# data[].attributes.headline
ประภาคารฟาโรส แห่งอเล็กซานเดรีย ( The Pharos Lighthouse of Alexandria )

# data[].attributes.subject
ประภาคารฟาโรส แห่งอเล็กซานเดรีย ( The Pharos Lighthouse of Alexandria )

# data[].attributes.body
..ย้อนกลับไป...การเดินเรือในยุคแรกๆ ชาวเรืออาศัยธรรมชาติของภูเขาไฟที่ยังลุก หรือครุกรุ่นอยู่เป็นตัวบ่งบอกทิศทาง ต่อมาเมื่อภูเขาไฟดับแล้ว จึงได้จัดหาไฟขึ้นมาใช้แทนที่ภูเขาไฟที่หายไป จนเกิดเป็นประภาคารขึ้นนั่นเองซี่งประภาคารแห่งแรกของโลกคือประภาคารที่ตั้งอยู่บนเกาะฟาโรส (Pharos) หน้าเมืองอะเล็กซานเดรีย (Alexandria)ริมฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ที่ตั้งอยู่บนขอบตะวันตกของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ในอียิปต์ ชื่อว่าฟาโรสแห่งอะเล็กซานเดรีย ประภาคารนี้สร้างโดยชาวกรีก ชื่อ ซอสตราตุส ชาวเมืองไนดัส ในสมัยกษัตริย์ปโตเลมี ประมาณ พ.ศ. 260 โดยในปัจจุบันไม่มีให้เห็นแล้ว
.
ประภาคารฟาโรสแห่งอเล็กซานเดรีย หรือ ประภาคารแห่งอเล็กซานเดรีย (อังกฤษ: Pharos of Alexandria, Lighthouse of Alexandria, คำว่าฟาโรสในภาษากรีก (Φάρος) แปลว่าประภาคาร) เป็นประภาคารโบราณซึ่งจัดให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ริมฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สร้างประมาณ 270 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในรัชสมัยพระเจ้าปโตเลมีที่ 1 ตัวประคาภารมีความสูงเท่าใดไม่แน่ชัด แต่อยู่ในระหว่าง 200-600 ฟุต (ขนาดพอ ๆ กับ เทพีเสรีภาพ มีบางหลักฐานคาดว่าประภาคารนี้สูงประมาณ 134 เมตร) สร้างด้วยหินอ่อนแกะสลัก ช่วงล่างเป็นรูปสี่เหลี่ยม ช่วงกลางเป็นรูปแปดเหลี่ยม และช่วงบนเป็นทรงกลม ยอดบนสุดของประภาคารนี้ มีภาชนะสำหรับใส่ถ่านหรือกองฟืน ทำหน้าที่เป็นตะเกียงขนาดใหญ่ที่อยู่บนยอด ด้านตะวันออกของอาคารเป็น Great Harbour ซึ่งปัจจุบันเป็นอ่าวเปิดทางด้านตะวันตกมีท่าเทียบเรือที่ปัจจุบันกลายเป็นท่าเรือสมัยใหม่
.
นักประวัติศาสตร์ได้สันนิษฐานว่าในเวลากลางวันประภาคารแห่งนี้จะปล่อยควัน ส่วนในเวลากลางคืนจะเป็นแสงไฟสว่างที่เห็นได้จากระยะไกล ซึ่งลุกโชติช่วงทั้งวันทั้งคืนเพื่อเป็นไฟสัญญาณบนยอดประภาคารนี้ให้เห็นได้ ไกลในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนถึง 40 กิโลเมตร ซึ่งยังไม่ทราบว่าใช้วิธีใดในการจุดไฟและส่องแสง บ้างก็สันนิษฐานว่าใช้กระจกในการส่องแสง บ้างก็เชื่อว่า สามารถส่องแสงได้ถึง 4 ทาง แต่บางส่วนก็เชื่อว่า ส่องแสงได้เพียงแค่ 2 ทางเท่านั้น
.
ประภาคารฟาโรสตั้งตระหง่านนำทางสัญจรของเรือเข้าสู่เมืองอเล็กซานเดรียมาเป็นเวลาร่วม 1,500 ปี จนกระทั่งพวกอาหรับเข้ายึดครองเมือง ประภาคารก็ถูกรื้อทิ้งไป เล่ากันมาว่าพวกอาหรับถูกสายลับซึ่งจักรพรรดิแห่งคอนสแตนติโนเปิลส่งมาหลอกลวงให้ทำลายประภาคารเสีย เพื่อไม่ให้ใช้มันเป็นประโยชน์ในการเดินเรือของพวกมุสลิม สายลับอ้างว่าข้างใต้ประภาคารมีขุมทรัพย์ฝังอยู่ แต่หลังจากประภาคารถูกทำลายไปแล้วพวกอาหรับถึงตระหนักว่าเสียรู้ ในช่วงนั้นกระจกขนาดใหญ่ก็หล่นร่วงลงมาและแตกละเอียดเป็นผุยผง มีบางส่วนของประภาคารหลงเหลือ และส่วนนี้ก็ยังคงมีอยู่ให้เห็นจนปี ค.ศ. 1375 จนกระทั่งเกิดแผ่นดินไหวในเมืองอเล็กซานเดรีย จึงทำให้ประภาคารแห่งนี้พังทลายลงมาจนสิ้นซาก

