# data[].attributes.body
Zawód jaki wykonuje główna bohaterka to? Influ...coś tam, ukazany jako niesamowity od początku do końca.
Influencerem możemy w skrócie określić osobę wpływową, mającą możliwość wpływu na decyzję czy opinię innych. Takie zdefiniowanie influencera jest jednak nieco kłopotliwe. W praktyce bowiem każdy z nas posiada możliwość wpływania na decyzje innej osoby. W znacznie szerszym kontekście influencer już nie tylko wpływa, ale także posiada trwałe relacje z masowymi odbiorcami, którzy bardzo silnie się z nim utożsamiają. Wyrażonym przez siebie zdaniem potrafi umiejętnie oddziaływać na opinie skupionej wokół swojej osoby społeczności. Zamiennie możemy określać taką osobę przywódcą bądź liderem opinii. Dlatego przyjmijmy, że influencerem jest najczęściej osoba, która posiada bloga, vloga, konto na Youtubie, Snapchacie lub innym portalu społecznościowym, i może swoją opinią wpłynąć na grono co najmniej kilkuset osób.

# data[].attributes.body
Dobrze czy źle?
Paryżanie nie chcieli drugiego sezonu. Miasto zostało pokazane jako urokliwe, wspaniałe miejsce, w którym każdy może się odnaleźć. Miasto możliwości.

# data[].attributes.body
Serial jest przepełniony różnymi rodzajami marek! Jeden wielki koszmarek marketingowy :) (pozwolę sobie na komentarz)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fot. mat. prasowe Netflix

Stylizacje głównej bohaterki serialu Netfliksa nie mają za wiele wspólnego z charakterystycznym paryskim stylem, ale są kolorowe, optymistyczne i z przymrużeniem oka. Znaleźliśmy dla was rzeczy, które na pewno pokochałaby Emily.

Jaka matka, taka córka

Koszula, Maison Cleo ok. 900 zł (fot. materiały prasowe)

Maison Cleo to marka wyjątkowa - tworzy w duchu zrównoważonej mody i jest niezależnym projektem mamy i córki (córka zajmuje się projektowaniem i marketingiem, mama - jako wykwalifikowana krawcowa - szyciem). To, ile sztuk danej rzeczy zostanie wyprodukowanych, zawsze zależy od ilości dostępnego materiału. Założycielki pracę zaczynają od tkanin - szukają tych najlepszych jakościowo i najbardziej wyjątkowych. Maison Cleo słynie z romantycznych rzeczy tworzonych w bardzo francuskiej estetyce: w najnowszej kolekcji dominują komplety w kratkę, krótkie sweterki i romantyczne koszulowe bluzki z dużymi kołnierzami.

Marynarka, Brock Collection / Matchesfashion.com 7800 zł ( Fot. materiały prasowe)

Komplet w czarno-białą kratę vichy jest jedną z najbardziej wyrazistych stylizacji Emily. I chyba najbardziej francuską... Krata nie musi być jednak aż tak stereotypowa. Na jej niestandardową wersję kolorystyczną stawiają w tym sezonie projektanci marki Brock Collection. Żakiet został uszyty z grubej wełny i aż się prosi, by wystylizować go na lata 70. - ze spódnicą midi, kozakami w kolorze koniakowego brązu i kaszmirowym golfem w odcieniu kości słoniowej.

Fot. materiały prasowe Netflix

Paris, mon amour!

Koszula, Alice + Olivia (Fot. materiały prasowe)

Dzięki koszuli z malarskim widokiem na wieżę Eiffla, w której Emily przekracza próg agencji, marką Alice+Olivia zainteresował się cały świat. Połączenie ze spódniczką mini z wężowej skóry od Ronny'ego Kobo i botkami Louboutina nie wszystkim przypadło jednak do gustu. Też jesteśmy zdania, że tak kolorowa koszula nie potrzebuje konkurencji. Świetnie sprawdzi się za to z czymś minimalistycznym, np. oversize'owym garniturem w monochromatycznym odcieniu.

Problem z głowy

Beret, Mango 69,.90 zł(fot. materiały prasowe)

Ulubiony dodatek Emily Cooper? Nakrycia głowy, których w serialu prezentuje całkiem pokaźną kolekcję. A czy jest coś bardziej francuskiego niż beret? Główna bohaterka szczególnie upodobała sobie te vintage, od Diora. My wolimy berety Camille - czarnemu ze skóry towarzyszy oversize'owa kurtka koszulowa i naturalnie ułożone włosy.

Plaszcz, Zara 299,90 zł (fot. materiały prasowe)

Emily przemierzała ulice Paryża w intensywnie różowym płaszczu od Kenzo. Róż jest modny od kilku sezonów, więc sporo okryć wierzchnich w tym właśnie kolorze znajdziecie także w sieciówkach. Oversize'owy model z nowej kolekcji Zary sprawdzi się w połączeniu z dżinsami w błękitnym odcieniu i sneakersami w stylu retro.

