# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Başkalarına göre bu saçma gelebilir, ama gerçek buydu. Başından geçen tüm kötü olaylar, felaketler... Hepsi onun yıkılış nedenlerinden bir tanesiydi. Ama o ne olursa olsun inancını yitirmedi. Ona göre; aslında tüm insanlar güzel günler yaşayacaklardı. Herkesin çok mutlu olduğu bir an olacaktı. Yani en azından o buna inanıyordu ve o mutlu olacağı günü bekliyordu. Bu dışarıdan bakan insanlara göre anlamsız geliyor olabilirdi. Ama o umudunu asla yitirmez ve o umut kırıntılarıyla ayakta kalmayı başarırdı. Başarmalıydı...

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. İrem eskiden sürekli hayata karşı şikayetleri olan bir kızdı. O hayatın tek dersten ibaret olduğunu düşünüyordu. Daha 7. sınıftaydı ama kendini derslerine adamıştı. Hiç sosyal bir aktivitesi yoktu . Onunla konuşmak isteyen evde masasında bulurdu. Telefon , tablet, televizyon ona yabancı geliyordu. Ama o sadece ailesiyle vakit geçirmeyi, ve akrabalarını ziyaret etmeyi özlemişti. Ama o gelecek güzel günlere inanıyordu. O çok iyi bir mesleğe sahip olmak istiyordu. Mutlu olmak onun için meslek demekti. Ona göre telefon ,tablet veya sosyal aktivitelerin bir zamanı var di. İrem çok çalışıyordu. Çalıştı, çalıştı. Ve sonunda istediği meslek beyin cerrahisi dalında profesörlüğe yükseldi. Ve doktorluğunun ilk günün de " İŞTE O GÜZEL GÜNLER GELDİ " diye bir çığlık attı. O hayallerine kavuşmuştu

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Daha küçük ellerimizle etrafımızı kurcalarken,

# data[].attributes.body
OLMAYAN EKSİKLİK
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Karşısında zor engeller olsa da o yine yılmıyor, pes etmiyordu. İnsanlar gün geçtikçe onu üzüyor, görmezden geliyordu. Her ne kadar kırılsa da artık aldırış etmiyordu. Çünkü aldırış edemeyecek kadar yorulmuştu. Artık hayata yeniden başlamak istiyordu. Başlamak için de insanların desteğine ihtiyacı yoktu. İhtiyacı olan sadece kitap ve hayvanlardı. Her kitap ona yeni dünyalar açıp, içerisinde kaybolmasını sağlıyordu. Hayvanlar ise ona gerçek sevgiyi gösteriyordu. Artık güzel günlere olan inancı giderek artmaya başlamıştı.

# data[].attributes.body
GELECEK GÜZEL GÜNLERE İNANIYORDU.Bu hayatta mutluluk,sevinç,aşk gibi duyguları yaşayamamıştı ama hayata karşı olan direnci, azmi ve yaşama sevinciyle birlikte umudunu asla yitirmemişti ve yitirmeyecektide.Belkide annesinin ölmeden önce öğrettiği en iyi özelliği azimli olup umudunu kaybetmemesiydi.Annesi ve babası öleli 10 yıl olmuştu.Yetimhanede büyümüş ve bir çok zorluk çekmiştir.Arkadaşı olmamıştı.Zor zamanlarda sarılacağı dertleşeceği dostu yoktu ama hala mutluydu.Hala yapacak hayalleri gelecek güzel günleri vardı ve yapacağına inanıyordu.

# data[].attributes.body
Çağla,gelecek güzel günlere inanıyordu ve haksızda değildi.Yaşadığı  onca günden sonra çok mutlu olmuştu ve artık olmayarak devam edecekti.Sonunda  doğduğu günden beri kaldığı,çok eziyet ve özlem çektiği yetiştirme yurdundan gidiyordu.Artik onunda bir ailesi olacaktı. Bütün eşyalarını toplayıp gittiler.Gittikleri  evi Çağla çok beğenmişti en azından yurttan çok daha iyiydi.
Aradan koskoca 15 yıl geçti.Çağla okumuş çok başarılı bir cerrah olmuş evlenmişti. Şimdi ise çocuğu olacaktı o inandı , güzel günlerin geleceğine inandı ve bunun için çalıştı başardı.Şimdi ise çok mutlu bir hayatı vardı.

# data[].attributes.body
AŞKIN GÜCÜ
Gelecek güzel günlere inanıyordu.Çeşit çeşit hayalleri,gerçekleştirecek planları vardı.Hedefe doğru yavaş yavaş yürüyordu. Azimli ve gayretli çalışıyordu. Hayata pozitif bakıyordu. Ailesi ile arası çok iyiydi. Ta ki evdeki ekonomik sıkıntıya kadardı. Annesi ile babasının arası açılmış, boşanma eşiğine kadar gelmişlerdi. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Kara kara düşünmüş ve boşanmamaya karar vermişlerdi. Çünkü ortada bir çocuk ve koca bir aşk vardı. Babası artık iki işte çalışıyor ve annesi ise evde örgü örüp satıyordu. Ekonomik durumları günden güne iyiye gidiyor ve büyük bir aşkla kurulmuş yuvanın bozulmamasının mutluluğunu yaşıyorlardı.
Aradan aylar geçmişti.Ekonomik durumları iyiydi. Bir anlık öfkeyle yapılan hatalardan birini onlar yapmamıştı. Ekonomik durumun önüne geçen aşk onları birbirlerine daha da bağlamıştı. Artık mutlu ve güçlü bir ailelerdi.

# data[].attributes.body
GELECEK GÜZEL GÜNLERE İNANIYORDU.  Yaşanması gereken onca acıya, göz yaşına rağmen. Hayat belki zordu ama bir yerlerde mutluluk parçaları vardı mutlak . Yaşamımızı mutlu kılmak, her gün yeni bir güne başlamak sürekli yaptığımız şey önemli olan her günümüzü değerlendirmek ,kendimizi yeni bir başlangıç olarak görmektir. Okumak, para kazanmak ,başarılı olmak insanların yaşam olarak gördüğü şeylerdir .Her gün okumak için okula giderken o havanın güzelliğini fark etmiyorsan ,ruhunu beslemiyorsan o okumak neye yarar? okuduk ,para kazandık, her şeye sahip olduk .Peki bundan sonra ne yapacağız? Hayata tek bir bakış açısından bakmamalıyız .Çiçeğin ,böceğin ;canlı, cansız her şeyin değerini bilmeliyiz. Geleceğimizi aydınlatmaya çalışırken boş yaşayıp  geleceğimizi karartmayalım.  Çünkü gelecek güzel günlere inanıyor.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Bir gün hayatına onu her zaman seven, koruyan, anlayan biri gireceğine inanıyordu. Gökyüzüne bakıp hayaller kuruyordu. Daha yolun başındaydı ve hiçbir şeyin sonu değildi. O mutlu olmayı  hakkediyordu ve bir gün her şey yoluna girecekti. Sadece buna inanmalıydi.  Gelecekte güzel şeyler onu beklediğini biliyordu.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Yaşadıklarına rağmen hayatta dik durmayı öğrenmişti. Annesi onu yüz üstü bırakınca hayata olan bakış açısı değişmişti. Ama daima yanında ona destek olan ablası vardı. Bir gün ablası işten eve dönüyordü, karşıdan gelen arabayı fark etmedi ve araba ona çarptı. Orada beyin kanaması geçirerek öldü. Ablasını bu halde gören Ecem, büyük bir tramva yaşadı. Hayata devam etmesi için hiç bir gayesi kalmamıştı. Tek başına yaşamaya alışmıştı. Okuluna yakın bir mağazada kasiyer olarak çalışıyordu. Okuldan çıkarçıkmaz mağzaya gidip çalışır, gece geç saatlerde eve dönüyordu. Bir gece arkasından gelen adamı fark etmedi ve eve girdi. Tam kapıyı kapatacaktı ki adam içeri girdi ve Ecem'i bayıltmaya çalıştı. Adam, kızı yere yatırdı ve tecavüz etti. Ecem yaşadıkları karşısında kendine gelemedi. Karakola gidip suç duyurusunda bulunabilirdi. Ama o, hayattan o kadar soğumuştu ki yaşamaya değer hiçbir şeyin olmadığını anlayınca kendini şehrin en yüksek binasından aşağı attı. O kısacık 5 saniye içerisinde ablası, annesi gözünün önüne geldi ve onlarla buluşacağından sevinmişti.

