# data[].attributes.body
(Joel Guerra e David Santos)
-Escoitas iso? Di Braulio , o pai de Marcos , mentres quenta o leite e unta a manteiga no pan do día.
- Non escoito nada di Marcos.
-Exacto-di Braulio. Bótase en falta o ruído nas beirarrúas, a bucina dalgún automóbil, poder saír da casa a dar un paseo, poder pasar un pouco de tempo xuntos  e ir  tomar algo , mamá, ti e mais eu.
-Si fillo, a túa nai está agora mesmo no hospital , loitando contra esta pandemia, pero non só loita ela, nós tamén quedando na casa. Así axudamos a todos os anciáns e traballadores que están póndose en perigo para axudar a xente coma nós.Temos que facer caso Marcos. "E seguir loitando!" , exclama Braulio, mentres colle o leite morno  e llo dá ó seu fillo.
-Sei que é algo dificultoso isto, pero cando remate  xa disfrutaremos do que tiñamos antes , así que só quero que saibas que hai que darlle as grazas á xente coma mamá.
Marcos asente, e ponse a almorzar cun sorriso de orella a orella. Antes pensaba que os superheroes non existían, pero agora sabe que hai moitos , e que unha superheroína é a súa nai.

# data[].attributes.body
(Patricia Alvar)
Chegou o día. Levabamos moitos meses escoitando que había un virus ,pero ninguén ninguén se imaxinaba que ía ía  chegar onda nós .Atopabámonos na hora de Literatura Galega do século XX, facendo un scape room no patio , e de súpeto   escoitamos rapaces berrando como tolos, unha compañeira dixo desde a fiestra "Mañá   non hai clase" ; e nós quedamos sorprendidos.As miñas compañeiras como non o crían, foron onda o director, quen dixo que xa nolo  confirmaría .

Nós marchamos para a  casa , e estabamos pensando en como se ía fastidiar o noso curso,porque nos tocaba rematar a finais de marzo e esta situación non sabiamos como nos ía afectar.
No confinamento, cada mañá  erguíaste e non crías   a situación que tiñas que vivir. Ao  ir pasando os días empezaban a chegar os correos mandando os exercicios para a tempada de confinamento ,e chegabas a un punto no que te colapsabas .Ían entrando os correos e mirábalos ,pero nunca eras consciente de que tiñan data  de entrega ;todo era un colapso mental ,e unha situación na que non tiñas ganas de facer nada ,pero non quedaba outra.

Seguimos nesa situación e non sabemos canto vai durar .Oxalá acabe pronto porque aínda non sabemos como vai rematar este curso.

# data[].attributes.body
(Mónica Pousada e Celia)
Tras case 15 días de corentena e os que se auguran posteriormente, temos os sentimentos a flor de pel. Non sabemos aínda como sentirnos ante esta situación, pero creo que falamos por todos cando dicimos que estamos ben orgullosos de todo o persoal que está a traballar para facer isto máis levadeiro e frear máis axiña este virus. A poboación de Galicia está conformada maioritariamente por xente dunha idade moi avanzada, motivo polo cal estamos seriamente alarmados, mais quizais isto sexa unha preocupación popular a nivel internacional, pero hoxe queriamos centrarnos máis no que como estudantes e, sobre todo, adolescentes, podemos chegar a vivir en momentos coma estes.

Os nervios e a ansiedade percorren os nosos corpos, seguimos soñando coa nosa liberdade pero aínda máis co noso futuro; actualmente non sabemos como rematará isto e o que nos esperará á volta da esquina cando dean por finalizado este período de confinamento. Polas nosas cabezas pasan acotío mil e unha cousas das que, por desgraza, non de todas podemos dicir que son precisamente positivas. A diario pensamos como resolverán dende o organismo sobre quen recaia esta responsabilidade o asunto educativo, datas das ABAU, exames, avaliacións,… Isto é algo que nos trae bastante intranquilos pero tamén hai outros eidos, desta quenda máis persoais, que nos desasosegan decote. A nivel emocional estanos comezando a pasar factura os primeiros efectos secundarios deste encerro obrigatorio: comezamos a durmir peor e soñando con cousas que, sen ser expertos, podemos caracterizar como incongruentes. Os nosos corpos comezan a desgastarse, pero sobre todo a nosa mente comeza a xogarnos malas "pasadas" e facernos sentir cousas que prefeririamos non ter presentes, mais a parte positiva disto é a gran aprendizaxe que trae consigo. Sérvenos para darnos conta de que deberiamos valorar a diario todas as pequenas cousas que sen decatarnos nos fan felices: eses cafés con amigos, admirar as estrelas de noite dende unha terraza entre risas, vernos todas as mañás antes de entrar á clase, o tempo que pasamos cos nosos maiores ou, sen ir máis lonxe, poder ir pasear pola aldea sen ningunha preocupación.

Pronto voltaremos a xogar xuntos e isto pasará a tan só ocupar un pequeno recuncho da nosa memoria, pero o que non podemos negar é que, sen dúbida, haberá un antes e un despois tras esta pandemia, ou polo menos si no noso recordo.

