# data[].attributes.body
เราหัดขี่จักรยานกันได้เกือบทุกคน  แล้วก็หัดกันเกือบทุกคน  สุลต่านแห่งแซนซิบาร์ปั่นจักรยานเป็นงานอดิเรก  ซาร์ของรัสเซียก็เหมือนกัน  เจ้าผู้ครองกรุงคาบูลยังซื้อจักรยานแจกสนมทั้งฮาเร็ม  แต่ผู้ที่ใช้จักรยานกันจริงๆ ในวิถีชีวิตก็คือชนชั้นกลางและกรรมาชีพทั่วโลก  เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่มหาชนเคลื่อนที่ได้  ไปไหนมาไหนตามอำเภอใจได้เอง ไม่จำเป็นต้องมีม้าและรถม้าแพงๆ อีกต่อไป  มีการเรียกขานจักรยานว่าเป็น “ม้าชราของปวงชน”  ไม่เพียงแต่นํ้าหนักเบา ซื้อหาได้  และบำรุงรักษาง่าย  แต่ยังเป็นของที่วิ่งเร็วที่สุดบนท้องถนนอีกด้วย

สังคมเปลี่ยนโฉมหน้าไปแล้ว  พวกผู้หญิงคึกคักกันเป็นพิเศษ  โยนกระโปรงยุควิกตอเรียสุดเทอะทะทิ้งไป  หันมาใส่กางเกงกับเสื้อผ้าที่ “เข้าท่า”  แล้วพากันลงถนน  “ฉันคิดว่าจักรยานช่วยปลดปล่อยผู้หญิงยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดในโลก”  ซูซาน บี.  แอนโทนี  นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสตรีชาวอเมริกัน  ให้สัมภาษณ์นิวยอร์กซันเดย์เวิลด์เมื่อปี 1896 “ฉันปลาบปลื้มใจทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงขี่จักรยานผ่านไป…  เป็นภาพของความเป็นผู้หญิงที่ปราศจากข้อจำกัดและเป็นอิสระ”

# data[].attributes.body
การขี่จักรยานก็กลายเป็นกิจกรรมยอดฮิตในสหรัฐอเมริกาที่ นิวยอร์กเจอนัลออฟคอมเมิร์ซ อ้างว่า มันทำให้ภัตตาคารและโรงภาพยนตร์ขาดทุนปีละกว่า 100 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐ  การผลิตจักรยานกลายเป็นอุตสาหกรรมใหญ่ที่สุดและใช้นวัตกรรมมากที่สุดอุตสาหกรรมหนึ่งในอเมริกา หนึ่งในสามของการยื่นขอจดสิทธิบัตรเกี่ยวข้องกับจักรยานซึ่งมีเข้ามาล้นหลามเสียจนสำนักงานสิทธิบัตรของสหรัฐฯ ต้องสร้างอาคารเสริมเพื่อรองรับปริมาณงานที่เพิ่มขึ้น

# data[].attributes.body
อนที่นำออกแสดงครั้งแรกในงานไบซิเคิลโชว์เมื่อปี 1886 สิ่งประดิษฐ์ของสตาร์ลีย์ถือเป็นของแปลก  แต่สองปีต่อมา เมื่อมันจับคู่กับยางอัดลมที่เพิ่งประดิษฐ์ขึ้นใหม่  ซึ่งไม่เพียงช่วยให้การขับขี่นุ่มนวลขึ้น  แต่ยังทำให้จักรยานนิรภัยคันใหม่นี้แล่นเร็วขึ้นร้อยละ 30 ด้วย  ผลที่ได้จึงเป็นดังมนตร์วิเศษ

ผู้ผลิตจักรยานทั่วโลกต่างแย่งชิงกันนำเสนอจักรยานรุ่นใหม่ๆ ของตัวเอง และบริษัทอีกหลายร้อยก็เกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการนี้ ในงานสแตนลีย์ไบซิเคิลโชว์ที่กรุงลอนดอนเมื่อปี 1895 ผู้ผลิตจักรยาน 200 บริษัทแสดงผลงานกว่า 3,000 รุ่น