# data[].attributes.body
GELECEKTİ HAYALLER

Gelecek güzel günlere inanıyordu. Herkes hayatı boyunca mutlu olmak istiyordu ama karşılarına engel çıkacağını biliyorlardı. Bazen ne olursa olsun karşılarına çıkacak engellere rağmen kendi bildiklerini okurdu insanlar. Her şeye rağmen istediklerini elde etmeye çalışırdı. Hayallerini gerçekleştirip, mutlu olmak için. Dorukta bu insanlardan biriydi. Doruk yetimhanede büyüyen bir çocuktu. Annesi ve babası onu küçük yaşta vermişti yetimhaneye. 18 yaşına geldiğinde ailesini aramaya karar vermişti. Onları bulunca mutlu olacağını bütün engellerin kalkacağına inaniyordu ama oyle olmayacaktı. Çünkü annesi ve babası Doruk'u istemiyordu. Doruk büyük çabalarına rağmen ailesini bulamadı. Sonra Doruk'u biri aradı ve onun annesi olduğunu söyledi. Doruk ne diyeceğini bilemedi mutlu olmuştu. Annesi doruğa onu aramamasını onu istemediğini söyledi. Doruk bir an ne diyeceğini bilemedi çok üzülmüştü. Annesi telefonu suratıma kapattı. Doruk bu yaşından sonra her istediğinin olmayacağını ve her şeyin mutlulu vermeyeceğini anladı. Artık her şeyi oluruna bıraktı ve tek başına yaşamına devam etti.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Sıla 17 yasında bir genç kızdı. Birde kardeşi vardı Sıla'nın O 6 yaşındaydı. Adı Efe Can'dı. Kardeşini çok seviyordu, Can ismini de o koymuştu zaten. Annesini ve babasını da çok seviyordu Sıla. Onlarla çok iyi anlaşıyordu. Babası onun isteğini yapmaya çalışmak, ona göre onunla birlikte yardım ediyordu. Aradan biraz zaman geçti ve Sıla'nın doğum günü geldi. Bugün 18 yaşına girecekti Sıla. Bedava bedava, yeni bir hayata başlayacağını düşünüyordu. Ama bilmiyordu ki 18 yıldır yalanla dolu hayat yaşadım. Her şeyi bugün öğrenecekti. Annesi ve babası bugün bütün gerçekleri anlatmaya kararlıydı. Saat gece yarısını geçmişti. Önce doğum günü kutlandı. Sonra baba onu alıyorum:
“Sıla, sen Merve annenin kızı değilsin. Yani gerçek annen değil. Senin annen görünen Melike kızım. Sen daha 1 yaşını doldurmadan, hayattan bir hayat kaybetti. Sen de evdeydin ama sen kurtuldun o kurtulamadı. Seni çok seviyordu annen. Bir gün karşıma Merve çıktı. Sana anne, bana da iyi bir eş olacağına inandığım için onunla evlendim. “Dedi.
Sıla bu duydukları indirim şok geçirmişti. Babasının da gözünden olduğu aksınıdu. Merve, Efe Can'ı uyutup kaldı, diğer salonlarda da köşedeki izliyordu. O da bu durum karşısında kendini tutamayıp ağlamıştı. Sonra Sıla'nın yanına gidip onunla konuşmaya çalıştı. Ama Sıla onu dinlemiyordu. O gün o saatte evi terk etti.
Sıla'nın evden girenlerin üstünden 3 yıl geçmişti. Annesi ve babasıyla görüşüyordu ama eskisi kadar yakınydı. Şimdi geri kalan hayatını tek başına karar kararı vermişti.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Mutluluğu,huzuru hatta aşkı bile yaşayacağı günlere inanıyor olmayacağını bilse bile umudunu kesmiyordu. Ailesi ile arasında sorunlar olduğu için 3 yıl önce anne ve babasına sırtını dönüp evi terk etmişti. Şuan pişman mıydı? Fazlasıyla o 3 yıl önceye dönmek için herşeyini verirdi. Anne babasıyla kalmayı yeniden sıcak bir aile olmayı istiyordu. Çevresindeki insanların çoğu anne ve babasının kıymetini bilmiyordu. Oysa ki Nazlı onlara anne-babanın kıymetini bilmeleri gerektiğini eğer bilmezlerse bazı şeyler için çok geç olacağını söylüyordu. Hatalar yapmamalarını bu hatalarin geri dönüşü olmayacağını anlatırdı ama anlayan olmazdı insanların kendi gibi bir hataya düşmemesini istiyordu . Kendisi nasıl bir hataya mı düşmüştü? Anne ve babasına sırt çevirdikten sonra babası barışmak için bir çok kez adım atmiş ama Nazlı her seferinde geri adım atmıştı. Bu kovalamaca fazla sürmemiş anne babası yeniden barışmak için Nazlı'nın evine gelirken bir trafik canavaranin kurbanı olmuştu.  İşte tüm bunlar olduktan sonra bile Nazlı umudunu kesmeyip mutluluğun geleceği günleri sabırla bekliyordu.

# data[].attributes.body
BEKLEYİŞ
Gelecek günlere inanıyordu. Ansızın esen bir rüzgar gibi, karşısına hiç beklemediği bir anda  birisi çıkacaktı.insanın kalbini hızlandıracak onu gördüğünde utanacak belki de ayaklarını yerden kesecek birisi olacaktı elbet. hayatın tatlı oyunlarından birisiydi bu. belki beklemekten ziyade çaba göstermeliydi. Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, içini ısıtacak ; yeni insanlarla tanışmalı, yeni keşifler yapacak... Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa, gerçekleştirmeyi denemelidir belki de insan..

# data[].attributes.body
GELECEĞE UMUTLA BAK

Gelecek güzel günlere inanıyordu. Insanlar gelecek için güzel hayaller kurup mutlu oluyorlardı ta ki hayalleri yıkılana kadar. Hayalleri yıkılınca bir daha hayal kurmuyorlardı, artık daima üzüleceklerini düşünüyorlardı. Gelecekteki bütün hayallerinden vazgeçiyorlardı. Umutları tükeniyordu. Tarık geleceği parlak bir öğrenciydi. Okumayı çok seviyordu ama imkanları kısıtlıydı. Ayakkabı boyayarak okul masraflarını karşılıyordu. Ayakkabılarını boyarken de gelecekte güzel
günler olacağına inaniyordu ve hukuk bölümünü kazanıp avukat olmak istiyordu ama biliyordu ki başarması için çok çalışması gerekiyordu. Okuldan arta kalan zamanlarında ayakkabı boyuyor ve derslerine çalışıyordu. Tarık ailesine yük olmadan, kendi emekleri ile hukuk bölümünü kazandı. Tam bursu  kazandı. Artık çok mutluydu. Yeni yuva hayalleri kuruyordu. Mesleğini eline aldı ve yaşamına yeni ailesiyle devam etti.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyor ve hayal kurmaktan vazgeçemiyoruz.  Geleceğe dair hayallerimiz bizim umutlarımızın yeşermesini sağlar. Yapılacak planlar, kurulacak hayaller hedeflerimizi belirler. Gelecekte ne olacağı bilinmez ancak her insan kendisi için iyi ve güzeli hayal eder. Kendini hep yüksek yerlerde hayal eder. Hiç bir insan 40 yaşına geldiği zaman bir kaza sonucunda öleceği gibi kötü senaryoları düşünmez onun yerine iyi şeylerin hayalini kurar. Özet olarak her insanın kafasında gelecek ile ilgili önemli şeyler yer tutar. Bazı insanlar hayallerinin izinde gider ve sonucunda kazanan kişi olur ancak bazılar hayallerini gerçekleştiremeyip umutlarını kaybeder. Esas olan hayaller ile yaşamak değil onları gerçeğe dönüştürmektir. Gelecek, umudunu kaygısının üstünde tutabilen, umut edip, umut olabilen ve umut ettikleri uğrunda çaba sarf etmeye, cesaret göstermeye ve yaşamayı göze alabilmeye hazır kişilerin olacak

"Sabredin vaktinden önce çiçek açmaz" diyen Şeyh Edebali'yı dinleyip yolumuza bakıyoruz

Güzel Günler Gelecek biliyoruz

Sabrediyoruz..

