# data[].attributes.body
ชาวบาบิโลนและชาวอียิปต์เมื่อ 5,000 ปีก่อน ได้คิดสร้างนาฬิกาเพื่อวัดเวลาในเวลาต่อมา นักบวชอียิปต์ก็ได้กำหนดให้เวลา 1 ปี มี 12 เดือน และ 1 เดือนมี 30 วัน แต่นักดาราศาสตร์ในยุคต่อมาได้พบว่า ต้องมีการเพิ่มวันอีก 5 วันในหนึ่งปี เพื่อให้โลกได้โคจรกลับมาถึงที่เดิมจริง ๆ เพราะโลกต้องใช้เวลานาน 365.25 วัน ในการโคจรรอบดวงอาทิตย์ และใช้เวลา 23 ชั่วโมง 36 นาที กับ 34.55 วินาที ในการหมุนรอบตัวเองไปได้ครบหนึ่งรอบ

# data[].attributes.body
ในปี 1504 Peter Henlein ช่างทำนาฬิกาชาวเยอรมัน ได้ออกแบบนาฬิกาที่มีขนาดเล็กลงไปอีกมากต่อมาในปลายทศวรรษของปี 1920 ช่างทำนาฬิกาได้เริ่มใช้ผลึกควอทซ์ ซึ่งเป็นสาร piezoelectric ที่อะตอมในผลึกจะสั่นไหว เวลามีความต่างศักย์ไฟฟ้ามากระทำที่ผลึก สัญญาณที่แผ่ออกมาจากผลึก เมื่อถูกเปลี่ยนเป็นห้วง (pulse) สามารถแสดงได้เป็นตัวเลข digital นาฬิกาควอทซ์นี้ สามารถเดินได้ผิดพลาดไม่เกิน 0.0001 วินาที ในเวลาหนึ่งวัน

# data[].attributes.body
ในปี 1945 ให้ใช้อะตอม cesium-133 เป็นนาฬิกาและนาฬิกาอะตอมได้เริ่มใช้เป็นครั้งแรกที่ห้องปฏิบัติการ Physical Laboratory ณ เมือง Teddington ในประเทศอังกฤษ เพราะนาฬิกาเรือนนี้ สามารถเดินผิดพลาดได้ไม่เกิน 10-8 วินาที ในหนึ่งวันดังนั้นคำจำกัดความของ 1 วินาที จึงได้กลายเป็นช่วงเวลาที่อิเล็กตรอนในสถานะพื้นฐานของอะตอม cesium-133 ได้เปล่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมา 9,192,631,770 ลูก

# data[].attributes.body
ในอดีตเมื่อ 30 ปีก่อนนี้ นาฬิกาอะตอมทำงาน โดยอาศัยการเปลี่ยนแปลงพลังงาน โดยการให้และรับคลื่น microwave เพราะวงจรอิเล็กทรอนิกส์ ในเวลานั้นไม่สามารถรับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความถี่สูงกว่านั้นได้แต่ในปัจจุบันการวัดความถี่ของคลื่นด้วยอุปกรณ์ frequency comb สามารถทำให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์วัดความถี่สูงในระดับคลื่นแสงได้แล้ว และเทคโนโลยีทำความเย็นก็สามารถลดอุณหภูมิของอะตอมตัวเดียวได้จนกระทั่งถึงระดับที่มันเกือบ “หยุด” นิ่งได้ เทคโนโลยีนี้ จึงได้ช่วยให้นาฬิกาอะตอมสามารถวัดเวลาได้ผิดพลาดไม่เกิน 1 หน่วย จาก 1018 หน่วย ได้สบาย