.body
ประเภท : มรดกโลกทางวัฒนธรรม ขึ้นทะเบียนปี พ.ศ.2544
เป็นโบราณสถานในประเทศลาว ซึ่งเป็นมรดกโลกแห่งที่สองของประเทศลาว เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างถวายพระศิวะ ตั้งอยู่บนเนินเขาภู หรือเรียกกันว่าภูเก้า (หมายถึงมวยผม) ห่างจากตัวเมืองเก่าจำปาศักดิ์ประมาณ 6 กิโลเมตร ลักษณะของปราสาทเป็นเทวสถานขอม คล้ายกับเขาพระวิหาร สร้างในราวพุทธศตวรรษที่ 12 ในสมัยของพระเจ้ามเหนทรวรมัน โดยพระยากัมมะธา ถือว่าเป็นปราสาทหินที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด
ด.ญ.นิศารัตน์ ศรีสุข ม2/9 เลขที่22

# data[].attributes.location_name
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.headline
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.subject
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.body
เป็นที่รวบรวมมรดกทางวัฒนธรรมของเนปาลเอาไว้ เป็นแหล่ง วัฒนธรรมเนวารีโบราณ แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จอย่างสูงทางประวัติศาสตร์และศิลปะ มีความสูง 1,336 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ที่นี่ได้รับขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ.1979 สถานที่ที่ทำให้หุบเขากาฐมาณฑุมีชื่อเสียงมากมายในโลกก็คือ มรดกทั้ง 7 อย่าง ได้แก่ จตุรัสเดอร์บาร์ (Durbar) แห่งพระราชวังหนุมานโธกา (Hanuman Dhoka) (กาฐมาณฑุ) ปาทาน (Patan) ภัคตปุระ (Bhaktapur) เจดีย์พุทธสวยัมภู (Swayambhu) และเจดีย์โพธินาถ (Bauddhanath) วัดฮินดูปศุปฏิ (Pashupati) และวัดชานกูนารายัน (Changu Narayan)

ด.ญ.นฤพร พนาสิทธิ์ เลขที่ 20 2/9

# data[].attributes.location_name
ป้อมปราการของราชวงศ์โห่ Vĩnh Lộc District, ธานห์โฮ เวียดนาม

# data[].attributes.headline
ป้อมปราการของราชวงศ์โห่ Vĩnh Lộc District, ธานห์โฮ เวียดนาม

# data[].attributes.subject
ป้อมปราการของราชวงศ์โห่ Vĩnh Lộc District, ธานห์โฮ เวียดนาม

# data[].attributes.body
เป็นป้อมปราการแห่งหนึ่งในประเทศเวียดนาม สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์โห่ (ค.ศ. 1400–1407) ตั้งอยู่ที่ตำบลเต็ยซาย (Tây Giai) อำเภอหวิญหลก (Vĩnh Lộc) จังหวัดทัญฮว้า ริมชายฝั่งเวียดนามเหนือตอนกลาง
ปราสาทเต็ยโด (Tây Đô) มีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ความยาวเหนือจรดใต้เท่ากับ 870.5 เมตร ตะวันออกจรดตะวันตกเท่ากับ 883.5 เมตร มีประตูสี่ด้าน ประตูหน้าคือประตูด้านทิศใต้ มีความสูง 9.5 เมตรและกว้าง 15.17 เมตร อีกสามประตูอยู่ทางทิศเหนือ ตะวันออก และตะวันตก
ตัวปราสาทสร้างขึ้นจากก้อนหิน ซึ่งแต่ละก้อนมีขนาดประมาณ 2 × 1 × 0.7 เมตร
นอกเหนือจากประตูแล้ว ตัวปราสาทเกือบทั้งหมดได้พังทลายไปแล้ว
ป้อมปราการของราชวงศ์โห่ได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโกเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2554

ด.ญ.อัญมณี ภิญโญดุลยเจต ม.2/9 เลขที่36

# data[].attributes.location_name
นาขั้นบันไดบานาเว Nueva Vizcaya - Ifugao - Mountain Province Rd, Banaue, จังหวัดอีฟูเกา ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.headline
นาขั้นบันไดบานาเว Nueva Vizcaya - Ifugao - Mountain Province Rd, Banaue, จังหวัดอีฟูเกา ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.subject
นาขั้นบันไดบานาเว Nueva Vizcaya - Ifugao - Mountain Province Rd, Banaue, จังหวัดอีฟูเกา ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.body
นาขั้นบันไดที่บานาเว (ตากาล็อก: Hagdan-hagdang Palayan ng Banawe) เป็นสถานที่ที่มีการปลูกข้าวแบบขั้นบันไดใกล้เมืองบานาเวบนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ ได้รับการขึ้นทะเบียนร่วมกับนาขั้นบันไดในพื้นที่ใกล้เคียงเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน พ.ศ. 2538 และมักได้รับการขนานนามว่าเป็น "สิ่งมหัศจรรย์ลำดับที่ 8 ของโลก"

ด.ญ.ศศิธร สุลักษณ์ ม.2/9 เลขที่32

# data[].attributes.body
หอสักการะฟ้า (จีนตัวย่อ: 天坛; จีนตัวเต็ม: 天壇; พินอิน: Tiāntán ภาษาแมนจู: Abkai mukdehun) ตั้งอยู่ในกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง เมื่อ พ.ศ. 1963 (ค.ศ. 1420) โดยมีชื่อว่า เทียนตี้ถัน แปลว่า หอสักการะฟ้าดิน ต่อมาใน พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) ได้มีการสร้างหอสักการะดินขึ้นอีกแห่ง หอฟ้าดินจึงเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนชื่อเป็นหอสักการะฟ้าเพียงอย่างเดียว ครั้น พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ฟ้าผ่าหอเสียหาย จึงสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906)
ตัวหอมีเส้นผ่าศูนย์กลางยาว 32.5 เมตร และ สูง 38 เมตร โดยมิได้ใช้ตะปูแม้แต่ตัวเดียว หอนี้ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998)

ด.ญ.พรรณพิชชา ทองโคตร เลขที่ 20

# data[].attributes.attachment_link.title
หอสักการะฟ้า - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
หอสักการะฟ้า ( จีนตัวย่อ: 天坛; จีนตัวเต็ม: 天壇; พินอิน: Tiāntán ภาษาแมนจู: Abkai mukdehun) ตั้งอยู่ใน กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างในสมัย จักรพรรดิหย่งเล่อแห่ง ราชวงศ์หมิง เมื่อ พ.ศ. 1963 (ค.ศ. 1420) โดยมีชื่อว่า เทียนตี้ถัน แปลว่า หอสักการะฟ้าดิน ต่อมาใน พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) ได้มีการสร้างหอสักการะดินขึ้นอีกแห่ง หอฟ้าดินจึงเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนชื่อเป็นหอสักการะฟ้าเพียงอย่างเดียว ครั้น พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ฟ้าผ่าหอเสียหาย จึงสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906)

# data[].attributes.location_name
สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1 Lintong District, ซีอาน มณฑลส่านซี จีน

# data[].attributes.headline
สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1 Lintong District, ซีอาน มณฑลส่านซี จีน

# data[].attributes.subject
สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1 Lintong District, ซีอาน มณฑลส่านซี จีน

# data[].attributes.body
ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ.1987 เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันดับหนึ่งของเมืองซีอาน มณฑลส่านซี และเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ภายในสุสานเต็มไปด้วยหุ่นดินเผาของทหารและม้านับแสน มีการบันทึกไว้ว่าฉินซีฮ่องเต้ ทรงบัญชาให้สร้างมหาสุสานเพื่อเป็นที่พักผ่อนชั่วนิรันดร สิ่งที่ทำให้ทั่วโลกต่างตกตะลึง ก็คือพระองค์โปรดให้ช่างฝีมือและคนงานกว่าเจ็ดแสนคนปั้นหุ่นทหารจากแบบที่เป็นคนจริง ๆ เมื่อปั้นเสร็จคนที่เป็นแบบจะถูกสังหารให้วิญญาณมาสถิตใน หุ่น เพื่อพิทักษ์สุสาน สุสานฉินสื่อหวงได้ถูกค้นพบโดยบังเอิญ โดยชาวนาในหมู่บ้านซีหยาง ชื่อ หยางจื้อฟา โดยในขณะที่ขุดดินเพื่อทำบ่อน้ำ บริเวณเชิงเขาหลีซาน ได้บังเอิญเจอกับซากของทหารดินเผา ที่ทราบภายหลังว่ามีอายุมากกว่า 2,000 ปี ภายในสุสานใช้บรรจุพระบรมศพของจักรพรรดิฉินสื่อหวง ทรัพย์สมบัติต่าง ๆ ตลอดจนกองกำลังทหาร นางสนม นางกำนัล และข้าราชบริพารจำนวนนับแสนเพื่อให้ไปรับใช้องค์ฮ่องเต้ในปรโลก
ด.ญ วรรนิษา โพธิสาราช เลขที่26 ม.2/5

# data[].attributes.location_name
เทียนชาน Wensu County, Aksu Prefecture, จีน

# data[].attributes.headline
เทียนชาน Wensu County, Aksu Prefecture, จีน

# data[].attributes.subject
เทียนชาน Wensu County, Aksu Prefecture, จีน

# data[].attributes.body
ด.ช ภานุวัฒน์ เที่ยงธรรม เลขที่31 ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ประกอบด้วยพื้นที่ 4 พื้นที่ ได้แก่ โทมูร์ คาลาจุน-เควอร์เตอหนิง ปาอินปูคูเคอ และปกตา (Tomur, Kalajun-Kuerdening, Bayinbukuke and Bogda) รวมพื้นที่ 606,833 เฮกแตร์ (6,068.33 ตร.กม. หรือ 3,792,706 ไร่) พื้นที่เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบภูเขาเทียนชานแห่ง เอเชียกลาง ซึ่งเป็นหนึ่งในเทือกเขาที่ใหญ่ที่สุดของโลก ซินเจียงเทียนชานมีรูปลักษณะภูมิประเทศทางกายภาพที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ และมีพื้นที่ที่มีทิวทัศน์งดงาม ได้แก่หิมะและภูเขาหิมะที่มียอดปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ป่าและทุ่งหญ้าที่บริสุทธิ์ แม่น้ำและทะเลสาบที่ใสสะอาด และหุบเขาหินแดง ภูมิทัศน์เหล่านี้ตัดกันกับภูมิทัศน์ของทะเลทรายอันกว้างใหญ่ที่อยู่ติดกัน ก่อให้เกิดภาพตรงกันข้ามของสภาพแวดล้อมของความร้อนและความหนาว ความแห้งและความเปียก ความเปล่าเปลี่ยวและความอุดมสมบูรณ์ สภาพพื้นที่และระบบนิเวศยังคงรักษาสภาพเดิมไว้ตั้งแต่ยุคไพลโอซีน และเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของกระบวนการวิวัฒนาการทางชีววิทยาและนิเวศวิทยา แหล่งนี้ยังมีพื้นที่แผ่เข้าไปภายในทะเลทรายตากลิมากัน ซึ่งเป็นหนึ่งในทะเลทรายที่ใหญ่ที่สุดและอยู่บนพื้นที่สูงที่สุดของโลก มีชื่อเสียงด้วยเนินทรายขนาดใหญ่และพายุทรายที่รุนแรง ยิ่งไปกว่านั้น ซินเจียงเทียนชานยังเป็นถิ่นที่อยู่ของพืชพันธุ์เฉพาะถิ่นและพืชพันธุ์โบราณ ซึ่งบางชนิดหายากและอยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์

เทียนชานในซินเจียงได้รับลงทะเบียนเป็น มรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 37เมื่อปี 2556ที่กรุง พนมเปญ ประเทศ กัมพูชา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก

(ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา

# data[].attributes.attachment_link.title
เทียนชานในซินเจียง - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ประกอบด้วยพื้นที่ 4 พื้นที่ ได้แก่ โทมูร์ คาลาจุน-เควอร์เตอหนิง ปาอินปูคูเคอ และปกตา (Tomur, Kalajun-Kuerdening, Bayinbukuke and Bogda) รวมพื้นที่ 606,833 เฮกแตร์ (6,068.33 ตร.กม.

# data[].attributes.location_name
ศาลเจ้าชงมโย Jong-ro, เขตชงโน โซล เกาหลีใต้

# data[].attributes.headline
ศาลเจ้าชงมโย Jong-ro, เขตชงโน โซล เกาหลีใต้

# data[].attributes.subject
ศาลเจ้าชงมโย Jong-ro, เขตชงโน โซล เกาหลีใต้

# data[].attributes.body
ด.ญ.แทนขวัญ ดันนอก เลขที่3 ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.title
ศาลเจ้าชงมโย - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ศาลเจ้าชงมโย คือหนึ่งในแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของ ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ใน โซล สร้างขึ้นในสมัย พระเจ้าแทโจแห่งโชซอนในปี พ.ศ. 1937 (ค.ศ. 1394) เป็นศาลเจ้าใน ลัทธิขงจื๊อที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่กษัตริย์และราชินีของ ราชวงศ์โชซ็อน

# data[].attributes.location_name
ซันซาวด์ดีไซน์ Nong Prue, Bang Sao Thong District, Samut Prakan

# data[].attributes.headline
ซันซาวด์ดีไซน์ Nong Prue, Bang Sao Thong District, Samut Prakan

# data[].attributes.subject
ซันซาวด์ดีไซน์ Nong Prue, Bang Sao Thong District, Samut Prakan

# data[].attributes.body
ด.ญ.แทนขวัญ ดันนอก เลขที่3 ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ซันซา พุทธอารามบนภูเขาในเกาหลีขึ้นทะเบียนเป็น แหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 42 เมื่อ พ.ศ. 2562 ที่กรุง มานามา ประเทศบาห์เรน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

สร้างเมื่อ ค.ศ. 646 โดยภิกษุชาจัง (Jajang) มีสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17

สร้างเมื่อ ค.ศ. 676 โดยภิกษุอึยซัง (Uisang) วิหารไม้ภายในวัดที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 นับว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของเกาหลี

สร้างเมื่อ ค.ศ. 677 โดยศิษย์ของภิกษุอึยซัง วิหารภายในวัดปรากฎร่องรอยศิลปะแบบ ชิลลา และนับว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของเกาหลี

แรกสร้างเมื่อ ค.ศ. 553 ถูกทำลายครั้ง ญี่ปุ่นรุกรานเกาหลี (ค.ศ. 1592-1598) มีสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาคารเจดีย์ภายในวัดเป็นเจดีย์ห้าชั้นดั้งเดิมแห่งเดียวของเกาหลีที่เหลืออยู่ถึงปัจจุบัน

แรกสร้างเมื่อ ค.ศ. 640 ถูกทำลายครั้ง ญี่ปุ่นรุกรานเกาหลี (ค.ศ. 1592-1598) มีสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อศตวรรษที่ 18

แรกสร้างเมื่อ ค.ศ. 529 ถูกทำลายครั้งญี่ปุ่นรุกรานเกาหลี (ค.ศ. 1592-1598) มีสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19

สร้างเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่มีสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19

# data[].attributes.attachment_link.title
ซันซา พุทธอารามบนภูเขาในเกาหลี - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ซันซา พุทธอารามบนภูเขาในเกาหลีขึ้นทะเบียนเป็น แหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 42 เมื่อ พ.ศ. 2562 ที่กรุง มานามา ประเทศบาห์เรน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้ (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว สร้างเมื่อ ค.ศ. 646 โดยภิกษุชาจัง (Jajang) มีสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 สร้างเมื่อ ค.ศ. 676 โดยภิกษุอึยซัง (Uisang) วิหารไม้ภายในวัดที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 นับว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของเกาหลี สร้างเมื่อ ค.ศ. 677 โดยศิษย์ของภิกษุอึยซัง วิหารภายในวัดปรากฎร่องรอยศิลปะแบบ ชิลลา และนับว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของเกาหลี แรกสร้างเมื่อ ค.ศ. 553 ถูกทำลายครั้ง ญี่ปุ่นรุกรานเกาหลี (ค.ศ. 1592-1598) มีสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาคารเจดีย์ภายในวัดเป็นเจดีย์ห้าชั้นดั้งเดิมแห่งเดียวของเกาหลีที่เหลืออยู่ถึงปัจจุบัน แรกสร้างเมื่อ ค.ศ.

# data[].attributes.location_name
โบโรบูดูร์ Jalan Badrawati, Kawasan Candi Borobudur, Borobudur, Magelang Regency, ชวาเตงกะห์ อินโดนีเซีย

# data[].attributes.headline
โบโรบูดูร์ Jalan Badrawati, Kawasan Candi Borobudur, Borobudur, Magelang Regency, ชวาเตงกะห์ อินโดนีเซีย

# data[].attributes.subject
โบโรบูดูร์ Jalan Badrawati, Kawasan Candi Borobudur, Borobudur, Magelang Regency, ชวาเตงกะห์ อินโดนีเซีย

# data[].attributes.body
ด.ช.ธีรพัฒน์ ทองคำทิพย์ เลขที่19 ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
โบโรบูดูร์ ( อินโดนีเซีย: Borobudur) หรือ บาราบูดูร์ ( อินโดนีเซีย: Barabudur) มีชื่อเต็มว่า จันดีโบโรบูดูร์ ( อินโดนีเซีย: Candi Borobudur, ชวา: ꦕꦤ꧀ꦝꦶꦧꦫꦧꦸꦝꦸꦂ, อักษรโรมัน: Candhi Barabudhur) คนไทยรู้จักในชื่อ บรมพุทโธ[1] (Param Buddho) หรือ บุโรพุทโธ[2] เป็น วัดนิกาย มหายานในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ใน อำเภอมาเกอลัง ตั้งอยู่ไม่ห่างจากเมือง มุนตีลันใน จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย เป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่โลก[3][4][5] ซึ่งแบ่งออกเป็น 9 ชั้น โดยเป็นสี่เหลี่ยม 6 ชั้น และวงกลม 3 ชั้น บนยอดมีโดมตรงกลาง ตกแต่งด้วย ภาพพิมพ์แนวนูน 2,672 ภาพ และ พระพุทธรูป 504 องค์ โดมตรงกลางล้อมรอบด้วยพระพุทธรูป 72 องค์ แต่ละองค์ประดิษฐานข้างใน สถูปที่ถูกเจาะรู[6]

วัดนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ในสมัย ราชวงศ์ไศเลนทร์ โดยสร้างขึ้นตาม สถาปัตยกรรม ชวาที่ผสมกับประเพณีพื้นบ้านใน การสักการะบรรพบุรุษของ อินโดนีเซีย และแนวคิด นิพพานของศาสนาพุทธ[5] วัดนี้มีอิทธิพลศิลปะ คุปตะ ซึ่งสะท้อนถึงอิทธิพลของ อินเดียในภูมิภาคนี้[7] แต่ยังคงมีฉากและองค์ประกอบมากพอที่ยังทำให้โบโรบูดูร์มีความเป็นเอกลักษณ์แบบอินโดนีเซีย[8][9] อนุสรณ์นี้เป็น เจดียสถานแก่ พระโคตมพุทธเจ้าและเป็นสถานที่ แสวงบุญของชาวพุทธ ผู้แสวงบุญจะเริ่มต้นที่ฐานอนุสรณ์และเดินตามเส้นทางรอบ ๆ อนุสรณ์ แล้วขึ้นไปข้างบนผ่าน จักรวาลวิทยาแบบพุทธ 3 ชั้น: กามธาตุ (โลกแห่งความต้องการ), รูปธาตุ (โลกของรูปร่าง) และ อรูปธาตุ (โลกที่ไร้รูปร่าง)

มีหลักฐานชี้แนะว่าโบโรบูดูร์ถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และถูกทอดทิ้งไปหลังอาณาจักร ฮินดูในชวาเสื่อมถอยลงและ ชาวชวาหันไปเข้ารับอิสลามหลังคริสต์ศตวรรษที่ 14[10] การมีตัวตนของสถานที่เริ่มเป็นที่รู้จักทั่วโลกใน ค.ศ. 1814 โดย เซอร์ ทอมัส สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์ตอนยังเป็น ผู้ปกครองชวาของอังกฤษ โดยนำข้อมูลวัดมาจากชาวอินโดนีเซียท้องถิ่น[11] โบโรบูดูร์ได้รับการบูรณะหลายครั้ง โดยครั้งใหญ่ที่สุดเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1975 ถึง 1982 โดย รัฐบาลอินโดนีเซียและ ยูเนสโก ตามมาด้วยการจัดให้เป็น แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก[5]

โบโรบูดูร์เป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ร่วมกับ พุกามใน ประเทศพม่า และ นครวัดใน ประเทศกัมพูชา โบโรบูดูร์ยังคงเป็นจุดแสวงบุญยอดนิยม โดย ชาวพุทธในอินโดนีเซียฉลอง วันวิสาขบูชาที่อนุสรณ์นี้ โบโรบูดูร์เป็น สถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดของประเทศ[12][13][14]

รูปสลักหินของราชินีมายาในแกลเลอรี 1 ของวัดบุโรพุทโธ.

