# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Beekdallandschappen in Nederland bestaan uit relatief laaggelegen gebieden aan weerszijden van beken en kleine rivieren en de omringende hogere zandgronden. Een groot deel van deze landschappen wordt intensief gebruikt. De waterhuishouding is hierop toegesneden en is vaak ingericht om water zo snel en efficiënt mogelijk af te voeren. Dit leidt - mede door klimaatverandering - in toenemende mate tot negatieve effecten voor landbouw, natuur en gezondheid. Denk aan droogte, extreme nattigheid en hittestress.

Dit vraagt om een andere waterhuishoudkundige inrichting, volgens de bekende principes van (water) 'vasthouden, bergen, afvoeren'. Waar nu vooral de nadruk ligt op het afvoeren en tijdelijk bergen van water, is meer aandacht nodig voor het langer (lokaal) vasthouden van water. En dat niet alleen in het watersysteem zelf, maar ook in de ruimte eromheen. Bijvoorbeeld door bodemkundige maatregelen in de landbouw en een andere inrichting van het stedelijk waterbeheer. Dat kan door minder water direct via het riool af te voeren en water te laten infiltreren in de bodem en water tijdelijk te bergen en vertraagd af te voeren via groenblauwe daken.

Een belangrijk uitgangspunt bij het aanpassen van de inrichting is 'natuurlijk waar het kan, technisch waar het moet'. Natuurlijk houdt in dat natuurlijke processen een kans krijgen, zoals zandtransport in beken en spontane ontwikkeling van vegetatie en er minder intensief onderhoud is. Alleen waar dit niet kan, zal naar technische oplossingen worden gekeken.

De 'praatplaat' bestaat uit een aantal tekeningen die waterbeheerders, medewerkers van gemeenten, bewoners en bedrijven helpen bij het voeren van een goed gesprek over het klimaatbestendig maken van het beekdallandschap. De plaat nodigt betrokken partijen om uit over de grenzen van het eigen belang heen te kijken en samen naar oplossingen te zoeken. Hiermee kan de plaat helpen om invulling te geven aan de uitwerking van omgevingsvisies naar concretere plannen.
> De platen kunt u hier downloaden

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe ziet een klimaatrobuust beekdallandschap eruit? Bekijk het!

# data[].attributes.attachment_link.description
Overal wordt druk nagedacht over het klimaatbestendig maken van ons land. Maar hoe ziet dat er precies uit voor een beekdallandschap? En waar liggen de uitdagingen bij de inrichting? STOWA liet op initiatief van de Community of Practice Beken en Rivieren een 'praatplaat' maken van een beekdallandschap.

# data[].attributes.attachment_link.title
The EU Environmental Foresight System (FORENV) : final report of 2018-19 annual cycle : emerging issues at the environment-social interface.

# data[].attributes.attachment_link.description
The EU foresight system for the systematic identification of emerging environmental issues (FORENV) was established in 2017 responding to the need for improved understanding of emerging environmental and climate risks, set out in the 7th Environmental Action Programme.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Deze studie biedt een verdere uitwerking van de uitgangspunten van de Commissie. Wij omarmen het 'wenkend perspectief' van een inclusievere samenleving, waarin ouderen zelfredzaam zijn en actief participeren. Wel zien we daarbij drie belangrijke aandachtspunten.

1) Integreer vergrijzing in alle beleidsdomeinen

De toekomstbestendige ouderenzorg vraagt om een integratie van alle beleidsdomeinen Dat gaat verder dan het gangbare denken dat integratie van zorg, welzijn en wonen afdoende is. Zelfredzame en participerende ouderen hebben immers ook voldoende brede voet- en fietspaden, OV-haltes, ontmoetingsplaatsen en bankjes nodig. Het is noodzakelijk dat door álle beleidsmakers structureel wordt bekeken welke impact vergrijzing heeft op hun beleidsdossier.

2) Concentreer ruimtelijke voorzieningen

Om in de toekomst tegen aanvaardbare kosten en met minder zorgprofessionals meer ouderen te kunnen helpen, moeten zorg, welzijn en ondersteuning geconcentreerder dan nu worden aangeboden. Ouderen zullen niet altijd in hun eigen woning of woonomgeving kunnen blijven wonen. Zorgbehoevende ouderen kunnen uiteindelijk voor de keuze worden gesteld om te verhuizen naar een woonservicegebied met de benodigde faciliteiten óf zelf de meerkosten van thuiszorg in hun eigen huis te bekostigen.

3) Anticipeer op nieuwe vragen

Een nieuwe invulling van de ouderenzorg brengt nieuwe ethische vragen met zich mee. Wie is bijvoorbeeld aansprakelijk als een oudere overlijdt door het haperen van een technologische oplossing? De oudere zelf, de leverancier, de zorgverzekeraar of de zorginstelling? En hoe verhouden zich het individuele recht op privacy en het collectieve belang van evidence-based zorg zich tot elkaar? Over deze nieuwe vraagstukken moet meer nagedacht worden.

Over de commissie 'Toekomst zorg thuiswonende ouderen'

In 2018 stelde het kabinet de commissie 'Toekomst zorg thuiswonende ouderen' in. Deze commissie kreeg de opdracht advies uit te brengen over wat er nodig is om de zorg voor thuiswonende ouderen ook in de toekomst op peil te houden, rekening houdend met demografische, maatschappelijke en technologische ontwikkelingen en de betaalbaarheid van de zorg. Zij bracht begin 2020 haar advies uit: 'Oud en zelfstandig in 2030, een reisadvies'. Voor de zomer van 2020 komt de commissie met een versie 2.0, op basis van de reacties en commentaren waarom ze heeft gevraagd.

# data[].attributes.attachment_link.description
Op uitnodiging van de Commissie Toekomst Zorg Thuiswonende Ouderen publiceert het PBL de notitie 'Samen en oud in 2030'. Het centrale vraagstuk dat de Commissie heeft voorgelegd is hoe ouderen kunnen blijven participeren in onze samenleving, terwijl de kosten voor hun verzorging (enigszins) binnen de perken blijven.

# data[].attributes.headline
Scenarios for urban development, infrastructure and mobility in the Netherlands in 2049

# data[].attributes.subject
Scenarios for urban development, infrastructure and mobility in the Netherlands in 2049

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The uncertainties this study calls attention to, are inherent to complex systems such as urban regions and of a fundamental nature. They cannot be tamed by providing more data, more advanced statistics or improved models. Does urban density have meaning in a highly digitised world? Will we all be travelling in a multimodal way via an app or will we hold on to our personal vehicles, self-driving or not? How will virtual or augmented reality influence how we experience public space? And who will decide on the design of our urban areas in the future?

Long-term perspectives on smart mobility and housing

Uncertainty does not only apply to possible changes in development trends in urbanisation and transport. It also applies to the views, perceptions and opinions on these developments in society. Policy makers and strategists will need to relate to these uncertainties.

For six policy themes - proximity, housing, smart mobility, accessibility and inclusion, virtualisation, robotisation and datafication, and governance and financial flows - the Spatial Outlook has done short practice runs to illustrate how developments and views on these issues can differ in the longer term.

The demand for housing is foreseen to be high in the coming decades. Satisfying this demand is not just a matter of building the right number of dwellings, but also involves looking at housing types, locations and who will be building them.

The ways in which we will use our homes in the future differ widely across the scenarios. In one scenario, homes become much more transitory than they are today, using flexible housing subscriptions instead of owning or renting long-term, whilst in another scenario people feel much more rooted.

In one scenario, the focus lies on the transformation of real estate within the existing urban area, whilst in another large-scale (sub)urban expansion takes place. There are also large differences in who is responsible for building, selling and letting housing. And the policy challenge varies: different futures demand different frameworks to serve public interests.

Shift from physical to digital

A development that plays an important role in all four scenarios, but has different consequences in each one, is the shift in emphasis from the physical world to the digital sphere. The shift comes with new tasks. A new set of answers can be given to seemingly simple questions, such as where someone is (for instance in a virtual space) or if an automated, fully connected car is still a car (or perhaps also a data factory).

The policies that are now in place for urban development and transport, and the rules that apply, may need to be adapted. If access becomes more a matter of digital connectivity then of physical mobility, if urban spaces can be reprogrammed in the blink of an eye, today's definitions of key concepts such as 'infrastructure' or 'public space' may need to be revised.

Using scenarios for strategic policy making

In these scenarios (published as the Spatial Outlook 2019), PBL looks at 2049 (30 years ahead) and explores possible new developments, new challenges and views that are relevant for policy on different levels of scale, from the municipal to the national level. We do so by providing four narrative scenarios: Bubble City, State of Green, Market Place and Our Neighbourhood. The scenarios can be used in policy processes aimed at vision development, strategic planning and the formation of coalitions.

Through this Spatial Outlook, we offer tools to administrators and policymakers who are dealing with the inherent complexity and uncertainty in strategic policies in the fields of urban development, infrastructure and mobility in the Netherlands, but possibly also abroad. The scenarios can be used to 'rehearse the future', so the future does not just happen to us.

Note on the COVID-19 pandemic

This publication is the English translation, for an international audience, of the original Dutch report that was published in 2019. The study thus predates the COVID-19 pandemic and therefore does not refer to the current situation.

The scenarios discussed in this report cover a wide range of possible futures. Although a pandemic is not explicitly considered, the narratives do offer a set of possible developments that fit with a variety of views that are currently expressed on the pandemic's potential long-term impact.

# data[].attributes.attachment_link.description
The future of urban development, infrastructure and mobility is cloaked in great uncertainty. The Netherlands is on the eve of a number of far-reaching developments, that are difficult to oversee. There is the energy transition, rapid developments in information technology, a changing population number and composition and shifting relations between administrative bodies.

# data[].attributes.body
biodiversiteit verlies en financiele gevolgen

# data[].attributes.attachment_link.title
Biodiversiteit en de financiële sector: een kruisbestuiving?

# data[].attributes.attachment_link.description
Het verlies aan biodiversiteit heeft impact op de economie, en daarmee ook op de financiële sector. Daarom hebben De Nederlandsche Bank (DNB) en het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) samen onderzoek gedaan naar de risico's van biodiversiteitsverlies op investeringen door Nederlandse financiële instellingen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Door de intensivering van de melkveehouderij en de toenemende verstedelijking staat de landschappelijke en ecologische waarde van de veenweidegebieden onder druk. Al decennialang wordt discussie gevoerd over de kwaliteit en toekomst van het Nederlandse veenweidegebied. Daarin spelen vier opgaven een rol: minder bodemdaling, klimaatmitigatie en -adaptatie, herstel en ontwikkeling van biodiversiteit en verstedelijking.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Via gadgets en robots terug naar de natuur

Hoe verandert de wereld tussen 2020 en 2100? Een wereld waarin het internet van nu een lachertje is, zoals we nu terugkijken op de eerste T-Fords (" You can have any colour as long as it's black"). Een wereld waarin robots net zo gewoon zijn als andere wezens. Een wereld waaring we stapje voor stapje steeds dichter terug zijn gekomen bij onze menselijke natuur met tegelijkertijd steeds meer technologie om ons daarbij te ondersteunen. Een wereld vol vrede, allmeaal aardige mensen die elkaar proberen te helpen, een ideale wereld. Is het allemaal mogelijk? Stap voor stap is er heel veel mogelijk. En realistisch. Lees het in dit laatste deel van de serie Trends tot 2100, verbaas je over de draft van utopia manifesto.

Trends van de eenentwintigste eeuw

Grofweg zijn er deze eeuw drie trends te onderscheiden die elkaar opvolgen en steeds fundamenteel het gedrag van mensen op aarde veranderen:

1. Mediacompletion (1993-2020): Het verschuiven van communicatie van enkele (machtige) partijen naar alle bewoners van de aarde op een gelijke manier. Tegelijkertijd alles 3D, en overal om ons heen en in ons. Nanotechnologie levert een belangrijke bijdrage aan deze wereld. Komende ontwikkelingen in deze trend zijn in de tweede post in deze serie, Trends tot 2100, deel 2: 2013-2020, besproken.

2. Roboworld (2020-2035): de geleidelijke introductie van autonome robots in onze wereld. Momenteel is daar al iets van te zien (net als het internet uit de sixties ook pas 30 jaar later impact kreeg), maar met echt grote impact in deze periode. Robots nemen al het fysieke werk uit handen. Tegelijker neemt kunstmatige intelligentie een grote vlucht, waardoor ook denken voor mensen een optie wordt, computers zijn immers slimmer dan wij. De wereld word gereorganiseerd.

3. Pamper planet (2035-2100): in enkele generaties gaan we volledig terug naar onze natuur. Hierbij laten we ons ondersteunen door (quantum)technologie waardoor we op alle manieren het beste uit onszelf kunnen halen, in balans met anderen en (niet onbelangrijk) in balans met de planeet. Totale wereldvrede, rust, kalmte.

2020 - 2035

Deze periode kenmerkt zich door de overgang van mediacompletion naar het robotic tijdperk. Vanaf 2035 bepalen autonome robots (robots van microscopisch klein tot fabrieksterreinen groot, die zich soms zelfstandig, soms met miljoenen tegelijkertijd in de samenleving begeven) de belangrijkste veranderingen van het gedrag van mensen op aarde. In het begin van deze periode, rond 2020, zijn we nog erg druk met Internet.

Internet

De periode 2020-2035 start met het redesign van het internet:

Er komt een heel nieuw internet dat geschikt is voor massaal gebruik door alle mensen ter wereld.

Alle overheden gaan internetpaspoorten uitgeven, die in ons land bijv. DigID gaan vervangen, en gaan zorgen voor authenticatie op alle overheidswebsites, commerciële websites én privéwebsites, wereldwijd.

Alleen geauthenticeerde personen en rechtspersonen kunnen straks domeinnamen registreren en websites/apps opzetten op dit officiële internet. Gebruik gaat van anoniem naar pseudoniem: het individu zal altijd (realtime) te achterhalen zijn door instanties.

Er zal een informeel, illegaal, internet gaan ontstaan voor mensen die zich willen onttrekken aan de (internationale) regels. In het begin zullen zelfs hele landen nog niet aangesloten worden. Alleen in deze cyber underground is anoniem gebruik nog mogelijk.

Elk IP-adres moet eenduidig zijn terug te brengen tot één persoon, of één rechtspersoon. Dit om bij alle geautomatiseerde acties iemand aansprakelijk te kunnen stellen.

Door massale doorbraak van solar technology, niet alleen in Nederland of de westerse wereld, maar vooral in developing countries (waar het vaak warmer is), kan iedereen op internet vanuit de kleinste uithoeken van de wereld.

Oprichting van een wereldwijde CyberGovernment-organisatie die transparant werkt, en nauw samenwerkt met 'de crowd'. Helaas wordt deze periode voorafgegaan door een crash van het huidige internet in de voorliggende periode 2013-2020.

Het gebruik van het internet verandert ook drastisch:

The Internet of Things is a fact of life: elk apparaat met een batterij, stekker of accu is sowieso een internetdevice, maar veel andere devices zijn ook ad hoc verbonden.

Alle platte oppervlakten worden ook cameradisplays (displays met ingebouwde 3D-cameras), dikwijls gekromde objecten ook.

http://www.erwinvanlun.com/nl/C39/">Entertainment coaching brands hebben lokale en nationale omroepen vervangen. Consumenten bepalen in welke ervaringen die participeren, en voor die virtuele (of augmented) ervaringen wordt ook betaald. Internetconsumptie wordt een groot feest, zowel binnen als buiten.

Gaming wordt zo realistisch dat geweldadige games worden verboden omdat mensen niet het verschil meer zien met de werkelijkheid. De games blijven bestaan, maar alleen nog verkrijgbaar in de cyber underground.

Advertising is nog alleen voor de armsten ter wereld.

Transparantie

Het openbaar publiceren van gegevens, van activiteiten, van geldstromen is niet alleen goed voor de bestrijding van corruptie, maar ook om het vertrouwen te winnen van burgers en consumenten voor instanties waar coördinatie plaatsvindt (en dus een mogelijk risico op machtsmisbruik). Daarnaast kunnen burgers en consumenten meedenken over ontwikkelingen.

Alle burgers in de wereld krijgen een uniek ID (World Civilian Service Number CSN) waarin ook hun DNA is geregistreerd (in the cloud). Het begrip 'nationaliteit' wordt gediversificeerd, waarbij dubbele nationaliteiten verdwijnen, maar iemand een (evt. tijdelijke) nationaliteit kan aannemen, met het recht altijd weer terug te keren naar de oude nationaliteit(en).

Bedrijven (of rechtspersonen in het algemeen) krijgen een uniek wereldwijd registratienummer en het opvragen van hun gegevens wordt gestandariseerd.

Bedrijven publiceren al hun (huidige en eerdere) werknemers, met het 'contract' dat ze met hen hebben en de beloning.

Bedrijven worden gedwongen door zowel staat als consument meer realtime inzicht te geven in hun waardeketen (zodat het paardenvleesschandaal zoals we dat nu zien nagenoeg onmogelijk wordt).

Activiteiten van regionale, nationale en multi-nationale overheden worden tot in detail openbaar, zodat elke burger eenvoudig een bijdrage kan leveren (integratie met crowdsourcing) en de overheid steeds efficiënter kan werken.

Overheden gaan steeds meer werken als community-organisaties: samen met de lokale mensen in plaats van 'voor' of zelfs 'boven' de mensen.

Salarissen van ambtenaren worden steeds vaker gepubliceerd, het aantal ambtenaren neemt drastisch af.

Belastingen nemen fors af doordat de overheid veel efficiënter gaat werken.

Grote milieubelastende aankopen door (rechts)personen worden openbaar gepubliceerd. Je kan geen verslindende energierekening hebben zonder verantwoording te hoeven afleggen aan je vrienden.

Consumenten gaan hun aankopen sharen (gebeurt al veel eerder, maar hier wordt het 'normaal').

The Rise of the Robots

In deze periode zien een zeer voorzichtige entree van robots in onze maatschappij. Eigenlijk hebben we nu al autonome machines, zoals de afwasmachines, maar die functioneren in een controlled environment, lekker veilig. Stapje voor stapje krijgen robots verantwoordelijkheid om zich autonoom te bewegen.

Microkillers: microscopische robots die rondvliegen en gevaarlijke indringers elimineren. Er is nu al een demo voor malariamuggen die alleen de vrouwtjes met een laserstraal elimineert. Dat werkt straks ook voor spinnen, slangen en ander ongewenste indringers. In een volgende fase worden de diertjes gevangen en naar een andere plek gebracht. Microrobots kunnen ook worden gebruikt om bijv. een verfoppervlakte van 100m2 even snel af te branden, zoals een wand in een fabriek: gewoon een zwerm microbrandertjes erop af sturen.

Mega robots: volledige autonome fabrieken die eigenlijk werken als één robot, of als een super 3D-printer.

Guided humanoid robots: menselijke uitziende robots onder menselijke begeleiding en verantwoordelijkheid, bijvoorbeeld op beurzen, sportevenementen of concerten.

Economie, geld & rechtspersonen

Productiviteit groeit snel doordat computers niet alleen herhalingstaken overnemen, maar ook managementtaken en zelfs beleidstaken, en in steeds sterkere mate ook het fysieke werk.

Lagelonenlanden verdwijnen doordat kennis zich over de gehele wereld verspreid. Iedereen krijgt kansen.

We gaan minder werken, werk wordt meer verdeeld over de mensen.

Het afschaffen van cash geld in de ontwikkelde landen (en niet lang daarna ook in de rest van de wereld).

De aandelenbeurzen worden hervormd. Anoniem aandeelhouderschap verdwijnt: eigenaren ('aandeelhouders') worden openbaar gepubliceerd en kunnen aansprakelijk worden gehouden voor de activiteiten van 'hun' bedrijven. Het betekent een integratie met Equity Based Crowd Funding (in het volgende artikel meer over crowd funding).

Wonen & urban planning

Kantoren verdwijnen, worden letterlijk massaal afgebroken of omgebouwd tot creatieve meetingcenters of woningen.

Winkels, winkelruiten en -puien gaan voor een groot deel verdwijnen. Voorraden zijn verdwenen. NIemand gaat meer slepen met producten over straat, alles wordt bezorgd.

Buitenreclame wordt verboden doordat het bestaansrecht is vervallen: reclame is niet meer nodig voor het doen van business. Bovendien wil het volk een mooie stad in plaats een stad met billboards.

We zijn nog zelden op het werk, en dat werk ligt steed vaker op grotere afstand van de plek waar we wonen.

Mensen leven steeds meer in het moment, trekken zich minder aan van agenda, planning of horloges.

Ouders spenderen meer tijd met hun kinderen.

Educatie

Kinderen nemen deel in internationale lesprogramma's met virtuele leraren. Alle programma's zijn volledig gepersonaliseerd, en ook coaching en sturing van de kinderen wordt door deze virtuele leraren afgehandeld. Alleen typische folkore dingen, lokale tradities, krijgen ze nog mee van een lokale 'school', een min of meer centrale plek die niet meer lijkt op scholen van nu, waar zij nog slechts enkele uren per dag verblijven. Kinderen zijn veel vaker thuis dan nu.

Alle kinderen ter wereld van tien jaar spreken vloeiend Engels maar ook verschillende andere wereldtalen, geleerd van virtuele leraren en geoefend met vriendjes over de hele wereld.

Het afschaffen van het leren lezen durven we tot 2035 nog niet aan, maar progressievelingen sturen daar wel op aan.

Het leren (hand)schrijven komt voor het eerst discussie, nadat ook het uitgebreid leren rekenen al was gesneuveld.

Sport & gezondheid

Holografische sportscholen met virtual personal trainers die naast je staan en je motiveren.

Microchips die continue de exacte fysieke toestand van ons lichaam meten: vitaminen, mineralen, zuurstof etc. Uitleesbaar via een draadloosprotocol. In een later stadium ook emotionele toestand (chemische verandering). Dit zal het bewustzijn van het lichaam enorm vergroten.

We meten ook belasting en belastbaarheid van een lichaam, en kunnen daarmee aangeven wanneer iemand over z'n grenzen gaat, of juist nog wat extra belasting kan gebruiken (= training).

Buitensport met holo-teachers of projecties in brillen in Google Glasses 7.0.

Kinderen worden niet meer gedwongen in schoolbankjes te zitten, zodat beweging voor hen normaal blijft. Generaties tussen 1874 (invoering van de leerplicht) en 2035 zullen worden gezien als 'zielig' of zelfs 'getraumatiseerd' door school. Obsitas is totaal verdwenen.

Marketing & merken

De 5P's worden volledig persoonlijk: personal price (via je negotiation agent), personal product (3d printing), personal promotie (merken worden luisterkampioenen en empathisch door middel van chatbots), personal place (altijd op de plek waar jij het wilt) en persoonlijke personeel (weer die chatbots)

Coaching brands, merken die zijn gespecialiseerd in één domein, zoals reizen, kinderen of dansen of muziek, nemen het roer over van generalisten (zoals Google). Deze merken zijn veel sterker dan de merken die we vandaag de dag kennen. Dus ook sterker dan Apple, Coca Cola en Google.

Rechtsysteem

Auteursrechten worden alleen nog internationaal afgerekend. Er is één netwerkorganisatie die dit wereldwijd gaat regelen.

Computerrechtspraak beginnen we normaal te vinden.

Introductie van een framework voor een wereldwijd rechtsysteem, de basis voor een wereldwijde rechtsspraak

2035 - 2050

Dit is werkelijk roboworld: overal robots. Hoewel er technisch nu al veel mogelijk is en we voortdurend prachtige filmpjes zien van robots in onderzoeksinstituten, kunnen robots zich alleen autonoom door de maatschappij bewegen als ze ook echt net zo slim zijn als mensen anders gaat het namelijk gruwelijk mis met aansprakelijkheid.

Om een voorbeeldje te noemen: wat als jouw Google Car met snelheid een kruispunt nadert waarbij een aanrijding met een levend wezen oververmijdelijk is, en hij moet kiezen tussen jouw oma van 70 en een onbekend meisje? Hoe wil je dat gaan programmeren? Je weet het zelf al niet eens. En als het uit jouw persoonlijke waardestelsel gehaald had kunnen worden, wie is dan verantwoordelijk voor de beslissing? En dat is dan nog ethisch. Dan hebben we nog niet eens over de laatste informatie die je auto gebruikt vanaf het internet die wellicht niet helemaal klopte. Wie is verantwoordelijk voor de gewonden en doden? Willen mensen verantwoordelijk zijn voor de actie die hun technologie zelfstandig veroorzaakt (zoals je verantwoordelijk bent voor je kinderen?). En als het verhaalbaar is op de fabrikant: welke normen en waarden worden er gehanteerd (volgens wel rechtssysteem)?

Het lijstje met problemen die domme autonome robots kunnen veroorzaken is oneindig. Stel dat de tamme rat van je buurjongen is ontsnapt, ziet je humanoide robot dat dan meteen, vangt ie m liefdevol en brengt hem terug naar je buurjongen, of gaat ie in verdelgingsmode? Groot leed, klein leed, het leed is niet te overzien als we robots zouden los laten die niet minimaal net zo slim zijn als mensen.

Naast robots zien we in deze periode steeds meer alledagelijkse toepassingen van quantumtechnologie die de wereld pas echt veranderen na 2050.

Robots, robots, robots

Robots everywhere: van microscopisch klein tot megagroot: robots worden commodity. Ze doen alles voor ons, onderhouden zichzelf, repareren zichzelf en elkaar en ook het ontwerpen van betere versies gaat totaal automatisch.

Robots nemen stap voor stap ál het herhaaldelijke, fysieke werk over.

Robotprinters: 3D-printers die direct functionerende robots printen (robots maken robots). Nog leuker: robots die robots printen die robots printen.

Robobouw: Nieuwe gebouwen worden na het specificeren zo goed als geautomatiseerd ook vervaardigd. Robots kunnen huizen afbreken en vervolgens elders weer opbouwen. Maar ook een woning ergens midden in the bush, onder water of in de woestijn wordt ongelofelijk snel gerealiseerd.

Humanoide robots in de (bejaarden)zorg, als 24/7 personal sporttrainer of in de beveiliging. Een jongetje ergens in Nevada die gek is op tennis kan 24 uur per dag met zijn humanoid trainer oefenen. Tegen 2050 kan je zelfs trainen met een heel humanoid voetbal team. Je kan dan zelfs tegen een team per precies dezelfde strategie spelen, en kijken of jij het beter doet tegen dit team dan je vriendjes.

Humanoide robots gaan voor ons koken. Vlak voordat we thuis komen (of honger krijgen) worden de groenten vers uit de tuin gehaald, aangevuld met voedingsmiddelen die just-in-time uit de gehele wereld aangeleverd worden. Verser dan dit kan niet!

Robocops: humanoide robots nemen rollen in voor handhaving van de openbare orde, politie, douane en marechaussee.

Aan de einde van deze periode wint een humanoid voetbalteam van een menselijke topteam.

Sport & gezondheid

Door (opvolgers van) quantumtechnologie kunnen we de energieën in mensen meten, dit vergelijken met anderen, en indien nodig, gebruik makend van oude wijsheden en ondersteund door nieuwe wetenschappelijke inzichten, de balans in een persoon herstellen. Hierdoor blijft mensen in top conditie, en net zo vitaal als kinderen. Het enige dat afneemt is het zelf-herstellend vermogen en de hoeveelheid energie, maar is geen reden waarom we op 80 jarige leeftijd geen marathon zouden kunnen lopen.

Economie, marketing & merken

Productiviteit explodeert, we hoeven steeds minder te werken, we gaan minder werken. Mensen gaan leuke dingen doen met hun tijd, en kunnen ook reizen (en dus ook geld uitgeven).

Bedrijven worden netwerkorganisaties, rechtspersonen nieuwe stijl, maar met niemand meer in dienst. Mensen die bijdragen delen mee in het risico van projecten, producten en diensten.

Stapsgewijs koppelen we alle valuta wereldwijd, langzaam groeiend naar één nieuwe 'munt'eenheid.

Advertising is geworden tot een lachwekkend primitief verschijnsel uit de 20e eeuw (o ja, en even nog in het begin van deze eeuw).

Transformational brands: merken die een totale ommekeer kunnen begeleiden in jouw leven door een reeks experiences te selecteren en/of the ensceneren die je zelf nooit had kunnen bedenken. Ik heb het hier niet over Disney, of over een experience shopping-middagje, zelfs geen transformational weekend, dit gaat heel wat verder. Het gaat hier om honderden, misschien wel duizenden of tienduizenden ervaringen in fysieke, virtuele of gecombineerde werelden. De duur van de ervaring waaraan we zullen worden blootgesteld zal variëren. Soms één seconde, bijvoorbeeld een treffende opmerking die echt inslaat, tot zeer heftige ervaringen die dagen kunnen duren. Voorbeelden daarvan zijn nu te vinden in niet-westerse culturen zoals het voor dagen lang begraven te worden in het volkomen donker, met minimaal lucht. Dit zijn life changing experiences... Maar voor wie is het geschikt op welke moment? Dit soort merken ontstaan tussen 2035 en 2050 maar worden pas echt sterk in de tweede helft van deze eeuw. Sterker dan kerken, de sterkste merken tot nu toe, ooit zijn geweest.

2050-2100

Economie

Productiviteit van mensen wordt verwaarloosbaar vergeleken met (netwerken van) computers en robots. Alleen op het gebied van lichaamswerk (massages e.d.) , kunst en hospitality (de gastvrouw e.d.) blijven mensen superieur. Ook natuurwerk, intuitief omgaan met dieren, is typisch iets voor mensen.

Society-balancing vervangt geld: van alle mensen op de aarde wordt verlangd dat ze een bijdrage leveren aan de global society die is ontstaan, en ze mogen er ook iets terug voor verwachten. Mensen met veel kennis en vaardigheden past geen macht en veel geld, maar juist wijsheid en nederigheid.

Computers regelen het beheer van de aarde in balans met het welbevinden van de mensheid. Mensen accepteren dat ze (veel) minder slim zijn dan computers. Vergelijk het gerust met het uitleggen van quantum mechanica aan een goudvis.

China & India als grootste economiën van de wereld. Nederland steeds verder afzakkend, van plaats 17 nu, naar 61 dan, zelfs achter Uganda en Kazachstan. Het zijn overigens maar regionale cijfers, we zullen ons veel meer verbonden voelen met het grote geheel.

Alle mensen op aarde krijgen een vergelijkbaar economisch welzijn.

Infrastructuur

Autonoom vervoer verdwijnt in de grond als een soort buizenpost. We zullen (bijna) vanuit ons huis direct kunnen instappen en met snelheden van duizenden kilometers per uur door de aarde zoeven. Als gevolg verdwijnen autos en treinen tegen het eind van deze eeuw. Rijbewijzen zijn niet meer nodig, licenties om techniek te verdienen in het algemeen ook.

We laten robots waterleidingen aanleggen in de hele wereld door pijpen uit zee te trekken naar alle plekken waar het nodig is. Zoutwater naar zoetwater omzetten wordt even tussendoor geregeld.

Disaster-proof living: We gaan niet proberen de natuur tegen te houden, met kracht te verzetten, maar juist meebuigen. Zo proberen we niet het water tegen te houden met dijken, maar leven, in het geval van Nederland, op floating land, dat gewoon omhoog gaat als de zeespiegel stijgt.

Robots kunnen voorheen slecht bewoonbare gebieden, zoals woestijnen in no time, leefbaar maken.

Mens zijn

We spenderen veel tijd aan elkaar en aan creatie. Het leven wordt één groot spel!

Mensen zijn in staat tot uitzonderlijke dingen die nu nog alleen zijn voor behouden aan autist-savants, zoals het oneindig reproduceren van het getal pi, een val van honderden spelden tellen of andere buitengewone vaardigheden zoals een fotografisch geheugen, exceptioneel veel namen kunnen onthouden, zeer muzikaal talent, zonder eten leven, heel lang onder water zwemmen zonder lucht of dagen begraven worden onder de grond en gewoon overleven. Zelfs alle talen van de wereld spreken.

Onze focus gaat meer naar onze buik i.p.v. ons hoofd (minder denken, meer voelen), balans vanuit ons hart (klinkt vaag, maar is straks gewoon meetbaar). Oude volkswijsheden krijgen weer betekenis 'iets op je lever hebben', 'achter je ellebogen', 'iets is moeilijk te verten', maar nu op een wetenschappelijke manier.