# data[].attributes.body
เป็นรูปปั้นพระเยซูคริสต์ตั้งอยู่ที่ยอดเขากอร์โกวาดู ประเทศบราซิล มีความสูงราว 30 เมตร ฐานอีก 8 เมตร กางแขนกว้าง 28 เมตร

ได้รับการออกแบบโดย Heitor da Silva Costa ซึ่งเป็นวิศวกรชาวบราซิล และสร้างโดย Paul Landowski ประติมากรชาวฝรั่งเศสเชื้อสายโปแลนด์ ใช้เวลาในการสร้าง 5 ปี โดยทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 12 ตุลาคม ปี 1931

รูปปั้นพระเยซูคริสต์นี้ถือเป็นอนุสาวรีย์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ทั้งยังเป็น1ใน7สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่ และได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของนครรีโอเดจาเนโร และเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจของชาวบราซิล มีนักท่องเที่ยวเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ราว 1,800,000 รายต่อปี

รูปปั้นนี้ถูกฟ้าผ่าในช่วงที่เกิดพายุฝนฟ้าคะนองอย่างหนักเมื่อ วันอาทิตย์ที่ 10 กุมภาพันธ์ 2008 ส่วนมือ และบางส่วนของใบหน้าได้รับความเสียหาย แต่ก็ได้รับการบูราณะในเวลาต่อมา

รูปปั้นพระคริสต์ผู้ไถ่บาป (Christ the Redeemer) หรือในชื่อภาษาโปรตุเกส “อู กริชตู เรเดงโตร์ – O Cristo Redentor” เป็นรูปปั้นซึ่งตั้งอยู่เหนือยอดเขากอร์โกวาดู เมืองริโอ เดอ จาเนโร – เมืองหลวงเก่าของประเทศบราซิล

มีความสูงราว 30 เมตร ฐานอีก 8 เมตร กางแขนกว้าง 28 เมตรได้รับการออกแบบโดย วิศวกรชาวบราซิล และสร้างโดย ประติมากรชาวฝรั่งเศสเชื้อสายโปแลนด์ ใช้เวลาในการสร้าง 5 ปี โดยทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1931

รูปปั้นพระเยซูคริสต์นี้ถือเป็นประติมากรรมที่มีชื่อเสียงมากที่สุดและมีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ทั้งยังได้รับการโหวตให้เป็น 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่ (ปี ค.ศ. 2007) ซึ่งได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของนครริโอ เดอ จาเนโร

นักท่องเที่ยวสามารถขึ้นรถรางไปบนยอดเขา เพื่อมองรูปปั้นอันเป็นที่เคารพสักการะของชาวบราซิลและคริสต์ศาสนิกชนทั่วโลกอย่างใกล้ชิด ชาวบราซิลนั้นมีความเชื่อและอ้างว่า พระเจ้าเป็นชาวบราซิล ซึ่งอาจเป็นเพราะรูปปั้นพระเยซู ที่ยืนเพ่งมองมายังเมืองราวกับว่า ริโอ อยู่ในความคุ้มครองของพระองค์