ทางเดินแคบๆ ที่มีภาพนูนต่ำนูนสูงบนผนัง

โบโรบูดูร์สร้างขึ้นโดยกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์ไศเลนทร์ เป็นสถูปแบบมหายาน สันนิษฐานว่าสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 7-9 หรือ พุทธศักราช 1393 ตั้งอยู่บนที่ราบเกฑุ ทางฝั่งขวาใกล้กับแม่น้ำโปรโก สร้างด้วยหินภูเขาไฟประมาณ 2 ล้านตารางฟุตบนฐานสี่เหลี่ยม กว้างด้านละ 121 เมตร สูง 123 เมตร เป็นรูปทรงแบบ ปิรามิด มีลานเป็นชั้นลดหลั่นกัน 8 ชั้น และใน 8 ชั้นนั้น 5 ชั้นล่างเป็นลาน 4 เหลี่ยม 3 ชั้นบนเป็นลานวงกลม สามวงกลมยอดโดมกลางและบนลานกลมชั้งสูงสุดมีพระสถูปตั้งสูงขึ้นไปอีก 31.5 เมตร เป็นมหาสถูปที่ระเบียงซ้อนกันเป็นชั้นๆลดหลั่นกันไป มหาสถูปมีการตกแต่งด้วยภาพสลัก 2672 ชิ้น และ รูปปั้นพระพุทธรูป 504 องค์ โดมกลางล้อมรอบด้วย 72 รูปปั้นพระพุทธรูปแต่ละนั่งองค์อยู่ภายในสถูปเจาะรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด ที่รอบล้อมสถูปเจดีย์ประธานด้านบนสุด. มีภาพสลักหินเล่าถึง 1460 เรื่องที่แสดงถึงชีวิตของพระพุทธเจ้าและข้อความทางพุทธศาสนาที่จารึกไว้ตามแกลเลอรี 1, 2, 3 และ 4 ของวัด.[15]

ในชั้นบนสุดของโบโรบูดูร์ ที่ถือว่าเป็นส่วนยอดสุดของวิหาร มีลักษณะเป็นฐานวงกลมใหญ่ของเจดีย์องค์ประธาน เวลาที่มองมาจากที่ไกล จะเห็นเป็นเหมือนดอกบัวขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขา ไม่พบภาพสลักใด ๆ ปรากฏอยู่เหมือนพ้นจากความต้องการทุกสิ่งทุกอย่าง มีผู้อุปมาภาพที่ปรากฏนี้ว่า แสดงถึงการหลุดพ้นจากทุกสรรพสิ่งในโลกหรือที่เรียกว่า นิพพาน อันเป็นจุดหมายสูงสุดของศาสนาพุทธ

วันวิสาขบูชา พิธีที่บุโรพุทโธ

โบโรบูดูร์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกของยูเนสโก สมัยสามัญครั้งที่ 15 ภายใต้ชื่อ "กลุ่มวัดโบโรบูดูร์" เมื่อ พ.ศ. 2534 ที่ คาร์เทจ ประเทศตูนิเซีย ด้วย ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้

(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์

(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

1. บรมพุทโธ มหัศจรรย์เจดีย์ แห่งชวา ↑ https://travel.mthai.com/world-travel/64845.html

2. ↑ "มหัศจรรย์ "บุโรพุทโธ" พุทธสถานในแดนอิเหนา". ผู้จัดการออนไลน์. 31 พ.ค. 2558.

3. ↑ "Largest Buddhist temple". Guinness World Records. Guinness World Records.

4. ↑ Purnomo Siswoprasetjo (4 July 2012). "Guinness names Borobudur world's largest Buddha temple". The Jakarta Post. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 November 2014.

5. ↑ 5.0 "Borobudur Temple Compounds". UNESCO World Heritage Centre. UNESCO. 5.1 5.2

6. ↑ Soekmono (1976), page 35-36.

7. ↑ Rajarajan, R. K. K. "Rajarajan 2020 Borobudur et alii A Note on Place Names in Java". In Pedarapu Chenna Reddy, Ed., Heritage of Indian History, Culture, and Archaeology (Festschrift to Dr. M.D. Sampath), Vol. II, Art and Architecture. Delhi: B.R. Publishing Corporation (ภาษาอังกฤษ).

8. ↑ "Borobudur : A Wonder of Indonesia History". Indonesia Travel. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 April 2012.

9. ↑ Le Huu Phuoc (April 2010). Buddhist Architecture. Grafikol. ISBN 9780984404308.

10. ↑ Soekmono (1976), page 4.

11. ↑ Hary Gunarto, Preserving Borobudur's Narrative Walls of UNESCO Heritage, Ritsumeikan RCAPS Occasional Paper, [1] October 2007

12. ↑ Mark Elliott; และคณะ (November 2003). Indonesia. Melbourne: Lonely Planet Publications Pty Ltd. pp. 211-215. ISBN 1-74059-154-2.

13. ↑ Mark P. Hampton (2005). "Heritage, Local Communities and Economic Development". Annals of Tourism Research. 32 (3): 735-759. doi:10.1016/j.annals.2004.10.010.

14. ↑ E. Sedyawati (1997). "Potential and Challenges of Tourism: Managing the National Cultural Heritage of Indonesia". ใน W. Nuryanti (บ.ก.). Tourism and Heritage Management. Yogyakarta: Gajah Mada University Press. pp. 25-35.

15. การอนุรักษ์มรดกโลกและสมบัติทางวัฒนธรรมของบุโรพุทโธแบบดิจิทัลวารสารการศึกษาภาษาและวัฒนธรรมริตูเมคัง, ↑ หริ ขนารโตะ (Hary Gunarto), Digital Preservation of Borobudur World Heritage and Cultural Treasures, Journal of Ritsumeikan Studies in Language and Culture, VOL 19, No 2, Kyoto, Nov. 2007, pp. 263-278. เข้าถึงเมื่อ 19 กันยายน 2020.

Morton III, W. Brown (January 1983). "Indonesia Rescues Ancient Borobudur". National Geographic. 163 (1): 126-142. ISSN 0027-9358. OCLC 643483454.

Adrian Snodgrass (1985). The symbolism of the stupa. Southeast Asia Program. Ithaca, N.Y.: Cornell University. ISBN 0-87727-700-1.

Levin, Cecelia. "Enshrouded in Dharma and Artha: The Narrative Sequence of Borobudur's First Gallery Wall." In Materializing Southeast Asia's Past: Selected Papers from the 12th International Conference of the European Association of Southeast Asian Archaeologists, edited by Klokke Marijke J. and Degroot Véronique, 27-40. SINGAPORE: NUS Press, 2013. Accessed June 17, 2020. www.jstor.org/stable/j.ctv1qv3kf.7.

Jaini, Padmanabh S. "The Story of Sudhana and Manoharā: An Analysis of the Texts and the Borobudur Reliefs." Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 29, no. 3 (1966): 533-58. Accessed June 17, 2020. www.jstor.org/stable/611473.

Shastri, Bahadur Chand. "THE IDENTIFICATION OF THE FIRST SIXTEEN RELIEFS ON THE SECOND MAIN-WALL OF BARABUDUR." Bijdragen Tot De Taal-, Land- En Volkenkunde Van Nederlandsch-Indië, vol. 89, no. 1, 1932, pp. 173-181. JSTOR, www.jstor.org/stable/20770599. Accessed 24 Apr. 2020.

SUNDBERG, JEFFREY ROGER. "Considerations on the Dating of the Barabuḍur Stūpa." Bijdragen Tot De Taal-, Land- En Volkenkunde 162, no. 1 (2006): 95-132. Accessed June 17, 2020. www.jstor.org/stable/27868287.

# data[].attributes.attachment_link.title
โบโรบูดูร์ - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
โบโรบูดูร์ ( อินโดนีเซีย: Borobudur) หรือ บาราบูดูร์ ( อินโดนีเซีย: Barabudur) มีชื่อเต็มว่า จันดีโบโรบูดูร์ ( อินโดนีเซีย: Candi Borobudur, ชวา: ꦕꦤ꧀ꦝꦶꦧꦫꦧꦸꦝꦸꦂ, อักษรโรมัน: Candhi Barabudhur) คนไทยรู้จักในชื่อ บรมพุทโธ [1] (Param Buddho) หรือ บุโรพุทโธ [2] เป็น วัดนิกาย มหายานในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ใน อำเภอมาเกอลัง ตั้งอยู่ไม่ห่างจากเมือง มุนตีลันใน จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย เป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่โลก[3] [4] [5] ซึ่งแบ่งออกเป็น 9 ชั้น โดยเป็นสี่เหลี่ยม 6 ชั้น และวงกลม 3 ชั้น

# data[].attributes.location_name
ศาลเจ้าอิตสึกุชิมะ 1-1 Miyajimacho, ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโระชิมะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.headline
ศาลเจ้าอิตสึกุชิมะ 1-1 Miyajimacho, ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโระชิมะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.subject
ศาลเจ้าอิตสึกุชิมะ 1-1 Miyajimacho, ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโระชิมะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.body
ด.ญ.อัญชลี สายแวว เลขที่1 ชั้นม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ ( ญี่ปุ่น: 厳島神社; โรมาจิ: Itsukushima-jinja) เป็นศาลเจ้าลัทธิ ชินโตบน เกาะอิตสึกูชิมะ เมือง ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการขึ้นทะเบียนจาก องค์การยูเนสโกให้เป็น มรดกโลก และรัฐบาลญี่ปุ่นได้ยกฐานะอาคารต่าง ๆ ในศาลเจ้าให้เป็น สมบัติประจำชาติญี่ปุ่น

ประวัติความเป็นมาของศาลเจ้าย้อนหลังไปได้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 การก่อสร้างสำเร็จจนมีลักษณะอย่างในปัจจุบันตั้งแต่ พ.ศ. 1711 โดยได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากแม่ทัพคิโยโมริ ศาลเจ้าแห่งนี้เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์ของเกาะ ในอดีตชาวบ้านสามัญชนจะถูกห้ามไม่ให้ย่างเท้าขึ้นบนเกาะ และต้องเดินทางโดยเรือผ่านเสาประตูที่ลอยอยู่กลางทะเล

เสา โทริอิของศาลเจ้าอิตสึกูชิมะเป็นจุดท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และทิวทัศน์ของเสาประตูที่อยู่หน้าภูเขามิเซ็งบนเกาะ ยังได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งใน สามทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น (Three Views of Japan) เสาโทริอิถูกสร้างขึ้นในบริเวณนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 1711 แต่เสาที่เห็นในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2418 ตัวเสาทำจากไม้การบูร มีความสูงประมาณ 16 เมตร มีเสาเล็ก ๆ เป็นฐานรองอีก 4 เสา

ในเวลาที่น้ำขึ้น เสาโทริอิจะดูเหมือนลอยอยู่กลางทะเล เมื่อน้ำลง จะปรากฏให้เห็นพื้นโคลนเลนที่เสาตั้งอยู่ และสามารถเดินเท้าไปจากเกาะได้ ผู้มาเยือนมักจะวางเหรียญเงินไว้ที่ขารองเสาแล้วอธิษฐานขอพร การเก็บหอยเป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่เป็นนิยมเวลาน้ำลง และเวลากลางคืนจะมีแสงไฟจากชายฝั่งส่องไปที่เสาให้ดูงดงามยิ่งขึ้น

การรักษาความสะอาดบริสุทธิ์ในศาลเจ้าถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ ก่อน พ.ศ. 2421 ภายในศาลเจ้าจะไม่มีการอนุญาตให้มีการเกิดและการตาย แม้จนทุกวันนี้การฝังศพบนเกาะก็ยังเป็นสิ่งต้องห้าม

ในวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2547 ศาลเจ้าถูก พายุไต้ฝุ่นซงด่า พัดจนเสียหายหนัก ทางเดินและหลังคาอาคารถูกทำลาย ทำให้ต้องปิดศาลเจ้าชั่วคราว แล้วเปิดให้เข้าชมอีกครั้งใน พ.ศ. 2549 แต่ก็ยังคงต้องดำเนินการซ่อมแซมต่อไป

ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่ เมืองเมรีดา ประเทศเม็กซิโก ด้วย ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์

(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

อาคารศาลเจ้าที่สร้างอยู่บนพื้นน้ำ

เสาโทริอิยามน้ำลง มองจากภายในศาลเจ้า

# data[].attributes.attachment_link.title
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ ( ญี่ปุ่น: 厳島神社; โรมาจิ: Itsukushima-jinja) เป็นศาลเจ้าลัทธิ ชินโตบน เกาะอิตสึกูชิมะ เมือง ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการขึ้นทะเบียนจาก องค์การยูเนสโกให้เป็น มรดกโลก และรัฐบาลญี่ปุ่นได้ยกฐานะอาคารต่าง ๆ ในศาลเจ้าให้เป็น สมบัติประจำชาติญี่ปุ่น ประวัติความเป็นมาของศาลเจ้าย้อนหลังไปได้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 การก่อสร้างสำเร็จจนมีลักษณะอย่างในปัจจุบันตั้งแต่ พ.ศ. 1711 โดยได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากแม่ทัพคิโยโมริ ศาลเจ้าแห่งนี้เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์ของเกาะ ในอดีตชาวบ้านสามัญชนจะถูกห้ามไม่ให้ย่างเท้าขึ้นบนเกาะ และต้องเดินทางโดยเรือผ่านเสาประตูที่ลอยอยู่กลางทะเล เสา โทริอิของศาลเจ้าอิตสึกูชิมะเป็นจุดท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และทิวทัศน์ของเสาประตูที่อยู่หน้าภูเขามิเซ็งบนเกาะ ยังได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งใน สามทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น (Three Views of Japan) เสาโทริอิถูกสร้างขึ้นในบริเวณนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 1711 แต่เสาที่เห็นในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ.

# data[].attributes.location_name
หอสักการะฟ้าเทียนถัน Tiantan East Road, Dongcheng, จีน

# data[].attributes.headline
หอสักการะฟ้าเทียนถัน Tiantan East Road, Dongcheng, จีน

# data[].attributes.subject
หอสักการะฟ้าเทียนถัน Tiantan East Road, Dongcheng, จีน

# data[].attributes.body
ด.ช.สวัสดิ์วงศ์ แสงจันทร์ เลขที่35 ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.title
หอสักการะฟ้า - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
หอสักการะฟ้า ( จีนตัวย่อ: 天坛; จีนตัวเต็ม: 天壇; พินอิน: Tiāntán ภาษาแมนจู: Abkai mukdehun) ตั้งอยู่ใน กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างในสมัย จักรพรรดิหย่งเล่อแห่ง ราชวงศ์หมิง เมื่อ พ.ศ. 1963 (ค.ศ. 1420) โดยมีชื่อว่า เทียนตี้ถัน แปลว่า หอสักการะฟ้าดิน ต่อมาใน พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) ได้มีการสร้างหอสักการะดินขึ้นอีกแห่ง หอฟ้าดินจึงเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนชื่อเป็นหอสักการะฟ้าเพียงอย่างเดียว ครั้น พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ฟ้าผ่าหอเสียหาย จึงสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906)

# data[].attributes.location_name
Ming Dynasty Tombs, Changchi Road, Changping District, จีน

# data[].attributes.headline
Ming Dynasty Tombs, Changchi Road, Changping District, จีน

# data[].attributes.subject
Ming Dynasty Tombs, Changchi Road, Changping District, จีน

# data[].attributes.body
เด็กชายจิรวัฒน์ ไชยพันธ์ เลขที่41 ชั้น ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง หมายถึงสุสานจักรพรรดิจีนหลายแห่งที่ได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในหลายมณฑลของ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งได้แก่ มณฑลหูเป่ย์ กรุงปักกิ่ง นคร หนานจิงใน มณฑลเจียงซู และ มณฑลเหลียวหนิง และเป็นที่ฝั่งพระศพจักรพรรดิ จักรพรรดินี พระพันปีหลวง และเชื้อพระวงศ์

สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิงและชิงได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมือง แคนส์ ประเทศออสเตรเลีย และได้ขยายเพิ่มเติมอีกในพี พ.ศ. 2546 และ 2547 ด้วย ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้

(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์

(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

สิ่งก่อสร้างที่เป็นแหล่งมรดกโลก

# data[].attributes.attachment_link.title
สุสานหลวงราชวงศ์หมิงและชิง - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง หมายถึงสุสานจักรพรรดิจีนหลายแห่งที่ได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในหลายมณฑลของ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งได้แก่ มณฑลหูเป่ย์ กรุงปักกิ่ง นคร หนานจิงใน มณฑลเจียงซู และ มณฑลเหลียวหนิง และเป็นที่ฝั่งพระศพจักรพรรดิ จักรพรรดินี พระพันปีหลวง และเชื้อพระวงศ์ สุสานจักรพรรดิราชวงศ์หมิงและชิงได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมือง แคนส์ ประเทศออสเตรเลีย และได้ขยายเพิ่มเติมอีกในพี พ.ศ.