Microskin: één van de belangrijkste uitvindingen van de mens, kleding, wordt vervangen door een soort kunstvacht die reageert op warmte en koud en er altijd voor zorgt dat onze huid in balans is. Dit zit als een soort tweede huid om ons heen, laat zonlicht door indien onze huid dat nodig heeft, is transparent als we dat willen en niet als we dat niet willen. Als gevolg lopen we steeds vaker (bijna) naakt.

Het begrip 'privacy' staat nog alleen maar in de geschiedenis boekjes: we hebben niets meer te verbergen.

Aangroei van verloren ledematen of andere onderdelen van ons lijf.

Belangrijke ziektes als kanker en hart-en vaatziektes zijn verdwenen

We worden steeds ouder, gemiddeld ouder dan 100, steeds minder ziektes per levensjaar

Drastische daling van de wereldbevolking door voortgaande economische vooruitgang, en nieuwe vorm van populatiebalancering (het voert te ver om hier erop in te gaan)

Tegen het einde van de eeuw wonen we bijna allemaal rond de evenaar en bezoeken we regelmatig de andere delen van de wereld.

Wonen

De-urbanisatie: mensen trekken uit de steden naar het platteland om te leven in balans met de natuur, maar nog wel met alle gemakken van de techniek.

Steden worden plekken om samen te komen, in plaats van woon of -werkplekken. Ze verliezen langzaamaan hun hoge gebouwen, buitenwijken maken plaats voor (wilde) parken, en we krijgen grote pleinen terug. De nadruk komt te liggen op schoonheid en ruimte in het stadsontwerp.

Culturele integratie

We krijgen een ander perspectief op leven, verliezen de angst voor de dood. Uberhaupt steeds minder angsten, ook onbewuste angsten. In die zin zien we integratie met sommige Aziatische culturen. Er ontstaat een hele softe maatschappij (vanuit ons huidige westerse perspectief).

Criminelen worden niet meer gestraft, maar ondergaan een transformatie (het is nu al wetenschappelijk bewezen dat dit veel beter is dan opsluiting, maar dit is maatschappelijk nog absoluut niet geaccepteerd).

Langzaam gaan we naar één wereldtaal, rijker dan elke taal die we ooit gehad hebben. Mensen kunnen probleemloos alle klanken met hun mond maken (we leren dit alleen maar af doordat we niet al onze spieren gebruiken in onze kaak, maar elke baby kan in principe alle talen leren, en ook alle klanken maken).

Alle wijsheden van alle culturen versmelten.

Oorlogen verdwijnen en ontstaat vrede, rust, kalmte. De robocops staan weg te roesten.

Lezen en schrijven beginnen te horen tot de oude ambachten. Een virtual teacher kan je nog 'Oud-Hollands leren schrijven, voor mensen die dat leuk vinden.

Genieten van het menselijk bestaan

Iedereen kan zichzelf zijn.

Remancipatie: we erkennen en waarderen de fundamentele verschillen tussen mannen en vrouwen: niet gelijk, wel gelijkwaardig.

Paranormale vaardigheden zijn (weer) 'normaal' en zijn ver ontwikkeld bij iedereen. Het wordt een uitdaging om ermee te spelen.

We zijn creatiever dan ooit.

We zijn gezonder dan ooit.

We zijn slimmer dan ooit.

We zijn wijzer dan ooit.

We zijn gelukkiger dan ooit.

Dit is in een notedop de start van Utopia in 2050, de wereld van http://www.erwinvanlun.com/ww/trends/future_2050_pamper_planet/">Pamper Planet, de werktitel van m'n volgende boek.

De wereld verandert echter in stapjes. Hoe mooi sommige dingen ook klinken, er zijn vooral ook heel veel http://www.marketingfacts.nl/berichten/trends-tot-2100-deel-4-de-remmende-factor/">dingen die ons tegenhouden, met de mens als voornaamste factor. Er kunnen misschien nog wat heftige dingen plaatsvinden, echt serieuze natuurrampen, bijvoorbeeld een reeks http://nl.wikipedia.org/wiki/Supervulkaan ">supervulkaan-uitbarstingen, waarbij 2 miljard mensen overlijden, of de beter georganiseerde terroristisch aanvallen, maar als de schade dan is opgeruimd, dan zetten de trends vrolijk door (nog sterker: als het verleden versneld wordt opgeruimd, kunnen we versneld de toekomst in). Het zijn lange termijn trends, ze kunnen wel tegen een stootje.

Het is voor het eerst dat ik mijn gedachtes over Pamper Planet zo uitgebeid en gestructueerd beschrijf. Ben heel benieuwd naar jullie reacties!

Eerder in deze serie

Credits afbeelding: AlicePopkorn (CC)

# data[].attributes.attachment_link.description
Via gadgets en robots terug naar de natuur Hoe verandert de wereld tussen 2020 en 2100? Een wereld waarin het internet van nu een lachertje is, zoals we nu terugkijken op de eerste T-Fords (" You can have any colour as long as it's black").

# data[].attributes.attachment_link.title
Digital humans that look just like us | Doug Roble

# data[].attributes.headline
Oefenen met de toekomst, Ruimtelijke Verkenning 2019

# data[].attributes.subject
Oefenen met de toekomst, Ruimtelijke Verkenning 2019

# data[].attributes.body
PBL

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Omgaan met onzekerheid met behulp van scenario's

De toekomst is met grote onzekerheid omgeven. Dat geldt zeker voor een terrein als stedelijke ontwikkeling, infrastructuur en mobiliteit, waar veel complexe vragen samenkomen - bekende vragen, zoals waar in stedelijke regio's moet worden gebouwd, maar ook nieuwe vragen, zoals hoe virtual of augmented reality de beleving van de stedelijke ruimte gaat beïnvloeden, en of de zelfrijdende auto een verbeterde auto of een heel nieuw soort voertuig zal zijn.

Beleidsmakers zullen zich tot die onzekerheid moeten verhouden. In Oefenen met de toekomst presenteert het PBL 4 scenario's: Bubbelstad, Groenrijk, Beursplein en Eigenwijk. In elk van deze toekomsten verschillen niet alleen de mogelijke ontwikkelingen, maar ook de opvattingen daarover. Beleidsmakers kunnen de scenario's gebruiken om inzicht te krijgen in belangrijke ontwikkelingen op het gebied van stedelijke ontwikkeling, infrastructuur en mobiliteit (en de relaties daartussen), in alternatieve benaderingen van bestaande beleidsvraagstukken, en in nieuwe vraagstukken.

Aan de slag met de scenario's

De Ruimtelijke Verkenning 2019 eindigt niet met deze publicatie. Integendeel, de reflectie en gedachtewisseling die we met de scenario's beogen, komt het best tot stand als de relevante partijen zelf aan de slag gaan met deze toekomstverkenning. Daarom biedt Oefenen met de toekomst naast een beknopte impressie van de toekomstbeelden (de situatie in 2049) en de scenarioverhalen (de weg ernaartoe) een vingeroefening met 6 actuele beleidsthema's: nabijheid; wonen; smart mobility; toegankelijkheid en uitsluiting; virtualisering, robotisering en dataficatie; en sturing en geldstromen. Deze 6 voorbeelden laten zien hoe beleidsmakers en strategen de scenario's kunnen gebruiken om deze kwesties te bekijken vanuit een langetermijnperspectief.

De publicatie geeft tot slot een kort inkijkje in hoe de scenario's tot stand zijn gekomen. Een verdiepend rapport gaat hierop dieper in. Dat rapport biedt bovendien een uitgebreid overzicht van de kenmerken van de 4 toekomstbeelden en de volledige versie van de scenarioverhalen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Oefenen met de toekomst, Ruimtelijke Verkenning 2019

# data[].attributes.attachment_link.description
De toekomst is met grote onzekerheid omgeven. Dat geldt zeker voor een terrein als stedelijke ontwikkeling, infrastructuur en mobiliteit, waar veel complexe vragen samenkomen - bekende vragen, zoals waar in stedelijke regio's moet worden gebouwd, maar ook nieuwe vragen, zoals hoe virtual of augmented reality de beleving van de stedelijke ruimte gaat beïnvloeden, en of de zelfrijdende auto een verbeterde auto of een heel nieuw soort voertuig zal zijn.

# data[].attributes.attachment_link.description
De Nederlandse agrifoodsector heeft een aantal sterke troeven in huis. We zijn internationaal marktleider, hebben een sterke, innovatieve en hoogproductieve sector, met een zeer efficiënte logistiek en verwerking. We hebben de beste kennisinstellingen ter wereld en de publiek-private samenwerking tussen bedrijfsleven, kennisinstellingen en overheden zit ons in de genen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In het Missiegedreven Innovatiebeleid en binnen de Topsectoren staan vier maatschappelijke thema's centraal. Landbouw, water & voedsel; gezondheid & zorg; energietransitie & duurzaamheid en veiligheid. Nederland kan op deze terreinen zorgen voor oplossingen bij wereldwijde uitdagingen. Daarmee zijn deze thema's niet alleen belangrijk voor vernieuwing, ze zijn ook belangrijk voor onze toekomstige samenleving en economie.

Voor het thema Landbouw, Water, Voedsel (LWV) zijn door de samenwerkende ministeries van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, Infrastructuur & Water en het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport in samenspraak met onder meer de Topsectoren zes missies opgesteld. Deze missies zijn onderdelen van de Kennis en Innovatie Agenda (KIA) Landbouw, Water, Voedsel van de samenwerkende Topsectoren en de gerelateerde innovatiemiddelen. Onder elke missie kunnen één of meerdere meerjarige missiegedreven innovatieprogramma's komen. Onder elk programma kunnen meerdere deelprogramma's/projecten komen. Hierbij de uitwerking op een rij voor de Missie Landbouw, Water en Voedsel

1. Missies en kennis- en innovatieopgaven 2020 - 2023
a. Kringlooplandbouw
b. Klimaatneutrale landbouw en voedselproductie
c. Klimaatbestendig landelijk en stedelijk gebied
d. Gewaardeerd, gezond en veilig voedsel
e. Duurzame Noordzee, oceanen en binnenwateren
f. Nederland is en blijf de best beschermde delta ter wereld, ook na 2100

2. Crossovers
a. Sleuteltechnologieën
b. Energietransitie en Duurzaamheid
c. Gezondheid en zorg
d. Veiligheid

3. Valorisatie

4. Human Capital

5. Internationalisering

6. Organisatie en werkwijze

7. Instrumenten en financiering
1. NWO-propositie topsectoren
2. NWO-cofinanciering departementen
3. Inzet TO2
4. PPS-toeslag
5. Valorisatie (MIT, TTO, etc)
6. Regio (incl. EFRO, Interreg en POP)
7. EU (Horizon Europe)

Wat betekent dit voor de samenwerking van de verschillende groepen en teams? Het reguliere programmeringsproces voor 2020 van de TKI's wordt zoveel mogelijk gericht op de nieuwe KIA Landbouw, Water, Voedsel. De uitvoering en invulling blijft de verantwoordelijkheid van de TKI van de Topsectoren.

Stuurgroep KIA LWV

Formele opdrachtgever voor de KIA

Topteams en TKI-besturen

Leveren input plus besluitvorming over de thematische KIA

Thematrekkers A&F, T&U, Water

Leveren input t.b.v. KIA / meerjarige programma's

Klankbordgroepen (A&F), themateams (T&U)

Worden uitgenodigd voor de sessies rond de
meerjarige programma's

PPS-consortia, onderzoekers, bedrijven, beleidsmedewerkers, NGO's, regio's

Worden uitgenodigd voor de sessies rond de
meerjarige programma's

Bron: topsector water

# data[].attributes.attachment_link.title
Werken in de Missie Landbouw, Water en Voedsel

# data[].attributes.attachment_link.description
In het Missiegedreven Innovatiebeleid en binnen de Topsectoren staan vier maatschappelijke thema's centraal. Landbouw, water & voedsel; gezondheid & zorg; energietransitie & duurzaamheid en veiligheid. Nederland kan op deze terreinen zorgen voor oplossingen bij wereldwijde uitdagingen. Daarmee zijn deze thema's niet alleen belangrijk voor vernieuwing, ze zijn ook belangrijk voor onze toekomstige samenleving en economie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
But unlike many of today's tech disruptions - from smartphones to social media - this one is less about consumer convenience or entertainment than about something far more pressing: our collective survival. The reality is that we have to quickly and efficiently bring farming from the industrial age into the digital one.

In this respect, booming investor interest in agtech should hardly come as a surprise. Market potential is nearly limitless precisely because our appetites are too. We all need to eat, and our population is rapidly growing.

Doomsday predictions about not being able to feed the world have been around since the days of Thomas Malthus, and it's not my intent to deliver any more here. But it's critical to note that growing enough food will be no small task in the years ahead, and that the kind of agriculture practised today - reliant on industrial-era concepts of land use and productivity - isn't poised to get us there.

This is where digital technology has a critical role to play. I'm not talking about developing new, synthetic chemicals to apply to fields, or building ever larger corporate farms. At its core, agtech is about using advanced monitoring and data analysis to do more with less - to find ways to increase yields without burdening already overtaxed resources such as land and water.

Right now, a cross-section of technologies and disciplines - from sensors, artificial intelligence and big data to biotech and robotics - are being used by progressive startups to boost global food supplies. For example, Hortau systems is increasing watering efficiency through smart monitoring, which in turn increases plant yield. Phytech is optimizing crop production with its "Plant Internet of Things" - smart devices in fields that send simple colour-coded alerts to smartphones with recommendations and warnings. Meanwhile, the Israeli-based CropX uses hardware and software to measure soil moisture, conductivity and temperature, allowing farmers to save water.

I can't stress this enough: this disruption is so unique precisely because it's utterly necessary. Unlike Apple's continuous need to convince consumers to purchase new products via planned obsolescence, the agtech market will grow organically (indeed, exponentially) over time, giving early entrants an edge and access to an ever-increasing customer base.

Apart from the pressing need to keep us fed, agtech addresses another crucial pain point: keeping farming viable for the next generation of people who grow our food.

Farmers have never been shy about embracing new technologies - the wheel, tractors and chemical compounds in fertilizers a just few that have made a world of difference through the centuries. Yet a yawning tech gap in farming has emerged in recent decades, with real-life consequences. In our approaches to land management, resource use, labour, transportation and more, we're firmly stuck in an outdated industrial model - emphasizing large-scale farms and massive output at all costs, while ignoring externalities from environmental impact to financial repercussions and human tolls.

All of which is to say: our current methods of commercial farming got us to where we are, but the way we farm now isn't sustainable for the planet, for individuals or for societies long-term. But agtech is already playing a role here to reduce loss and overhead while adding more predictability, and profit, to the job.

Aside from these pull factors, there's a critical push factor behind the agtech boom: consumer demand for cleaner food. Amazon's recent acquisition of Whole Foods is a clear sign that big business is responding to consumer interests in natural food. Even Walmart has gotten into the organics game, and is now one of the biggest organic grocers in North America. Indeed, demand is so high that we have trouble growing enough: less than 1% of domestic farmland is currently certified organic, and Americans are spending $1 billion a year to import organic foods.

Technology will need to fill the gap.

To trace food, ripe.io's technology maps its journey from field to shop shelves, so that retailers, chefs and consumers know their purchases are truly sustainable. My own company, Terramera, is developing natural, "plant-intelligence" pest control to increase yields without resorting to chemical pesticides. On the vertical farming front, Mirai is using LED lighting and automation to stack farming plots indoors, maximizing every square foot for output and minimizing hands-on labour.

There's one difference between the agtech revolution and the many tech disruptions that have preceded it: most of us won't actually notice it's happening. The digitization of agriculture is necessary simply to maintain the status quo. If we want to continue to go shopping - to continue filling our baskets with healthy, affordable food - we need to fundamentally rethink how we do agriculture. Behind the scenes, a radical shift is needed to retool our food systems and make the most of what we have for a growing population. Failing that, the average trip to buy food may soon be anything but.
Karn Manhas (@karnmanhas) is the founder of Terramera, which focuses on using technology to grow affordable, clean food for everyone.
The views expressed in this article are those of the author alone and not the World Economic Forum.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why the agtech boom isn't your typical tech disruption

# data[].attributes.attachment_link.description
But unlike many of today's tech disruptions - from smartphones to social media - this one is less about consumer convenience or entertainment than about something far more pressing: our collective survival. The reality is that we have to quickly and efficiently bring farming from the industrial age into the digital one.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gepubliceerd op: 14 april 2017

Als jij één beeld moet associëren met de Nederlandse landbouw: zie je dan een boer op een tractor zitten of een drone door de lucht vliegen? De agrarische sector verandert snel. Het AgriFoodTech Platform zorgt dat je op de hoogte blijft van alle ontwikkelingen op het gebied van 'Agtech'.

'Agtech' is een begrip dat is komen overwaaien uit Silicon Valley en refereert aan de combinatie van landbouw en 'nieuwe' technologie in de breedste zin. Het gaat over smart farming, software ontwikkeling, big data, sensor technologie en keteninnovatie. Eigenlijk een variant op het begrip: AgriFoodTech.

Tech & AgriFood

Wereldwijd werken universiteiten, startups, het bedrijfsleven en de agrifood-sector samen om de sector te transformeren. In Amerika is de Washington State University een van de koplopers op dit gebied. Gezien de kracht en de ervaring van de regio in technologie en ruimtevaart is Washington een natuurlijke incubator voor AgriFoodTech.

Het mechaniseren en automatiseren van landbouwactiviteiten heeft prioriteit. Dat stelt Qin Zhang, director van WSU's Center for Precision en Automated Agricultural Systems. Bijvoorbeeld door een robotarm te creëren die appels en peren plukt en het inzetten van drones om beeldmateriaal van gewassen te verzamelen, om stelende vogels af te schrikken en andere arbeidsintensieve taken over te nemen. Die ontwikkelingen worden steeds belangrijker. "Om genoeg voedsel te produceren om de wereldbevolking te voeden, blijft een uitdaging," zei Zhang in een artikel van GeekWire. Hij sprak verder over het grote verschil tussen vroeger en nu: "Vroeger waren er erg veel boeren. Toch hadden zij al moeite om één extra persoon te voeden. Nu kan een boer honderden monden voeden. Wat het verschil is? Technologie natuurlijk."

Financiering

Een van de hardnekkige obstakels op het gebied van AgriFoodTech onderzoek en innovatie is de financiering van de projecten, stelt Zhang. In gebieden zoals gezondheidszorg, defensie en de auto-industrie is er veel vraag naar nieuwe technologie en zijn de financiële middelen aanwezig om die technologie te betalen. In de landbouw is dat niet het geval. Als gevolg daarvan onderzoeken wetenschappers of technologie die is ontwikkeld voor andere sectoren aan te passen is aan de landbouw. Door technologie te lenen, blijven de kosten lager en neemt de slagingskans toe. Het gebruik van drones is daar een goed voorbeeld van!

# data[].attributes.attachment_link.title
Landbouw 3.0: Hoe onderzoekers met de kracht van robots en drones de sector willen veranderen - Agri Food Tech

# data[].attributes.attachment_link.description
Gepubliceerd op: 14 april 2017 Als jij één beeld moet associëren met de Nederlandse landbouw: zie je dan een boer op een tractor zitten of een drone door de lucht vliegen? De agrarische sector verandert snel. Het AgriFoodTech Platform zorgt dat je op de hoogte blijft van alle ontwikkelingen op het gebied van 'Agtech'.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gedurende twee dagen draait alles om nieuwe technologie voor de Agri & Food sector. Denk hierbij onder andere aan sensoren, drones, robots, big data, vision, LED verlichting, systeemontwerp & integratie, automatisering, verpakkingen, ICT en foodtechnologie. De innovaties binnen de Agri en Food sector volgen elkaar in een rap tempo op met als doel: de wereld blijvend van voedsel voorzien, schaarste aanpakken en inspelen op de veranderende voedselketen.
AgriFoodTech is het platform waar High Tech & ICT innovaties voor efficiënter, effectiever, duurzamer of zelfs anders produceren in de voedingsmiddelenindustrie, de landbouw en (glas)tuinbouw centraal staan.
Op 11 en 12 december 2019 brengt AgriFoodTech de topsectoren "High Tech Systemen & Materialen" samen met "Agri & Food en Tuinbouw en Uitgangsmaterialen". Met als doel om samen te komen tot nieuwe technologische oplossingen voor Agri & Food.
Zowel op de beursvloer als in het congres worden de laatste high tech en ICT innovaties, producten, diensten en (onderzoeks)projecten gepresenteerd
Onderstaande thema's worden dit jaar extra belicht:

The Food Factory of the future

Robots

Effectievere en efficientere machines

Big Data & ICT

Analysetechniek

Onderwijs en Start-ups

# data[].attributes.attachment_link.description
Gedurende twee dagen draait alles om nieuwe technologie voor de Agri & Food sector. Denk hierbij onder andere aan sensoren, drones, robots, big data, vision, LED verlichting, systeemontwerp & integratie, automatisering, verpakkingen, ICT en foodtechnologie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Editor's Note: Seana Day is a Partner at Better Food Ventures and The Mixing Bowl, with 15 years of finance, M&A and technology experience. She is the author of the 2019 Agtech Landscape and Livestock Tech Landscape . Seana now lives in Turlock, the heart of California's Ag land.
As many of you may know, I have been tracking the majority of agtech startups for close to five years. With this release of the 2019 AgTech Landscape, I am now tracking over 1,600 startups.

It's been a wild ride watching the agtech landscape explode these past five years. We have seen the rise of in-field sensors and technologies like drones become commodities; the move from sensing for in-field data to correlating and analyzing data for insights that can be rolled up into farm management systems; the emergence of better farm business management tools; acknowledgement of the need to connect "ag" to "food"; and the rise of new, disruptive marketplaces connecting the seed-to-store value chain. It's an understatement to say that the agtech landscape is developing and maturing rapidly.

Here's a brief background on the landscape before I dig into my key takeaways below:

Landscape Map Background

1. This is heatmap more than a comprehensive list. I would suggest you use the landscape as I do, as a tool to provide perspective on where activity is (or is not) and recognize some of the noteworthy companies in particular sub-sectors of AgTech. The goal of the landscape is not to exhaust your eyes with a comprehensive list of all of the AgTech startups and companies.

2. Focus on IT for ag: The landscape focuses predominantly on digital and Information technology-related technologies, corresponding to my experience and that of my colleagues at Better Food Ventures and The Mixing Bowl.

3. AgTech: seed through supply chain. My colleague Brita Rosenheim and I call part of the supply chain "the messy middle of food" where agtech meets foodtech, and that's included here alongside farmtech.

4. Focus on crops and outdoor agriculture: This market map does not include livestock-related technologies, including aquaculture, or indoor farming as I need to stay focused on the wealth of innovations for the outdoor crop farming world. (Watch out for the next Indoor AgTech Landscape from my colleague Michael Rose soon).

Key Takeaways 2019 AgTech Landscape

Post-Harvest technologies gather steam: In previous years, this landscape was a more equal division between "In-field" and "Post-harvest" startups, but now we're seeing more startups - close to two-thirds - focusing on the post-harvest space.

Of course, the in-field space is still growing, particularly in some areas. For example, this year I created a new category for startups related to bees and pollinators called "Insect Sensing/Monitoring." We have also added a category of "Labor Management" as we see technology springing up to address the acute challenges in the specialty crop sector with next-gen companies like Pago, Ganaz and HY improving the finding, keeping and managing of agriculture labor forces.

An important driver of this broader activity in agtech is a shift from "farming to maximize yield" to "farming to maximize profit" by looking at farming operations, not just precision ag. Abundant production in key commodities like grains and dairy have caused prices to drop and therefore producers seek ways to make farming operations more efficient.

Correspondingly, we are sensing a greater or renewed interest in farm management systems that link farming operations (digital agronomy) more tightly with farm business/finance operations to cut costs, identify new or lost revenue streams, or look more holistically at their true cost of production by seeking new data-driven financing options, for example. Producers need better linkages between the systems tracking the activity in the field and their financial systems, not just the cost of what producers are doing in the field. Existing companies like Conservis, Granular (part of Corteva), EFC Systems, and AgDNA are all taking steps to bridge the farm business data gap.

"Digital Marketplaces" are making it possible for farmers to buy inputs directly or rent/lease equipment (i.e., "Uber for tractors"). Much of this digital marketplace or "collaborative commerce" action is happening in developing economies where the spread of connected digital devices among farmers is improving access, although there are key players in the US such as Farmers Business Network.

Drivers of the growth in "post-harvest" innovation could be attributed to increased focus on the often overlooked "first mile" of food logistics and transport after the farmgate to the packer, shipper or processor. This segment includes logistics, sensing and analytics technologies that can be applied at the point of harvest through to the packer, shipper or processor.

This "Messy Middle of Food" could be drastically improved and through better integration of on-farm activity with post-harvest activity (like logistics, freshness monitoring, and processing) there may be ways for food producers to reduce waste, improve profitability, monitor quality, or develop new value-add opportunities.

Investment to Midstream Technologies, as AgFunder calls them in their funding reports, increased 44% to $852 million in 2018, and while that's the fourth biggest upstream category, it's far behind the "last-mile" consumer-focused startups where more than $8 billion of funding went in 2018.

When you consider that food waste is a $1 trillion question - and that food delivery apps might be exacerbating it (plus plastic packaging) - funding can often seem misaligned with where innovation is needed.

The desire for better tracking, transparency and security in our food system is also driving innovation. Data transparency will provide the linking mechanism in the previously mentioned drivers and also address the desire for food companies to tell consumers about the provenance of their products.

I would be remiss not to mention the buzzword of "blockchain for food". I see this as a triggering technology that will wind its way- gradually- through the messy middle of food, driven in part by Walmart and IBM's Foodtrust. That said, the adoption curve feels farther on the horizon in agriculture than many might have you believe; not only will farmers and ranchers struggle with the cost/benefit of adoption of blockchain, but there's still a lot of work to be done to establish the basic data flows in agriculture operations. The data need to be in place first before we can start blocking and chaining it. The lack of adoption of open agriculture data standards has much of today's ag data siloed and is a key barrier to seeing greater tracking and tracing in the industry.

Value Chain Enablers: A second, big macro change you will see to the landscape in comparison to year's past is the horizontal band at the bottom for "Value Chain Enablers". Further to the above theme of a greater focus beyond the farm, I want to recognize that a growing number of ag technologies are enabling both "In-field" and "Post-harvest" to connect and create a fuller value chain.

A new area in this category is "Integrated Solutions" that are well-financed companies like Farmers Business Network, Benson Hill and Indigo Ag that aspire to turn supply chains into new value chains, creating greater linkages between farming and end food products, similarly for StellaApps and dairy in India. Looking forward, it is likely we will continue to see startups tackle the full stack of digital agriculture as they shorten supply chains and find ways to reallocate margin back to producers.

Looking Ahead at the 4 Cs: Consolidation, Big Companies, Collaboration & Conservation.

Consolidation: To put it bluntly, we have had too many AgTech point solutions funded and we can expect to see many go away or get consolidated. We have already seen this in AgFunder's 2018 funding report [ link ] where AgTech M&A activity picked up substantially in 2017 and 2018. This is particularly evidenced in the FarmTech segment with in-field hardware, sensor and imagery companies but it goes for other AgTech categories such as farm management systems as well. We will likely see more consolidation in the future, and although not always blockbuster outcomes for investors, an increased level of consolidation activity is generally a signal of a healthy ecosystem.

Big Companies: We have started to see some of the big companies, including technology companies, increasingly step into the agriculture space and fill gaps in infrastructure and offer scalable solutions: from IBM on the weather, analytics and cloud infrastructure side; Amazon with AWS for Ag; Microsoft with its FarmBeats IoT solution; the big companies are paying more attention to this sector than they have and we can expect they will continue.

It is also worth mentioning big food companies like Costo (with its chicken operation in Nebraska) or Walmart (with its dairy operation in Indiana) are making moves upstream in the production chain. It will be interesting to see if this trend continues.

Collaboration: A key theme that I have seen over four years in this space is a recognition of the need to collaborate more, whether that is between farmers or between big companies and startups. Maersk created the FoodTrack by Maersk accelerator program to collaborate more with and invest in startups. We have also seen an interesting pilot partnership between Conservis and Rabobank; companies like Land O Lakes and Mars looking for external sustainable dairy solutions; the Pork Council reaching out with its Manure Management Challenge; and the Sustainability Consortium showing the value of collaborative efforts. The same can be said within the emerging growth ecosystem where there is a realization among many that the one-stop-shop approach is difficult and costly; to stay relevant, some startups are finding value in partnerships and data interoperability.

Conservation: Whether we call it conservation or sustainability, an undeniable theme is that it is not going away-and the European AgriFood scene is leading the charge in many ways. The Europeans have already started to make a general mindshift to close the gap between agriculture and the rest of society to see what can be done to improve the impact of food production on the environment. The farming industry needs to do more to tell the stories of how farmers are acting as good stewards of the land, water and air, and the potential it has to do even more for the environment. It also needs to embrace new technologies that enable food producers to produce the data to quantify the sustainability benefits they are producing, Land O' Lakes' Truterra Insights is a good example.

I welcome your thoughts and reactions and look forward to following this exciting Agtech landscape together for the coming years.

# data[].attributes.attachment_link.title
AgTech Landscape 2019: 1,600+ Startups Innovating on the Farm and in the 'Messy Middle' - AgFunderNews

# data[].attributes.attachment_link.description
Editor's Note: Seana Day is a Partner at Better Food Ventures and The Mixing Bowl, with 15 years of finance, M&A and technology experience. She is the author of the 2019 Agtech Landscape and Livestock Tech Landscape . Seana now lives in Turlock, the heart of California's Ag land.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
It includes 3,000 AI-generated videos that were made using various publicly available algorithms.

The context: Over the past year, generative algorithms have become so good at synthesizing media that what they produce could soon become indistinguishable from reality. Experts are now racing to find better methods for detecting these so-called deepfakes, especially with the 2020 US presidential election approaching.

Deepfake drop: On Tuesday, Google an open-source database containing 3,000 original manipulated videos as part of its effort to accelerate the development of deepfake detection tools. It worked with 28 actors to record videos of them speaking, making common expressions, and doing mundane tasks. It then used publicly available deepfake algorithms to alter their faces.

State of the art: Earlier this month, Facebook that it would be releasing a similar database near the end of the year. In January, an academic team led by a researcher from the Technical University of Munich created one called FaceForensics++ by performing four common face manipulation methods on nearly 1,000 compiled YouTube videos. With each of these data sets, the idea is the same: to create a large corpus of examples that can help train and test automated detection tools.

Cat-and-mouse game: But once a detection method has been developed to exploit a flaw in a particular generation algorithm, the algorithm can easily be updated to correct for it. As a result, some experts are now trying to figure out detection methods that assume the perfection of synthetic images. Others that reining in deepfakes won't be accomplished through technical means alone: instead, it will also require social, political, and legal solutions to change the incentives encouraging their creation.
To have more stories like this delivered directly to your inbox, for our Webby-nominated AI newsletter The Algorithm. It's free.

# data[].attributes.attachment_link.title
Google has released a giant database of deepfakes to help fight deepfakes

# data[].attributes.attachment_link.description
It includes 3,000 AI-generated videos that were made using various publicly available algorithms. The context: Over the past year, generative algorithms have become so good at synthesizing media that what they produce could soon become indistinguishable from reality. Experts are now racing to find better methods for detecting these so-called deepfakes, especially with the 2020 US presidential election approaching.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Google just released a large database of deepfake videos so software engineers can work on ways to help identify them, often using artificial intelligence, but some argue that a technical fix isn't going to be enough to save us from the negative effects of deepfake videos.

It appears we're coming to a point where we will no longer be able to trust the videos we come across on the internet. As deep fakes get better and better, it will soon be impossible to tell the difference between a real video and a fraudulent one.

That's the future that involves deep fake deception. So how can we solve for it?

It's a monumental problem that will affect politics, pop culture, and even our private lives. Many in the tech world are working on utilizing artificial intelligence and machine learning to spot these fakes so videos will be verifiable, but a new report from nonprofit research firm Data and Society suggests this kind of technology won't save us from deep fakes.

The report argues that a technical fix to the deep fake problem is necessary, but it's also going to take social solutions to address it. Report authors Britt Paris and Joan Donovan write that deep fakes are just the most recent iteration of media manipulation.

