# data[].attributes.body
İnsan böyle dertli zamanında dert ortağı arar, halbuki o kaçacak yer arıyor.

# data[].attributes.body
İnsan oturduğu odanın duvarlarından biri yok oluvermiş gibi bir noksanlık, bir çıplaklık duyuyor, bir gün evveline kadar kolumuz, bacağımız gibi pek tabii surette mevcut olan bir şeyin birdenbire yok olmasına inanmak istemiyordu.

# data[].attributes.body
Onlar da bu oda gibi, bütün evleri gibi henüz nereye ait olduklarını bulamamışlardı.

# data[].attributes.body
Hayatında her şey o kadar hızlı değişiyordu ki, aradan bir müddet geçtikten sonra gene aynı halde kaldığını gördüğü eşya onu şaşırtıyor ve üzüyordu.

# data[].attributes.body
Bize ziyasını beş bin senede gönderen yıldızlar varken,en kaba dayısı elli sene sonra kütüphanelerde çürüyecek ve nihayet beş yüz sene sonra adı unutulacak eserler yazarak ebedi olmaya çalışmak, yahut üç bin sene sonra, kolsuz bacaksız,bir müzede teşhir edilsin diye, ömrünü çamur yoğurmak ve mermere kalem savurmakla geçirmek bana pek akıllı işi gibi gelmiyor.”

# data[].attributes.body
Kitaplarda okuduğun depresyon
kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapamazsak büsbütün çılgına döneriz.

# data[].attributes.body
Kalk, iki gözüm, iskeleye geldik. Günün birinde ya çıldıracağız, ya dünyaya hâkim olacağız. Şimdilik bir rakı parası bulmaya çalışalım ve parlak istikbalimizin şerefine birkaç kadeh içelim.”

# data[].attributes.body
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza
ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?

# data[].attributes.body
Ben bu değilim... Ben başka bir şeyler olacağım... Yalnız bu korku olmasa... Hiçbir şeyi bana tam ve iyi yaptırmayacağına emin olduğum bu şeytandan korkmasam...”

# data[].attributes.body
Küçük bir yaprağın arkasında bir dünya gördüğünü zanneder de koca dünyayı görmeden yaşar.

# data[].attributes.body
“Ilkbahar gibi bir mevsimi olan bu dünya, üzerinde yaşanmaya değer... Ne olursa olsun...”

# data[].attributes.body
Hayat sahiden yaşanmaya değmeyecek kadar küçüklükler ve bayağılıklarla dolu!..

# data[].attributes.body
“Istanbul’dan ayrılmak istemiyoruz, fakat senede kaç defa kütüphaneye gideriz? Üç beş cadde ile bir o kadar kahveden başka ne biliriz? Fikir hayatı,fikir hayatı diyoruz... En
kabadayımız bile gevezelikten başka ne konuşuyor? Bizi buraya asıl bağlayan
bir alışkanlıktır... Biz burada maksatsız yaşamayı ve boş beyinle dolaşmayı tatlı bir meşgale
haline getirmek yolunu keşfetmişiz...

# data[].attributes.body
Bir annenin yavrusuna seslenişi gibi, topraklar geceyi çağırıyordu.

# data[].attributes.body
Derin bir mutluluk duyuyordu çünkü onun hayatıyla ilgilenen birisi vardı.

# data[].attributes.body
Umudumuzu yitirirsek nasıl yaşardık?

# data[].attributes.body
Beni de senin gömeceğini bilmek içimi rahatlatıyor.

"İnsan hayat boyu ne zorluklarla ve sıkıntılarla karşılaşırsa karşılaşsın, ölüme yaklaşırken kendini teselli edecek bir şeyler buluyordu."

# data[].attributes.body
Bize hâlâ bir hayat borcun var, bize olan borcunu kendi hayatına sarılarak öde!

# data[].attributes.body
İnsan ne kadar şanslı olursa olsun, ölmek istiyorsa hiçbir şey onu yaşatamaz.

# data[].attributes.body
"Öleceğim yerin adını bile bilmiyorum."

# data[].attributes.body
Chuseng parayı avcuma koyarken Jiazhen bağırdı.

"Oğlunun hayatı iki yüz yuan mı ediyor?"

