# data[].attributes.body
"... I wanted to punish myself as thoroughly as I could. I'd decided to have a vasectomy, but that wasn't enough: I wanted my last potent seed to be spent in a dead body. I made arrangements to have sex with a cadaver. I was bodily thrown out of several sex shops before meeting a man who set me up with a mortician's assistant in a Mexican border town..."
--Introduction to BLIND DATE included in the cassette-book PLEASURE-ESCAPE

BLIND DATE was performed in order to torture myself, physically and psychically. The sound recording of the session in Mexico was made public to respond to what I saw as a general situation created by social conditions, and to render any further self-torture of this kind, especially psychic self-torture, unnecessary for anyone to perform as a creative act.

These experiences -- the acts themselves, the shame that inspired them, isolation in Japan soon afterward, suddenly in a completely alien culture unable to read, understand or communicate with anyone -- all taught me far more than I could possibly have anticipated. As a result, my perception of all existence, including my own, has permanently and fundamentally changed.

These experiences have shown life in all forms to be an incredibly rich, timeless, continuous cycle, with death and corporeal existence interwoven as part of the process. I've come to see myself as a microscopic and insignificant part of that process, while at the same time the very embodiment and center of it. I've come to understand the act and experience of learning as sensual, as a form of beauty.

Since BLIND DATE, all forms of my work are created to raise questions, to find out everything I can about who I am without fear or judgement, and to encourage you to do the same.

Think of me as you will.

John Duncan 1997

---------------------------------------
Leiden door het leiden: gecanceld worden, uit de Westerse kunst verbannen

Fysiek leiden: castreren

# data[].attributes.body
Letícia naaide in een andere performance "Made in Brasil" in de onderkant van haar voeten. Marca Registrada betekent in het Engels "Trademark". Letícia heeft het in haar performances niet alleen over de samenleving waarbij de man boven de vrouw staat, maar heeft het ook over ethneticiteit, en hoe dit een stempel drukt op wie je zou zijn.

APA: Letícia Parente, Marca registrada (article). (2021). Khan Academy. Geraadpleegd op 9 december 2021, van https://www.khanacademy.org/humanities/art-1010/latin-america-modernism/brazilian-modernism/a/leticia-parente-marca-registrada

_________________
Etniciteit, politiek, discriminatie

# data[].attributes.body
Letícia Parente was een performance kunstenares die met haar performances aanklacht deed tegen de patriarchale dictatuur. Als moeder en huisvrouw liep ze heel erg aan tegen discriminatie.

In deze performance hangt ze, nadat ze een kledingskast binnenloopt, haar trui op. Maar, ze verwijdert haar eigen lichaam niet. Een aantal minuten lang hangt ze aan een kleerhanger in de kast, terwijl haar discomfort goed af te lezen is van haar gezicht.

Lezen ---> Letícia Parente's Video In (1975) in Context - post (moma.org)

____________________
APA: Turner, M. M. (2021, 10 november). Letícia Parente’s Video In (1975) in Context. Post. Geraadpleegd op 9 december 2021, van https://post.moma.org/leticia-parentes-video-in-1975-in-context/

______________________________
Feminisme, onderdrukking

# data[].attributes.body
Pierre ('Steen'), van 22 februari tot 1 maart st, 2017
"De indruk die we hebben dat onze snelheid niet aan ons gekoppeld is, of aan ons eigen standpunt." Pierre is een expeditie naar het hart van de minerale wereld. Abraham Poincheval probeert voor het eerst een week in een rots te leven, waardoor zijn experimenten met omheining en isolatie naar een ander niveau worden getbegeerd. Dit grote stuk kalksteen, tentoongesteld in het midden van het Palais de Tokyo, is gebeeldhouwd om te passen bij de figuur van Abraham Poincheval. Het wordt open, voor en na de voorstelling weergegeven, waardoor het overlevingsmateriaal waarmee het is uitgerust, wordt onthuld. Tijdens de voorstelling wordt het meteen een ruimtecapsule waarmee de kunstenaar een innerlijke reis kan ondernemen, een beschermende behuizing en een isoleercel. Na zijn logistieke, fysieke en mentale voorbereiding is de ervaring die de kunstenaar doormaakt niet te voorzien. Maar in plaats van een exploit te willen bereiken, probeert Abraham Poincheval te ontsnappen aan de menselijke tijd en minerale snelheid te ervaren.

APA: Endurance Art. (2021). Artsy. Geraadpleegd op 9 december 2021, van https://www.artsy.net/gene/endurance-art?page=3

__________________________________________________

Uithoudingsvermogen, het teruggaan naar het eigen lichaam. Uitsluiten van de tijd waarin we leven, tijd langzamer laten gaan.

# data[].attributes.attachment_link.title
Extreme art with Abraham Poincheval | Unusual Art Forms | Showcase

# data[].attributes.body
"In Cuban slang, a metal barrel is referred to as a “tank,” but this is also the term used to refer to prison: to be sent to the tank.

I stood naked in the center of the gallery while two tanks were placed over my body, completely enclosing me. The tanks were joined together from the outside by a welder. I remained imprisoned and monitored by a camera installed over my head for the duration of the exhibition opening."

# data[].attributes.attachment_link.description
Carlos Martiel
El tanque (The Tank), 2016.
An Island Apart: Cuban Artists in Exile, Miller Gallery, Westerville, USA.
Curated by Janice Glowski

In Cuban slang, a metal barrel is referred to as a “tank,” but this is also the term used to refer to prison: to be sent to the tank.
  
I stood naked in the center of the gallery while two tanks were placed over my body, completely enclosing me. The tanks were joined together from the outside by a welder. I remained imprisoned and monitored by a camera installed over my head for the duration of the exhibition opening.

(Commissioned and produced by Otterbein University)

www.carlosmartiel.net

# data[].attributes.body
Tijdens een andere performance plaatst hij zichzelf in een box-zak, en wordt deze opgehangen zoals een normale boxzak ook zou hangen. Het publiek wordt uitgenodigd om de interactie aan te gaan met deze boxzak, zoals zij dat zelf willen.

# data[].attributes.body
Carlos Martiel heeft vóór deze performance 7 diamanten in zijn lichaam laten plaatsen. Tijdens de performance haalt een witte, Amerikaanse man deze diamanten uit zijn lichaam zonder verdoving, en stopt ze in een kistje. Wanneer de man, met de diamanten, wegloopt is de performance afgelopen.

# data[].attributes.body
“For the South Body performance, Martiel inserts an American Flag with a 24k gold staff on his body (piercing the object on his shoulder). With his performances, the artist always reflects on areas in crisis through the use of the contemporary body, with his critical experimentation around it, he approaches and draws attention to other pressing issues, such as the political and culturally motivated censorship and persecution of African Americans and immigrants from other countries and races in United States . To this end, he uses physical expressions that evoke rituals and ceremonial procedures.

In his work “South Body” the artist exposes the significant and daily challenges faced by people in United States. He also evinces how the labor of enslaved black people fueled economic growth, while an ideology of white supremacy and racial differentiation were created to justify slavery as being morally acceptable. Moreover, Martiel digs deep into the nature of undocumented immigrants and shows how it impacts the lives of some of their families in the world’s most powerful nation.”

--------------------------------------------
Politieke achtergrond: de pijn door de manier waarop Amerika omgaat met zwarte mensen en andere mensen met andere culturele achtergronden. Ook de slavernij: hoe de economie van Amerika er beter op werd en dit een manier is om het "goed te praten"

APA: Carlos Martiel | South Body (2020) | Available for Sale | Artsy. (2021). Artsy. Geraadpleegd op 9 december 2021, van https://www.artsy.net/artwork/carlos-martiel-south-body-1

# data[].attributes.body
In deze performance ligt Zhang op bed-bank waaraan allerlei rashonden zijn vastgebonden. Een Tibetaans gebed wordt gezongen. Op de bed-bank liggen grote stukken ijs, waar Zhang 12 minuten lang op blijft liggen en vervolgens rechtop gaat zitten.

Hij bekritiseert met dit kunstwerk de manier waarop mensen in Amerika met elkaar omgaan; honden worden beter behandeld dan zwervers. Ook wordt hier een kritiek geuit naar de Westerse interesse in kunstenaars die uit een totalitair regime komen.

Open, A. J. (2020, 24 juli). The Buddhist Resistance of Zhang Huan’s Pagoda. Art Journal Open. Geraadpleegd op 9 december 2021, van http://artjournal.collegeart.org/?p=10012

# data[].attributes.body
In deze performance zit Zhang urenlang op een ijzeren kruk zonder leuning, binnen een openbare toilet in Beijing. Zijn lichaam is bedekt in een hong-visolie mix, en hij laat allerlei insecten over hem heenkruipen tijdens deze uren-lang-durende performance.

In deze performance, maar ook andere performances, vraagt hij aandacht voor de omstandigheden in China. Er zijn gebieden waar het ultramodern is, en alles er geweldig uitziet, maar in sommige gebieden is het vervallen en is armoede een groot probleem. Hier verwijst hij naar door de vieze publieke wc, en de omstandigheden waarin hij zich hier bevindt.

APA: Zhang Huan – One of the most disgusting performance pieces ever made. (2021, 8 oktober). PD. Geraadpleegd op 9 december 2021, van https://publicdelivery.org/zhang-huan-12-square-meters/

# data[].attributes.body
Tehching is een performance kunstenaar, die bekend staat om zijn langdurige uithoudingsvermogen-gebaseerde performances. Hij maakte een aantal performances die een jaar lang duurde. Zijn eerste "One year performance" bracht hij bijvoorbeeld door in een houten kooi. Hij mocht hier een jaar niet uit, mocht niet praten, geen televisie kijken of telefoon gebruiken. Hij zou hierbij een overbrugging proberen te maken tussen industrie en kunst.

In zijn Rope Piece bond hij zichzelf vast aan Linda Montano, een andere performance kunstenaar. Zij zaten een jaar lang verbonden aan een 2,5 meter lang touw, en mochten de kamer waarin ze waren niet verlaten. Ook mochten ze elkaar een jaar lang niet aanraken.

# data[].attributes.body
“I’ve been storing these experiences in my body since childhood"

De kunstenaar EJ Hill maakt o.a. performances, waarbij uithoudingsvermogen en het daarbij uitputten van zichzelf, zowel fysiek als emotioneel, centraal staan. Hiermee probeert hij te laten zien en overbrengen hoe lastig het is om in een queer en zwart lichaam te leven.

In zijn werk "A monumental offering of potential energy" plaatst hij zichzelf op een platteau, elke dag dat het museum open is van open tot sluit. Om hem heen is een model van een achtbaan te zien, die wordt omringd door neon paars licht. Om hem heen zijn beelden te zien waarbij o.a. zwarten mensen onschuldig worden opgepakt door politieagenten.

A Monumental Offering of Potential Energy. (2021). EJ Hill. Geraadpleegd op 9 december 2021, van https://www.ejhill.info/work/monumental-offering

# data[].attributes.body
David Blaine staat inmiddels bekend als illusionist, maar maakte in zijn vroegere jaren meerdere performances die vaak draaiden rondom het thema uithoudingsvermogen.

De performance "Burried" uit 1999 is daar een voorbeeld van. Hij laat zichzelf, onder een grote bak met water, begraven voor 7 dagen lang, en overleeft op enkel vloeistoffen.

Frozen in Time is ook een voorbeeld waarbij uithoudingsvermogen een grote rol speelt. Hij liet zichzelf in een groot blok ijs zetten, waar hij 64 uur in zat zonder te slapen.