"What coverage of this deepfake phenomenon often misses is that the 'truth' of audiovisual content has never been stable - truth is socially, politically, and culturally determined," the report reads.

Looking back in history, the report explains that photographic evidence has been "made admissible in courts on a case-by-case basis since the 1850s," with juries of the 19th century often preferring witness testimony. This demonstrates the public's distrust of new technology.

Moving forward to the use of video in court cases, the authors outline how police officers slowing a video of Rodney King being beaten by police during his trial in 1991 "made King's involuntary physical reactions to blows appear as if he were attempting to get up," which resulted in three officers being acquitted.

Images and videos have long been framed or manipulated in certain ways to influence public opinion. The report states that, outside the courtroom, you can clearly see how visual evidence plays a "key role" in how journalism is done.

"Within journalism, visual evidence plays a key role in the construction of public opinion and the arrangement of political power," the report reads. "Journalists also serve as experts in the politics of evidence, deciding how to frame media as representative of truth to the public."
We need more broad, sweeping changes in terms of how we interact with technology."
The authors outline multiple occasions in which journalists have deceptively used images to create a certain narrative that didn't accurately reflect the reality of what they were reporting on.

With deep fakes the emerging technology won't only affect public figures. A deep fake of someone you know might be created, spread on social media and ultimately become impossible to get rid of. The internet never forgets, the saying goes.

The authors argue that beyond technical solutions, society needs to work against the dissemination of deep fakes and reconsider how we approach life on the internet.

"The social solutions are multifaceted and would need to address the entrenched issues of systematic inequality online," Paris tells Inverse. "We need more broad, sweeping changes in terms of how we interact with technology."

Paris says that lawmakers, platforms and individuals need to recognize that certain groups are disproportionately targeted by harassment online and that they need to work to help improve this inherent problem, rather than just assuming a technical fix to a problem like deepfakes will solve everything. She explains that, oftentimes, these videos are used to reinforce things like misogyny and racism.

"Not a whole lot is happening at the platform level, and I think this is where we need to intervene," Paris says.

Mark Zuckerberg after testifying before Congress in April

In terms of what platforms can do, the authors suggest content moderators could be emboldened to create a "community that fosters pro-social values that go beyond profit motives" and that tech companies could "foster digital citizenship" by creating ways to discourage other users from sharing false or misleading content.

"We need to not just increase human content moderation, but we also need to improve conditions for those moderators," Paris says.

When it comes down to it, there's no silver bullet to fixing a problem like the spread of deep fakes, so the authors point out different ways we can think about this issue and recognize who is being harmed and how we can help foster an online community that helps support those who are the most vulnerable.

"We need to think about how evidence is wielded through technology in ways that reproduce systemic inequalities," Paris says. "It's about rethinking society's relationship with technology and data."

# data[].attributes.attachment_link.title
A.I. created the madness of deep fakes, but who can save us from it?

# data[].attributes.attachment_link.description
Deepfakes are a major problem, when it comes to what evidence we can rely on, and many believe there is a technical solution that can solve this problem. However, in a new report, experts argue that there also need to be social solutions to this problem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
SUSAN SONTAG understood that photographs are unreliable narrators. "Despite the presumption of veracity that gives all photographs authority, interest, seductiveness," she wrote, "the work that photographers do is no generic exception to the usually shady commerce between art and truth." But what if even that presumption of veracity disappeared? Today, the events captured in realistic-looking or -sounding video and audio recordings need never have happened. They can instead be generated automatically, by powerful computers and machine-learning software. The catch-all term for these computational productions is "deepfakes".

The term first appeared on Reddit, a messaging board, as the username for an account which was producing fake videos of female celebrities having sex. An entire community sprung up around the creation of these videos, writing software tools that let anyone automatically paste one person's face onto the body of another. Reddit shut the community down, but the technology was out there. Soon it was being applied to political figures and actors. In one uncanny clip Jim Carrey's face is melded with Jack Nicholson's in a scene from "The Shining".
Get our daily newsletter
Tools for editing media manually have existed for decades-think Photoshop. The power and peril of deepfakes is that they make fakery cheaper than ever before. Before deepfakes, a powerful computer and a good chunk of a university degree were needed to produce a realistic fake video of someone. Now some photos and an internet connection are all that is required.

The production of a deepfake about, say, Barack Obama, starts with lots of pictures of the former president (this, incidentally, means that celebrities are easier to deepfake than normal people, as the internet holds more data that describe them). These photos are fed into a piece of software known as a neural network, which makes statistical connections between the visual appearance of Mr Obama and whatever aspect of him you wish to fake. If you want to go down the ventriloquist route and have Mr Obama say things that the man himself has never said, then you must direct your software to learn the associations between particular words and the shape of Mr Obama's mouth as he says them. To affix his face onto another person's moving body, you must direct the software to learn the associations between face and body.

To make the imagery more realistic, you can have the software compete with a copy of itself, one version generating imagery, and the other trying to spot fakes. This technique, known as a generative adversarial networks (GAN), is the purest form of deepfake, conjuring up images that are entirely unique, not just using machine learning to mash existing photos together. The image-generating software will keep improving until it finds a way to beat the network that is spotting fakes, producing images that are statistically precise, pure computational hallucinations-even if still dodgy to the human eye. The computer can generate images which are statistically accurate representations of a dog, for instance, while still not quite understanding the visual nuances of fur. Currently this lends GAN images a creepy edge, but that is likely to evaporate in future, as the technique improves.

The consequences of cheap, widespread fakery are likely to be profound, albeit slow to unfold. Plenty worry about the possible impact that believable, fake footage of politicians might have on civil society-from a further loss of trust in media to the potential for electoral distortions. These technologies could also be deployed against softer targets: it might be used, for instance, to bully classmates by creating imagery of them in embarrassing situations. And it is not hard to imagine marketers and advertisers using deepfake tools to automatically tweak the imagery in adverts and promotional materials, optimising them for maximal engagement-the faces of models morphed into ideals of beauty that are customised for each viewer, pushing consumers to make aspirational purchases. In a world that was already saturated with extreme imagery, deepfakes make it plausible to push that even further, leaving Ms Sontag's "presumption of veracity" truly dead in the water.

# data[].attributes.attachment_link.description
SUSAN SONTAG understood that photographs are unreliable narrators. "Despite the presumption of veracity that gives all photographs authority, interest, seductiveness," she wrote, "the work that photographers do is no generic exception to the usually shady commerce between art and truth." But what if even that presumption of veracity disappeared?

# data[].attributes.body
TAlert 5/7:  Glen Daigger’s report over distruptive watertechnologieën voor 2030 (Alexander; Okt).

TAlert 6/7:  Proactief vs reactief: weersextremen in beleid (Jeroen, Andrew; Sep).

TAlert 7/7:  Nicolien vragen om TA. Relatie burger overheid 2030

Nederlanders willen in 2030 een overheid die eerlijk en begripvol is. Ook wensen zij een overheid die snel reageert en hen met kennis van zaken op weg helpt. Henk-Jan borgen.

Denktanksessie november:  nog geen besluit.  Aansprakelijkheid en de verdeling van verantwoordelijkheden publiek:privaat voor toepassing innovatieve technieken. Actie Andrew= dit besluit via de mail afstemmen over welke technische onderwerp/spreker. Digital Twins??
Aankondiging mailen met trendalert Nicolien Dare to Be Grey. Stuurt Alexander begin oktober.

•             Volkskrant reeks over toekomstbeelden van schrijvers - verbeelden van de toekomst. Tastbaar maken voor zintuigen. Verbeelding. Jan Terlou - vrouwen aan de macht. Gender. Een DWSI sessie?? Hoogleraar Groningen. Eigenschappen vrouwelijke leiders.

•            Vliegschaamte, gedragsschaamte, Zie ook artikel van Stijn in Watergovernance, WiCE.

•            Afkalven sociale wetenschappen. Groningen voorbeeld. Beta zonder Alpha is visieloos.

•            5g. effecten en mogelijkheden.

•            Rol van kernenergie in de energietransitie. Nu te laat na uitzending Lubach.

•            Handelsoorlogen.

•             (Actie Alexander) Mail Stijn. Hyperpersonalisatie - voorstel voor ogen-en-oren trendalert Themagroep Klant 2020?

•             Cyberphysical secturity met input van STOP-IT. Trendalert begin 2020.

•             Relatie burger overheid 2030 . Voor klant?

•            Actie Henk-Jan. Negatieve Rente. Linkedin + Twitter bericht uitbrengen met link naar: https://www.nrc.nl/nieuws/2019/08/06/zeven-winnaars-en-verliezers-van-de-historisch-lage-rente-a3969338. En referentie aan DWSI bijeenkomst met Bas Jacobs (verslag) en trendalert monetaire verruiming (50miljard fonds).

•            Gender/Feminisme. Veranderingen in hoe maatschappij tegen gender aankijkt, en specifiek wb ontwerp. bijv. kogelvrije vesten passen mannen wel, vrouwen niet; Geneesmiddelen die werken alleen bij mannen (Henk-Jan).

•             Deep fakes - fake films etc. Speech analytics. Emotie herkenning. (Andrew)

•            Bullshit Jobs? Waarom werken we niet minder. Alibaba CEO - als je niet xuur werkt, dan hoef je je niet aan te melden. 24-urige werkweek - De Grote Transitie (Alexander). Denk ook aan  "Psychische vermoeidheid door werk" publicatie CBS gebruiken.

•             Klimaatimpact van digitalisering (Henk-Jan).

•             Decentralisering - de gevolgen na 5 jaar Rutte 2 (Andrew).

•             Aansprakelijkheid en de verdeling van verantwoordelijkheden publiek:privaat voor toepassing innovatieve technieken. Bijv. Vacuüm Wc, Polderdaken, regenwaterhergebruk. Voor al deze technieken zijn ingrepen in de private ruimte nodig om publieke doelstellingen te realiseren. Het wordt steeds minder duidelijk wat de overheid moet doen vs wat de private partijen doen. Grotere bedrijven worden hier al iets mondiger over: Ik betaal de gemeente toch al belasting om wateroverlast te voorkomen! Andersom – in hoeverre is het een taak van de overheid om iets op private terrein te doen? (Andrew).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
'Aandeelhouders niet langer op de eerste plaats bij Amerikaanse bedrijven' kopte het Financieele Dagblad vorige week. Dat bedrijven zich, naast geld verdienen, ook moeten bekommeren om hun medewerkers en de omgeving was elders op de wereld al wat langer bekend, natuurlijk. Toch staan we nog maar aan het begin van de gedachtevorming wat bedrijven nu werkelijk drijft of zou moeten drijven.

Oscar Wilde

In de lesmethoden economie wordt meestal verondersteld dat bedrijven winst en consumenten nut maximaliseren. Dat leidt vaak tot spottende reacties van niet-economen, waarbij steevast Oscar Wilde ('A cynic is a man who knows the price of everything but the value of nothing.') van stal wordt gehaald. De econoom heeft de rol van de armzalige cynicus van Oscar Wilde best nog lang volgehouden. Natuurlijk wist elke econoom allang wel dat er meer in het leven was dan alleen winst maken, maar winstfuncties maximaliseren is wiskundig wel verdomd handig en wiskunde speelt nu eenmaal een cruciale rol in het realiseren van publicaties in toptijdschriften. Vandaar dat de andere motieven van consumenten en bedrijven lange tijd zijn veronachtzaamd.

Economische literatuur

Nu is er in de laatste decennia wel het nodige gebeurd. We kenden al het 'People, Planet, Profit' concept, daar zijn de Millenium Development Goals van de Verenigde Naties overheen gekomen en er is volop discussie over " True Pricing" waarbij onder meer milieueffecten beter in de prijs worden verdisconteerd dan nu. Al die maatschappelijke ontwikkelingen krijgen ook hun weerslag in de economische literatuur. Zo zijn er papers over schuld en liefde. Is er een hele berg literatuur ontstaan over intrinsieke motivatie en sociale normen en is Economics of Happiness een florerende tak van de economie geworden.

Zingeving

Ondanks al deze positieve ontwikkelingen weten we nog steeds niet goed hoe we om moeten gaan met een begrip als zingeving in de economie. Ik geef een alledaags voorbeeld uit mijn eigen recente ervaring. Je bent aan het onderhandelen met iemand over de overname van een aantal meubels voor de nieuwe woning van je zoon. Met je pet op als cynicus weet je de nieuwwaarde van de spullen en ook ongeveer wat een realistische tweedehands prijs is. Maar dan blijft nog een onderhandelingsruimte over. Voor jou is het onprettig om nieuwe spullen te kopen als er bruikbare oude spullen zijn (denk aan een vloerbedekking) en voor de verkoper is het irritant als die de vloerbedekking eruit moet slopen omdat die daar meestal niets meer aan heeft.

Onderhandelen

Hou je je pet als cynicus op, dan onderhandel je door tot het gaatje. Je dreigt op te stappen ('Nou veel plezier met die vloerbedekking!') en zal nog vaak je zin krijgen ook. Er zijn situaties waarop dergelijk gedrag vertoond wordt en er is in beginsel ook weinig mis mee. Er zijn ook veel andere situaties waarbij juist zingeving een rol speelt. De andere partij is aardig, of heeft een kleine portemonnee. Je krijgt zelf een slecht gevoel bij het harde onderhandelen. Of je gunt om allerlei andere redenen de andere partij een groter deel van de 'opbrengst' van deze transactie.

Rabobank

Iets dergelijk geldt voor bedrijven. In mijn boek over de Rabobank kwam ik de spanning tussen winst maken en andere doelen heel vaak tegen. Zo wil de Rabobank heel graag boeren helpen te verduurzamen, maar als het puntje bij het financieringspaaltje komt gaat het toch vaak gewoon om cashflow. En helemaal vreemd is dat niet want als banken leningen verschaffen die verliesgevend zijn gaan andere consumenten van die banken er (indirect) op achteruit en dan heb je ook wat uit te leggen.

Monetariseren

Het lastige van zingeving is dat het vaak niet optelbaar of monetariseerbaar is. Het is niet zo dat een bank bij een financiering 33% winst 33% duurzaamheid en 33% sociale factoren in een spreadsheet stopt en huppetee! de computer heeft de zingeving voor ons opgelost. Ik noem drie factoren waarbij zingeving een rol speelt in de economie.

Morele randvoorwaarden

Met winst maken is niets mis. Er worden wel eens vieze gezichten getrokken bij het begrip 'winst', maar de drijfveer om winst te maken zorgt ervoor dat ondernemers voortdurend nieuwe dingen bedenken waar consumenten uiteindelijk ook beter van worden. Dit streven om zich te onderscheiden zit diep in de mens. Volgens Nietzsche is het zelfs het ultieme doel van mensen ('telos'). Maar het streven naar winst kan op gespannen voet komen te staan met andere waarden. Een aantal van die waarden zijn in wetgeving vastgelegd, zoals het verbod op kinderarbeid. Maar er zijn talloze waarden die niet in wetgeving zijn vastgelegd en er toch toe doen. Zingeving kan ervoor zorgen dat het streven naar winst binnen de randen opereert van een moreel stelsel. Waar die randen precies liggen is ingewikkeld, en zowel tijd- als cultuurbepaald, maar ze bestaan wel. Voor bedrijven kan het goed zijn om, wanneer beslissingen genomen zijn die tegen het maken van winst ingaan, deze goed uit te leggen zonder te vervallen in platte marketingpraatjes (zoals bij 'greenwashing'). Met een open communicatie kan een discours ontstaan over de rol van zingeving en worden de randen scherper duidelijk.

Ethische dilemma's

Soms gaat het niet om het moreel afbakenen van het winstbegrip, maar om situaties waarin zingeving een rol kan spelen bij het blootleggen van ethische dilemma's. Daarbij gaat het er niet zozeer om dat winst maken een grens overschrijdt (bijvoorbeeld door meer winst te maken maar daarmee immens dierenleed te veroorzaken of de natuur geweld aan te doen), maar dat meer winst ten koste gaat van andere zaken, zonder dat duidelijk is waar de grens precies ligt. Stel een bank kan meer winst maken door klanten te helpen met legale belastingconstructies die evenwel indruisen tegen rechtvaardigheidsprincipes en ook haaks staan op de bedoelingen van de wetgever. Het kan dan zinvol zijn de zingeving expliciet te maken zodat een maatschappelijk discours op gang komt, dat uiteindelijk wel kan leiden tot het scherper maken van de morele grenzen of zelfs tot nieuwe wetgeving.

Inspiratie

Een hele andere rol van zingeving ontstaat door moreel leiderschap en inspiratie. In 2012 presenteerde de Delftse student Boyan Slat een idee om plastic te verwijderen uit oceanen. De drijfveer van Slat was niet commercieel, maar het idee zou best een commercieel succes kunnen worden. Ook AirBnB en Ben en Jerry's zijn begonnen vanuit een andere drijfveer dan winst maken. Wat er uiteindelijk met een idee gebeurt, is voor deze analyse niet van het grootste belang. Of AirBnB uiteindelijk een goede of slechte ontwikkeling is, daar kun je nog wel een boom over opzetten. Feit is dat er talloze disruptieve en potentieel waardevolle initiatieven met een commerciële kant ontstaan die niet primair ontstaan zijn door het verlangen winst te maken.

Tot slot

Het expliciet proberen te maken van zingeving in de economie is van belang. Niet als zweverig concept of marketing, maar om bloot te leggen in welk moreel speelveld het maken van winst individueel en maatschappelijk rendeert.
Marcel Canoy is distinguished lecturer Erasmus School of Accounting and Assurance, en columnist voor www.socialevraagstukken.nl
Foto: Marcel Oosterwijk (Flickr Creative Commons)

# data[].attributes.attachment_link.description
'Aandeelhouders niet langer op de eerste plaats bij Amerikaanse bedrijven' kopte het Financieele Dagblad vorige week. Dat bedrijven zich, naast geld verdienen, ook moeten bekommeren om hun medewerkers en de omgeving was elders op de wereld al wat langer bekend, natuurlijk. Toch staan we nog maar aan

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Have you ever tried to take a bubble bath-and no matter how much soap you added to the water, it still never bubbled? Have you tried to drink your home's tap water only to find yourself turned off by a certain metallic after taste? Do your dishes have a chalky residue that never seems to go away even after several washes? If this is the case, you might have hard water, and this might be cause in and of itself to look into whole house water filtration.

You may have subscribed to a water delivery service for a water cooler or you may find yourself purchasing gallons of distilled or filtered water for watering your plants, but the one thing most American households do in excess is buy cases of bottled water that they then go through with reckless abandon. Chances are, your fridge already has some kind of water filtration system. Whether it has a built-in water dispensing hook up or you keep a Brita inside, you've likely already tasted the benefits of filtered water. And it's why you tend to gravitate towards bottled water anyway.

But what if you didn't have to? What if you were able to get a whole house water filtration system that delivered great-tasting water from every source of water in your house from the kitchen sink to the hose out back? You can. These are the three best whole house water filtration systems available on Amazon for every kind of budget.

Designed to reduce sediment, rust, scale, dirt, all sand, silt, bad taste, chlorine after-taste and odor, this affordable water filtration system is perfect for those looking to save.

Available in a Standard and Heavy Duty option, this Culligan water filter comes with everything you need to install it including a WR-HD housing wrench, mounting bracket, filter life monitor and battery monitor so that you can ensure that there is no guess work involved in bringing great tasting water to your life. Designed to extend the life of your appliances-and let's face it, they're not cheap-this is the ideal affordable option for residential homes. It's also Amazon's pick of all the available water filtration options on the site.

This whole house filtration system uses gradient 2-stage filtration to remove sediment, chlorine, rust, herbicides and pesticides and other common water contaminants.

Rocking a solid 4.5 stars from 128 customers, this whole house water filtration system uses two stages to remove sediment, odor, and other contaminants in your water without removing dissolved beneficial minerals-unlike many comparable systems. It comes with everything you need to confidently install it yourself. Andif you're interested in expanding the breadth of what your water filter can do, iSpring has several upgrades available at higher price points for removing iron, manganese, and lead.

For clean great tasting water, this incredible whole house water filtration system removes 97% of chlorine and removes other harmful chemicals like lead, mercury, herbicides and pesticides, VOCs and more.

At the price point of most people's mortgages and rent payments, this whole house water filtration system from Aquasana is for sure an investment item. But with easy maintenance that extends only as far as changing the filters every 3 months and up to 10 years of guaranteed use, you really can't go wrong with this long lasting and cost-efficient water filtration option. Unlike comparable systems, this whole house water filtration system is salt free and instead uses Carbon and KDF filtration media combined with Scale Control Media to keep your appliances scale-free and your water tasting its best.

Inverse may receive a portion of sales from the post above, which was created independently from Inverse's editorial and advertising team.

# data[].attributes.attachment_link.title
The 3 Best Whole House Water Filtration Systems for Every Budget

# data[].attributes.attachment_link.description
Protect the longevity of your appliances, take bubble baths with actual bubbles, enjoy the taste of your water from every water source in your home with one of these 3 amazing whole house water filtration systems. No matter your budget, these systems will work to remove harmful chemicals, sediment taste and odor.

# data[].attributes.body
bladzijde 116

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hoe lang is de gemiddelde opnameduur in het ziekenhuis tegenwoordig? In welke gemeente is de woonoppervlakte per persoon het kleinst? Hoe hoog is de studieschuld van huishoudens? Hoeveel kilogram peren werden geoogst in 2018?

Trends in Nederland 2019 geeft antwoord op deze en nog veel meer vragen. Deze editie besteedt extra aandacht aan het gebruik van internet, de psychosociale arbeidsbelasting van werknemers en de ontwikkeling van onze economie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Hoe lang is de gemiddelde opnameduur in het ziekenhuis tegenwoordig? In welke gemeente is de woonoppervlakte per persoon het kleinst? Hoe hoog is de studieschuld van huishoudens? Hoeveel kilogram peren werden geoogst in 2018? Trends in Nederland 2019 geeft antwoord op deze en nog veel meer vragen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wie dacht dat het binnenkort wel afgelopen is met de lage rente, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Nadat de Europese Centrale Bank eind juli al hintte op een nóg verdere renteverlaging om de economie te stimuleren, zette men vorige week ook aan de overkant van de oceaan een duikvlucht in. De Federal Reserve kondigde aan voor het eerst sinds 2008 de rente te gaan verlagen. Met de opgelaaide handelsoorlog in het achterhoofd lijkt dat het begin van een serie renteverlagingen in de VS, verwacht ABN Amro-hoofdeconoom Han de Jong. „De handelsoorlog heeft grote invloed op het ondernemersvertrouwen en de investeringsbereidheid. Rentedalingen wakkeren die bereidheid aan."

Centrale bankiers lijken dus niet zomaar uitgestimuleerd. En dan is er ook nog een grote structurele tendens die de rente beïnvloedt: de vergrijzing, zo legt (vergrijzings)econoom Ed Westerhout van Tilburg University uit. Hij ziet twee aspecten van de vergrijzing die van directe invloed op de rentestand zijn. Enerzijds is er de groeiende levensverwachting: die zorgt ervoor dat consumenten meer geld opzij moeten zetten voor hun toekomst, zowel via sparen als via pensioenen. „Dat drijft de besparingen op. En een overschot aan besparingen drukt de rente."

Westerhout wijst daarnaast op de dalende vruchtbaarheid waardoor de werkende bevolking minder hard groeit. Simpel gezegd: ondernemers produceren met arbeid en kapitaal. Hoe minder groei van nieuwe arbeid, hoe minder zij hoeven te investeren. „De investeringsvraag zakt dus door de vergrijzing en dat draagt ook bij aan het spaaroverschot."

Onder economen woedt momenteel een debat in hoeverre de huidige lage rentestanden nou te danken zijn aan het beleid van centrale banken en in hoeverre aan de vergrijzing. „Ik denk dat het ertussenin zit. De daling van de rente is al tien, vijftien jaar bezig. Dat duidt op de invloed van vergrijzing. Het beleid van de centrale banken heeft dat effect mijns inziens versterkt."

Omdat alle westerse economieën vergrijzing ondervinden, verwacht Westerhout dat lage rentes het nieuwe normaal zijn. „Het is in ieder geval iets wat men zal moeten accepteren. Het is een gegeven."

Voor beleggers in aandelen zijn het gouden tijden. Op zoek naar rendement in dit lage rentetijdperk verdringen investeerders elkaar voor de poorten van de beurs en dat stuwt de koersen. De Amsterdamse AEX-index behaalde in drie jaar tijd een koersstijging van zo'n 30 procent, de New York Stock Exchange ging nagenoeg even hard omhoog. Om over de uit techbedrijven samengestelde Nasdaq maar niet te spreken. Die steeg in drie jaar tijd met liefst 80 procent. In die gigasprong speelden de Amerikaanse president Donald Trump en zijn eind 2017 gepresenteerde belastinghervorming overigens een cruciale rol. Voor techbedrijven als Apple was het daardoor aantrekkelijk om op Bermuda gestald geld terug naar de VS te halen.

Het FD becijferde afgelopen voorjaar dat de vijftig grootste bedrijven aan de Amsterdamse beurs in 2018 via dividend en aandeleninkoop een recordbedrag van 50,1 miljard euro naar beleggers lieten terugvloeien. In 2007, het jaar voor de crisis, lag dat bedrag 20 procent lager.

De lage rente zorgt dat beursgenoteerde bedrijven spotgoedkoop kunnen lenen en beleggers douceurtjes kunnen geven. De Amerikaanse zakennieuwszender CNBC meldde vorige week dat Amerikaanse bedrijven op koers liggen om voor een historisch bedrag van 1.000 miljard dollar eigen aandelen in te kopen. Dat is goed nieuws voor beleggers want eigen aandelen inkopen leidt tot een stijging van de winst per aandeel en de koers. Bedrijven gebruiken daarvoor niet alleen hun winst - zoals gebruikelijk - maar sluiten vanwege de lage rente ook steeds vaker leningen af om die douceurtjes te kunnen financieren.

Een crime, dat is de lage rente voor pensioenfondsen en daarmee voor de negen miljoen Nederlanders die pensioen opbouwen of ontvangen. Pensioenfondsen steken het door hen beheerde vermogen in verschillende beleggingscategorieën zoals staatsobligaties, aandelen en vastgoed. De Nederlandsche Bank (DNB) ziet erop toe dat zij het risico spreiden en niet alle eieren in één mandje leggen. Het gevolg van die verplichte risicospreiding is dat pensioenfondsen een fors deel van hun vermogen in de relatief risicoloze categorie van staatsobligaties steken. Zo heeft 's lands grootste pensioenfonds ABP zo'n 100 miljard van de 440 miljard euro beheerd vermogen in staatsobligaties belegd. Tien jaar geleden was de gangbaarste Nederlandse staatsobligatie nog goed voor 3,8 procent rente: een prima rendement. Nu ligt die rente op -0,4 procent en moet je als investeerder dus betalen om geld te mogen uitlenen.

Voor pensioenfondsen is dat desastreus. Het schopt hun hele rekenmodel voor de toekomst in de war, want dat gaat uit van hogere rendementen. Vorige maand sloegen vrijwel alle pensioenfondsen alarm en stelden dat, ondanks het recent gesloten pensioenakkoord, mogelijk al in 2020 in pensioenen gesneden wordt.

De Staat der Nederlanden (+)

Via het lesprogramma Gratis geld bestaat niet wordt kinderen op de basisschool het een en ander over geld en geldwaarde geleerd.

Voor de Nederlandse staat gaan die lessen niet op. Maandag haalde de Nederlandse staat 2 miljard euro op bij beleggers met de heropening van een kortlopende lening tot eind januari 2020. De rente bedraagt -0,71 procent. Beleggers betalen dus om aan Nederland geld te mogen lenen. Sinds deze week koerst zelfs de langstlopende Nederlandse staatsobligatie (30 jaar) onder nul: een novum. Alle rente op Nederlandse staatsobligaties is daarmee negatief.

De Staat der Nederlanden is dus een grote winnaar van de lage rente. Bij het Agentschap van de Generale Thesaurie, dat staatsleningen uitgeeft, zijn de afgelopen jaren met veel succes nieuwe staatsleningen uitgegeven en bestaande geherfinancierd. Terwijl de staatsschuld van eind 2015 tot eind 2018 met 8,2 procent daalde naar bijna 322 miljard euro, gingen de jaarlijkse rentelasten in die periode drie keer zo hard omlaag. Ze daalden met een kwart naar 6,3 miljard euro.

Die meevallers worden de komende jaren onder meer gebruikt voor de 200 miljoen euro per jaar die de door gaswinning verzwakte provincie Groningen is beloofd.

Nog nooit was geld zo goedkoop. Bedrijven hebben de afgelopen jaren tegen historisch lage tarieven geld kunnen lenen. Bestaande leningen konden worden geherfinancierd waardoor bedrijven minder geld aan rente kwijt waren. En daarnaast was geld beschikbaar om investeringen en overnames te kunnen doen tegen een spottarief. Vanuit dat perspectief is het bedrijfsleven dus een duidelijke winnaar van de lage rentestand.

Vorig jaar vonden er volgens Deallogic voor 3.350 miljard dollar aan fusies en overnames plaats, een record. Die hoge mate van overnameactiviteit betekent overigens niet dat het gemakkelijk is overnames te doen. Het goedkope geld leidt tot een grote vraag en forse concurrentie rondom overnamedoelen. Tekenend is dat Dutch Star One Companies, een speciaal investeringsvehikel van topmannen Niek Hoek, Stephan Nanninga en Gebrand ter Brugge, dat in februari 2018 naar de beurs ging met als doel één bedrijf over te nemen, daar anderhalf jaar na dato nog steeds niet in is geslaagd.

Afgelopen maand daalde de koers van ING met 14 procent. Die van ABN Amro ging bijna even hard onderuit. De Europese bankenindex Stoxx 600 koerst af op het laagste punt sinds de zomer van 2016. Banken zijn de grote verliezers van de lage rente, althans op de aandelenmarkten.

Wat dat betreft biedt de toekomst hun weinig perspectief. Door de oplaaiende handelsoorlog tussen China en de VS vluchten beleggers naar 'veiligere' staatsobligaties, waardoor de rente nog verder daalt. Staatsobligaties zijn immers trendsettend in renteland.

Banken zadelt dat op met een probleem. ING-topman Ralph Hamers haalde donderdag niet zonder reden fel uit naar de ECB. Een nog lagere rente gaat de vraag naar krediet volgens hem helemaal niet opjagen. Ondertussen zadelt de lagere rente ING wel met een probleem op omdat die het verdienmodel onder druk zet, vandaar de forse verliezen op de beurs. Overigens verdiende ING afgelopen kwartaal wel gewoon nog geld met rente. De bank hield 3,47 miljard euro aan rente- inkomsten over: 0,84 procent meer dan een jaar eerder.

'Prijzen bestaande koopwoningen in heel 2013 met ruim 6 procent gedaald.' Het is nog maar kort geleden dat het CBS het ene deprimerende bericht over de Nederlandse huizenmarkt na het andere publiceerde. De nodige mensen die hun huis wilden verkopen, eindigden met een restschuld omdat hun huis onder water stond.

Hoe anders is dat anno 2019. De afgelopen jaren beleefde de huizenmarkt een rally van jewelste. Een van de belangrijkste onderliggende factoren daarvoor is de historisch lage rente. Dankzij de lagere rente kunnen mensen een duurder huis kopen of zijn zij een kleiner deel van hun inkomen kwijt aan hypotheeklasten. Het CBS berekende dat het gemiddelde gezinsvermogen in Nederland tussen 2016 en 2018 in twee jaar tijd met 10 procent is gegroeid (naar een doorsneevermogen van 22.000 euro per huishouden), hoofdzakelijk dankzij de gestegen huizenprijzen.

Wie in 2009 een huis kocht met nationale hypotheekgarantie heeft tien jaar lang een rente van 5,5 procent betaald. Wie nu een huis koopt met nationale hypotheekgarantie betaalt de komende tien jaar minder dan 2 procent rente.

Op papier hebben veel huiseigenaren de afgelopen jaren een forse slag geslagen en hun vermogen zien groeien. Daarvan profiteren blijft lastig, wie zijn huis met overwaarde wil inruilen voor een nieuw exemplaar doet dat op de meeste plaatsen tegen vierkantemeterprijzen op recordhoogte.