# data[].attributes.location_name
ผิงเหยา Jinzhong, มณฑลซานซี จีน

# data[].attributes.headline
ผิงเหยา Jinzhong, มณฑลซานซี จีน

# data[].attributes.subject
ผิงเหยา Jinzhong, มณฑลซานซี จีน

# data[].attributes.body
ด.ญ.กนกพร มั่นคง เลขที่5 ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เมืองเก่าผิงเหยา ( จีน: 平遥; พินอิน: Píngyáo ) เป็นเมืองหนึ่งใน มณฑลชานซี อยู่ห่างจากกรุง ปักกิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ประมาณ 715 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากเมือง ไท่หยวน เมืองหลวงของมณฑล 80 กิโลเมตร ในสมัย ราชวงศ์ชิง ผิงเหยาเป็นศูนย์กลางทางการเงินของจีน มีชื่อเสียงมาจากกำแพงเมืองโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี และได้รับการประกาศให้เป็นเมือง มรดกโลก

ผิงเหยายังคงมีโครงสร้างของเมืองเช่นเดียวกับสมัย ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง ภายในเมืองและบริเวณใกล้เคียงเป็นที่ตั้งของโบราณสถานมากกว่า 300 แห่ง มีอาคารบ้านเรือนสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงเกือบ 4,000 หลังได้รับการอนุรักษ์ให้คงลักษณะเช่นเดิม ถนนต่างๆยังคงมีลักษณะเช่นเดียวกับสมัยโบราณ

ใน ปี พ.ศ. 2529 รัฐบาลจีนได้ประกาศให้เมืองผิงเหยาเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมประจำชาติ และต่อมาในปี พ.ศ. 2540 องค์การ ยูเนสโก ได้ขึ้นทะเบียนเมืองผิงเหยาให้เป็นมรดกโลก

กำแพงเมืองผิงเหยาสร้างขึ้นในปีที่ 3 ของรัชสมัย หงหวู่ฮ่องเต้ (พ.ศ. 1913) มีประตูเมืองอยู่ 6 ประตู โดยกำแพงด้านทิศเหนือและทิศใต้มีประตูด้านละ 1 ประตู ส่วนด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีด้านละ 2 ประตู ทำให้กำแพงเมืองมีลักษณะเหมือนเต่า ตัวกำแพงสูงประมาณ 12 เมตร ความยาวโดยรอบ 6,000 เมตร นอกกำแพงมีคูเมืองกว้าง 4 เมตร และลึก 4 เมตร บนกำแพงมีป้อมปราการตั้งที่มุมกำแพงทั้งสี่ และหอสังเกตการณ์ 72 หลัง

เมื่อ พ.ศ. 2547 กำแพงเมืองด้านทิศใต้ส่วนหนึ่งพังลง แต่ก็ได้รับการบูรณะซ่อมแซมจนเรียบร้อย ขณะที่กำแพงส่วนอื่นๆยังคงทนแข็งแรงอยู่ ถือได้ว่าเป็นกำแพงเมืองโบราณที่ยังสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง ทำให้กำแพงเมืองนี้เป็นจุดเด่นที่สำคัญในเมืองมรดกโลกแห่งนี้

# data[].attributes.attachment_link.title
ผิงเหยา - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
เมืองเก่าผิงเหยา ( จีน: 平遥; พินอิน: Píngyáo ) เป็นเมืองหนึ่งใน มณฑลชานซี อยู่ห่างจากกรุง ปักกิ่ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ประมาณ 715 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากเมือง ไท่หยวน เมืองหลวงของมณฑล 80 กิโลเมตร ในสมัย ราชวงศ์ชิง ผิงเหยาเป็นศูนย์กลางทางการเงินของจีน มีชื่อเสียงมาจากกำแพงเมืองโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี และได้รับการประกาศให้เป็นเมือง มรดกโลก ผิงเหยายังคงมีโครงสร้างของเมืองเช่นเดียวกับสมัย ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง ภายในเมืองและบริเวณใกล้เคียงเป็นที่ตั้งของโบราณสถานมากกว่า 300 แห่ง มีอาคารบ้านเรือนสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงเกือบ 4,000 หลังได้รับการอนุรักษ์ให้คงลักษณะเช่นเดิม ถนนต่างๆยังคงมีลักษณะเช่นเดียวกับสมัยโบราณ ใน ปี พ.ศ. 2529 รัฐบาลจีนได้ประกาศให้เมืองผิงเหยาเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมประจำชาติ และต่อมาในปี พ.ศ. 2540 องค์การ ยูเนสโก ได้ขึ้นทะเบียนเมืองผิงเหยาให้เป็นมรดกโลก กำแพงเมืองผิงเหยาสร้างขึ้นในปีที่ 3 ของรัชสมัย หงหวู่ฮ่องเต้ (พ.ศ.

# data[].attributes.location_name
ศาลเจ้าอิตสึกุชิมะ 1-1 Miyajimacho, ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโระชิมะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.headline
ศาลเจ้าอิตสึกุชิมะ 1-1 Miyajimacho, ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโระชิมะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.subject
ศาลเจ้าอิตสึกุชิมะ 1-1 Miyajimacho, ฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโระชิมะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.body
ด.ญ.วริศรา ดวงสิมมา 2/15 เลขที่34

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ทุกคนที่มีจุดหมายว่าจะไปเที่ยวประเทศญี่ปุ่น คงจะเคยได้ยินสมญานามศาลเจ้านี้แล้วก็เป็นได้ ศาลเจ้าลอยน้ำ หรือ ประตูโทริอิลอยน้ำ เมื่อน้ำขึ้นจะเห็นประตูโทริอิสีแดงสดลอยอยู่กลางน้ำ ในบริเวณเกาะ มิยาจิม่า (Miyajima) จังหวัด ฮิโรชิม่า (Hiroshima) รวมทั้งตัวศาลเจ้าด้วย ศาลเจ้าอิสึคุชิมะนี้ (Itsukushima) เป็นศาลเจ้าในศาสนาชินโต ที่ได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลก ศาลเจ้านั้นถูกสร้างมาตั้งแต่ช่วงกลางศตวรรษที่ 16 แต่ได้สืบต่อการออกแบบมาจากการออกแบบในช่วงศตวรรษที่ 12

โครงสร้างในการก่อสร้าง ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ (Itsukushima) จะมีลักษณะคล้ายแพ เมื่อน้ำขึ้นจะทำให้ศาลเจ้ามีลักษณะลอยน้ำได้ ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ นี้ก็เช่นกันกับศาลเจ้าอื่นๆ ของญี่ปุ่น เมื่อเกิดสงคราม ก็มีการถูกทำลายหลายครั้งด้วยกัน แต่ตึกแรกของ ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ นั้น ไม่ได้ถูกทำลายไปด้วย จึงอยู่มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 16

ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ แห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตปกครองฮิโรชิมา (Hiroshima) เมือง ฮัทศึไคชิ (Hatsukaichi) บนเกาะมิยาจิม่า (Miyajima)

ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ นี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ บูชา ลูกสาวทั้งสามคนของ สุซาโนโอะ โนะ มิโคโตะ (Sosano-o no mikoto) ซึ่งเป็นเทพแห่งพายุและท้องทะเล และบูชา เทพเจ้าหญิงแห่งดวงอาทิตย์ อามาเทราสุ (Amaterasu) และเกาะมิยาจิมะถือเป็นเกาะศักสิทธิ์ คนธรรมดาไม่ได้รับอนุญาติให้เหยียบขึ้นมาบนเกาะนี้ เพื่อที่จะรักษาความบริสุทธิ์ ของเกาะมิยาจิม่าไว้ ดังนั้นจึงสร้างศาลเจ้า ให้มีลักษณะคล้ายแพ ซึ่งลอยอยู่เหนือผืนดิน เพื่อให้ผู้ที่มาเยี่ยมได้อยู่บนแพ

นอกจากนั้นเกาะนี้ยังคงไม่ให้มี การเกิดและการตายมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1878 ผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ใกล้คลอดจะต้องย้ายออกไปจากเกาะมิยาจิม่า ผู้สูงอายุมากๆและผู้ป่วย ก็ไม่อนุญาติให้อยู่บนเกาะ และไม่ให้มีการเผาศพที่เกาะเช่นกัน

ประตู ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ หรือโทริอิ ที่ตั้งอยู่กลางทะเล เป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวที่สำคัญอย่างมาก ของเกาะมิยาจิม่า และถ้าขึ้นไปมองจากยอดเขา Misen ซึ่งเป็น 1 ใน 3 จุดชมวิวที่ดีที่สุดของญี่ปุ่น ประตู ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ นี้ มีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1168 แต่มีการเปลี่ยนอันเหมือนกัน อันปัจจุบันตั้งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1875 ตัวประตูเองทำจากไม้ที่มีคุณสมบัติต้่านการเสื่อมสลายอันเนื่องมาจากแสงอาทิตย์ เป็นไม้ที่มีในไม่กี่ประเทศเท่านั้น ได้แก่ จีน เวียด นาม เกาหลี ญี่ปุ่น

และเมื่อน้ำลงนักท่องเที่ยวนิยมเอาเหรียญไปวางที่รอยแตกของ ประตูศาลเจ้าเพื่ออธิษฐาน และชาวบ้านก็นิยมมาเก็บหอยเพื่อบริโภคกัน ส่วนตอนกลางคืน ประตู ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ ที่สะท้อนแสงกับผิวน้ำก็สวยงามมากเช่นกัน

ในช่วงปี ค.ศ. 2004 (5 กันยายน) พายุไต้ฝุ่น Songda เข้าทำลายศาลเจ้าบางส่วน แต่ก็ต้องทำให้ต้องปิดซ่อมชั่วคราว เป็นระยะเวลาหนึ่ง

นอกจากนั้นบริเวณใกล้เคียงยังมีสถานที่น่าสนใจต่างๆอาทิเช่น

พิพิธภัณฑ์ เก็บสมบัติของ ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ

ถนนสายช็อปปิ้งบนเกาะมิยาจิม่า

สวนโมมิจิดานิ (Momijidani Park)

ยอดเขา Misen หนึ่งในสามจุดชมวิวที่สวยที่สุดในญี่ปุ่น

การเดินทางเข้าชม ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ (Itsukushima Shrine)

loading map - please wait...

นั่งรถไฟมาลงที่สถานี MIYAJIMAGUCHI แล้วต่อเรือเฟอรี่มาลงที่เกาะมิยาจิม่า เดินประมาณ 900 เมตร จะถึง ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ ค่าเข้าชม 300 JPY และใกล้เคียงจะมีพิพิธภัณฑ์ เก็บสมบัติของศาลเจ้า ค่าเข้าชม 500 เยน ค่าบริการ Ropeway ขึ้นยอดเขา Misen 1,800 JPY สำหรับไปกลับ ถ้าขาเดียวก็ 1,000 JPY แต่ก็มีบัตรสุดคุ้มสำหรับ One-Day Trip ขายเช่นกัน สามารถใช้กับรถไฟที่ฮิโรชิมา เฟอรี่ และ Ropeway ได้ในราคา 2,000 JPY ซื้อได้ที่สถานีฮิโรชิม่า

Link ที่เกี่ยวกับ ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ

# data[].attributes.attachment_link.title
ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ ( Itsukushima Shrine ) - Miyajima Hiroshima Misen

# data[].attributes.attachment_link.description
ทุกคนที่มีจุดหมายว่าจะไปเที่ยวญี่ปุ่นคงจะเคยได้ยินสมญานามศาลเจ้านี้แล้วก็เป็นได้ ศาลเจ้าอิสึคุชิมะ (Itsukushima Shrine) ศาลเจ้าลอยน้ำ หรือ ประตูโทริอิลอยน้ำ

# data[].attributes.location_name
นัมฮันซันซ็อง Sanseong-ri, Jungbu-myeon, ควังจู จังหวัดคย็องกี เกาหลีใต้

# data[].attributes.headline
นัมฮันซันซ็อง Sanseong-ri, Jungbu-myeon, ควังจู จังหวัดคย็องกี เกาหลีใต้

# data[].attributes.subject
นัมฮันซันซ็อง Sanseong-ri, Jungbu-myeon, ควังจู จังหวัดคย็องกี เกาหลีใต้

# data[].attributes.body
ด.ญ.ธนัชพร อันไขหน้า เลขที่18 2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
นัมฮันซันซ็อง ( เกาหลี: 남한산성; อักษรโรมัน: Namhansanseong) คือ แหล่ง มรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ใน จังหวัดคย็องกี เป็นเมืองที่ออกแบบเพื่อใช้เป็นเมืองหลวงสำหรับกรณีฉุกเฉินของราชวงศ์ โชซอน (ค.ศ. 1392-1910) ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาห่างจาก โซลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 25 กิโลเมตร มันถูกสร้างขึ้นและได้รับการปกป้องโดย พระสงฆ์ สามารถรองรับคนได้ถึง 4,000 คนและสามารถใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดการบริหารบ้านเมืองและการทหารในเรื่องที่สำคัญได้ นัมฮันซันซองมีส่วนที่หลงเหลือมาจากยุคศตวรรษที่ 7 แต่ถูกสร้างขึ้นใหม่หลายต่อหลายครั้งโดยเฉพาะในศตวรรษที่ 17 ในช่วงการบุกโจมตีของราชวงศ์ แมนจูของ จีน

เมืองนี้เป็นการรวมแนวคิดด้านวิศวกรรมของกองทัพในยุคนั้นเข้าด้วยกัน โดยได้รับอิทธิพลจากทั้งจีนและญี่ปุ่น รวมถึงการเปลี่ยนแปลงในศิลปะของการสร้างป้อมปราการ จากการเข้ามาของอาวุธที่ใช้ดินปืนจากชาติตะวันตก นัมฮันซันซองเป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยทุกยุคสมัย และเคยเป็นเมืองเอกมาเป็นระยะเวลานาน จึงมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์หลายอย่างทั้งด้านการทหาร พลเมือง และศาสนา จนกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งอธิปไตยของเกาหลีใต้

นัมฮันซันซ็องได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อปี 2557 ที่กรุง โดฮา ประเทศ กาตาร์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

# data[].attributes.attachment_link.title
นัมฮันซันซ็อง - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
นัมฮันซันซ็อง ( เกาหลี: 남한산성; อักษรโรมัน: Namhansanseong) คือ แหล่ง มรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ใน จังหวัดคย็องกี เป็นเมืองที่ออกแบบเพื่อใช้เป็นเมืองหลวงสำหรับกรณีฉุกเฉินของราชวงศ์ โชซอน (ค.ศ.

# data[].attributes.headline
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง

# data[].attributes.subject
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง (Орхоны хөндийн соёлын дурсгал) มีพื้นที่ 121,967 เฮกตาร์ ตั้งอยู่รอบบริเวณผืนทุ่งกว้างบนสองฝั่งแม่น้ำออร์ค็อง และแหล่งโบราณคดีมากมายที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 (พุทธศตวรรษที่ 11) บริเวณนี้ยังรวม คาราคอรม เมืองหลวงในคริสต์ศตวรรษที่ 13-14 (พุทธศตวรรษที่ 18-19) ของอาณาจักร เจงกิส ข่าน เข้าไว้ด้วย กล่าวโดยรวมสิ่งที่หลงเหลือในบริเวณนี้ สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างชนเผ่าร่อนเร่ สังคมปศุสัตว์ และศูนย์กลางการปกครองและศาสนา และความสำคัญของหุบเขาออร์ค็องในประวัติศาสตร์ของเอเชียกลาง ทุ่งหญ้ายังคงถูกใช้เลี้ยงสัตว์โดยชนเผ่าเร่รอนมองโกเลียน

ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็องได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อ พ.ศ. 2547 ที่เมือง ซูโจว ประเทศ จีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้

(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

# data[].attributes.attachment_link.title
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง (Орхоны хөндийн соёлын дурсгал) มีพื้นที่ 121,967 เฮกตาร์ ตั้งอยู่รอบบริเวณผืนทุ่งกว้างบนสองฝั่งแม่น้ำออร์ค็อง และแหล่งโบราณคดีมากมายที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 (พุทธศตวรรษที่ 11) บริเวณนี้ยังรวม คาราคอรม เมืองหลวงในคริสต์ศตวรรษที่ 13-14 (พุทธศตวรรษที่ 18-19) ของอาณาจักร เจงกิส ข่าน เข้าไว้ด้วย กล่าวโดยรวมสิ่งที่หลงเหลือในบริเวณนี้ สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างชนเผ่าร่อนเร่ สังคมปศุสัตว์ และศูนย์กลางการปกครองและศาสนา และความสำคัญของหุบเขาออร์ค็องในประวัติศาสตร์ของเอเชียกลาง ทุ่งหญ้ายังคงถูกใช้เลี้ยงสัตว์โดยชนเผ่าเร่รอนมองโกเลียน ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็องได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อ พ.ศ.

# data[].attributes.location_name
พระราชวังต้องห้าม 景山前街东城区 ปักกิ่ง จีน

# data[].attributes.headline
พระราชวังต้องห้าม 景山前街东城区 ปักกิ่ง จีน

# data[].attributes.subject
พระราชวังต้องห้าม 景山前街东城区 ปักกิ่ง จีน

# data[].attributes.body
ด.ญ.กนกพร มั่นคง เลขที่5 ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.description
คลิกวันที่/เวลาเพื่อดูไฟล์ที่ปรากฏในขณะนั้น วันที่/เวลา รูปย่อ ขนาด ผู้ใช้ ความเห็น ปัจจุบัน 19:24, 8 ตุลาคม 2548 1,024 × 768 (115 กิโลไบต์) FlickrLickr {{flickr| |title=forbidden-city8 |description=The Forbidden City or Forbidden Palace (Chinese: 紫禁城; pinyin: zǐ jìn chéng; literally "Purple Forbidden City"), located at the exact center of the ancient City of Beijing, was t

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เขาไท่ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 11 เมื่อปี พ.ศ. 2530 ที่ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วย ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์

(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรม ที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา

(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

(vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่างๆในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก

# data[].attributes.attachment_link.title
เขาไท่ - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
เขาไท่ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 11 เมื่อปี พ.ศ.

# data[].attributes.body
ด.ช ณภัทร ผ่านแสนเสาร์ เลขที่11 ชั้น ม.2/15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
กำแพงเมืองจีน ( 長城 ) เป็นกำแพงที่มีป้อมคั่นเป็นช่วง ๆ ของจีนสมัยโบราณ กำแพงส่วนใหญ่ที่ปรากฏในปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉิน ทั้งนี้เพื่อป้องกันการบุกรุกจาก ชาวฮัน หรือ ซฺยงหนู คำว่า ซฺยงหนู บางทีก็สะกดว่า ซุงหนู หรือ ซวงหนู ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับอารยธรรมจีนในยุคต้น ๆ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจว (ราว 400 ปีก่อนคริสตกาล) เนื่องจากจะเข้ามารุกรานจีนตามแนวชายแดนทางเหนือ ในสมัยราชวงศ์ฉิน ได้สั่งให้สร้างกำแพงหมื่นลี้ตามชายแดน เพื่อป้องกันพวกซฺยงหนูเข้ามารุกรานและพวกเติร์ก จากทางเหนือ หลังจากนั้นยังมีการสร้างกำแพงต่ออีกหลายครั้งด้วยกัน แต่ภายหลังก็มีเผ่าเร่ร่อนจากมองโกเลียและแมนจูเรียสามารถบุกฝ่ากำแพงเมืองจีนได้สำเร็จ กำแพงเมืองจีนยังคงเรียกว่า กำแพงหมื่นลี้ ( 萬里長城 อ่านว่า ว่านหลี่ฉางเฉิง)

สำนักงานมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติจีน ประกาศเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ว่านักโบราณคดีได้ตรวจวัดความยาวของสิ่งก่อสร้างจากน้ำมือมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกหรือ "กำแพงเมืองจีน" อย่างเป็นทางการนานร่วม 5 ปี ตั้งแต่ 2008-2012 และพบว่ายาวกว่าที่บันทึกไว้เดิมกว่า 2 เท่า หรือ 21,196.18 กิโลเมตร จากเดิม 8,850 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 15 มณฑลทั่วประเทศ มีความเชื่อกันว่าหากมองเมืองจีนจากอวกาศจะสามารถเห็นกำแพงเมืองจีนได้ ซึ่งในความเป็นจริงนั้น ไม่สามารถ มองเห็นจากอวกาศได้

กําแพงเมืองจีน ได้ชื่อว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ชิ้นหนึ่งในสถาปัตยกรรมของโลก กําแพงเมืองจีนประกอบด้วยด่าน กําแพง ป้อมรักษาการณ์และหอคอยจุดเพลิงสัญญาณ ด่านตั้งอยู่ตรงจุดสําคัญในเส้นทางคมนาคม มีกําแพงหลายชั้น มีทหารประจํารักษาอยู่เป็นจํานวนมากซึ่งเป็นที่ตั้งกองบัญชาการทหาร ด่านจียงกวานที่ปาต๋าหลิ่งเป็นด่านสําคัญแห่งหนึ่งของกําแพงเมืองจีน

โดยทั่วไปแล้ว ด้านนอกของกำแพงเมืองจีนก่อด้วยอิฐก้อนใหญ่และแกนหินข้างในถมด้วยดินเหลืองและเศษหิน ความสูงประมาณ 10 เมตร สันกำแพงเมืองจีนกว้าง 4 ถึง 5 เมตร ให้ม้า 4 ตัวไปพร้อมกันได้ เพื่ออำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายทหาร ขนส่งอาหารและอาวุธยามศึก ด้านในของกำแพงเมืองมีประตูที่ทำบันไดหินไว้ การขึ้นลงสะดวกมาก ทั้งได้สร้างป้อมและป้อม จุดไฟสัญญาณแจ้งเหตุเป็นช่วง ๆ ป้อมเป็นที่เก็บอาวุธ อาหารและที่พักของทหาร ยามศึก ก็จะใช้เป็นที่กำบังได้ ถ้ามีศัตรูรุกเข้ามา ก็จะจุดไฟสัญญาณให้มีควันขึ้นบนป้อมแจ้งเหตุเพื่อส่งข่าว ไปยังทั่วประเทศทันที

ปัจจุบัน กำแพงเมืองจีนไม่มีสมรรถนะในการใช้เป็นป้อมรับศึกอีกแล้ว แต่ก็ยังเป็นสิ่งที่น่าทึ่งในฐานะสถาปัตยกรรมอันสง่างามอย่างหนึ่งที่มีลักษณะพิเศษ

กำแพงเมืองจีน มีความหมายทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมและคุณค่าทางการท่องเที่ยวอย่างสูง ผู้คนในจีนซึ่งรวมทั้งนักท่องเที่ยวทั้งจีนและต่างประเทศแม้กระทั่งผู้นำต่างประเทศด้วยมักจะกล่าวกันว่า ถ้าไม่ได้ขึ้นกำแพงเมืองจีนก็ไม่ใช่ผู้กล้า กำแพงเมืองจีนหลายช่วงที่ได้รับการอนุรักษ์ค่อนข้างดี เช่น ป๋าต้าหลิ่ง ซือหม่าไถ มู่เถียนอี้ ด่านซานไห่กวน และด่านเจียอี้กวน เป็นต้น ต่างก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมาก มีนักท่องเที่ยวเดินทางไปเที่ยวกันสม่ำเสมอตลอดทั้งปี

เมื่อปี 1987 กำแพงเมืองจีนได้รับคัดเลือกให้เป็นมรดกโลกในฐานะที่เป็น สัญลักษณ์ของประชาชาติจีน

ที่มา :https://bit.ly/2Ps3WZM
สนใจทริปจีน คลิกที่นี่ : https://bit.ly/2Ps3WZM

สนใจจองทัวร์ติดต่อ ?