# data[].attributes.body
"Tedavi edilemez olması iyi bir şey, yoksa tedavi masrafları için parayı nereden bulabilirdik?"

# data[].attributes.body
“Kim olursan ol, ne yaparsan yap, bütün yüreğinle gerçekten bir şey istediğin zaman, Evrenin Ruhu’nda bu istek oluşur.”

-Birinci bölüm/IX

# data[].attributes.body
“[…], insan her zaman aynı insanları görürse, bunları yaşamın bir parçası saymaya başlar. İyi, ama bu kişiler bu nedenle, yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar, canları sıkılır.”

-Birinci Bölüm/VII

# data[].attributes.body
“Bazen koyunlarla birlikte yaşamak çok daha iyi, konuşmaz koyunlar, yiyecek ve su aramaktan başka bir şey yapmazlar. Ya da kitaplar, dinlemek isterseniz size ilginç öyküler anlatır kitaplar. Ama insanlarla konuşurken durum başka, öylesine tuhaf şeyler söylerler ki, konuşmayı nasıl sürdüreceğinizi bilemezsiniz.”

-Birinci Bölüm/VIII

# data[].attributes.body
“[…], yüksek kulelerin tepesine çıkıp şarkı söyleyen din adamları, bunların çevresinde de diz çöküp alınlarını yere vuran insanlar görmüştü.”

-Birinci Bölüm/XIII

# data[].attributes.body
“Sözcüklerin ötesinde bir dil var. […] Daha önce koyunlarla böyle bir deneyimim olmuştu, şimdi de aynı şeyi insanlarla yapıyorum.”

-Birinci Bölüm/XIV

# data[].attributes.body
"İnsanlar yaşama nedenlerini pek çabuk öğreniyorlar," dedi yaşlı adam, gözlerinde beliren acıyla. "Belki de gene aynı nedenle hemen pes ediyorlar. Ama, dünyanın hali böyle işte."

# data[].attributes.body
“Bir şeye karar vermek, başlangıçtan başka bir şey değildir. İnsan bir şeye karar verdiği zaman, karar verdiği sırada hiç öngörmediği, düşünde bile aklına gelmeyen bir yöne doğru, şiddetli bir akıntıya kapılıp gidiyordu.”

-İkinci Bölüm/VII

# data[].attributes.body
“İster hayatımız, ister ekin tarlalarımız olsun, sahip olduğumuz şeyleri yitirmekten korkarız. Ama hayat hikâyemiz ile dünya tarihinin aynı El tarafından yazılmış olduğunu anladığımız zaman, bunu anlar anlamaz, bu korku uçup gider.”

-İkinci Bölüm/IX

# data[].attributes.body
[…], gökkubbe altında her şeyin aynı El tarafından yazıldığı gerçekliği vardır, […]. Aşk'ı yaratan ve çalışan, dinlenen ve güneş ışığı altında hazineler arayan her kimse için sevilecek birini yaratmış olan El. Çünkü, böyle olmasaydı, insan soyunun hayallerinin hiçbir anlamı olmazdı.

-İkinci Bölüm/XVI

# data[].attributes.body
Simyacılar, madenleri arıtan ateşi gözlemlemek için yıllarca laboratuvarlarına kapanıyorlardı. Ateşe bakmaya kendilerini öylesine veriyorlardı ki, vicdanlarında, dünyanın bütün fani değerlerinden kurtulup arınıyorlardı. Ve sonunda, bir gün, madenleri arıtmanın aslında kendilerini arındırmak olduğunu anlıyorlardı.

-İkinci Bölüm/XI

# data[].attributes.body
Çünkü insanlar resimlerin ve sözcüklerin büyüsüne kapılıp sonunda Evrenin Dili'ni unuturlar.

-İkinci Bölüm/XV

# data[].attributes.body
"Ağlıyor musun?"

"Ben bir çöl kadınıyım," diye yanıtladı, yüzünün ifadesini değiştirerek. "Ama her şeyden önce bir kadınım ben."

-İkinci Bölüm/XXII

1:44

https://open.spotify.com/track/1bclQDZ6bFajY692CFzyPH?si=KC5Brg48QmSMxWV8hgI2cg

# data[].attributes.body
Çobanların da, tıpkı denizciler ve gezgin satıcılar gibi, kendilerini yeryüzünde başıboş dolaşmaktan vazgeçirtecek birinin yaşadığı bir kente uğrayabileceklerini biliyordu.