Francja elegancja

Sukienka, Dolce&Gabbana / matchesfashion.com (fot. materiały prasowe)

Jak każda bohaterka dziewczyńskiego serialu, także Emily zaliczyła moment godny księżniczki. Celebrowała go w małej czarnej projektu Christiana Siriano, laureata amerykańskiej edycji „Project Runway" i ulubieńca Michelle Obamy. Równie spektakularny model ma w swojej kolekcji Dolce & Gabbana. Uszyta z warstw tiulu i pokryta wyszytymi groszkami kreacja wygląda jak z sycylijskiego wesela.

Pod rękę

Torebka, Staud ok. 600 zł (fot. materiały prasowe)

Garderoba Emily to nie tylko vintage Chanel, Dior i inne największe domy mody, lecz także sporo młodych marek i projektantów. Bohaterka serialu nosi sukienki Ganni, kolorowe swetry Essentiel Antwerp i torebki Staud. Amerykańska marka zasłynęła małymi, ale pojemnymi kuferkami, ale w ofercie ma także ready-to-wear.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ubierz się jak „Emily w Paryżu" - wybraliśmy ubrania i dodatki w stylu bohaterki netfliksowego przeboju

# data[].attributes.attachment_link.description
Stylizacje głównej bohaterki serialu Netfliksa nie mają za wiele wspólnego z charakterystycznym paryskim stylem, ale są kolorowe, optymistyczne i z przymrużeniem oka. Znaleźliśmy dla was rzeczy, które na pewno pokochałaby Emily. Maison Cleo to marka wyjątkowa - tworzy w duchu zrównoważonej mody i jest niezależnym projektem mamy i córki (córka zajmuje się projektowaniem i marketingiem, mama - jako wykwalifikowana krawcowa - szyciem).

# data[].attributes.body
Proszę obejrzeć serial na platformie Netflix (nie trzeba całości, wystarczy z dwa trzy odcinki)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od kilku dni zastanawiam się, na czym polega fenomen tego serialu. Z jednej strony wszyscy go oglądają, w pewnym momencie był to najczęściej odtwarzany serial Netflixa na świecie. W Polsce również. Z drugiej - zaraz po obejrzeniu wszyscy lecą do klawiatury, by go skrytykować. Skoro ci, co już obejrzeli, mówią, że jest tak źle, to czemu kolejni oglądają?

Sukces Emily w Paryżu może tłumaczyć potrzeba chwili. Wszyscy wiemy, co się dzieje na świecie. My wiemy, co się dzieje w Polsce: na dworze jest szaro, zimno i pada. COVID-19 szaleje ze zdwojoną siłą. Rząd nic z tym nie robi, z poznańskiego zoo uciekł manul, a CBA aresztowała Romana Giertycha. Całe więc szczęście, że jest koc, kanapa i Netflix, który, jakby przewidując, że nastąpią takie okoliczności, na początku października podsuwa abonentom nową produkcję własną, czyli właśnie Emily w Paryżu.

To lekki serial o młodej kobiecie z Chicago, która trafia do Paryża. Motyw dobrze zadomowiony w popkulturze, wykorzystujący zetknięcie radosnego american way of life z wyniosłym chłodem Starego Kontynentu, przy dobrym scenariuszu daje duży potencjał ogrywania wzajemnych stereotypów, czy to na wesoło, czy też zupełnie na poważnie. Przeróżne językowe i kulturowe qui pro quo to zazwyczaj koło zamachowe tego typu fabuł. Widać, że w przypadku Emily miało być podobnie, ale coś nie wyszło i serial od pewnego momentu, zamiast cieszyć, zaczyna coraz bardziej irytować.

Nawet jak na kino eskapistyczne, które widzowie serwują sobie świadomie i na własne życzenie, Emily w Paryżu zbyt daleko rozmija się z rzeczywistością. Mimo wszystko to serial obyczajowy, niby realistyczny, ale zbudowany wbrew wszelkim zasadom prawdopodobieństwa. Tak jest od samego początku, kiedy młoda pracownica marketingowego korpo z Ameryki jedzie do Paryża, do biura francuskiej firmy Savoir, którą amerykańskie korpo właśnie kupiło.

Moje doświadczenie z globalną korporacją o amerykańskim kapitale było dość pobieżne, ale chyba nie pomylę się, jeśli powiem, że do doglądania tak poważnych kwestii jak fuzje i przejęcia nie wysyła się szeregowych pracowników. Zwłaszcza jeśli nie mają bazowych kompetencji, a Emily nie ma, bo nie zna nawet francuskiego. Nie wie też nic o Francji i jak przekonamy się w kolejnych odcinkach, nie ma specjalnie ochoty się dowiedzieć.

Takich niezrozumiałych wątków jest w serialu sporo: nie bardzo wiadomo, jaki jest status Emily w nowej firmie, czy jest podrzędną pracownicą, która walczy o względy szefowej, czy rewizorem przysłanym przez nowych amerykańskich właścicieli. Nie wiemy też, skąd Emily ma kasę na superdrogie ciuchy i wystawne paryskie życie. Naprawdę wiele rzeczy w tym serialu się nie klei i można by je wymieniać jeszcze długo.