In zijn "Vertigo" staat hij op een 100-foot hoge paal te balanceren, voor 35 uur lang zonder te slapen.

Al zijn performances zijn heel publiekelijk, vaak midden in een stad en op zo'n manier verbeeld dat het voor voorbijgangers goed te zien is wat er gaande is (bijv. bij burried, water boven zijn lichaam zodat je er doorheen kan kijken).

# data[].attributes.body
Performance kunstenaar die met pijn en lijden als thema werkt. Hij doet dit om te laten zien hoe het is om geboren te zijn met een dodelijke ziekte.

"Breathe for Me considers the nature of the regulated chronically ill body. It began with me cutting the shape of lungs onto my chest and performing physiotherapy in order to cough mucus into thirty specimen jars which adorn the edges of the catwalk. This was followed by a number of actions moving up and down a catwalk: wearing a re-breathe hood (BDSM mask for breath restriction), crawling with thirty needles pierced into my stomach, plunging my head into a vat of green gunge. It ended with me sat at one end of the catwalk, exhausted and stained green from the gunge, breathing heavily into a medical breathing mask."

# data[].attributes.body
Ik heb verschillende performances en een kleine documentaire gezien over deze kunstenaar. Zijn performances staan bekend om pijn, lijden, bloed. Dat terwijl de kunstenaar zelf benoemt dit helemaal niet te propaganderen. Hij verwijst in zijn performances naar een combinatie tussen het christelijk lijden, de christelijke erotiek en zijn eigen gevoelens die hij hiermee kan koppelen. Hij wil de echtheid laten zien van beelden. Laten zien dat o.a. christelijke schilderingen niet alleen ideeën zijn van wat zou kunnen gebeuren met een mensenlichaam, maar dat het ook daadwerkelijk zo is.

# data[].attributes.body
Ik kijk vanuit de documentaties van performances, niet vanuit de daadwerkelijke live-performances. Hoe bevlieg ik dit?

# data[].attributes.headline
Creating Meaningful Art Museum Experiences For Younger Children

# data[].attributes.subject
Creating Meaningful Art Museum Experiences For Younger Children

# data[].attributes.body
Musea hebben vaak losse ruimtes voor educatieve doeleinden. In die ruimtes staat vaak het gebruiken van zintuigen, het ervaren van kunst centraal. De rest van het museum is vervolgens puur visueel. Hoe kunnen we jongeren juist die ervaring in het hele museum bieden?

Moreno discusses the interactive learning gallery by stating that,

"to develop responsible interactivity the experiences need to be authentic to the content of the museum. We want to go beyond gratuitous interactivity that on the surface may be fun, but lacks depth, or does not lead the viewer to make emotional or intellectual connec tions to objects and experiences offered by the museum"

APA: SZEKELY, I., & Emilie en moeder die kunst maken in het museum. (2014). Creating Meaningful Art Museum Experiences for Young Children: Discussions With Future Art Teachers. Kunsteducatie, 67(4), 34–39. http://www.jstor.org/stable/24766101

---------------------------------

Notitie:
Ik merk dat het ervaren van kunst (met het lichaam of zintuigen) bijna altijd wordt verbonden aan inclusie (doven, blinden bijv.) en kinderen. Dit dan vaak in aparte "hokjes". Losse gedeeltes van het museum waar dit mogelijk wordt gemaakt. Waarom is dit niet ontworpen voor de "gewone bezoeker"?...

# data[].attributes.body
Ik las een artikel online over het Multisensory Museum van het van Abbemuseum. Hierbij gaat het om het prikkelen van alle zintuigen, en het niet alleen uitgaan van visuele oriëntatie.

Niet alleen vanuit het idee van nieuwe ervaring, maar ook inclusie van mensen die het visuele aspect niet kunnen ervaren.

"Door expertises te bundelen is er een ruimte ontstaan waarin de ervaring van alle bezoekers wordt verrijkt, ongeacht of zij een beperking hebben."

"Bezoekers zouden in toenemende mate de mogelijkheid moeten hebben om zelfstandig hun zintuigen te prikkelen en zo hun ervaring van kunst te verrijken."

Van Rijn, L. (2019, 31 juli). Verrijk de kunstervaring. Tubelight. Geraadpleegd op 6 december 2021, van https://www.tubelight.nl/verrijk-de-kunstervaring/

# data[].attributes.body
Even het boek wegleggen, zoeken naar (moderne) performance kunstenaars rondom het thematiek 'lijden' en het leidende lichaam.

Deze op een rijtje zetten voor mezelf. Groeperen, welke passen bij elkaar? Waarom? Meerdere groeperingen maken om een beetje voor mezelf te kunnen kaderen.

Bijv. Wat voor soort 'lijden' worden er gebruikt in de performance kunst? Uithoudingsvermogen, kou, vervorming, etc.

# data[].attributes.attachment_caption
Burden, C. (1971). Five day locker piece [foto]. Californië.

# data[].attributes.headline
Chris Burden, Five day locker piece, 1971

# data[].attributes.subject
Chris Burden, Five day locker piece, 1971

# data[].attributes.body
Chris besloot om in een kluisje van de kunstacademie een performance te doen. In een interview vertelt hij dat hij geen object wilde maken voor deze performance, omdat mensen op dat moment vaak denken dat het object tot het kunstwerk behoort. Het kluisje was er van te voren al, en zal na het kunstwerk blijven bestaan. Hij sloot zichzelf 5 dagen lang op in een van de kluisjes, met 5 liter water en een buisje waar hij doorheen kon plassen. (Schjeldahl, 2015)

--------------------------
Fysieke grenzen van het lichaam
Uithoudingsvermogen

APA : Schjeldahl, P. (2015, 19 mei). The Danger Artist. The New Yorker. Geraadpleegd op 15 november 2021, van https://www.newyorker.com/culture/cultural-comment/danger-artist-chris-burden

# data[].attributes.headline
Chris Burden, Through the night softly, 1973

# data[].attributes.subject
Chris Burden, Through the night softly, 1973

# data[].attributes.body
Een performance waarbij Chris Burden zichzelf filmt wanneer hij in zijn zwemkleding, met zijn handen op zijn rug, zichzelf door glasscherven manoeuvreert. Hij maakt in dit stuk, waarbij fysieke grenzen van het lichaam en uithoudingsvermogen van belang zijn, een bezwaar tegen technische ontwikkelingen. Dit werk, wat hij zelf een "commercial" noemt, zou hij als reclame op tv laten zien. Dat, als aanklacht tegen het idee dat de televisie alleen maar bestaat uit massaproducties en geld verdienen.

# data[].attributes.attachment_link.title
analysis of Chris Burden's 'Through the Night Softly'

# data[].attributes.headline
Ragnar Kjartansson, Me and My mother, 2000

# data[].attributes.subject
Ragnar Kjartansson, Me and My mother, 2000

# data[].attributes.body
Ik zag dit werk laatst in de Pont. Ik vond het grappig, een beetje ongemakkelijk maar ook heel boeiend. Een bepaalde handeling met het lichaam, spugen, die in de loop der tijd een heel symbolische betekenis heeft gekregen. Op iemand of op iets spugen wordt gezien als een soort teken van minachting, iets waar je jezelf ver boven zet op het moment dat je die handeling doet. Interessant hoe zoiets ontstaan is. Wanneer deze vrouw in plaats van spugen deze jongen zou likken, zou het een COMPLEET ander iets worden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ragnar Kjartansson & his mother on 'Me and My Mother'

# data[].attributes.body
"De ruimte gewijd aan de performance van La Ribot is ingenomen door een verscheidenheid aan objecten waarmee de kunstenaar in elk van haar acties interactie heeft. Een stoel om bovenop te springen of om lawaai te maken, een meter om verschillende lichaamsdelen te meten, een vel om de staart van een zeemeermin voor te stellen, plakband waarmee ze houten latten op haar lichaam kan plakken en zichzelf kan transformeren in een handgemaakte cyborg, een nat pak, pruiken, kleding, flessen en andere alledaagse voorwerpen waarvan de betekenis wordt ondermijnd in de handen van de kunstenaar die vaak naakt op het podium verschijnt.

Het publiek wordt zo in het centrum van de actie geplaatst dat hun aanwezigheid deel uitmaakt van het eigenlijke landschap dat haar stukken vergezelt. De muziek, variërend van popdeuntjes tot traditionele Italiaanse liedjes tot jazz, is een essentieel onderdeel van Series Distinguidas. De verschillende bewegingen, soms specifiek voor de dans, soms voor de voorstelling, worden onderdeel van de hele actie en geven aanwijzingen over de uiteindelijke betekenis van de ontwikkelde stukken.

Een ander fundamenteel ingrediënt van La Ribots werk in Serie Distinguidas is een zekere voorliefde voor humoristische knipogen. Acties zijn verstoken van de zwaartekracht die soms de performance bezit en resulteert in een speels idee van beweging als een vorm van expressie. In sommige stukken introduceert de kunstenaar de tekst, mondeling of schriftelijk, waardoor de medeplichtigheid toeneemt aan de toeschouwer die gedwongen wordt zijn rol van voyeur op te geven."

(Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia, 2003)

APA: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía. (2003). Actividad - La Ribot. Panoramix (1993 - 2003) -. Geraadpleegd op 9 november 2021, van https://www.museoreinasofia.es/en/activities/ribot-panoramix-1993-2003

--------------------------
Onderzoeken van het materiaal lichaam ten opzichte van andere materialen

Onderzoeken van het lichaam als object ten opzichte van andere objecten

# data[].attributes.body
"Deze daad van desensibilisatie - het draaien van een hoelahoep van prikkeldraad - trad ik op bij zonsopgang op een zuidelijk strand van Tel-Aviv, waar vissers en ouderen komen om hun dag te beginnen en te oefenen. Het strand is de enige rustige en natuurlijke grens die Israël heeft. Gevaar wordt gegenereerd door de geschiedenis in het leven en in het lichaam.

In deze videoloop doe ik een hoelabuikdans.

Dit is een persoonlijke en senso-politieke daad die zich bezighoudt met onzichtbare, sub-skin grenzen, die het lichaam actief en eindeloos omringen.

​

Al mijn werk heeft op de een of andere manier te maken met een verlies van oriëntatie. De pijn wordt hier ontsnapt door de snelheid van de handeling en het feit dat de spikes van het prikkeldraad meestal naar buiten zijn gedraaid."

-----------------------------------------------------
Notitie:
Verder onderzoeken:
- Three Men Hula - Sigalit Landau
- Wijzers - Sigalit Landau
- Staand op een watermeloen - Sigalit Landau
- Oogtrommel - Sigalit Landau

# data[].attributes.attachment_caption
Ming, Z. (2014). 18 O'clock july 3rd [foto]. Chaidamnu, Qinghai

# data[].attributes.headline
Zhu Ming, 18 O'clock July 3rd (Chaidamu, Qinghai), 2014

# data[].attributes.subject
Zhu Ming, 18 O'clock July 3rd (Chaidamu, Qinghai), 2014

# data[].attributes.body
"The work of East Village Artist Zhu Ming is equally important in the development of performance art in the 1990s China. In Zhu Ming's performances, his body often forms a zone where the physical and the social meet and collapse." (Goldberg, 2018)

In veel van de werken van Zhu Ming staat het menselijk naakt in combinatie met isolatie centraal.

"His work reveal an interaction between the stress and pain imposed on the public body/flesh, and the privately conceived artist's body/self that is internalized through physical endurance and results in the sublation of the body/flesh." (Goldberg, 2018)

"For Zhu Ming – who curls up in the fetal position during his performances, as if returning to his mother's womb – the bubble becomes a place where reality and illusion exist side by side and where life and death come together.”