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1931 ก็เป็นเวลากว่า 83 ปีมาแล้วที่รูปปั้นพระคริสต์ตั้งตระหง่าน โดดเด่นเป็นสัญลักษณ์ของเมืองริโอ เดอ จาเนโรแห่งนี้ อีกทั้งยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญสำหรับแฟนบอลจากทั่วทุกมุมโลก ในมหกรรมฟุตบอลโลก 2014

# data[].attributes.headline
 มหาวิหารอาร์เทมีส ( The Temple of Artemis )

# data[].attributes.subject
 มหาวิหารอาร์เทมีส ( The Temple of Artemis )

# data[].attributes.body
สิ่งมหัศจรรย์ของโลกแห่งที่ 4 ของยุคโบราณ อยู่ที่เมืองเอเฟซุส ประเทศตุรกี มีชื่อว่า “มหาวิหารอาร์เทมีส” วิหารแห่งนี้ เป็นวิหารที่สร้างด้วยหินอ่อน เลียบแบบศิลปะแบบกรีกโบราณ สร้างเพื่อถวายเทพเจ้าอาร์เทมีส วิหารเทพีอาร์เทมิสนี้มีเนื้อที่ถึง 54,720 ตารางฟุต ตัวอาคารมีความกว้างถึง 400 ฟุต บริเวณโดยรอบวัดแห่งนี้กิน เนื้อที่เกือบ 2 เอเคอร์ และมีเสาหินตั้งตระหง่านรอบตัวอาคารมากกว่า 100 เสาหิน แต่ละเสาหินมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 ฟุต ความสูง 60 ฟุต หลังคาปูด้วยกระเบื้องหินอ่อน ภายในโบสถ์เป็นที่ประดิษฐานเทพเจ้าชื่อว่า “อาร์ทิมีส” หรืออีกชื่อหนึ่งว่า “ไดอาน่า” เป็นเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ สัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ โดยวิหารแห่งนี้ มีการสร้างและถูกทำลายอยู่หลายครั้ง
ซึ่งหลังจากวิหารหลังแรกถูกทำลายจากภัยพิบัติ และมีการสร้างวิหารขึ้นมาใหม่ราว 570 ปีก่อนคริสตกาล เป็นวิหารหินอ่อนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช้เวลาสร้างถึง 120 ปี โดยสถาปนิกในยุคนั้นออกแบบให้เลือกสร้างบนพื้นที่ชื้นแฉะ เพื่อลดแรงสั่นสะเทือนจากแรงแผ่นดินไหวที่เป็นภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในสมัยนั้น และต่อมาวิหาร ได้มีการถูกวางเพลิงเผาทำลาย ในช่วง 256 ปี ก่อนคริสตกาล และได้มีการพยายามสร้างวิหารขึ้นมาใหม่ ในปี 330 ก่อนคริสตกาล จนท้ายที่สุด...วิหารได้ถูกทำลายลงอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 262 โดยไม่มีการบูรณะ หรือ สร้างวิหารขึ้นมาใหม่ เป็นการปิดฉากการก่อสร้างวิหารเทพธิดาอาร์เทมิสลงอย่างถาวร เหลือแต่ซากปรักหักพังเก็บไว้ชมอยู่ ณ ปัจจุบัน