# data[].attributes.body
Meryem OFLAZ 967 10-B
Gelecek güzel günlere inanıyordu.
Yüzünde yaşanmışlıklarını anlatan onlarca çizgiye, sesindeki o olgunluğa rağmen yaşını belli eden o güzel yüzü elbet bir gün gülecekti. Düşüncelerindeki büyümüşlük , hareketlerindeki masumiyet bir yanının eksik ve yalnız olduğunu kanıtlar nitelikteydi. İnanmak yeter miydi? Çabaları sonuç bulacak mıydı? Bilmiyordu. Sadece körpe bedenindeki o küçük umutla yaşamaya çalışıyordu.
Yolun kenarına oturdu ve dünyadan soyutlandı. Yolun diğer kenarından geçen bir meczup dikkatini çekti.
Belki o daha mutludur... Herşeyi bilip dert edinmektense , hiç birşey bilmeden kafasına göre yaşaması daha huzurlu kılıyordur onu? Bir de diğer insanlara dönüp baktı ... Kocaman kahkahalarla gülen bir kaç genç , bir köşede sessizce ağlayan yaşının büyük olmasına rağmen onlarca kat fazla olan kırışıklıklarıyla derdini anlatan  yüze sahip bir amca dikkatini çekti. Elinde bir sürü kitap ve hafif gözlerinden kaymış gözlüğü ile telaşla giden genç kıza baktı.
Gözleri yeniden o amcaya yöneldi. Dertsiz şekilde bir meczup gibi sürdürmek miydi hayat?  Bir köşede dertlere ağlamak mı?

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Her bulutu

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu çünkü yaşadığı her kötü olayın bir gün son bulacağını ve onların yerine güzel günlerin geleceğini biliyordu. Babası söylerdi hep küçükken, ölmeden önce. Kötü olaylar yaşadığı zaman öyle teselli ederdi kendini babasından öğrenmişti İrem de. Henüz 15 yaşındayken babasını, 16’sında da babasının yokluğuna dayanamayıp intihar eden annesini kaybetmişti. Yaşadıkları çok ağır şeylerdi ama geçecekti elbet o günden sonra kimseye bağlanamamıştı bir daha, sevememişti kimseyi..

25 yaşına geldiğinde aşık olmuştu Arda’ya evlenme hayalleri kuruyorlardı. Evlenmeden önceki son akşam yemeklerini yerken konuştular:

Arda- Hani hep güzel günler gelecek diyordun ya geldi. Yarın en güzel günümüzü yaşayacağız.

İrem- Seni seviyorum.

Ertesi gün evlendiler ve eve dönerken bir trafik kazası geçirdiler. Arda öldü..

O günden sonra İrem gelinliğini hiç çıkarmadı aradan 3 gün geçtikten sonra ise bir kara haber daha geldi; İrem öldü!

Yanı başındaki kağıt da ise şunlar yazılıydı ve her şeyi özetliyorlardı:

“Güzel günler asla gelmeyecek baba”

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Daha küçük ellerimizle etrafımızı keşfederken, ailemizin birer büyük adam olacağımıza inandığı günlerde. Parlayan gözlerinde, sarılıp sarmalayan kocaman ellerimde. Sevgiyle, şevkatle dolmuşken kalbimiz, hep öyle kalacağını zannederken.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Onu hayata bağlayacak umutları hayalleri vardı.En büyük hayali ise öğretmen olmaktı.Hayallerine ulaşmak için ise sabretmesi ve   çalışması gerekiyordu.Çalışmak kolaydı fakat sabretmek zor işti. Sabretmenin sonu yoktu.Ne olursa olsun ne yaşarsa yaşasın kendini hayal kurmaktan alıkoyamıyordu. Ailesi ve arkadaşları hep destek olmuş ve  ona kendisine güven veren cümleler kurmuşlardı.Destek alması kendisini güvende hissettiriyor ama bu  desteğin boşa çıkma ihtimali büyük bir stres oluşturuyordu.İlkokul Öğretmeni sayesinde Öğretmenliği sevmiş ve mesleğini daha o yaşta belirlemişti.Korkuları ve umutsuz olma düşüncesi olsada umudun olduğu yerde dertte vardır diyerek gelecek  güzel günlere inanıyordu.

# data[].attributes.body
10_C SABRETMEK
Gelecek güzel günlere inaniyordu ,Elbet onunda güleceği onunda sevdiğinin ellerini tutacaği günler olacakti.onun sadece yapması gereken sabretmekti.Elbet onunda kendini bir hiç hissetmediği aksine değerli olduğunu hisedeceği günler gelecekti.

Belkide beklediği günler ve istediği,hep hayal ettiğini zamanlar yakındı sadece sabrediyordu fakat bunun için emek ve çaba sarfetmesi gerektiğinin de farkindaydi yaptıklarının onu mutlu günlere çıkaracağını hep biliyordu o günden sonra hep bir şey yapmak istediğinde bunun için inanç,umut,sabır ve cabalamak geerektigini öğrenmişti.

# data[].attributes.body
GELECEKTE YAPILACAKLAR LİSTESİ
''Gelecek güzel günlere inanıyordu''.Kitabımın son cümlesini de okuyup komidinin üzerine bıraktım ve son cümle hakkında biraz düşünmeye başladım . Ben geleceğimin güzel olacağına inanıyor muyum  diye sordum kendime. Aslında hem inanıyordum hem de inanmıyordum. Hayat maalesef iki taraflıydı , biri kötü diğeri ise iyi taraftı. Kafamdaki düşüncelerden uzaklaşmamı sağlayan annemin bağırışıydı. ''Kızım yemek hazır.Gel hadi.'' Hemen terliklerimi giyinip sofraya yöneldim. Kurt gibi acıkmıştım. Yemeğimi yedikten sonra anneme ellerine sağlık deyip sofradan kalktım. Odama gidip düşünmeye devam ettim. Benim gelecek hayalim neydi? Kendime bu soruyu sordum ve aklıma aniden bir fikir geldi. Gelecekte yapılacaklar listesi hazırlayacaktım. Elime boş bir defter alıp başlığımı attım ve aklıma gelen bütün fikirleri yazdım.

Güzel bir Tıp Üniversitesi kazan.

Kendi paranı kazan ve güzel bir alışverişe çık.

Ailene Dünya'yı dolaştır.

Adrenalin dolu sporlar yap

Arkadaşlarınla birlikte tatile çık.

Bir karavan alıp bütün şehirleri gez.

Aklıma gelenler sadece bunlardı. Camdan dışarıya baktığımda havanın karardığını gördüm. Komidinin üstündeki telefonumu alıp saate baktım. 23:30'tu. Bayağı geç olmuş yarın okul vardı. Pijamalarımı giyip yatağa uzandım ve uyuyabilmek için hayal dünyasına geçiş yaptım.

# data[].attributes.headline
SİMGE ULFER 198 10 -A SABRETMEK GEREK BAZENGelecek güzel günlere inanıyordu. Elbet Onun da mutlu sakin ve kendini bir hiç hissetmediği anları olacaktı. Hayatın ona da güldüğü zamanlar mutlaka olacaktı ama bu o kadar da basit değil .Bunun için sabretmesi gerek dişini sıkıp olanlara göz yumması ve karşısındaki kim olursa olsun ses çıkarmaması gerekti tabii bu sadece kendisinden yaşça büyük insanlar için geçerli, yani ailesi ve öğretmenleri için. Hiçbir zaman onlarla iyi anlaşamamıştı. Hayat, hep onun karşısına kötü ve Onu Sevmeyen insanları çıkarmıştı.Anne ve babasının hergün kavga etmesi yetmiyormuş gibi birde okulda öğretmenleri tarafından dışlanıyordu. Nedenini de hiçbir zaman çözemiyordu. Demezler mi? Okul sizin ikinci eviniz . Neden iki evinde de mutlu olamıyordu.Tabi bazen , özel okulda tek burslu olduğu için mi bu ayrımcılık diye düşünmüyor değildi ama bu ona çok saçma ve yanlış  geliyordu . Tam tersi  bunun için onunla gurur duymaları gerekmez miydi? Ama öğretmenleri de haklı, daha ailesi bile onunla gurur duymazken öğretmenlerinin nasıl  duymalarını bekleyebiliriz ki. Ailesine özel okula %100 burs kazandığını ve bu okula tek burs  kazananın kendisinin olduğunu söylerken mutluluktan havaya uçacak gibiydi. Peki ya onlar ne dediler?! Yüzüne  bile bakmadan "iİyi"dediler. Bütün mutluluğu sevinci anında yok olmuştu. Koşarak odasına gitmiş ve sabaha kadar ağlamıştı. İnsanın mutluluktan ağlaması gereken yerde, bir insan üzüntüden harap olur mu?! Kader işte tek çare sabretmek. Her işin başında da sonunda da sabır gerekir. Gelecek güzel  günler için sabretmek gerek bazen...

