# data[].attributes.body
Erwin Pechstein is een buschauffeur uit Vlaardingen, hij rijd zestien keer per dag op lijn 56 van Vlaardingen-West naar Vlaardingen-Holy, aan het begin van het boek sterft zijn vader en belt Erwin zijn zus, Esther. Via een aantal flashbacks of terugblikken word het droevige leven van de hoofdpersonen snel duidelijk. Erwin word geschorst als chauffeur nadat hij zichzelf dood dreigt te schieten tijdens het rijden van de bus naar aanleiding van een agressieve passagier. De aanstalten hiervan is dat Erwin erachter kwam dat Arie min of meer zijn vrouw en daarbij zijn moeder had vermoord door haar per ongeluk van de trap te duwen. Hij pakte het pistool en dreigde Arie neer te schieten, de dag daarna dreigde hij zichzelf neer te schieten in de bus. Het boek is eigenlijk terugkijken op zijn leven met zijn vader.

# data[].attributes.body
A. De titel van het boek betekent, vanzelfsprekend, de lijn waar Erwin op rijd als buschauffeur. Deze lijn is belangrijk omdat hij op deze lijn zichzelf dreigde dood te schieten en zijn bus crashte. De titel is dus aangevend van het moment waar hij doorbreekt en loslaat van zijn saaie baan en zijn saaie leven.
D. Het verhaal heeft een aantal verhaalmotieven, waaronder een gevoel van pessimisme. Constant worden er erg sceptische uitspraken gedaan over alle aspecten van het moderne leven. Niks word met een optimistische blik ingezien, alles word afgesnauwd. Over God: 'God schittert door afwezigheid. (...) God is de demente vader. Hij zit maar doet niks. Hij is de Alzheimerpatiënt bij wie je tegen beter weten in op bezoek gaat, maar die nooit blijk geeft van enige herkenning of waardering'
C. de Thematiek van het boek is cynisme en scepticisme, het boek heeft op elke pagina wel één of meer uitspraken die het leven in kwestie brengen of een pessimistische opmerking maken over de samenleving en de mensheid. Alle personages hebben het moeilijk om geluk te vinden in alles wat ze doen.

# data[].attributes.body
A. een aantal van de belangrijkste personages in het boek zijn, Erwin, Cobus en Esther. Erwin is de hoofpersoon, Cobus is zijn in principe zijn enige vriend, Esther is zijn zus en Arie is zijn overleden vader die aan het begin van het boek dood is, maar door terugblikken nog wel een van de belangrijkste karakters is.
F. Arie is echt een typisch stereotype van de vulgaire, plat pratende en vaak ook cynische oude man. voor de rest zijn de karakters niet persé stereotypes. Alleen Arie lijkt wel op een typetje, maar hij zou zo een echt persoon kunnen zijn. dit betekent dat niemand van de hoofdpersonen echt een typetje is.
I. Eigenlijk veranderd Erwin als enige in zijn kijk op de wereld, hij realiseert dat je zelf kan bepalen wat er met je leven gebeurt en wie je kan zijn

# data[].attributes.body
Dit lied is passend bij dit verhaal omdat het verhaal een zeker punt maakt van de haat van het leven en een vleug van nihilisme toevoegt. Dit lied is een goed voorbeeld van de filosofie achter dit boek. de eerste zin van de tekst van dit lied luid als volgt: '' 'Cause it's a bitter sweet symphony, that's life''. de bedoeling hierachter is om te zeggen dat het leven erg ingewikkeld is (een symfonie), en dat het leven goede en slechte kanten heeft. Wat ook uit word gelegd in het boek. Uiteindelijk eindigt het boek wel op een happy ending, er word verteld dat je kan zijn wie je wilt zijn. De rest van het boek past wel goed bij dit lied.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Verve - Bittersweet Symphony + Lyrics

# data[].attributes.body
''We hadden van die lange marsen. je kreeg amper te vreten, je had geen kleren aan je lijf, liep op slecht schoeisel, en dan ook nog 'ns de hele dag lopen. Godverdomme als ik daar nog aan denk. Lopen tot je erbij neervalt. Wat een lol. Op een bepaald moment liet ik me in een greppel vallen. Jopie, een van mijn maatjes, zei: ''Arie godverdomme, wat flik je me nou? Ze schieten je naar God!''
Door de meerdere interessante perikelen en avonturen waar de hoofdpersonen in belanden en in het verleden in zijn beland wekt het een nieuwsgierigheid op bij de lezer, de lezer denkt elke keer als de pagina omslaat: ''gaat er iets geks of obsceen gebeuren op de volgende pagina?"' er zijn veel onverwachte opmerkingen met vulgair taalgebruik en ook veel opmerkelijke situaties waar personages in belanden, het citaat is ook een voorbeeld van het vulgaire taalgebruik.

# data[].attributes.body
''Agenten en parketwachters in kreukloze uniformen waren in de hal van het gerechtsgebouw voorbijgelopen en hadden met uitgestreken muilen naar ons gekeken. Het was alsof ik was vrijgesproken van een zesvoudige moord.''
dit stuk van het verhaal is maar één voorbeeld van een aantal niets toevoegende passages van het boek, wat er word gezegd in dit stukje weten we al aangezien ze eerder al duidelijk hadden gemaakt dat ze niet blij waren met de vrijspreking.
Er gebeurd niet zo veel in het verhaal zelf behalve de terugblikken op vroeger, waardoor het niet echt spannend is om door te lezen. Voortgang in het boek word vaak onderbroken door iets in het verleden of iets dergelijks.

# data[].attributes.body
'LIJN 56 is een kritiek op de eigentijdse maatschappij. Het draait om Nederlandse gezinnen onderaan de maatschappelijke ladder die weinig dromen hebben en nog minder hoop.'

# data[].attributes.body
'Dit fucking leven (...). Weet je dat ik soms gek word? Ik maak geen fucking geintje hier. Fuck, Erwin, is dit het? Dat zou ik echt wel 'ns willen weten. Is dit het? (...) Zijn we fucking kinds, Erwin, is dat het? (...) Wat denk jij? Waarom wonen we allebei nog in het huis van onze ouders, waarom hebben we geen grootse plannen, trekken we er niet op uit, ondernemen we niks? We zijn toch gezond, of niet? We hebben ze toch allemaal op een rijtje? Ik snap er geen fuck van'

Dit boek is extreem cynisch over een groot aantal onderwerpen, Familie, de samenleving, mensen, het leven zelf etc. het achterliggende idee van dit boek is scepticisme over het leven en de menselijke toestand. Hierdoor is er niet bepaald een blije sfeer, er zijn wel een paar leuke momenten maar er is veel cynisme

# data[].attributes.body
Boogers, die ons in Lijn 56 de schaduwzijden van het moderne Vlaardingen en van het leven in het algemeen inpepert, blijft wonderlijk opgewekt. Het leven is meer dan een tv-soap, je kunt uit je rol stappen, zo luidt ongeveer zijn boodschap. Daarmee geeft hij de lezer wat ook de filmkijker zo graag wil: een happy-end, of iets wat daarop lijkt.