# data[].attributes.body
อนุสรณ์สถาน สร้างขึ้นราวในยุคก่อนประวัติศาสตร์ กลางทุ่งราบขนาดใหญ่ในเมืองซอลส์บรี (Salisbury) ในบริเวณตอนใต้ของประเทศอังกฤษ ตัวอนุสรณ์สถานประกอบด้วยแท่งหินขนาดยักษ์ 112 ก้อน ตั้งเรียงกันเป็นวงกลมซ้อนกัน 3 วง และวางเรียงในลักษณะที่ต่างกัน ทั้งวางนอน วางพาดกัน และวางตั้งขึ้น นักวิทยาศาสตร์ได้คำนวณอายุของหินกลุ่มนี้ พบว่าน่าจะถูกสร้างขึ้นมาเมื่อประมาณ 3,000–2,000 ปีก่อนคริสตกาล โดยการก่อสร้างสโตนเฮนจ์ ใช้เวลาสร้างต่อเนื่องกันมาถึง 3-4 ระยะ ในช่วงเวลาประมาณ 1,500 ปี คำนวนจากการที่หินแต่ละก้อน แต่ละชั้นมีอายุไม่เท่ากัน มาจากต่างยุคกัน ตั้งแต่ยุคหินตอนปลายจนถึงยุคสำริดตอนต้น นักวิทยาศาสตร์และนักประวัติศาสตร์ต่างสงสัยว่า ใครเป็นผู้สร้าง? สร้างเพื่ออะไร? สร้างได้อย่างไร? คนในสมัยก่อนสามารถยกแท่งหินที่มีน้ำหนักกว่า 30 ตัน ขึ้นไปวางเรียงกันได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่ปราศจากเครื่องทุ่นแรงอย่างที่เราใช้อยู่ในปัจจุบัน และบริเวณที่ราบดังกล่าวไม่มีก้อนหินขนาดมหึมานี้ ดังนั้นจึงสันนิษฐานว่าผู้สร้างต้องทำการชักลากแท่งหินยักษ์ทั้งหมดมาจากที่อื่น ยกตัวอย่างที่มีคนพูดถึงกันมาก เช่น เพื่อเป็นวิหารซึ่งพวกลัทธิดรูอิดใช้ประกอบพิธีบูชาพระอาทิตย์และบูชายัญมนุษย์ เพื่อเป็นสถานที่รักษา เพื่อศึกษาด้านดาราศาสตร์ เพื่อเป็นสถานที่ประกอบพิธีศพสโตนเฮนจ์และบริเวณโดยรอบได้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1986 และยังถูกจัดให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกในยุคกลาง

# data[].attributes.body
สะพานโกลเด้นเกต (Golden Gate Bridge) ทอดยาวข้ามอ่าวตอนเหนือของเมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอเนียร์ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยวทั่วโลก เป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางวิศวกรรม ของโลกยุคปัจจุบัน โครงการก่อสร้างสะพาน ผ่านช่องแคบ ซานฟรานซิสโก ถูกเสนอขึ้นครั้งแรก ในช่วงต้นปี ค.ศ.1872 แต่ไม่ได้รับการอนุมัติ แต่เมื่อมีการตีพิมพ์บทความในหนังสือพิมพ์ "San Francisco Call Bulletin” ในปี ค.ศ.1916 ทำให้ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนจำนวนมาก หลังจากนั้นสภานิติบัญญัติแห่งแคลิฟอร์เนีย จึงมีมติอนุมัติให้มีการสร้างสะพานและเขตทางหลวงขึ้น ด้วยงบประมาณ 35 ล้านเหรียญสหรัฐ โดยเริ่มสร้างในปีค.ศ. 1932 เปิดใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1937  ใช้งบประมาณรวมทั้งสิ้น 33 ล้านเหรียญสหรัฐ โกลเด้นเกตเคยเป็นสะพานแขวนที่ยาวที่สุดในโลก (ปัจจุบันสะพานแขวน ที่ยาวที่สุดในโลก คือ Akashi-Kaikyo Bridge ตั้งอยู่ที่ญี่ปุ่น) มีความยาว 2.7 กิโลเมตร สูง 223.5 เมตร ทอดข้ามอ่าวทางตอนเหนือ ของเมืองท่าซานฟรานซิสโกสู่เมืองมาริน ตัวสะพานแขวนโกลเด้นเกททำด้วยเหล็ก ประกอบด้วยหอคอยเหล็กสองข้าง ข้างละ 230 เมตร โดยใช้ลวดเคเบิลสลิง เป็นตัวดึงน้ำหนักสะพาน ซึ่งมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 36 นิ้ว ข้างละ 2 เส้น และยังมีเส้นลวด ที่ยึดสายโยงอีก 27,572 เส้น ตัวสะพานอยู่สูงกว่าระดับทะเล ในอ่าว 61 เมตร ข้างสะพานทั้งสองด้าน มีสะพานช่วงสั้นต่อกัน รวมทั้งหมดเกือบ 7 กิโลเมตร แบ่งเป็นช่องทางรถยนต์โดยสาร 6 ช่องทาง รถบรรทุก 3 ช่องทาง และทางรถไฟ 2 ช่องทาง สะพานนี้ต้องใช้เวลาในการวางแผนก่อนก่อสร้างถึง 10ปี แต่หลังจากนั้นใช้เวลาสร้างจริง 4 ปี
มีนายโจเซฟ แบร์มานน์ สเตร๊าซ็ (Joseph Bermann Strauss) เป็นผู้ออกแบบและเป็นหัวหน้าวิศวกร โดยเขาสามารถสร้างสะพานแขวน ที่มีโครงสร้างแข็งแรงในบริเวณที่มีหมอกมากและลมแรงได้แม้ในช่วงแรกจะไม่มีใครคิดว่าจะสร้างสะพานนี้ได้ก็ตาม ด้วยการออกแบบด้วยความชาญฉลาดสะพานโกลเด้นเกตสามารถต้านทาน พายุเฮอร์ริเคน และได้ทาสีแดงทั่วสะพาน เพื่อป้องกันไม่ไห้เหล็ก ซึ่งเป็นโครงสร้างหลักของสะพานเกิดสนิม เนื่องจากเกลือของลมทะเล ในมหาสมุทรแปซิฟิกนั่นเอง