# data[].attributes.subject
SİMGE ULFER 198 10 -A SABRETMEK GEREK BAZENGelecek güzel günlere inanıyordu. Elbet Onun da mutlu sakin ve kendini bir hiç hissetmediği anları olacaktı. Hayatın ona da güldüğü zamanlar mutlaka olacaktı ama bu o kadar da basit değil .Bunun için sabretmesi gerek dişini sıkıp olanlara göz yumması ve karşısındaki kim olursa olsun ses çıkarmaması gerekti tabii bu sadece kendisinden yaşça büyük insanlar için geçerli, yani ailesi ve öğretmenleri için. Hiçbir zaman onlarla iyi anlaşamamıştı. Hayat, hep onun karşısına kötü ve Onu Sevmeyen insanları çıkarmıştı.Anne ve babasının hergün kavga etmesi yetmiyormuş gibi birde okulda öğretmenleri tarafından dışlanıyordu. Nedenini de hiçbir zaman çözemiyordu. Demezler mi? Okul sizin ikinci eviniz . Neden iki evinde de mutlu olamıyordu.Tabi bazen , özel okulda tek burslu olduğu için mi bu ayrımcılık diye düşünmüyor değildi ama bu ona çok saçma ve yanlış  geliyordu . Tam tersi  bunun için onunla gurur duymaları gerekmez miydi? Ama öğretmenleri de haklı, daha ailesi bile onunla gurur duymazken öğretmenlerinin nasıl  duymalarını bekleyebiliriz ki. Ailesine özel okula %100 burs kazandığını ve bu okula tek burs  kazananın kendisinin olduğunu söylerken mutluluktan havaya uçacak gibiydi. Peki ya onlar ne dediler?! Yüzüne  bile bakmadan "iİyi"dediler. Bütün mutluluğu sevinci anında yok olmuştu. Koşarak odasına gitmiş ve sabaha kadar ağlamıştı. İnsanın mutluluktan ağlaması gereken yerde, bir insan üzüntüden harap olur mu?! Kader işte tek çare sabretmek. Her işin başında da sonunda da sabır gerekir. Gelecek güzel  günler için sabretmek gerek bazen...

# data[].attributes.body
Hayal Kırıklığı
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Çok büyük hayallari vardı onun için. Sanki o kızla tanıştıktan sonra çok değişmişti . Sanki daha mutluydu. Bir gün evine gittiğimde kapıyı çok kez vurmama rağmen açmamıştı. Anneme haber vermiştim. Çilingirle kapıyı açtığımızda herde yatıyordu. Hemen hastaneye gitmiştik. Kendine geldiğinde kızın ona vurup bütün parayı alıp kaçtığını söylemişti. Bütün hayalleri yıkılmıştı. Artık kimseye güvenmemesi gerektiğini söylemişti.

# data[].attributes.body
GELECEK GÜZEL GÜNLERE İNANIYORDU...
İbrahim adında olan bir çocuk vardı.Derslerini pek önemsemez ve maça önem verirdi.Birgün saat 12'de maçı vardı ama o gün okuluna gitmesi gerekiyordu.Derslerini önemsemediğinden okuldan kaçıp,maça gitti.O gün maçı kazandı ama dersten geri kalıp aynı zamandada o günkü sınava girmemişti.Babasına okula gelmediği için mesaj atılmıştı.Eve gelen ibrahim babasını karşısında görünce bıraz endişelendi.Babası neden okula gıtmediğini sordu.İbrahimde maçım vardı onun için gitmedim dedi.Babası ona çok kızdı,ona ceza verdi.1 hafta maça gidemedi.İbrahim çok sinirlenip hepten okula gitmemezlik yaptı.Babası artık ona çok kızıyordu.Okumak ıstemediğini babasına söyledi.Babası ona çok sinirlenip bir tokat vurdu.İbrahim evden çıkıp gitti.O günden beri ibrahim eve gelmedi.Bir arkadaşının yanına yerleşti ve okulu tamamen bıraktı.Kendisini sadece maça adadı ve hergun sabah vakti kalkıp antreman yapıp maçlara katıldı.Kendisini zamanla çok geliştirdi ve yüksek liglere ulaştı.Babasını tamamen hayatından silip babasız bir hayata atılmuştı.Bir gün büyük bir yarışma vardı.Yarışmanın ödülü ise ibrahim takımı kazanırsa 100 bin engelli kişiye yardım edilebilecekti.İbrahim maçı çok kazanmak istiyordu.Her sabah kalkıp antreman yaptı ve artık hazırdı.Maç günü geldi,babasını arkadaşı o gün ibrahimin babasını o maça götürdü ve ibrahimi gören babası çok şaşırdı.Maç başladı ve ibrahimin attığı goller sayesinde maç kazanıldı.100 bin engelli kişiye yardım edildi.İbrahimden bu basarıyı gören babası ona sarıldı ve ağladı,seninle gurur duyuyorum dedi.

# data[].attributes.body
Her akşam yatmadan önce hayal ettiğimiz, kendi kendimize "Bugün, böyle geçti ama yarin daha güzel olucak." dediğimiz şeydir aslında gelecek.Çoğunun belki de şimdiden "güzel " olması için inanarak çalıştığı, geleceğinden çok umutlu olan insanlar var. Peki "geleceğin güzel günlerle geçeceğini neye gore inanmistik?" notlarimiza göre mi? Yoksa paramiza gore mi ? Belki bazıları böyle düşünüyor olabilir fakat asil olan kendine olan inancı, yarim kalan umutlarını tamamlama isteğinden doğar bu şey. Kendimize karşı ne kadar güzel gelecek vaadetsekte aslında güzel veya kotu geçmesi o gün total de yaşadığımız olaylara bakıyor . kafanızı yastığa koyar koymaz kendi içinizdeki günün muhasebesi basliyiveriyor. Bu bir döngü gibi ve hep ayni sonuçlar .
Eğer kendimize inanarak güzel bir gelecek vadediyorsaniz tek kural var " hiçbirşeyi takmayin" ve siz siz olduğunuz gibi devam edin. Çünkü bu hayat sizi "kendiniz" olarak kabul edecek. Mutluluk kendi içinizde saklı.

# data[].attributes.body
UMUT SAVAŞI
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Umudunu hiç yitirmeden mutlu ve sabırlı bir bekleyiş içerisindeydi Asya. Her sabah ailesinden önce kalkar, kahvaltıyı hazırlardı. Kahvaltı faslı bittikten sonra evi toplayıp, sebze ve meyve toplamak için bahçeye inerdi. Gözü gibi bakardı onlara. Dostuymuş gibi severdi.
İşleri bittikten sonra, iki sokak ötede tek başına yaşamını sürdüren bir çocuğun yanında gidiyor, yemekler, kıyafetler, oyuncaklar götürüyor küçük çocuğa. Bunu her gün yapıyor Asya. Evinin önüne kedi, köpek mamaları, su, bayat ekmek ve yemek artıklarını koyuyor.
Asya bunlar dışında pek çok iyilik yapıyor aslında. Din, dil, ırk ayrımı gözetmeden, etrafındaki her canlıya bir parça olsun dokunuyor, dokunmaya çalışıyor...
Asya aslında işitme engelli ve dilsiz genç bir kız. Bu durumda insanlarla iletişim kurmak çok zor evet, ama o bunu başarıyor. Çünkü insanlığa bir nebze olsun katkı sağlamak istiyor. Ahlaksız, merhametsiz bir toplum onu üzüyor. Hepimizi İzmirli aslında. Dünyanın, insanların günden güne kötüye gittiği bir toplum var ama kimse dur demiyor, Asya ve onun gibi insanlardan başka...
Çünkü Asya, bu kirli dünyanın iyilikle, güzellikle, ahlakla ve merhametle temizleneceğine inanıyor. Bir gün çiçeklerin rengarenk açacağını biliyor. O yüzden asla umudunu kaybetmiyor.
Siz de asla umudunuzu kaybetmeyin ve unutmayın; iyilik yapmak engel tanımıyor.