APA: Goldberg, R.L. (2018). Performance Now. Thames & Hudson.

# data[].attributes.attachment_caption
Geers, K. (2015). Ritual Resist [foto]. 

# data[].attributes.body
Tijdens deze performance is een koppel te zien, die samen de taak hebben om een spiegel omhoog te houden. Ze mogen het niet tillen, de zijkanten aanraken. Ze moeten door druk uit te oefenen op de spiegel er samen in slagen om het zo lang mogelijk omhoog te houden. Het lichaam is hier een materiaal, waarbij samenspel, uithoudingsvermogen centraal staan.

APA:
- Geers, K. (2015). KENDELL GEERS: RITUAL RESIST [Foto]. Risekult. http://risekult.com/focus-on/kendell-geers-ritual-resist
- Goldberg, R. L. (2018a). Performance Now. Thames & Hudson.

# data[].attributes.headline
Jennifer Allora, Guillermo Calzadilla, Stop, Repair, Prepair, 2010

# data[].attributes.subject
Jennifer Allora, Guillermo Calzadilla, Stop, Repair, Prepair, 2010

# data[].attributes.body
"In dit werk, dat beeldhouwkunst en uitvoering combineert, speelt een musicus een deel van de Negende symfonie van Ludwig van Beethoven op een vleugel terwijl hij in een gat staat dat in het midden van het instrument is uitgehouwen. Hij of zij leunt over het klavier om het beroemde vierde deel van de vroeg-negentiende-eeuwse compositie, meestal aangeduid als 'Ode aan de vreugde', ondersteboven en achterstevoren uit te voeren. Lopend beweegt de muzikant het instrument, dat op wielen is gemonteerd, langzaam over de vloer.

Het gat in de piano maakt twee octaven van het klavier onbruikbaar, zodat een structureel onvolledige versie van de ode te horen is, herzien voor de boven- en onderkant van het bereik. De ruimtelijke en tonale kloof in de compositie transformeert fundamenteel de dynamiek tussen speler en instrument, evenals de kenmerkende melodie, met de nadruk op de tegenstrijdigheden en dubbelzinnigheden die verbonden zijn aan een muziekstuk dat is ingeroepen als een symbool van humanistische waarden en nationale trots in ideologisch ongelijksoortige contexten zoals de Chinese Culturele Revolutie, white-supremacist Rhodesië, het Derde Rijk en, meer recent, de Europese Unie, waarvoor het het officiële volkslied is.

"We vragen de muzikanten om hun vaardigheden opnieuw uit te vinden, of om hun vaardigheden te gebruiken om nieuwe gebaren of vormen te maken die geen deel uitmaken van hun standaard vocabulaire," hebben de kunstenaars gezegd. "En dit idee van omscholing eindigt niet bij de performer. Het publiek wordt gevraagd om zijn manier van kijken te herbescholden." "

----------------------
Notitie:
Het gaat hierbij niet om het lichaam als materiaal, maar dit is in principe wel aan de hand. Gaat het mij om de intentie van de kunstenaar? Het beeldend onderzoek dat de kunstenaar doet? Of hoeft dit niet de basis te zijn?

APA:
- MOMA. (2010). Jennifer Allora, Guillermo Calzadilla. Stop, Repair, Prepare: Variations on Ode to Joy for a Prepared Piano, No.1. 2008 | MoMA. The Museum of Modern Art. Geraadpleegd op 9 november 2021, van https://www.moma.org/collection/works/128473

# data[].attributes.attachment_link.title
Allora & Calzadilla "Stop, Repair, Prepare: Variations on Ode to Joy" performed by Giusy Caruso

# data[].attributes.attachment_caption
Peake, E. (2013). Endymion [foto]. New York, VS.

# data[].attributes.body
In deze dans performance zijn alle naakte danseressen óf goud, óf zwart geschilderd. Er worden in deze performances verschillende referenties naar de Klassieke Oudheid gemaakt, zoals naar Apollo en Aphrodite. Op die manier worden de naakte lichamen in de performance als een soort beeldhouwwerk, kunstobject, neergezet.

APA:
- Goldberg, R. L. (2018b). Performance Now. Thames & Hudson.
- Peake, E. (2018). Eddie Peake: Endymion 2013 [Foto]. Daze Digital. https://www.dazeddigital.com/artphotography/gallery/25816/1/performance-now

# data[].attributes.body
Wat versta ik onder 'lichaam als materiaal?'. Moet de kunstenaar letterlijk een onderzoek aan het doen zijn naar het lichaam als een kunstmateriaal, of is het feit dat het lichaam het kunstwerk is al voldoende?

# data[].attributes.attachment_caption
Abramovic, M. (2005). The house with the ocean view [foto]. New York, VS.

# data[].attributes.headline
Marina Abramovic, The House With The Ocean View, 2008

# data[].attributes.subject
Marina Abramovic, The House With The Ocean View, 2008

# data[].attributes.body
Marina Abramovic is in haar performances veel bezig met het lichaam, en het fysiek uitdagen van dit lichaam. Hiernaast is ze veel bezig met wat dit onderzoek, van de grenzen van haar lichaam, voor invloed kan hebben op het begrijpen van sociale reacties en conflicten.

In 'The house with the ocean view' leeft Marina twaalf dagen lang in een museumgalerie. Ze eet niet in deze twaalf dagen, maar drinkt, doucht, slaapt, zit en staat. Dit werk ontstond als reactie op haar bezoek aan New York City, waarbij haar opviel dat mensen spiritueler en emotioneler waren dan andere mensen die ze ontmoet had.

APA: Goldberg, R. L. (2018b). Performance Now. Thames & Hudson.

# data[].attributes.headline
Pipilotti Rist, Homo Sapiens Sapiens, 2005

# data[].attributes.subject
Pipilotti Rist, Homo Sapiens Sapiens, 2005

# data[].attributes.body
Pipilotti Rist is een kunstenares die al vanaf 1980 bezig is met het maken van performances, video kunst en multimedia installaties. In "Homo Sapiens Sapiens" staat het vrouwelijk lichaam centraal. In dit werk is de fysieke betrokkenheid van het publiek belangrijk; de bezoekers liggen op bedden te kijken naar de film die op het plafond wordt geprojecteerd.

Er is muziek/geluid te horen, die in combinatie met het beeld soms heel verwarrend en bijna buitenaards aanvoelt. Er zijn telkens onderdelen van het vrouwelijk lichaam te zien; ingezoomde vingers, ogen, huid. Dit in combinatie met veel kleuren en spiegelingen.

APA:
- Goldberg, R. L. (2018b). Performance Now. Thames & Hudson.
- Pipilotti Rist [Perel]. (2009, 28 maart). homo sapiens sapiens [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=2lanq0jk1mQ

# data[].attributes.attachment_caption
Neshat, S. (1998) Turbulent [foto]. Venetië, Italië.

# data[].attributes.body
In dit werk van Shirin Neshat zijn er twee verschillende beelden te zien. Links, een man die in een volle zaal staat te zingen. Rechts, een vrouw die in een lege zaal zingt. De man begint met zingen, en gebruikt hierbij een "gebruikelijke" lichaamstaal die je vaker ziet wanneer iemand zingt; ogen dicht, handgebaren, emotie op het gezicht. Het beeld staat stil, en de mannen op de achtergrond klappen wanneer hij klaar is. De vrouw, waarvan je tot dan toe alleen nog de rug hebt gezien, wordt zichtbaar gemaakt en begint te zingen. Ze zingt niet met gewone woorden, zoals de man deed, maar maakt allerlei geluiden die doen denken aan ademhaling en schreeuwgeluiden. Niemand klapt wanneer zij klaar is, en de camera draait rond haar heen.

-----------------------------
- Gezichten en gezichtsuitdrukkingen
- Lichamen en genders
- Een lichaam als groep (de vrouw. de man)
- Expressie van het lichaam

Neshat, S. (1998). Turbulent. [Foto]. Shirin Neshat's Turbulent dwingt je om een kant te kiezen – Public Delivery

# data[].attributes.body
Ik kocht recent het boek 'Performance Now', waarin hedendaagse performance artiesten en kunstwerken besproken worden. Ik scande dit boek vandaag door, en maakte een aantal aantekeningen van kunstenaars of andere citaten.

De kunstenaars worden in het boek niet heel uitgebreid gesproken. Ik zal onderzoek gaan doen naar een aantal hierboven genoteerde kunstenaars/kunstwerken.

APA: Goldberg, R. L. (2018). Performance Now. Thames & Hudson.

# data[].attributes.headline
The Turn to Experience in Contemporary Art: A potentiality for Thinking Art Education Differently

# data[].attributes.subject
The Turn to Experience in Contemporary Art: A potentiality for Thinking Art Education Differently

# data[].attributes.body
Hierboven de citaten en notities die ik maakte bij het lezen van het artikel.

-----------
Vragen /notities aan mezelf:
- Op welke manier zou ervaringsgericht onderwijs in het maakproces werken?
(Op deze vraag wordt vanuit de schrijver al gedeeltelijk antwoord gegeven, maar niet op een manier die voor mij compleet helder is.)
- Sluit het binnenschoolse hebben van ervaringen wel aan bij mijn visie? Wil ik dit niet in een andere context?
- Ervaringsgericht onderwijs, hier wil ik meer over leren.
- Gaat het mij om het "MAKEN"?
- Op welke manier zou ik ervaringsgerichte educatie kunnen toepassen in kunstlessen?

APA: O’DONOGHUE, D. (2015). The Turn to Experience in Contemporary Art: A Potentiality for Thinking Art Education Differently. Studies in Art Education, 56(2), 103–113. http://www.jstor.org/stable/45185122

# data[].attributes.attachment_link.title
The Turn to Experience in Contemporary Art

# data[].attributes.body
Hoe worden lichamen binnen de performance kunst ingezet als materiaal ...... als reactie op technologische/economische ontwikkeling?

# data[].attributes.attachment_caption
Imhof, A. (2017) Faust [foto]. Venetië, Italië.

# data[].attributes.body
Tijdens de performance Faust stappen de bezoekers een ervaring binnen. De vloer is van glas gemaakt, waaronder allerlei verschillende objecten geplaatst zijn, zoals een matras, lepels en kettingen. Boven dit glazen platform bewegen de bezoekers. De performers bewegen en maken geluid onder het glas, maar ook op het platform en op andere onderdelen van de ruimte, zoals glazen platen die aan de muur bevestigd zijn.

Dit stuk is gekoppeld aan veel symbolische betekenissen, zoals het glas dat een glazen kooi zou symboliseren, wat iets zegt over hoe we tegenwoordig met elkaar omgaan. De metalen (en glazen) stukken, die verwijzen naar industrie en economie, en daarmee naar hoe onze lichamen zouden worden beperkt door die hedendaagse economische en industriële wereld.

De lichamen van de performers zijn materialen in de ruimte. Ze doen verschillende dingen. Hoewel zeker niet alle beelden zijn vastgelegd op camera, wordt er gesproken over masturberende performers, maar ook dansende en zingende performers.