Najwięcej pomyj na tę produkcję wylali Francuzi i mieli powód. Serial, zamiast krytycznie lub zabawnie przetwarzać wzajemne stereotypy i uprzedzenia, w wulgarny sposób stereotypizuje Francję. Francuzi w tym serialu nie mówią lub nie chcą mówić po angielsku, chociaż akurat wszyscy bohaterowie, którzy rozmawiają z Emily, mówią po angielsku płynnie. Francuzi są nielojalni, niewierni i rozwiąźli, a w kraju świetnie ma się seksizm i uprzedmiotawianie kobiet, nie to co w Ameryce. Francuzi mają też problemy z higieną, są zadufani w sobie i leniwi - bez przerwy widzimy, jak migają się od roboty, ale kiedy Emily zostaje zwolniona, dowiaduje się, że we Francji z przyczyn formalno-prawnych właściwie nie da się zwolnić pracownika. I wszystko to oczywiście wydaje jej się totalnie absurdalne, prawa pracownicze również.

Nie oddałabym tego za godzinę porządnego seksu i trzy zajebiste orgazmy

We Francji podobno padło pytanie, czemu francuscy aktorzy w ogóle zgodzili się zagrać w czymś takim - znali przecież scenariusz. Nietrudno zgadnąć, że dla pieniędzy. Ja to pytanie skierowałabym tylko do Philippine Leroy-Beaulieu, cudownej francuskiej aktorki, która wcieliła się w rolę Sylvie, dyrektorki paryskiej agencji marketingowej Savoir. Na stereotypizowanie rzekomo typowo francuskich cech w przypadku jej postaci nakłada się koszmarny ageizm.

Sylvie to dojrzała kobieta, która nie cieszy się z amerykańskiego desantu na paryskie biuro, pogardza amerykańską kulturą pracy i nie wierzy, że Emily, w Chicago specjalistka od farmacji i domów starców, odnajdzie się w marketingu dóbr luksusowych. Krytykuje każdą inicjatywę, z którą wychodzi Emily, i ostentacyjnie okazuje jej swoją niechęć. Nic się pod tym względem nie zmienia do końca, bo kolejną specyficzną cechą tego serialu jest płytkość i jednostajność postaci, nie zachodzi w nich żadna przemiana, nikt nie wychodzi z tych perypetii odmieniony.

Postać Emily kontrastuje z Sylvie na każdym poziomie. Jest młoda, nowoczesna, pełna energii, nie zrażają jej złe słowa, uparcie forsuje swoje koncepcje, a do tego ciągle okazuje Sylvie swoją sympatię i stara się nawiązać z nią bliższą relację. W tym zestawieniu Sylvie jest po prostu zgorzkniałą starą babą, która nie nadąża za zmieniającym się światem (kierunek zmian oczywiście nadaje Ameryka), a wszystkie profesjonalne decyzje, które podejmuje - a od wielu lat zajmuje się marketingiem marek z wyższej półki - są nietrafione. Tymczasem u nowicjuszki Emily oczywiście wszystko na odwrót - same sukcesy. Raz tylko dochodzi do aktu solidarności między tymi dwiema kobiecymi postaciami, ale jest to krótka chwila, a głównym wkładem w tę sytuację ze strony Sylvie jest to, że potrafi być niemiła. Postacie Sylvie i Emily zbudowano na prymitywnej opozycji binarnej, jakby zapominając, że Francuzom zawdzięczamy nie tylko strukturalizm, ale przede wszystkim poststrukturalizm.

Nie ma sensu się nad tym dłużej rozwodzić, ale Emily nie jest wcale tą osobą, za którą się podaje. To, co mówi, także wtedy, kiedy oceniająco wypowiada się na temat Francji i Francuzów, ma się nijak do tego, co robi. Dlatego w wielu recenzjach obok takich określeń jak ignorantka (nie wie, ale nie chce się dowiedzieć, nie umie, ale nie chce się nauczyć), arogantka (narzuca innym swoją perspektywę jako jedynie słuszną) pojawia się też hipokrytka.

Ale zostawmy to, jaka Emily jest, i wróćmy do jej oszałamiającej kariery. Emily rzucona na głęboką wodę w obcym kraju, w branży, której nie zna, robi błyskawiczną i oszałamiającą karierę. Oczarowuje wszystkich mężczyzn, szybko zyskuje nowych przyjaciół. Nawet żona prezydenta Francji docenia lotny umysł bohaterki i tylko wredna Sylvie wydaje się odporna na jej urok osobisty. Wszystkie nowatorskie pomysły Emily, takie, na które nie wpadłaby specjalistka od marketingu w średnim wieku, czyli Sylvie, prowadzą do spektakularnych sukcesów. Kiedy już w końcu wydaje się, że będzie fakap, okazuje się, że to tylko chwilowa sytuacja kryzysowa, zegarek za dwa miliony euro się znajduje.

Emily nigdy się nie poddaje, nie ma spadków nastroju. Nawet po rozstaniu z chłopakiem i po kolejnych upokorzeniach, których doznaje od okrutnych Francuzów, szybko się podnosi, właściwie to regeneruje się w kilka sekund. Absolutnie wszystko idzie jej gładko i dzieje się to w gładkim, zupełnie odrealnionym Paryżu, gdzie bohaterowie poruszają się tylko w obrębie kilku reprezentacyjnych miejsc, nigdy komunikacją miejską, a już broń boże metrem. W mgnieniu oka Emily zostaje cenioną influencerką, mimo że zaczyna od 48 followersów i na insta wrzuca posty zupełnie o niczym.