Rentenieren - (rentenierde, heeft gerentenierd): van zijne rente leven.
De definitie kan wel in het woordenboek staan, maar bij sommige woorden is het moeilijk je nog iets voor te stellen.

Wie begin jaren negentig 2 miljoen gulden op de bank zette, kreeg jaarlijks 90.000 gulden aan rente uitgekeerd. Wie nu 2 miljoen euro op de 'bonusrenterekening' van ING zet, ontvangt dit jaar 1.000 euro rente.

De spaarder is een van de grootste slachtoffers van de historisch lage rentestand. De afgelopen jaren is de spaarrente bij alle banken zo ongeveer naar het nulpunt gekropen. Bij de maatschappelijk verantwoorde Triodos Bank ligt de spaarrente op 0,00 procent, ING is zo vriendelijk om nog een symbolische 0,03 procent te bieden.

De topmannen van banken leggen op zo ongeveer iedere persconferentie uit dat zij met een spaarrenteprobleem kampen. De banken moeten zelf negatieve rente betalen aan de ECB voor het stallen van tegoeden. Het beheren van spaargeld mag dan wel een kerntaak zijn, de facto lijden banken er verlies op.

En dus is de hamvraag: (wanneer) gaan banken hun spaarders geld vragen voor het vasthouden van hun spaargeld? Bij het bedrijfsleven gebeurt dat al. ING, ABN Amro en Rabobank rekenen grote bedrijven en financiële spelers als pensioenfondsen al een negatieve 'spaarrente'. ING-topman Ralph Hamers wierp de hamvraag afgelopen donderdag in een gesprek met analisten zelf op. Uit zijn antwoord bleek dat hij wel zou willen, maar niet durft. Hamers sprak van „onbekend terrein" en het belang van „voorzichtig zijn" zodat spaarders niet weglopen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zeven winnaars en verliezers van de historisch lage rente

# data[].attributes.attachment_link.description
Wie dacht dat het binnenkort wel afgelopen is met de lage rente, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Nadat de Europese Centrale Bank eind juli al hintte op een nóg verdere renteverlaging om de economie te stimuleren, zette men vorige week ook aan de overkant van de oceaan een duikvlucht in.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het toekomstige mobiele 5G-netwerk is veel meer dan een snellere versie van de gangbare 3G en 4G draadloze technologieën. Naast een verhoogde bandbreedte, kent 5G een lagere latentie (de vertragingsduur in de communicatie tussen apparaten), betere beveiligingsmogelijkheden en dankzij krachtiger antenne-concepten een veel hogere capaciteit. Waar 4G vooral mensen verbond, zal 5G de samenleving verbinden. Het zal bijdragen aan de digitalisering van verschillende industrieën, zoals de automobielsector, nutsbedrijven, landbouw, transport en logistiek.

5G kent diverse praktische toepassingsgebieden: internet of things (IoT), smart city-functies, z elfsturende auto's en landbouwvoertuigen, drone-taxi's, robots die werkzaamheden kunnen verrichten op gevaarlijke locaties, toegang op afstand tot connected apparaten, en een tactiel internet (het op afstand kunnen besturen van virtuele machines) voor augmented en virtual reality.

Alomtegenwoordig

De technologie is een belangrijke component van wat de 'alomtegenwoordige infrastructuur' wordt genoemd: organisaties, hun mensen en assets kunnen hiermee altijd verbonden zijn. De komst en massale populariteit van cloudcomputing in combinatie met snelle vaste netwerken en dito mobiele verbinden vormen hiervoor volgens onderzoeksbureau Gartner de basis. Analisten verwachten voor de komende vijf jaar een flinke groei van kunstmatige intelligentie en neurale netwerken.

Het mooie van 5G is dat de flexibele architectuur uiteenlopende gebruiksmogelijkheden op hetzelfde fysieke netwerk laat draaien, met per geval of gebruiker variërende eisen aan de capaciteit en kwaliteit van de dienstverlening. Dat betekent dat openbare veiligheidsnetwerken die zeer hoge eisen stellen aan beschikbaarheid en capaciteit niet langer fysiek gescheiden hoeven te zijn van andere. Met 5G kunnen deze mogelijkheden op dezelfde fysieke infrastructuur logisch worden gescheiden. Dit wordt netwerk-slicing genoemd.

Onderzoeken

In april 2018 startte KPN in Amsterdam-Zuidoost, Rotterdam, Drenthe en nabij Helmond met het onderzoeken van de inzetbaarheid en de toegevoegde waarde van 5G. De proef in Amsterdam betreft het managen van menigten rond de Johan Cruyff Arena. In de Rotterdamse haven wordt slicing onderzocht. Daarnaast wordt augmented reality toegepast, bijvoorbeeld door servicemonteurs via slimme devices realtime te voorzien van de juiste informatie.

Het onderzoek in Drenthe betreft de inzet van drones die foto's van gewassen maken en de hierbij gegeneerde data direct doorsturen, ter vervanging van rijdende werktuigen. In Helmond worden technieken bestudeerd om zelfsturende auto's te laten communiceren met andere voertuigen en de weg zelf. In alle gevallen wordt gewerkt binnen een ecosysteem van partners.

Om de exponentiële groei aan te kunnen die een provider als KPN jaar op jaar ervaart is 5G hard nodig. Het zal niet alleen een nieuwe radiotechnologie introduceren, maar ook de volgende generatie netwerkapparatuur. Deze zal veel krachtiger, flexibeler en energiezuiniger zijn dan de huidige technologie. Daarnaast biedt 5G veel nieuwe zakelijke kansen. 5G is een van de sleuteltechnologieën in de digitalisering van uiteenlopende sectoren en bedrijven.

Kenmerken

In technische zin heeft de 5G een drietal onderscheidende kenmerken:

1. Verbeterde mobiele breedband (eMBB): 5G zal de netwerkcapaciteit, gemiddelde doorvoer en piekdoorvoer verder vergroten, waardoor nieuwe vormen van gebruik mogelijk worden. Toepassing ligt bijvoorbeeld in video-inspectie, -surveillance, en augmented en virtual reality.

2. Massive Machine Type Communications (mMTC): deze gebruiksmogelijkheden richten zich op goedkope sensoren en 'actuators' (apparaatjes die op locatie iets in werking of beweging kunnen zetten) die kleine hoeveelheden data verzenden en die vaak een zeer lange levensduur van de batterij vereisen, bijvoorbeeld tien jaar of meer. Momenteel worden hier technologieën zoals LoRaWAN en LTE-M voor gebruikt. Met 5G zal het aantal aangesloten apparaten verder toenemen. Typische gebruiksmogelijkheden in deze categorie zijn slimme meters, wearables en asset-tracking.

3. Ultra-Reliable Low Latency Communications (URLLC): deze categorie omvat gebruik waarbij betrouwbaarheid (tot 99,999 procent) en een lage latentie (1 tot 10 milliseconde) een belangrijke voorwaarde zijn. Use-cases omvatten missiekritieke services voor de publieke sector, maar ook robotica en connected & geautomatiseerde besturing van machines en voertuigen.

Technisch

Het 5G-netwerk heeft fotonica nodig om grote hoeveelheden draadloze data te verwerken: een technologie waarbij informatie met lichtdeeltjes wordt overgedragen. Het 5G-netwerk zal daarmee in theorie 800 gigabits per seconde (Gbps) kunnen faciliteren, hoewel in de praktijk uitgegaan wordt van 1 Gbps. Voor het 5G-netwerk is de frequentieband van 3,5 gigahertz (GHz) nodig. Het probleem is dat deze frequentie in Nederland wordt gebruikt door Defensie. De alternatieve 26GHz-band heeft als nadeel dat deze door de hogere frequentie een kleiner mobiel bereik vanaf de mast heeft. Meer kleine zenders in het straatbeeld - op bushokjes, lantaarnpalen en straatmeubilair - zijn daardoor onvermijdelijk. Omdat internationaal de focus ligt op 3,5GHz ligt hier voor Nederland een flinke uitdaging.

Er wordt momenteel nog steeds gewerkt aan de 5G-standaard, op basis waarvan verschillende partijen in het ecosysteem hun producten zullen gaan ontwikkelen. Deze partijen zijn onder andere chipsetfabrikanten, netwerkleveranciers en modulemakers. Lidstaten van de Europese Unie hebben afgesproken om rond 2020 minimaal in één grote stad te hebben voorzien van een 5G-netwerk. Uiterlijk eind 2020 krijgen telecombedrijven de frequenties voor 5G-netwerken in Europa in handen, deze licenties zijn minimaal twintig jaar geldig.

Technology book

Wilt u meer weten over de tech-trends die uw bedrijf en de samenleving veranderen? Download gratis het Technology Book van KPN.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het toekomstige mobiele 5G-netwerk is veel meer dan een snellere versie van de gangbare 3G en 4G draadloze technologieën. Naast een verhoogde bandbreedte, kent 5G een lagere latentie (de vertragingsduur in de communicatie tussen apparaten), betere beveiligingsmogelijkheden en dankzij krachtiger antenne-concepten een veel hogere capaciteit. Waar 4G vooral mensen verbond, zal 5G de samenleving verbinden.

# data[].attributes.body
Nederlanders hechten aan hun landschap. Maar met name door de energietransitie, ontwikkelingen in de landbouw en de behoefte aan meer woningen, staat onze groene collectieve ruimte onder druk. Bovendien is de vraag wat nieuwe wetgeving concreet gaat betekenen voor ons landschap. Duidelijk is dat oplossingen gezocht moeten worden in een meer integrale aanpak van verschillende opgaven en ruimteclaims.

# data[].attributes.headline
Drinking water infrastructure  vulnerability to terrorist attacks

# data[].attributes.subject
Drinking water infrastructure  vulnerability to terrorist attacks

# data[].attributes.body
https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/23311916.2018.1456710

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Anno nu draait het om jou. Jouw behoeftes, dromen, wensen en gedachten zijn het nieuwe kapitaal. De bedrijven die daaromheen ervaringen creëren, hebben de toekomst. Hyperindividualisering is de nieuwe norm voor marketeers en productdesigners.

"We moeten klantbeleving niet richten op de massa, maar op het individu." Met die gedachte hebben marketeers en productdesigners de afgelopen jaren hun boodschappen en producten vormgegeven.

Niet zonder resultaat. Marketinguitingen werden gerichter. Nieuwsbrieven in onze inbox hebben steeds vaker een persoonlijke aanhef. En al surfend op het web zien we advertenties van producten binnen ons interessegebied. Soms hebben marketeers hun huiswerk goed gedaan, en zijn de boodschappen daadwerkelijk interessant.

Marketinguitingen zijn onvoldoende persoonlijk

Alleraardigste pogingen, maar het is niet meer genoeg. Nader beschouwd zijn deze voorbeelden nog altijd geen voor het individu ontwikkelde marketinguitingen.

Laat me dat uitleggen. Iedere liefhebber van outdoorkleding ziet dezelfde advertentie van dat isolerende fleecevest of die winterjas met waterdichte, maar ademende coating. En iedere ontvanger van die nieuwsbrief leest op die persoonlijke aanhef na uiteindelijk dezelfde nieuwsbrief. Jazeker, de uitingen zijn gerichter verstuurd en tot op bepaalde hoogte op maat gemaakt. Maar het zijn nog altijd geen unieke, op het specifieke individu gerichte uitingen. Het zijn slechts aanpassingen op generieke content.

We moeten klantbeleving niet richten op de massa, maar op het individu.

Buyer persona's zijn dood

Een bijverschijnsel van de personalisatietrend zijn buyer persona's. Wat mij betreft kunnen die de prullenbak in. Buyer persona's zijn fictieve personen met eigenschappen die kenmerkend zijn voor de beoogde doelgroep. Toch zal er geen enkel individu zijn met precies die kenmerken.

Een buyer persona is simpelweg niet nauwkeurig genoeg, omdat die geen individu vertegenwoordigt. Dit instrument biedt dan ook geen goede basis voor een op maat gesneden klantervaring. Weg ermee dus. Het is de hoogste tijd dat bedrijven dit inzien, en de volgende stap zetten. De stap naar: hyperindividualisering.

Kenmerken van hyperindividualisme

Hoe zo'n hyperindividuele klantervaring er dan uitziet? Denk aan een webshop die, naarmate een klant er vaker winkelt, zich geheel vormt naar de individuele voorkeuren. Of denk aan een kledingstuk dat niet alleen qua maatvoering op het individu is toegesneden, maar ook is voorzien van de gewenste print, materiaalkeuze en isolatiewaarde. Ook in het callcenter is het concept goed toepasbaar. Denk aan een gesprek waarbij de relevante aankoop- en contactgeschiedenis direct inzichtelijk is voor de helpdeskmedewerker. Die kan dan een veel gerichtere service verlenen.

Hyperindividualisme in de praktijk

Sommige bedrijven hebben deze noodzaak al even door en geven het goede voorbeeld. Neem Xertonline.com, een onlinedienst gericht op hobbymatige en professionele wielrenners. In plaats van de generieke trainingssoftware die de markt momenteel beheerst, pakken zij het anders aan. Op basis van de unieke kwaliteiten en zwakten en het beoogde doel van de individuele sporter stelt Xertonline.com een trainingsprogramma op maat samen.

De dienst bepaalt de individuele kenmerken volautomatisch aan de hand van eerder gereden ritten, en geeft op basis van iedere rit precies weer hoe fit of vermoeid de sporter is. Op basis daarvan stelt het - wederom volautomatisch - trainingen samen die de sporter helpen zijn doel te bereiken. Waar een dergelijke individuele aanpak normaal gesproken een sportcoach vereist, doet Xertonline.com dat geheel op basis van machine learning en AI. Zij hebben van hyperindividualisering letterlijk hun unique selling point gemaakt. Geen twee klantervaringen zijn gelijk.

Klantrelatie centraal

Moeten organisaties dan blind op de individualiseringstrein springen? Enige voorzichtigheid is gewenst. Er zit namelijk een adder onder het gras. Wie zijn klantervaring volledig wil enten op het individu, moet ook veel van dat individu weten. Het moet, afhankelijk van de geleverde dienst, een zo volledig mogelijk beeld hebben van de unieke eigenschappen en voorkeuren.

Dat betekent dat jij als bedrijf dicht op je klant moet staan, tot in de persoonlijke levenssfeer. Dat is een zeer zorgvuldig traject. Wees daarvoor niet al te bevreesd. De moderne consument is kritisch en heeft een groot privacybewustzijn. Ze zijn steeds beter in staat zelf te bepalen wat ze delen, en met wie, wanneer en tot waar dat inkijkje in hun leven reikt.

Goede timing

Goodwill van die klant is dus een harde vereiste. Dat bereik je niet door meteen bij het eerste contactmoment iemand de hemd van het lijf te vragen. En als je dat al doet, dan moet je heel goed duidelijk maken ' what's in it for them '. In alle gevallen is een duurzame klantrelatie een belangrijke voorwaarde voor succes. Dat bereik je alleen door het verzamelen van de benodigde data goed te timen.

Weet wanneer je wat kan vragen, zonder dat de klant het gevoel heeft dat hij of zij overvallen wordt met vragen die inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer. Zonder klantvertrouwen kun je fluiten naar de voor hyperindividuele klantervaringen zo benodigde vrijgevigheid van je klant als het persoonlijke data aangaat.

AVG is verkeerd uitgangspunt

Er is natuurlijk veel te doen geweest rondom de AVG als het dataverzameling en -verwerking aangaat. Toch is die wetgeving een verkeerd uitgangspunt voor goed gedrag. Je moet oprecht meer willen weten van de klant, omdat je een betere dienstverlening wilt neerzetten.

Maar je moet ook aanvoelen wanneer je als organisatie te ver gaat. Alle regels in de GDPR gaan uit van redelijkheid. AVG-compliance moet dus vanzelfsprekend het absolute minimum zijn.

Hyperindividualisering mag nooit 'creepy' aanvoelen, ook al voldoe je aan alle spelregels. Dat betekent dat organisaties moeten werken aan een duurzame relatie met de klant. Net als in een amoureuze relatie kan deze enkel op een rustig tempo, stap voor stap worden opgebouwd.

Hyperindividalisering & Cocreatie

Hyperindividualisering is een goed argument voor cocreatie. Want stukjes van de behoeftepuzzel kunnen verspreid zijn over meerdere organisaties. Neem bijvoorbeeld de steeds populairdere slimme speakers van Google en Amazon.

Deze personal assistants zijn allereerst een goed voorbeeld van een hyperindividuele klantervaring neerzetten. Immers, hoe beter de apparaatjes jouw voorkeuren en gewoonten kennen, hoe beter ze kunnen helpen. Maar het zijn daarnaast ook apparaatjes die waardevol kunnen zijn voor retailers.

Eindeloze mogelijkheden

Denk aan een webshop die, uiteraard met toestemming van de klant, aankoopdata deelt met deze platformen. De slimme speaker krijgt zo een beter beeld van de voorkeuren van de gebruiker. Die kan de volgende keer met een stemcommando gemakkelijk en direct een order plaatsen voor bijvoorbeeld een nieuw pak chocolademelk of een juiste inktcartridge. De mogelijkheden voor samenwerking op dit gebied zijn eindeloos.

Technologie slechts een hulpmiddel

In veel gesprekken die ik voer met klanten over het individualiseren van de customer experience gaat het over technologie. Op zich is dat begrijpelijk: technieken als kunstmatige intelligentie, machine learning, en big data-analytics leggen patronen, gedragingen en gewoonten bloot.

Toch is het geen goed vertrekpunt voor wie aan de slag wil met hyperindividualisering. Wie slechts denkt vanuit de mogelijkheden van de technologie, gaat voorbij aan de wensen, de uitdagingen en de behoeften van de klant. Terwijl juist die zaken centraal staan. Technologie is slechts een hulpmiddel om die individuele belevingen vorm te geven.

Een generalistische doelgroepbenadering heeft zijn beste tijd gehad. Het is niet eenvoudig om te balanceren op de dunne scheidslijn tussen ongewenste privacyschending en een op maat toegesneden klantervaring. Maar wie dit goed begrijpt en vertaalt in een aantrekkelijk businessmodel, mag rekenen op succes.

# data[].attributes.attachment_link.title
Personalisering is dood, leve hyperindividualisering - Frankwatching

# data[].attributes.attachment_link.description
Anno nu draait het om jou. Jouw behoeftes, dromen, wensen en gedachten zijn het nieuwe kapitaal. De bedrijven die daaromheen ervaringen creëren, hebben de toekomst. Hyperindividualisering is de nieuwe norm voor marketeers en productdesigners. "We moeten klantbeleving niet richten op de massa, maar op het individu."

# data[].attributes.body
Nederlanders willen in 2030 een overheid die eerlijk en begripvol is. Ook wensen zij een overheid die snel reageert en hen met kennis van zaken op weg helpt.

# data[].attributes.attachment_link.title
Episode 2 - Remunicipalisation: The future of water services? by WaA podcast

# data[].attributes.attachment_link.description
What is remunicipalisation? What can we learn from the successes and failures of cities and citizens that have tried to regain control of their water services? We discuss it with one of the editor of Water Alternatives special issue, David McDonald (Queen's University, Kingston, Canada) and with an activist, Miriam Planas (Aiguas es Vida, Barcelona).
Read the full special issue here: http://www.water-alternatives.org/index.php/current-issue

# data[].attributes.body
Ontwerpers en onderzoekers gaan vaak uit van mannen als ze mensen bedoelen. Dat is voor vrouwen onhandig (te grote telefoons), maar ook schadelijk (auto’s zijn voor hen onveiliger). En dan vergroten slimme algoritmes de ongelijkheid nog uit ook.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ontwerpers en onderzoekers gaan vaak uit van mannen als ze mensen bedoelen. Dat is voor vrouwen onhandig (te grote telefoons), maar ook schadelijk (auto's zijn voor hen onveiliger). En dan vergroten slimme algoritmes de ongelijkheid nog uit ook.

De meeste vrouwen kunnen niet autorijden. Geen grap; ze zijn er niet goed toe in staat - fysiek gezien dan. Dat komt doordat hun benen gemiddeld korter zijn dan die van mannen. Daardoor moeten ze dichter bij het stuur zitten om de pedalen te kunnen raken en meer rechtop om over het dashboard te kunnen kijken. Dat is niet alleen onhandig, het is vooral erg gevaarlijk. Door die zithouding lopen vrouwen namelijk meer risico dan mannen op interne bloedingen en beenletsel bij een auto-ongeluk. Ze hebben 47 procent meer kans op zwaar letsel en zelfs 17 procent meer kans op overlijden.

Het probleem is: auto's zijn ontworpen voor mannen. De meest gebruikte crashtestdummy in de autoindustrie is 1.77 meter lang en weegt 76 kilo. Hij heeft een mannelijke spierverdeling en een mannelijke ruggegraat. Pas in 2011 namen Amerikaanse autofabrikanten een vrouwelijke dummy in gebruik. Hoewel, vrouwelijk? In feite is het een verkleinde versie van de mannelijke testdummy, zonder andere aanpassingen. Bovendien zit ze tijdens de meeste tests op de passagiersstoel.

Dat er decennialang geen gegevens zijn verzameld over de veiligheid van vrouwelijke bestuurders in autotests, is opmerkelijk, maar niet ongewoon. Allerlei alledaagse voorwerpen zijn ontworpen met de man als uitgangspunt, schrijft de Britse journalist en feminist Caroline Criado Perez in Invisible Women - Exposing Data Bias in a World Designed for Men. Van de almaar uitdijende smartphone - te groot voor de gemiddelde vrouwenhand en de gemiddelde vrouwenbroekzak - tot reversmicrofoons - ongeschikt voor sprekers in een jurk - tot de standaardafmeting van een zak cement - goed te tillen voor een gemiddelde man, te zwaar voor een gemiddelde vrouw. Het boek laat zien hoe de man in allerlei domeinen, van de werkplek tot de gezondheidszorg, als de norm geldt. Niet dat er een complot bestaat tegen vrouwen, benadrukt Criado Perez aan de telefoon. 'Het is een logisch gevolg van een manier van denken. Mannen zijn de standaard, van onze geschiedschrijving tot in films en de politiek. Als we het over mannen hebben, hoeven we dat er niet bij te zeggen. Daardoor zijn we ons er niet van bewust dat als we over mensen praten, we meestal mannen bedoelen.'

De standaardkantoortemperatuur bijvoorbeeld, is gebaseerd op een formule uit 1960 die de stofwisseling van een gemiddelde man in rust als uitgangspunt neemt. Jonge vrouwen die licht kantoorwerk verrichten, verbranden echter veel minder calorieën dan mannen. Voor hen zijn kantoren daardoor gemiddeld maar liefst 5 graden te koud.

Of neem de rij voor het vrouwentoilet. Die wordt veroorzaakt doordat vrouwen gemiddeld 2,3 keer zo lang doen over toiletbezoek als mannen. Ze zijn namelijk vaker ouder en hulpbehoevend, hebben vaker kinderen bij zich en ze moeten vaker tampons of maandverband vervangen. 'Vrouwenkwalen' zoals zwangerschap en blaasontsteking zorgen ervoor dat vrouwen in sommige periodes extra vaak moeten plassen. Bovendien kunnen er meer mannen tegelijk van een urinoir gebruikmaken, dan vrouwen van wc-hokjes. Zo bekeken is een fifty-fifty-verdeling van de wc-ruimte helemaal niet zo logisch.

Menstruatiecyclus

Productontwerpers, stadsplanners en beleidsmakers staan er vaak niet bij stil dat ze plannen maken met mannen in gedachten, al dan niet omdat ze zelf in meerderheid man zijn. Volgens Maaike Harbers, lector artificial intelligence & society bij Hogeschool Rotterdam, ligt de oplossing in een sterkere vertegenwoordiging van vrouwen op alle fronten. 'In de data, bij het testen van een toepassing, in het team dat de toepassing ontwikkelt. Vrouwen zien andere dingen. In 2014 presenteerde Apple bijvoorbeeld de eerste 'volledige' gezondheidstracker. De app hield alles bij, van slaappatroon tot hartslag. Er miste alleen een tracker voor de menstruatiecyclus. Er zijn niet veel vrouwen in een team nodig om daaraan te denken.'

Naast meer diversiteit op de werkvloer, zou het ook helpen als vrouwelijke ondernemers meer kansen krijgen. Die lopen nu vaak tegen de norm aan, in dit geval het mannelijke start-up-genie-in-hoodie. Een onderzoek uit 2018 toont aan dat vrouwelijke zelfstandigen gemiddeld minder dan de helft van het niveau van investeringen van mannelijke ondernemers ontvangen, hoewel ze twee keer zo veel opbrengst produceren. 'Start-ups van vrouwen komen vaak niet eens aan de tafel en als ze wel worden uitgenodigd, krijgen ze heel andere vragen voorgelegd van investeerders', zegt Valerie Frissen, bijzonder hoogleraar digitale technologie en sociale verandering aan de Universiteit Leiden. 'Het is een zorgelijk patroon dat zich op alle niveaus herhaalt.'

Gender data gap

De aanname dat mannelijke behoeften universele behoeften zijn, is volgens Criado Perez een direct gevolg van de gender data gap, het gebrek aan goede gegevens over vrouwen. Daarin staat ze niet alleen. Dat er meer en betere data over vrouwen moeten komen, bepleiten onder anderen Melinda Gates en Hillary Clinton al jarenlang. In 2012 werd Data2x opgericht, een door de Verenigde Naties ondersteunde organisatie die de gender data gap moet verkleinen. Data2x initieerde onder meer The Girl Roster, een grootschalig onderzoek onder adolescente meisjes in de armste landen. Juist over deze groep is weinig bekend.

Bill en Melinda Gates schreven vorige maand in een open brief dat 'seksistische data' het moeilijker maken om het leven van vrouwen en meisjes in ontwikkelingslanden te verbeteren. Vrouwen worden in deze landen in de eerste plaats gezien als moeders en echtgenoten. Daarom gaan de meeste data over hen over hun vruchtbaarheid, niet over hun inkomsten en bezittingen. Zo kan het gebeuren dat er nauwelijks gegevens bestaan over de hoeveelheid agrarisch werk die wereldwijd door vrouwen wordt gedaan. In enquêtes onder vrouwen in ontwikkelingslanden wordt doorgaans gevraagd of ze betaald werk doen óf huishoudelijk werk. Dan kiezen ze meestal voor het tweede, omdat dat het grootste deel van hun tijd in beslag neemt. Een ander voorbeeld van onbewust seksisme is dat onderzoekers alleen vragen naar de hoeveelheid tijd die het 'veldwerk' voor boeren in beslag neemt, terwijl de vrouwen zich vooral bezighouden met agrarische taken buiten het veld, bijvoorbeeld het verwerken van de oogst. Een ogenschijnlijk triviaal verschil, maar het zorgt ervoor dat een heleboel activiteiten van vrouwen in ontwikkelingslanden onder de radar blijven. 'Je kunt geen zaken verbeteren als je niet weet waar de helft van de bevolking mee bezig is', schrijft het echtpaar Gates.

Wapens voor vrouwen

Van rugzakken, wapens en gereedschap bestaan inmiddels versies voor vrouwen. Dat betekent niet 'ook in roze verkrijgbaar', maar aangepast aan het vrouwelijk lichaam. Docent Bibi Straatman geeft workshops over gender-onderwerpen aan verschillende designopleidingen, waaronder de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Ze zegt: 'Het onderwerp gender wordt nog steeds gedragen door personen die er hun missie van maken, niet door de instituten. Er is wel iets aan het veranderen. De nieuwe generatie staat er erg voor open.'

Voorlopig is er nog een wereld te winnen, bijvoorbeeld als het gaat om uniformen en werkuitrustingen. Britse politieagentes klagen dat hun kogelvrije vest geen ruimte vrijlaat voor hun borsten - met als gevolg dat het vest een deel van de buik onbedekt laat. Het standaard Amerikaanse veiligheidsmasker past niet goed bij vrouwen en bij veel niet-blanke mannen, waardoor zij veel meer giftige stoffen inademen. En vorige week moest de eerste gezamenlijke ruimtewandeling van twee vrouwelijke NASA-astronauten worden afgeblazen, omdat er maar één ruimtepak in maat M beschikbaar was op het ISS-ruimtestation.

In de medische sector groeit het besef dat het levensgevaarlijk is om geen onderscheid te maken tussen 'mannen' en 'mensen'. De 'Hollywood-hartaanval' is een typisch mannelijk verschijnsel. Vrouwen krijgen geen acute pijn op de borst, maar kortademigheid, misselijkheid en vermoeidheid. In Nederland zetten cardiologen Angela Maas en Janneke Wittekoek zich al jaren in voor meer kennis van het vrouwenhart. Met succes; zo won Wittekoek de Vrouw in de Media Award 2018 voor haar media-optredens over man-vrouwverschillen bij hart- en vaatziekten. Een deel van het probleem in de medische wereld is dat vrouwen nog steeds worden uitgesloten van klinische onderzoeken naar nieuwe geneesmiddelen. Ze krijgen medicijnen voorgeschreven die niet altijd voor hen werken en die soms zelfs een averechtse uitwerking hebben.

Versterkte voorkeur

Wie denkt dat het een kwestie van tijd is voordat de gender bias, de voorkeur in de data voor mannen, verdwijnt, heeft het mis. Computerwetenschappers voorspellen dat het effect van gender bias onder de invloed van moderne technologie eerder zal toenemen. Dat komt door de manier waarop algoritmes leren. Software voor stemherkenning wordt getraind met behulp van een grote database van stemopnames. Die wordt gedomineerd door mannelijke stemmen. Het gevolg laat zich raden. In 2016 stelde taalonderzoeker Rachael Tatman vast dat Googles stemherkenningssoftware 70 procent beter is het in begrijpen van mannenstemmen dan van vrouwenstemmen. Verstaat uw navigatiesysteem u niet? Probeer het eens met een lagere stem.

Google's speech recognition has a gender bias https://t.co/TqNFML00sR pic.twitter.com/otrzmxySP9
Rachael Tatman

'De ongelijkheid die met name in medische data zit, heeft altijd al desastreus uitgepakt in termen van gender, maar kunstmatige intelligentie versterkt het effect', zegt hoogleraar Valerie Frissen. 'Omdat steeds meer met slimme algoritmes wordt gewerkt, is nu het moment om de kwaliteit van de data aanzienlijk te verbeteren. En om ons af te vragen: als we geen goede data hebben, moeten we het dan wel doen?'

Slimme algoritmes maken hun afwegingen op basis van data, maar data reflecteren bestaande ongelijkheid.

Dat leidde er bijvoorbeeld toe dat het algoritme van Amazon alleen nog cv's van mannen selecteerde voor een baan. Het had zelfstandig geconcludeerd dat topwerknemers mannen zijn. Algoritmes bepalen ook welke vacatures mensen te zien krijgen op LinkedIn. Verrassing: mannen krijgen vaker dan vrouwen goedbetaalde topbanen en banen in de technische sector voorgeschoteld.

Lector Maaike Harbers benadrukt hoe lastig het is om selffulfilling prophecy te voorkomen. 'Een algoritme voorspelt dat een vrouw bepaald gedrag vertoont. Dat hoeft in beginsel helemaal niet zo te zijn. Maar doordat ze een bepaalde vacature niet te zien krijgt of een bepaald product krijgt aanbevolen, vergroot die voorspelling de kans dat het gebeurt.'

Algoritmes reflecteren niet alleen onze bias, ze versterken die ook. Een analyse van Google Image uit 2017 liet zien dat afbeeldingen van 'koken' 33 procent vaker een vrouw dan een man bevatten. Algoritmes die op deze dataset waren getraind, verbonden plaatjes van koken maar liefst 68 procent van de tijd met vrouwen. Hoe groter de originele bias, hoe groter de versterking was. Dat is slecht nieuws voor een wereld met een gender data bias.

'We stevenen af op een enorme dystopie', zegt Criado Perez. 'Wat gebeurt er als machine learning wordt toegepast op onze gebrekkige medische data? Ik ben er absoluut niet zeker van dat degenen die medische algoritmes ontwerpen, rekening houden met data bias.'