# data[].attributes.body
Mucizeler Hayat Kurtarır
Gelecek güzel günlere inanıyordu.Çünkü onun için bir umut bir hayal barındırıyordu.Hastane de 5.günüydü.Ela'nın hastalığının teşhisi koyulmuştu.Ela,hastalığının daha da kötüye gitmesinden değil,hayallerini gerçekleştiremiyeceğinden endişeleniyordu ama endişeleri fazla sürmedi.O hayallerinin peşinden yürümeyi değil;koşmayı tercih etti.Okul zamanlarını hastanede geçirirken boş durmadı.Derslerini aksatmadan yerli yerine oturttu.Hastalığı da günden güne iyiye gidiyordu derken hastaneden çıkış işlemlerini başlattılar.Sınava bir hafta kalmıştı.Ela kafasına koymuştu,doktor olacaktı.Ona yardım edenler gibi herkese yardım etmek istiyordu.İsteği gerçek de oldu.İlk hastasını ağlarken görünce ona şöyle dedi: "Gelecek güzel günlere inanıyordu."

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Lise son sınıfta olan Mehmet lise hayatının biteceğine ve arkadaşlarından ayrılacağı için çok mutsuzdu diğer yandan ise sabahtan akşama kadar karşısına geçip konuşan konuştukça baş ağrıtan ve derse katılmadığı için onu azarlayan Hocalar dan kurulacağı için de çok mutluydu.
Bir an önce diploması almak ve elinden gelen en iyi üniversiteye gidip hen okuyup hemde çalışmak onu hayallerine bir adım daha çok yaklastıracaktı. Fakat okulda ona kafayı takan bilişim hocası Mehmet'i sınıfta bırakmak elinden geleni yapıyordu. Derste olur olmadık yerde mehmet e laf yapmalar, gereksiz yere ve sadece mehmet e ödev vermeler,sorduğu sorularla dersten caydıran üstelik yanlış cevaplarda aşağılıcı tavırları Mehmet'i doldurmuştu. Mehmet zeki,boş konuşmayan, atılgan, ne zaman ne yapacağı belli olmayan bir çocuk olmakla birlikte kendisinden eksik olmayan arkadaş gurubu ile bir gün sakin tenha sanki okulda onlar için ayrılmış okul bahçesinde orurlarken birden kendine takan bilisimciden bahseder. Arkadaşlarından bazılarının da o hocadan rahatsız oldukları ve kendilerinde aynı şekilde davrandığını söylerler,ardından da kara defteri açarlar uzun süre kendi aralarında konuşturan sonra dağılırlar.
Haftalar haftaları kovaladiktan sonra sınav haftası gelir. Bir karışıklık olmasın diye okul idaresi sınav kâğıtlarını sınavdan 4 gün önce okul çıkışında teslim edilmesi istenir. Bilişim sınavına 4 gün kala bahçede büyük bir olay kopar ve bütün hocalar bahçeye firar.Ertedi gün Mehmet bir haber üzerine arkadaşlarıyla toplanır. Toplanma yerine vardığında hiçkimse bi şeyler demedez. Son kişi de gelir gelmez biri çantasından çoğaltmış olduğu sınav kağıdlarını çıkartır ve  herkeze bir tane verir.Böylece Mehmet bu sorundan da kurtulmuş oldu.

# data[].attributes.body
GÜZEL GÜNLER
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Onca yaşadığı berbat günlere rağmen, içinde bir umut vardı. Babası yıllar önce, altı yaşında küçük bir kız çocuğu iken onları terketmişti. Bahar annesi ile yaşamını sürdürüyordu. Şuan on altı yaşında genç bir kızdı. Geçimlerini annesinin çalıştığı bir fabrika maaşıyla sağlıyorlardı. Henüz bir ay öncesine kadar çok güvendiği erkek arkadaşı da onu aldatmıştı.
Bahar Serhat'ı çok seviyordu. Çünkü Serhat Bahar'a çok destek çıkmış, ona çok yardımcı olmuştu. Serhat, alt komşuları Ayşe teyzenin oğluydu. İlk başlarda ilişkiye pek ciddi bakmasada son iki yıl gerçekten sevdiğini anlamıştı. Baharın annesi Sevde teyze ilişkilerine olumlu bakıyordu. Bahar'ın uzun bir aradan sonra ilk kez gözlerinin içinin güldüğünü görmüştü. Bu nedenle ilişkilerine karışmıyor hatta onların bu tatlı halleri onunda hoşuna gidiyordu. Sevde teyze babası tarafından zorla evlendirilmişti. Evlendiği günden beri yüzü hiç gülmemişti. Babasının kendisini içkici bir adama sattığı aklına geldikçe ağlıyordu. Bu içkici adam her gün sürekli içiyor içmekle de kalmıyor bir de gelip karısını dövüyordu. Zorla ilişkiye girmek istediğinde Sevde teyze kabul etmemişti. Bunun üzerinede kocası ona tecavüz etmişti. Işte Bahar o zaman olmuştu. Bahar'ın olduğunu öğrenen kocası onu hamile başına terk edip gitmişti. Bahar görünce aklına yediği dayaklar geliyordu. Sevde teyze yıllarca Bahar'ın mutlu olmasını isteyip onun için çalışıp durmuştu. Günlerden bir gün Bahar ve Serhat bir kafede buluştular. Bahar o günlerde Serhat'ta bir şeyler seziyordu fakat ona belli etmiyordu. Serhat masadan içecek almak için kalktığında Bahar etrafa bakıyordu. Birden Serhat'ın telefonuna bir mesaj gelmişti.O mesajı okuduğunda Bahar yıkılmıştı. Mesaj da "Serhat hayatım, hadi gel özledim. " yazıyordu. Bahar'ın gözleri dolmuştu. Ağlayamıyordu. Ne tepki vereceğini bilemez haldeydi. Serhat içeceklerle masaya geldiğinde ne olduğunu sormuştu. Telefonuna bakınca anlamıştı ne olduğunu. Açıklama yapmıyordu. Baharı üzen de buydu zaten. Bir açıklama bekliyordu. Üzgün gözlerle bakıyordu Serhat'a. Bir şey söylemesini bekler gibiydi. Ama öyle bir şey olmamıştı. Haftalar sonra Serhat çok pişman olmuştu ama olan olmuştu. Bahar onu bir daha asla kabul etmeyeceğini söylemişti. Bahar inanıyordu; gelecek güzel günlere...

# data[].attributes.body
BİR UMUT

Gelecek güzel günlere inanıyordu.

Hayatı bu kadar kötü giderken birde trafik kazası yapması onu daha da kötü bir yaşantıya sürüklemişti. Annesinin ölümü üzerine küçük kız kardeşinin gözü önünde vurulması canını çok yakıyordu.

Bunların hepsi bir yıl önce başlamıştı. Küçük yaşta babasını kaybetmişti.  Annesi ve kardeşleriyle yaşarken zor geçirdiklerinden dolayı tefeciden borç almışlardı. Bu borcu ödeyemeyince ilk önce aynısını kaçırıp vurmuşlardı. Sonra da kız kardeşini gözünün önünde vurmuşlardı.

Şu an akıl hastanesinde kalıyordu. O kadar şeyi yaşadıktan sonra sinir krizi geçiriyor diye akrabaları buraya kapatmıştı onu. Buradan kaçmaya çalışırken trafik kazası geçirmişti. Bir hafta hastanede tedavi gördükten sonra yine buraya kapattılar. Ama o bu kadar şey yaşadığı halde içinde bir umut vardı.  Buradan çıkınca okuyup avukat olacak ve kendisinde bunu yapanların cezasını verecekti...

