# data[].attributes.body
De belangrijkste gebeurtenis in het verhaal is als ze uit het labyrint ontsnappen, eigenlijk zag ik deze gebeurtenis wel aankomen, want ik zou het een beetje een raar boek vinden als er een hele grote klus/actie zou beginnen en dan eindigt het op helemaal niks of dat er helemaal niks is gebeurt dus dat dat alles voor niks was en je kon het dus wel een beetje voorspellen.

# data[].attributes.body
Een belangrijke gebeurtenis in het verhaal is de Box, dat is waar iedereen in de wereld komt en hoe de "bevolking' van het labyrint ontstaat nog een belangrijke gebeurtenis in het verhaal is dat de laatste persoon uit de Box komt en dat dat ook nog een meisje is en dat dat twee dagen nadat Thomas uit de Box is gekomen in plaats van één maand.
Het verdrietigste moment in het verhaal is dat Chuck de beste vriend van Thomas overlijd door een van de personen van de "bevolking" wat veel gevoelens voor mij oproept, in de tegenovergestelde gevoelens van die gebeurtenis is als ze uit het labyrint ontsnappen, want je voelde de vreugd schap die ze in het verhaal ook voelde.

# data[].attributes.body
In dit boek is er niet echt een historische tijd, maar ik denk dat het in de toekomst is, want ze hebben allenmaal bijzondere technologie in dit verhaal en ze hebben een hele eigen wereld gemaakt. In dit verhaal gaat er ongeveer drie jaar voorbij.

Het verhaal speelt zich af in een wereld met een labyrint erom heen en het is niet zo maar een wereld het is een wereld die zelf is gemaakt en wordt bestuurt door bepaalde mensen en nadat ze uit het labyrint zijn ontsnapt komen ze in een andere wereld een kapotte, verwoestte wereld.
Het gaat eigenlijk vooral over het labyrint en .daar wil de hoofdpersoon Thomas ook heel graag in en uiteindelijk lukt dat ook. Wat er zo belangrijk is aan het labyrint is dat het de puzzel is van het hele verhaal en het is letterlijk ook een puzzel die ze moeten uitzoeken en zo komen ze in een andere wereld.

# data[].attributes.body
Ik vind dit een best leuk boek, maar ik zou de volgende delen niet lezen, omdat het op sommige stukjes nog best voorspellend is en bij een boek vind ik het juist leuk als ik het zelf kan bedenken wat er gaat gebeuren en als er iets heel anders gebeurt dat ik dan ook verrast ben en dat was ik bij sommige stukjes in dit boek  jammer genoeg niet. Wat ik juist wel leuk aan dit boek vind is dat de schrijver een hele eigen wereld heeft gemaakt met ook een indrukwekkend verhaal erachter en ik vind het knap dat hij dat heeft verzonnen dat zou ik zelf namelijk nooit kunnen.

# data[].attributes.body
Hij werd overstemd door het luide geloei van een sirene dat van alle kanten tegelijk leek te komen. Thomas sloeg zijn handen over zijn oren en keek om zich heen. Zijn hart ging nu zo woest tekeer dat hij het gevoel had dat het elk ogenblik uit zijn borstkas kon springen. Maar toen hij zijn aandacht weer op Alby richtte, was een groot deel van zijn schrik snel verdwenen. Alby zag er niet bang uit. Hij leek eerder... verward. Verrast. Het geloei van de sirene ging maar door. 'Wat is er aan de hand?' vroeg Thomas. De druk op zijn borst viel weg toen hij zag dat zijn gids niet scheen te denken dat dit het einde van de wereld aankondigde, maar toch begon Thomas er genoeg van te krijgen om telkens weer overvallen te worden door een golf van paniek.
'Dat is raar,' was het enige wat Alby te zeggen had terwijl hij met zijn ogen tot spleetjes geknepen de Laar afspeurde. Thomas zag de mensen in de kotten rondom het Bloedhuis zenuwachtig om zich heen kijken. Zo te zien wisten die al net zomin hoe ze het hadden. Een van hen korte, een korte, magere jongen die onder de modder zat, riep iets naar Alby. 'Wat is er aan de hand?' vroeg de jongen, en om de een of andere reden keek haar naar Thomas. 'Ik weet het niet,' mompelde Alby met een wat afwezige stem. Maar thomas hield het niet meer uit. 'Alby! Wat is er aan de hand?' 'De Box, geerpok, de Box!' was het enige wat Alby zei voordat hij wegliep. Hij liep in de richting  van het middelpunt van de Laar, zonder te hollen, maar wel zo snel dat Thomas de indruk kreeg dat hij op de rand van paniek balanceerde. 'Wat is daarmee?' vroeg Thomas dringend terwijl hij achter Alby aan holde. Zeg iets tegen me! wilde hij de jongen toeschreeuwen. Maar Alby gaf geen antwoord en liep snel door. Toen ze dichter bij de Box waren, zag Thomas dat er tientallen jongens aan kwamen renner. Hij zag Newt en riep iets naar hem. In een poging om zijn steeds groter wordende angst te bedwingen, hield hij zich voor dat alles wel goed zou komen, dat er een redelijke verklaring voor al dit gedoe was. 'Newt, wat is er aan de hand?' riep hij.
Newt keek snel even zijn kant uit, knikte toen en kwam naar hem toe gelopen. Te midden van alle chaos maakte hij een een merkwaardig rustige indruk. Hij gaf Thomas een klap op zijn rug. 'Als de sirene gaat zit er weer zo een klunkige nobie in de Box.' Hij liet een korte stilte vallen, alsof hij verwachtte dat Thomas daarvan onder de indruk zou zijn. 'Nú.' 'Nou en?' Nu Thomas Newt wat aandachtiger opnam, drong het tot hem door dat wat hij voor rust had aangezien in werkelijkheid ongeloof was- en misschien zelfs opwinding. 'Nou en?' antwoordde Newt, en zijn mond zakte een klein beetje open. 'Nobie, er zijn nog nooit twee nobies in dezelfde maand komen opdagen, laat staan twee dagen na elkaar. En na die woorden rende hij weg, in de richting van de Hoeve

# data[].attributes.body
In dit verhaal is de hoofdpersoon Thomas. Thomas is een nieuwsgierigen jongen die graag op avontuur gaat. Dus deze plek is perfect voor hem. Als Thomas eenmaal bevriend is met iemand dan geeft hij ook echt om hem. Hij beschermt zijn beste vriend zo goed als het, maar kan. En zijn beste vriend in het labyrint is Chuck. Chuck is een wat jonger mens dan de rest en is een druk kind, maar is niet zo nieuwsgierig als Thomas dus als iets echt niet kan geeft hij ook wel gelijk op en dat heeft Thomas niet.  Ik ben zelf een beetje een mix tussen Thomas en Chuck, want als iets niet kan geef ik niet gelijk op, maar het is ook niet dat ik helemaal doorga tot het einde. Zelf denk ik dat ik sneller vrienden zou zijn met Chuck dan met Thomas, want Chuck is wat meer rustig in zijn omgeving en drukker met vrienden en Thomas staat meer op voor andere en zichzelf  dus iedereen let op hem en iedereen weet wie hij is en dat vind ik zelf niet zo fijn.

# data[].attributes.body
Auteur: James Dashner
Titel: De labyrintrenner
Uitgever: UitgeverijQ
Jaar van eerste uitgave: 2009
Aantal pagina's: 379
Oorspronkelijke taal: Engels