# data[].attributes.body
(Isa Cabanzón e Adrián Arias)
Levo só,na miña casa xa cinco días. O único que fago é mirar pola ventá,esperando que algún día veñan meus netos a abrazar ao seu avó de novo.A única compaña que teño é a da soidade que me rodea. Ás veces penso que sería mellor estar nunha residencia. Alí ainda tería compaña. Só espero que a miña familia estea ben e que cando acabe isto volvan ver o avó que tanto os quere e os estraña.

# data[].attributes.body
(Saray Suárez)
Imaxina que o 1 de xaneiro de 2020 un descoñecido che di que en marzo non vas poder saír da túa casa; que en marzo non vas poder ver os teus amigos, os teus familiares, a ninguén excepto as persoas coas que convives; que non vas poder realizar o teu deporte favorito; que non irás ao Instituto ou a traballar; que comenzarás a facer clases virtuais e a ter máis deberes ca nunca; que vas debuxar cenorias e tomates e os subirás a Instagram; que chutarás un rolo de papel hixiénico ou que intentarás que faga unha volta co cu; que ás 8 vas aplaudir dende a fiestra xunto ao resto de españois. Se che dixeran iso, que lle dirías?

Pois si, esa é  situación que estamos pasando neste mes de marzo de 2020. Un ano que pensabamos que sería un dos mellores. Tantos proxectos durante todos estes meses... Aniversarios de persoas que queremos e que por desgraza non podes ir felicitar e soprar as candeas xunto a eles. De golpe... quítannolo todo!!! Quítannos abrazos, bicos, ...A felicidade de estar cosas teus.

E é cando nos damos conta de que o tempo serve de pouco se non o podes pasar cos que máis queres. Todo isto fainos valorar o importante que son as persoas do noso día a día : os anos, a nai, o pai, os irmáns, os curmáns, ou os amigos, a quen só podes ver a través dunha pantalla.

Esperamos que isto acabe pronto e cando o faga nos sirva como lección para valorar máis o que temos.

# data[].attributes.body
(Juan Carnero)

Cada vez máis hai máis xente que di que as novas tecnoloxías son un atraso para a sociedade, e din que a xuventude está "enganchada" a elas sen conseguir nada a cambio. A min agora gustaríame
preguntar a todas as persoas que din iso como están facendo para sobrevivir a este confinamento.
Unhas desas persoas son por exemplo os meus avós. A eles nunca lles gustou nada o que tivese
que ver con móbiles de última xeración, ordenadores, aparatos tecnolóxicos... E mesmo algunha que outra vez teñen discutido comigo dicindo que ando bastante "enganchado". Pero agora, pola contra, a maior satisfacción para
eles é poder ver a miña cara, a do meu irmán e a do meu primo, aínda que sexa detrás dunha
pantalla.
En canto a min, non podo evitar soltar unha bágoa imaxinando cando esa pantalla desaparecerá e
poderei abrazalos como nunca o fixen. Pero mentres tanto, as novas tecnoloxías son a única ferramenta que é capaz de unirnos a todos e a todas nesta situación, e grazas a elas centos de estudantes poden estudar dende casa, como eses tantos traballadores que poden tamén continuar facendo o seu traballo de maneira telemática. Ademais... que sería de nós se non fose polos milleiros de
impresoras 3D, que como a do noso centro escolar están imprimindo viseras para que ningún sanitario de Verín quede desprotexido ante esta pandemia.
Con isto non quero dicir que as novas tecnoloxías sexan o único para conseguir un avance nesta
situación, pois obviamente o grao de area de cada un de nós é moito máis importante, mais penso que sen elas conseguir todo o que estamos conseguindo sería moito máis complexo e máis lento.

# data[].attributes.body
(Uxía Álvarez e Marta Rodríguez)

Sentada no escritorio mirou cara á ventá pola que entraba a luz do sol. Os días anteriores, así coma ese mesmo, o sol saíra resplandecente como ela non acordaba velo, ou iso lle parecía. Esa noite deitárase moi tarde; quedara lendo as cartas que a súa nai  escribía coa súa prima cando eran mozas. Xa levaba tamén varios días dándolle voltas ó mesmo: como superar ese sentimento de baleiro que sentía pechada na súa casa dende o segundo día de corentena. A resposta tíñaa clara, así que facendo homenaxe á súa nai cando tíña a súa mesma idade, sacou papel e comezou a escribir cartas. Cada unha tiña por título o nome dun dos seus amigos, ou das persoas que botaba tanto de menos, tanto que lle entraban ganas de chorar só con recordalas. E é que neses días comezara a decatarse do valor que ten ver os seres queridos día a día. Do que enchen os paseos sen rumbo pola vila, falando de a saber que cousa coa súa amiga de toda a vida. Do ben que senta un abrazo que che di “Estou aquí” neses días de baixón que agora tiña por rutina. Da diferenza que hai entre falar por videochamada e cara a cara.