İki yıl geçti. Hastaneden çıkalı bir hafta olmuştu. Artık yaraları kabuk bağlamış, daha güçlü bir insan olmuştu. Hayatının son üç senesini hiçbir zaman unutamayacaktı. Hayat ondan üç yılını çalmıştı. Son on sekiz yaşında güzeller güzeli bir kız. Şimdi yapacağı şey çalışmaktı.
Çalıştı, her anlamda çalıştı. Sabah işe gitti, akşam ise ders çalıştı. Bir yıl çalışmanın ardından üniversiteyi kazandı.  Okudu okulunu bitirdi....
Yıllar sonra, bugün hayatının en güzel günlerinden olabilir. Yıllarca içeri attırmak istediği adamı bugün ömür boyu hapse sürüklemişti. Artık yatağa yatınca içi huzurlu uyuyacaktı.

# data[].attributes.body
SON UMUDUM

Gelecek güzel günlere inanıyordu. Aslında inanmaktan ve ümit aramaktan başka çaresi yoktu. Yaşadıklarından bıkmış ve bir o kadar da ders çıkarmıştı. Daha 14 yaşındayken annesini kaybetmişti. Annesini kaybettiği sırada cezaevinde olan babasının olan bitenden haberi yoktu. Annesi ölmeden önce çok sakin bir çocuk olan Yağız annesini kaybettikten sonra iyice hırçınlaştı ve söz dinlenemeye başlamıştı. Yağız 16 yaşına geldiğinde babası cezaevinden çıktı. Yağız babasının cezaevinden çıkmasına bile sevinememişti. 2 sene boyunca sürekli annesinin mezarının başına sabahlamıştı. Annesi ve babası ayrı olmasına rağmen babası bu haberi alınca kahroldu. Yağız okuduğu okulda hep kavga edip huzursuzluk yarattı hiç söz dinlemedi ve bu akılsızlıkları yüzünden okuldan atıldı. Eğitim hayatını bitirdi. Yağız çok sinirli , asabi ve hırçın bir çocuktu ama içinde hep duygusal şefkatli bir yanı vardı. Kimseye kolay kolay değer vermez ve sahiplenmezdi. Okulu bıraktıktan 1 sene sonra oturduğu mahalleden bir kızla tanıştı. Aslında kızları hiç sevmezdi çünkü annesinden başka kimseyi istemezdi. Bu kızla bir arkadaşı aracılığıyla tanıştı. Kızda Yağızı çok sevip değer verdiğini gözlerinden belli ediyordu. Bu kız Yağız’ın ümitsizliğine Ümit oldu. Her gün beraberlerde. Beraber sinemaya gittiler , deliler gibi gezdiler, her cumartesi beraber kahvaltı yapıp akşama kadar gezerlerdi. Yağız bu kıza birşeyler hissettiğinin farkındaydı ve bunları dile getirmek istedi. Kıza ona çok değer verdiğini söyledi. Sahiplenme duygusunu bu kızda tattı. Kıza yaklaşarak “ sen benim ilk kazandığım , son kaybedeceğim umudumsun” dedi.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Ama ben inanmıyordum. Ama hayat buna izin vermiyordu. Sanki hayat bana karşı gardını almış daha güzel günlere bana göstermiyordu. Çünkü yaklaşık 2 hafta önce bir trafik kazasında annemi ve babamı kaybettim ve kardeşim de şuan komada. Gidecek hiçbir yerim sığınacak hiçbir sevdiğim insan kalmadı. Bugün okullar açıldı ve ben şu an sınıfta oturuyorum. Hocalarla tanışma faslındayız ve hocanın sorduğu soru "Anneniz babanız ne iş yapıyor". Bu soruya nasıl cevap vereceğim hakkında hiçbir fikrim yok. Konuşma sırası sarışın bir kızdaydı. Yüzü kıpkırmızıydı. Hoca soruyu sorduğu anda o Yeşil gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Aniden sırasında tekrar oturup yüzünü kapatarak ağlamaya devam etti. Herkes şaşkınlıkla bakarken Sanırım ben anlamıştım neler olduğunu. Okul çıkışında kızın yanına gidip bir kafede oturmayı teklif ettim. İlk kabul etmedi endişeliydi , haklıydı da . Bende aynı şekilde tepki verirdim. Ama sıcakkanlıkla biraz ısrar ettim vekabul etti. Kafeye gittik oturduk ve içmek için bir şeyler söyledik. Sonra sordun bana neden bugün ağladım diye. Yine yüzü kızarmaya başladı. Ona sakin olmasını söyledim ve başımdan geçenleri anlatmaya başladım. Ben konuştukça ağlamaya başladım ben ağladıkça o da ağlamaya başladı. Içimi döktüm ona nasıl tanımadığım insana bu kadar ısındım bilemiyorum. Belki de kaderlerimiz benzediği için hayat bizi buluşturmuştu. Çünkü o da bana içinde döktü. Salya sümük böyle 3 saat konuştuk. Arada Cafe çalışanlarından 1- 2 kişi yanımıza gelip iyi misiniz diye sordu. O arada bizi bir gülme tutmuştu hem gülüyor hem ağlıyorduk. Adı Yeşim'di. Dayısı Bir gün sarhoş olup onların evine gitmişti. Babası da dayısına kızıp bağırıp çağırmış ve kavga etmeye başlamışlar. Dayısı o an belindeki silahı çıkarıp evde ki annesini ve babasının vurmuştu. Yeşim o an okuldaymış eve döndüğünde olanları öğrenince iki hafta hastanede yatmış. Daha sonra da teyzesi ile birlikte yaşamaya başlamış. Ama teyzesini çok yük olduğunu düşünüyor ve buna çok sıkılıyordu. Birlikte bir işe girip çalışmaya karar verdik. Okuldan sonra ve hafta sonları markette çalışıyorduk. Okul için son senemizdi. Ve ileriki planımız okul bittiğinde ayrı bir eve çıkıp birlikte yaşayacaktık. Hem o teyzesinde yük olmaktan kurtulacaktı hem de ben yetimhaneden çıkmış olacaktım. Günleri iple çekiyorum. İnşallah hay bu sefer biz güler.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Ama geçmiş berbat ötesiydi. Herkes bir gün güzel günlerle karşılaşacaktı. Arkadaşıma her ne kadar bunu söylesem de inancı bu yönde değildi. Güzel günlerin hiçbir zaman gelmeyeceğini düşünürdü. Ben ve arkadaşım Alya 12 yaşındayız. Alya ile yetimhanede tanışmıştık. Ben kendimi bildiğimden beri buradayım. Ve buradakilerle de anlaşamam. Alya ilk geldiğinde buraya gelen her çocuk gibi ağlıyordu. Sebebini anlayamadığım bir şekilde o gün onun ağlamamasını istemiştim. Yanına gitmiştim ve neden ağladığını sormuştum. Cevap vermemişti. Bir kaç dakika öylece yan yana durmuştuk. Ve sorumlu öğretmen gelip Alyayla bir kaç şey konuşmuştu. Akşam saatlerinde yeniden Alya'nın yanına gitmiştim ve onunla tekrar konuşmaya çalışmıştım. Bu sefer cevap vermişti. Bir kaç hafta sonra bana yaşadıklarını anlatmıştı. Babası sarhoş olup, annesini döven bir adammış. Annesi de bir süre sonra dayanamayıp kaçınca da Alya babasıyla tek başına kalmış. Annesi olmayınca da babası Alya'yı dövmeye başlamış. Bunu gören komşular polise haber vermişler ve Alya da buraya gelmiş. Bana sırtını gösterdiğinde mosmordu. Annesinin onu bırakıp kaçmasından ve babasının onu sevmemesinden güzel günlere falan inanmıyordu. Bir çocuğun anne ve babasız mutlu olacağına da inanmıyordu. Hayali ise hakim olmak. Çocuklara ve kadınlara şiddet uygulayan insanları hapse atmak. O kadar azimli bir insan ki eminim bu hayalini gerçekleştirecek.

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Gelmesini beklediğimiz, geleceğimiz. Yaşamımız da birçok kararlar veririz. Bunlar ileriki zamanda, hayaller ve gerçekleşmesini istediklerimizden oluşur. Ve bizler bunları düşünürken bile mutlu olur, o günlere ışınlanmak isteriz.
Mutluluğu, ulaştığımız o günde bulmaya çalışırız. Aslında buluruz da. Dolayısıyle biz geleceğin bize güzel günler kazandıracağına inanırız. Şuanda, geçmişin geleceğidir. Peki, güzel günlerde miyiz ?