# data[].attributes.body
ผลิตจักรยานรายใหญ่ที่สุดรายหนึ่งคือโคลัมเบียไบซิเคิลส์ซึ่งมีโรงงานอยู่ที่เมืองฮาร์ตฟอร์ด  รัฐคอนเนตทิคัต  สามารถผลิตจักรยานทั้งคันได้ภายในหนึ่งนาที  ด้วยสายพานการผลิตแบบอัตโนมัติซึ่งเป็นเทคโนโลยีบุกเบิกที่วันหนึ่งจะกลายเป็น เครื่องหมายแห่งมาตรฐานของอุตสาหกรรมรถยนต์  และในฐานะที่เป็นนายจ้างสุดลํ้าในอุตสาหกรรมที่กำลังเฟื่องฟู โคลัมเบียยังจัดที่จอดจักรยาน  ล็อกเกอร์ส่วนตัว  อาหารราคาพนักงานที่โรงอาหารของบริษัท  รวมทั้งห้องสมุดให้แก่พนักงานของตนด้วย

อุปสงค์ของจักรยานที่พุ่งไม่หยุด  ยังให้กำเนิดอุตสาหกรรมเกี่ยวข้องอื่นๆ อีก  เช่น  ตลับลูกปืน  ลวดซี่ล้อ  เฟรม จักรยาน  และการผลิตชุดเครื่องมือที่มีความแม่นยำ   ซึ่งจะช่วยก่อร่างอุตสาหกรรมการผลิตต่อไปอีกนาน  แม้กระทั่งหลังจากจักรยานกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผนกของเล่น  ศิลปินทั้งหลายได้รับการว่าจ้างให้ทำโปสเตอร์สวยๆ ให้กับตลาดที่เงินสะพัดด้วยกระบวนการพิมพ์แบบลิโทกราฟีหรือภาพพิมพ์หินที่เพิ่งพัฒนาขึ้นใหม่  ทำให้สิ่งพิมพ์มีสีสันสดใส  กลยุทธ์ต่างๆ ทางการตลาด  เช่น  การจงใจทำให้ล้าสมัยและดันจักรยานรุ่นใหม่ๆ ออกมาทุกปี  เริ่มเกิดขึ้นในธุรกิจค้าจักรยานในทศวรรษ 1890

# data[].attributes.headline
จักรยานปัจจุบัน

# data[].attributes.subject
จักรยานปัจจุบัน

# data[].attributes.body
แต่ก็เป็นอย่างนั้นได้ไม่นาน  ก่อนสิ้นทศวรรษ 1890 นักประดิษฐ์ในธุรกิจจักรยานทั้งฝั่งยุโรปและอเมริกาก็พบว่า โซ่จักรยานและตลับลูกปืนสามารถรวมเข้ากับมอเตอร์เพื่อสร้างพาหนะที่เร็วกว่านี้ได้  แต่ไม่เงียบเท่าจักรยาน  หรือราคาถูกพอจะขับขี่  แต่มันขับสนุกและทำกำไรได้  ในเดย์ตัน  รัฐโอไฮโอ ช่างจักรยานสองคน  พี่น้องวิลเบอร์กับออร์วิลล์  ไรต์  กำลังสำรวจแนวคิดเรื่องเครื่องจักรบินได้ที่หนักกว่าอากาศโดยผูกปีกเข้ากับจักรยานเพื่อทดสอบความเป็นไปได้ทางอากาศพลศาสตร์ และหาทุนสำหรับการวิจัยของตนด้วยกำไรจากร้านจักรยาน

กลับมาที่โคเวนทรี  เมืองทางตอนเหนือของอังกฤษ  เจมส์ เคมป์  สตาร์ลีย์  เจ้าของจักรยานนิรภัยโรเวอร์ที่เริ่มต้นสิ่งต่างๆ เอาไว้ในทศวรรษ 1880 เสียชีวิตอย่างกะทันหันในปี 1901 ด้วยวัย 46 ปี ในตอนนั้น บริษัทของเขาก้าวจากจักรยานอันเรียบง่าย ไปสู่การผลิตจักรยานยนต์และรถยนต์ในที่สุด นี่ดูเหมือนเป็นเส้นทางสู่อนาคต  ดังเช่นในอเมริกา  อดีตช่างจักรยานชื่อ เฮนรี ฟอร์ด ก็กำลังไปได้ดีกับเรื่องนี้เหมือนกัน