Zbliżamy się już do rozwiązania zagadki, czemu Emily jednocześnie tak wkurza i tak wciąga, ale trzeba jeszcze wspomnieć, że serial wyprodukował Darren Star, producent kultowego Seksu w wielkim mieście, a Patricia Field, która ubierała bohaterki tego serialu, została również stylistką Emily w Paryżu. Owszem, zgadzam się, że po dwudziestu latach Seks w wielkim mieście wymaga krytycznej rewizji, że mocno podkolorowano tamtą rzeczywistość, sugerując, że wystarczy napisać jeden felieton tygodniowo, by dostatnio żyć na Manhattanie. Ale mimo wszystko był to serial przełomowy dla wielu kobiet, nie tylko w Stanach Zjednoczonych. Seks w wielkim mieście należy do pokoleniowego kanonu, bo poruszał kwestie, o których wtedy jeszcze nie rozmawiano otwarcie, stał się symbolem nowej rewolucji seksualnej z początku XXI wieku. A stylizacje Patricii Field przeszły do historii i sprawiły, że serial wciąż jest punktem odniesienia dla miłośniczek mody.

Jest wiele powodów, by nie kupować ubrań w sieciówkach. Wybierz swój

Co zatem poszło nie tak z Emily w Paryżu? Nic, wszystko poszło doskonale, a statystyki odtworzeń i wysyp recenzji tylko to potwierdzają. Star i Field zrobili po prostu serial na miarę pokolenia, w którym niepokojąca liczba osób jako wymarzony zawód wskazuje influencing. Emily w Paryżu to nic innego jak przeniesiony na ekran Netflixa najpopularniejszy obecnie gatunek lifestyle'owy, czyli instagramowe stories, lekko przyprawione fabułą.

Nie przypadkiem jednym z wątków jest instagramowa kariera Emily, bo serial został wymyślony na wzór Instagrama - tylko ładne miejsca, tylko ładni ludzie, same sukcesy i dużo drogich rzeczy. Gdzieś za kadrem z pewnością są trudności, dramaty i upadki, ale w instagramowym feedzie się nie mieszczą, wiec w serialu też zabrakło dla nich miejsca. Zresztą Emily w Paryżu to nie tyle serial, ile kilkugodzinna reklama, dokładnie tak jak infulencerskie relacje na Instagramie. Lista lokowanych produktów jest naprawdę imponująca, co wyjaśnia, czemu Emily nosi rzeczy Chanel, Louis Vuitton i buty Christian Louboutin, chociaż widz nie rozumie, skąd ma na nie kasę. Influencerki przecież dostają takie rzeczy w prezencie.

Instagramerzy obalają mit pracowitości

Niby rozumiemy, że większość treści na Instagramie to iluzja, za pomocą której ktoś próbuje nam coś sprzedać. Wiemy, że instagramowy świat jest odfiltrowany, wypacykowany i skrzętnie skomponowany. Wkurza nas to, ale oglądamy. Tak jak wiele z nas odczuwa guilty pleasure, przerzucając storisowe slajdy na ekranie smartfona, podobnie wielu z nas z przekorną satysfakcją obejrzało Emily w Paryżu do ostatniego odcinka. Ot i cała tajemnica. Po seansie, nie bogatsi o nic, wracamy do drugiej fali pandemii, chaosu i sprawy Romana Giertycha.

PS. Najważniejsze, że manul się odnalazł.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Emily w Paryżu" wkurza, ale i tak oglądamy

# data[].attributes.attachment_link.description
Od kilku dni zastanawiam się, na czym polega fenomen tego serialu. Z jednej strony wszyscy go oglądają, w pewnym momencie był to najczęściej odtwarzany serial Netflixa na świecie. W Polsce również. Z drugiej - zaraz po obejrzeniu wszyscy lecą do klawiatury, by go skrytykować.

# data[].attributes.body
Przykłady marek w obrazach:

# data[].attributes.body
Lokowanie produktu w tego typu produkcjach jest długa, przesyłam Państwu link do filmu, który zbiera lokowanie produktu w dialogach:

# data[].attributes.body
Proszę obejrzeć film na platformie Netflix, część 1 (dla tych którzy nie pamiętają serialu)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
MIŁOŚĆ, SEKS, PIENIĄDZE I BUTY MANOLO BLAHNIKA

Jeszcze nie tak dawno samotną kobietę po trzydziestce określano mianem starej panny, podczas gdy mężczyznę w tym samym wieku postrzegano jako (bynajmniej nie starego) kawalera, a do tego często jako najlepszą partię. W patriarchalnym społeczeństwie nie do pomyślenia było bowiem, że kobieta mogłaby być od mężczyzn niezależna. Dziś szlaki wydają się bardziej niż przetarte, a niepośledni wpływ na taki obrót sprawy miały cztery inteligentne, piękne, dobrze sytuowane i oczywiście niezależne, a zatem nieposiadające stałych partnerów, bohaterki kultowego już dziś serialu „Seks w wielkim mieście", które stały się ikonami kobiecości przełomu wieków. Skoro na ekranach naszych kin gości pełnometrażowa wersja serialu, a telewizja TVN postanowiła przypomnieć jego pierwsze sezony, może warto przez chwilę zastanowić się nad jego fenomenem, nie tylko społecznym, ale i finansowym.