------------------------
- Het begint heel erg op te vallen hoe veel HEDENDAAGSE performance artiesten performance (waarbij het lichaam en ervaring een grote rol spelen) worden ingezet als tegenreactie op de hedendaagse wereld. Vaak gaat dit over economie/industrie en technologie.
- Het lichaam als materiaal
- Ongemak, confrontatie met publiek

APA:
- Fraczkowski, N. (2017). Eliza Douglas and Franziska Aigner in Anne Imhof’s Faust (2017).German Pavilion, 57th International Art Exhibition – La Biennale di Venezia [Foto]. Venice Goes Crazy for Anne Imhof’s Bleak S&M-Flavored German Pavilion. https://news.artnet.com/art-world/venice-german-pavilion-anne-imhof-faust-957185
- La Biennale di Venezia. (2017, 10 oktober). Anne Imhof - Faust. https://www.labiennale.org/en/agenda/anne-imhof-faust-0

# data[].attributes.body
Ik ben in de mediatheek door boeken heen gaan kijken, en heb een aantal performances, films en toneelstukken bekeken. In het bestand hierboven heb ik een selectie gemaakt van deze beelden, waarbij ik, puur gebaseerd op het beeldende aspect (geen verder theoretisch onderzoek), woorden opschreef die in mij opkwamen.

# data[].attributes.body
Dit beeld is opnieuw een geknipt beeld uit de video, om dezelfde reden als hiernaast vernoemd is.

Nadat ik de eerste film had opgenomen, moest ik de stenen terug leggen op een stapel bij een schuur, best wel even lopen. Ik merkte bij een aantal stenen dat ze een onhandige vorm hadden om te dragen voor een lange tijd, en vroeg me daarom af hoe ik met zo'n steen zou omgaan als ik die een hele lange tijd zou moeten dragen. Ik nam een van deze zware, onhandige stenen en nam mezelf op terwijl ik zo lang mogelijk deze steen vast hield. Dit duurde ongeveer 1 uur en 10 minuten.

Ik vond de ervaring tijdens deze handeling intenser dan die ik tijdens de andere film ervaarde. Er was geen afleiding, alleen ik en één steen. Ik vond het spannend om te testen op welke manieren ik deze steen kon dragen. Op mijn rug, schouders, hoofd, knieën.

# data[].attributes.body
De afbeelding hierboven is een geknipt beeld uit de film, omdat deze naaktheid bevat en ik deze daarom liever niet op Padlet (Internet) plaats.

Vandaag ben ik naar een boerderij geweest van een kennis van mij, die haar enorme achtertuin openstelde voor het opnemen van video's. Ik nam twee video's op, waaronder deze. Na lang rond te lopen en te onderzoeken wat voor materialen en plekken er beschikbaar waren, besloot ik een film op te nemen die niet alleen zou gaan over "hoe lang houd ik dit vol?", maar "hoe vaak houd ik dit vol?". Dit zag ik veel terug in beeldonderzoek.

Er staat een kruiwagen vol zware bakstenen aan de overkant van het bruggetje. Een voor een zal ik deze bakstenen vastpakken, mee terug nemen over de brug en op de grond plaatsen.

Ik merkte dat, omdat ik van te voren had bepaald welke en hoeveel bakstenen ik moest gaan verplaatsen, ik niet tot het uiterste ging. Ik was nog niet op. Ik wil gaan experimenteren met herhaling, waarbij uithoudingsvermogen een grotere rol speelt. Telkens dezelfde handeling doen, misschien met hetzelfde object/materiaal óf zonder.

# data[].attributes.body
Omdat de beelden die ik in leerjaar 3 maakte veel lichamelijkheid en naakt bevatten, zijn het beelden die ik liever niet op mijn Padlet (Internet) zet. Ik zal deze delen in een gesloten map op MS-Teams!

# data[].attributes.attachment_caption
Pane, G. (1971) L'Escalade Non Anesthésiée [foto]. Parijs, Frankrijk

# data[].attributes.headline
Gina Pane, L'Escalade Non Anesthésiée, 1971

# data[].attributes.subject
Gina Pane, L'Escalade Non Anesthésiée, 1971

# data[].attributes.body
Gina Pane is een Franse kunstenares die als medium vooral performances heeft gebruikt, maar ook sculpturen. Tijdens dit beeldende werk klimt Gina herhaaldelijk naar boven en beneden in deze ladder, die vol zit met scherpe mes-achtige uitstekels. Ze gaat hier 30 minuten mee door, tot haar lichaam het niet meer kan. Gina is voornamelijk bezig met het maken van politieke statements, waarbij ze gelooft dat fysieke pijn ervoor kan zorgen dat beschouwers innerlijke pijn kunnen voelen. Ze onderzoekt hiermee de verhouding tussen de actualiteit en de positie van de kunstenaar. In dit werk richt ze zich op de gebeurtenissen tijdens de Vietnam oorlog, waarbij ze haar lichaam als onderwerp én als (mede)materiaal stelt.

APA: Centre Pompidou. (z.d.). Gina Pane, Action Escalade non-anesthésiée [Foto]. Gina Pane (1939, France - 1990, France) Action Escalade non-anesthésiée. https://www.centrepompidou.fr/fr/ressources/oeuvre/cKaGr5K

# data[].attributes.body
Vito Acconci is een Amerikaanse kunstenaar die performances maakte, maar ook veel bezig was met architectuur en poëzie. In dit werk, Openings, reageert hij op het feminisme tijdens een onderzoek naar zijn eigen mannelijkheid. Hij onderzoekt hierbij de grenzen van zijn eigen lichaam door herhalend zijn haren rondom zijn navel weg te trekken. Naast dit onderzoek onderzoekt hij de relatie tussen privé en openbaar, door een heel intieme handeling vast te leggen en te laten zien aan anderen. Het lichaam is tijdens deze performance het onderwerp, maar ook het materiaal.

---------------------
- Ik merk dat 'herhaling' een woord is dat veel terug komt. Eerder viel me dit niet op, maar veel van de beeldende werken die me aanspreken hebben hier een element van.
- Lichaam als materiaal
- Lichaam als onderwerp

APA:
- Stedelijk Museum. (2018). Openings - Vito Acconci. https://www.stedelijk.nl/nl/collectie/10110-vito-acconci-openings
- Nauman, B. (z.d.). Openings [Foto]. Vito Acconci (American, Bronx, New York 1940–2017 New York). https://www.metmuseum.org/art/collection/search/267020

# data[].attributes.body
Hoe kan je ervaringsgericht onderwijs toepassen in kunstlessen, wanneer het "maken" niet gaat over het maken van iets tastbaars, maar het maken gaat om een ervaring die ontstaat?

# data[].attributes.body
Hoe zorg je er als docent voor dat zo'n ervaring met het lichaam (door het lichaam) echt plaatsvindt? Is er een methode om te zorgen voor een soort "afzondering", ook al is het misschien niet fysiek? Of wel fysiek?

# data[].attributes.attachment_caption
Höller, C. (2003). Sliding Doors [video]. Liverpool, Engeland.

# data[].attributes.body
In dit werk heeft Carsten een ruimte ingericht door vijf elektronische schuifdeuren te plaatsen die aan beide zijden met een spiegel zijn bekleed. Door die dubbele spiegel ervaart de beschouwer een "eindeloze gang" waar hij/zij doorheen loopt. De ruimtes tussen de verschillende deuren zijn hetzelfde, en zijn verbonden met bewegingssensoren, waardoor de deur opengaat als iemand naar binnen loopt, en sluit wanneer iemand weggaat. Als gevolg hiervan breken en binden de bewegingen van kijkers afwisselend de visuele grenzen van de ruimte, die vanaf beide uiteinden van de gang kunnen worden betreden, waardoor de kans op onverwachte ontmoetingen toeneemt wanneer deuren open en dicht gaan. Reflectie wordt door Carsten hier benoemd als een vorm van visuele sociale uitwisseling, niet alleen tussen een kijker en zijn of haar eigen beeld, maar ook dat van anderen. Zelfonderzoek wordt zo onderdeel van een sociale uitwisseling, in plaats van een privé reflectie. De deelname van de beschouwer is het onderwerp van dit werk en is vereist. (Tate, 2018)

---------------------------
Notitie:

- Is het idee dat je "in" een kunstwerk staat niet al een vervaging tussen kunstenaar en maker?
- Reflectie door middel van ervaring met je lichaam
- Niet persé een "eigen" ervaring: andere beschouwers spelen ook een rol. Dit vind ik denk ik minder interessant.
- Het werk wordt gemaakt door de toeschouwer, door de beweging van de toeschouwer maar ook omdat het om de ervaring gaat.

Dit laatste: "De toeschouwer maakt deel uit van het werk, omdat de kunstenaar de ervaring van de toeschouwer als hoofddoel stelt." Betekent dat dat elk werk dat om ervaring gaat, ook al is het naar een muur kijken met een schilderij, ervoor zorgt dat je deel uitmaakt van het werk?

APA:
- Gabrielle, T. [Gabrielle T]. (2015, 22 april). Carsten Holler “Sliding Doors” [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=AIWo2Ckw_pA&feature=emb_logo

- Tate. (2018). ‘Sliding Doors’, Carsten Höller, 2003. https://www.tate.org.uk/art/artworks/holler-sliding-doors-t12295

# data[].attributes.attachment_caption
Höller C. (2010). Swing Spiral. Rotterdam, Nederland

# data[].attributes.body
Carsten Höller is een beeldend kunstenaar die experimenten bedenkt die spelen met de fysieke ervaring van de beschouwer, met daarbij de berichtgevingen aan de hersenen. Zwevende ruimtes waar je je evenwicht kan verliezen, bewegende wanden. Ook bij deze Swing Spiral is dat het geval. De ruimte heeft subtiele manier van bewegen, waardoor je evenwicht binnen in de ruimte op de proef wordt gesteld. Carsten vertelt in een interview dat hij gelooft dat deze disoriëntatie en een-op-een ervaring met je lichaam de perceptie van jezelf kan veranderen.

Carsten zegt hierover: "Ik houd van het moment dat wanneer je iets als vanzelfsprekend gaat zien, je de grond onder je voeten voelt wegglijden. Het is alsof je opnieuw moet uitvinden wat ‘het’ nou werkelijk is. Iets waarvan je dacht dat je het reeds lang geleden had opgelost. Je vastgeroeste gewoontes, je bent gewend om maar door te gaan. Als dat allemaal wegvalt, die niet alleen de fundamenten zijn van hoe je je gedraagt in een sociale context, maar ook die van het denken over jezelf." (Tate, 2019)

--------------------------------------
Notitie:

Dit werk bestaat zonder toeschouwer. De toeschouwer voert niet een handeling uit die nodig is voor het kunstwerk om te bestaan. Een geluid, een aanraking (dit mag overigens wél), een andere handeling.

-----> Klopt dit eigenlijk wel? Wanneer het onderzoek van de kunstenaar gaat over die fysieke ervaring, is de beschouwer dan wel misbaar?

De ervaring met het lichaam, door het lichaam staat in dit werk centraal, wat mij heel erg aanspreekt. De vervaging tussen kunstenaar en maker, misschien niet. Misschien ook wel, omdat je toch in een kunstwerk staat...?

Eigenlijk stel ik mezelf hierbij dezelfde vraag als ik eerder stelde. Wat maakt de vervaging tussen kunstenaar en beschouwer mogelijk? Kan dat alleen door een letterlijk fysieke toevoeging?

APA:
- Tate. (2019). Carsten Höller: Interview. https://www.tate.org.uk/whats-on/tate-modern/exhibition/unilever-series/unilever-series-carsten-holler-test-site/carsten
- Tate. (2012). Carsten Höller, Swing Spiral, 2010 [Foto]. https://www.tate.org.uk/whats-on/tate-modern/exhibition/unilever-series/unilever-series-carsten-holler-test-site/carsten

# data[].attributes.body
Is het voor mij nodig dat de beschouwer een onmisbare fysieke rol heeft in een kunstwerk?

Is het nodig om als beschouwer een onmisbare fysieke rol te krijgen in een kunstwerk om het het vervagen tussen maker en beschouwer mogelijk te maken?