Haar boodschap: verzamel gegevens over vrouwen. 'Als we daar morgen mee beginnen, dan ben ik optimistisch dat we over tien jaar betere datasets zullen kunnen voeren aan de algoritmes. Maar op dit moment zouden we ongelofelijk sceptisch moeten staan tegenover kunstmatige intelligentie. De data zijn niet goed genoeg.'
In mei verschijnt bij uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van Invisible women: Onzichtbare vrouwen. De vrouwelijke blik valt eindelijk te zien Een vrouw zit smakkend voor de camera een broodje hamburger te eten. Had ze niet wat leukers kunnen aantrekken? Nee, daar heeft ze schijt aan. Je bekijkt het fragment namelijk vanuit de female gaze. Wat weten we over de vrouwelijke blik? Journalist Merel Bem praat je bij.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vrouwen kunnen niet autorijden en dit is waarom

# data[].attributes.attachment_link.description
Ontwerpers en onderzoekers gaan vaak uit van mannen als ze mensen bedoelen. Dat is voor vrouwen onhandig (te grote telefoons), maar ook schadelijk (auto's zijn voor hen onveiliger). En dan vergroten slimme algoritmes de ongelijkheid nog uit ook. De meeste vrouwen kunnen niet autorijden.

# data[].attributes.attachment_link.description
Er komen steeds meer vrouwen in topfuncties, maar de toename gaat traag, vooral in bedrijven. Dit roept de vraag op hoe dat komt. Veel onderzoek is gedaan naar de langzame instroom van vrouwen in de top en subtop (de laag onder de top).

# data[].attributes.body
"Who And"  - Golden circle - 'why' centraal. Verhaal is dat het meer gaat over 'wie en wanneer'. Onderdeel van een werkvorm

"Nudging" - onderwerp voor DWSI denktanksessie? Nudging gebruiken als een werkvorm onderdeel van een werksessie

"Polarisatie of emancipatie". Dare to be gray. Extremisme. Zoeken naar het gouden middenweg? Moet je een balans zoeken tussen milieuvervuiling of milieubehoud of een tussenweg? Fals balans. Projectie na Rutte III comprimi met extremen bijv. extreem rechts. Idee voor een trendalert? **

Deep fakes - fake films etc. als onderwerp voor trendalert.

Bereidhied om te protesten als trend? trendalert

Drinking Raw water is al meegenomen in escapisme trendalert.

Tijdsbesteding onderzoek. Verandert niet. Koppelen met types tijdbesteding. Ook met Bullshit Jobs? Waarom werken we niet minder. Alibaba CEO - als je niet xuur werkt, dan hoef je je niet aan te melden. 24-urige werkweek - De Grote Transitie. Dit als trendalert.**

Warmtenetten en warmte transistie. Niet niew genoeg. Het onderwerp van nu. Verslag van de DWSI sessie 'van het gas af' en dwsi trendalert 'energieopslag' over waarmte. Dorien: Andrew zoekt dit uit.

Ex'Tax - belasting op grondstoffen heffen, ipv belasting op aarbeid. dit om circulariteit te bevorderen. Linkse standpunt. Service economie is duur. Staat in partijprogramma's. Concept is niet nieuw. Term misschien wel. te weinig voor trend-alert. Koppelen met impact bonds? Dit verder onderzoeken.

Nieuwe zijdenroete China - Zie denktanksessie Terlou. Boek van Peter Frankopan. Is vorige jaar behandeld.

Trade wars - al in TTIP deels behandeld - niet echt nieuw. Wel actueel. Wel een trendalert over global issues. Niet doen.

Juridisch instrumentum - urgenda. Wat is de trend. Volgende keer inbregen.

Doomday clock. Retrotopie trendalert van klant? Nuclear proliferation.New abnormal? Dystopie.  trendalert over nucleare risico's?

Wat is de agenda van extreem rechts over onderwerpen die voor water van belang zijn? Politiek belanden. onderwerp voor een trendalert.

Decentralisering van macht richting de gemeentes. gevolgen hiervan? trendalert?

Climate Justice & Fuel Riots. odnerwerp voor een trendalert?

Capitalisme. Wat is het alternatief? History of the world in 7 cheap things. The end of history -Francis Fukuyama. Onderwerp voor een trendalert?

Ethische kant van Sensoring - smart - Dorien - refereer naar denktanksessie hierover.

Digital Twins: Onderwerp voor een trendalert? samen met statistische ipv binaire antwoorden. **Snel. Uren delen met Hydroinfo.

Klimaatimpact van digitalisering. Wat kost een uur Netflix aan co2 uitstoot? Onderwerp voor een trendalert? Is nieuw genoeg en relevant voor WS.**

Speech analytics. Koppelen aan deep fakes. techniek. Fake nieuws. Nudging?  Emotie herkenning? Meer de techniek dan andere aspecten. Onderwerp voor een trendalert? **

AI cold war - trendalert?

Crispr - trendalert?

Bomen Kappen - wordt gedaan om biodiversiteit te vergroten. Nederland ontbost sneller dan de Amazone. trendalert? *snel actueel

Bodemdaling. Bodemdaling in de stad.

De onbewoonbare wereld. Dystopie. Meenemen in de trendalert van Retropie. samen met New Dark Age.

Food waste. Voedsel 2.0. Vooral over de sociale beweging - gedrag.  trendalert?

tegels eruit, planten erin. rainproof. co2. tuinen anders inrichten. is een trendmatige beweging. meer besproeiing, meer opvang, etc. door waterschappen aangedragen samen met gemeenten.

EU commissie spreekt nederland aan op kaderrichtlins water. Voor dorien

Charatitieve Rijken. Als trendalert? Best veel impact o f wb.

Gender/Feminisme .Rol van vrouwen. Positie van vrouwen. Hoe maatschappij tegen gender aankijkt. bijv. kogelvrije versten passen mannen wel, vrouwen niet. Hoe wetenschap aankijkt tegen gender. geneesmiddelen die werken alleen bij mannen. Moet heel goed framen. boodschap en relevantie en trend duidelijk duiden.

Jos:

Dare to be Grey - Nicolien. Andrew vraagt dit.

Tijdsbesteding

Digital Twins - Stef. Andrew vraagt dit.

Henk-Jan

Dcentralisering en gemeente /stad

IMpact digitalisering op klimaatverandering

Alternatieven voor capitalisme. Q3??

Alexander

Deep fakes - speach analytics

tijdsbesteding

bomenkap

Andrew

dare to be gray

Digittal twins

bomen kap - Alexander

DWSI - gedragsbeinvloeding. Belastingdienst. Sociaal Psycholoog. Alexander zoekt dit uit.

# data[].attributes.attachment_link.title
Natuurmonumenten stopt voorlopig met bomen kappen

# data[].attributes.attachment_link.description
Natuurmonumenten stopt voorlopig met het kappen van bomen. Aanleiding is de groeiende kritiek van de achterban op het kapbeleid. Enige uitzondering zijn bomen die vanwege veiligheidsredenen moeten worden gekapt. De organisatie gaat de komende maanden het gesprek aan met betrokken leden, donateurs en vrijwilligers.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Based on a research conducted among 3.750 CEOs and executives, the February edition of the American Fortune Magazine featured the list of the 'most admired companies of 2019'. For the 12 th time in a row, Apple was ranked number one. But, as Apple is dealing with disappointing sales figures and trade tension between the U.S. and China, Fortune raises the question whether the company will be able to keep up this position next year.

For years, Apple has been used as the most famous example of a company that knows how to inspire from the 'why'. In his famous TED Talk, management guru Simon Sinek states that an organization always has to start with the 'why' and then determine 'how' to do it and 'what' you will do. For Apple the 'why' is: "In everything we do, we try to challenge the status quo, we believe in thinking differently". The 'how' is by providing easy-to-use products with a beautiful design, and the 'what' are Apple's products such as MacBooks, iPhones and iPads. However, trying to explain Apple's current struggles by looking at its 'why, how and what' doesn't get us very far, as these three factors have remained the same. What has changed over recent years, is the 'who' and the 'when'. With the passing of their founder and visionary Steve Jobs, the 'who' changed and the trade war between the U.S. and China has impacted Apple's 'when'. Although Sinek has shifted the mindset that starting with 'why' is more inspirational than the 'what', the thought of always starting with 'why' is currently outdated. The 'who' and the 'when' are namely far more important.

Sinek's Golden Circle touches a deeper truth, but is not complete

The 'who' determines the 'why'

" If one voice can change a room, then it can change a state, and if it can change a state, it can change a nation, and if it can change a nation, it can change the world" - Barack Obama

Behind a 'why' is always a person, the 'who'. This 'who' is much more powerful than the 'why', because the 'who' is able to start a movement.

Barack Obama's emotional speech at the end of his campaign gives a great example of the power of the 'who'. In his speech, Obama shares a story about the origin of his powerful famous slogan 'Fired up, ready to go!'. During a small campaign rally, Obama was encouraged by an elderly woman who was yelling the slogan. Suddenly, the entire room started chanting 'Fired up, ready to go!', transforming the energy and atmosphere of the room, including Obama's. This simple moment showed Obama the power of one person, after which he concludes with the quote mentioned above.

From who to we

When talking to leaders it is very important to get to know the person behind the leader: "Who is this leader, what drives him/her, what are his/her ambitions and dreams?". Leaders have a major influence on the culture and direction of the organization. They have to know themselves, feel what is happening around them and connect with employees. This also has a spiritual component, as Brené Brown beautifully defines it: " Spirituality is recognizing and celebrating that we are all inextricably connected to each other". This connection and interaction between people ensures that the 'who' becomes the 'we'.

When we, as &samhoud, are facilitating major changes in organizations, we often see that the 'why' is not implemented because the 'who's' are not aligned. That is why the team of people with whom a leader surrounds himself is extremely important. As Jim Collins describes in his famous book "Good to Great", one of the most important things for successful organizations is to have the right people on board before deciding where to go: "First Who, then What". The world is changing at an increasing pace, making it more and more difficult to foresee the future. Therefore, it is more important to have the right people with you who can adapt quickly to this uncertain environment, regardless of what changes come at them. Or in other words, a good vision without the right people is useless.

An organization can only be successful when the 'who' and the 'why' are aligned. That is why most family businesses are often successful: the 'why' of the founder and the organization are in many cases the same. Therefore, a risk arises in large organizations when the new leader and the 'why' of the organization are too far apart. The leader, their ambition, and the 'why' of the organization must be aligned. If that is not the case, the people that chose the new leader probably have not done their job well.

Time determines when the 'why' is important

Besides the 'who', Sinek's model also misses the 'when'. This encompasses an understanding of when it is the right time for something. There are four important components of 'when' that need to be considered to be able to understand a big change: (1) the zeitgeist we are in, (2) the phase of the organization, (3) how long a leader is in his/her position, and (4) the life stage of the leader himself. First, let's talk about zeitgeist, the spirit of a particular period of time. The first question to ask is: "Why is this happening at this moment, or should it happen now?" A leader should always be aware of the momentum and spirit in which we find ourselves. This manifests in being curious about trends in the world and sensing the developments in society or the market. Second, it is important to clearly understand the phase of the organization. This means that as a leader you must be able to feel whether an organization needs direction and stability or acceleration and new energy. All organizations that are able to connect to the sentiment of the era have way bigger chances of growing increasingly. The organizations that continue to focus on their achieved successes in a different period are often bound to fail. A good example of this is Facebook and its founder Mark Zuckerberg. In the Fortune 500 World's most admired companies of 2019, Facebook dropped drastically, from place the 12 th to the 44 th place, mainly because they insufficiently sensed that the society has started to think more consciously about data and privacy protection, and no longer accepts the unbridled sharing of data and intransparent corporate practices.

The third element concerns the time that a leader has been in his/her position. Leaders that are still in their first year are probably focussing on building a top team and determining their ambitions, while leaders who are close to the end of their term, might be focussing mainly on the legacy they want to leave behind.

Lastly, it is important to understand the life stage of the leader himself/herself. People in their 20s, 40s, or 60s can have a very different view on life and can have completely different perceptions of time. For instance, when talking to an executive who is 60 years old you will always have to ask why they are still in their position and what they still want to achieve. The experiences of this person from the past thus determines the 'why' of the future. Considering change from this temporal perspective can explain a lot, since the era of an organization and a leader are fully determined by the 'when', rather than 'why'.

Sensitivity for timing

Timing is crucial during times of change. Managing and implementing change has everything to do with finding the right rhythm. This involves determining when the 'who's' are ready to translate the 'why' into a good 'how' and 'what'. When an organization is facing a crisis, focusing just on the 'why' makes no sense. Especially at that moment, it becomes very important as a leader to figure out what needs to happen now. The key to this is to find a balance between the right 'who' and 'when' to work on the 'why, how and what'. This requires a great sense of people, time, and context.

The timing of each intervention determines whether a change succeeds or not. To create a breakthrough in a group, the moment to place the right intervention can last just a split second before it disappears. Every marketeer can tell you that the moment you reach a customer - exactly when he/she is considering buying a product - is worth much more than the 'why' of your message. In his TED talk, the well-known American investor Bill Gross shares that in analysing the most important factors for success in the 200 start-ups he has invested in, timing is the most important factor which determines the success or failure of an organization. Timing was even more important than the team, the investments, and the uniqueness of the idea or the business model. In more literary terms, the French writer Victor Hugo beautifully said: " Nothing is as powerful as an idea whose time has come".

The awareness of timing is crucial to develop the sensitivity for the right timing. You have to be aware that the past always influences the present, and that even a small change at this moment can have huge effect on the future. As a leader, it is of great importance to understand this causality, because it helps you to know when to start an event in order to achieve a certain result in the future. As a leader, if you know how to put the 'who' and the 'when' in the right order at the right time, you have developed the right sensitivity or awareness of time. The key to this ability is to connect with yourself, to others around you, and to be aware of the era you live in. In the end, time is the most precious asset we possess, so it's important to listen deeply to what makes you happy and spend your time well on it.

To summarize: a 'why' alone does not create energy,
and 'who' at the right time does

The success of your organization mainly depends on the 'who' and the 'when'. The 'who' - people - and the 'when' - time - are always present around us. The 'why, how and what' can always change. Even if your 'why' is very well crafted, you still need the right people at the right time to put your vision in motion. That is why you should not focus like Sinek's model on the order of the 'why, how, and what', but on the harmony between the 'who, when, why, how and what'. The alignment of all these elements is the key to a successful change. An over-dominance of the 'why' ignores the importance of people and time.

The right connection between the "who, when, why, how and what' determines the success of a change

Apple currently experiences that foreman Tim Cook cannot inspire from the same leadership as Steve Jobs. The 'why' alone does not bring any movement, a 'who' at the right time does. When trying to break through this downward spiral, Tim Cook can better look at the 'who' and 'when', before people automatically start with why.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why-How-What is history, the new era is Who and When - inspiration

# data[].attributes.attachment_link.description
Based on a research conducted among 3.750 CEOs and executives, the February edition of the American Fortune Magazine featured the list of the 'most admired companies of 2019'. For the 12th time in a row, Apple was ranked number one. But, as Apple is dealing with disappointing sales figures and trade tension between the U.S.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bodemdaling en broeikasgassen: hoe veengrond waterschappen zorgen baart

# data[].attributes.attachment_link.description
Wetenschappers onderzoeken nu manieren om de bodemdalingen en het vrijkomen van broeikasgassen aan te pakken. Maar voor welke variant echt gekozen wordt, wordt ook bepaald door de politiek. Daar komen de waterschapsverkiezingen van 20 maart bij kijken. Kiezers hebben op die manier invloed op de mogelijke oplossingen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Als jouw zorgen over de opwarming van de aarde zich beperken tot angst voor de stijgende zeespiegel, dan zie je slechts het topje van de ijsberg. Het is veel, veel erger dan je denkt. Klimaatverandering wordt vaak beschouwd als een langzaam proces, maar de onheilspellende effecten ervan zien we nu al: hete zomers, grote droogte, allesverwoestende overstromingen en orkanen. De mensheid wordt tegenwoordig jaarlijks overvallen door natuurrampen die zich vroeger maar één keer
in een mensenleven voltrokken.

In De onbewoonbare aarde brengt David Wallace-Wells de laatste wetenschappelijke inzichten samen tot een schokkende aanklacht: we slagen er maar niet in om een betere toekomst voor de mensheid voor ons te zien, laat staan dat we naar zo'n idee handelen. Als we onze aanpak van klimaatverandering en de manier waarop miljarden mensen leven niet snel veranderen, zullen binnen één generatie desastreuze ontwikkelingen plaatsvinden waardoor delen van de aarde aan het einde van deze eeuw onbewoonbaar zullen zijn.

David Wallace-Wells is historicus en schrijver. Hij werkte onder andere voor The Paris Review, The New York Sun, Slate, Wired, Harper's, The Nation, Newsweek, The New Republic en The Washington Monthly. Momenteel is hij adjunct-hoofdredacteur van New York Magazine. Hij schrijft regelmatig over klimaatverandering en de nabije toekomst van wetenschap en technologie.
David Wallace-Wells schreef het meest gelezen artikel ooit voor New York magazine. Lees het artikel 'The Uninhabitable Earth' hier

# data[].attributes.attachment_link.title
De onbewoonbare aarde - Duurzaam Ondernemen

# data[].attributes.attachment_link.description
Als jouw zorgen over de opwarming van de aarde zich beperken tot angst voor de stijgende zeespiegel, dan zie je slechts het topje van de ijsberg. Het is veel, veel erger dan je denkt. Klimaatverandering wordt vaak beschouwd als een langzaam proces, maar de onheilspellende effecten ervan zien we nu al: hete zomers, grote droogte, ...

# data[].attributes.attachment_link.title
Gemeenten aan zet? Warmtenetten en lokale regie: inspiratie uit Denemarken

# data[].attributes.attachment_link.description
Met de opkomst van aardgasvrije wijken gaan Nederlandse gemeenten massaal aan de slag met de aanleg van warmtenetten. In de proeftuinen aardgasvrije wijken kiest een ruime meerderheid van de deelnemende gemeenten (minstens 17 van de 27) voor een warmtenet.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.text
Medische toiletten. Hoe onderzoek bij @ihedelft naar een mooi product heeft geleid.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.original_text
Medische toiletten. Hoe onderzoek bij @ihedelft naar een mooi product heeft geleid. https://t.co/52Tqr5mqyI

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Medische toiletten. Hoe onderzoek bij @ihedelft naar een mooi product heeft geleid. pic.twitter.com/52Tqr5mqyI
— Mark van Loosdrecht (@MarkvLoosdrecht) March 22, 2019

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.data.text
Medische toiletten. Hoe onderzoek bij @ihedelft naar een mooi product heeft geleid. https://t.co/52Tqr5mqyI

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.original_text
Medische toiletten. Hoe onderzoek bij @ihedelft naar een mooi product heeft geleid. https://t.co/52Tqr5mqyI

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.text
Medische toiletten. Hoe onderzoek bij @ihedelft naar een mooi product heeft geleid.

# data[].attributes.attachment_link.title
Potentie van restwarmtelozingen op Rijkswateren bekend - Lokaal Klimaatbeleid

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In Amerika betaal je minder verzekeringspremie voor je auto als je minder kilometers maakt. In een experiment van de universiteit van Alberta werden eens twee groepen verzekerden gevraagd zélf hun kilometerstand door te geven. De ene groep werd gevraagd bovenaan het formulier een handtekening te zetten, de andere groep werd dat pas na afloop gevraagd. Een voorbeeld van nudging.

Wat bleek? De groep die al bij aanvang moest tekenen, vulde een gemiddeld veel hogere kilometerstand in dan de groep die alleen onderaan een krabbel zette. 'Tekenen voordat je iets invult, stimuleert eerlijkheid', concludeerden daarop de onderzoekers. 'Maar als je mensen vraagt na afloop te tekenen kun je net zo goed helemaal geen handtekening vragen.'

Nudging is sexy

Het is maar een van de vele voorbeelden van nudging, dingen voor elkaar krijgen door in te spelen op het onderbewustzijn van mensen. Het is een trend die de laatste jaren veel aandacht krijgt.

Ook op de werkvloer kun je van zulke technieken gebruik maken. Sommige zijn heel bekend: van gezonde producten op ooghoogte in de kantine tot stickers met voetstappen naar de trap, die ervoor zorgen dat de lift 11 keer minder gebruikt wordt.

Ander voorbeeld: flexibele werkplekken. Steeds meer bedrijven willen die graag: ze zouden creativiteit en kennisuitwisseling bevorderen. Maar zonder stimulans blijft toch 1 op de 3 mensen elke dag dezelfde plek opzoeken, blijkt uit onderzoek.

Hoe dat te doorbreken? Simpel, met een app. Als je medewerkers via een app laat zien welke bureaus nog leeg zijn, zijn ze eerder geneigd een keer buiten hun comfortzone te treden. Niemand die hen vertelt dat het moet, maar onbewust worden collega's toch naar een ander bureau gestuurd, meldt WorkWire, een advies- en interieurbureau dat van mensen verleiden tot gewenst gedrag zijn specialiteit heeft gemaakt.

Automatische piloot

Gedragseconoom Richard Thaler en jurist Cass Sunstein beschrijven in hun boek Nudge hoe je keuzes makkelijk kunt beïnvloeden door een (onderbewust) zetje in de goede richting. De meerderheid van de keuzes die we dagelijks maken vindt plaats in het onderbewustzijn; 90 procent van alles wat we doen gebeurt op de automatische piloot.

Wie daar als manager slim gebruik van weet te maken, kan personeel sturen zonder hen te vertellen wat ze moeten doen, dus zonder over hen de baas te hoeven spelen. De meeste mensen doen dat overigens al dagelijks, zegt Ronald van Aggelen van adviesbureau Early Bridge. 'Als een collega jou complimenteert of een extra daad voor je verricht, kan het dat daar geen achterliggende gedachte aan verbonden is. Het kan ook erop wijzen dat hij jou probeert te paaien voor een goed plan.'

Van Aggelen schreef er een boek over: Mindhacking: de praktijk van beïnvloeden. Volgens hem is het voor de moderne manager zelfs nodig om de principes te begrijpen: 'Collega's zijn verbonden door werk, niet door dezelfde opvattingen of ideeën zoals bijvoorbeeld binnen een politieke partij. De kunst is om mensen zo te sturen dat ze allemaal aan dezelfde visie werken, vanuit hun eigen uitgangspunt.'
Zolderisolatie
Volgens Van Aggelen leren mensen al heel vroeg hoe anderen te beïnvloeden om hun zin te krijgen. 'Neem baby's', zegt hij. 'Die huilen om aandacht of eten van hun ouders te krijgen.'

Toch is de aandacht voor het onderwerp nog relatief vers. Wel gebeurt dat tot in de hoogste bestuursorganen. Zo richtte de Britse ex-premier David Cameron in 2010 een Behavioural Insights Team op, ook wel bekend als de ' Nudge Unit'.

Een groep economen en psychologen onderzocht in dat team hoe het mogelijk is om het Engelse volk betere keuzes te laten maken. Dat leidde tot een aantal opmerkelijke ingrepen, van een loterij om opkomstpercentages te verhogen, tot het toevoegen van foto's aan brieven waarin wanbetalers werden opgeroepen hun wegenbelasting te voldoen. De meeste ingrepen bleken opmerkelijke resultaten te boeken.

Dat geldt bijvoorbeeld ook voor een ander probleem waar de unit tegenaan liep. Zo bleken de Britten hun zolders nogal gebrekkig te isoleren, waardoor veel warmte verloren ging. Conventionele maatregelen om dat probleem te verhelpen, werkten niet. Toen ontdekte de 'Nudge Unit' waarom dat was: de meeste mensen zagen niet op tegen de isolatie, maar tegen het opruimen van de bovenverdieping. Daarop werd een speciale opruimdienst in werking gezet. Het resultaat: het aantal subsidieaanvragen vervijfvoudigde.

Doel stellen

Waar moet een manager die zijn team wil nudgen op letten? Allereerst is het volgens Van Aggelen belangrijk om een doel te stellen. 'Zonder helder doel is het zinloos: als je zelf niet weet wat je wilt bereiken, hoe kun je collega's dan meekrijgen?' Daarnaast moet een manager de kwaliteiten van het team door en door kennen. 'Dat kan natuurlijk aan de hand van een dure persoonlijkheidstest, maar wie goed oplet herkent de verschillende types op zijn afdeling.'

En wie patronen herkent, kan ze beïnvloeden. De collega die altijd snel met een oplossing komt? Betrek hem in een vroeg stadium bij beslissingen, om frustratie te voorkomen. De betweter van de groep? Gebruik zijn kennis in plaats van hem weg te zetten als een karikatuur. 'Door mensen op de juiste momenten te vragen om hun medewerking, beïnvloed je ze om samen het gestelde doel te halen.'

Als voorbeeld noemt hij een team dat hij trof via zijn adviesbureau. 'Twee van de zes mensen namen tijdens vergaderingen nauwelijks het woord. Bij navraag bleek dat zij overal beren op de weg zagen en graag zekerheid wilden. Dit kwam echter niet aan bod doordat twee andere teamleden dominant waren en de vergadering stuurden. Toen de manager uiteindelijk meer focuste op vragen aan de stillere teamleden, ging de kwaliteit van de vergadering vooruit en werden andere problemen aangepakt.'

Schuldgevoel

Ook bij KLM experimenteren ze met de mogelijkheden van nudging. Sander Stomph, director Operational Excellence, vertelt over een lab op Schiphol waarin KLM-medewerkers testen hoe veranderingen ontvangen worden. 'Denk aan de teksten die omgeroepen worden bij de gate. Nu spelen we in op het schuldgevoel van mensen door om te roepen dat ze de vlucht vertragen. Maar zouden ze sneller lopen bij een andere, positievere tekst? De kleinste verandering in woordkeuze kan mogelijk al een tijdsbesparing opleveren.'

Als het maar niet op manipulatie lijkt, stelt Stomph. 'Als je het gevoel hebt dat iemand jou voor zijn karretje probeert te spannen, brengt dat vooral frustratie met zich mee. Een team kan niet optimaal functioneren als ze het idee hebben constant op hun hoede te moeten zijn als de manager met een nieuw voorstel komt.'

Aansluiting

Nudging werkt goed omdat je medewerkers niet bewust hoeft te overtuigen, je sluit immers aan bij wat mensen onbewust toch al willen. Van Aggelen: 'Als ik 180 graden moet draaien in mijn eigen opvattingen, sluit ik me alleen maar met tegenzin aan bij jouw plan. Heb ik het idee dat ik jouw plannen aan het uitvoeren ben, dan zal ik minder hard werken dan als ik me kan vinden in wat ik aan het doen ben.'

Het is dus juist de kunst om aansluiting te vinden bij de overtuiging van een ander en daarop voort te borduren. Daarbij kun je dan ook nog eens handig gebruik maken van ieders onderbewuste wens om erbij te horen. 'Wie een paar medewerkers zover heeft om te helpen, kan dat inzichtelijk maken door bijvoorbeeld op intranet foto's van hen te plaatsen. Zo is de aantrekkingskracht om mee te werken vele malen groter', aldus Van Aggelen.

Het kleinste bordje

Google maakt gebruik van dezelfde theorie om medewerkers in de kantine minder te laten eten. Medewerkers konden kiezen uit twee maten borden, waarbij een kaartje vermeldde dat 66 procent koos voor de kleinste maat. Doordat meer mensen meegingen in de keuze van de meerderheid, werd de voedselverspilling teruggedrongen.

Je kunt ook aansluiten bij de opvatting van anderen door het uit te voeren plan nét iets anders te omschrijven. 'Een goed voorbeeld daarvan is een verkoper adviseur noemen', illustreert Van Aggelen. 'Klanten zijn minder op hun hoede op het moment dat ze geadviseerd worden dan als van tevoren al duidelijk is dat ze iets aangesmeerd krijgen.'

Zelf is Van Aggelen altijd bezig zijn omgeving te beïnvloeden, zegt hij, zij het soms niet bewust. 'Ik vind het fijn om iets extra's voor iemand te doen, dus het is niet zo dat ik dat alleen maar doe om mensen voor me te winnen. Maar ik weet ook: de emotionele balans die je uit evenwicht brengt door een extra stap voor iemand te zetten, zal zich vroeg of laat altijd weer herstellen.'

1.  Als je een voorstel doet, geef altijd drie keuzes.
Zorg daarbij dat de middelste jou het beste uitkomt. Mensen zijn geneigd de middelste optie van drie keuzes te kiezen.

2. Begin een brainstorm met een aantal woorden op papier.
Wie begint op een leeg blad, heeft meer moeite op goede ideeën te komen, omdat de hersenen dan geen houvast hebben.

3. Formuleer doelen altijd positief.
Aanwijzingen waarin je benadrukt wat níet moet, worden minder goed uitgevoerd dan andersom.

# data[].attributes.attachment_link.title
Manipuleren kun je leren, de kracht van nudging - MT.nl

# data[].attributes.attachment_link.description
In Amerika betaal je minder verzekeringspremie voor je auto als je minder kilometers maakt. In een experiment van de universiteit van Alberta werden eens twee groepen verzekerden gevraagd zélf hun kilometerstand door te geven. De ene groep werd gevraagd bovenaan het formulier een handtekening te zetten, de andere groep werd dat pas na afloop gevraagd.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Digital twin technology has moved beyond manufacturing and into the merging worlds of the Internet of Things, artificial intelligence and data analytics.

As more complex "things" become connected with the ability to produce data, having a digital equivalent gives data scientists and other IT professionals the ability to optimize deployments for peak efficiency and create other what-if scenarios.

What is a digital twin?

A digital twin is a digital representation of a physical object or system. The technology behind digital twins has expanded to include large items such as buildings, factories and even cities, and some have said people and processes can have digital twins, expanding the concept even further. The idea first arose at NASA: full-scale mockups of early space capsules, used on the ground to mirror and diagnose problems in orbit, eventually gave way to fully digital simulations.

But the term really took off after Gartner named digital twins as one of its top 10 strategic technology trends for 2017 saying that within three to five years, "billions of things will be represented by digital twins, a dynamic software model of a physical thing or system". A year later, Gartner once again named digital twins as , saying that "with an estimated 21 billion connected sensors and endpoints by 2020, digital twins will exist for billions of things in the near future."

In essence, a digital twin is a computer program that takes real-world data about a physical object or system as inputs and produces as outputs predications or simulations of how that physical object or system will be affected by those inputs.

How does a digital twin work?

A digital twin begins its life being built by specialists, often experts in data science or applied mathematics. These developers research the physics that underlie the physical object or system being mimicked and use that data to develop a mathematical model that simulates the real-world original in digital space.

The twin is constructed so that it can receive input from sensors gathering data from a real-world counterpart. This allows the twin to simulate the physical object in real time, in the process offering insights into performance and potential problems. The twin could also be designed based on a prototype of its physical counterpart, in which case the twin can provide feedback as the product is refined; a twin could even serve as a prototype itself before any physical version is built.

The process is outlined in some detail in this post from Eniram, a company that creates digital twins of the massive container ships that carry much of world commerce - an extremely complex kind of digital twin application. However, a digital twin can be as complicated or as simple as you like, and the amount of data you use to build and update it will determine how precisely you're simulating a physical object. For instance, this tutorial outlines how to build a simple digital twin of a car, taking just a few input variables to compute mileage.

Digital-twin use cases

T hese two digital-twin examples - the car and the cargo vessel - give you a sense of potential use cases. Objects such as aircraft engines, trains, offshore platforms and turbines can be designed and tested digitally before being physically produced. These digital twins could also be used to help with maintenance operations. For example, technicians could use a digital twin to test that a proposed fix for a piece of equipment works before applying the fix the physical twin.

Digital-twin business applications are found in a number of sectors:

Manufacturing is the area where rollouts of digital twins are probably the furthest along, with factories already using digital twins to simulate their processes, as this case study from Deloitte

Automotive digital twins are made possible because cars are already fitted with telemetry sensors, but refining the technology will become more important as more autonomous vehicles hit the road.

Healthcare is the sector that produces the digital twins of people we mentioned above. Band-aid sized sensors send health information back to a digital twin used to monitor and predict a patient's well-being.

Digital twins and IoT

Clearly, the explosion of IoT sensors are part of what makes digital twins possible. And as IoT devices are refined, digital-twin scenarios can include smaller and less complex objects, giving additional benefits to companies.

Digital twins can be used to predict different outcomes based on variable data. This is similar to the run-the-simulation scenario often seen in science-fiction films, where a possible scenario is proven within the digital environment. With additional software and data analytics, digital twins can often optimize an IoT deployment for maximum efficiency, as well as help designers figure out where things should go or how they operate before they are physically deployed.