Na początku był felieton

Wszystko zaczęło się od Candace Bushnell, która w 1996 roku na podstawie publikowanych w „The New York Observer" w kolumnie „Sex and the City" autobiograficznych felietonów wydała książkę pod tym samym tytułem. Książka ta, trafiając, podobnie jak później serial, w „swój" czas, wkrótce stała się bestsellerem, przyciągając uwagę producenta telewizyjnego Darrena Stara, twórcę takich amerykańskich klasyków jak „Beverly Hills 90210" czy „Melrose Place", który dostrzegł ekranowy potencjał w felietonowych historyjkach o pikantnych przygodach śmietanki towarzyskiej Nowego Jorku. Wyświetlany od czerwca 1998 roku przez sześć sezonów, zanim w roku 2004 ostatecznie zszedł z ekranów, serial stał się jednym z największych hitów stacji HBO. W tym czasie wyróżniono go wszelkimi możliwymi nagrodami telewizyjnymi: pięćdziesięcioma nominacjami i siedmioma nagrodami Emmy, w tym dla Sarah Jessiki Parker i Cynthii Nixon za kreacje aktorskie, nagrodami Screen Actors Guild w kategorii Best Ensemble w serialach komediowych, dwudziestoma czterema nominacjami i ośmioma Złotymi Globami, w tym dla najlepszego serialu telewizyjnego oraz dla najlepszych aktorek - Sarah Jessiki Parker i Kim Cattrall. Powszechnie doceniany nie tylko przez jurorów, ale przede wszystkim przez widzów, serial stał się fenomenem swoich czasów. Co o tym zadecydowało?

„Nie mam czasu na stałego faceta, mam stałą pracę"

Cztery typy urody, cztery różne charaktery, temperamenty oraz oczywiście bardzo różne podejścia do miłości i seksu. Główna bohaterka, Carrie Bradshaw, to dowcipna, posiadająca niezwykły zmysł obserwacji felietonistka, pisząca o seksie do miejscowej gazety i poszukująca prawdziwej miłości. Jej przyjaciółkami są: twarda, sarkastyczna i pozbawiona złudzeń na temat mężczyzn prawniczka Miranda, żądna władzy i seksu specjalistka od PR Samantha oraz urocza i słodka, marząca o prawdziwym domu i dzieciach marszandka sztuki Charlotte. Tym, co je łączy - poza przyjaźnią - jest miłość do Nowego Jorku, upodobanie do najmodniejszych miejsc tego miasta, butów Manolo Blahnika, ciasteczek z Magnolia Bakery, ale przede wszystkim do rozmów o seksie, uczuciach, związkach... mężczyznach.

Kultowy już dzisiaj serial, pojawiając się w 1998 roku na ekranach telewizorów, z pewnością trafił „w swój czas" i dokonał prawdziwego przełomu w mówieniu i myśleniu o obyczajowości mieszkańców, a przede wszystkim mieszkanek współczesnych wielkich miast, w których odnotowano już wzrost liczby jednoosobowych gospodarstw oraz dobrze zarabiających, wykształconych, robiących kariery młodych kobiet, z braku czasu bądź odpowiedniego partnera żyjących samotnie. Dotychczas „partnerski" pejzaż wielkomiejski zaczął przekształcać się w środowisko singli. Nie bez znaczenia był tu również rozwijający się ówcześnie feminizm tzw. trzeciej fali, stawiający na samorealizację kobiet, świadomość własnej wartości i realizację wybranych przez siebie ideałów życia.

Brak tematów tabu, dowcipny język, wielkomiejska sceneria i oczywiście moda (zmieniane po kilkanaście razy w ciągu odcinka kreacje) przyciągały przed ekrany telewizorów miliony kobiet na całym świecie. Sącząc Cosmopolitan w najmodniejszych barach Nowego Jorku, bohaterki serialu rozprawiały o tym, dlaczego romantyzm stał się niemodny, a poszukiwanie miłości zostało zastąpione przez poszukiwanie seksualnej satysfakcji, nie odsuwając jednocześnie z pola własnych zainteresowań przyjemności, jaką ów seks daje. To właśnie złote myśli w stylu, „Jeśli nie wyszłaś za mąż, cały świat jest jak szwedzki stół" czy „W mieście nieograniczonych możliwości dobrze mieć poczucie, że ma się tylko jedną", które wbrew pozorom nie muszą się nawzajem wykluczać, stanowiły o ogromnej popularności „Seksu...". Mimo iż serialowe wydarzenia rozgrywają się w mocno odrealnionej (czyt. ekskluzywnej, szczególnie dla polskiego widza) scenerii, odzwierciedlają one realne problemy. Co więcej, niezwykle efektowny kontekst, w jakim ukazane zostały owe problemy, umiejscawia „Seks w wielkim mieście" w gronie filmów niewątpliwie nastawionych na dostarczanie widzowi, głównie kobiecemu, przede wszystkim przyjemności. Hedonistyczne podejście bohaterek do życia pozwala czerpać równie dużą przyjemność z pośredniego obcowania z obiektami własnych marzeń czy odnajdywać się w ideologii „sprzedawanej" z ekranu.