Op welke manieren is het binnen een beeldend kunstwerk mogelijk om de vervaging tussen maker en beschouwer te bereiken?

# data[].attributes.attachment_caption
Figuur 11: Saraceno, T. (2013). In Orbit [foto]. Düsselforf, Duitsland

# data[].attributes.body
Dit werk is opnieuw een voorbeeld van een beeldend werk waarbij de fysieke aanwezigheid/handeling van een toeschouwer nodig is. Tomas ontwierp een enorm web gemaakt van staal, die op 20 meter hoogte boven de grond gespannen is. Dit web werkt als een netwerk, die reageert op de lichamen van de bezoekers. De spanningen van het web veranderen, waardoor afstanden groter en kleiner worden. De bezoekers voelen letterlijk de trillingen van de andere bezoekers in het web.

Aantekeningen:
- Beschouwer/maker grens vervaagt: de beschouwer maakt deel uit van het werk.
- Vervagen grens kunst/leefwereld: doet denken aan iets speels, iets van vroeger.

--------------------------------------------------------------
Ik merk dat er iets is wat me niet aantrekt aan dit werk. Ik kan het niet helemaal benoemen. Misschien is het zó speels dat ik het te onserieus vind. Misschien vind ik het een beetje "Instagram achtig", puur gebaseerd op het fysieke aspect.

Is een individuele ervaring met je lichaam hier mogelijk? Is dat waar het mij om draait?

Naar deze vragen wil ik verder onderzoek doen, door naar andere beeldende werken te kijken.

APA:
- Saraceno, T. (2018). In Orbit, Tomás Saraceno , 2013 [Foto]. In Orbit, Tomás Saraceno , 2013. https://neuewelle.nl/?p=1482
- Studio Tomás Saraceno. (2021, 30 april). In Orbit ·. https://studiotomassaraceno.org/in-orbit/

# data[].attributes.body
Het lichaam van de maker als onderwerp/materiaal?

Het lichaam als onderwerp/materiaal?

Mag dat ieders lichaam zijn?

# data[].attributes.body
Tino Sehgal is een kunstenaar uit Engeland, die met zijn performances situaties creëert waarbinnen de relatie tussen kunst en toeschouwer worden bevraagd.

Vaak zijn deze werken verbonden met sociale, vluchtige, ervaringen, die GELEEFD worden in plaats van geuit in materiële objecten. Deze werken bestaan uit spelers, die teksten of choreografische activiteiten uitvoeren. Sehgal vergelijkt, met een achtergrond in de economie, kunst met economie. Ze zouden beiden gaan over productie van goederen en de daaropvolgende circulatie. Hij gaat hier tegenin, door alleen maar acties uit te (laten) voeren, en nooit vaste materialen te gebruiken. Ook zijn de werken van korte duur, en kunnen ze niet tastbaar worden bewaard. Hij weigert zelf ook zijn werken vast te leggen op foto, film of zelfs in geschreven woorden.

Kiss is een voorbeeld van een performance, waarbij het puur gaat over acties, en niet over materiaal. Dansers bewegen door de ruimte en kussen elkaar, waarmee hij allerlei verwijzingen doet naar de kunstgeschiedenis.

-----------------------------
- Het niet-materiële als een soort protest tegen deze economische wereld.
- Alleen ervaring, geen tastbare materialen
- Lichaam als onderwerp
- Herhaling (herhalende handelingen)

APA:
- Lubow, A. (2019, 25 juni). Welcome to his situation. . .: Tino Sehgal’s Turbine Hall commission – Etc. Tate. https://www.tate.org.uk/tate-etc/issue-25-summer-2012/welcome-his-situation
- The Museum Of Modern Art. (z.d.). Tino Sehgal Kiss 2003 [Foto]. https://www.moma.org/learn/moma_learning/tino-sehgal-kiss-2003/

# data[].attributes.attachment_caption
Zchichao, Y. (2000). Grass [foto]. Shanghai, China

# data[].attributes.body
Yang maakte, naast het werk Iron (2000), twee werken met in eerste instantie de naam "Hide". Hij liet allereerst een "technologisch" voorwerp in zijn been plaatsen. Een bepaald soort metaal, waarvan hij zelf ook niet precies weet wat het is. Tijdens de tweede performance, die nu "Grass" wordt genoemd, worden stukken kreekgras in zijn schouder genaaid. Hij vroeg zich hierbij af hoe zijn lichaam zou reageren op iets natuurlijks, en op iets niet natuurlijks. Deze operatie was opnieuw zonder verdoving.

Opnieuw is hij hier bezig met het testen van de invloed van globalisering en technologie op het lichaam. In dit werk, heel letterlijk. Zijn lichaam reageerde prima op het metaal, terwijl het gras door zijn lichaam heel heftig werd afgewezen. Van deze infecties heeft hij grote littekens overgehouden.

---------------------
Aantekeningen:

- Uithoudingsvermogen (geen verdoving)
- Testen doen met het lichaam als materiaal: welke materialen stoot dit lichaam af, en welke niet?
- Lichaam als onderwerp
- Terug naar het lichaam: technologie en natuur

APA: Young, M. (2021, 2 juli). Yang Zhichao and Chinese Bible 2005–2008. Asian Art Newspaper. https://asianartnewspaper.com/yang-zhichao-and-chinese-bible-2005-2008/
- C’est pas chinois 4 – Le sino-masochisme soft. (2007). [Foto]. Yang Zhichao, Grass. https://shockyou.net/en-mai-cest-pas-chinois-4-le-sino-masochisme-soft/

# data[].attributes.body
Pyotr Pavlensky deed in 2013 een performance genaamd "Carcass". In dit werk werd hij, door vrienden, zonder kleding maar omringd door prikkeldraad neergelegd voor het parlement van Sint-Petersburg. Hij bleef hier stil liggen. De performance eindigde toen de politie hem losknipte van al het prikkeldraad, en hem mee nam.

Pyotr is een Russische activist, die met zijn performances maatschappelijke problemen in Rusland aan de kaart wil stellen. Dit werk is specifiek gericht op de positie van het individu binnen het rechtssysteem. Pyotr protesteert hier tegen het idee dat iedereen die tegen de "regeltjes" van de wet in gaat, letterlijk achter prikkeldraad beland. Ook stelt hij prikkeldraad in verband met het in toon houden van boerderij dieren, waardoor hij zichzelf hier afbeeldt als een soort 'vee'.

-------------------
Aantekeningen:

- Dit is misschien geen experiment met het lichaam, met als doel het testen van het lichaam. Het doel is anders, namelijk het overbrengen van een bepaalde boodschap. Doet dit er voor mij toe? Wil ik dat het DOEL ook met lichaam te maken heeft?
- Doorzettingsvermogen, pijn, zelfpijniging.
- De macht van de staat op het individu

APA:
- ‘Carcass’ van de Russische performancekunstenaar Pyotr Pavlensky. (2018, 6 juli). [Foto]. https://www.demorgen.be/tv-cultuur/gluren-bij-de-buren-niet-te-missen-expo-s-over-de-taal-landsgrenzen-heen~b689ef51/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.nl%2F
- Eberstadt, F. (2019, 11 juli). The Dangerous Art of Pyotr Pavlensky. The New York Times. https://www.nytimes.com/2019/07/11/magazine/pyotr-pavlensky-art.html

# data[].attributes.attachment_caption
Zhichao, Y. (2000) Iron [foto]. Shanghai, China.

# data[].attributes.body
Yang Zhichao maakte nadat hij hij van het platteland naar Peking verhuisde in 1998, een aantal performances. Deze performances hadden als hoofdonderwerp het lichaam, en de invloed die de globalisering op het lichaam uitoefent. Yang beschreef het lichaam op het plattenland als een soort werktuig, dat nodig is om te werken, terwijl hij zijn eigen lichaam in Peking eerder als eer harde schijf zag, die is volgestopt met producten van de industrie. Zo reageerde hij op de effecten van een tijd waarin technologie, informatie en de staat het lichaam probeert te beheersen.

In deze specifieke performance laat Yang een brandmerk zetten van zijn eigen identificatienummer. Zijn" gezicht ligt naar beneden, terwijl zijn lichaam op een tafel/bank ligt. Van de performance is enkel een foto gemaakt als documentatie.

------------------------------
Aantekeningen:

- "Terug naar het lichaam" idee: technologie beïnvloedt de relatie met het lichaam.
- Pijn: uithoudingsvermogen.
- Lichaam als onderwerp
- Lichaam als materiaal
- Geen herhaling, vind ik dat nodig?

APA:
- C’est pas chinois 4 – Le sino-masochisme soft. (2007). [Foto]. Yang Zhichao, Iron. https://shockyou.net/en-mai-cest-pas-chinois-4-le-sino-masochisme-soft/
- Young, M. (2021, 2 juli). Yang Zhichao and Chinese Bible 2005–2008. Asian Art Newspaper. https://asianartnewspaper.com/yang-zhichao-and-chinese-bible-2005-2008/

# data[].attributes.body
Hedendaagse performance artiesten / zelfverminking / pijn:
- Ron Athey
- Yang Zhichao
- Pyotr Pavlensky

# data[].attributes.attachment_caption
Inguely, J. (1959) Metamatic no. 17 [foto]. 

# data[].attributes.body
Jean Tinguely maakte zijn eerste werken als verzet tegen de conventionele statische kunst. De bezoeker hoefde volgens hem niet op een afstand in een witte ruimte naar een werk aan de muur te kijken. Jean maakte werken die nu 'kinetische kunst' worden genoemd; bewegende kunst. Hiermee wilde hij de grens tussen het leven en de kunst vervagen. De kinetische machines moesten door beschouwer worden behandeld, door er een materiaal in te leggen. Op die manier zou een kunstwerk ontstaan.

Metamatic no. 17 werd speciaal gemaakt voor de Biënnale van Parijs in 1959. Het sculptuur is gemaakt van allerlei gevonden voorwerpen zoals draden, wielen, en riemen. De kijker mocht in dit werk kiezen tussen verf, houtskool en potlood. Door dit te plaatsen in het werk, zou het werk in beweging worden gebracht. Op deze manier wordt de beschouwer een onderdeel van het werk. De machine bewoog het materiaal dan op papier, waardoor er een kunstwerk ontstond. Hij speelt hiermee met de rol van de kunstenaar en kijken, maar brengt ook interactie in zijn werk.