# data[].attributes.attachment_link.title
Great Wall of China ( กำแพงเมืองจีน ) - หน้าแรก|

# data[].attributes.attachment_link.description
กำแพงเมืองจีน ( 長城 ) เป็นกำแพงที่มีป้อมคั่นเป็นช่วง ๆ ของจีนสมัยโบราณ กำแพงส่วนใหญ่ที่ปรากฏในปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉิน ทั้งนี้เพื่อป้องกันการบุกรุกจาก ชาวฮัน หรือ ซฺยงหนู คำว่า ซฺยงหนู บางทีก็สะกดว่า ซุงหนู หรือ ซวงหนู ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับอารยธรรมจีนในยุคต้น ๆ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจว (ราว 400 ปีก่อนคริสตกาล) เนื่องจากจะเข้ามารุกรานจีนตามแนวชายแดนทางเหนือ ในสมัยราชวงศ์ฉิน ได้สั่งให้สร้างกำแพงหมื่นลี้ตามชายแดน เพื่อป้องกันพวกซฺยงหนูเข้ามารุกรานและพวกเติร์ก จากทางเหนือ หลังจากนั้นยังมีการสร้างกำแพงต่ออีกหลายครั้งด้วยกัน แต่ภายหลังก็มีเผ่าเร่ร่อนจากมองโกเลียและแมนจูเรียสามารถบุกฝ่ากำแพงเมืองจีนได้สำเร็จ กำแพงเมืองจีนยังคงเรียกว่า กำแพงหมื่นลี้ ( 萬里長城 อ่านว่า ว่านหลี่ฉางเฉิง) สำนักงานมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติจีน ประกาศเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ.

# data[].attributes.location_name
จังหวัดเชจู เกาหลีใต้

# data[].attributes.attachment_caption
ที่ตั้งของจังหวัดเชจูในประเทศเกาหลีใต้

# data[].attributes.headline
จังหวัดเชจู เกาหลีใต้

# data[].attributes.subject
จังหวัดเชจู เกาหลีใต้

# data[].attributes.body
จังหวัดเชจู หรือชื่ออย่างเป็นทางการ จังหวัดปกครองตนเองพิเศษเชจู[2] (เกาหลี: 제주특별자치도) เป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดของประเทศเกาหลีใต้ มีพื้นใหญ่ส่วนใหญ่ครอบคลุมเกาะเชจู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้ ตั้งอยู่บริเวณช่องแคบเกาหลี อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ใต้ของจังหวัดช็อลลาใต้ จังหวัดเชจูเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดช็อลลใต้ ก่อนที่จะแยกออกมามีฐานะเป็นจังหวัดเมื่อปี พ.ศ. 2489 โดยมีเมืองเอกอยู่ที่นครเชจู

เกาะเชจูนี้จัดเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดในประเทศเกาหลีใต้[3] และในจังหวัดเชจูนั้นมีมรดกโลก คือ เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา[4] เกาะเชจูนั้นมีอากาศอบอุ่นแม้กระทั่งในฤดูหนาว อุณหภูมิแทบจะไม่ต่ำไปกว่าจุดเยือกแข็ง

https://th.m.wikipedia.org/wiki/

ด.ญ.วรรณภา ประสงค์ เลขที่24 ม.2/5

# data[].attributes.location_name
น้ำตกวิกตอเรีย ลิวิงสโตน แซมเบีย

# data[].attributes.headline
น้ำตกวิกตอเรีย ลิวิงสโตน แซมเบีย

# data[].attributes.subject
น้ำตกวิกตอเรีย ลิวิงสโตน แซมเบีย

# data[].attributes.body
น้ำตกวิกตอเรีย

น้ำตกวิกตอเรีย (อังกฤษ: Victoria Falls) หรือในชื่อท้องถิ่นว่า โมซิ-โอวา-ทุนยา (Mosi-oa-Tunya; ควันที่ส่งเสียงร้องคำราม) ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของ​ประเทศแซมเบีย และ ประเทศซิมบับเว เป็น​น้ำตก​ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ถูกค้นพบครั้งแรกโดย ดร.เดวิด ลิฟวิงสโตน ในปี ค.ศ. 1855 ซึ่งเป็นผู้ตั้งชื่อน้ำตกนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่​สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย

น้ำตกวิกตอเรียเกิดจาก​แม่น้ำซัมเบซี​ซึ่งเป็นแม่น้ำกั้นพรมแดนของสองประเทศ ตกลงมาสู่แอ่งลึก น้ำตกมีขนาดกว้างกว่า 1690 เมตร สูงประมาณ 60-100 เมตร น้ำตกวิกตอเรียสามารถแบ่งเป็น 4 ส่วนย่อย ได้แก่ น้ำตกปีศาจ น้ำตกหลัก น้ำตกสายรุ้ง และน้ำตกตะวันออก ไอน้ำจากน้ำตกวิกตอเรียสามารถมองเห็นได้จากระยะทาง 20 กิโลเมตร

น้ำตกวิกตอเรียได้รับเลือกให้เป็น​มรดกโลก​ในปี พ.ศ. 2532 ปัจจุบันน้ำตกวิกตอเรียเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและแหล่งสร้างรายได้ที่สำคัญของประเทศแซมเบียและประเทศซิมบับเว จึงมีการสร้างโรงแรมและสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวในทั้งสองประเทศแต่การพัฒนาเหล่านี้ขาดการควบคุมจัดการที่ดีองค์การยูเนสโกจึงเคยพิจารณาจะถอนน้ำตกวิกตอเรียออกจากการเป็นมรดกโลก
ด.ญ.นราภรณ์ มลสิน เลขที่43 ชั้น2/5

# data[].attributes.location_name
บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา

# data[].attributes.headline
บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา

# data[].attributes.subject
บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา

# data[].attributes.body
ตั้งอยู่ใน Plaza de Mayo ในพื้นที่ของบัวโนสไอเรสที่รู้จักกันในชื่อ« Centro »คือ บ้านสีชมพู. โครงสร้างสไตล์อิตาลีนี้ชาวบ้านรู้จักกันในชื่อ "ทำเนียบรัฐบาล" สร้างขึ้นในปลายปี 1800 และเป็นอาคารที่ตั้งของทำเนียบประธานาธิบดีอาร์เจนตินา

สีที่เป็นเอกลักษณ์ของ Casa Rosada นั้นเป็นสีชมพูอย่างแม่นยำและถือได้ว่าเป็นอาคารที่มีสัญลักษณ์มากที่สุดแห่งหนึ่งในบัวโนสไอเรส นอกจากนี้ Casa Rosada ยังมีพิพิธภัณฑ์ที่มีสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับอดีตประธานาธิบดีของอาร์เจนตินา ได้รับการประกาศให้เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของอาร์เจนตินา

Casa Rosada ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจัตุรัส Plaza de Mayo ซึ่งเป็นจัตุรัสขนาดใหญ่ซึ่งนับตั้งแต่การก่อตั้งบัวโนสไอเรสในปี 1580 ถูกรายล้อมไปด้วยสถาบันทางการเมืองที่สำคัญที่สุดหลายแห่งในเมืองและในอาร์เจนตินา ที่ตั้งเดิมบนชายฝั่งของRío de la Plata ถูกครอบครองครั้งแรกโดย "Fort of Juan Baltazar de Austria" ซึ่งเป็นโครงสร้างที่สร้างขึ้นตามคำสั่งของกัปตัน Juan de Garay ผู้ก่อตั้งบัวโนสไอเรสในปี 1594

1713 โดยโครงสร้างก่ออิฐ ("Castillo de San Miguel") พร้อมป้อมปราการทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางประสาทที่มีประสิทธิภาพของรัฐบาลอาณานิคม หลังจากได้รับอิสรภาพประธานาธิบดีเบอร์นาร์ดิโนริวาดาเวียมีท่าเทียบเรือแบบนีโอคลาสสิกที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1825 และอาคารยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจนกระทั่งในปี พ.ศ. 1857 ป้อมปราการได้ถูกรื้อถอนเพื่อสร้างอาคารศุลกากรแห่งใหม่

ภายใต้การดูแลของเอ็ดเวิร์ดเทย์เลอร์สถาปนิกชาวอาร์เจนตินาชาวอังกฤษโครงสร้างของอิตาลีทำหน้าที่เป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดในบัวโนสไอเรสตั้งแต่ปี 1859 จนถึงปี 1890 นี่คือทำเนียบขาวในอาร์เจนตินา

ด.ญ.พรรณพิชชา ทองโคตร เลขที่20

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ทำเนียบประธานาธิบดีในจัตุรัส Plaza de Mayo
ตั้งอยู่ใน Plaza de Mayo ในพื้นที่ของบัวโนสไอเรสที่รู้จักกันในชื่อ" Centro "คือ บ้านสีชมพู. โครงสร้างสไตล์อิตาลีนี้ชาวบ้านรู้จักกันในชื่อ "ทำเนียบรัฐบาล" สร้างขึ้นในปลายปี 1800 และเป็นอาคารที่ตั้งของทำเนียบประธานาธิบดีอาร์เจนตินา

สีที่เป็นเอกลักษณ์ของ Casa Rosada นั้นเป็นสีชมพูอย่างแม่นยำและถือได้ว่าเป็นอาคารที่มีสัญลักษณ์มากที่สุดแห่งหนึ่งในบัวโนสไอเรส นอกจากนี้ Casa Rosada ยังมีพิพิธภัณฑ์ที่มีสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับอดีตประธานาธิบดีของอาร์เจนตินา ได้รับการประกาศให้เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของอาร์เจนตินา

Casa Rosada ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจัตุรัส Plaza de Mayo ซึ่งเป็นจัตุรัสขนาดใหญ่ซึ่งนับตั้งแต่การก่อตั้งบัวโนสไอเรสในปี 1580 ถูกรายล้อมไปด้วยสถาบันทางการเมืองที่สำคัญที่สุดหลายแห่งในเมืองและในอาร์เจนตินา ที่ตั้งเดิมบนชายฝั่งของRío de la Plata ถูกครอบครองครั้งแรกโดย "Fort of Juan Baltazar de Austria" ซึ่งเป็นโครงสร้างที่สร้างขึ้นตามคำสั่งของกัปตัน Juan de Garay ผู้ก่อตั้งบัวโนสไอเรสในปี 1594

1713 โดยโครงสร้างก่ออิฐ ("Castillo de San Miguel") พร้อมป้อมปราการทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางประสาทที่มีประสิทธิภาพของรัฐบาลอาณานิคม หลังจากได้รับอิสรภาพประธานาธิบดีเบอร์นาร์ดิโนริวาดาเวียมีท่าเทียบเรือแบบนีโอคลาสสิกที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1825 และอาคารยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจนกระทั่งในปี พ.ศ. 1857 ป้อมปราการได้ถูกรื้อถอนเพื่อสร้างอาคารศุลกากรแห่งใหม่

ภายใต้การดูแลของเอ็ดเวิร์ดเทย์เลอร์สถาปนิกชาวอาร์เจนตินาชาวอังกฤษโครงสร้างของอิตาลีทำหน้าที่เป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดในบัวโนสไอเรสตั้งแต่ปี 1859 จนถึงปี 1890 นี่คือทำเนียบขาวในอาร์เจนตินา

ควรเพิ่มเติมว่าพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ถูกสร้างขึ้นในปี 1957 เพื่อจัดแสดงสิ่งของและทรัพย์สินของประธานาธิบดีที่เลือกไว้เช่นเข็มขัดไม้เท้าหนังสือเฟอร์นิเจอร์และรถม้าสามคัน ซากของป้อมปราการเก่าถูกขุดพบบางส่วนในปี พ.ศ. 1991 และโครงสร้างที่ค้นพบได้รวมอยู่ในพิพิธภัณฑ์คาซาโรซาดา

ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจอีกประการหนึ่งคือสาเหตุที่อาคารเป็นสีชมพูเนื่องจากในปีพ. ศ. 1873 เมื่อสร้างขึ้นมีพรรคการเมืองหลัก XNUMX พรรคคือสีแดงและสีขาวอีกพรรคหนึ่ง หลังจากถกเถียงกันอยู่นานว่าจะทาสีอาคารด้วยสีอะไรก็มีการประนีประนอมว่าโครงสร้างเป็นสีชมพูซึ่งสะท้อนความรู้สึกของความสามัคคีในประเทศ

# data[].attributes.attachment_link.title
La Casa Rosada: อนุสาวรีย์ประวัติศาสตร์แห่งชาติของอาร์เจนตินา

# data[].attributes.attachment_link.description
ทำเนียบประธานาธิบดีในจัตุรัส Plaza de Mayo ตั้งอยู่ใน Plaza de Mayo ในพื้นที่ของบัวโนสไอเรสที่รู้จักกันในชื่อ" Centro "คือ บ้านสีชมพู. โครงสร้างสไตล์อิตาลีนี้ชาวบ้านรู้จักกันในชื่อ "ทำเนียบรัฐบาล" สร้างขึ้นในปลายปี 1800 และเป็นอาคารที่ตั้งของทำเนียบประธานาธิบดีอาร์เจนตินา สีที่เป็นเอกลักษณ์ของ Casa Rosada นั้นเป็นสีชมพูอย่างแม่นยำและถือได้ว่าเป็นอาคารที่มีสัญลักษณ์มากที่สุดแห่งหนึ่งในบัวโนสไอเรส นอกจากนี้ Casa Rosada ยังมีพิพิธภัณฑ์ที่มีสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับอดีตประธานาธิบดีของอาร์เจนตินา ได้รับการประกาศให้เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของอาร์เจนตินา Casa Rosada ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจัตุรัส Plaza de Mayo ซึ่งเป็นจัตุรัสขนาดใหญ่ซึ่งนับตั้งแต่การก่อตั้งบัวโนสไอเรสในปี 1580 ถูกรายล้อมไปด้วยสถาบันทางการเมืองที่สำคัญที่สุดหลายแห่งในเมืองและในอาร์เจนตินา ที่ตั้งเดิมบนชายฝั่งของRío de la Plata ถูกครอบครองครั้งแรกโดย "Fort of Juan Baltazar de Austria" ซึ่งเป็นโครงสร้างที่สร้างขึ้นตามคำสั่งของกัปตัน Juan de Garay ผู้ก่อตั้งบัวโนสไอเรสในปี 1594 1713 โดยโครงสร้างก่ออิฐ ("Castillo de San Miguel") พร้อมป้อมปราการทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางประสาทที่มีประสิทธิภาพของรัฐบาลอาณานิคม หลังจากได้รับอิสรภาพประธานาธิบดีเบอร์นาร์ดิโนริวาดาเวียมีท่าเทียบเรือแบบนีโอคลาสสิกที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ.