„Po prostu twój zwykły dzień. Śniadanie z Balenciagą, poranna kawa z Vivienne Westwood. lunch z Lacroix... i de la Rentą. A na deser - Karl Lagerfeld"

Bohaterki „Seksu w wielkim mieście" stały się wyroczniami nie tylko w sprawie związków, ale także, a może przede wszystkim, mody. Każdy odcinek to nowa dawka trendów: Charlotte w ugrzecznionych kostiumikach i klasycznych sukienkach od Chanel, kipiąca seksem Samantha w zmysłowych projektach Versace, Miranda w chłodnych, podkreślających profesjonalizm kreacjach Oscara de la Renty - każda promująca inny typ osobowości, a zatem i inny styl w modzie. Jednak to Sarah Jessica Parker jako Carrie Bradshaw, najbardziej niedookreślona charakterologicznie, a zatem i stylowo, gustująca zarówno w markowych sukniach od wielkich kreatorów, jak i tandetnych akcesoriach z pchlich targów czy T-shirtach po kilka dolarów zestawianych z butami od Manolo Blahnika po 500 dolarów za parę, stała się dziesięć lat temu (i pozostaje po dziś dzień) prawdziwą ikoną stylu. Noszone przez Carrie baleriny od de la Renty, wielkie kwiaty na gorsetach czy marynarkach, futra w stylu vintage itd. stały się synonimem stylu współczesnej niezależnej kobiety. To dzięki tej postaci okulary Ray-Ban Aviator oraz kiczowate wisiorki z imionami dołączyły do szacownego grona kultowych gadżetów noszonych przez filmowych fanów.

Niepowtarzalna elegancja i styl bohaterek są dziełem innej kobiety, o której w przypadku serialu, w którym moda jest jedną z bohaterek, nie można nie wspomnieć - stylistki Patricii Field. To ona na przestrzeni całych sześciu lat emisji serialu, a także przy okazji jego wersji pełnometrażowej, zdążyła ubrać nasze bohaterki dosłownie we wszystko - od wyszukanych strojów haute couture po ciuchy z second-handów. To ona powołała do życia kolejną, tym razem kinową ikonę stylu, Carrie Bradshaw, przyznając się do inspiracji przy jej tworzeniu postacią Holly Golightly ze „Śniadania u Tiffany'ego" (jednej z bardziej utrwalonych w świadomości widza filmowych ikon mody) - nieprzystosowanej i bez grosza przy duszy, a jednak paradującej w kreacjach od Givenchy. To dzięki Patricii Field wreszcie Sarah Jessica Parker została ambasadorką marek takich jak Christian Louboutin, Oscar de la Renta, Prada, Narciso Rodriguez czy przede wszystkim Manolo Blahnik, którego niebotycznych rozmiarów szpilki stały się, obok drinka czy pisma „Cosmopolitan", jednym z podstawowych atrybutów bohaterek, synonimem luksusu i oryginalnego stylu. Serialowa Carrie Bradshaw i jej przyjaciółki wydają co tydzień majątek w sklepie Manolo na 5th Avenue, a jego butik w rzeczywistym świecie nigdy wcześniej nie święcił takich triumfów.

Manolo Blahnik był jedną z pierwszych osób, bezpośrednio nie związanych z filmem, które odczuły na własnym koncie jego sukces i moc opiniotwórczą. Mimo iż już od 1971 roku projektuje on buty godne księżniczek - wykańczane kryształkami górskimi, cekinami, kokardkami, paciorkami, guzikami, jedwabnymi wstążkami, brokatem, strusimi piórami itd. - dopiero dzięki serialowi i Carrie Bradshaw osiągnął szczyt sławy. Dziś o jego butach, chociaż ich ceny stale rosną, marzy większość kobiet na świecie. Te, które mogą wydać na jedną parę kilkaset dolarów, z dumą przechadzają się po ulicach wielkich miast; innym pozostają westchnienia, choć są i takie, które gotowe są nie jeść, byleby tylko uzbierać na własną parę.

Żyła złota

Nie tylko Manolo skorzystał na sukcesie „Seksu w wielkim mieście". Kiedy serial wchodził na małe ekrany, nikt nawet nie przewidział, że stanie się taką żyłą złota. Paradoksalnie, najmniej zarobiła na własnym pomyśle Candace Bushnell, która wprawdzie sprzedała HBO prawa autorskie za sześciocyfrową kwotę, lecz nie skorzystała na niesamowitym sukcesie serialu. Zdecydowanie więcej przyniosła jej sprzedaż książki, która - razem ze wznowieniem z 2001 roku - rozeszła się w liczbie ponad 260 000 egzemplarzy. Ponieważ HBO nie ujawnia wartości zysków ze sprzedaży płyt DVD, trudno też zgadnąć, ilu z prawie czterdziestu milionów abonentów zdecydowało się na zakup odcinków serialu na płytach. Nie można zatem określić dokładnej sumy, jaką producenci zarobili na serialu, choć można próbować ją sobie wyobrazić jako sięgającą setek milionów dolarów. W 2004 roku HBO sprzedało prawa do serialu innej sieci kablowej, TBS, za 750 000 dolarów za odcinek. Tymczasem sklep internetowy HBO oferuje produkty nawiązujące do „Seksu...", takie jak: stanik Carrie (94 USD), stringi Samanthy (36 USD), koszulkę Charlotte (90 USD), szklankę Mirandy do martini (12,99 USD) czy T-shirt Mr. Biga (19,99 USD), które cieszą się ogromną popularnością.