Non puido evitar que lle saltasen as bágoas, e algunha que outra foi capaz de pasar da súa meixela para acabar nas cartas, facendo borrosa algunha que outra palabra. Foi máis dunha vez a que tivo que parar de escribir e apartarse do escritorio para non facer que o papel rematase empapado en bágoas. Os recordos ían chegando todos de golpe e ela trataba de facelos pasar máis lentos, para volver a disfrutar de cada un dos detalles, agora con máis intensidade.

Había días que se decataba do rápido que pasaba o tempo e do importante que era vivir as cousas no momento, por iso con todo isto se fixo unha persoa a si mesma. Non sabía o tempo que lle quedaba dentro do seu fogar, pero sabía que cando puidera saír, ía abrazar, rir, disfrutar e contemplar cada detalle de cada persoa que tiña na súa vida. Todo o sufrimento que levaba carrexado e lle quedaba por soportar, atenuábase pensando no reencontro cos seus.

Cando acabou de escribir as cartas, gardou cada unha nun sobre coa idea de entregarlla a cada persoa cando fose posible, e sucesivamente deitouse na cama. Seguía chorando, pero agora non só era de nostalxia e tristeza, agora era de emoción ó darse conta do incribles que eran as persoas do seu redor e do marabilloso que ía ser volver velas.

# data[].attributes.body
(Rubén Pousada e Laura González)
María foi sempre unha muller disposta a axudar aos demais, e  por esa razón se meteu na carreira de medicina. Claro está que nunca se podería chegar a imaxinar que lle tocaría vivir unha situación coma esta.

María levántase todos os días coa esperanza de poder salvar algunha vida, traballando sen descanso e levando horas e horas, xunto a eses traxes de proteción que lle deixan marcas terribles na face. Pero ela di que iso non é o peor,  que o peor son as bágoas que lle caen dos ollos e a tristeza que lle provoca os centos de mortos que lle toca presenciar día tras día. E pregúntase:

“Pero que estarei facendo mal?”.
O seu compañeiro de traballo, e tamén de vida, Pedro, dille sempre que fan todo o posible; que a todo o que está acontecendo non lle pode poñer remedio ela; que só si estamos todos unidos e somos responsables, fortes e valentes poderemos acabar con ese virus que está facendo esvaecer tantas vidas ás que lle quedaban camiños inda por percorrer. Eu penso que a vida é un sendeiro cheo de obstáculos que nos toca afrontar. Agora mesmo, atopámonos cun moi grande, pero entre todos, conseguiremos reducir ese obstáculo ata que sexa tan pequeno tan pequeno, que poidamos respirar de novo aire fresco.

# data[].attributes.body
(Rubén Zahíno)
Rúas desertas, cidades baleiras. A maioría nas súas casas. Só uns poucos saen traballar. Así é como se vive durante a crise do Covid-19 e o confinamento. Cambiamos as prazas públicas polas salas de estar; os bancos polos sofás. As saídas ao balcón son os novos paseos pola rúa. Non veriamos a ninguén de non ser polas videochamadas. Internet saturado por tanta xente conectada á vez. Xente xogando con videoxogos, escoitando música, lendo libros, traballando desde casa, limpan o fogar a fondo… E ninguén na rúa. Así durante un mes eneiro. Só abren farmacias, supermercados con produtos de primeira necesidade, e estancos. O mundo enteiro paralizado por unha corentena indefinida. Ao mesmo tempo, xente tusindo, xente morrendo. Os hospitais non dan abondo. Miles de infectados e centos de mortos, e aumentando. Os traballadores dos hospitais desgastándose durante 15 horas diarias ou máis, todo para frear o ata agora imparable aumento do número de vítimas. Teñen que facer un gran esforzo con apenas descanso para ir durmir a altas horas da noite e volver traballar á primeira hora da mañá. Mais nós témolo fácil: soamente temos que quedar na casa.

# data[].attributes.body
(Alejandro Yáñez e Carlos dos Santos)
Todo isto comezou o día 11 de marzo cando a OMS recoñeceu o COVID-19 como unha pandemia global. O país días despois entrou nunha situación de alarma, e que desencadeará nunha grave crise económica. Trala noticia, só nos quedaba cumprir coas ordes da policía e dos sanitarios. Na miña cabeza estaba o remordemento daquelas persoas maiores, que como persoal de risco , tiñan que limitar o seu día a día sen saír da casa a dar uns  paseos e, sobre todo, sen poder ver a seus fillos, netos …
Tamén me poño na pel dos sanitarios, e só me queda darlle as grazas polo esforzo que están facendo; horas extras no traballo, e moito risco de padecer o famoso “bicho”. Pero aínda así, están pondo en perigo a súa vida por salvar a situación tan grave que vive España.
Por último, deixo unha lembranza para os corpos de seguridade do Estado, que están a cumprir un labor importantísimo, recorrendo milleiros de kilómetros para salvar a xente, tranquilizar as persoas que se ven  nun estado crítico, ou facer todo o posible para que esta pandemia teña os menores efectos negativos posibles.

# data[].attributes.body
(Nerea Rosas)