# data[].attributes.headline
ตึกเอ็มไพร์สเตท

# data[].attributes.subject
ตึกเอ็มไพร์สเตท

# data[].attributes.body
ในปี 1928 โรงแรมที่มีชื่อเสียงของนิวยอร์กอย่าง Waldorf Astoria Hotel บนถนน Fifth Avenue ถูกขายให้กับบริษัท Bethlehem Engineering Corporation ในราคาประมาณ 20 ล้านดอลลาร์ อาคารถูกทุบทิ้งไปแล้วก็กลายมาเป็นที่ตั้งของโครงการก่อสร้างครั้งใหม่ที่ทะเยอทะยานที่สุดในโลกยุคนั้น นั่นคือ ตึกเอ็มไพร์สเตท (Empire State Building) ตึกสุดคลาสสิกสถาปัตยกรรมอาร์ตเดโคสร้างขึ้นในเวลาเพียง 410 วัน โดยใช้แรงงาน 7 ล้านชั่วโมงในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เสร็จสิ้นในปี 1931 ผลลัพธ์ที่ได้นอกจากกลายเป็นหนึ่งในไอคอนประจำเมืองแล้ว ยังครองสถิติตึกสูงมากกว่า 100 ชั้นแห่งแรกของโลก และความสูง 1,454 ฟุต เป็นตึกที่สูงที่สุดในโลกมายาวนานถึง 40 ปี ทิวทัศน์จากดาดฟ้าบนชั้น 86 และหอดูดาวในร่มที่ชั้น 102 ยังถือว่ายอดเยี่ยมมาก และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งของนิวยอร์กซิตี้ ว่ากันว่าในปี 1932 ผู้คนแห่แหนกันไปที่ โดยจ่ายเงิน 10 เซ็นต์เพื่อส่องกล้องดูดาวที่นครนิวยอร์ก และภายใน 6 เดือน เก็บเงินได้มากกว่าสามพันดอลลาร์ (เมื่อราว 90 ปีที่แล้ว) และในปี 1933 ภาพยนตร์เรื่อง King Kong ก็สร้างหนึ่งในฉากคลาสสิกตลอดกาลฝากไว้ในโลกภาพยนตร์ ด้วยการที่คิงคองปีนป่ายขึ้นไปบนยอดตึกแห่งนี้