# data[].attributes.body
UMUT
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Çünkü hayatında onun için oldukça değerli olan biri vardı. Onunla bir geleceğe inanıyordu. Onun bir gülümsemesi onu büyülüyordu. Onunlayken en iyi geleceği düşlüyordu. Umutları vardı, geleceğe dair güzel umutları.
Kim bilebilirdi, kim bilebilirdi bir gün geleceğinin elinden alınacağını. Artık güzel günlere inanmıyordu. Yoğun bakım odasının camından bakarken düşündü tüm bunları. Artık gülmüyordu yüzü, solmuştu tüm umutları. Umudunun bedenine çarpan araba gibi dağılmıştı umutları. Özlüyordu onu, artık o yoktu.

# data[].attributes.headline
TOLGA KARATAŞ 991                                                            Gelecek güzel günlere inanıyordu ve bu yüzden o soğuğa dayanmaya çalışıyordu, ellerini hissetmiyordu resmen morarmaya başlamıştı parmakları . Onu gören gar görevlisi onun ellerini tuttu, içi sızladı ona "Aç mısın?" dedi. Çocuk başını salladı usulca. Gar görevlisi çocuğu götürmeye çalıştı ama çocuk "Gazeteleri satıp bitirmem lazım." dedi. Gar görevlisi ona "O zaman hepsini ben alıyorum." dedi. Çocuğun yüzü öyle güzel gülüyorduki dünyanın en güzel gününe doğan güneş gibiydi. Yemekleri güzel olan orta çaplı bir restorana gittiler. Çocuğu tıka basa doyuran gar görevlisi yeterince mutlu ve iyi hissediyordu. Görevli ellerini yıkamak için tuvalete gitti. Döndüğünde çocuk orada değildi. Herkese çocuğun nerede olduğunu sordu. Ama gören yoktu kasaya gitti "Burada bir çocuk vardı benimle nerede o ?" diye sordu. Kasiyer "Efendim tek başınıza geldiniz alay ediyor olmalısınız." dedi adam şokta idi o kadar konuşmuşlardı ,  yemek yemişlerdi. Anlam veremedi. Bundan 1ay sonra gar görevlisi işten çıkarıldı. Ve o akşam karısının hamile olduğunu öğrendi. Sevinci dağlar seller gibiydi ama nasıl bakacaktı üç boğaza. Adam her gün iş başvuruları yaptı ama kriz vardı onun işe girmesi bir mucize idi. Dört ay sonra bir başvurudan sonra yine başı eğik yürüyordu. Eve geldi karısı "Bey bunu hangi parayla aldın? Nereden aldın? Ama nasıl ?" diye korkuyla seslendi. Adam içeri girdi ve harika bit beşikle karşılaştı o yokken kargo şirketi getirmişti adam pakedi iyice açtı bir zarf vardı. İçine baktı bir piyango bileti. Yanında da o yılbaşının bilet sonuçları. Bu kazanan biletti! Adamın gözleri doldu karısı ağlıyordu zaten. Ve bir mektup vardı. İçinde "Yapılan iyilikler bir gün sana geri döner" yazıyordu. Biraz daha baktı ve o çocukla adamın siyah beyaz resmi vardı. Adam bileti bozdurdu. Artık ailesine yıllarca yetecek parası ve çocuklarına torunlarına anlatacak harika bir hikayesi vardı. 

# data[].attributes.subject
TOLGA KARATAŞ 991                                                            Gelecek güzel günlere inanıyordu ve bu yüzden o soğuğa dayanmaya çalışıyordu, ellerini hissetmiyordu resmen morarmaya başlamıştı parmakları . Onu gören gar görevlisi onun ellerini tuttu, içi sızladı ona "Aç mısın?" dedi. Çocuk başını salladı usulca. Gar görevlisi çocuğu götürmeye çalıştı ama çocuk "Gazeteleri satıp bitirmem lazım." dedi. Gar görevlisi ona "O zaman hepsini ben alıyorum." dedi. Çocuğun yüzü öyle güzel gülüyorduki dünyanın en güzel gününe doğan güneş gibiydi. Yemekleri güzel olan orta çaplı bir restorana gittiler. Çocuğu tıka basa doyuran gar görevlisi yeterince mutlu ve iyi hissediyordu. Görevli ellerini yıkamak için tuvalete gitti. Döndüğünde çocuk orada değildi. Herkese çocuğun nerede olduğunu sordu. Ama gören yoktu kasaya gitti "Burada bir çocuk vardı benimle nerede o ?" diye sordu. Kasiyer "Efendim tek başınıza geldiniz alay ediyor olmalısınız." dedi adam şokta idi o kadar konuşmuşlardı ,  yemek yemişlerdi. Anlam veremedi. Bundan 1ay sonra gar görevlisi işten çıkarıldı. Ve o akşam karısının hamile olduğunu öğrendi. Sevinci dağlar seller gibiydi ama nasıl bakacaktı üç boğaza. Adam her gün iş başvuruları yaptı ama kriz vardı onun işe girmesi bir mucize idi. Dört ay sonra bir başvurudan sonra yine başı eğik yürüyordu. Eve geldi karısı "Bey bunu hangi parayla aldın? Nereden aldın? Ama nasıl ?" diye korkuyla seslendi. Adam içeri girdi ve harika bit beşikle karşılaştı o yokken kargo şirketi getirmişti adam pakedi iyice açtı bir zarf vardı. İçine baktı bir piyango bileti. Yanında da o yılbaşının bilet sonuçları. Bu kazanan biletti! Adamın gözleri doldu karısı ağlıyordu zaten. Ve bir mektup vardı. İçinde "Yapılan iyilikler bir gün sana geri döner" yazıyordu. Biraz daha baktı ve o çocukla adamın siyah beyaz resmi vardı. Adam bileti bozdurdu. Artık ailesine yıllarca yetecek parası ve çocuklarına torunlarına anlatacak harika bir hikayesi vardı. 

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu.Çünkü gençler ellerindeki teknolojiyi geliştirmeye ,yeni şeyleri üretmeye,hayatı kolaylaştırmaya yöneliyor.Teknoloji onları değil onlar teknolojiyi sahipleniyor.Bu da geçmişi olan kişileri umutlandırıyordu.Geleceğe parlak baktırıyordu.
Bir ülkenin gençleri ne kadar güçlüyse,çalışkansa o ülkenin geleceğide o kadar parlatır.Bu nedenle biz gençlere ülkemizin geleceği konusunda büyük görev düşüyor.Saatlerce sosyal medyada dolaşıp,bilgisayarlarda ve internette oyun oynamak yerine bize faydası olan şeylere vakit ayırarak sadece kendimizi değil ülkemizide geliştiririz.Bu nedenle gelecek bizim ellerimizde...

# data[].attributes.body
BEREN'İN UMUT IŞIĞI
"Gelecek güzel günlere inanıyordu" diye bitirdi cümlesini Beren. Beren 10 yaşındaydı. Ama hayat ona o kadar acımasız davranmış ki 6 yaşında kendi ayaklarının üstünde durabilmeyi öğrenmiş ya da o öyle sanıyor. Yaşadığı onca şeye rağmen hâla bir umut ışığının onu bulup o kötü yerden kurtaracağına inanıyor. Beren doğar doğmaz annesi vefat etmiş, babası da Beren'e sadece 6 yaşına kadar bakmış sonra ise onu bir yetimhaneye bırakıp çekip gitmiş. Beren 6 yaşında ürkek tavrıyla korkulu bakışlarıyla dört yılını geçirmiş. Ama hâla alışamamış. Günlerden bir gün bir bayan yetimhanenin önünden geçerken Beren'i fark etmiş ve bir anda on karşı bir sevgi oluşturmuş. Evine geldiğinde aklı hep Berendeymiş. Oralarda bir başına ne yapar diye. Ve aklına Beren'e sahip çıkmak onu hiçbir zaman olmadığı çocuğu yerine koymak istemiş. Ertesi gün yetimhanenin yolunu tutmuş. Beren'le konuşmuş. Beren de onu kabul edince tüm işlemler bittikten sonra Beren'i alıp evin yolunu tutmuşlar. Ve o umut ışığı o anda onu bulmuş.