Okrzyknięcie Sarah Jessiki Parker ikoną mody dało aktorce nowe możliwości nie tylko zarabiania, ale również autopromocji. Aż do „Seksu w wielkim mieście" jej kariera aktorska rozwijała się powoli i bez większych sukcesów - jedynym bodaj godnym uwagi filmem pełnometrażowym z jej udziałem jest „Ed Wood" Tima Burtona (1994), reszta to niezbyt wysokich lotów komedie romantyczne lub filmy obyczajowe. Dzięki serialowi aktorka stała się popularna na całym świecie, a jako wzór kobiety niezależnej, robiącej karierę i świadomej własnej wartości, a przy tym świetnie ubranej, mogła sprzedać wszystko. I wykorzystała tę szansę perfekcyjnie: jako twarz marek Gap i Garnier na samych reklamach zarobiła 30 milionów dolarów. Stworzyła i wypromowała własną kolekcję ubrań, Bitten, dla sieci sklepów Steve & Barry's oraz dwa zapachy perfum dla koncernu kosmetycznego Coty - „Lovely" i „Covet". Wartość sprzedaży tylko pierwszego z nich to ponad 150 milionów dolarów. Nie próżnowała również Kim Cattrall; próbując wykorzystać popularność granej przez siebie postaci, aktorka wydała dwie książki: „Inteligencja Seksualna" oraz „Satysfakcja: sztuka kobiecego orgazmu", które sprzedały się w liczbie 370 000 egzemplarzy.

Nie tylko producenci filmu czy potentaci mody zarobili na popularności serialu; na kultowym odbiorze obrazu skorzystał także Nowy Jork, a co za tym idzie, nawet najmniejsi producenci, tacy jak cukiernia Magnolia przy Bleecker Street, która dzień w dzień jest ogałacana ze swoich cupcakes, uwielbianych przez bohaterki serialu. Tłumy fanów (do 1000 osób tygodniowo) odwiedzają Manhattan, by podczas trzygodzinnej przejażdżki autobusami Location Tours, zatrzymującymi się przy barach i sklepach, w których bywały bohaterki serialu, za jedyne czterdzieści dolarów poczuć się jego częścią. Za 15 000 dolarów od osoby można natomiast w ramach filmowego weekendu oferowanego przez Location Travel wraz z grupą innych kobiet (maksymalnie 12 osób), zwiedzając rozmaite miejsca, wcielić się w role bohaterek „Seksu...".

Aż dziw bierze, jak zwykły product placement przeistoczył się w wielkiego pomnażającego zera na kontach potwora. Producentom filmowym udało się bowiem stworzyć nie tylko świetny serial, ale - sprzedając pewien styl życia - uruchomić całą olbrzymią machinę marketingową, w której film pełnometrażowy jest tylko oczywistym następstwem popularności serialu. Jeszcze przed premierą filmu, ale już po podpisaniu umów z markami, których produkty pojawić się miały w filmie, takimi jak Glacéau Vitamin Water, Mercedes Benz czy wódka Skyy, twórcy liczyli przyszłe zyski. Nie zabrakło też wielkiego krawiectwa na czele z Vivienne Westwood, która zaprojektowała suknię ślubną Carrie.

Idziemy do kina

„Każdego roku dwudziestokilkuletnie kobiety przybywają do Nowego Jorku w poszukiwaniu dwóch 'M' - miłości i metek. Byłam jedną z nich dwadzieścia lat temu. Ponieważ z metkami poradziłam sobie dość szybko... skupiłam się na miłości" - takimi słowami, oczywiście wypowiadanymi przez Carrie Bradshaw, zaczyna się kinowa wersja „Seksu w wielkim mieście". Ponownie spotykamy cztery przyjaciółki, które teraz są już kobietami po czterdziestce. W ciągu czterech lat od czasu, gdy po raz ostatni oglądaliśmy je na małym ekranie, w ich życiu zaszły pewne zmiany.