# data[].attributes.body
โบราณสถานอารยธรรมอินคา "มาชูปิกชู" (Machu Picchu) ของประเทศเปรูนั้น นอกจากจะเป็นมรดกโลกที่สวยงามดึงดูดให้นักท่องเที่ยวจากทั่วโลกไปเยือนปีละกว่า 1.5 ล้านคน ใน ค.ศ. 1983 ยูเนสโก ได้ขึ้นทะเบียนมาชูปิกชูให้เป็นแหล่งมรดกโลก โดยทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่คนนิยมไปศึกษาประวัติศาสตร์ มีแหล่งข้อมูลน้อยนักที่กล่าวถึงการบูชายัญมนุษย์ที่มาชูปิกชู แม้ว่าผู้ถูกบูชายัญจะไม่เคยถูกฝังอย่างเป็นพิธีแต่กระดูกของพวกเขาก็ได้ถูกย่อยสลายไปกับธาตุ มีหลักฐานว่าผู้ติดตามต้องถูกบูชายัญเพื่อติดตามขุนนางผู้ล่วงลับไปยั้งชีวิตหลังความตาย การบูชายัญสัตว์ ของเหลวและดินที่แท่นบูชาคอนดอร์จะพบเห็นได้บ่อยกว่ามาก ประเพณีนี้ได้รับการยอมรับจากสมาชิกของศาสนายุคใหม่แอนดีส

# data[].attributes.body
มหานครศิลาที่หายสาบสูญไปนานกว่า 700 ปี ซ่อนตัวอย่างลึกลับในหุบเขาวาดี มูซา หรือหุบเขาโมเสส แรกเริ่มที่นี่เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชาวเอโดไมท์ตั้งแต่สมัย 1,000 ปีก่อนคริสตกาล แต่กลุ่มชนที่สร้างเมืองเพตราขึ้นมาคือชาวนาบาเธียน (Nabataeans) ซึ่งเป็นชนเผ่าเร่ร่อนแต่เดิม ได้เริ่มลงหลักปักฐาน สร้างที่พักอาศัย และเริ่มสกัดหินผาเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัย แม้เมืองแห่งนี้จะเต็มไปด้วยความแห้งแล้ง อยู่กลางทะเลทรายอันร้อนระอุ แต่กลับมีผู้คนมากมายเดินทางมาในเส้นทางนี้ เพราะเพตรานั้นตั้งอยู่เส้นทางการค้าสำคัญที่สุดของโลกในขณะนั้น 2 สาย คือเส้นทางสายสายตะวันออก - สายตะวันตก (จากคาบสมุทรอาหรับกับอ่าวเปอร์เซีย ถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน) และสายเหนือ - ใต้ (เชื่อมทะเลแดงกับ กรุงดามัสกัส ซีเรีย) และยังมีแหล่งน้ำจืดอยู่ในบริเวณนี้ด้วย ทำให้กองคาราวานนิยมเดินทางผ่านมาเพื่อแวะพัก จากนั้นมา เมืองเพตราจึงกลายเป็นตลาดซื้อสินค้าสำคัญที่สุดของโลกตะวันออก ไม่ว่าจะชาวอาหรับ หรือชาวกรีกล้วนลำเลียงสินค้าผ่านเส้นทางนี้ทั้งสิ้น โดยเจริญถึงขีดสูงสุดในช่วง 50 ปีก่อนคริสตกาล จนถึงคริสต์ศักราชที่ 70 หลังจากนั้นเพตราก็ถูกเข้ายึดครองโดยสับเปลี่ยนมือเรื่อยมา ทั้งจากโรมัน และอาหรับ จากนั้นก็ถูกทิ้งร้างเนื่องจากสมัยนั้นเริ่มมีเส้นทางการค้าที่เดินทางสะดวกกว่าเช่นอ่าวสุเอซ รวมถึงมีแผ่นดินไหวที่ทำลายระบบชลประทานของเมืองไป ผู้คนจึงพากันละทิ้งเมืองจนหมด หลังจากเมืองล่มสลาย ที่นี่ก็ถูกทิ้งร้างอย่างยาวนาน และหายสาบสูญไปตามกาลเวลา กระทั่งนักสำรวจชาวสวิส โยฮันน์ ลุดวิก บวร์กฮาร์ท ได้ค้นพบนครศิลาแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1812 ต่อมาองค์การ UNESCO ได้ขึ้นทะเบียนให้นครเพตราเป็นเมืองมรดกโลกในปี ค.ศ. 1985