# data[].attributes.body
GÜZEL GÜNLERE İNAN
Gelecek güzel günlere inanıyordu. Buna inanması için sebepleri vardı, bu sebepler aynı zamanda onu hayata daha sıkı bağlıyordu. Eğer bu sebepler olmasa belki de geleceğine inanmazdı. Onu güzel geleceğe inandıran sebeplerin , bir gün onun için biteceğini bilse de inanmak istiyordu ve inandı da. Buna çok pişman olmadı. Evet , olmadı ama bir müddet sonra tükendi...
Ama yine de pes etmedi , direndi. Gelecek güzel günlere inandı,inandı fakat o da artık bir gün tükendi. Belki de gelecek güzel günlere inanmak için sebebi kalmamıştı. O sebepleri önceden yaşamıştı ve o zaman için inanmıştı. Şimdi ise o sebepler tükenmişti ve artık inanacağı güzel günler yoktu . Belki de gelecek güzel günlere inanmadığı için hayatının devamında olacaklara da inanmıyordu.

# data[].attributes.body
UMUTLU GÜNLER
"Gelecek güzel günlere inanıyordu." Onca yaşanan şeye rağmen hala ümidini kaybetmemişti. Ailesini yıllar önce bir trafik kazasında kaybetmişti, geçimini ve bütün ihtiyaçlarını kendisi tek başına karşılamak zorunda olmasına rağmen hiç yılmamış ve umutlarını hiç yitirmemişti...
Esra çok küçük yaşta ailesini kaybettiği için ve çevresinde ona bakıcak bir akrabası olmadığı için bundan sonraki yaşamını yetimhanede geçirmek zorunda kalmıştı. Her şeyi yolunda giden ve mutlu bir hayatı vardı ama ta kii o kaza yaşanana kadar. Hayatındaki bütün sevdiklerini kaybetmişti o kazada. Şimdi sadece kendisi vardı ve bu hayatta sadece kendisi için yaşıyordu. Hayatındaki hiçbir olumsuz olay artık onu etkilemiyordu çünkü artık kendine bir söz vermişti gidenlerin geri gelmeyeceğini biliyordu ve bundan sonraki hayatını da buna göre yaşamaya başladı.

. . .
Üniversite sınavına sadece bir hafta kalmıştı ve artık kendini gerçekten hazır hissediyordu. Son bir haftasını da artık dışarıda geçirmek istiyordu. Bir gün Yaren ve Esra oturdukları cafede eski ortaokul arkadaşlarıyla karşılaştılar ve oturup sohbet etmeye başladılar. Samet Esra'ya çok yakın davranıyordu ve bu da Esra'nın gün geçtikçe hoşuna gitmeye başlamıştı. Üniversite sınavından sonra sonuçların açıklanacağı gün gelmişti. Samet ve Esra çok heyecanlıydılar. Çünkü ikiside birbirine  yakın olan yerleri yazmışlardı. Esra ve Samet birbirine gerçekten aşık olmuşlardı. Bundan sonraki hayatlarınıda birlikte geçirmek istiyorlardı ve ikiside aynı üniversiteyi kazanmışlardı. Esra hayallerini artık gerçekten gerçekleştirmeye başlamıştı. Samet ile birbirlerine artık gerçekten bağlanmaya başlamışlardı ve sadece artık evlenecekleri günü yani gelecek o güzel günleri bekliyorlardı...

# data[].attributes.body
TÜMÖR ARTIK İYİ HUYLU DEĞİLDİ
Gelecek güzel günlere inanıyordu.
Gençlerden çok umutluydu. Onların birer ahlaklı, çalışkan ve dürüst vatandaş olmalarını bekliyordu. Bekleyiş o bekleyiş. Ama gençler geleceğin bu güzel günleri görmesine fırsat vermiyordu. Okuldan çıkmıştım .Sessiz adımlarla yürüyordum. Otobüs durağına gelmiştim. Otobüsü bekliyordum. Birkaç erkek geçti önümden, laf attılar. Çok korkmuştum, cevap vermedim. Yanımda yaşlı bir amca vardı. Onun yanına gittim. Yollar adeta korku filminden çıkmış canavar insanlarla doluydu. Otobüs nihayet gelmişti. Eve doğru yol aldım. Otobüste cam kenarına oturmuştum. Cam kenarından etrafı izlemeyi, geleceğimizi izlemeyi çok seviyordum. Geleceğimiz insan vücudunu saran tümörler gibi sarılmıştı. O güzel çimenleri piknik yapmak için değil, hap kullanan gencecik çocuklar yatmak için kullanıyordu. Suç işleyenler birkaç yıl yatıp serbest kalan bir ülkede yaşıyorduk. Bırakın hukuğa güveni, dostumuza, arkadaşımıza bile güvenimiz kalmamıştı. Okuyan bir nesil değildik. Sadece olaylara bakan bir nesildik. Asla olayları görmüyorduk, sadece bakıyorduk. Ani bir frenle gelecekten uyandım. Evimin durağını kaçırmıştım. Bu durakta inip eve kadar yürüdüm. Birinin beni takip ettiğini farkettim. Uzun boylu biri gibiydi. Genç bir erkeğe benziyordu. Panikledim, koşmaya başladım. Arkamdan gelip, sırt çantamı alıp kaçtı. Ben paramı harcamaya kıyamazken, hırsız hepsini alıp götürmüştü. Bağırdım, haykırdım ama yetişemedim. Bu tümörler artık iyi huylu değildi. Tüm vücudumuzu sarmıştı. Geleceğin güzel günlere umudu azalmıştı. Birileri çıkıp bu tümörü ameliyat masasından alıp, yok etmeliydi...

# data[].attributes.body
Gelecek güzel günlere inanıyordu.hasretin, acının,çilenin,kederin biteceği güne; kavuşmanın geleceğine.Ahsap küçük,beyaz boyalı camdan bakıp gelecekte güzel günler olacak diyordu.
Rüzgar sarı uzun saçlarını camın pervazinda bir sağa bir sola sürtüyordu.Yine hayallerin içine dalış yapmıştı ki içeriden bir ses geldi.
-Sareee
Diye bağırıyordu.Tahsin Efendi'nin sesiydi.Sare'yi zorla sevdiğinden ayırıp elli yaşındaki Tahsin Efendiyle evlendirmişti babası.Tahsin Efendi köyün en zenginidir. Babası da para karşılığı Sare'yi satmıştır Tahsin Efendiye.
Sare içeri girer.Tahsin Efendi yine içip içip gelmiştir eve.
-Sareee yemek hani! Nerde? Ben sana hazır olsun demedim mi?
-‎Evi temizlerken aklımdan çıkmış,hemen hazırlarım.
-‎Benim dediğim zaman yapılacaktı.
Sare'yi dövmeye başlar. Kanlar yüzünden akmaya başlayana kadar döver. Dövdükten sonra evden çıkıp gider. Sare iki yıldır bu çileyi, işkenceyi çekmektedir. Artık dayanamaz. Tahsin Efendi evden çıkar çıkmaz bavulunu toplar, Tahsin Efendi'nin kasasından biraz para alır ve hemen evden çıkıp terminale gider.İlk otobüs ile sevdiğine kavuşmaya İstanbul'a gider.
‎ Tahsin Efendi eve gelince Sare'yi bulamaz ve çılgına döner.Her yerde Sare'yi arar.
‎ Sare'de Ahmet'i bulmak için İstanbul sokaklarında bir sağa bir sola gider. Köylülerden Ahmet'in Beyoğlu'nda olduğunu duymuştur Sare.Hemen oraya gider. Ahmet'i her yere sorar iki günün sonunda onlarca badirenin sonunda Ahmet'i bulmuştur. Ama hiç hayal ettiği gibi olmaz. Ahmet'i başka bir kadınla çok samimi bir şekilde görür. Sare o an beyninden vurulmuşa döner. Bavulunu alır sessizce arkasına döner biraz yürür sokağın sonunda Tahsin Efendiyle karşılaşır.
‎ Tahsin Efendi silahını çıkarır ve Sare'yi oracıkta öldürür.