# data[].attributes.location_name
เคียวโตะ จังหวัดเคียวโตะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.headline
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณMonuments of Ancient Kyoto จังหวัด Kyoto

# data[].attributes.subject
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณMonuments of Ancient Kyoto จังหวัด Kyoto

# data[].attributes.body
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ(ญี่ปุ่น: 古都京都の文化財; อังกฤษ: Historic Monuments of Ancient Kyoto) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในนครเกียวโตและเมืองอูจิ จังหวัดเกียวโต และเมืองโอตสึ จังหวัดชิงะ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2537

ด.ญ.ปณิตา โมระดา เลขที่19 ม.2/5

# data[].attributes.attachment_link.title
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ

# data[].attributes.headline
มรดกโลก : หมู่บ้านชิราคาวาโกะ (Shirakawago)

# data[].attributes.subject
มรดกโลก : หมู่บ้านชิราคาวาโกะ (Shirakawago)

# data[].attributes.body
เป็นหนึ่งในสถานที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ด้วยสถาปัตยกรรมบ้านทรงหลังคาทรงมือพนมที่เรียกว่ากัชโชสุคุริซึ่งมีมาแต่โบราณ
หมู่บ้านแห่งนี้ยังคงดำรงการใช้ชีวิตที่มีมาแต่เดิมในอดีต เพื่อต่อสู้กับความหนาวเหน็บและหิมะในฤดูหนาว คุณสามารถมาเที่ยวชิราคาว่าโกะแบบไปเช้าเย็นกลับหรือจะลองสัมผัสบรรยากาศโดยการค้างแรมหนึ่งคืนในหมู่บ้านก็ได้

ที่ตั้ง : ตั้งอยู่ในภูเขาเขตจังหวัดกิฟูและโทยาม่า (Gifu and Toyama Prefectures) ทางตอนกลางของเกาะฮอนชู

การเดินทาง :

สามารถนั่งรถไฟจากโอซาก้า (Osaka) หรือ นาโกย่า (Nagoya) มาลงที่เมืองคานาซาวา (Kanazawa) แล้วต่อรถบัสประมาณ 1 ชั่วโมง 15 นาที ก็จะถึงหมู่บ้าน

จากนาโกย่า (Nagoya) นั่งรถไฟเข้าเมืองทาคายาม่า (Takayama) แล้วต่อรถบัส Takayama Nohi Bus Center อีกประมาณ 50 นาที

ได้ทำการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก(UNESCO) ในเมื่อปี ค.ศ. 1995

เด็กชายทัศน์พงศ์ ทัศบุตร ม. 2/10 เลขที่ 14

# data[].attributes.location_name
สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1 Lintong District, ซีอาน มณฑลส่านซี จีน

# data[].attributes.headline
ด.ญ. เณศรา ถีระพันธ์ เลขที่9 ม.2/10 //สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1 Lintong District, ซีอาน มณฑลส่านซี จีน

# data[].attributes.subject
ด.ญ. เณศรา ถีระพันธ์ เลขที่9 ม.2/10 //สุสานจักรพรรดิฉินที่ 1 Lintong District, ซีอาน มณฑลส่านซี จีน

# data[].attributes.body
จัดได้ว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันดับหนึ่งของเมืองซีอานเลย ภายในสุสานใช้เป็นสถานที่บรรจุพระบรมศพของจิ๋นซีฮ่องเต้ ทั้งทรัยพ์สมบัติต่างๆ ตลอดจนกองกำลังทหารดินเผากว่า 8,000 ตัว รถม้าอีก 40 คัน อีกทั้งเหล่านางสนมและนางกำนัลของพระองค์เองด้วย สิ่งเหล่านี้ ทำขึ้นมาเพื่อเป็นตัวแทนของข้าราชบริพารในการร่วมเดินทางไปยังปรโลกของจิ๋นซีฮ่องเต้ และเพื่อแสดงให้เห็นถึงศักยภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ซึ่งสุสารแห่งนี้นับได้ว่าเป็นความมหัศจรรย์อันยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติทีเดียว

# data[].attributes.location_name
Avenue of the Philippines, Freeport Area of Bataan, Mariveles, บาตาน ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.headline
Avenue of the Philippines, Freeport Area of Bataan, Mariveles, บาตาน ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.subject
Avenue of the Philippines, Freeport Area of Bataan, Mariveles, บาตาน ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.body
โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์ (อังกฤษ: Baroque Churches of the Philippines) คือชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของโบสถ์ยุคสเปน 4 แห่งในฟิลิปปินส์ ซึ่งได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก ใน พ.ศ. 2536 โบสถ์เหล่านี้ยังเป็นหนึ่งในสมบัติที่มีค่ามากที่สุดของประเทศฟิลิปปินส์รายชื่อ
โบสถ์ทั้ง 4 แห่ง มีดังต่อไปนี้

โบสถ์ซันอากุสตินในกรุงมะนิลาโบสถ์ซันตามาริอา จังหวัดอีโลโคสซูร์โบสถ์ซันอากุสตินหรือโบสถ์ปาไว จังหวัดอีโลโคสนอร์เตโบสถ์มียาเกา จังหวัดอีโลอีโล

โบสถ์เหล่านี้อยู่ในแถวหน้าของประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์ ไม่เพียงแต่ศาสนาคริสต์บนหมู่เกาะแต่เป็นกระดูกสันหลังทางการเมืองในยุคที่ปกครองโดยอาณานิคมสเปน เมื่อศาสนาและการเมืองถูกนับว่าเป็นหนึ่งเดียว สถาปัตยกรรมที่พิเศษของโบสถ์ไม่เพียงสะท้อนการปรับตัวของสถาปัตยกรรมลาตินอเมริกาหรือสเปนให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมท้องถิ่น (รวมถึงการหลอมรวมกับลักษณะเด่นของจีน)

โบสถ์เหล่านี้เป็นหัวข้อในการโจมตีโดยกลุ่มกบฏและหัวปฏิวัติท้องถิ่น ดังนั้นโบสถ์หลายแห่งมีการปรากฏป้อมปราการแทนที่การใช้งานทางศาสนาเพียงอย่างเดียว เป็นที่น่าสังเกตในกรณีของโบสถ์ซานตามาริอาซึ่งตั้งอยู่บนยอดของหุบเขา ถูกใช้งานในฐานะป้อมปราการในช่วงเวลาวิกฤต ส่วนโบสถ์มียาเกายังทนต่อการโจมตีบางครั้งบางคราวจากกลุ่มมุสลิมทางภาคใต้ นอกจากนี้ที่ตั้งของประเทศฟิลิปปินส์ตลอดจนวงแหวนแห่งไฟแปซิฟิก ทำให้มีการตระหนักถึงโครงสร้างที่ค้ำจุนและฐานรากของโบสถ์เหล่านั้น เนื่องจากมีความเสียหายที่รุนแรงในบางครั้ง แต่ในที่สุดก็มีการสร้างใหม่หลังจากเกิดแผ่นดินไหว

# data[].attributes.location_name
เกาะชวา อินโดนีเซีย

# data[].attributes.headline
เกาะชวา อินโดนีเซีย

# data[].attributes.subject
เกาะชวา อินโดนีเซีย

# data[].attributes.body
บุโรพุทโธ หรือ มหาสถูปโบโรบูดูร์ Borobudur Temple เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมากๆ ของ อินโดนีเซีย ตั้งอยู่บริเวณภาคกลางของ เกาะชวา ตั้งอยู่ที่ เมืองมาเกอลัง (Magelang)

คำว่า “Bara” ม่ความหมายถึง วิหาร หรือ วัด ส่วนคำว่า “Budur” หมายถึง ภูเขาสูง เมื่อนำมารวมกันจึงหมายถึง วัดหรือวิหารที่สร้างอยู่บนภูเขาสูง โดยตามความเชื่อของชาวพุทธ สื่อได้ว่าวัดที่สร้างไว้บนภูเขาในระดับที่สูงที่สุดความหมายคือ “ปรินิพาน” นั่นเอง
ด.ช.ณัฐดนัย บุญแปลง เลขที่11

# data[].attributes.attachment_link.title
มรดกโลกแห่งเอเชีย บุโรพุทโธ โบโรบูดูร์ Borobudur อินโดนีเซีย ศาสนสถานอันยิ่งใหญ่

# data[].attributes.attachment_link.description
     ในโลกเรานี้มีสถานที่สวยงาม ลึกลับ และเต็มไปด้วยเรื่องราวเก่าแก่ทางวัฒนธรรมมากมาย โดยเฉพาะใน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นดินแดนที่มีเอกลักษณ์ ความเ

# data[].attributes.location_name
Acueducto del Padre Tembleque, อีดัลโก เม็กซิโก

# data[].attributes.headline
Acueducto del Padre Tembleque, อีดัลโก เม็กซิโก

# data[].attributes.subject
Acueducto del Padre Tembleque, อีดัลโก เม็กซิโก

# data[].attributes.body
สะพานส่งน้ำระบบไฮดรอลิกบาทหลวงเทมเบิลคิว ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงภาคกลางของเม็กซิโก โดยสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 16 แสดงให้เห็นถึงการผสมผสานเทคนิคการก่อสร้างแบบดั้งเดิมได้เป็นอย่างดี
ด.ญ.วิมลศิริ พระวิสัตย์ เลขที่28 ม.2/5

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
บนโลกใบนี้มีหลากหลายเรื่องราวที่เรายังไม่รู้ และอีกหลายสถานที่ที่เรายังไม่เคยสัมผัส โดยเฉพาะมรดกโลกที่ควรค่าแก่การรักษา ซึ่งในปีนี้ทางยูเนสโก (UNESCO) ได้ประกาศรายชื่อ มรดกโลกแห่งใหม่จำนวน 27 แห่ง แบ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรม 24 แห่ง มรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แห่ง และมรดกโลกแบบผสมผสานวัฒนธรรมและธรรมชาติ 1 แห่ง จะเป็นที่ไหนกันบ้าง ตามไปดูเลย

มรดกทางวัฒนธรรม 24 แห่ง

Aqueduct of Padre Tembleque Hydraulic System เม็กซิโก

สะพานส่งน้ำระบบไฮดรอลิกบาทหลวงเทมเบิลคิว ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงภาคกลางของเม็กซิโก โดยสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 16 แสดงให้เห็นถึงการผสมผสานเทคนิคการก่อสร้างแบบดั้งเดิมได้เป็นอย่างดี

Arab-Norman Palermo and the Cathedral Churches of Cefalú and Monreale อิตาลี

คริสตจักรมหาวิหารของเซฟาลูและมอนเรลอาหรับปาแลร์โมนอร์แมนและ เป็นการผสมผสานในเรื่องของสังคม วัฒนธรรม และศาสนาที่มีความแตกต่างกันได้อย่างลงตัว โดยสืบเนื่องมาจากอาณาจักรนอร์แมนแห่งซิซิลี

Baekje Historic Areas เกาหลีใต้

พื้นที่ประวัติศาสตร์อาณาจักรแพกเจ บริเวณภาคกลางทางตะวันตกของเกาหลีใต้ หนึ่งในสามอาณาจักรโบราณในคาบสมุทรเกาหลี แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการทางเทคโนโลยี ศาสนา วัฒนธรรมและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างอาณาจักรโบราณทั้งเกาหลี จีน และญี่ปุ่น

Baptism Site "Bethany Beyond the Jordan" (Al-Maghtas) จอร์แดน

สถานที่บัพติศมาหรือล้างบาปในหมู่บ้านเบธานี อยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน เหนือทะเลเดดซีขึ้นไป เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ที่พระเยซูทำพิธีล้างบาปเป็นครั้งแรกริมแม่น้ำจอร์แดน

Champagne Hillsides, Houses and Cellars ฝรั่งเศส

หมู่บ้านและห้องใต้ดินชายเขาแชมเปญ สถานที่นี้จะทำให้เราเห็นถึงกระบวนการในการผลิตแชมเปญทั้งหมด เริ่มตั้งแต่ไร่องุ่นที่เก่าแก่ โรงหมัก ไปจนถึงร้านขายแชมเปญ ซึ่งได้เริ่มมาตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 17

Christiansfeld, a Moravian Church Settlement เดนมาร์ก

คริสเตียนเฟลด์ เป็นสถานที่ตั้งของคริสตจักรโมราเวียน และเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชุมชนชาวโปรเตสแตนต์

Climats, terroirs of Burgundy ฝรั่งเศส

ไร่องุ่นเบอร์กันดี ไคลเมตส์ เป็นพื้นที่ที่เหมาะสำหรับการปลูกองุ่นและการผลิตไวน์ที่มีมาตั้งแต่ยุคกลาง

Cultural Landscape of Maymand อิหร่าน

ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของเมมานด์ เป็นพื้นที่กึ่งแห้งแล้งอยู่ทางตอนกลางของอิหร่าน ที่มีกลุ่มชาวบ้านทำการเกษตรเลี้ยงสัตว์ในทุ่งหญ้ากลางภูเขา

Diyarbakır Fortress and Hevsel Gardens Cultural Landscape ตุรกี

สวนภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมเฮฟเซลและป้อมปราการไดยาร์บาเกีย อยู่บนพื้นที่สูงทางตอนเหนือของลุ่มน้ำไทกรีส เป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญมาตั้งแต่สมัยเฮเลนิสติกมาจวบจนถึงปัจจุบัน

Ephesus ตุรกี

เมืองกรีกโบราณเอฟืซัส เป็นที่ตั้งของวิหารแห่งอาร์ทีมิส หนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก และยังเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของผู้คนตั้งแต่สมัยเฮเลนิสติกที่มีต่อเนื่องมายาวนาน

Fray Bentos Cultural-Industrial Landscape อุรุกวัย

ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมและอุตสาหกรรมเฟรย์ เบนโตส พื้นที่แห่งนี้ เสนอกระบวนการผลิตเนื้อสัตว์ในระดับโลก ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่อยู่อาศัย หรือว่าพื้นที่อุตสาหกรรมการผลิตเนื้อสัตว์

Great Burkhan Khaldun Mountain and its surrounding sacred landscape มองโกเลีย

บริเวณอันศักดิ์สิทธิ์รอบภูเขาเบิร์กฮัน คอลดูน เชื่อว่าเป็นสถานที่เกิดและที่ฝังศพของเจงกีสข่าน และสถานที่แห่งนี้ยังเกี่ยวข้องกับการบูชาภูเขา

Necropolis of Bet She'arim: A Landmark of Jewish Renewal อิสราเอล

ป่าช้าเบทชีอาริม เป็นที่ฝังศพของชาวยิวนอกกรุงเยรูซาเลม ถือว่าเป็นสถานที่สำคัญแห่งการเริ่มต้นใหม่ของชาวยิว นอกจากนี้ยังเป็นคลังของงานศิลปะและจารึกในภาษากรีก อราเมอิก และฮิบรู

Rjukan-Notodden Industrial Heritage Site นอร์เวย์

เขตอุตสาหกรรมรยูกัน-นอทอดเดน ท่ามกลางภูเขาและแม่น้ำ กลับกลายเป็นเขตอุตสาหกรรมที่มีทั้งโรงไฟฟ้า โรงงาน ระบบขนส่ง และการวางผังเมืองที่ซับซ้อน

Rock Art in the Hail Region of Saudi Arabia ซาอุดีอาระเบีย

ศิลปะหินของภูมิภาคเฮลในซาอุดีอาระเบีย ได้จารึกร่องรอยการเดินทางของผู้คนในสมัยก่อนเอาไว้ในที่แห่งนี้

San Antonio Missions สหรัฐอเมริกา

สถานสอนศาสนาซาน อันโตนิโอ เป็นที่สอนศาสนาที่แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายขององค์ประกอบต่างๆ ตั้งอยู่ในรัฐเท็กซัส อเมริกา

Singapore Botanical Gardens สิงคโปร์

สวนพฤกษศาสตร์สิงคโปร์ เป็นสวนที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองสิงคโปร์ ศูนย์กลางการวิจัยและอนุรักษ์พันธุ์พืช ที่แสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการของพืชสวนเขตร้อนตั้งแต่สมัยเป็นอาณานิคมของอังกฤษ

Sites of Japan's Meiji Industrial Revolution: Iron and Steel, Shipbuilding and Coal Mining ญี่ปุ่น

สถานที่การปฏิวัติอุตสาหกรรมเมจิของญี่ปุ่น ที่แห่งนี้แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอันรวดเร็วของอุตสาหกรรมตั้งแต่ช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 โดยเป็นอุตสาหกรรมเหล็ก เหล็กกล้า การต่อเรือ และเหมืองถ่านหิน

Speicherstadt and Kontorhaus District with Chilehaus เยอรมนี

อาคารสถาปัตยกรรมเขตคอนทอร์เฮาส์และชีเลเฮาส์ ตรงจุดนี้ได้มีการเชื่อมโยงระหว่างพื้นที่คลังสินค้าขนาดใหญ่ มีอาคารสำนักงานต่างๆ ที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจากการค้าระหว่างประเทศ

Susa อิหร่าน

เมืองโบราณซูซา ที่มีหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของเมืองซ้อนกันมาตั้งแต่ช่วงห้าพันปีก่อนคริสตกาล เรื่อยมาจนถึงช่วงศตวรรษที่ 13

The Forth Bridge สหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์เหนือ

สะพานรถไฟเดอะโฟร์ท บริค์จ ที่เปิดใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ.1890 มาจนถึงปัจจุบัน และดำเนินการขนส่งผู้โดยสารและขนส่งสินค้าเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

The par force hunting landscape in North Zealand เดนมาร์ก

ภูมิทัศน์อุทยานล่าสัตว์ในเมืองนอร์ท ซีแลนด์ เป็นอุทยานล่าสัตว์ที่ถูกออกแบบมาอย่างเหมาะสมลงตัว

Tusi Sites จีน

ดินแดนชนเผ่าโบราณตูซี ที่เป็นระบบการบริหารชนกลุ่มน้อยของรัฐบาลในสมัยก่อน ที่มีการบริหารจัดการเป็นอย่างดี ทำให้ชนกลุ่มน้อยยังสามารถรักษาอัตลักษณ์และวิถีชีวิตของตัวเองไว้ได้

Routes of Santiago de Compostela: Camino Francés and Routes of Northern Spain สเปน

คามิโน ฟรานเซส และนอร์ธเทิร์น สเปน เป็นเส้นทางแห่งนครซานเตียโกเดกอมโปสเตลา เป็นสถานที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพ มีความพิเศษตรงที่มีสายพันธุ์พืชเฉพาะถิ่นอย่างไลเคน มอส และพืชดอกบางชนิด

มรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แห่ง

Cape Floral Region Protected Areas แอฟริกาใต้

เขตพื้นที่คุ้มครองพันธุ์ดอกไม้ เป็นพื้นที่เชื่อมโยงเส้นทางแสวงบุญในภาคเหนือของสเปน

Phong Nha - Ke Bang National Park เวียดนาม

อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง เป็นศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพจากทั่วโลก

มรดกโลกแบบผสมผสานวัฒนธรรมและธรรมชาติ 1 แห่ง

Blue and John Crow Mountains จาเมกา

เทือกเขาสีฟ้าจอห์นโครว์ เป็นอุทยานแห่งชาติของเวียดนามที่มีทั้งภูเขาหินปูนและป่าเขตร้อน เกิดเป็นเทือกเขาสีฟ้าที่สวยงาม

Cr. http://whc.unesco.org/en/newproperties มรดกโลกมาเก๊า 30 MACAO WORLD HERITAGE สนใจโปรแกรมทัวร์ต่างประเทศในราคาที่ประะหยัดกับเรา คลิกเลย
พูดคุย เกี่ยวกับบทความนี้

# data[].attributes.attachment_link.description
บนโลกใบนี้มีหลากหลายเรื่องราวที่เรายังไม่รู้ และอีกหลายสถานที่ที่เรายังไม่เคยสัมผัส โดยเฉพาะมรดกโลกที่ควรค่าแก่การรักษา ซึ่งในปีนี้ทางยูเนสโก (UNESCO) ได้ประกาศรายชื่อ มรดกโลกแห่งใหม่จำนวน 27 แห่ง ...