Carrie, choć nadal pracuje w swoim apartamencie na Upper East Side, nie ma już swojej kolumny w gazecie, zdarza się jej natomiast pisywać dla „Vogue'a". Bohaterka skupia się przede wszystkim na pracy nad swoją czwartą już książką (trzy poprzednie stały się bestsellerami) oraz na pielęgnowaniu - nareszcie stałego - związku ze swą wielką miłością, Mr. Bigiem, z którym przez sześć sezonów serialu na przemian schodziła się i rozchodziła. Na Park Avenue marzenia Charlotte o miłości i macierzyństwie stały się rzeczywistością: bohaterka oraz jej mąż idealny, Harry, stali się dumnymi rodzicami, adoptując dziewczynkę o imieniu Lily. Samantha, jak dotąd zagorzała przeciwniczka stałych związków, ceniąca własną wyzwoloną postawę wobec seksu, po zaciętej walce z rakiem piersi przeniosła się do Los Angeles w celu projektowania kariery swojego partnera, który z kolei wspierał ją w chorobie. Oczywiście kiedy tylko może, bohaterka wpada do Nowego Jorku na plotki i zakupy. Tymczasem pewna siebie Miranda próbuje w niedużym mieszkaniu na Brooklynie łączyć role kobiety pracującej, żony i matki... Jest to oczywiście tylko punkt wyjścia do próby podsumowania przynajmniej głównych wątków serialu, bo w zasadzie do tego sprowadza się fabuła filmu. I choć brak w nim dawnej ironii i z oczywistych względów świeżości oraz oryginalności, wydanie na jego obejrzenie 18 złotych nie jest zupełną startą pieniędzy, jak sugeruje spora część polskiej widowni i krytyków.

Przyznam szczerze, że dziwi mnie nieco ogólne rozczarowanie filmem, nie dlatego bynajmniej, że uważam go za film świetny czy choćby sukces na miarę serialu - wręcz przeciwnie - lecz dlatego, że tak gwałtowne reakcje mogą świadczyć o wielkich oczekiwaniach wobec tego obrazu, których osobiście nie posiadałam i które wydają mi się wyjątkowo nie na miejscu. Historia kina już nie raz pokazała, że tworzenie na podstawie serialu filmu kinowego nie jest najlepszym pomysłem, a już z pewnością jest nie lada wyzwaniem, zwłaszcza jeśli serial - jak to miało miejsce w tym przypadku - był tak mocno osadzony w określonych realiach społecznych, z dzisiejszej perspektywy nieaktualnych. To, co dziesięć lat temu było odkrywcze, dziś nie może się takie wydawać. Jeśli więc nie spodziewamy się specjalnie wielkich fajerwerków, to i rozczarowanie jest mniejsze albo bliskie zeru. Idąc na ten film bez szczególnych oczekiwań, można mimo wszystko bawić się przyzwoicie, choćby warstwą wizualną, która w „Seksie..." jak zawsze godna jest pozazdroszczenia - Patricia Field w kwestii kostiumów przeszła samą siebie.

Sądzę, że prawdziwe, otaczające film kultem fanki i tak znajdą w nim coś (może nawet odległe echo serialu) dla siebie, podczas gdy producenci ponownie sporo zarobią (tylko w USA i Kanadzie w pierwszy weekend wyświetlania film zarobił ponad 55 milionów dolarów, więcej niż reaktywowany Indiana Jones). Przyznam też, że kiedy pomyślę o swoistym polskim odpowiedniku „Seksu...", czyli „Lejdis", to nawet kinowa wersja serialu wydaje mi się filmem z klasą, której naszej rodzimej produkcji z pewnością brakuje. Nawet tak prozaiczna rzecz jak umiejętność poruszania się na niebotycznych kilkunastocentymetrowych szpilkach z lekkością motyla, której to umiejętności nie posiadłam i chyba nigdy nie posiądę, wzbudza moją sympatię względem mieszkanek Nowego Jorku - nawet w kiepskiej kinowej wersji.

I nie jestem w tym osamotniona. Nieustające pielgrzymki setek tysięcy fanek do miejsc odwiedzanych przez postaci serialu, podejmowane po to, by zakupić przynajmniej jedną parę butów od Manolo Blahnika, zamówić drinka Cosmopolitan w ulubionej knajpce bohaterek, czy choć raz opalać się przy basenie na dachu ekskluzywnego Soho Hause - potwierdzają status postaci wykreowanych przez twórców bez względu na to, czy oglądanych na dużym czy małym ekranie. Dlatego myślę, że należy wybaczyć producentom chęć ponownego zarobienia milionów i pełny metraż niższych lotów, na piękne kreacje Wielkich świata mody popatrzeć bowiem zawsze warto - bo przecież to i tak „nie na naszą kieszeń", przynajmniej na razie...

# data[].attributes.attachment_link.description
MIŁOŚĆ, SEKS, PIENIĄDZE I BUTY MANOLO BLAHNIKA Jeszcze nie tak dawno samotną kobietę po trzydziestce określano mianem starej panny, podczas gdy mężczyznę w tym samym wieku postrzegano jako (bynajmniej nie starego) kawalera, a do tego często jako najlepszą partię. W patriarchalnym społeczeństwie nie do pomyślenia było bowiem, że kobieta mogłaby być od mężczyzn niezależna.

# data[].attributes.body
«forma promocji jakiegoś miasta poprzez umieszczenie związanych z nim treści w filmie, serialu, programie telewizyjnym, audycji radiowej, grze komputerowej itd., bez zaznaczenia, że jest to materiał promocyjny» [dostęp on line: city placement (uw.edu.pl)]