The more that a digital twin can duplicate the physical object, the more likely that efficiencies and other benefits can be found. For instance, in manufacturing, where the more highly instrumented devices are, the more accurately digital twins might simulate how the devices have performed over time, which could help in predicting future performance and possible failure.

Digital-twin vendors

Building a digital twin is complex, and there is as yet no standardized platform for doing so. Ian Skerrett, a consultant working in the field who has long history in open source behind him, has proposed the outline of a digital twin platform, though this is a first step, as suits the rather embryonic nature of the space.

In contrast with many emerging technologies, commercial digital-twin offerings are actually coming from some of the largest companies in the field. For instance, GE, which developed digital-twin technology internally as part of its jet-engine manufacturing process, is now offering its expertise to customers, as is Siemens, another industrial giant heavily involved in manufacturing. Not to be outdone by these factory-floor suppliers, IBM is marketing digital twins as part of its IoT push, and Microsoft is offering its own digital-twin platform under the Azure umbrella.

Digital twin vs. predictive twin

In a November 2017 article for Network World, contributor Deepak Puri outlined an example of an Oracle digital-twin tool that provides users with two options - a digital twin and a predictive twin.

The digital twin "can include a description of the devices, a 3D rendering and details on all the sensors in the device. It continuously generates sensor readings that simulate real life options."

The predictive twin "models the future state and behavior of the device," Puri writes. "This is based on historical data from other devices, which can simulate breakdowns and other situations that need attention."

As part of its digital-twin initiative Microsoft is taking the concept and applying it to processes in addition to physical products. In a whitepaper, Microsoft proposes the idea of the digital process twin:

"The Process Digital Twin is the next level of digital transformation, compounding Product Digital Twin benefits throughout the factory and supply chain," Microsoft states. The associated whitepaper highlights some advanced manufacturing scenarios that product digital twins don't support, but that process digital twins would.

Benefits of digital twins

Digital twins offer a real-time look at what's happening with physical assets, which can radically alleviate maintenance burdens. Chevron is rolling out digital twin tech for its oil fields and refineries and expects to save millions of dollars in maintenance costs. And Siemens as part of its pitch says that using digital twins to model and prototype objects that have not been manufactured yet can reduce product defects and shorten time to market.

But keep in mind that that Gartner warns that digital twins aren't always called for, and can unnecessarily increase complexity. "[Digital twins] could be technology overkill for a particular business problem. There are also concerns about cost, security, privacy, and integration."

Digital-twin skills

Interested in becoming a digital twin pro? The skill sets are demanding, and require specialized expertise in machine learning, artificial intelligence, predictive analytics and other data-science capabilities. That's part of the reason why big companies are hanging out their shingle in this space: the little guy might find it more reasonable to hire a consultant team than to upskill their in-house workers.

Digital-twin news

The British government is creating a digital twin of its entire national infrastructure to prepare for future challenges.

Other digital-twin resources

Oracle - Digital Twins for IoT Applications (PDF).

# data[].attributes.attachment_link.title
What is a digital twin? [And how it's changing IoT, AI and more]

# data[].attributes.attachment_link.description
Digital twins are virtual replicas of physical devices that data scientists and IT pros can use to run simulations before actual devices are built and deployed. They are also changing how technologies such as IoT, AI and analytics are optimized.

# data[].attributes.body
Hadden we geloof ik weleens iets mee gedaan. Maar dus nog steeds relevant.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
At doom's doorstep:
It is 100 seconds to midnight

At doom's doorstep: It is 100 seconds to midnight

2022 Doomsday Clock Statement

Science and Security Board
Bulletin of the Atomic Scientists

Editor, John Mecklin

2022 Doomsday Clock Statement

Science and Security Board
Bulletin of the Atomic Scientists

Editor, John Mecklin

It is 100 seconds to midnight

Editor's note: Founded in 1945 by Albert Einstein and University of Chicago scientists who helped develop the first atomic weapons in the Manhattan Project, the Bulletin of the Atomic Scientists created the Doomsday Clock two years later, using the imagery of apocalypse (midnight) and the contemporary idiom of nuclear explosion (countdown to zero) to convey threats to humanity and the planet. The Doomsday Clock is set every year by the Bulletin's Science and Security Board in consultation with its Board of Sponsors, which includes 11 Nobel laureates. The Clock has become a universally recognized indicator of the world's vulnerability to catastrophe from nuclear weapons, climate change, and disruptive technologies in other domains. In March 2022, the Science and Security Board released a new statement in the wake of Russia's invasion of Ukraine. Read it here.

To: Leaders and citizens of the world

Re: At doom's doorstep: It is 100 seconds to midnight

Date: January 20, 2022

Last year's leadership change in the United States provided hope that what seemed like a global race toward catastrophe might be halted and-with renewed US engagement-even reversed. Indeed, in 2021 the new American administration changed US policies in some ways that made the world safer: agreeing to an extension of the New START arms control agreement and beginning strategic stability talks with Russia; announcing that the United States would seek to return to the Iran nuclear deal; and rejoining the Paris climate accord. Perhaps even more heartening was the return of science and evidence to US policy making in general, especially regarding the COVID-19 pandemic. A more moderate and predictable approach to leadership and the control of one of the two largest nuclear arsenals of the world marked a welcome change from the previous four years.

Still, the change in US leadership alone was not enough to reverse negative international security trends that had been long in developing and continued across the threat horizon in 2021.

US relations with Russia and China remain tense, with all three countries engaged in an array of nuclear modernization and expansion efforts-including China's apparent large-scale program to increase its deployment of silo-based long-range nuclear missiles; the push by Russia, China, and the United States to develop hypersonic missiles; and the continued testing of anti-satellite weapons by many nations. If not restrained, these efforts could mark the start of a dangerous new nuclear arms race. Other nuclear concerns, including North Korea's unconstrained nuclear and missile expansion and the (as yet) unsuccessful attempts to revive the Iran nuclear deal contribute to growing dangers. Ukraine remains a potential flashpoint, and Russian troop deployments to the Ukrainian border heighten day-to-day tensions.

For many countries, a huge gap still exists between long-term greenhouse gas-reduction pledges and the near- and medium-term emission-reduction actions needed to achieve those goals. Although the new US administration's quick return to the Paris Agreement speaks the right words, it has yet to be matched with actionable policies.

Developed countries improved their responses to the continuing COVID-19 pandemic in 2021, but the worldwide response remained entirely insufficient. Plans for quick global distribution of vaccines essentially collapsed, leaving poorer countries largely unvaccinated and allowing new variants of the SARS-CoV-2 virus to gain an unwelcome foothold. Beyond the pandemic, worrying biosafety and biosecurity lapses made it clear that the international community needs to focus serious attention on management of the global biological research enterprise. Further, the establishment and pursuit of biological weapons programs marked the beginning of a new biological arms race.

And while the new US administration made progress in reestablishing the role of science and evidence in public policy, corruption of the information ecosystem continued apace in 2021. One particularly concerning variety of internet-based disinformation infected America last year: Waves of internet-enabled lies persuaded a significant portion of the US public to believe the utterly false narrative contending that Joe Biden did not win the US presidential election in 2020. Continued efforts to foster this narrative threaten to undermine future US elections, American democracy in general, and, therefore, the United States' ability to lead global efforts to manage existential risk.

In view of this mixed threat environment-with some positive developments counteracted by worrisome and accelerating negative trends-the members of the Science and Security Board find the world to be no safer than it was last year at this time and therefore decide to set the Doomsday Clock once again at 100 seconds to midnight. This decision does not, by any means, suggest that the international security situation has stabilized. On the contrary, the Clock remains the closest it has ever been to civilization-ending apocalypse because the world remains stuck in an extremely dangerous moment. In 2019 we called it the new abnormal, and it has unfortunately persisted.

Last year, despite laudable efforts by some leaders and the public, negative trends in nuclear and biological weapons, climate change, and a variety of disruptive technologies-all exacerbated by a corrupted information ecosphere that undermines rational decision making-kept the world within a stone's throw of apocalypse. Global leaders and the public are not moving with anywhere near the speed or unity needed to prevent disaster.

Leaders around the world must immediately commit themselves to renewed cooperation in the many ways and venues available for reducing existential risk. Citizens of the world can and should organize to demand that their leaders do so-and quickly. The doorstep of doom is no place to loiter.

The nuclear tightrope

During 2021, some nuclear risks declined while others rose. Upcoming decisions on nuclear policies could generate either salutary or dangerous modifications of an already uncertain and worrisome security situation.

The February 2021 agreement between the United States and Russia to renew New START for five years is a decidedly positive development. This extension creates a window of opportunity to negotiate a future arms control agreement between the two countries that possess 90 percent of the nuclear weapons on the planet. The United States and Russia also agreed to start two sets of dialogues about how to best maintain "nuclear stability" in the future: the Working Group on Principles and Objectives for Future Arms Control and the Working Group on Capabilities and Actions with Strategic Effects. These groups have met and in early 2022 are expected to report on initial results of the consultations, aimed at shaping future arms control agreements.

Another bright spot was the Biden administration's announcements that it would seek to return to the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) with Iran and offer to enter strategic stability talks with China. Although no talks between North Korea and the United States took place in 2021, the North Koreans have not resumed testing of nuclear weapons or long-range intercontinental ballistic missiles (ICBMs). (Tests of shorter-range missiles have continued.) Finally, when the Biden administration began its Nuclear Posture Review (NPR) process, it announced that one specific goal would be to "reduce the role of nuclear weapons" in US national security policy.

Other developments, however, appeared on the negative side of the ledger:

Iran continues to build an enriched uranium stockpile, insisting that all sanctions be removed before returning to talks with the United States on the JCPOA. The window of opportunity seems to be closing. Over time, Iran's neighbors, particularly Saudi Arabia, may feel compelled to acquire similar capabilities, foreshadowing the frightening possibility of a Middle East with multiple countries with the expertise and material to build nuclear weapons.

The Chinese have started to build new ICBM silos on a large scale, leading to concerns that China may be considering a change in its nuclear doctrine. China and Russia have both tested anti-satellite weapons recently, increasing concerns about rapid escalation in any conventional conflict with the United States. Efforts by all three countries to field hypersonic missiles are beginning to yield results, intensifying competition. While experts disagree on both the causes and the consequences of these programs, they clearly mark the start of a new arms competition.

The North Koreans continue to test nuclear-capable short- and medium-range missiles, including cruise, ballistic, and glide vehicles, and there is evidence of their restarting plutonium production. Meanwhile, there have been no high-level negotiations between the United States and North Korea. India and Pakistan continue to advance their nuclear, missile, and other military capabilities with no diminution of possible flash points that could lead to nuclear conflict.

As the January 6, 2021 insurrection at the US Capitol demonstrated, no country is immune from threats to its democracy, and in a state with nuclear-weapons-usable material and nuclear weapons, both can be targets for terrorists and fanatics. Notably, the insurrectionists came close to capturing Vice President Mike Pence and the "nuclear football" that accompanies the vice president as the backup system for nuclear launch commands. More than 10 percent of those charged with crimes during the January 6th insurrection were veterans or active service members. The Pentagon has conducted a major review of extremism in the military and has adopted new definitions of extremist activities in an attempt to reduce this danger in the future. The seriousness of the problem is clear.

Finally, the United States is preparing a Nuclear Posture Review to guide US strategy, policy, and deployments of nuclear weapons, but its overall message appears not yet decided. We hope the document will assert that the United States will reduce the role of nuclear weapons in its deterrence and defense policies, which in turn may positively affect the nuclear weapons postures of other countries, leading, we believe, to a safer world. Where we set the Clock next year will be influenced by what the Nuclear Posture Review ultimately contains. Reports of congressional interference in the process, resulting in the firing of personnel conducting the review, suggests unwelcome politicization that could well affect the outcome and make more rational nuclear weapons policies hard to effect.

Climate change: Lots of words, relatively little action

This past year's climate negotiations in Glasgow marked an important milestone in climate multilateralism: a critical first round of the treaty's cycle of upgrading national efforts. Countries were under pressure to strengthen their emission-reduction pledges significantly relative to their pledges six years ago in Paris. The results, unfortunately, were insufficient. China and India affirmed that they would move away from use of coal, but only gradually; they affirmed for the first time the objective of achieving "net zero," but only in 2060 and 2070, respectively. There was only partial progress toward defined accounting rules to allow international markets for greenhouse gas emissions and removals to develop. Developed countries again failed to follow through on treaty commitments to provide necessary financial and technological support. Overall, countries' projections and plans for fossil fuel production are far from adequate to achieve the global Paris goals to limit the warming of the surface of the planet to "well below two degrees Celsius" (3.6 degrees Fahrenheit) relative to the temperature around 1800, at the beginning of the industrial revolution.

Encouragingly, several countries (as well as financial institutions and corporations) have announced a commitment to achieve net-zero carbon dioxide emissions for the long term-meaning by 2050 or thereabouts. These announcements are significant, in that reaching zero aggregate carbon dioxide emissions globally would halt the buildup of greenhouse gas pollution in the atmosphere, which is absolutely critical to halting yet more warming. Earnest efforts to reach these seemingly distant targets require concerted actions in the immediate term, including a redirection of investment away from the production and use of fossil fuel and toward renewables and energy efficiency, massive upgrading of existing infrastructure, and a shift in land use and agriculture practices. The real test of the significance of these net-zero pledges will be whether they are matched by near- and medium-term emission-reduction actions.

Last year, we noted optimistically the election of a US president who "acknowledges climate change as a profound threat and supports international cooperation and science-based policy," and we've seen a dramatic change in tone from the previous presidential administration. Recognizing that "[t]he effects we are seeing of climate change are the crisis of our generation," Biden has indeed attempted to move forward quickly, reentering the United States in the Paris Agreement and announcing the United States' updated Paris emission pledge of a 50 percent reduction by 2030. He has also signaled an attentiveness to the connection between climate action and environmental justice, in both the domestic and international contexts. He has committed to making climate investments in disadvantaged communities within the United States, and at the UN General Assembly meeting he pledged to double climate financing to developing countries.

However, progress achievable through the US political process is highly constrained and fragile, as any subsequent president may try to swing the pendulum backward. The major infrastructure package passed in 2021 is less of a "climate bill" than the Biden administration initially proposed, and the fate of the climate goals of the "Build Back Better" bill hangs in the balance of a starkly divided Congress. It thus is not yet clear how much progress the United States will make in the coming year toward its announced emissions reduction pledge and finance promise.

For over four decades the threat of climate change to "future generations" has been ruefully noted. As warming has continued to drive up temperatures-from an unprecedented extreme high temperature of 100 degrees Fahrenheit in the Siberian Arctic to the record-breaking 2021 "heat dome" over western Canada and the United States-today's young people are increasingly seeing themselves as the future victims. They are witnessing human and ecosystem tragedies caused, for example, by droughts in eastern Africa and the United States, floods in China and Europe, and wildfires raging around the world, harbingers of yet more dire consequences as climate change accelerates in their lifetimes.

The experience of a deepening crisis has animated protests and other civil society expressions of alarm this year. These have occurred at major political events (such as the G7 Summit), by youth climate movements (such as the student-led Fridays for Future protests around the world), at September's Climate Week in New York, at COP26 in Glasgow, and at individual sites of proposed new fossil fuel infrastructure (such as Line 3 in the United States, the Trans Mountain Pipeline in Canada, and the EACOP pipeline in Uganda and Tanzania). These actions focus public attention on climate change and raise its political salience, but whether they will transform policies, investments, and behaviors remains among the most important questions facing global society.

The burgeoning biological threat to civilization

For years, the United States and many other countries underinvested in defense against natural, accidental, and intentional biological threats. They also underestimated the impacts that a biological threat could have on the entire world. COVID-19 revealed vulnerabilities in every country and the world's collective ability to prepare for, respond to, and recover from infectious disease outbreaks.

The COVID-19 pandemic rightly has absorbed the world's attention, given its demonstrated ability to sicken and kill millions, weaken national economies and global supply chains, and destabilize governments and societies. And yet, what the world has experienced during this pandemic is nowhere close to a worst-case scenario.

To deal with the crisis at hand, the world is focusing almost all its efforts on COVID-19, to the exclusion of other biological threats. The scope of potential biological threats is expansive. Preventing and mitigating future biological events will require a wider lens for viewing biological threats. For example, slow vaccination rates have allowed virus mutations, perpetuating the threat from COVID-19. Similarly, failing to address antibiotic resistance could trigger a worldwide pandemic involving antimicrobial-resistant organisms within a decade. Research into novel diseases has proliferated high-containment laboratories around the world. Some of those labs inadvertently release pathogens into the environment. Some regimes to monitor and regulate these laboratories are perceived by their researchers to be excessively burdensome and restrictive. At the same time, the Biological Weapons and Toxin Convention still struggles to find effective ways to enforce its prohibitions on the development and production of biological agents and weapons.

This year, the US Department of State declared that Russia and North Korea possess active biological weapons programs and expressed concern about dual-use biological research programs in China and Iran. Terrorist organizations such as Al Qaeda and ISIS and some criminal organizations continue to profess their determination to build, acquire, and use biological weapons to achieve their goals. The globally inadequate response to COVID-19 only serves to underscore that an attack using a weapon containing biological agents designed to resist existing medical countermeasures could provide attackers with some of the tactical, operational, strategic, and economic advantages they seek. The US Department of Defense is now concerned enough about that prospect to undertake a biological posture review.

The world now lives in an age of biological innovation. Many countries and corporations are making enormous investments in biological science, biotechnology, and combinational science and technology (in which biology combines with other fields), recognizing that they have immense opportunities to establish and grow bio-economies. Innovative biological research and development efforts simultaneously increase and decrease biological risk. The field is moving quickly.

CRISPR-Cas9, the revolutionary genetic engineering tool that scientists in the United States and Sweden discovered in 2012, is cheap and ubiquitous today, spurring investments in genetic testing and adult stem cell technologies. Countries and non-state actors are exploring ways to create super-soldiers, personalize medicine, increase human performance, improve human gene therapy, and synthesize biology. Innovations such as synthetic biology have created new areas of discovery, outpacing current public health, safety, and security measures.

The world is failing to recognize the multifaceted nature of the biological threat. Advances in biological science and technology can harm us as well as help us. Leaders must recognize that COVID-19 is not the last biological threat we will have to face in our lifetimes-or, perhaps, even this year.

Disruptive technology in the age of disinformation

The new US administration has done much to reestablish the role of scientists in informing public policy, and even more to minimize deliberate confusion and chaos emanating from the White House. Thoughtful deliberation-merely a promise in January 2021-appears to be realized more often today. On the other hand, disinformation fomented outside the executive branch-including from some members of Congress and many state leaders-appears to have taken root in alarming and dangerous ways.

Large fractions of Congress and the public continue to deny that Joe Biden legitimately won the presidential election, and their views on these matters appear to be hardening rather than moderating. Similar trends regarding COVID-related disinformation are apparent around the world, crippling the ability of public health authorities and medical science to achieve higher vaccination rates. Mask-wearing and social distancing are similarly discouraged by disinformation. While we know more now about the role of social media campaigns in taking advantage of vulnerabilities in human psychology and cognition to spread disinformation and societal disunity, the behavior of social media companies has changed hardly at all. Political attacks on institutions that provide societal continuity and store hard-won knowledge about how best to deal with problems continue apace.

In cyber conflict, cyberattackers have grown more audacious. The SolarWinds hack, an attack on Microsoft Exchange that affected millions around the world, and a ransomware attack on Colonial Pipeline (resolved only with the payment of $4.4 million to get the system up and running again) all demonstrate the far-reaching ramifications of cyber-vulnerabilities.

The good news in cyber includes a Biden executive order and other federal government initiatives on cybersecurity that seem to have significant force and momentum behind them and have gone farther than previous orders and initiatives. The expert cybersecurity team the new administration has assembled has the ear of the president. In addition, against all odds, both the UN Open-Ended Working Group and the Group of Government Experts have reached some rough consensus on cyber norms of behavior. (The first group involves representatives from most of the world's nations; the latter includes the biggest players in cyber.) It remains to be seen whether these norms actually affect the behavior of national actors in cyberspace, but it is better to have these norms in place (or in the process of being formed and agreed to) than not to have them at all.

It also appears that Chinese use of surveillance technology has reached new heights in Xinjiang in the last year. Artificial intelligence and facial recognition systems intended to reveal states of emotion have been tested on Uyghurs in Xinjiang. In the last year, it has also come to light that China is seeking to develop standards for using facial recognition that can be optimized for distinguishing individuals by ethnic group. The potential widespread deployment of these technologies presents a distinct threat to human rights around the world and, therefore, civilization as we know and practice it.

Finally, tensions over military space activity have increased in the past few years. For example, Russia conducted an anti-satellite missile test in November, destroying one of its own satellites and creating a debris cloud that orbited dangerously close to the International Space Station. Russia has also "injected an object into orbit" that subsequently approached another Russian satellite already in orbit in a manner consistent with its use as an anti-satellite weapon. A similar activity has been used to follow a US government satellite. Press reports have suggested that US Space Command is on the verge of disclosing a new anti-satellite weapon. On the other hand, US officials from the State and Defense departments were reported to be drafting language for a binding UN resolution regarding responsible behavior in space.​ If approved, such language could reduce the likelihood of space incidents taking place.

Practical steps to move the world away from catastrophe and toward a safer world

Last year, we looked forward to the end of the COVID-19 pandemic-but that end is not yet in sight. Leaders in the wealthiest and most advanced countries have not acted with the speed and focus necessary to manage dire threats to humanity's future.

Our decision to keep the Doomsday Clock at 100 seconds to midnight is a clear warning to the world: We need to back away from the doorstep of doom. Immediate, practical steps to protect humanity from the major global threats that we have outlined are needed:

The Russian and US presidents should identify more ambitious and comprehensive limits on nuclear weapons and delivery systems by the end of 2022. They should both agree to reduce reliance on nuclear weapons by limiting their roles, missions, and platforms, and decrease budgets accordingly.

The United States and other countries should accelerate their decarbonization, matching policies to commitments. China should set an example by pursuing sustainable development pathways-not fossil fuel-intensive projects-in the Belt and Road Initiative.

US and other leaders should work through the World Health Organization and other international institutions to reduce biological risks of all kinds through better monitoring of animal-human interactions, improvements in international disease surveillance and reporting, increased production and distribution of medical supplies, and expanded hospital capacity.

The United States should persuade allies and rivals that no-first-use of nuclear weapons is a step toward security and stability and then declare such a policy in concert with Russia (and China).

President Biden should eliminate the US president's sole authority to launch nuclear weapons and work to persuade other countries with nuclear weapons to put in place similar barriers.

Russia should rejoin the NATO-Russia Council and collaborate on risk-reduction and escalation-avoidance measures.

North Korea should codify its moratorium on nuclear tests and long-range missile tests and help other countries verify a moratorium on enriched uranium and plutonium production.

Iran and the United States should jointly return to full compliance with the Joint Comprehensive Plan of Action and initiate new, broader talks on Middle East security and missile constraints.

Private and public investors should redirect funds away from fossil fuel projects to climate-friendly investments.

The world's wealthier countries should provide more financial support and technology cooperation to developing countries to undertake strong climate action. COVID-recovery investments should favor climate mitigation and adaptation objectives across all economic sectors and address the full range of potential greenhouse gas emission reductions, including capital investments in urban development, agriculture, transport, heavy industry, buildings and appliances, and electric power.

National leaders and international organizations should devise more effective regimes for monitoring biological research and development efforts.

Governments, technology firms, academic experts, and media organizations should cooperate to identify and implement practical and ethical ways to combat internet-enabled misinformation and disinformation.

At every reasonable opportunity, citizens of all countries should hold their local, regional, and national political officials and business and religious leaders accountable by asking "What are you doing to address climate change?"

Without swift and focused action, truly catastrophic events-events that could end civilization as we know it-are more likely. When the Clock stands at 100 seconds to midnight, we are all threatened. The moment is both perilous and unsustainable, and the time to act is now.

About the Bulletin of the Atomic Scientists

At our core, the Bulletin of the Atomic Scientists is a media organization, publishing a free-access website and a bimonthly magazine. But we are much more. The Bulletin's website, iconic Doomsday Clock, and regular events equip the public, policymakers, and scientists with the information needed to reduce manmade threats to our existence. The Bulletin focuses on three main areas: nuclear risk, climate change, and disruptive technologies. What connects these topics is a driving belief that because humans created them, we can control them. The Bulletin is an independent, nonprofit 501(c)(3) organization. We gather the most informed and influential voices tracking manmade threats and bring their innovative thinking to a global audience. We apply intellectual rigor to the conversation and do not shrink from alarming truths.

The Bulletin has many audiences: the general public, which will ultimately benefit or suffer from scientific breakthroughs; policy makers, whose duty is to harness those breakthroughs for good; and the scientists themselves, who produce those technological advances and thus bear a special responsibility. Our community is international, with half of our website visitors coming from outside the United States. It is also young. Half are under the age of 35.

Learn more at thebulletin.org/about-us.

The Science and Security Board (SASB) is comprised of a select group of globally recognized leaders with a specific focus on nuclear risk, climate change, and disruptive technologies.

Learn more...

NEW BOOK

The Doomsday Clock at 75

The Doomsday Clock is many things all at once: It's a metaphor, it's a logo, it's a brand, and it's one of the most recognizable symbols in the past 100 years. It has permeated not only the media landscape but also culture itself. This 75th anniversary coffee table book explores the powerful symbol of the Clock, and how it has impacted culture, politics, and global policy-and helped shape discussions and strategies around nuclear risk, climate change, and disruptive technologies.

# data[].attributes.attachment_link.title
Current Time - 2022 - Bulletin of the Atomic Scientists

# data[].attributes.attachment_link.description
At doom's doorstep: It is 100 seconds to midnight At doom's doorstep: It is 100 seconds to midnight 2022 Doomsday Clock Statement Science and Security Board Bulletin of the Atomic Scientists Editor, John Mecklin 2022 Doomsday Clock Statement Science and Security Board Bulletin of the Atomic Scientists Editor, John Mecklin

# data[].attributes.attachment_link.title
Our phones and gadgets are now endangering the planet | John Harris

# data[].attributes.attachment_link.description
The energy used in our digital consumption is set to have a bigger impact on global warming than the entire aviation industry, says Guardian columnist John Harris

# data[].attributes.body
Dare to be Grey is een reactie op 'polarisatie'. Ze stellen dat groepen met verschillende denkbeelden lijnrecht tegenover elkaar staan en dat er ruimte moet komen voor het genuanceerde midden. Maar is er een midden tussen racisme en anti-racisme en tussen seksuele intimidatie en MeToo?

# data[].attributes.attachment_link.description
Felle discussies over zwarte piet, immigratie, en de plaats van minderheden in onze samenleving zijn aan de orde van de dag. Vooral de extremen zijn hoorbaar: zwart en wit drijven het Grijze Midden met haar brede diversiteit aan meningen, nuances, en identiteiten steeds verder in het nauw.

# data[].attributes.headline
Opkomst van extreem-rechts in Europa en de invloed op academische vrijheid, klimaatpolitiek etc.

# data[].attributes.subject
Opkomst van extreem-rechts in Europa en de invloed op academische vrijheid, klimaatpolitiek etc.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hidden inside a 1970s office block close to London's Waterloo station is a tiny organization that has helped tens of thousands of academics find sanctuary from conflict. Co-founded 85 years ago by the economist William Beveridge and physicist Ernest Rutherford, the organization, now called the Council for At-Risk Academics (CARA), enabled many notable twentieth-century scientists - including biochemist Hans Krebs and philosopher Karl Popper - escape the Nazis and settle at British universities. In recent years it has reached out to the Middle East and receives the largest volume of applications from Yemen and Iraq.

CARA and its counterparts in other countries exist because governments in the host nations value three of the pillars on which democracy rests: the rule of law, a free press and, as we explore in a Comment article, freedom of academic enquiry. If the British government were to decide not to support even one of these, CARA would struggle to carry on.

Such an alarming scenario is not purely hypothetical. For at least the past two decades, citizens of countries in the European Union have increasingly been voting for parties of the extreme right (also known as the populist right or radical right). From almost no representation in the 1990s, these parties are in governing coalitions in 10 out of the EU's 28 member states, including in Austria, Hungary, Italy and Poland. Next May sees elections to the European Parliament in which right-wing parties are expected to increase their combined tally of 78 seats in the 751 seat chamber.

When parties of either the extreme right or extreme left take power, any one of democracy's foundational pillars can be knocked away.

Journalists and their families are intimidated. Judges are demonized and replaced with allies. People from minority groups are singled out for their alleged disloyalty. And action is taken against academics: universities are brought under direct state control and staff are subjected to loyalty tests.

It's a classic playbook to quash dissent. Take Poland for example, where the state has moved to exert control over the media and judiciary. Academic freedom is under threat too. A barometer for the risk it could face will be how much protest the Polish government allows, if any, over its pro-coal stance - which climate scientists have warned against - during the annual United Nations climate talks to be held in Poland next month.

Although there has been much media attention on the phenomenon of the populist right, the implications for academic freedom have gone largely unreported. Even where there has been widespread coverage - such as the case of Hungary's Central European University which was forced to enrol new students in Vienna rather than Budapest - EU institutions such as the European Council and the European Parliament have been largely powerless to take action.

Europe's heads of government are biting their lips, and their reasons for doing so are understandable, even if European agreements or conventions are being violated. There is, of course, the principle of non-interference in the affairs of a sovereign state. But, in addition, the EU works through the collective solidarity of its member states. This is what has enabled the organization to enact progressive policies in climate change, anti-discrimination legislation and employee rights.

But collective progressivism breaks down when one-third of EU governments include political parties with scant commitment to protecting democratic institutions. Now that EU governments include parties who do not believe in the rights of people from minority groups, the consensus on climate change, or, indeed, academic freedom, it will become more difficult for the EU as a whole to either advance, advocate or protect policies in these fields.

"What's wrong with the world is not nationalism itself," noted Michael Ignatieff, the embattled rector of the Central European University. What's wrong, he added, "is the kind of nation, the kind of home that nationalists want to create and the means they use to seek their ends."

Ignatieff wrote these words more than 20 years ago in Blood and Belonging (BBC Books, 1993), at the end of a series of journeys into some of Europe's conflict zones. But he remains optimistic about the continent's future. "I don't want to predict doom and gloom," he told Nature. "Regimes come and go, but universities remain."

Academics everywhere will hope he's right. They, and us, can help by speaking out against injustice and specific cases where academic freedom is threatened - by any regime.
Sign up for the daily Nature Briefing email newsletter
Stay up to date with what matters in science and why, handpicked from Nature and other publications worldwide.

# data[].attributes.attachment_link.description
Hidden inside a 1970s office block close to London's Waterloo station is a tiny organization that has helped tens of thousands of academics find sanctuary from conflict. Co-founded 85 years ago by the economist William Beveridge and physicist Ernest Rutherford, the organization, now called the Council for At-Risk Academics (CARA), enabled many notable twentieth-century scientists - including biochemist Hans Krebs and philosopher Karl Popper - escape the Nazis and settle at British universities.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ForFarmers, producent van veevoer, richt zich op reststromen van de industrie. Het gaat om producten als wei, graan, aardappelschillen, zetmeel, mais, soja, brood en chocolade. ForFarmers heeft in Europa zo'n veertig locaties waar iedere dag vrachtwagens reststromen komen brengen.

"Het gaat alleen al in Nederland om miljoenen tonnen aan reststromen per jaar. Die zouden anders weggegooid worden", zegt Stijn Steendijk, directie ForFarmers. "Wij maken er voer van, bijvoorbeeld voor varkens. En zo komen die reststromen uiteindelijk weer terecht in menselijke voeding. Wij noemen dat ook wel kringlooplandbouw."

Volgens Steendijk is het niet een nieuw fenomeen. "Eigenlijk is deze ontwikkeling ooit begonnen met de schillenboer die langs de deuren ging voor afval dat als veevoer kon worden gebruikt. Die reststromen hebben steeds meer waarde gekregen en wij zien het steeds verder groeien."
Bekijk hieronder de bijhorende reportage:

# data[].attributes.attachment_link.title
We gooien jaarlijks 'een rij vrachtwagens van hier tot Spanje' vol voedsel weg

# data[].attributes.attachment_link.description
ForFarmers, producent van veevoer, richt zich op reststromen van de industrie. Het gaat om producten als wei, graan, aardappelschillen, zetmeel, mais, soja, brood en chocolade. ForFarmers heeft in Europa zo'n veertig locaties waar iedere dag vrachtwagens reststromen komen brengen. "Het gaat alleen al in Nederland om miljoenen tonnen aan reststromen per jaar.