# data[].attributes.body
"İnsanlar gitmekten çok geri dönüşü hayal ediyorlar,"

-İkinci Bölüm/XXIV

# data[].attributes.body
“Bulunduğum yerden sevmeyi öğrendim. Dünyaya biraz daha yaklaşacak olsam, üzerinde bulunan her şeyin yok olacağını ve Evrenin Ruhu'nun yok olacağını biliyorum. Bu nedenle karşılıklı bakışmakla yetiniyoruz […]”

-İkinci Bölüm/XXX

# data[].attributes.body
“-İnsanların yüreği- ulaşmaya layık olmadıklarını ya da ulaşamayacaklarını sandıkları için en büyük düşlerini gerçekleştirmekten korkarlar.”

-İkinci Bölüm/XXV

# data[].attributes.body
Önceleri, çöle baktığım zaman içimde bir arzu duyardım. Şimdi içimde umut olacak. Babam bir gün gitti, ama daha sonra anneme geri döndü ve ne zaman gitse geri dönüyor.

(Fatima’nın sözü)

# data[].attributes.body
Değişmek istemiyorum çünkü nasıl değişeceğimi bilmiyorum.

# data[].attributes.body
Ama büyük bir hayal kırıklığına uğramaktan korkuyorum; bu yüzden hayal kurmakla yetinmeye çalışıyorum.

# data[].attributes.body
Bir çoban gezmeyi sevebilir ama koyunlarını asla unutmaz.

# data[].attributes.body
Artık yabancı bir dünya değildi burası! “yeni bir dünyaydı”

# data[].attributes.body
Dönüşümü gerçekleştirmekten korkuyorum, çünkü o zaman yaşamak için bir sebebim olmayacak.

# data[].attributes.headline
Uykuya dalmadan önce, artık daha kalın kitaplar okuması gerektiğini düşündü: Okunmaları daha uzun sürer, geceleyin de daha rahat yastık olurlardı.

# data[].attributes.subject
Uykuya dalmadan önce, artık daha kalın kitaplar okuması gerektiğini düşündü: Okunmaları daha uzun sürer, geceleyin de daha rahat yastık olurlardı.

# data[].attributes.body
Ben de herkes gibiyim. Dünya gerçeklerine oldukları gibi değil de olmalarını istediğim gibi bakıyorum.

# data[].attributes.body
Tek gerçek şudur ki; var olan bu dünya, bundan daha mükemmel bir dünyanın var olduğunun güvencesidir.

# data[].attributes.body
insan her zaman aynı insanları görürse, bunları yaşamının bir parçası

saymaya başlar. İyi, ama bu kişiler de bu nedenle, yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar, canları sıkılır. Çünkü, efendim, herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır.

# data[].attributes.body
Düşümü gerçekleştirmekten korkuyorum, çünkü o zaman yaşamak için bir sebebim olmayacak.

# data[].attributes.body
Tanca artık onun için yabancı bir kent değildi. Burayı fethettiği gibi bütün dünyayı fethedebileceğini hissetti.

# data[].attributes.body
Değeri bilinmeyen her lütuf felakete dönüşüyor.

# data[].attributes.body
"Mektup," dedi sonunda tüccar.
"Ne anlama geliyor dediğiniz şey?"
"Bunu anlamak için Arap olarak doğmak gerekir. Ama çevirisi 'yazılmış' gibi bir şey."

[...] Öyle zamanlar vardır ki, insan hayat ırmağının akış yönünü değiştiremez.

# data[].attributes.headline
Her zaman şimdide yaşamayı başarabilirsen mutlu bir insan olursun. [...] çünkü hayat, yaşamakta olduğumuz andan ibarettir ve sadece budur.

# data[].attributes.subject
Her zaman şimdide yaşamayı başarabilirsen mutlu bir insan olursun. [...] çünkü hayat, yaşamakta olduğumuz andan ibarettir ve sadece budur.

# data[].attributes.body
Belki de Tanrı, çölü, insanlar hurma ağaçlarını görünce sevinsinler diye yarattı.

# data[].attributes.body
"Bulduğun şey, saf maddeden yapılmışsa
hiçbir zaman çürümeyecektir. Ve oraya bir gün geri döneceksin. Bir yıldız patlaması gibi bir anlık ışıktan başka bir şey değilse o zaman geri dönüşünde hiçbir şey bulamayacaksın. Gene de en azından bir ışık patlaması görmüş olacaksın. Yalnızca bu bile, yaşamış olmanın zahmetine değer."