Wat ik hieruit meeneem:
- Beschouwer als onderdeel van een werk
- Vervaging tussen maker/beschouwer
- Objecten: gevonden voorwerpen die relatie hebben met het "gewone leven": vervaging grens kunst en leefwereld

APA:
- Landy, M. (2021). Homage to destruction: Jean Tinguely – Etc. Tate. https://www.tate.org.uk/tate-etc/issue-17-autumn-2009/homage-destruction
- Rolleghem, J. (2016). Jean Tinguely met Méta-Matic No. 17 voor de Eiffeltoren, 1959. Foto: John R. Van Rolleghem, c/o Pictoright Amsterdam, 2016 [Foto]. JEAN TINGUELY MACHINESPEKTAKEL. https://www.stedelijk.nl/nl/tentoonstellingen/jean-tinguely

# data[].attributes.attachment_caption
Saraceno, T. (2007). Algo-r(h)i(y)thms [foto]. Berlijn, Duitsland

# data[].attributes.body
In dit werk wordt de ruimte veranderd in een landschap, waarbij spinnenwebben centraal staan. Ritme en tempo wordt, zoals Tomas het benoemt, tegenwoordig kunstmatig opgelegd. Het gaat niet meer over intuïtie, over een gevoel en daarmee experimenteren. Met dit werk wordt de bezoeker uitgenodigd om via vibraties een soort intuïtieve taal te creëren. Spinnen zouden volgens Tomas beelden creëren door trillingen te voelen, wat voor dit beeldende werk een inspiratie is geweest. Door de bezoekers toegang te geven tot deze wereld, kunnen zij zien, aanraken, horen en bewust worden van deze omgeving. (Engelsmann, 2017)

Aantekeningen:
- Kunstenaar hoeft interactie niet als zelfde doel te hebben dan het doel voor mij misschien is.
- Een geluid/zintuiglijke prikkel kan ook een toevoeging zijn die nodig is.

APA:
- Engelmann, S. (2017). Social spiders and hybrid webs at Studio Tomás Saraceno. Cultural Geographies, 24(1), 161–169. https://www.jstor.org/stable/26168799
- Rossetti, A. (2019). Tomás Saraceno, ‘ON AIR’ solo exhibition at Palais de Tokyo, Paris, 2018 [Foto]. Tomás Saraceno spins a ‘cosmic’ spiderweb inside Paris’ Palais de Tokyo. https://thespaces.com/tomas-saraceno-spins-a-cosmic-spiderweb-inside-paris-palais-de-tokyo/

# data[].attributes.body
De happenings van Kaprow hebben de definitie van het kunstobject veranderd. Kunst zou niet langer meer een object zijn aan de muur, om naar te kijken; het kan nu alles zijn. Geluid, beweging, geur.

Karrow: "De alledaagse wereld is de meest verbazingwekkende inspiratie die je je kunst voorstellen. Een wandeling door 14th Street is verbazingwekkender dan welk meesterwerk dan ook."

In het werk "Yard" verbouwde Kaprow een autokerkhof door allerlei gebruikte autobanden op een niet-bepaalde manier neer te leggen. De bezoekers mochten binnen de grenzen die Kaprow stelde onderdeel uitmaken van het kunstwerk. De beschouwer werd op deze manier onderdeel van het stuk.

Helen Molesworth (hielp mee met het organiseren van Kaprow's happenings):

"Maar het was ook een strijdkreet voor kunst om een ​​nieuw fysiek sensorium te creëren, een verlangen naar lichamen die bewogen, aanraakten en ruiken, een verlangen naar lichamen die vies werden - lichamen die speelden."

Onderdelen die ik mee neem:
- Het vervagen tussen maker en beschouwer: de beschouwer is hier onderdeel van het werk, alhoewel de maker wél kaders heeft gesteld.
- Het vervagen tussen de grens van kunst en de leefwereld: bekende elementen, buiten-museum context
- Het ervaren met lichaam, het ervaren van het lichaam

APA:
- Alan Kaprow, Yard, 1990. (2015). [Foto]. “new installation-ism”. . .is not new nor is it really an ‘ism’. https://medium.com/@ArtDenis/new-installation-ism-is-not-new-nor-is-it-really-an-ism-53dc83e04470
- Schechner, R., & Kaprow, A. (1968). Extensions in Time and Space. An Interview with Allan Kaprow. The Drama Review: TDR, 12(3), 153–159. https://doi.org/10.2307/1144364

# data[].attributes.body
Tijdens deze tentoonstelling wordt het publiek meegenomen in een reis door twee zalen, waarbij de beschouwer wordt aangemoedigd om bij te dragen aan het schrijven van teksten. Kaprow duidt in dit werk stedelijke teksten aan in de vorm van graffiti, billboards, kranten en afgeluisterde gesprekken. De beschouwer brengt het werk tot leven. Het gaat verder dan passieve betrokkenheid. (Beaven, 2021)

Wat ik hieruit meeneem:
- Betrokkenheid van de beschouwer in het werk. Fysiek: niet alleen "passief".
- Vraag: gaat het mij om het ervaren van het lichaam, of het ervaren met het lichaam? Moet lichaam een hoofdonderwerp zijn? Of, is dat indirect voldoende?

APA:
- Allan Kaprow: WORDS, 1961 Installation. (2015). [Foto]. Allan Kaprow: WORDS, 1961. https://no-art.info/kaprow/works/1961_words.html
- Beaven, K. (2021). Performance Art: The Happening – Essay. Tate. https://www.tate.org.uk/art/art-terms/h/happening/happening

# data[].attributes.body
Ik ben vandaag door beeldende werken een nieuwe woordspin gaan maken, waarin ik aan de hand van beelden conclusies heb genomen over welke factoren ik wel/niet belangrijk vind.

Het startpunt voor vandaag was het begrip "immersive art", een term die viel tijdens een gesprek binnen de kunsteducatie les vorige week. Waar ik me veel heb gefocust op performance kunst, ben ik me gaan afvragen wat ik nou echt zo belangrijk vind hieraan binnen kunsteducatie. Ervaring, ervaringen opdoen met het lichaam, het vervagen tussen maker en beschouwer en het vervagen van de grens tussen kunst en leefwereld waren belangrijke termen. Identiteitsontwikkeling en daarbij reflectie horen hier ook bij.

Ik ben gaan lezen over immersieve kunst en interactieve kunst. Aan de hand van die termen ben ik verder beeldonderzoek gaan doen.

# data[].attributes.body
APA: Fischer-Lichte, E. (2008). The Transformative Power of Performance (1ste ed.). Routledge.

# data[].attributes.attachment_caption
Nauman, B. (2015) Walks in walks out [foto]. Amsterdam, Nederland

# data[].attributes.body
Nauman gebruikt in deze performance zijn eigen lichaamslengte als richtlijn voor de plaatsing van zijn lichaam in de ruimte. Hij loopt continu in en uit het beeld.

APA:
- Nauman, B. (2021). Bruce Nauman, “Walks in Walks Out” (still), 2015 [Foto]. Bruce Nauman, “Walks in Walks Out” (still), 2015. © 2021 Bruce Nauman / Artists Right Society (ARS), Courtesy Sperone Westwater, New York. https://www.stedelijk.nl/nl/tentoonstellingen/bruce-nauman#image-26228

# data[].attributes.attachment_caption
Nauman, B. (1968) Pinch Neck [video]. Amsterdam, Nederland

# data[].attributes.body
Bruce Nauman is een Amerikaanse kunstenaar die eigenlijk continu bezig is met de vraag wat kunst zou kunnen zijn. Dit doet hij door middel van performances, installaties, en beeldhouwwerken. Hij onderzoekt wat zijn lichaam is als kunstobject i.p.v. als lichaamsdeel, en manipuleert tijdens dit onderzoek zijn lichaam. Hij onderzoekt tijdens dit werk ook de grenzen van het alledaagse en de relatie tussen de maker en de beschouwer. Zoals hier te zien is, is het lichaam het onderwerp van het werk én het materiaal.

APA: Can Chau. (2015, 11 juli). Bruce Nauman Pinch Neck 1968 [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=bzFlC-zuq5I

# data[].attributes.body
"During this early phase in his career, Nauman often employed his own body as a material on which and with which to act. Studies for Holograms for example depicts the artist's face, distorted in various ways. As he put it: The idea of making faces had to do with thinking of the body as something you can manipulate. I had done some performance pieces-vigorous pieces dealing with standing, leaning, bending- and as they were performed, some of them seemed to carry a large emotional impact ."

Mark Pascale. (1999). Studies for Holograms, 1970 by Bruce Nauman. Art Institute of Chicago Museum Studies, 25(1), 40–101. https://doi.org/10.2307/4112989

# data[].attributes.headline
Snelle aantekening tekst: Performance art in education

# data[].attributes.subject
Snelle aantekening tekst: Performance art in education

# data[].attributes.body
“Naar een samenleving van ons bewustzijn. Voor een samenleving die gebaseerd is op het creëren van verkoopbare handelingen, feiten en gezichten, is performance een masker waarachter onderzoek en onderzoek kan plaatsvinden.”

“Het lichaam wordt het verhaal en de plek voor het uitwerken van vragen en strategieën. Tijd en ruimte worden ervaren, niet weergegeven.”

“Performer and audience experience the process simultaneously, as something done together, putting the hierarchy of artist/ audience in a vortex.”

“Het is van cruciaal belang dat studenten, de makers en consumenten van de nabije toekomst, creatieve tools en technieken krijgen die kneedbaar en toepasbaar zijn voor die toekomst. We kunnen ze verdrinken in theorie en kritiek, of we kunnen ze instrumenten geven om een ​​dialoog met de fysieke wereld te creëren, waarbij we geest en feit, gevoel en gevoeligheid, verleiding en disjunctie incorporeren. We leiden niet alleen kunstenaars op, maar ook burgers die nieuwe manieren nodig hebben om te reageren op en te reageren op cultuur.”

“Human beings are multivocal; we walk and talk, speak both literally and figuratively, and conflate fantasy and reality with ease. Performance is a way of reinvigorating and reassessing that skill; bringing back our innately complex creative urges”

"Although most of the work I do is solo, and my teaching emphasizes solo work as a final product, I find group exercises essential to the initial development of a workshop. A new language, however complex, needs to have extensive group input. Students in a performance class often come from varied discipline-based back- grounds, and we have to till this new soil together to know what we can grow. The placement of the teacher within this group work can take several forms. Some teachers prefer to place themselves within the exercise, acting as an equal participant. In my own teaching, I am in a flux, moving inside and then outside of an exercise, keeping watch on the process. I have to beware of letting the process become too theoretical, too high-concept, and not grounded in action. In a workshop mode, the teacher follows a non-authoritative, suggestive mode (the art-school model more than theatre/dance technique?), the sharing of a process. The workshop itself is the primary environment, the primary source, and the teacher must fully explore it first."

"Performance, like much teaching, is a series of questions. Joseph Beuys created a kind of "social sculpture"; performance as a dialogue with nature and a series of questions explored through action, material, and the sharing of space and time. It is this questioning of materials, this delving into the raw to recreate, that distinguishes performance."

According to performance artist/teacher JeffAbell: "Performance artists are some of the best creative problems solvers ... to find someone who can figure out how to do something, however wild, with only the barest of resources, get a performance artist."4 The inherently multidisciplinary approach of performance gives the artist a broad sense of options and opportunity; the blocks to one approach are the raw material for another kind of solution

Performance is a method which can incorporate the language of pop in a dialectical framework to dissolve its hegemony and question its assump- tions. It does so not through theory, but through practice.

Performance brings us back into a more radical sense of "play," arranging the elements of reality in a flux where permanence is questioned, and the human presence is the most essential product. Life is an improvisation, and our creative acts are the evidence of these permutations. Located in the body of the artist and not locked in a "text," performance can travel and change. It is the most dynamic of arts, as change is the very core of its form

APA: McMahon, J. (1995). Performance Kunst in het Onderwijs. Tijdschrift voor Podiumkunsten, 17(2/3), 126–132. https://doi.org/10.2307/3245786

# data[].attributes.attachment_caption
Nauman, B. (1974) Body Pressure [foto]. Amsterdam, Nederland

# data[].attributes.body
Nauman onderzoekt in o.a. zijn beeldhouwwerken, installaties en performances door de tijd heen verschillende dingen. Eén van die onderzoeken gaat over het lichaam als materiaal, en hoe dat lichaam allemaal gebruikt kan worden. In "Body Pressure" heeft Bruce Nauman een instructie getypt waarbij degene die de instructie opvolgt zijn/haar lichaam tegen glas moet aandrukken. Gaandeweg geeft hij instructies, waardoor je je gaat concentreren op hoe je lichaam gebruikt wordt.