# data[].attributes.body
Belasting op grondstoffen en geen/minder belasting op arbeid

# data[].attributes.attachment_link.title
Ex'tax & ACCA: ontwerp belastingstelsel opnieuw en ondersteun strijd tegen klimaatverandering

# data[].attributes.attachment_link.description
The Ex'tax Project, een stichting die werkt aan een fundamentele verschuiving in het belastingstelsel, en ACCA, de wereldwijde Association of Chartered Certified Accountants, hebben in december h

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
China was twee jaar geleden de hoop van de wereldeconomie. De Verenigde Staten hadden gekozen voor het protectionisme van Donald Trump, China zou de fakkel van de globalisering overnemen, onder meer met mega-investeringen in de infrastructuur (de zogenaamde Nieuwe Zijderoute), en meteen even het klimaatakkoord van Parijs redden.

Inmiddels lijkt het beeld gekanteld. China zit in het defensief, bleek vorige week op de jaarvergadering van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank op Bali. Niet alleen begint Trumps handelsoorlog pijn te doen en zakt de groei van de wereldeconomie in, ook worden alom kanttekeningen geplaatst bij de voordelen van en de motieven achter de Zijderoute. Is het geen verkapte greep naar wereldhegemonie?

'Ik denk dat er in het Westen consensus groeit dat China het (economisch) systeem in een aantal opzichten misbruikt', zei een financieel insider op Bali tegen Reuters. IMF-topvrouw Christine Lagarde brak (zonder China te noemen) de staf over de verstorende effecten van staatssteun, en riep op intellectueel eigendom te beschermen en wereldwijde concurrentie te garanderen, algemeen gezien als een terechtwijzing van China.

Recent zwol vooral de kritiek op de Nieuwe Zijderoute aan. Deze in 2016 als Belt and Road Initiative (BRI) gelanceerde ontwikkelingsstrategie voor infrastructuur en connectiviteit wil continenten verbinden (van China overland via Centraal-Azië naar Europa, en overzee naar Afrika en de Amerika's) en de wereldhandel stimuleren. Met de investeringen in wegen, spoorlijnen en havens is al meer dan 1 biljoen dollar gemoeid.

Motieven China

Volgens China is het een cadeau aan de wereld waar iedereen beter van wordt. Maar er zijn zorgen over het nut van vele projecten, de transparantie, de duurzaamheid (al die nieuwe infrastructuur zal volgens ecoloog Bill Laurance meer impact op ecosystemen wereldwijd hebben dan de klimaatverandering) en de schulden waarmee landen worden opgezadeld.

De grootste twijfels zijn er over de Chinese motieven. Volgens China is de Nieuwe Zijderoute een win-winaanbieding: partnerlanden krijgen infrastructuur en economische groei, China krijgt toegang tot grondstoffen en markten. Maar volgens een rapport van het Amerikaanse Center for Advanced Defence Studies is het een door de Chinese staat betaalde strategie om politieke invloed en militaire aanwezigheid te kopen.

Centraal daarin is de Chinese schuldendiplomatie. Landen worden verleid met ambitieuze projecten, krijgen zachte leningen van China om die te financieren en moeten dan toestaan dat de baten vooral naar Chinese bedrijven gaan. Een studie van de Harvard Kennedy School of Policy Analysis liet zien dat zeker zestien landen hun geleende miljarden nooit kunnen terugbetalen. China kan hierdoor allerlei voordelen afdwingen.

Tegenwicht

Aanvankelijk waren het vooral China's regionale rivalen die gealarmeerd raakten. India, dat al eens een grensoorlog uitvocht met China, is bang dat de Chinese investeringen in Pakistan, Bangladesh en Sri Lanka leiden tot een geopolitieke omsingeling richting Indische Oceaan, dat India als haar eigen achtervijver beschouwt. En dus ging Delhi terugduwen, door alternatieve projecten te lanceren in de Seychellen, Maldiven, Indonesië en Iran.

Ook Japan ging in de tegenaanval met een eigen infrastructuurplan (de Free and Open Indo-Pacific Strategy en de Asia Africa Growth Corridor, samen met India). Japan hield, ongetwijfeld vanwege zorgen over het Chinese landjepik met eilandjes in de Zuid-Chinese Zee, ook militaire oefeningen met India en de VS in het nieuwe strijdtoneel van de Indische Oceaan. (Zelfs de Europese Unie en Rusland lanceerden infrastructuurprojecten.)

Inmiddels slaat ook in China's partnerlanden de stemming om. In Sri Lanka groeit het verzet tegen de Chinese invloed sinds de regering eind 2017 in de problemen kwam met haar afbetalingen en de diepzeehaven van Hambantota voor 99 jaar aan China verkocht, zoals China in de 19de eeuw Hongkong aan de Britten. Deze neokoloniale zet verontrust buurland India, dat vreest dat China van Hambantota een militaire basis maakt.

Ook de nieuw gekozen regeringen van Pakistan, Maleisië en de Maldiven tellen hun knopen. Ze hebben alle drie afgelopen maanden aangekondigd de onderhandelingen over de Chinese infrastructuurprojecten en de voorwaarden van de leningen te willen heropenen. Maleisië schrapte direct al een aantal dure projecten die het zei niet te kunnen betalen, en ook op de Maldiven ligt een project stil. Ook in landen als Nepal, Myanmar en Bangladesh worden Chinese bouwplannen heroverwogen.

Het meest zorgelijk voor China is de situatie in Pakistan, waar de zogenaamde China-Pakistan Economic Corridor (met investeringen ter waarde van 57 miljard dollar) het vlaggenschip is van de Nieuwe Zijderoute en de levenslijn van China naar de Indische Oceaan. De regering van premier Imran Khan heeft geld nodig om verkiezingsbeloften in te lossen en wil dus van de dure Chinese leningen af. Ze heeft alvast fors bezuinigd op een cruciale spoorlijn van Peshawar naar de diepzeehaven van Gwadar en vroeg op Bali om een reddingspakket van het IMF. Veel speelruimte heeft Pakistan niet. Het land is volgens kenners al bijna een vazalstaat van China.

Het is volgens de Amerikaanse analist Jonathan Hillman (Center for Strategic and International Studies) voor het Westen niet zinvol botweg tegen de Nieuwe Zijderoute te zijn. De behoefte aan infrastructuur is daarvoor wereldwijd te groot. Beter kun je goede alternatieven ontwikkelen. 'De VS en hun partners zouden aandacht moeten vestigen op de verschillen tussen goede en slechte infrastructuurprojecten, en met technische assistentie ontwikkelingslanden moeten helpen slimme besluiten te nemen.'

# data[].attributes.attachment_link.title
Steeds meer bedenkingen over China's Nieuwe Zijderoute

# data[].attributes.attachment_link.description
China was twee jaar geleden de hoop van de wereldeconomie. De Verenigde Staten hadden gekozen voor het protectionisme van Donald Trump, China zou de fakkel van de globalisering overnemen, onder meer met mega-investeringen in de infrastructuur (de zogenaamde Nieuwe Zijderoute), en meteen even het klimaatakkoord van Parijs redden.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Voice technology and speech analytics is a trending topic for many businesses today. Companies are beginning to realise that the only way to drive real results in their organisation is to gather as much data as possible - including the information usually locked within the phone conversation.

Voicesense is an innovative speech and behavioural analytics company capable of analysing various markers within a person's voice to create customer profiles and even forecast future behaviour. The applications of Voicesense's technology can extend across multiple industries, including finance, healthcare, and even HR.

We spoke to the CEO and Founder of Voicesense, Yoav Degani, to find out more about how their pioneering behavioural solutions can change the future of the voice conversation.

Tell Us About the Voicesense Technology

Voicesense is a company dedicated to the concept of behavioural predictive speech analytics. According to Yoav, while most speech analytics focuses on speech recognition and content, Voicesense focuses on the acoustics of the speech, including factors like pace and emphasis.

"We offer emotional analytics, but we don't just focus on the current state of mind for the speaker. Instead, we develop insights into the personality of speakers based on their speaking acoustics. We can use the information we gather to provide real personalisation for customers, predict future behaviours and develop in-depth user personas."

The technology available from Voicesense gives companies an automated framework that they can use to predict the actions of customers, improve upselling opportunities and even enhance satisfaction. The AI-driven personality profiles built by Voicesense create personality profiles and predictive scores via the analysis of over 200 prosodic parameters

How Scientific is Your Speech Analytics Process?

Degani told me that no other company he knows of provides the same level of behavioural analytics that Voicesense can offer. The technology creates a personality profile and predictive score through an analysis of over 200 prosodic parameters in speech, including things like intonation, emphasis, and pace.

"It took us years to find parameters that remain stable across geography, language, and culture. The number of combinations we can generate is endless"

With machine learning and AI, Voicesense can create customer profiles without knowing the content of conversations, or anything about their customers. "After years of tracking emotions in speech, we've noticed that some people have repeating, typical speech patterns. We've used this to build an objective insight into the people most likely to adhere to certain kinds of behaviour."

Yoav told me that the technology removes the prejudice and stereotypes from customer profiling and looks at hundreds of highly scientific measurements instead. Their automated solution is available for enterprises to access securely on-premise or in the cloud.

What Are the Market Opportunities for This Technology?

Voicesense sees opportunities for growth in a range of markets, starting with call centres in the enterprise, and moving onto healthcare, personal smart speakers, finance and more. "Even car manufacturers with connected vehicles want to be able to monitor drivers and passengers to prevent accidents and deliver better experiences."

Yoav told me that he has a strong background in the science and technology industry, but he was also a clinical psychologist too. "At a certain point, the two worlds collided into what we offer here at Voicesense."

Voicesense can even offer opportunities for employers and HR. "We can track employee attrition and the risk of burnout for instance. Several rail companies we've worked with have noticed a high degree of churn in their workers. Using voice technology, we can determine which employees are likely to churn."

When it comes to hiring new employees, the Voicesense technology can look at video interviews and screen out candidates who may not be appropriate for the job in question. There's even the opportunity to determine which agents in a call centre may be more likely to drive profits and results than others. "In our research, we've found that the people we predict would be more able to drive upsells managed to successfully get an additional sale within 80 calls. The people who we determined as having less potential took 300 calls to get the same results."

Can You Continue to Improve your Service Through Machine Learning?

AI-based tools like voice analytics have the potential to continue growing and improving through machine learning solutions. Degani told me that AI is a statistical software, and whenever they go to an organisation to create a predictive model that works well, they're building off the statistics within that business. This means that the AI applies specifically to the experiences that unique company has.

"However, our objective is to find voice tendencies that can predict behaviour everywhere. We want to reach generalised models that remain consistent across different models, industries, and environments. We collect a lot of data from a variety of environments, and we will continue to improve our solution based on what we learn."

Voicesense also offers its customers an opportunity to keep upgrading their own predictive systems. "We provide a service where we go back to the company every quarter and gather information, then update the models accordingly. The learning process is essential to boosting performance."

What Makes Voicesense Different?

Traditional systems for predictive analytics work by looking at demographics and probability. By adding speech to the mixture, Voicesense gives machine learning solutions more sources of information. The addition of the behavioural concepts offered by Voicesense gives customers insights into their customers, unlike anything they could have achieved before.

"Look at banks, for instance; they have a lot of basic information about their clients, about whether they've defaulted on loans and what their credit history looks like. However, they don't know what kind of person they're serving, whether they're impulsive or prone to risks."

"We succeed with our clients every time by helping them to get insights into behaviour and personality"

Voicesense is also language independent and remote. They can install their system into mobiles, on-premise, or on the cloud. "Because we're language independent, any customer around the world can be a candidate. Think of depression. This chronic disease takes up millions of psychiatrists' hours each month. In clinical trials, we've proven that we can use our markers to track changes in mental health state remotely over the phone, without one minute of insight from a professional."

The biomarkers that Voicesense can offer to the healthcare space are a medical breakthrough and a huge differentiator for the brand - and that's only in one industry. "Almost any enterprise is a potential prospect - every company worldwide. Our business strategy is to take this technology worldwide with business vendors in every market we're in."

# data[].attributes.attachment_link.title
Exploring the Power of Predictions with Voicesense - UC Today

# data[].attributes.attachment_link.description
Voice technology and speech analytics is a trending topic for many businesses today. Companies are beginning to realise that the only way to drive real results in their organisation is to gather as much data as possible - including the information usually locked within the phone conversation.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Watervriendelijke tuin

Ook gemeentes zijn er volop mee bezig en willen bewoners aansporen hun tuin waterproof in te richten. Zo konden bijvoorbeeld inwoners van Utrecht vorig jaar april bij tuincentra een gratis plant ophalen.

Ook deze maand april organiseren tuincentra, vijf gemeenten in de regio Utrecht en Hoogheemraadschap De Stichte Rijnlanden weer 'De maand van de watervriendelijke tuin'. Per gemeente zijn er verschillende acties, zoals een flinke korting op de aanschaf van een regenton. Met een regenton kan regenwater worden opgevangen. Bij droogte kan dat water dan weer worden gebruikt om de tuin te besproeien.

Warme zomer

Behalve de extra aandacht voor het klimaat, zorgde de extreme zomer voor extra omzet in de tuincentra. Zo werden er veel meer tuinmeubels, barbecues en watersystemen verkocht.

De omzet van de 500 tuincentra kwam uit op 1,5 miljard euro, ruim 6 procent meer dan in 2017. Vijf jaar geleden - middenin de economische crisis - kwamen de tuincentra niet verder dan 1,3 miljard euro omzet.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ook in de tuin is klimaat een trend: tegels eruit, planten erin

# data[].attributes.attachment_link.description
Ook gemeentes zijn er volop mee bezig en willen bewoners aansporen hun tuin waterproof in te richten. Zo konden bijvoorbeeld inwoners van Utrecht vorig jaar april bij tuincentra een gratis plant ophalen. Ook deze maand april organiseren tuincentra, vijf gemeenten in de regio Utrecht en Hoogheemraadschap De Stichte Rijnlanden weer 'De maand van de watervriendelijke tuin'.

# data[].attributes.body
Verandermanagement - WK
Vervolg MvWC - MC

# data[].attributes.attachment_link.title
Stop grootschalige bomenkap; een ander en duurzamer natuurbeleid

# data[].attributes.attachment_link.description
Bomen: een belangrijk antwoord op het klimaatprobleem! Maar Nederland ontbost sneller dan het Amazonegebied. De werkwijze van Staatsbosbeheer (SBB) en sommige andere natuurbeheerders brengt onomkeerbare schade toe aan onze natuur en bossen en is strijdig met de geldende normen voor duurzaam bosbeheer.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op 10 maart gingen in Rotterdam mensen de straat op. De actiegroep Rotterdam Armoedevrij 2020 had opgeroepen tot een mars tegen de armoede. Zoals het collectief van organisaties het zelf verwoordde: 'Na jaren tekort te zijn gedaan, het inkomen hebben zien achterblijven bij het modale inkomen, daardoor vaak schulden hebben opgebouwd, in sociaal isolement zijn geraakt, door de dienst werk en inkomen met de nek te zijn aangekeken is het nu tijd voor verzet. Om niet nog langer zonder respect behandeld te worden vanaf de Coolsingel.'

Voor de mensen buiten Rotterdam: het stadhuis ligt aan de Coolsingel, het bestuur dat daar huist is al geruime tijd rechts (met Leefbaar Rotterdam in de hoofdrol) en gaat er prat op armen uit wijken te weren en mensen papier te laten prikken om de eigen verantwoordelijkheid voor het verlies aan werk te onderstrepen [1].

Ik liep ook mee

Ik liep ook mee. Omdat ik me als Rotterdams burger boos maak over de afbraak van armoedebeleid en de vernedering van armen in Rotterdam, maar ook voor mijzelf. Nu zekerheden steeds minder zeker worden, kan ook ik in een situatie belanden waarin ik schulden moet maken of in armoede moet leven. Ik heb nu dan wel een vaste baan, maar baanverlies is maar één reorganisatie of versoepeling van het ontslagrecht van mij verwijderd.

Als we de buffers die met de verzorgingsstaat zijn gebouwd afbreken ben ook ik uiteindelijk nergens van verzekerd (want: geen groot vermogen). Trouwens: om arm te zijn hoef je in Nederland al lang niet meer werkloos te zijn, rond de 40 procent van de armen werkt gewoon betaald volgens het SCP, vaak in precaire baantjes waarvan het moeilijk rondkomen is.

Een protest tegen de armoede is voor mij dan ook een protest vóór solidariteit. Toch was ik niet de eerste doelgroep van de actiegroep. De bedoeling was om met Rotterdammers die nu in armoede leven samen in protest te lopen. Zo kon de mars een probleem zichtbaar maken dat vaak slecht zichtbaar is. Of nog anders: zo konden mensen zichtbaar worden die vaak niet zichtbaar zijn. Mensen aan wie we kunnen zien wat afbraak van de verzorgingsstaat doet.

Dit lichaam wordt bedreigd

Dat had heel krachtig kunnen zijn, want het bijeenkomen van lichamen in de publieke sfeer is nog altijd een belangrijk politiek wapen. Dat hebben we recent gezien bij de stakingen van leerkrachten in Nederland en bijvoorbeeld ook in de Verenigde Staten waar docenten protesteerden en waar jongeren samenkwamen om wapenwetten te eisen.

Als geprotesteerd wordt om kwetsbaarheid te laten zien, is dat protest behalve een politieke claim ook een zichtbaar maken van die kwetsbaarheid. In de woorden van de Amerikaanse filosofe Judith Butler laat het zien: 'het is dit lichaam, en deze lichamen, die werk, bescherming, gezondheidszorg en voedsel nodig hebben. (...) het is dit lichaam of deze lichamen (...) die leven in de conditie van een bedreigd leven, afgebroken infrastructuur en snel groeiende precariteit.' (mijn vertaling).

Dat was precies de bedoeling van de actiegroep: lopen met armen en laten zien wat armoede betekent: geen geld voor de tandarts en voor een goede winterjas. Maar om te protesteren is energie nodig en het vertrouwen dat het iets uit gaat maken, en bovendien een metrokaartje. Kwetsbaren mobiliseren in protest is veel gevraagd.

Bij de openingstoespraak van Clara Sies (oprichtster van de voedselbanken) werd meteen duidelijk dat het met dat vertrouwen slecht gesteld was; ze geloofde niet dat ons samenkomen ook maar iets zou doen, 'terwijl: ik vraag me af of iemand eigenlijk vóór armoede is'.

Er waren maar weinig mensen die niet bij een politieke partij, de vakbond of een organisatie hoorden. Veel politieke partijen hadden zich gemeld (zo vlak voor de raadsverkiezingen) en soms deed dat ook aan de kracht van de demonstratie af, want toen zelfs D66 zich meldde - een partij die gewoon zelf aan de macht is - werd duidelijk dat 'mars tegen de armoede' als 'rallying cry' ook depolitiserend werkte.

Het werd daarom ondanks de plannen niet een protest van, in de woorden van de organisatie, 'de mensen die het meest te lijden hebben gehad'. Er liepen ook gewoon mensen in jasjes van politiek establishment, weldoorvoed en met nieuwe schoenen.

Precariteit: wel massa, geen collectief

Daarmee wil ik niet zeggen dat het protest niet de moeite waard was, zeker niet. Maar wel dat protesteren moeilijk is in deze tijd. Collectieve actie blijkt lastig te organiseren. Dat was anders in een tijd van industriële economieën, waar de arbeidersklasse nog veel meer een gemene deler kon zijn en zo ook georganiseerd kon worden. Precariteit heeft wel massa, maar geen collectief.

Daarmee bedoel ik (denker Lauren Berlant parafraserend) dat precariteit veel mensen raakt, maar dat die mensen elkaar niet makkelijk vinden op een georganiseerde collectieve manier. Ze hebben vaak te verschillende belangen en worden geabsorbeerd door de strijd te overleven enerzijds en hun (betaald of onbetaald) werk anderzijds.

Toch was het ook krachtig, op 10 maart. Zelfs de moedeloosheid die te voelen was. We liepen over het Binnenwegplein waar winkelend publiek met zakken patat toekeek hoe de mars demonstreerde dat zaterdagmiddag niet voor iedereen consumerend wordt doorgebracht. Heel even werden die twee publieken met elkaar geconfronteerd.
Marguerite van den Berg is universitair docent sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze werkt nu aan onderzoek over Referenties in Nederland.
Foto: chrisowenrichards (Flickr Creative Commons)
Noot
Judith Butler. Notes toward a performative theory of assembly. (2015).

Lauren Berlant. Cruel Optimism. (2011)

[1] Op het moment dat ik dit schrijf weten we nog niet wie het nieuwe bestuur van Rotterdam gaan vormen na de verkiezingen, maar is Leefbaar wel weer de grootste partij geworden, ondanks verlies.

# data[].attributes.attachment_link.title
Precariteit heeft wel massa, maar geen collectief - Waarom we weinig protesteren

# data[].attributes.attachment_link.description
Op 10 maart gingen in Rotterdam mensen de straat op. De actiegroep Rotterdam Armoedevrij 2020 had opgeroepen tot een mars tegen de armoede. Zoals het collectief van organisaties het zelf verwoordde: 'Na jaren tekort te zijn gedaan, het inkomen hebben zien achterblijven bij het modale inkomen, daardo

# data[].attributes.attachment_link.title
Sturen op veerkracht van vitale processen

# data[].attributes.attachment_link.description
In de komende jaren voltrekken zich grote veranderingen in deze vitale processen als gevolg van de noodzakelijke en gewenste transities op het gebied van energievoorziening, circulair gebruik van grondstoffen en aanpassing aan de verwachte klimaatverandering. De complexe systemen van deze vitale processen worden vanzelfsprekend niet op basis van een enkel ontwerp gemaakt en veel partijen dragen bij aan het vormgeven en sturen ervan.

# data[].attributes.headline
Decentralisering - de gevolgen na 5 jaar Rutte 2

# data[].attributes.subject
Decentralisering - de gevolgen na 5 jaar Rutte 2

# data[].attributes.attachment_link.description
Sinds 2015 zijn de arbeidsreïntegratie, de jeugdzorg en de langdurige zorg taken geworden van de gemeenten. Hoe krijgt dat vorm? Komend jaar doen Femmianne Bredewold, Jan Willem Duyvendak, Marc Hoijtink, Thomas Kampen, Evelien Tonkens, Margo Trappenburg en Loes Verplanke hiervan op deze plek versla

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wat regeren voor dit kabinet extra moeilijk dreigt te maken, is dat oppositiepartijen best willen nadenken over steun voor verschillende plannen, maar daar wisselgeld voor zullen vragen

Open armen
Een slechte uitslag voor de coalitie hoeft geen probleem te zijn. Rutte is een meester in het werken met wisselende meerderheden, dat heeft hij de afgelopen acht jaar herhaaldelijk bewezen. Ook dit keer zal hij de leiders van de oppositie met open armen ontvangen in het Torentje, of op de achterbank van zijn dienstauto. Jesse Klaver, Lodewijk Asscher, Kees van der Staaij en wellicht ook anderen kunnen een uitnodiging verwachten.

Een minderheid in de senaat betekent wel dat het nog lastiger wordt voor het kabinet om wat kleur op de wangen te krijgen. Grote besluiten vragen meestal om wetgeving, waardoor ook de Eerste Kamer er haar zegen aan moet geven. Het sluiten van een klimaatakkoord bijvoorbeeld zal voor deze coalitie, met vier zo verschillende partijen, al een enorme opgave zijn. Daarna moet Rutte nog steun zoeken bij een deel van de oppositie om wetten die voortvloeien uit dit akkoord door het parlement te kunnen loodsen.

Wat regeren voor dit kabinet extra moeilijk dreigt te maken, is dat oppositiepartijen best willen nadenken over steun voor verschillende plannen, maar daar wisselgeld voor zullen vragen, vermoedelijk ook op andere terreinen. Dat GroenLinks bijvoorbeeld een pensioenvoorstel steunt, op voorwaarde dat er een andere klimaatplan komt. Of andersom.

De premier maakt zich overigens geen zorgen over de naderende verkiezingen. Hij gaat de hobbel met het hem kenmerkende enthousiasme tegemoet.

Wat wordt in 2019 van het kabinet verwacht?

Geef Lelystad duidelijkheid
Alle berichtgeving ten spijt is 'vliegschaamte' een vrij betrekkelijk fenomeen. Althans, Nederlanders laten gêne over CO2-uitstoot nog niet meewegen in de eigen vakantieplannen.

Het aantal passagiers op Schiphol groeide in 2018 met 3,7 procent, het aantal starts en landingen met een half procent naar een recordaantal van 499.446. Daarmee is Schiphol 554 vluchten verwijderd van het afgesproken plafond van een half miljoen 'vliegbewegingen'.

Vanwege toenemende weerstand tegen lawaaiige en vervuilende vliegtuigen, moet Schiphol ontlast worden. Daarover is iedereen het eens. Een deel van de oplossing ligt enkele tientallen kilometers verderop: Lelystad Airport. Dat vliegveld moet vakantievluchten gaan huisvesten.Maar Lelystad wordt hoe langer hoe meer een hoofdpijndossier.

Wat is het probleem?
De opening is al tweemaal uitgesteld en een derde uitstel hangt in de lucht, nu de Europese Commissie het kabinet verbiedt om zelf te beslissen welke maatschappijen overgaan naar Lelystad. Binnen de coalitie hebben D66 en ChristenUnie toenemende moeite met de onstuitbare groei van het vliegverkeer. Daarbij komt dat vliegveld Lelystad tot protesten leidt in Gelderland en Overijssel. Dat was voor het CDA reden om eind vorig jaar ook eisen te stellen aan Lelystad: van fractievoorzitter Buma mag dat vliegveld géén vluchten aantrekken die niet nu al op Schiphol landen. Alleen voor coalitiepartij VVD is 'autonome groei' van Lelystad bespreekbaar. Minister Cora van Nieuwenhuizen staat voor een onmogelijke opdracht: zij is gebonden aan wat de coalitie wil, maar die politieke wensen staan haaks op de Brusselse concurrentieregels.

Red het klimaatakkoord
Vlak voor het reces lag het er dan toch: het 'ontwerp van het klimaatakkoord'. Op 227 pagina's staat beschreven hoe Nederland tot 2030 de CO2-uitstoot met bijna de helft terug kan brengen. Het kostte de dik honderd onderhandelaars bloed, zweet en tranen, en het lukte voorzitter Ed Nijpels niet om alle kikkers in de emmer te houden. Een dag voor het einde stapte de milieubeweging uit de onderhandelingen. De milieuclubs, waaronder GreenPeace en Milieudefensie, spraken van een 'vaalgroen akkoord dat geen structureel antwoord biedt op klimaatverandering'.

Genoeg kiezers van CDA en vooral VVD zitten helemaal niet te wachten op allerlei groene maatregelen.

Daarmee was de glans van het conceptakkoord. Bovendien was de ontvangst van het maatregelenpakket de daaropvolgende dagen verre van enthousiast. De Telegraaf kopte: 'Klimaatkassa: VVD en CDA losgeslagen van achterban'. Ook de milieuclubs kwamen opnieuw met kritiek. Na een snelle doorrekening concludeerden zij dat de plannen - zoals ze al voorspeld hadden - niet voldoende zijn.

Wat is het probleem?
Tot dusver kon het kabinet zich verschuilen achter Nijpels en de polder, het komend halfjaar moet het zelf knopen doorhakken. Als er een CO2-boete komt voor vervuilende bedrijven, hoe hoog wordt die dan? En wat merkt de automobilist aan de pomp? Allemaal gevoelige discussies, die de coalitiepartijen de afgelopen maanden voor zich hebben uitgeschoven. Genoeg kiezers van CDA en vooral VVD zitten helemaal niet te wachten op allerlei groene maatregelen. Coalitiepartners D66 en ChristenUnie voelen juist de hete adem van de linkse oppositie in de nek, die het voorlopige akkoord lang niet ambitieus genoeg vindt.

Trek het wietexperiment uit het moeras
Het is een van de opvallendste passages uit het regeerakkoord: er komt een experiment met gereguleerde wietteelt. Het kabinet zet in op een kleinschalige en tijdelijke proef. Zes à tien gemeenten zouden er aan mee mogen doen voor een periode van maximaal vier jaar. Maar een adviescommissie meldde medio vorig jaar dat het wietexperiment juist groter moet worden opgezet dan de coalitie beoogt, met meer gemeenten. Coalitiepartijen, CDA en ChristenUnie voorop, zijn niet happig. Hoe het experiment er wel uit komt te zien, is nog steeds onduidelijk. De Tweede Kamer wacht nog altijd op een concreet kabinetsplan.

Wat is het probleem?
Er zitten vele haken en ogen aan het experiment. De vraag is niet alleen hoeveel gemeenten mee mogen doen, ook moet worden bepaald hoe sterk de 'staatswiet' wordt. En als de proef na vier jaar een succes wordt genoemd, komt er dan een verlenging? Wat CDA en CU betreft niet, wat de gemeenten betreft wel.

Steden met veel coffeeshops staan niet te trappelen om deel te nemen. Ook in het parlement ligt het experiment gevoelig. Het CDA schaart zich achter deze proef, maar niet van harte. Tweede Kamerlid Madeleine van Toorenburg noemde cannabis eerder 'een sluipmoordenaar'. En van Elco Brinkman, CDA-fractievoorzitter in de Eerste Kamer, is bekend dat de wietproef wat hem betreft de prullenbak in kan.

Leg zzp'ers aan banden
Het staat zo mooi in het regeerakkoord: het is niet de bedoeling dat de goedkopere zzp'ers concurrenten zijn van 'gewone' werknemers. De zelfstandigen kunnen voor minder geld aan de slag omdat zij een belastingkorting krijgen en vaak geen premies betalen voor arbeidsongeschiktheid en pensioen. Maar de coalitie wil niet te veel nieuwe regels voor zzp'ers, want de echte ondernemende zelfstandige moet alle vrijheid krijgen.

Het kabinet staat voor de vraag hoe dit met elkaar in overeenstemming kan worden gebracht. Moet de belastingkorting voor zelfstandigen op de helling? Is het verantwoord dat een groeiende groep werkenden niet is verzekerd voor arbeidsongeschiktheid en geen pensioen opbouwt? En hoe maak je het onderscheid tussen zelfstandigen die risico op verlies aan inkomen door ziekte zelf kunnen dragen en de zzp'ers die door gebrek aan kansen een onzeker baantje hebben, zoals maaltijdbezorgers?

Wat is het probleem?
Er zijn vele soorten zzp'ers. Fietsers die na een app-bestelling maaltijden bezorgen, schoonmakers, zelfstandige metselaars en schilders, consultants en advocaten. Het kabinet worstelt met de vraag of voor al deze groepen aparte regels gemaakt kunnen worden.

De uitdaging is om een nieuw stelsel te bedenken, zonder de huidige zekerheden maar met een grote kans op stijgende uitkeringen

De coalitie moet het eerst onderling eens zien te worden en daarna oppositiepartijen warm maken voor de nieuwe plannen. VVD en D66 willen zelfstandig ondernemers zoveel mogelijk vrij laten. CDA en ChristenUnie zijn geneigd sommige groepen zzp'ers een betere sociale verzekering te bieden voor rekening van de opdrachtgever. Op deze manier wordt het kostenverschil bij het inhuren van een gewone werknemer en een zzp'er verkleind. De oplossing van minister Wouter Koolmees (sociale zaken) laat op zich wachten.

Voorkom pensioenkortingen
Als er niets gebeurt, gaan de pensioenen van ouderen en de pensioenopbouw voor werknemers volgend jaar fors omlaag. Vakbonden, werkgevers en zeker ook het kabinet hebben nog ruim een half jaar om dit te voorkomen. In november strandden de onderhandelingen tussen deze drie partijen over de kortingen en een nieuw pensioenstelsel.