# data[].attributes.body
สุโขทัย (เดิมสะกดว่า ศุโขไทย)[3] เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคกลางตอนบนหรือบางแห่งแบ่งเป็นภาคเหนือตอนล่าง ของประเทศไทย มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดแพร่ อุตรดิตถ์ พิษณุโลก กำแพงเพชร ตาก และลำปาง (เรียงตามเข็มนาฬิกาจากด้านเหนือ) มีแม่น้ำสายสำคัญไหลผ่านคือแม่น้ำยม เป็นที่ตั้งอาณาจักรแรกของชนชาติไทยเมื่อกว่า 700 ปีที่ผ่านมา คำว่า "สุโขทัย" มาจากคำสองคำคือ "สุข+อุทัย" มีความหมายว่า "รุ่งอรุณแห่งความสุข "

ด.ญ.โชติกา  แสงสลวย เลขที่10 ม.2/5

# data[].attributes.location_name
ปรัมบานัน Jalan Raya Solo - Yogyakarta, Kranggan, Bokoharjo, Sleman Regency, ยอกยาการ์ตา อินโดนีเซีย

# data[].attributes.headline
ปรัมบานัน Jalan Raya Solo - Yogyakarta, Kranggan, Bokoharjo, Sleman Regency, ยอกยาการ์ตา อินโดนีเซีย

# data[].attributes.subject
ปรัมบานัน Jalan Raya Solo - Yogyakarta, Kranggan, Bokoharjo, Sleman Regency, ยอกยาการ์ตา อินโดนีเซีย

# data[].attributes.body
จันดีปรัมบานัน (อินโดนีเซีย: Candi Prambanan) หรือ จันดีราราจงกรัง (อินโดนีเซีย: Candi Rara Jonggrang; ชวา: ꦫꦫꦗꦺꦴꦁꦒꦿꦁ, อักษรโรมัน: Rara Jonggrang) คือเทวสถานในศาสนาฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย อุทิศแด่พระตรีมูรติ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครยกยาการ์ตา ตรงบริเวณเขตจังหวัดชวากลางกับจังหวัดยกยาการ์ตาประมาณ 17 กิโลเมตร (11 ไมล์)[1] ตัววัดนั้นสร้างขื้นเมื่อราว พ.ศ. 1390 แต่หลังจากสร้างเสร็จได้ไม่นาน ตัววัดก็ถูกทอดทิ้งและถูกปล่อยให้ทรุดโทรมตามกาลเวลา เมื่อถึง พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) จึงได้มีการเริ่มบูรณะวัดขึ้นมา การบูรณะการของสิ่งก่อสร้างหลักสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2496 (ค.ศ. 1953)
ด.ช.จักรธร เดชเสน เลขที่6

# data[].attributes.location_name
พระราชวังต้องห้าม 景山前街东城区 ปักกิ่ง จีน

# data[].attributes.headline
พระราชวังต้องห้าม 景山前街东城区 ปักกิ่ง จีน

# data[].attributes.subject
พระราชวังต้องห้าม 景山前街东城区 ปักกิ่ง จีน

# data[].attributes.body
พระราชวังต้องห้าม (จีน: 紫禁城; พินอิน: Zǐjìn Chéng จื่อจิ้นเฉิง; อังกฤษ: Forbidden City) หรือพระราชวังกู้กง จากชื่อภาษาจีน แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เมืองต้องห้ามสีม่วง" พระราชวังต้องห้ามตั้งอยู่ใจกลางของกรุงปักกิ่ง เมืองหลวงของประเทศจีน เป็นพระราชวังหลวงมาตั้งแต่สมัยกลางราชวงศ์หมิงจนถึงราชวงศ์ชิง พระราชวังต้องห้ามยังเป็นที่รู้จักกันในนามของ พิพิธภัณฑ์พระราชวัง (ภาษาจีน: 故宫博物院; พินอิน: Gùgōng Bówùyùan) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 720,000 ตารางเมตร หรือ 450 ไร่ (0.72 ตร.กม.) อาคาร 980 หลัง[2] พระราชวังต้องห้ามมีห้องทั้งหมด 9,999 ห้อง[3] และมีพระที่นั่ง 75 องค์ หอพระสมุด และห้องลับต่าง ๆ อีกมาก ทั้งยังมีสวน ลานกว้าง และทางเดินเชื่อมกันโดยตลอด มีคูและกำแพงที่สูงถึง 11 เมตร[4] ล้อมรอบ พระราชวังต้องห้ามใช้ระยะก่อสร้างประมาณ 14 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1406 จนถึง ค.ศ. 1420
ด.ญ.พิชญา วะริวงษ์ เลขที่21 2/5

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ผู้มีส่วนร่วมกับโครงการวิกิมีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.title
พระราชวังต้องห้าม - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
พระราชวังต้องห้าม (จีน: 紫禁城; พินอิน: Zǐjìn Chéng จื่อจิ้นเฉิง; อังกฤษ: Forbidden City) หรือพระราชวังกู้กง จากชื่อภาษาจีนสามารถแปลตามตัวอักษรได้ว่า ”เมืองต้องห้ามสีม่วง” พระราชวังต้องห้ามตั้งอยู่ใจกลางของกรุงปักกิ่ง เมืองหลวงของประเทศจีน โดยเป็นพระราชวังหลวงมาตั้งแต่สมัยกลางราชวงศ์หมิงจนถึงราชวงศ์ชิง พระราชวังต้องห้ามยังเป็นที่รู้จักกันในนามของ พิพิธภัณฑ์พระราชวัง (ภาษาจีน: 故宫博物院; พินอิน: Gùgōng Bówùyùan) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 720,000 ตารางเมตร หรือ 450 ไร่ (0.72 ตร.กม.) อาคาร 980 หลัง[2] พระราชวังต้องห้ามมีห้องทั้งหมด 9,999 ห้อง[3] และมีพระที่นั่ง 75 องค์ หอพระสมุด และห้องลับต่าง ๆ อีกมาก ทั้งยังมีสวน ลานกว้าง และทางเดินเชื่อมกันโดยตลอด มีคูและกำแพงที่สูงถึง 11 เมตร[4] ล้อมรอบ พระราชวังต้องห้ามใช้ระยะเวลาก่อสร้างประมาณ 14 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1406 จนถึง ค.ศ. 1420

# data[].attributes.location_name
มณฑลเหลียวหนิง จีน

# data[].attributes.headline
มณฑลเหลียวหนิง จีน

# data[].attributes.subject
มณฑลเหลียวหนิง จีน

# data[].attributes.body
พระราชวังต้องห้าม (จีน: 紫禁城; พินอิน: Zǐjìn Chéng จื่อจิ้นเฉิง; อังกฤษ: Forbidden City) หรือพระราชวังกู้กง จากชื่อภาษาจีน แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เมืองต้องห้ามสีม่วง" พระราชวังต้องห้ามตั้งอยู่ใจกลางของกรุงปักกิ่ง เมืองหลวงของประเทศจีน เป็นพระราชวังหลวงมาตั้งแต่สมัยกลางราชวงศ์หมิงจนถึงราชวงศ์ชิง พระราชวังต้องห้ามยังเป็นที่รู้จักกันในนามของ พิพิธภัณฑ์พระราชวัง (ภาษาจีน: 故宫博物院; พินอิน: Gùgōng Bówùyùan) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 720,000 ตารางเมตร หรือ 450 ไร่ (0.72 ตร.กม.) อาคาร 980 หลัง[2] พระราชวังต้องห้ามมีห้องทั้งหมด 9,999 ห้อง[3] และมีพระที่นั่ง 75 องค์ หอพระสมุด และห้องลับต่าง ๆ อีกมาก ทั้งยังมีสวน ลานกว้าง และทางเดินเชื่อมกันโดยตลอด มีคูและกำแพงที่สูงถึง 11 เมตร[4] ล้อมรอบ พระราชวังต้องห้ามใช้ระยะก่อสร้างประมาณ 14 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1406 จนถึง ค.ศ. 1420

พิพิธภัณฑ์พระราชวัง
故宫博物院ประตูเสินอู่เหมิน ประตูด้านทิศเหนือ มีป้ายตัวอักษรด้านล่างอ่านว่า "พิพิธภัณฑ์พระราชวัง" (故宫博物院)
วิกิมีเดีย | © โอเพนสตรีทแมพ

ก่อตั้ง

| ค.ศ. 1925

ที่ตั้ง

| 4 ถนนจิ่งชานเฉียน เขตตงเฉิง ปักกิ่ง

ภัณฑารักษ์

| ชาน จี่ เซียง

สถาปนิก

| ไคว่ เซียง

พระราชวังแห่ง
ราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง
ในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง *

แหล่งมรดกโลก โดย ยูเนสโก

ประเทศ

| กรุงปักกิ่ง (พระราชวังต้องห้าม) และ มณฑลเหลียวหนิง (พระราชวังเฉิ่นหยาง)  จีน

ประเภท

| มรดกโลกทางวัฒนธรรม

ประวัติการขึ้นทะเบียน

ขึ้นทะเบียน

| 2530 (คณะกรรมการสมัยที่ 11)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก

พระราชวังต้องห้ามตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจตุรัสเทียนอันเหมิน นักท่องเที่ยวสามารถเข้าเยี่ยมชมพระราชวังต้องห้ามได้ผ่านทางจตุรัสนี้ผ่านประตูเทียนอันเหมิน บริเวณรอบจตุรัสเทียนอันเหมินเรียกว่า "อาณาเขตหลวง" มีสถานที่สำคัญรายล้อมอยู่โดยรอบ เช่น มหาศาลาประชาคม ในอดีต พระราชวังแห่งนี้เป็นเขตหวงห้ามไม่ไห้ประชาชนเข้า แม้แต่ข้าราชการชั้นสูงก็ยังต้องขออนุญาตเป็นกรณีพิเศษ จึงเป็นเหตุที่เรียกพระราชวังนี้ว่า "พระราชวังต้องห้าม" จักรพรรดิจะประทับอยู่ในพระราชวังแห่งนี้โดยกั้นพระองค์จากโลกภายนอก มีสนมกำนัล ขันที และข้าหลวงคอยรับใช้ คนเหล่านี้ต้องอาศัยอยู่ในนครต้องห้ามตลอดชีวิตเพื่อตอบสนองความสำราญของจักรพรรดิ ในพระราชวังต้องห้ามจะมีวิเสท 6,000 คนคอยประกอบพระกระยาหาร มีสนมกำนัล 9,000 นาง และมีขันที 70,000 คน คอยดูแล

แม้ว่าประเทศจีนจะไม่มีสถาบันพระมหากษัตริย์แล้ว พระราชวังต้องห้ามก็ยังคงเป็นสัญลักษณ์ของประเทศจีน ภาพประตูเทียนอันเหมินยังคงปรากฏอยู่ในตราประจำสาธารณรัฐประชาชนจีน นอกจากนี้ พระราชวังต้องห้ามยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งไม่นานมานี้ทางรัฐบาลจีนได้มีนโยบายจำกัดปริมาณนักท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สภาพของอาคารและสวนหย่อมไว้

ยูเนสโกได้ประกาศให้พระราชวังต้องห้ามร่วมกับพระราชวังเฉิ่นหยางเป็นหนึ่งในมรดกโลกในนาม พระราชวังหลวงแห่งราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงในปักกิ่งและเฉิ่นหยาง เมื่อ ค.ศ. 1987
ด.ญ.กรรฐิกา เสือกลิ่น เลขที่2 ห้อง2/5

# data[].attributes.body
ป้อมปราการฮวาซอง ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์โซซอน เพื่อเป็นที่ฝังพระศพของมกุฎราชกุมารแห่งโชซ็อนและ
พระเจ้าย็องโจ กำแพงป้อมปราการทอดยาวเป็นระยะทาง 5.52 กม มีประตูสี่ด้านและทั้งสี่ประตูหันหน้าไปทางแต่ละทิศทาง ประตู Janganmun (ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ) ประตู Paldalmun (ใต้), Changnyongmun (ตะวันออก) และ Hwaseomun (ตะวันตก) ศาลาที่ตั้งอยู่ด้านบนประตูเรียกว่า Hwahongmun  สถานที่แห่งนี้ก็จะมีการการแสดงและการจัดงานและงานต่างๆและงานเทศกาลวัฒนธรรม Suwon Hwaseong ( เฉลิมฉลองป้อมฮวาซอง ของชาวเมืองซูวอน ) จะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ยังสถานที่แห่งนี้ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของทุกปี

ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกโลก (UNESCO)เมื่อปี 1997

ที่ตั้ง  Gyeonggi-do

การเดินทาง รถไฟใต้ดินสาย ลงสถานี Suwon Station จากนั้นให้ข้นรถประจำทางต่อหมายเลข 2, 7, 7-2, 8 ไปลงป้าย Jongno 4-geori
ด.ญ อรจิรา อินธิแสง เลขที่36 2/5

# data[].attributes.location_name
ปราสาทฮิเมะจิ 68 Honmachi, ฮิเมะจิ จังหวัดเฮียวโงะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.headline
ปราสาทฮิเมะจิ 68 Honmachi, ฮิเมะจิ จังหวัดเฮียวโงะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.subject
ปราสาทฮิเมะจิ 68 Honmachi, ฮิเมะจิ จังหวัดเฮียวโงะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.body
ปราสาทฮิเมจิ (ญี่ปุ่น: 姫路城; โรมาจิ: Himeji-jo; อังกฤษ: Himeji Castle) เป็นปราสาทญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเมืองฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโงะ เป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งที่เหลือรอดมาจากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538 ปราสาทฮิเมจิได้รับการยกย่องจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกและสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2536 ถือว่าเป็น 1 ใน 3 ปราสาทที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น โดยอีก 2 แห่งคือ ปราสาทมัตสึโมโตะ และปราสาทคูมาโมโตะ และยังเป็นปราสาทที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นนิยมเรียกในชื่อว่า "ปราสาทนกกระสาขาว" หรือ ฮากุระโจ[1] ซึ่งมีที่มาจากพื้นผิวปราสาทภายนอกซึ่งมีสีขาวสว่าง ในปัจจุบันปราสาทฮิเมจิได้ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นและมรดกโลก
เมื่อปี 1346 อากามัตสึ ซาดาโนริ ได้วางแผนที่จะสร้างปราสาทขึ้นที่เชิงเขาฮิเมจิที่ซึ่งอากามัตสึ โนริมุระ ได้สร้างวัดโชเมียวขึ้น หลังจากอากามัตสึเสียชีวิตในสงครามคากิตสึ ตระกูลยามานะได้เข้าครอบครองปราสาท แต่หลังจากสงครามโอนิน ตระกูลอากามัตสึก็ยึดปราสาทกลับมาได้อีกครั้ง

ปี 1580 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ได้เข้ามาเป็นผู้ปกครองปราสาท และมีการสร้างหออาคารหลักสูง 3 ชั้น ดำเนินการโดยคูโรดะ โยชิตากะ

หลังจากสงครามเซกิงาฮาราปี ค.ศ. 1601 โทกูงาวะ อิเอยาซุได้ยกปราสาทฮิเมจิให้แก่อิเกดะ เทรูมาซะุ อิเกดะได้ดำเนินการต่อเติมปราสาทเป็นเวลา 8 ปี จนเป็นรูปลักษณ์อย่างที่เห็นในปัจจุบัน ส่วนต่อเติมส่วนสุดท้าย คือ วงเวียนด้านตะวันตก เสร็จสมบูรณ์เมื่อปี 1618

เมื่อสิ้นสุดยุคเอโดะ ปราสาทฮิเมจิเป็นหนึ่งในสมบัติชิ้นสุดท้ายของไดเมียวโทซามะ ขณะนั้นปราสาทถูกปกครองโดยทายาทของซากาอิ ทาดาซูมิ จนกระทั่งเมื่อเข้าสู่ยุคเมจิใน ค.ศ. 1868 รัฐบาลใหม่ของญี่ปุ่นได้ส่งกองกำลังภายใต้การบังคับบัญชาของทายาทของอิเกดะ เทรูมาซะ เข้าบุกปราสาท และขับไล่ผู้ปกครองออกไป

ปราสาทฮิเมจิถูกทิ้งระเบิดใน ค.ศ. 1945 เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่าพื้นที่โดยรอบส่วนใหญ่จะถูกเผาทำลาย แต่ปราสาทยังคงตั้งอยู่ได้โดยแทบไม่เสียหาย

ด.ช.ธนพล วันดอนแดง เลขที่14 ชั้น 2/5

# data[].attributes.body
อะโครโพลิส (Acropolis) คือ ป้อมปราการที่อยู่บนเทือกเขาสูง ซึ่งมีอยู่หลายจุดใน ประเทศกรีซ อะโครโพลิสที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ อะโครโพลิสแห่งเอเธนส์ (Acropolis of Athens) ซึ่งมีวิหารสามแห่ง คือ วิหารพาร์เทนอน (Parthenon) วิหารอิเรกเทียม (Erechtheum) และมีโรงละครอีกสองแห่งคือ โรงละครเฮโรเดส อัตติกัส (Theatre of Atticus) และ โรงละครไดอะไนซัส (Theatre of Dionysus) ค่ะ

ที่นี่ถือได้ว่า เป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชิ้นสำคัญของโลกเลยก็ว่าได้ เป็น อารยธรรมโบราณ ซึ่งสถานที่ที่ยังมีสิ่งก่อสร้างซึ่งแสดงให้เห็นถึงความรุ่งเรือง และความรู้ความสามารถของคนในยุคก่อน ความท้าทายในการเที่ยวชมที่นี่เป็นสิ่งที่นักท่องเที่ยวหลายคนถวิลหา เพราะจะต้องเลาะไปตามทางเดินที่อยู่ตรงแนวเนินเขาที่ทั้งสูง และชัน แต่สำหรับนักท่องเที่ยวสายโบราณคดี และผู้ที่ชื่นชอบประวัติศาสตร์แล้ว ที่นี่เป็นจุดที่ต้องไปสักครั้งหนึ่งให้

ด.ช สิปปภาส ธนชัยทิมากร เลขที่30 ม.2/5

# data[].attributes.attachment_link.description
Find local businesses, view maps and get driving directions in Google Maps.

# data[].attributes.body
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน สุสานหลวงของเกาหลีเป็นสถานที่มรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการบำรุงรักษาเป็นอย่างดีซึ่งเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับประวัติศาสตร์ของเกาหลีในกว่า 500  ปี สุสานฝังอยู่กับกษัตริย์และราชินีรวมถึงพระมหากษัตริย์ที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระราชาหรือราชินีแห่งราชวงศ์โชซอน สุสานราชวงศ์ราชวงศ์ทั่วโลกได้รับการเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีตลอดมาหลายร้อยปี เพื่อเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมให้คนรุ่นหลังได้ระลึกถึงและเคารพความงามและความสำคัญทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวเกาหลีนั่นเอง

ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกโลก (UNESCO)เมื่อ 2009

ที่ตั้ง Gangwon-do

การเดินทาง  จากสถานีขนส่ง Seoul Express Bus Terminal ใช้รถบัสประจำทางไปยัง Yeoju Bus Terminal แล้วให้ขึ้นรถสาย 965-1 ไปลงยัง Hyoreung bus stop
ด.ญ.กาญจนา โสดานิล เลขที่5 ชั้น ม.2/5

# data[].attributes.body
พระราชวังชางด็อกกุง เป็นพระราชวังหลักสำหรับราชวงศ์โชซอนและเป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของของประเทศเกาหลีใต้ บริเวณพระราชวังประกอบด้วยพระราชวังอาคารพำนักของพระราชวงศ์และสวนหลังบ้าน ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนสำหรับพระมหากษัตริย์ในอดีต สวนด้านหลังของพระราชวัง Changdeokgung ถูกสร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้า Taejong และเป็นที่พำนักสำหรับสมาชิกในราชวงศ์ มีต้นไม้และพืชพันธ์นานาชนิดกว่า 56,000 ชนิด อาคารที่ถูกออกแบบสร้างขึ้นมาตามรูปแบบของพระราชวังเดิม มีลักษณะที่โดดเด่น สวยงาม พื้นที่ทั้งหมดถูกปรับปรุงและบูรณะขึ้นมาแต่ยังคงกลิ่นอายรูปแบบเดิมๆเพื่อสื่อให้เห็นถึงวัฒนธรรมเกาหลีตามต้นฉบับ จึงเป็นมรดกทางประวิติศาสตร์ที่มีคุณค่ามากนั่นเอง

ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกโลก (UNESCO)เมื่อปี 1997

ที่ตั้ง  Jongno-gu, Seoul

การเดินทาง  รถไฟใต้ดินโซลสาย 3 ลงสถานี Anguk Station ทางออกที่ 3 เดินตรงออกจากสถานีเพียง 5 นาทีเท่านั้น
ด.ญ ปวีณอร ศีลพันธ์ เลขที่41 ม.2/5

# data[].attributes.headline
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ (จีน: 高句丽王城、王陵及贵族墓葬)

# data[].attributes.subject
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ (จีน: 高句丽王城、王陵及贵族墓葬)

# data[].attributes.body
เมืองหลวงและสุสานของ อาณาจักรโคกูรยอ โบราณ (จีน: 高句丽王城、王陵及贵族墓葬) คือแหล่งมรดกโลกที่ประกอบด้วยแหล่งโบราณคดีในเมือง 3 เมือง ได้แก่ เมืองอู๋นฺหวี่ชาน ในมณฑลเหลียวหนิง เมืองกั๋วเน่ย (กุกแนซง - ตามภาษาเกาหลี) และเมืองหวันตูชาน (ฮวันโด - ตามภาษาเกาหลี) ในมณฑลจี๋หลิน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนและสุสานอีก 40 แห่ง ซึ่งเป็นของราชวงศ์ 14 แห่ง และขุนนาง 26 แห่ง ทั้งหมดแสดงถึงร่องรอยวัฒนธรรมโกคูรยอซึ่งได้มีอำนาจเหนือบางส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและคาบสมุทรเกาหลี ในช่วง 277 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ปี ค.ศ. ที่ 668แหล่งโบราณคดีในเมืองอู๋หนิ่วได้ทำการขุดค้นไปเพียงเล็กน้อย ส่วนเมืองกั๋วเน่ย ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองจี๋หนิงในปัจจุบันนั้นได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงของโคกูรยอได้ย้ายไปตั้งที่กรุงเปียงยาง และสำหรับเมืองหวันตู หนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอนั้น ได้มีร่องรอยของพระราชวังและสุสานจำนวนกว่า 37 แห่ง
"(เป็นมรดกโลกเมื่อ)" เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาดังต่อไปนี้