APA: Stedelijk Museum Amsterdam. (2021). KÖRPERDRUCK BODY PRESSURE [Foto]. KÖRPERDRUCK BODY PRESSURE BRUCE NAUMAN. https://www.stedelijk.nl/nl/collectie/89138-bruce-nauman-korperdruck-body-pressure

# data[].attributes.body
In deze performance heeft Klaus zijn gezicht en bovenkant van zijn lichaam bedekt met klei. Hij wacht tot het klei compleet opgedroogd is, en beweegt niet tijdens dit proces van 30 minuten. Klaus onderzoekt in verschillende performances extreme bewustzijnstoestanden, waarbij het draait om de connectie met lichaam en geest.

Het concept van deze performance spreekt me aan. Er is een begin, een doel, een einde. Wat er daadwerkelijk gebeurt is misschien niet zichtbaar: het gaat om wat er allemaal met je lichaam en geest gebeurt tijdens het proces.

APA: Heiner Holtappels. (2016, 24 mei). Stille (1977) [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=3Qxd9_oHkpU&t=1167s

# data[].attributes.body
"The use of their own body as a means of observation, perception and self realisation of certain events and situations is central to the work of Boegel and Holtappels from this period, as they are trying to investigate and envisage the forces behind the physical and emotional expressions of human feelings and ways of behaviour." (Boegel, 2018)

Bij deze performance draait het opnieuw om extreme bewustzijnstoestanden, die worden gecreëerd door lichaam en geest uit te dagen. Klaus ziet en hoort 72 uur niks, mag de dagen erna 48 uur niks zeggen en draagt de derde dag een jas waardoor beweging bijna onmogelijk is.

APA:
-Boegel, K. (2018, 8 december). Sinnesentzug. Klaus Boegel. https://klausboegel.de/en/works/sinnesentzug/
- Heiner Holtappels. (2016a, mei 24). Sinnesentzug (1976) [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=4R-TdC-FrzQ&t=478s

# data[].attributes.body
In dit artikel wordt beschreven waarom het zo belangrijk is om te leren met je lichaam, in plaats van alleen maar met je hoofd. Hieronder citaten die voor mijn onderzoek relevant kunnen zijn.

"Sinds ze meer te weten zijn gekomen over de werking van ons brein, zijn wetenschappers gaan inzien dat leerprocessen niet alleen in de hersenen plaatsvinden, maar dat het hele lichaam daarbij actief is. Met het lichaam nemen we de wereld om ons heen waar. En die waarneming kunnen we juist in kunstlessen omzetten in verbeelding en expressie. Dat is de basis voor ervarend leren met en door kunst, waarbij in dit geval het lichaam als instrument wordt ingezet."

"Daarom starten de educatieve activiteiten van Maas eigenlijk altijd vanuit de mogelijkheden van het lichaam. Dat geldt ook voor de projecten die Maas bij Rotterdamse basisscholen uitvoert en voor de doorlopende leerlijn die het gezelschap samen met die scholen ontwikkelt."

--> BonteHond en Artemis, twee andere gezelschappen die met hun performance/theater de leerlingen vragen of fysiek mee te experimenteren.

APA: Dieleman, C. (2020, 14 april). Leren doe je met je hoofd? Nee. Leren doe je met je hele lichaam, weten jeugdtheatergezelschappen. LKCA. https://www.lkca.nl/opinie/leren-doe-je-met-je-hoofd-nee-leren-doe-je-met-je-hele-lichaam-weten-jeugdtheatergezelschappen/

# data[].attributes.attachment_caption
Serra, R. (1968) Hand Catching Lead [video]

# data[].attributes.body
(Na bezoek Stedelijk Museum Amsterdam)

In deze film is een hand te zien die telkens opnieuw een stuk lood probeert te vangen. Dit blijft doorgaan. Wanneer de hand lood vangt, laat hij het vallen en probeert hij het opnieuw. Deze film werd gemaakt geïnspireerd door Warhol, omdat Richard Serra zijn werken als experimenteel en vrij zag.

Het experimentele en simpele aan dit werk spreekt me aan. Er is niets onnodigs in het beeld betrokken. Puur het experiment met het lichaam als een materiaal.

APA:
- Écran Total. (2015, 8 november). Richard SERRA, Hand Catching Lead, 1968 [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=v-FJKI1lzt0&feature=emb_logo
- TIMESTEREO. (2007, 21 april). RICHARD SERRA hand catching lead [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=_NBSuQLVpK4

# data[].attributes.body
Vandaag was ik in het Stedelijk Museum in Amsterdam, en zag ik een boek liggen van Melissa Schriek. De beelden spraken me aan, omdat ik direct moest denken aan een vertaling van performance naar iets wat wel eens educatief inzetbaar zou kunnen zijn. Melissa Schriek onderzoekt de relatie tussen het lichaam en de omgeving waarin het lichaam zich bevindt. Dit doet ze door, geïnspireerd door o.a. performance art, beelden vast te leggen van momenten waarop die twee met elkaar verbonden zijn.

APA:
- A collection of single images. (2018). [Foto]. Les agents accocies. https://www.lesagentsassocies.org/agents/la-company
- Schriek, M. (2021). A collection of single images 2019–2021 [Foto]. A collection of single images 2019–2021. https://melissaschriek.com/

# data[].attributes.headline
Body consciousness and performance, somaesthetics East and West

# data[].attributes.subject
Body consciousness and performance, somaesthetics East and West

# data[].attributes.body
Ik las dit artikel om de verbinding tussen lichaamsperceptie en performance art te onderzoeken. De term "performance" werd hier echter bedoeld als "hoe voer je iets uit". Dat was een foutje.

Desalniettemin las ik het artikel door, en kwam ik een paar interessante dingen tegen. Er zouden verschillende niveaus zijn waarin een lichaam zich tot een object zou kunnen verhouden. Zo kan dit onbewust, door bijvoorbeeld in je slaap een kussen te verplaatsen, kan het bewust wanneer je bijvoorbeeld een koffiekopje vasthoudt, maar kan het ook bewust van het bewuste, wanneer je op je ademhaling gaat letten.

Mocht het zo zijn dat ik me tijdens dit onderzoek meer ga focussen op het lichaam in samenwerking met objecten, is dit een handig artikel om nog eens door te lezen. Voor nu past het te weinig binnen mijn onderzoek.

APA: Shusterman, R. (2009). Body Consciousness and Performance: Somaesthetics East and West. The Journal of Aesthetics and Art Criticism, 67(2), 133–145. http://www.jstor.org/stable/40206398

# data[].attributes.body
"The transformative power of performance : a new aesthetics / Erika Fischer-Lichte ; translated by Saskya Iris Jain"

792.3 fisc

--> Belang en kracht van performance

# data[].attributes.body
Tijdens een gesprek liep ik vandaag tegen het "pijnpunt" van mijn onderzoek aan. Ik weet nog niet goed wat mijn bedoelingen educatief gezien zijn. Als maker leer ik ontzettend veel van mezelf en de wereld door het maken van performances, maar het later inzetten van het lichaam in performances door middelbare scholieren, is misschien niet helemaal geschikt. Wat zou ik leerlingen willen leren, willen laten ervaren, met welk doel? Ik heb gemerkt dat performances voor mij bijna spiritueel werken. Ik doe een handeling voor een bepaalde tijd, of ik doe herhaaldelijk dezelfde handeling voor een bepaalde tijd, en ben in die tijd even helemaal verbonden met mijn lichaam. Maar wil ik hetgeen dat performances voor mij teweeg brengt toepassen in dit educatieve onderzoek?

Ik heb vandaag veel gebrainstormd over wat ik nou op educatief gebied zou willen bereiken. Dit ga ik verder onderzoeken.

# data[].attributes.headline
Emerson, Experience and Experiental Learning

# data[].attributes.subject
Emerson, Experience and Experiental Learning

# data[].attributes.body
- External issue: te weinig ervaring, onderdelen van het dagelijks leven in de les.

- Emerson: "We are shut up in schools and college recitation rooms for ten or fifteen years, and come out at last with a bellyful of words and do not know a thing. We cannot use our hands, or our legs, or our eyes, or our arms."

- Experiment als middel om sociale en psychologische standaarden te doorbreken.
---> Arthur Chickering vraagt zich af waarom docenten bepaalde stof niet gebruiken om de studenten iets over henzelf en hun leven te leren.

- Emerson: "The great gifts are not got by analysis. Everything good is on the highway."

- Dewey: "In a certain sense every experience should do something to prepare a person for later experiences of a deeper and more expansive quality. That is the very meaning of growth, continuity, reconstruction of experience."

- Emerson: doen in plaats van denken. "Do not craze yourself with thinking, but go about your business everywhere."

APA: Weiland, S. (1981). Emerson, Experience, and Experiential Learning. Peabody Journal of Education, 58(3), 161–167. http://www.jstor.org/stable/1492097

# data[].attributes.body
Ik keek vandaag o.a. nog een keer goed naar de leertheorieën. Ik vind het heel lastig om voor mezelf duidelijk te krijgen wat ik nou precies als doel stel wanneer het gaat om performance kunst in het onderwijs. Ik ben over verschillende leertheorieën wat meer gaan opzoeken, en vond ontdekkend leren, o.a. omdat het gefocust is op coöperatief en actief leren, passen bij mijn ideeën. Over Bruner, de grondlegger van het ontdekkend leren, zal ik binnenkort misschien meer onderzoek doen.

# data[].attributes.body
Ik ben op het moment dit boek aan het lezen. De beeldende bronnen/kunstenaars die mij waardevol lijken voor mijn onderzoek noteer ik, en deze performances/kunstenaars bestudeer ik dan iets grondiger (zie "beeldende bronnen").

Wat me opvalt in dit boek is de manier waarop het geschreven wordt. Pér kunstenaar wordt uiteengezet hoe een lichaam als onderwerp wordt gebruikt in verschillende performances. Telkens worden de overeenkomsten/verschillen tussen de kunstenaars aangekaart, wat ik een fijne en overzichtelijke manier vind om te lezen.

APA:
- Asia Art Archive. (z.d.). Body Art: Performing the Subject [Foto]. Body Art: Performing the Subject. https://aaa.org.hk/en/collections/search/library/body-art-performing-the-subject
- Jones, A. (1998). Body Art/performing the Subject (1ste ed., Vol. 2). Amsterdam University Press.

# data[].attributes.body
- De drang om performances te maken -> waar het begon. Kapitalisme en technologie.

- De gevoelens die ontstaan na het doen van norm brekende performances:
--> Ontdekken van het eigen ik
--> Het gevoel van een baanbreker zijn

(Verdere notities op het uitgeprinte artikel)

APA: Dawes, M. (1995). Performance Art: Spectacle of the Body. Circa, 74, 26–29. https://doi.org/10.2307/25562887

# data[].attributes.headline
The return of the Body: Performance art and art education

# data[].attributes.subject
The return of the Body: Performance art and art education

# data[].attributes.body
- Uitleg over de ingewikkelde term 'Performance art', meerdere aspecten met meerdere begripsbeschrijvingen.