# data[].attributes.body
Tek gerçek şudur ki, var olan bu dünya, bundan daha mükemmel bir dünyanın var olduğunun güvencesidir.

# data[].attributes.body
"Kendi yüreğini dinle. Yüreğin her şeyi bilir, çünkü Evrenin Ruhu'ndan gelmektedir ve bir gün oraya geri dönecektir."

# data[].attributes.body
"Yüreğine, acı korkusunun, acının kendisinden de kötü bir şey olduğunu söyle. Düşlerinin peşinde olduğu sürece hiçbir yürek kesinlikle acı çekmez. Çünkü araştırmanın her anı, Tanrı ve Sonsuzluk ile karşılaşma anıdır."

# data[].attributes.body
Koyunlar gibi dolaşmaya alışmış kimse, ayrılık vaktinin geleceğini her zaman bilir.

# data[].attributes.body
https://www.canva.com/design/DAF_IUcvsWw/C-fDEldMtlMPjD7vxycSCw/edit?utm_content=DAF_IUcvsWw&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

# data[].attributes.body
BÜTÜN HAYVANLAR EŞİTTİR

AMA BAZI HAYVANLAR

DİĞERLERİNDEN DAHA EŞİTTİR

# data[].attributes.body
İki düstur, "Daha çok çalışacağım" ve "Napoleon her zaman haklıdır" sanki ona göre bütün problemlerin çözümü için yeterli bir cevaptı. (Boxer için)

# data[].attributes.body
"Sizin uğraşacağınız alt düzeyde hayvanlarınız varsa, bizim de alt sınıflarımız var!"

# data[].attributes.body
İnsan kendinden başka hiçbir canlının çıkarlarını saymaz.

# data[].attributes.body
İnsan üretmeden harcayan tek yaratıktır.

# data[].attributes.body
Kimsenin düşüncelerini söylemeye cesaret edemediği bir devir gelmişti.

# data[].attributes.body
Dışarıdaki hayvanlar, önce domuzlara baktı, sonra insanlara.Sonra tekrar domuzlara ve nihayetinde insanlara. Aralarında hiçbir fark olmadığını gördüler.

# data[].attributes.body
Açlık , zorluk ve hayal kırıklığı hayatın değişmez yasalarıydı.

# data[].attributes.body
Akıldışı sözlerini kağıda aktarmak güçtür. İnsanların alçaklıklarından, hakikate kafa tutan zorbalıktan, zamanla yeryüzüne inecek olan güzel hayattan, zorbaların aptallığını ve acımasızlığını her dakika anımsatan pencerelerin parmaklıklarından bahseder. Ve ortaya eski, ancak henüz söylenmemiş şarkılardan oluşan karışık, tutarsız bir potpuri çıkar.

# data[].attributes.body
beraat kararı gibi her türlü merhamet göstergesinin toplumda tatminsizlik ve intikam duyguları uyandırdığı bir dünyada adaleti düşünmek gülünç değil midir

# data[].attributes.body
Eğer ölüm herkes için olağan ve meşru bir sondan ibaretse insanların ölmelerine engel olmak niye?

# data[].attributes.body
Acıları hafifletmenin amacı nedir? İlk olarak, acıların insanı kusursuzluğa götürdüğü söylenir. İkinci olarak ise, eğer insanoğlu acılarını haplarla ve damlalarla hafifletebileceğini öğrenirse, bugüne kadar onları hem her türlü kötülükten koruyan hem de onlara mutluluk bahşeden dini ve felsefeyi tümüyle terk edebilir.

# data[].attributes.body
İnsanın huzuru ve memnuniyeti dışarıda değil, içindedir.

# data[].attributes.body
Onlara göre insanın bütün varlığı açlığı, soğuğu, hakareti, yokluğu hissetmek ve ölüm karşısında Hamlet gibi korku duymaktan ibaretti. Hayatın yükü altında ezilebilir, ondan nefret edebilirsiniz, ama onu küçümseyemezsiniz.

# data[].attributes.body
Bunun üzerine korkmayı bıraktı, geri dönme isteğini geride bıraktı, çünkü bir akşam yüreği ona mutlu olduğunu söylemişti. “Biraz şikayet edecek olursam,” diyordu yüreği, “bu yalnızca benim bir insan yüreği olamamdandır ve insanların yürekleri böyle olur.