# data[].attributes.headline
สนามกีฬาโคลอสเซียม (Colosseum)

# data[].attributes.subject
สนามกีฬาโคลอสเซียม (Colosseum)

# data[].attributes.body
หนึ่งในสถาปัตยกรรมแห่งอาณาจักรโรมันที่มีชื่อเสียงที่สุดใน กรุงโรม ประเทศอิตาลี บ่อยครั้งที่เรามักจะเห็นโคลอสเซียมปรากฏอยู่ในภาพโปสการ์ด และสื่อต่างๆ มากมาย บ้างก็นำไปเป็นฉากในภาพยนตร์ หรือนำไปเป็นแรงบันดาลใจให้กับฉากในการ์ตูนต่างๆ หนึ่งในนั้นก็คือ One Piece มังงะและอนิเมะผลงานของ อาจารย์โอดะ เออิจิโร ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกนั่นเอง โคลอสเซียม เป็นสนามกีฬาทรงกลมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งยุค โดยมีเส้นรอบวงกลมทั้งหมด 527 เมตร สูง 57 เมตร และมีทั้งหมด 4 ชั้นด้วยกัน สร้างขึ้นด้วยหินทรายเมื่อปี ค.ศ. 72 ในสมัยจักรพรรดิเวสปาเซียน (Vespasian AD 69-79) โดยใช้เวลาทั้งหมด 8 ปีถึงจะสร้างจนแล้วเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 80 แต่ 8 ปีถือเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานเลยสำหรับการก่อสร้างในยุคนั้น และยิ่งเป็นสิ่งที่น่าทึ่งสุดๆ เพราะนอกจากจะเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่มหึมาที่สามารถจุคนได้มากถึง 50,000-80,000 คนแล้ว ยังมีโครงสร้างที่แข็งแรง และมีระบบระบายน้ำที่ยอดเยี่ยมเพื่อป้องกันน้ำขังในวันที่ฝนตกอีกด้วย ส่วนจุดประสงค์ในการสร้างโคลอสเซียมขึ้นมานั้น ก็เพื่อใช้เป็นสนามประลองฝีมือของกษัตริย์ ตลอดไปจนถึงเหล่า กลาดิเอเตอร์ นักสู้ที่มักมาประลองการต่อสู้กันเพื่อความบันเทิงต่อผู้ชม ส่วนใหญ่แล้วเหล่ากลาดิเอเตอร์จะเป็นพวกทาสที่เติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างรุนแรงและถูกกีดกันจากสังคม ผู้ที่อาสาเข้ามาประลองบนสังเวียนแห่งนี้จะต้องต้อสู้กันเพื่อได้รับอิสรภาพและเกียรติยศกลับไป แต่ก็ต้องเสี่ยงด้วยชีวิต เพราะนอกจากจะต้องสู้กับคู่ประลองที่อาจทำให้ถึงแก่ความตายแล้ว ยังต้องเสี่ยงชีวิตสู้กับสัตว์ร้ายด้วยเช่นกันค่ะ ด้วยเหตุนี้ ตรงมุมหนึ่งของสังเวียนจึงมี ประตูแห่งความตาย หรือ Gate of Death ที่เอาไว้ขนย้ายศพของผู้ประลองแพ้ออกจากโคลอสเซียมนั่นเอง แม้ประวัติของโคลอสเซียมจะเต็มไปด้วยการนองเลือดและความโหดร้าย แต่ถ้าพูดถึงรูปแบบการก่อสร้างแล้ว ก็ต้องยกนิ้วให้กับชาวโรมันในยุคนั้นจริงๆ ค่ะ ที่สามารถสร้างสนามกีฬาที่มีขนาดใหญ่และแข็งแรงได้ในเวลาอันสั้น แถมยังเป็นต้นแบบของสนามกีฬาในยุคปัจจุบันอีกด้วย ไม่แปลกใจเลยหากโคลอสเซียมจะได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก

# data[].attributes.body
1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก แห่งประเทศอินเดีย สถานที่นี้คนทั่วไปต่างรู้กันว่าเป็นอนุสรณ์แห่งความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนี้ เกิดจากความรักที่ไม่ลืมหูลืมตาและความเศร้าที่สุดแสนจะคณานาของจักรพรรดิชาห์ ชหาน กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์โมกุล(Mughal Empire India) ที่ปกครองอินเดียในช่วงศตวรรษที่ 16 พระเจ้าชาห์ ชหาน ได้พบกับบุตรสาว อรชุมันท์ พานุ เพคุม บุตรสาวของรัฐมนตรีเมื่ออายุ 14 พรรษา และหลงรักนางตั้งแต่แรกเจอ ได้อภิเษกสมรสกันในปี พ.ศ.2155 นับตั้งแต่นั้นมาทั้ง 2 ก็ไม่เคยอยู่ห่างกันอีกเลย ตลอดระยะที่อยู่ร่วมกันพระมเหสี หรือนามที่พระเจ้าชาห์ ชหาน ตั้งให้ว่า "มุมตัช มาฮาล" อันแปลว่าอัญมณีแห่งราชวัง เป็นภรรยาที่สุดแสนประเสริฐ ทั้งติดตามพระเจ้าชาห์ ชหานไปออกรบ ช่วยงานราชการ คอยให้คำปรึกษาและให้กำลังใจ อีกทั้งยังมีความเมตตาช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากเสมอ ทั้งหมดนั้นทำให้กษัตริย์ชาห์ ชหานทรงประทับใจและรักพระมเหสีอย่างที่สุด

แต่เมื่อครองคู่กันมาเป็นเวลา 18 ปี มุมตัช มาฮาลก็ได้ให้กำเนิดทายาทองค์ที่ 14 แต่หลังจากให้กำเนิดพระธิดาพระนางตกเลือดมาก อยู่ได้เพียงไม่นานพระนางก็สิ้นพระชนม์ในอ้อมกอดของพระเจ้าชาห์ ชหาน ซึ่งการสิ้นพระชนม์นี้นำมาซึ่งความเศร้าโศกเสียใจแก่พระเจ้าชาห์ ชหานอย่างมากมายมหาศาล พระองค์ทรงหมกมุ่นอยู่ในความทุกข์เศร้าโศกเสียใจตลอดเวลาไม่ทรงยิ้มไม่ทรงหัวเราะใดๆ ปล่อยพระวรกายจนผมที่ดำกลายเป็นสีขาวทั้งศีรษะ ในทุกวันพระองค์จะทรงนุ่งขาวห่มขาวไปนั่งรำพันถึงพระมเหสีของพระองค์ข้างหลุมศพอย่างกับคนเสียสติ

ด้วยความเศร้าโศกอย่างหาที่สุดไม่ได้พระองค์จึงทรงสร้างอนุสรณ์แห่งความรักของพระองค์กับพระมเหสี โดยทรงเลือกทำเลที่ดีที่สุดบริเวณริมโค้งแม่น้ำยมุนาเป็นที่ตั้งของอนุสรณ์แห่งรักนี้ และพระองค์ก็ทรงทุ่มเทเวลาทั้งหมดในการวางแผนเขียนแปลนก่อสร้างด้วยพระองค์เอง และก็ได้ทรงจ้างสถาปนิกและช่างชาวอาหรับที่มีฝีมือมากมายเพื่อระดมสติปัญญาและกำลังในการก่อสร้างอนุสรณ์แห่งนี้ให้สำเร็จ การสร้างครั้งนี้ใช้แรงงานผู้คนมากมายกว่า 20,000 คน ราชสมบัติส่วนใหญ่ที่มีได้สูญเสียไปกับการสร้างอนุสรณ์แห่งความรักของพระองค์ กินเวลานานถึง 22 ปี อนุสรณ์แห่งความรักอันยิ่งใหญ่ก็เสร็จสมบูรณ์อย่างงดงาม และพระองค์ก็ทรงให้ชื่อว่า "ทัชมาฮาล" (Taj Mahal)