ด.ญ.อริสรา เพ็งพา เลขที่37ม.2/5

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ ( จีน: 高句丽王城、王陵及贵族墓葬) คือแหล่งมรดกโลกที่ประกอบด้วยแหล่งโบราณคดีในเมือง 3 เมือง ได้แก่ เมืองอู๋นฺหวี่ชาน ใน มณฑลเหลียวหนิง เมืองกั๋วเน่ย (กุกแนซง - ตามภาษาเกาหลี) และเมืองหวันตูชาน (ฮวันโด - ตามภาษาเกาหลี) ใน มณฑลจี๋หลิน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน และสุสานอีก 40 แห่ง ซึ่งเป็นของราชวงศ์ 14 แห่ง และขุนนาง 26 แห่ง ทั้งหมดแสดงถึงร่องรอยวัฒนธรรม โกคูรยอซึ่งได้มีอำนาจเหนือบางส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและ คาบสมุทรเกาหลี ในช่วง 277 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ปี ค.ศ. ที่ 668

แหล่งโบราณคดีในเมืองอู๋หนิ่วได้ทำการขุดค้นไปเพียงเล็กน้อย ส่วนเมืองกั๋วเน่ย ซึ่งตั้งอยู่ในเมือง จี๋หนิงในปัจจุบันนั้นได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงของโคกูรยอได้ย้ายไปตั้งที่กรุง เปียงยาง และสำหรับเมืองหวันตู หนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอนั้น ได้มีร่องรอยของพระราชวังและสุสานจำนวนกว่า 37 แห่ง

เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่ เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วย ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์

(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม

(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา

# data[].attributes.attachment_link.title
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ ( จีน: 高句丽王城、王陵及贵族墓葬) คือแหล่งมรดกโลกที่ประกอบด้วยแหล่งโบราณคดีในเมือง 3 เมือง ได้แก่ เมืองอู๋นฺหวี่ชาน ใน มณฑลเหลียวหนิง เมืองกั๋วเน่ย (กุกแนซง - ตามภาษาเกาหลี) และเมืองหวันตูชาน (ฮวันโด - ตามภาษาเกาหลี) ใน มณฑลจี๋หลิน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน และสุสานอีก 40 แห่ง ซึ่งเป็นของราชวงศ์ 14 แห่ง และขุนนาง 26 แห่ง ทั้งหมดแสดงถึงร่องรอยวัฒนธรรม โกคูรยอซึ่งได้มีอำนาจเหนือบางส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและ คาบสมุทรเกาหลี ในช่วง 277 ปีก่อน ค.ศ. จนถึง ปี ค.ศ. ที่ 668 แหล่งโบราณคดีในเมืองอู๋หนิ่วได้ทำการขุดค้นไปเพียงเล็กน้อย ส่วนเมืองกั๋วเน่ย ซึ่งตั้งอยู่ในเมือง จี๋หนิงในปัจจุบันนั้นได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงของโคกูรยอได้ย้ายไปตั้งที่กรุง เปียงยาง และสำหรับเมืองหวันตู หนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอนั้น ได้มีร่องรอยของพระราชวังและสุสานจำนวนกว่า 37 แห่ง เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ.

# data[].attributes.body
ศาลเจ้าจงมโย เป็นสถานที่หลักสำหรับราชวงศ์โซซอนในการสักการบูชาและทำพิธีเก่าแก่ Jongmyo Jaerye ถือเป็นพิธีที่เก่าแก่โบราณ เป็นประเพณีที่มีการอนุรักษ์กันไว้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นการเล่นดนตรีพื้นบ้าน การเต้นรำ ที่มีต้นกำเนิดมานานกว่า 500 ปีที่ผ่านมาและในช่วงเดือนพฤษภาคมจะมีการจัดงานเทศกาลวัฒนธรรมเกาหลีจะจัดขึ้นพร้อมกับงานเทศกาลมรดกทางวัฒนธรรมอื่น ๆ อีกมากมาย ที่เป็นวัฒนธรรมที่มีเสน่ห์น่าสนใจของเกาหลีในอดีตที่ผ่านมา

ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกโลก (UNESCO)เมื่อปี 1995

ที่ตั้ง   Jongno-gu, Seoul

การเดินทาง   รถไฟใต้ดินสาย 1,3,5 ลงสถานี Jongno3(sam)-ga Station ทางออกที่ 11

หรือขึ้นรถบัสประจำทาง หมายเลข 111, 201, 260, 262, 270, 271, 721, N15, N62   Jongno 4(sa)-ga.Jongmyo Shrine Bus Stop.
ชื่อ สุภัสสรา นัยนามาศ เลขที่33 ม.2/5

# data[].attributes.body
สวนชาลิมาร์  (Shalamar Gardens) เป็นกลุ่มสวนเปอร์เซีย ตั้งอยู่ที่เมืองลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน[1] เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1637[2] และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1641 ควบคุมการสร้างโดยคาลิลุเลาะห์ ข่าน ขุนนางในราชสำนักจักรพรรดิชาห์ชะฮันแห่งจักรวรรดิโมกุล ร่วมกับอาลี มาร์ดาน ข่านและมุลละ อะลอล มอล์ก ตูนี แต่เดิมที่ดินที่สร้างสวนเป็นของตระกูลเมียนแห่งเมืองบักบันปุระ ภายหลังจักรพรรดิชาห์ชะฮันพระราชทานพระราชานุญาตให้ตระกูลนี้เป็นผู้ดูแลสวนเป็นการตอบแทนที่ถวายที่ดิน สวนชาลิมาร์อยู่ในการดูแลของตระกูลเมียนนานกว่า 350 ปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1962  โมฮัมหมัด อัยยุบข่าน อดีตประธานาธิบดีปากีสถานประกาศให้สวนชาลิมาร์อยู่ในการดูแลของรัฐ
สวนชาลิมาร์มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมด้านขนาน มีกำแพงสูงที่มีลวดลายวิจิตรล้อมรอบ จากด้านทิศเหนือถึงทิศใต้ยาว 658 เมตรและจากด้านทิศตะวันออกถึงทิศตะวันตกยาว 258 เมตร มีสามชั้น แต่ละชั้นสูง 4-5 เมตร ชั้นล่างสุดมีชื่อว่า "ผู้มอบชีวิต" (Hayat Baksh), ชั้นกลางชื่อว่า "ผู้มอบความดีงาม" (Faiz Baksh) และชั้นบนสุดมีชื่อว่า "ผู้มอบความพึงใจ" (Farah Baksh) ภายในสวนมีน้ำพุทั้งหมด 410 แห่ง (ชั้นล่าง 153 แห่ง, ชั้นกลาง 152 แห่งและชั้นบนสุด 105 แห่ง) นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ใช้สอยอื่น ๆ เช่น ศาลา, สระน้ำ, โถง, หอสูงและหลุมฝังศพ[3]
ในปี ค.ศ. 1981 สวนชาลิมาร์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมร่วมกับป้อมลาฮอร์[4]
ด.ญนันท์นภัส ขันธเกษ เลขที่ 21 ม.2|7

# data[].attributes.body
หมู่บ้านชิราคาวาโกะ Historic Villages of Shirakawa-go and Gokayama ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงฮิดะ เป็นหมู่บ้านชาวนาที่มีเอกลักษณ์ของตัวเองมานานนับศตวรรต และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ค.ศ.1995 ความโดดเด่นของที่นี่คือตัวบ้านในหมู่บ้าน ซึ่งเรียกว่าบ้านแบบ กัสโซสึคุริ (Gassho-Zukuri) ทำด้วยหญ้าหนาๆ เพื่อให้สามารถรับน้ำหนักของหิมะที่ตกลงมาอย่างหนาในช่วงฤดูหนาวหมู่บ้านชิราคาวาโกะ ตั้งอยู่บนภูเขาในเขตจังหวัดกิฟูและโทยาม่า (Gifu and Toyama Prefectures) ทางตอนกลางของเกาะฮอนชู ประกอบไปด้วยบ้านเรือนที่มีอายุเก่าแก่กว่า 200-300 ปี กระจายไปในแนวเหนือ-ใต้ ตามที่ราบแคบๆ ที่ขนานไปกับแม่น้ำโชกาวะ (Shokawa River) ประกอบกันถึง 16 หมู่บ้าน
ด.ญ.ปัทมา อ่วมรัมย์ ม.2/7 เลขที่ 24

# data[].attributes.body
เป็นเมืองท่าริมฝั่งแม่น้ำมันดาวี ในการปกครองของสุลต่านแห่งบิจาปูร์ เพื่อทดแทนเมืองโกวาปุริ (Govapuri) ซึ่งตั้งอยู่ถัดไปทางใต้ไม่กี่กิโลเมตร และเคยเป็นเมืองท่าสำคัญในสมัยกษัตริย์แห่งจักรวรรดิวิชัยนคร นอกจากนี้เมืองกัวนี้ยังทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงแห่งที่สองตั้งแต่สมัยของราชวงศ์เอดิลชะฮี (Adil Shahi) ซึ่งในขณะนั้นเมืองนั้นล้อมรอบด้วยคูเมือง และเป็นที่ตั้งของพระราชวังแห่งชาห์ รวมทั้งมัสยิด และโบสถ์ต่าง ๆ ต่อมาในปีค.ศ. 1510 ได้ถูกยึดเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกสในฐานะศูนย์กลางการปกครอง และต่อมาในปีค.ศ. 1759 เมืองหลวงแห่งนี้จึงได้ถูกย้ายไปยังปณชี ซึ่งในขณะนั้นเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ห่างไปราว 9 กิโลเมตรทางทิศตะวันตก

ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมืองแห่งนี้ยังเป็นศูนย์กลางการเผยแพร่คริสต์ศาสนาของดินแดนตะวันออก[1] โดยเป็นที่ตั้งของคณะนักบวชคาทอลิกทุกสาขา[2] ประชากรในอดีตนั้นเคยสันนิษฐานว่ามากถึง 2 แสนคนในปีค.ศ. 1543 ซึ่งมาลาเรียและอหิวาตกโรคได้ระบาดทั่วเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 จึงถูกทิ้งร้างลงเหลือประชากรเพียง 1,500 คนในปีค.ศ. 1775 ซึ่งทำให้การปกครองนั้นย้ายไปยังเมืองขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่ใกล้ ๆ คือ ปณชี ในขณะที่เมืองเก่าแห่งนี้ยังมีฐานะเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการตั้งแต่นั้นมาจนกระทั่งปีค.ศ. 1843 จึงย้ายมาที่ปณชี โดยเรียกเป็นภาษาโปรตุเกสว่า "นอวาโกอา" (Nova Goa - กัวใหม่) ในขณะที่เมืองหลวงเดิมเรียกว่า "แวลยาโกอา" (Velha Goa - กัวเก่า) เพื่อแยกกันกับเมืองแห่งใหม่อย่างชัดเจน

ด.ช.ณัฐรัช ภูพวก เลขที่16 2/7

# data[].attributes.location_name
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.headline
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.subject
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.body
"พุกาม" เป็นเมืองโบราณของเมียนมา มีคุณค่าทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมด้วยเจดีย์เก่าแก่ ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ประเทศพม่า ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง 13 เมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรพุกาม อาณาจักรแห่งแรกของชาวพม่า ในช่วงรุ่งเรืองสูงสุดของอาณาจักรระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 13 มีวัด เจดีย์ และอาราม กว่า 10,000 แห่ง ถูกสร้างขึ้นบนที่ราบพุกามเพียงแห่งเดียว ซึ่งยังคงมีวัดและเจดีย์กว่า 2,200 แห่งที่ยังคงอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบัน เเละได้รับการรับรองจากองค์การยูเนสโกให้เป็น แหล่งมรดกโลกในปีค.ศ.2019
ด.ญ.สุตาภัทร น้อยยาโน เลขที่37 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
เหมืองเงินอิวะมิ イ-１５９７-3 Omoricho, โอไดบะ จังหวัดชิมะเนะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.headline
เหมืองเงินอิวะมิ イ-１５９７-3 Omoricho, โอไดบะ จังหวัดชิมะเนะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.subject
เหมืองเงินอิวะมิ イ-１５９７-3 Omoricho, โอไดบะ จังหวัดชิมะเนะ ญี่ปุ่น

# data[].attributes.body
เหมืองเงินอิวะมิกินซัน (Iwami Ginzan Silver Mine) ตั้งอยู่ในหุบเขาของเมืองโอดะ (Oda) จังหวัดชิมะเนะ (Shimane) ซึ่งในอดีตนั้นถือเป็นแหล่งแร่เงินสำคัญที่มีการทำเหมืองกันอย่างยาวนานกว่า 400 ปีตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 16 ถึง 20 โดยปัจจุบันเปิดให้คนทั่วไปเข้าชมอุโมงค์ขุดเหมืองที่ชื่อ ริวเก็นจิมาบู(Ryugenji Mabu) ซึ่งมีความยาวตลอดเส้นทางประมาณ 600 เมตร ภายในอุโมงค์นั้นสามารถสัมผัสบรรยากาศของการทำงานขุดเหมืองในอดีตได้อย่างใกล้ชิด โดยจุดสำคัญของพื้นที่บริเวณนี้ไม่ได้มีแค่เหมืองแร่เท่านั้น เพราะจากความรุ่งเรืองของการทำเหมืองแร่มาอย่างยาวนานในอดีต ทำให้บริเวณโดยรอบมีความเจริญและการพัฒนาตามไปด้วย ซึ่งพื้นที่ดังกล่าวก็คือ “ย่านเมืองเก่าโอโมริ (Omori Town)” ที่เต็มไปด้วยบ้านสไตล์ญี่ปุ่นโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี และยังมีวัด ศาลเจ้า รวมถึงพิพิธภัณฑ์อยู่ภายในเมือง ซึ่งทั้งเหมืองแร่และย่านเมืองเก่านี้ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในปี2007

ด.ญ. ชลิตา ชุมสุวรรณ เลขที่9 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
บูคารา อุซเบกิสถาน

# data[].attributes.headline
บูคารา อุซเบกิสถาน

# data[].attributes.subject
บูคารา อุซเบกิสถาน

# data[].attributes.body
พื้นที่มรดกมรดกโลกในเมืองบูคารา หลัก ๆ แล้วประกอบด้วย Po-i-Kalyan Mosque Complex จตุรัสที่รวมหอคอย The Kalyan Minaret, มัสยิด และโรงเรียนสอนศาสนาเอาไว้ด้วยกัน หอคอย หรือในภาษาท้องถิ่นว่า มินาเร่ต์ มีความสูง 48 เมตร และกว้างถึง 9 เมตร ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่ามีตัวอักษรอารบิกสลักอยู่ เพื่อบรรยายเรื่องราวของ Master Bago ผู้สร้างหอคอยแห่งนี้ รวมถึงเรื่องราวระหว่างการสร้าง ด้านบนสุดเป็นหน้าต่างทั้งหมด 16 ช่อง ใช้ทำหน้าที่ทั้งหมด 3 อย่าง คือ ใช้ดูข้าศึก ใช้จุดไฟเพื่อบอกตำแหน่งเมืองบูคาราให้กับคาราวาน และใช้เป็นที่ประกาศเรียกคนมาละหมาด แต่ทุกวันนี้ไม่อนุญาตให้คนขึ้นไปด้านบน เพราะบันไดชำรุดทรุดโทรมไปมากแล้ว
หอคอยแห่งนี้เคยเสียหายจากสงครามกองทัพแดง ในศตวรรษที่ 19 ถ้าสังเกตให้ดี จะพบร่องรอยการซ่อมแซมเป็นวงกลมขนาดใหญ่สองวง ที่มีสีของอิฐแตกต่างไปจากของเก่า จะเห็นได้ว่าราชสำนักของเหล่าขุนนางและพระราชวังทั้งหลาย กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ไปหมดแล้ว แถมยังหลากหลายมาก ๆ มีทั้งการจัดแสดงสัตว์ที่พบในท้องถิ่น เครื่องแต่งกายพื้นเมือง ข้าวของเครื่องใช้

ด.ญ. จันทภา สายสมุทร เลขที่5 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
มะละกา มาเลเซีย

# data[].attributes.headline
มะละกา มาเลเซีย

# data[].attributes.subject
มะละกา มาเลเซีย

# data[].attributes.body
ขึ้นทะเบียนมรดกโลกปี ค.ศ.2008

มะละกา เป็นอาณาจักรเก่าแก่ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของคาบสมุทรมาเลย์ เป็นเมืองท่าสำคัญบนช่องแคบมะละกา โดยเฉพาะในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มะละการุ่งเรืองมาก

มะละกาและจอร์จทาวน Historic Cities of the Straits of Malacca  ได้ถูกพัฒนาเป็นศูนย์กลางการค้าและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างตะวันออกกับตะวันตกมากว่า 500 ปี และได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมทั้งเอเชียและยุโรปผสมผสานกัน ทำให้เมืองนี้เกิดมรดกทางวัฒนธรรมที่หลากหลาย มีอาคารบ้านช่องสถาปัตยกรรมที่งดงาม และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ.2008
ด.ช.อิทธิชัย สินอ้วน เลขที่38 2/7

# data[].attributes.location_name
อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ตำบล แก่งกระจาน อำเภอแก่งกระจาน เพชรบุรี

# data[].attributes.headline
อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ตำบล แก่งกระจาน อำเภอแก่งกระจาน เพชรบุรี

# data[].attributes.subject
อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ตำบล แก่งกระจาน อำเภอแก่งกระจาน เพชรบุรี

# data[].attributes.body
กลุ่มป่าแก่งกระจาน เป็นแหล่งมรดกโลกแหล่งที่ 6 และเป็นลำดับที่ 3 ของมรดกทางธรรมชาติของไทย ซึ่งคณะกรรมการมรดกโลกได้มีมติขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ผ่านการประชุมออนไลน์ ณ เมืองฝูโจว ประเทศจีน เป็นผืนป่าขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในแนวทิวเขาตะนาวศรี มีพื้นที่ครอบคลุม 3 จังหวัด คือ จังหวัดราชบุรี เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ ประกอบด้วยพื้นที่อุทยานแห่งชาติ 3 แห่ง และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า อีก 1 แห่ง คือ อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน อุทยานแห่งชาติกุยบุรี อุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจัน และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแม่น้ำภาชี มีพื้นที่รวมกว่า 2.5 ล้านไร่ หรือราว 4,089 ตารางกิโลเมตร มีความยาวตั้งแต่เหนือสุดถึงใต้สุดของพื้นที่ มากกว่า 200 กิโลเมตร[1]ด้วยตำแหน่งที่ตั้งที่อยู่ในเขตนิเวศอินโดมาเลยันซึ่งเป็นรอยต่อระหว่างภูมิศาสตร์ย่อยของพืชพันธุ์สัตว์ป่าหลายเขตมาบรรจบกัน อีกทั้งยังเป็นผืนป่าขนาดใหญ่ที่ต่อเนื่องไปกับทิวเขาตะนาวศรี ทำให้กลุ่มป่าแก่งกระจานเป็นพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปเอเชีย และเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของจระเข้น้ำจืด บริเวณต้นแม่น้ำเพชรบุรีซึ่งอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน

ด.ช.ณัฐพล  รัตนศรี เลขที่15 2/7

# data[].attributes.location_name
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.headline
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.subject
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.body
พุกาม (พม่า: ပုဂံ) เป็นเมืองโบราณและได้รับการรับรองจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า[1] ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง 13 เมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรพุกาม อาณาจักรแห่งแรกของชาวพม่า ในช่วงรุ่งเรืองสูงสุดของอาณาจักรระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 13 มีวัด เจดีย์ และอาราม กว่า 10,000 แห่ง ถูกสร้างขึ้นบนที่ราบพุกามเพียงแห่งเดียว[2] ซึ่งยังคงมีวัดและเจดีย์กว่า 2,200 แห่งที่ยังคงอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2559 เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ทางตอนกลางของพม่า สร้างความเสียหายครั้งใหญ่แก่พุกาม วัดเกือบ 400 แห่งได้รับความเสียหาย กรมโบราณคดีแห่งพุกามได้เริ่มต้นการสำรวจและบูรณะ โดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญยูเนสโก นักท่องเที่ยวและผู้เข้าชมไม่สามารถเข้าชมวัดได้ 33 แห่ง[4]

ปัจจุบันพุกามตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ อยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 90 ไมล์ หรือ 145 กิโลเมตร พุกามแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ เขตเมืองเก่า (เขตที่ตั้งอาณาจักรพุกาม) เขตเมืองใหม่ (เขตที่อยู่อาศัยปัจจุบัน) และญองอู้ (เขตพาณิชยกรรมและเศรษฐกิจ) มีสนามบินชื่อสนามบินญองอู้เป็นสนามบินประจำเมือง รายได้หลักของเมืองคือการท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ มีนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกมาเยือนที่นี่เสมอทุกช่วงปี โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวจากแถบเอเชียด้วยกัน

พุกามได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งทะเลเจดีย์" หรือ "ดินแดนแห่งเจดีย์" เพราะในช่วงรุ่งเรืองเคยมีเจดีย์มากมายที่ถูกสร้างขึ้นบนที่ราบพุกาม เจดีย์แห่งแรกของพุกามคือ เจดีย์ชเวซีโกน สร้างโดยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม โดยธรรมเนียมการสร้างเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่สุดจะเป็นเจดีย์ที่กษัตริย์ทรงสร้าง และองค์ที่มีขนาดเล็กถัดมาเป็นการสร้างโดยเหล่าขุนนาง อำมาตย์ ลดหลั่นลงมาตามบรรดาศักดิ์ นอกจากเจดีย์ชเวซีโกนแล้ว ยังมีเจดีย์สำคัญ ๆ อีกหลายองค์และวัดสำคัญ ๆ อีกเช่น เจดีย์ชเวซันดอ, อานานดาพะย่า, เจดีย์ตะเบียงนิว, วัดพะยาตองซู, วัดที่โลมี่นโล, วัดดะมะยานจี้, เจดีย์ตะบิญญูพยา เป็นต้น

ด.ญ.รัตนาวดี วงศ์หาพิมพ์ เลขที่ 33 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ้ง เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.headline
เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ้ง เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.subject
เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ้ง เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.body
ตั้งอยู่บริเวณเนินเขาสิงคุตระ เมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า โดยคำว่า "ชเว"  หมายถึง ทอง, "ดากอง" แผลงเป็น ภาษามอญเรียกชื่อว่า ตะเกิง) คือชื่อดั้งเดิมของเมืองย่างกุ้ง[1] เชื่อกันว่าเป็นมหาเจดีย์ที่บรรจุพระเกศาธาตุของพระโคตมพุทธเจ้าจำนวน 8 เส้น ยอดสุดขององค์เจดีย์บริเวณลูกแก้วหรือหยาดน้ำค้างประดับด้วยเครื่องประดับต่าง ๆ และเพชร 5,448 เม็ด ชั้นบนสุดมีทับทิม 2,317 เม็ดและเพชรเม็ดใหญ่ 76 กะรัต เพื่อรับลำแสงแรกและลำแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์[2] ผู้ที่เข้ามานมัสการหรือเยี่ยมชมจะต้องถอดรองเท้าทุกครั้ง
ด.ช.ภัทรพล ได้เลิศ เลขที่30 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
ฮอยอัน จังหวัดกว๋างนาม เวียดนาม

# data[].attributes.headline
ฮอยอัน จังหวัดกว๋างนาม เวียดนาม

# data[].attributes.subject
ฮอยอัน จังหวัดกว๋างนาม เวียดนาม

# data[].attributes.body
ฮอยอัน หรือ โห่ยอาน (เวียดนาม: Hội An) เป็นเมืองขนาดเล็กริมฝั่งทะเลจีนใต้ทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในเขตจังหวัดกว๋างนาม มีประชากรอาศัยอยู่ราว 80,000 คน ในอดีตเคยเป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ในปี พ.ศ. 2542 องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเขตเมืองเก่าของฮอยอันให้เป็นมรดกโลก ด้วยเหตุผลว่าเป็นตัวอย่างของเมืองท่าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15-19 ที่มีการผสมผสานศิลปะและสถาปัตยกรรมทั้งของท้องถิ่นและของต่างชาติไว้ได้อย่างมีเอกลักษณ์ และอาคารต่างๆภายในเมืองได้รับการอนุรักษ์ให้อยู่ในสภาพเดิมไว้ได้เป็นอย่างดี
ด.ช.ธนาธิป จันทะวงศ์ เลขที่18 2/7

# data[].attributes.location_name
โบสถ์ปาไว Marcos Avenue, Paoay, จังหวัดฮีลากังอีโลโคส ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.headline
โบสถ์ปาไว Marcos Avenue, Paoay, จังหวัดฮีลากังอีโลโคส ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.subject
โบสถ์ปาไว Marcos Avenue, Paoay, จังหวัดฮีลากังอีโลโคส ฟิลิปปินส์

# data[].attributes.body
โบสถ์ปาไว (อังกฤษ: Paoay Church) หรือ รู้จักกันในชื่อ โบสถ์แผ่นดินไหว (“Earthquake Baroque” church) ตั้งอยู่ที่ Ilocos Norte ประเทศฟิลิปปินส์ เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1694 และเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ.1894 หอระฆังสร้างขึ้นจากหินปะการัง ตั้งอยู่ห่างจากตัวโบสถ์ เพื่อความปลอดภัยหากเกิดแผ่นดินไหวหรือพายุไต้ฝุ่น นอกจากนี้ยังใช้หอระฆังเป็นหอสังเกตการณ์ในช่วงการปฏิวัติฟิลิปปินส์ปีค.ศ.1896และระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ตัวอาคารได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวในปี ค.ศ.1865 และปี ค.ศ.1885
ในปี ค.ศ.2000 มีการขุดพบหลักฐานทางโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ เช่น โครงกระดูก และเครื่องปั้นดินเผา ในบริเวณโบสถ์ ปัจจุบันได้นำไปแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อดีตประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ได้ประกาศให้โบสถ์ปาไว เป็นสมบัติของชาติ เป็นหนึ่งในสี่โบสถ์บาร็อคของฟิลิปปินส์ (Baroque Churches of the Philippines) ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกโลกจากองค์การยูเนสโก ตัวโบสถ์เป็นศิลปะผสมระหว่างแบบกอทิก บาร็อค และได้รับอิทธิพลของศิลปะแบบจีนและชวา สร้างจาก อิฐ หินปะการัง และไม้แปรรูป.
ถูกแต่งตั้งให้เป็นมรดกโลกในปี ค.ศ.2000

ด.ช.กฤตพัฒน์ ชารีหนองหว้า เลขที่ 2 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
เวียงจันทน์ ลาว

# data[].attributes.headline
เวียงจันทน์ ลาว

# data[].attributes.subject
เวียงจันทน์ ลาว

# data[].attributes.body
เวียงจันทน์ (ลาว: ວຽງຈັນ, ออกเสียง: [ʋíəŋ tɕàn]) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศลาว อยู่ในลุ่มแม่น้ำโขง แบ่งการปกครองออกเป็น 9 เมือง ปัจจุบันกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ เนื่องจากการเติบโตทางเศรษฐกิจ สำมะโน พ.ศ. 2563 ระบุว่าเมืองนี้มีประชากร 948,477 คน
ด.ช.อิทธิพล บุญเลิศ เลขที่39 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
Konark Sun Temple, Konark, โอริสสา อินเดีย

# data[].attributes.headline
Konark Sun Temple, Konark, โอริสสา อินเดีย

# data[].attributes.subject
Konark Sun Temple, Konark, โอริสสา อินเดีย

# data[].attributes.body
โกณารักสุรยมนเทียร (โอเดีย: କୋଣାର୍କ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିର; Konark Surya Mandir) หรือ เทวสถานพระอาทิตย์โกณารัก (Konark Sun Temple) เป็นมนเทียรบูชาพระสูรยะ สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ตั้งอยู่ที่เมืองโกณารัก ราว 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) ทางนะวันออกเฉียงเหนือของปุรี บนชายฝั่งของรัฐโอฑิศา ประเทศอินเดีย[1][2] ผู้มีดำรัสสร้างคือพระเจ้านรสิงหเทวะที่หนึ่งแห่งจักรวรรดิคงคาตะวันออก ในราวปี 1250 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 1984
ด.ญ.ชลธิชา ขุริดี เลขที่8 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.headline
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.subject
อาณาจักรพุกาม เมียนมาร์ (พม่า)

# data[].attributes.body
พุกาม​ เป็นเมืองโบราณทางตอนกลางของเมียนมา มีคุณค่าทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมด้วยเจดีย์เก่าแก่ 3,000-4,000 องค์ วัด และสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ โดยเมืองพุกามกลายเป็นแหล่งมรดกโลกแห่งใหม่ หลังจากนครโบราณแห่งปยู (Pyu) ทั้งหมด 3 แห่ง ได้แก่ เมืองฮาลิน (Halin) เบกถาโน (Beikthano) และศรีเกษตร (Srikasetra) ซึ่งตั้งอยู่ในเขตสะกาย
สำนักข่าวซินหัว รายงานว่า เมื่อวันที่ 6 ก.ค.2562 ที่ประชุมคณะกรรมการมรดกโลก ครั้งที่ 43 ณ กรุงบากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน อนุมัติให้ “พุกาม” เมืองโบราณชื่อดังของประเทศเมียนมา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกประจำปี 2019 ขององค์การยูเนสโก​

ด.ช.ธนภัทร​   มาดี​   เลขที่​17​   2/7

# data[].attributes.location_name
พุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย

# data[].attributes.headline
พุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย

# data[].attributes.subject
พุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย

# data[].attributes.body
มหาโพธิวิหาร (ฮินดี: महाबोधि विहार วิหารแห่งการตรัสรู้อันยิ่งใหญ่) เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ซึ่งเป็นพุทธศาสนสถานเก่าแก่แต่ได้ถูกสร้างใหม่และบูรณะอยู่หลายครั้ง ตั้งอยู่ในเมืองพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นตรงจุดที่เชื่อว่าพระโคตมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าภายในพื้นที่มีต้นไม้ที่สืบมาจากต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ และเป็นจุดหมายปลายทางของการแสวงบุญของทั้งชาวพุทธและฮินดูเป็นเวลามากกว่าสองพันปี และมีองค์ประกอบบางส่วนที่มีอายุจากช่วงรัชสมัยของพระเจ้าอโศกมหาราช (สวรรคตราว 232 ปีก่อนคริสตกาล) สิ่งที่ปรากฏในหมู่อาคารในปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือก่อนหน้า รวมถึงได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ตามองค์ประกอบต่าง ๆ อาจประกอบด้วยงานจากยุคต่าง ๆ บางชิ้นอาจเก่าแก่ถึงคริสต์ศตวรรษที่สองถึงสาม มหาโพธิมหาวิหารพุทธคยาเป็นพุทธสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนองค์การยูเนสโกประกาศให้เป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2002
ด.ญ ธมลวรรณ มารักษ์ เลขที่19 ม.2/7

# data[].attributes.location_name
ปราสาทเขาพระวิหาร ៦២ กัมพูชา

# data[].attributes.headline
ปราสาทเขาพระวิหาร ៦២ กัมพูชา

# data[].attributes.subject
ปราสาทเขาพระวิหาร ៦២ กัมพูชา

# data[].attributes.body
ปราสาทพระวิหาร (เขมร: ប្រាសាទព្រះវិហារ บฺราสาทพฺระวิหาร; อังกฤษ: Temple of Preah Vihear)[1] เป็นปราสาทหินตามแบบศาสนาฮินดูที่ตั้งอยู่บริเวณทิวเขาพนมดงรัก (เขมร: ភ្នំដងរែក ภฺนํฎงแรก; "ภูเขาไม้คาน")[2] สูงจากระดับทะเลปานกลาง 657 เมตร ที่ตั้งของศาสนสถานแห่งนี้รู้จักกันในนาม เขาพระวิหาร (เขมร: ភ្នំព្រះវិហារ ภฺนํพฺระวิหาร)[3] ปราสาทพระวิหารนั้นตั้งอยู่ในจังหวัดพระวิหารของประเทศกัมพูชาซึ่งอยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษของประเทศไทย ซึ่งเคยเป็นทางขึ้นสู่ปราสาทที่สะดวกที่สุด[4]ปราสาทเขาพระวิหารมีความเป็นเอกลักษณ์ในเชิงสถาปัตยกรรมขอมและการตกแต่งปราสาทด้วยประติมากรรมศิลปะขอมโบราณ มีความโดดเด่นในการออกแบบ การวางผังปราสาท และประติมากรรมหินแกะสลักแบบนูนต่ำที่นำมาประดับตกแต่ง โดยปราสาทแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกขององค์การยูเนสโก (UNESCO) เมื่อปี 2008.
ด.ช.พีรภัทร สำราญ ม.2/7 เลขที่28

# data[].attributes.headline
อินเดีย ต้นกำเนิดแม่น้ำสินธุ 

# data[].attributes.subject
อินเดีย ต้นกำเนิดแม่น้ำสินธุ 

# data[].attributes.body
ประวัติศาสตร์ของประเทศอินเดียมีต้นกำเนิดมาจากลุ่มแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นแหล่งอารยธรรมแรกของอินเดียที่รุ่งเรืองเมื่อประมาณ 2,600 ปีถึง 1,900 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาเมื่อประมาณ 2,000 ถึง 15,000 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอินโด-อารยันจากเอเชียกลางอพยพ เข้ามาในอินเดีย และพบกับอารยธรรมสินธุ ทั้งสองอารยธรรมได้ผสมผสานรวมกันเป็นอารยธรรมพระเวทโดยหลักฐานที่สำคัญที่สุดของอารยธรรมนี้คือ คัมภีร์พระเวท

ด.ญ.ณัฐวิภา อนุภักดิ์ เลขที่16 ม.2/2

# data[].attributes.headline
อินเดียวรรณะสำคัญต่ออินเดียในสมัยก่อนและปัจจุบันยังคงมีอยู่

# data[].attributes.subject
อินเดียวรรณะสำคัญต่ออินเดียในสมัยก่อนและปัจจุบันยังคงมีอยู่

# data[].attributes.body
ด.ญ.ณัฐวิภา อนุภักดิ์ เลขที่16 ม.2/2

# data[].attributes.body
ประวัติศาสตร์ของประเทศอินเดียมีต้นกำเนิดมาจากลุ่มแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นแหล่งอารยธรรมแรกของอินเดียที่รุ่งเรืองเมื่อประมาณ 2,600 ปีถึง 1,900 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาเมื่อประมาณ 2,000 ถึง 15,000 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอินโด-อารยันจากเอเชียกลางอพยพ เข้ามาในอินเดีย และพบกับอารยธรรมสินธุ ทั้งสองอารยธรรมได้ผสมผสานรวมกันเป็นอารยธรรมพระเวทโดยหลักฐานที่สำคัญที่สุดของอารยธรรมนี้คือ คัมภีร์พระเวท

# data[].attributes.location_name
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.headline
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.subject
นครวัด เสียมราฐ กัมพูชา

# data[].attributes.body
ด.ญ กนกวรรณ สืบสิน เลขที่ 3 2/11

# data[].attributes.location_name
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, อากรา อุตตรประเทศ อินเดีย

# data[].attributes.headline
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, อากรา อุตตรประเทศ อินเดีย

# data[].attributes.subject
ป้อมอัครา Agra Fort, Rakabganj, อากรา อุตตรประเทศ อินเดีย

# data[].attributes.body
ป้อมอาครา เป็นป้อมเก่าแก่ในเมืองอาครา รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นที่ประทับหลักของจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโมกุลถึง ค.ศ. 1638 ก่อนที่จะมีการย้ายราชธานีจากอาคราไปเดลี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของทัชมาฮัลราว 2.5 กิโลเมตร
ด.ญ.ไอยาริญ จันทวารา เลขที่40 ม.2/8

# data[].attributes.location_name
หลวงพระบาง ลาว

# data[].attributes.headline
หลวงพระบาง ลาว

# data[].attributes.subject
หลวงพระบาง ลาว

# data[].attributes.body
หลวงพระบาง ได้ขึ้นทะเบียนมรดกโลกปี ค.ศ.1995
ตั้งอยู่ทางเหนือของลาว เป็นเมืองเก่าแก่เป็นราชธานีแห่งแรกของ อาณาจักรล้านช้าง ตัวเมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขงและแม่น้ำคาน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในเดือนธันวาคม ค.ศ.1995 และยังได้รับการยกย่องว่าเป็นเมืองที่ได้รับการปกปักรักษาที่ดีที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกด้วย แม้หลวงพระบางจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ มีบรรยากาศที่เงียบสงบ ที่นี่มีศิลปวัฒนธรรม และธรรมชาติที่งดงาม วัดวาอารามมากมายภายในเมือง และมีกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ที่น่าประทับใจ นอกจากนี้ยังมีวัฒนธรรม ประเพณีที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานคือ การตักบาตรข้าวเหนียวซึ่งนักท่องเที่ยวเองก็สามารถร่วมตักบาตรได้ในตอนเช้าของทุกวัน การมาเที่ยวที่เมืองนี้เหมือนได้ซึมซับและรีแลกซ์ไปในตัว

ด.ช.ธีรดนย์ ลาภสาร เลขที่15 ม.2/9

# data[].attributes.location_name
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.headline
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.subject
หุบเขากาฐมาณฑุ Mahalaxmi, เนปาล

# data[].attributes.body
หุบเขากาฐมาณฑุ (เนปาล: काठमाडौं उपत्यका) คือแหล่งมรดกโลกของประเทศเนปาล โดยมรดกทางวัฒนธรรมของหุบเขากาฐมาณฑุแบ่งออกเป็นอนุสรณ์สถานและอาคารต่าง ๆ รวม 7 กลุ่มซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำเร็จอย่างสูงทางประวัติศาสตร์และศิลปะที่ทำให้หุบเขากาฐมาณฑุมีชื่อเสียงในโลกแหล่งมรดกโลกทั้ง 7 แห่งของหุบเขากาฐมาณฑุ ได้แก่ จัตุรัสทรวารแห่งพระราชวังหนุมานโฒกา (กาฐมาณฑุ), จัตุรัสทรวารแห่งปาฏัน, จัตุรัสทรวารแห่งภักตปุระ, เจดีย์พุทธสวยัมภู, เจดีย์โพธินาถ, วัดฮินดูปศุปติ และวัดฮินดูจางคุนารายณ์

หุบเขากาฐมาณฑุได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2522 ที่ประเทศอียิปต์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้

(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

ด.ญ.พรชนก บุญโสม เลขที่21 ม.2/1