- Sally's Rape (1990), Robbie McCauley (later bekijken)
- James Luna, P.A.C.P. (later bekijken)

- Performance art vanuit andere stromingen: futurisme, Dada, constructivisme en surrealisme.

- Performance art binnen onderwijs, korporaal onderzoek:   --> Betrokkenheid van het lichaam voor zowel affectieve als cognitieve expressie.
--> Getest a.d.h.v. workshops. Ademhaling, beweging en aanraking.
--> "Such activity helps students understand the physical, emotional and cultural dimensions that affect body perception" (Green, 1990).

- Performance art binnen onderwijs, radicaliteit:
--> Experiment met het lichaam zou leerlingen het gevoel geven dat ze meer durven.

- Performance art binnen onderwijs, hybridisatie:
--> "In education, such interrelationships provide students with a variety of ways to express themselves by affording them multidimensional venues for experimentation that more closely resemble life experiences which are likewise primarily sensorial" (Green, 1990).

- "The interdisciplinary, multimedia nature of performance makes it especially suited for student use" (Green, 1990).

(Een aantal andere citaten op papier genoteerd)

APA: Green, G. L. (1999). The Return of the Body: Performance Art and Art Education. Art Education, 52(1), 6–12. https://doi.org/10.2307/3193779

# data[].attributes.body
Ik merkte dat ik het heel lastig vond om op gang te komen. Ook al heb ik voor mezelf een systeem bedacht om dingen te orderenen, heb ik nu al het gevoel dat ik niet helemaal meer weet waar ik mee bezig ben. Ik probeerde verder te lezen aan "Body art, performing the subject", maar ik merk dat ik het heel lastig vind om te selecteren wat ik belangrijk vind en wat niet.

Mijn hoofdvraag genoteerd en verder gaan denken. Welke aspecten vind ik goed, welke nog niet, waarom niet.

Omdat ik best wel vast liep heb ik het artikel "Spectacle of the body" gelezen.

# data[].attributes.body
- Imaginative Bodies -> Gesprekken over het lichaam
- Performance, live art since the 60s
- Out of actions, between performance and the object
- Body art, performing the subject
- Performance, another dimension
- Duane Michals

Boekman Stichting
Uitgevrij Valiz
www. academia.edu
Stedelijk museum: Bruce Narwin

# data[].attributes.headline
Kunsttheoretische bron - 'Bodies of Evidence: Feminist Performance Art.'

# data[].attributes.subject
Kunsttheoretische bron - 'Bodies of Evidence: Feminist Performance Art.'

# data[].attributes.body
Alhoewel ik tijdens mijn context onderzoek heb gemerkt dat ik de focus van mijn onderzoek niet wil leggen bij de politieke functie ervan, las ik een tijdje geleden dit artikel. Wat ik er vooral interessant aan vond waren de vragen die gesteld werden over het lichaam. Zo werd o.a. besproken hoe Carolee Schneemann zichzelf de vraag stelde of ze én een kunstenaar, én een vrouwelijk naakt beeld tegelijkertijd kon zijn. Ook wordt er in dit artikel op een heel "lichamelijke" wijze gekeken naar performances, wat een goed voorbeeld is van hoe ik dit tijdens mijn onderzoek zou kunnen doen.

Bronvermelding: STRIFF, E. (1997). Bodies of Evidence: Feminist Performance Art. Critical Survey, 9(1), 1-18. Retrieved September 12, 2021, from http://www.jstor.org/stable/41556049

# data[].attributes.headline
Kunsteducatieve bron - 'Identity Politics and the Queering of Art Education: Inclusion and the Confessional Route to Salvation'

# data[].attributes.subject
Kunsteducatieve bron - 'Identity Politics and the Queering of Art Education: Inclusion and the Confessional Route to Salvation'

# data[].attributes.body
In dit artikel wordt besproken hoe kunsteducatie en designeducatie identiteitsontwikkeling bij leerlingen kan stimuleren. Hierbij gaat het om de vraag wie je zelf bent, wie de ander is en worden verschillende politieke onderwerpen aan de kaart gebracht zoals verschillende genders en seksualiteiten.

Omdat identiteitsontwikkeling voor mij nog altijd de kern is van mijn educatorschap, vind ik dit een belangrijk artikel. Er worden vragen gesteld over het onderwijs die ik zelf nooit heb bevraagd, maar die me nu wél aan het denken hebben gezet, en er worden soms confronterende dingen gezegd over de invloed van de docent op hoe de leerling leert kijken naar de ander.

Bronvermelding: Addison, N. (2007). Identity Politics and the Queering of Art Education: Inclusion and the Confessional Route to Salvation. International Journal of Art & Design Education, 26(1), 10–20. https://doi.org/10.1111/j.1476-8070.2007.00505.x

# data[].attributes.headline
Kunsteducatieve bron - 'Living sculptures: Performance art in the classroom'

# data[].attributes.subject
Kunsteducatieve bron - 'Living sculptures: Performance art in the classroom'

# data[].attributes.body
In dit artikel wordt besproken hoe Performance art een rol zou kunnen bijdragen in het kunstonderwijs, met daarbij meerdere voordelen (gebaseerd op onderzoek) op een rij. Er worden vergelijkingen gemaakt tussen verschillende scholen die het onderwerp 'lichaam' anders aanpakken binnen kunsteducatieve lessen. Zelfportretten tekenen, naaktmodellen naschilderen, foto's of applicaties maken met het eigen lichaam.

Dit artikel is voor mij belangrijk geweest bij het nadenken over mijn afstudeeronderzoek, en zal waarschijnlijk door het jaar heen een belangrijk document zijn om soms op terug te vallen omdat het heel erg de kern raakt van hetgeen dat ik interessant vind.

Bronvermelding: PEMBLETON, M., & LAJEVIC, L. (2014). Living Sculptures: Performance Art in the Classroom. Art Education, 67, no. 4, 40-46. Retrieved September 12, 2021, from http://www.jstor.org/stable/24766102

# data[].attributes.headline
Kunsttheoretische bron - 'Thinking through theatre and performance'

# data[].attributes.subject
Kunsttheoretische bron - 'Thinking through theatre and performance'

# data[].attributes.body
Dit boek, waar ik recent stukken uit las, vind ik ontzettend waardevol door de manier waarop waarop vraagstukken over theater en performance worden benaderd. Niet is het boek opgedeeld in verschillende onderwerpen, genres, geschiedenisstukken of theorieën, maar de 'hoofdstukken' bestaan uit vragen die we kunnen stellen aan performance en/of theater. "How do not only bodies and voices but also objects and media perform?" is een voorbeeld van zo'n vraag. Aan de hand van verschillende performances gaat de schrijver op zoek naar een antwoord voor deze vragen, en worden deze performances op die manier vanuit een heel specifieke hoek bevraagd en beschouwd.

Omdat ik in mijn onderzoek waarschijnlijk óók kritische vragen zal gaan stellen naar hoe een performance is opgebouwd en welke rol het lichaam hierin heeft, vind ik het heel boeiend om te zien hoe dit soort vragen aan de hand van werken worden beantwoord.

Bronvermelding: Bleeker, M., Kear, A., Kelleher, J., & Roms, H. (2019). Thinking Through Theatre and Performance (Vol. 1). Van Haren Publishing.

# data[].attributes.body
Ik moet ervoor zorgen dat ik bij een aantal deelvragen heel concreet voor me zie wat ik interessant vind om te onderzoeken. Wat voor werken wil ik precies onderzoeken, en welke kunstenaars kan ik hiervoor het beste vergelijken? Concretiseren dus.

# data[].attributes.body
“Hoe kan ik als kunstdocent het gebruiken van het lichaam als materiaal in de kunst, geïnspireerd op body sculptures en performance art, inzetten om een dialoog aan te gaan over “het lichaam” met HAVO en VWO onderbouw scholieren?”

# data[].attributes.headline
Integrale toets - Visie kunsteducatie leerjaar 3 en nu

# data[].attributes.subject
Integrale toets - Visie kunsteducatie leerjaar 3 en nu

# data[].attributes.body
In dit document is mijn kunsteducatieve visie van afgelopen jaar te lezen. Alhoewel veel punten overeenkomen met mijn visie van nú, zijn er een aantal verschillen. De kern van mijn kunsteducatieve visie draait om identiteitsontwikkeling; jezelf leren kennen en (onder andere hierdoor) de ander leren kennen. Om dat te kunnen bereiken zijn er een aantal dingen die ik als docent belangrijk vind (ook in het document te lezen), zoals veiligheid, storytelling, de leerling als individu behandelen.

In mijn visie van vorig jaar is best wel duidelijk te zien dat ik vooral vanuit een educator praat, en misschien kunst ook wel behandel als een middel, en niet als een op-zichzelf-staand iets. Een middel om bijvoorbeeld die identiteitsontwikkeling te bereiken, waar het aan de hand van mijn integrale toets allemaal om leek te gaan. Tijdens context en de laatste periode beeldlab begon ik mijn eigen visie te bevragen. Het maken van een werk en werk op zich kan heel veel teweeg brengen, is niet "alleen" goed voor die identiteitsontwikkeling maar voor zo veel meer. Natuurlijk kan het een onderdeel zijn van, maar er komt meer bij kijken. Mijn focus lag vorig jaar dus voornamelijk op één ding, terwijl ik nu bezig ben te onderzoeken wat "het maken" op zich kan doen. Mijn onderzoeksvraag die gaat over het werken met het lichaam als materiaal weerspiegelt denk ik goed op welke manier ik nu aan het nadenken ben over de kracht van het maken.

# data[].attributes.attachment_link.title
INTEGRALE TOETS WERKDOCUMENT ANOUK RUIJTERS

# data[].attributes.attachment_caption
Wurm, E. (2014) Astronomical Purpose [foto]. Wijlre, Nederland

# data[].attributes.body
Kunsttheoretische/educatie bron vanuit context:

In dit werk wordt er een sculptuur gemaakt door het lichaam te gebruiken. Erwin Wurm maakt meerdere bodysculptures, waarin de bezoeker het materiaal vormt om het beeld af te maken. Dit beeld specifiek vind ik interessant door de simpliciteit ervan, terwijl het menselijk lichaam écht onbreekbaar is om dit beeld neer te zetten.

Bronvermelding:
Wong, O. (2019, 1 april). “Astronomical Purpose” (2014/2019) [Foto]. https://edition.cnn.com/style/article/erwin-wurm-one-minute-sculptures-art/index.html

# data[].attributes.attachment_caption
Abramovic, M. & Ulay. (1977). Balance Proof [foto]. 

# data[].attributes.headline
Beeldende bron: Balance Proof, Marina Abramovic

# data[].attributes.subject
Beeldende bron: Balance Proof, Marina Abramovic

# data[].attributes.body
Abramovic en Ulay staan, zonder kleding, tegenover elkaar, met in hun midden een dubbelzijdige spiegel. Deze spiegel is groter dan henzelf. Ze zijn allebei verantwoordelijk voor het rechtop houden van de dubbelzijdige spiegel. Wanneer de een het opgeeft, in dit geval Marina, zal de ander het niet doorhebben. (Elrod B, 2021)

----------------------------------
Aantekening:
- Puurheid, 'clean', minimaal
- Spanning
- Lichamelijk
- De normaliteit van het naakte lichaam

APA:
- Elrod, B. (2021, 11 juni). Balance Proof: performance art by Marina Abramovic featuring Henryk Górecki “Miserere” [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=tintbxizOks
- MutualArt. (z.d.). BALANCE PROOF [Foto]. https://www.mutualart.com/Artwork/BALANCE-PROOF/6833FAFB6391B4EF