Nu is de hoogte van het pensioen nog gegarandeerd, althans in theorie. In de praktijk kunnen pensioenfondsen die beloften niet waarmaken. De uitdaging is om een nieuw stelsel te bedenken, zonder de huidige zekerheden maar met een grote kans op stijgende uitkeringen. Daarnaast moet een aantal andere vragen over pensioenen worden beantwoord. Gaat de stijging van de AOW-leeftijd te snel? Moet er een verplicht pensioen komen voor zelfstandig ondernemers? En zijn zware beroepen te definiëren zodat sommige werknemers eerder kunnen stoppen?

Wat is het probleem?
Een oplossing zonder medewerking van de vakbonden is onmogelijk. Hun leden, de werknemers, betalen samen met de werkgevers de premies en hebben daarom een belangrijke stem. De vakbonden willen ook een nieuwe stelsel want anders dreigt er sowieso een korting, maar zij zijn huiverig voor minder garanties. De bonden willen daarom iets extra's: bijvoorbeeld eerder pensioen voor zware beroepen of een forse rem op de stijging van de AOW-leeftijd. Zij hebben de linkse oppositie aan hun zijde. Als de dreiging van pensioenkortingen dichterbij komt, loopt de druk op. Wie houdt het hoofd koel en verzint een list?

Lees ook:

Rutte III in 2018: geld genoeg, maar geen aansprekend succes Geld is er genoeg en toch slaagde het kabinet-Rutte er in 2018 niet in een aansprekend succes te boeken. Het waren de verliezen die de toon zetten. En dat terwijl de pensioenen en het klimaat schreeuwen om antwoorden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Het wordt een beslissend jaar voor Rutte III

# data[].attributes.attachment_link.description
Wat regeren voor dit kabinet extra moeilijk dreigt te maken, is dat op­po­si­tie­par­tij­en best willen nadenken over steun voor verschillende plannen, maar daar wisselgeld voor zullen vragen Open armen Een slechte uitslag voor de coalitie hoeft geen probleem te zijn. Rutte is een meester in het werken met wisselende meerderheden, dat heeft hij de afgelopen acht jaar herhaaldelijk bewezen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pure water can be obtained by using a reverse osmosis filter, the gold standard of home water treatment, but for Mr. Singh, the goal is not pristine water, per se. "You're going to get 99 percent of the bad stuff out," he said. "But now you have dead water."

He said "real water" should expire after a few months. His does. "It stays most fresh within one lunar cycle of delivery," he said. "If it sits around too long, it'll turn green. People don't even realize that because all their water's dead, so they never see it turn green."

Mr. Singh believes that public water has been poisoned. "Tap water? You're drinking toilet water with birth control drugs in them," he said. "Chloramine, and on top of that they're putting in fluoride. Call me a conspiracy theorist, but it's a mind-control drug that has no benefit to our dental health." (There is no scientific evidence that fluoride is a mind-control drug, but plenty to show that it aids dental health.)

Talk like Mr. Singh's disturbs Dr. Donald Hensrud, the director of the Healthy Living Program at the Mayo Clinic in Rochester, Minn. What the raw-water partisans see as dangers, he says, are important safety measures.

"Without water treatment, there's acute and then chronic risks," Dr. Hensrud said, including E. coli bacteria, viruses, parasites and carcinogenic compounds that can be present in untreated water. "There's evidence all over the world of this, and the reason we don't have those conditions is because of our very efficient water treatment."

Dr. Hensrud said he has noticed more interest in alternative water sources; a patient recently asked questions about a raw water he had been drinking. "There are people, just like with immunizations, that don't accept the status quo," Dr. Hensrud said.

The rules for selling bottled water are imposed by states and the Food and Drug Administration, which does not specify how water be treated but sets acceptable amounts of chemicals and bacteria at a low level. State and federal inspectors make unannounced visits to bottling plants to test for harmful contaminants.

Seth Pruzansky, the chief executive of Tourmaline Spring (whose website touts its "sacred living" water), got an exemption from the State of Maine in 2009 to sell his water untreated. "The natural food industry has been in the dark ages when it comes to water," he said. "Now there is a renaissance."

The movement against tap water, like the movement against vaccines, has brought together unlikely allies from the far left and the far right. Conspiracy theorists like Alex Jones, founder of the right-wing website Infowars, have long argued that fluoride was added to water to make people more docile. Similar claims can be heard in the largely liberal enclaves where Live Water is seeing interest spike.

"Fluoride? It's a deathly toxic chemical," said Vanessa Kuemmerle of Emeryville, Calif., who does landscape design for large tech companies. She said she was an early adopter of raw water, and has noticed many of her clients following suit.

"They're health-conscious people that understand the bigger picture of what's going on," she said. "Everyone's looking for an edge: nootropics, Bulletproof c offee, better water."

The health benefits she reported include better skin and the need to drink less water. "My skin's plumper," she said. "And I feel like I'm getting better nutrition from the food I eat."

In the community of tap-water skeptics, many talk about water the way others might about fine wine.

"My friends who drink spring water, when they come over now they're like, 'Oh yeah, give me the good stuff,'" said Amanda Thompson, a writer in San Francisco. "The consciousness around water is changing."

Not everyone has been receptive. Many San Franciscans are proud of their tap water, which comes from Hetch Hetchy, a reservoir in Yosemite National Park.

"My landlord lives across the street and thinks I'm crazy," Ms. Thompson said. "He gave me a big rant around Hetch Hetchy water and how the water's so good. I always hope he's not around when there's a delivery."

Raw water is such a nascent business that there's debate over what exactly to call the liquid. Daniel Vitalis hosts a podcast, "Re Wild Yourself," that promotes hunting for food and gathering water; he started the site called FindASpring.com to help people locate springs. He prefers the term "unprocessed water," which echoes the idea of processed versus unprocessed food.

"I don't like 'raw water' because it sort of makes people think of raw sewage," Mr. Vitalis said. "When you say 'live water,' that's going to trigger a lot of people who are into physics and biology. Is it alive?"

# data[].attributes.attachment_link.title
Unfiltered Fervor: The Rush to Get Off the Water Grid

# data[].attributes.attachment_link.description
Pure water can be obtained by using a reverse osmosis filter, the gold standard of home water treatment, but for Mr. Singh, the goal is not pristine water, per se. "You're going to get 99 percent of the bad stuff out," he said. "But now you have dead water."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In the spring of 2016, an artificial intelligence system called AlphaGo defeated a world champion Go player in a match at the Four Seasons hotel in Seoul. In the US, this momentous news required some unpacking. Most Americans were unfamiliar with Go, an ancient Asian game that involves placing black and white stones on a wooden board. And the technology that had emerged victorious was even more foreign: a form of AI called machine learning, which uses large data sets to train a computer to recognize patterns and make its own strategic choices.

Still, the gist of the story was familiar enough. Computers had already mastered checkers and chess; now they had learned to dominate a still more complex game. Geeks cared, but most people didn't. In the White House, Terah Lyons, one of Barack Obama's science and technology policy advisers, remembers her team cheering on the fourth floor of the Eisenhower Executive Building. "We saw it as a win for technology," she says. "The next day the rest of the White House forgot about it."

In China, by contrast, 280 million people watched AlphaGo win. There, what really mattered was that a machine owned by a California company, Alphabet, the parent of Google, had conquered a game invented more than 2,500 years ago in Asia. Americans don't even play Go. And yet they had somehow figured out how to vanquish it? Kai-Fu Lee, a pioneer in the field of AI, remembers being asked to comment on the match by nearly every major television station in the country. Until then, he had been quietly investing in Chinese AI companies. But when he saw the attention, he started broadcasting his venture fund's artificial intelligence investment strategy. "We said, OK, after this match, the whole country is going to know about AI," he recalls. "So we went big."

In Beijing, the machine's victory cracked the air like a warning shot. That impression was only reinforced when, over the next few months, the Obama administration published a series of reports grappling with the benefits and risks of AI. The papers made a series of recommendations for government action, both to stave off potential job losses from automation and to invest in the development of machine learning. A group of senior policy wonks inside China's science and technology bureaucracy, who had already been working on their own plan for AI, believed they were seeing signs of a focused, emerging US strategy-and they needed to act fast.

In May 2017, AlphaGo triumphed again, this time over Ke Jie, a Chinese Go master, ranked at the top of the world. Two months later, China unveiled its Next Generation Artificial Intelligence Development Plan, a document that laid out the country's strategy to become the global leader in AI by 2030. And with this clear signal from Beijing, it was as if a giant axle began to turn in the machinery of the industrial state. Other Chinese government ministries soon issued their own plans, based on the strategy sketched out by Beijing's planners. Expert advisory groups and industry alliances cropped up, and local governments all over China began to fund AI ventures.

China's tech giants were enlisted as well. Alibaba, the giant online retailer, was tapped to develop a "City Brain" for a new Special Economic Zone being planned about 60 miles southwest of Beijing. Already, in the city of Hangzhou, the company was soaking up data from thousands of street cameras and using it to control traffic lights with AI, optimizing traffic flow in much the way AlphaGo had optimized for winning moves on the Go board; now Alibaba would help design AI into a new megacity's entire infrastructure from the ground up.

On October 18, 2017, China's president, Xi Jinping, stood in front of 2,300 of his fellow party members, flanked by enormous red drapes and a giant gold hammer and sickle. As Xi laid out his plans for the party's future over nearly three and a half hours, he named artificial intelligence, big data, and the internet as core technologies that would help transform China into an advanced industrial economy in the coming decades. It was the first time many of these technologies had explicitly come up in a president's speech at the Communist Party Congress, a once-in-five-years event.

In the decisive span of a few months, the Chinese government had given its citizens a new vision of the future, and made clear that it would be coming fast. "If AlphaGo was China's Sputnik moment, the government's AI plan was like President John F. Kennedy's landmark speech calling for America to land a man on the moon," Kai-Fu Lee writes in his new book, AI Superpowers.

Meanwhile, as Beijing began to build up speed, the United States government was slowing to a walk. After President Trump took office, the Obama-era reports on AI were relegated to an archived website. In March 2017, Treasury secretary Steven Mnuchin said that the idea of humans losing jobs because of AI "is not even on our radar screen." It might be a threat, he added, in "50 to 100 more years." That same year, China committed itself to building a $150 billion AI industry by 2030.

Only slowly, pushed mainly by the Pentagon, has the Trump administration begun to talk about, and fund, national AI initiatives. In May, secretary of defense James Mattis read an article in The Atlantic by Henry Kissinger, who warned that AI was moving so quickly it could soon subvert human intelligence and creativity. The result, he warned, could be the end of the Enlightenment; he called for a government commission to study the issue.

Many AI experts pooh-poohed Kissinger's article for extrapolating too broadly and darkly from the field's narrow accomplishments. Mattis, however, pulled the article into a memo for President Trump. That month, Michael Kratsios, Trump's top adviser on technology, organized a summit on the subject of AI. In an interview with WIRED this summer, Kratsios said the White House was fully committed to AI research and to figuring out "what the government can do, and how it can do it even more." In June, Ivanka Trump tweeted out a link to the Kissinger piece, praising its account of "the ongoing technological revolution whose consequences we have failed to fully reckon with."

But if the Trump White House was relatively slow to grasp the significance and potential of AI, it was quick to rivalry. By midsummer, talk of a "new cold war arms race" over artificial intelligence was pervasive in the US media.

At the dawn of a new stage in the digital revolution, the world's two most powerful nations are rapidly retreating into positions of competitive isolation, like players across a Go board. And what's at stake is not just the technological dominance of the United States. At a moment of great anxiety about the state of modern liberal democracy, AI in China appears to be an incredibly powerful enabler of authoritarian rule. Is the arc of the digital revolution bending toward tyranny, and is there any way to stop it?

After the end of the Cold War, conventional wisdom in the West came to be guided by two articles of faith: that liberal democracy was destined to spread across the planet, and that digital technology would be the wind at its back. The censorship, media consolidation, and propaganda that had propped up Soviet-era autocracies would simply be inoperable in the age of the internet. The World Wide Web would give people free, unmediated access to the world's information. It would enable citizens to organize, hold governments accountable, and evade the predations of the state.

No one had more confidence in the liberalizing effects of technology than the tech companies themselves: Twitter was, in one executive's words, "the free speech wing of the free speech party"; Facebook wanted to make the world more open and connected; Google, cofounded by a refugee from the Soviet Union, wanted to organize the world's information and make it accessible to all.

As the era of social media kicked in, the techno-optimists' twin articles of faith looked unassailable. In 2009, during Iran's Green Revolution, outsiders marveled at how protest organizers on Twitter circumvented the state's media blackout. A year later, the Arab Spring toppled regimes in Tunisia and Egypt and sparked protests across the Middle East, spreading with all the virality of a social media phenomenon-because, in large part, that's what it was. "If you want to liberate a society, all you need is the internet," said Wael Ghonim, an Egyptian Google executive who set up the primary Facebook group that helped galvanize dissenters in Cairo.

It didn't take long, however, for the Arab Spring to turn into winter-in ways that would become eerily familiar to Western countries in a few years. Within a few weeks of President Hosni Mubarak's departure, Ghonim saw activists start to turn on each other. Social media was amplifying everyone's worst instincts. "You could easily see the voices in the middle become more and more irrelevant, the voices on the extremes becoming more and more heard," he recalls. The activists who were vulgar or attacked other groups or responded with rage got more likes and shares. That gave them more influence, and it gave otherwise moderate people a model to emulate. Why post something conciliatory if no one on Facebook will read it? Instead, post something full of vitriol that millions will see. Ghonim began to become dispirited. The tools that had brought the protesters together, he said, were now tearing them apart.

Political opinions have become more polarized, populations have become more tribal, and civic nationalism is disintegrating.

Ultimately, Egypt elected a government run by the Muslim Brotherhood, a traditionalist political machine that had played little part in the initial Tahrir Square groundswell. Then in 2013 the military staged a successful coup. Soon thereafter, Ghonim moved to California, where he tried to set up a social media platform that would favor reason over outrage. But it was too hard to peel users away from Twitter and Facebook, and the project didn't last long. Egypt's military government, meanwhile, recently passed a law that allows it to wipe its critics off social media.

Of course, it's not just in Egypt and the Middle East that things have gone sour. In a remarkably short time, the exuberance surrounding the spread of liberalism and technology has turned into a crisis of faith in both. Overall, the number of liberal democracies in the world has been in steady decline for a decade. According to Freedom House, 71 countries last year saw declines in their political rights and freedoms; only 35 saw improvements.

While the crisis of democracy has many causes, social media platforms have come to seem like a prime culprit. The recent wave of antiestablishment politicians and nativist political movements-Donald Trump in the United States; Brexit in the UK; the resurgent right wing in Germany, Italy, or across Eastern Europe-has revealed not only a deep disenchantment with the global rules and institutions of Western democracy, but also an automated media landscape that rewards demagoguery with clicks. Political opinions have become more polarized, populations have become more tribal, and civic nationalism is disintegrating.

Which leaves us where we are now: Rather than cheering for the way social platforms spread democracy, we are busy assessing the extent to which they corrode it.

In China, government officials watched the Arab Spring with attentiveness and unease. Beijing already had the world's most sophisticated internet control system, dynamically blocking a huge swath of foreign web domains, including Google. Now it garlanded its Great Firewall with even more barbed wire. China developed new ways to surgically turn off internet access in zones within cities, including a major block of downtown Beijing where it feared demonstrations. It also digitally walled off the entire province of Xinjiang after violent protests there that spread via the internet. Beijing may even have dabbled with creating a nationwide internet "kill switch."

This bowdlerized version of the internet doesn't sound at all like the original dream of the World Wide Web, but it has thrived nonetheless. By now, there are roughly 800 million people who surf the internet, exchange chat messages, and shop online behind the Great Firewall-nearly as many people as live in the United States and Europe combined. And for many Chinese, rising middle-class prosperity has made online censorship considerably easier to bear. Give me liberty, the line might go, or give me wealth.

China's authoritarianism, which has doubled down under Xi's leadership, certainly hasn't hindered the Chinese tech industry. Over the past decade, China's leading tech companies have come to dominate their home markets and compete globally. They've expanded through acquisitions in Southeast Asia. Baidu and Tencent have set up research centers in the US, and Huawei sells advanced networking equipment in Europe. The old silk road is being strung with Chinese fiber-optic cables and network equipment.

More than any other country, China has shown that, with a few adjustments, autocracy is quite compatible with the internet age. But those adjustments have caused the internet itself to start to break apart, like two continents cracking along a shelf. There's the freewheeling, lightly regulated internet dominated by the geeks of Silicon Valley. And then there's China's authoritarian alternative, powered by massive, home-grown tech giants as innovative as their Western counterparts.

In China and the West alike, power comes from controlling data, making sense of it, and using it to influence how people behave.

Today, China doesn't just play defense against viral dissent by redacting troublesome parts of the internet; the government actively wields technology as a tool of control. In cities across China, including in Xinjiang, authorities are trying out facial-recognition software and other AI-powered technologies for security. In May, facial-recognition cameras at Jiaxing Sports Center Stadium in Zhejiang led to the arrest of a fugitive who was attending a concert. He had been wanted since 2015 for allegedly stealing more than $17,000 worth of potatoes. China's Police Cloud System is built to monitor seven categories of people, including those who "undermine stability." The country also aspires to build a system that will give every citizen and every company a social credit score: Imagine your FICO score adjusted to reflect your shopping habits, your driving record, and the appropriateness of your politics.

The fundamental force driving this change-this pivot from defense to offense-is a shift in how power flows from technology. In the beginning, the communications revolution made computers affordable to the masses. It wired devices together in a giant global network and shrank them down to the size of your hand. It was a revolution that empowered the individual-the lone programmer with the power to create in her pocket, the academic with infinite research at his fingertips, the dissident with a new and powerful way of organizing resistance.

Today's stage of the digital revolution is different. That supercomputer in your pocket is also a homing device. It's tracking your every "like," keeping a record of everyone you talk to, everything you buy, everything you read, and everywhere you go. Your fridge, your thermostat, your smartwatch, and your car are increasingly sending your information back to headquarters too. In the future, security cameras will track the ways our eyes dilate, and sensors on the wall will track our body temperature.

In today's digital world, in China and the West alike, power comes from controlling data, making sense of it, and using it to influence how people behave. That power will only grow as the next generation of mobile networks goes live. Remember how it felt like magic to be able to browse real web pages on the second-generation iPhone? That was 3G, the mobile standard that became widespread in the mid-2000s. Modern 4G networks are several times faster. 5G will be vastly faster still. And when we can do things faster, we do them more, which means data piles up.

It's already hard for most people to comprehend, much less control, all the information collected about them. And the leverage that accrues to data aggregators will just increase as we move into the era of AI.

Vladimir Putin is a technological pioneer when it comes to cyberwarfare and disinformation. And he has an opinion about what happens next with AI: "The one who becomes the leader in this sphere will be the ruler of the world."

In a way, Putin's line is a bit overwrought. AI is not a hill that one nation can conquer or a hydrogen bomb that one country will develop first. Increasingly, AI is simply how computers work; it's a broad term describing systems that learn from examples-or follow rules-to make independent decisions. Still, it's easily the most important advance in computer science in a generation. Sundar Pichai, the CEO of Google, has compared it to the discovery of electricity or fire.

A country that strategically and smartly implements AI technologies throughout its workforce will likely grow faster, even as it deals with the disruptions that AI is likely to cause. Its cities will run more efficiently, as driverless cars and smart infrastructure cut congestion. Its largest businesses will have the best maps of consumer behavior. Its people will live longer, as AI revolutionizes the diagnosis and treatment of disease. And its military will project more power, as autonomous weapons replace soldiers on the battlefield and pilots in the skies, and as cybertroops wage digital warfare. "I can't really think of any mission that doesn't have the potential to be done better or faster if properly integrated with AI," says Will Roper, an assistant secretary of the US Air Force.

And these benefits may compound with interest. So far, at least, AI appears to be a centralizing force, among companies and among nations. The more data you gather, the better the systems you can build; and better systems allow you to collect more data. "AI will become concentrated, because of the inputs required to pull it off. You need a lot of data and you need a lot of computing power," says Tim Hwang, who leads the Harvard-MIT Ethics and Governance of AI Initiative.

The Chinese government can access personal data for reasons of public or national security without the same legal constraints a democracy would face.

China has two fundamental advantages over the US in building a robust AI infrastructure, and they're both, generally, advantages that authoritarian states have over democratic ones. The first is the sheer scope of the data generated by Chinese tech giants. Think of how much data Facebook collects from its users and how that data powers the company's algorithms; now consider that Tencent's popular WeChat app is basically like Facebook, Twitter, and your online bank account all rolled into one. China has roughly three times as many mobile phone users as the US, and those phone users spend nearly 50 times as much via mobile payments. China is, as The Economist first put it, the Saudi Arabia of data. Data privacy protections are on the rise in China, but they are still weaker than those in the US and much weaker than those in Europe, allowing data aggregators a freer hand in what they can do with what they collect. And the government can access personal data for reasons of public or national security without the same legal constraints a democracy would face.

Of course, data isn't everything: Any technological system depends on a whole stack of tools, from its software to its processors to the humans who curate noisy inputs and analyze results. And there are promising subfields of AI, such as reinforcement learning, that generate their own data from scratch, using lots of computing power. Still, China has a second big advantage as we move into the era of AI, and that's the relationship between its largest companies and the state. In China, the private-sector companies at the cutting edge of AI innovation feel obliged to keep Xi's priorities in mind. Under Xi, Communist Party committees within companies have expanded. Last November, China tapped Baidu, Alibaba, Tencent, and iFlytek, a Chinese voice-recognition software company, as the inaugural members of its "AI National Team." The message was clear: Go forth, invest, and the government will ensure that your breakthroughs have a market not just in China, but beyond.

During the original Cold War, the US relied on companies like Lockheed, Northrop, and Raytheon to develop cutting-edge strategic technology. Technically, these companies were privately owned. In practice, their vital defense mission made them quasipublic entities. (Indeed, long before the phrase "too big to fail" was ever used to describe a bank, it was applied to Lockheed.)

Fast forward to today, and the companies at the forefront of AI-Google, Facebook, Amazon, Apple, and Microsoft-don't exactly wear flag pins on their lapels. This past spring, employees at Google demanded that the company pull out of a Pentagon collaboration called Project Maven. The idea was to use AI for image recognition in Defense Department missions. Ultimately, Google's management caved. Defense Department officials were bitterly disappointed, especially given that Google has a number of partnerships with Chinese technology companies. "It is ironic to be working with Chinese companies as though that is not a direct channel to the Chinese military," says former secretary of defense Ashton Carter, "and not to be willing to operate with the US military, which is far more transparent and which reflects the values of our society. We're imperfect for sure, but we're not a dictatorship."

The Cold War wasn't inevitable in 1945. The United States and Soviet Union had been allies during World War II, but then a series of choices and circumstances over a five-year period set the conflict on its self-perpetuating track. Similarly, as we can now see in the cold glare of hindsight, it was never inevitable that the digital revolution would inherently favor democracy. Nor is it inevitable today that AI will favor global authoritarianism to the permanent disadvantage of liberalism. If that scenario comes to pass, it will be because a series of choices and circumstances precipitated it.

In the original Cold War, two ideological foes created rival geopolitical blocs that were effectively non-interoperable. The US was boxed out of the Soviet bloc, and vice versa. The same could easily happen again, to disastrous effect. A new cold war that gradually isolates the Chinese and American tech sectors from each other would starve the US of much of the fuel it now relies on for innovation: American companies depend heavily on the Chinese market for their profits and for engineering and software talent. At the same time, it could actually create the kinds of dangers that hawks warn about now: It would increase the risk that one side could surprise the other with a decisive strategic breakthrough in AI or quantum computing.

Right now, maintaining a degree of openness with China is the best defense against the growth of a techno-authoritarian bloc. That's not the way American leaders are headed, though.

A little over six months after Donald Trump's inauguration-and his invocation of " American carnage "-the administration launched a sweeping investigation into China's trade practices and alleged theft of US technology via cyberspace. That investigation has mushroomed into a steadily escalating trade war, with the US launching tariffs on billions of dollars of Chinese goods and new investment and export restrictions on technologies that China considers key to AI and to its advanced manufacturing ambitions.

For US security hawks, the prospect that China might dominate both 5G and AI is a nightmare scenario.

The confrontation is about much more than trade. The Trump administration has made it official US policy to protect the "national security innovation base"-White House shorthand for America's leading technology and talent-from China and other foreign economic predators. In January, Axios published a leaked White House presentation that recommended the US work with its allies to build a 5G network that excludes China, to prevent Beijing from grabbing "the commanding heights of the information domain." The presentation likened the 21st-century struggle for data dominance to the WWII-era race to construct an atom bomb. Then in April, the US Commerce Department hit ZTE, a leading Chinese telecommunications equipment firm that was gearing up to work on China's 5G network, with a seven-year ban on doing business with US suppliers; the department said ZTE had violated the terms of a sanctions settlement. (The US later lifted the ban.)

For US security hawks, the prospect that China might dominate both 5G and AI is a nightmare scenario. At the same time, Washington's escalating pushback against China's tech ambitions has made Xi even more determined to wean his country off Western technology.

This is a very different philosophy from the one that has guided the technology sector for 30 years, which has favored deeply enmeshed hardware and software supply chains. Shortly before Trump's inauguration, Jack Ma, the chair of Alibaba, pledged to create a million jobs in the United States. By September 2018, he was forced to admit that the offer was off the table, another casualty in the growing list of companies and projects that are now unthinkable.

Global work in AI has long taken place in three spheres: research departments, corporations, and the military. The first sphere has always been marked by openness and cooperation; to a lesser extent, so has the second. Academics freely share their work. Microsoft has trained many of China's best AI researchers and helped nurture many promising AI startups, and Alibaba, Baidu, and Tencent employ US engineers at their research hubs in Silicon Valley and Seattle. An AI-driven breakthrough in Shanghai-say, in diagnosing disease through more accurate scans of medical images-can save lives in Shawnee. But national security concerns have a way of overriding commercial considerations. For now, the political momentum appears to be driving the two countries' tech sectors apart to such a degree that even collaboration between researchers and corporations could be stifled. The schism could well define how the struggle between democracy and authoritarianism plays out.

Imagine it's 2022: America's confrontational economic policies have continued, and China has refused to yield. Huawei and ZTE have been banned from the networks of the US and key Western allies. Through investment and theft, Beijing has reduced its reliance on US semiconductors. Rival tech superpowers have failed to develop common standards. US and Chinese academics increasingly deposit their cutting-edge AI research in government safes instead of sharing it at international conferences. Other countries-like France and Russia-have tried to build homegrown technology industries centered on AI, but they lag far behind.

The world's nations can commit to American technology: buying Apple phones, using Google search, driving Teslas, and managing a fleet of personal robots made by a startup in Seattle. Or they can commit to China: using the equivalents built by Alibaba and Tencent, connecting through the 5G network constructed by Huawei and ZTE, and driving autonomous cars built by Baidu. The choice is a fraught one. If you are a poor country that lacks the capacity to build your own data network, you're going to feel loyalty to whoever helps lay the pipes at low cost. It will all seem uncomfortably close to the arms and security pacts that defined the Cold War.

And we may be seeing the first evidence of this. In May 2018, about six months after Zimbabwe finally got rid of the despot Robert Mugabe, the new government announced that it was partnering with a Chinese company called CloudWalk to build an AI and facial-recognition system. Zimbabwe gets to expand its surveillance state. China gets money, influence, and data. In July, nearly 700 dignitaries from China and Pakistan gathered in Islamabad to celebrate the completion of the Pak-China Optical Fibre Cable, a 500-mile-long data line connecting the two countries through the Karakoram Mountains, built by Huawei and financed with a loan from China's Export-Import Bank. Documents obtained by Pakistan's Dawn newspaper revealed a future plan for high-speed fiber to help wire up cities across Pakistan with surveillance cameras and vehicle-monitoring systems, part of a "Safe Cities" initiative launched in 2016 with help from Huawei and other Chinese firms. China has effectively constructed its own Marshall Plan, one that may, in some cases, build surveillance states instead of democracies.

It's not hard to see the appeal for much of the world of hitching their future to China. Today, as the West grapples with stagnant wage growth and declining trust in core institutions, more Chinese people live in cities, work in middle-class jobs, drive cars, and take vacations than ever before. China's plans for a tech-driven, privacy-invading social credit system may sound dystopian to Western ears, but it hasn't raised much protest there. In a recent survey by the public relations consultancy Edelman, 84 percent of Chinese respondents said they had trust in their government. In the US, only a third of people felt that way.

For the past century, democracies have proven more resilient and successful than dictatorships, even if democracies have made stupid decisions along the way.

No one can be certain what happens next. In the US, in the wake of controversies surrounding the 2016 election and user privacy, a growing number of Republicans and Democrats want to regulate America's tech giants and rein them in. At the same time, China has stiffened its resolve to become an AI superpower and export its techno-authoritarian revolution-which means the US has a vital national interest in ensuring that its tech firms remain world leaders. For now, there is nothing close to a serious debate about how to address this dilemma.

As for China, it remains unclear how much digital intrusion people there will tolerate in the name of efficiency and social cohesion-to say nothing of people in other countries that are tempted by Beijing's model. Regimes that ask people to trade freedom for stability tend to invite dissent. And Chinese growth is slowing. For the past century, democracies have proven more resilient and successful than dictatorships, even if democracies, particularly in an age of algorithms, have made some stupid decisions along the way.

It is at least conceivable that Trump's aggressive policies could, counterintuitively, lead to a rapprochement with Beijing. If Trump threatens to take something off the table that China truly cannot afford to lose, that could pressure Beijing to dial back its global tech ambitions and open its domestic market to US firms. But there is another way to influence China, one more likely to succeed: The US could try to wrap Beijing in a technology embrace. Work with China to develop rules and norms for the development of AI. Establish international standards to ensure that the algorithms governing people's lives and livelihoods are transparent and accountable. Both countries could, as Tim Hwang suggests, commit to developing more shared, open databases for researchers.

But for now, at least, conflicting goals, mutual suspicion, and a growing conviction that AI and other advanced technologies are a winner-take-all game are pushing the two countries' tech sectors further apart. A permanent cleavage will come at a steep cost and will only give techno-authoritarianism more room to grow.

Nicholas Thompson (@nxthompson) is editor in chief of WIRED. Ian Bremmer (@ianbremmer) is a political scientist and president of the Eurasia Group.
This article appears in the November issue. Subscribe now. Listen to this story, and other WIRED features, on the Audm app. Let us know what you think about this article. Submit a letter to the editor at mail@wired.com.

# data[].attributes.attachment_link.description
In the spring of 2016, an artificial intelligence system called AlphaGo defeated a world champion Go player in a match at the Four Seasons hotel in Seoul. In the US, this momentous news required some unpacking. Most Americans were unfamiliar with Go, an ancient Asian game that involves placing black and white stones on a wooden board.

# data[].attributes.attachment_link.title
Het Tijdsbestedingsonderzoek (TBO) - SCP

# data[].attributes.attachment_link.description
Iedereen heeft 24 uur per dag tot zijn of haar beschikking. Maar er zijn grote verschillen in de manier waarop men deze tijd besteedt. Sommige mensen werken veel, terwijl anderen veel tijd aan de zorg voor anderen of vrijetijdsactiviteiten besteden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kaderrichtlijn Water: Europese Commissie vraagt Nederland om extra landbouwmaatregelen

# data[].attributes.attachment_link.description
De Europese Commissie heeft gisteren haar beoordeling van de nationale stroomgebiedsbeheerplannen voor de periode van 2016-2021 gepubliceerd.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The episodes of violence as a result of the Gilets Jaunes protests in France, which were initially triggered by increasing fuel prices, are an example of a recent type of conflict related to energy resources. Although these fuel riots have been happening for years now, these have never been studied or defined in an academic context.

In my research, I collected the first database of fuel riots that occurred across the world between 2005 and 2013, which amounted to 44 different events. Analysing the data, I found that these violent riots are more likely when the international price of oil increases, and in countries that are politically fragile.

There are two ways in which climate change and scarcity can cause conflict over energy resources, and both act through the price of fossil fuels. The first is through climate action: governments introduce higher taxes on fossil fuels and related products in order to tackle climate change, which increases their price, which in turn triggers conflict. France is the only example we know of this pathway.

The second comes about because fossil fuels themselves are also becoming scarcer and more difficult and expensive to extract, and this also increases their prices on the international market. To ensure poorer people still have access, essential products such as petrol and heating fuel are heavily subsidised all over the world. But, as the international price goes up, poorer nations often cannot afford high subsidies or prefer to redirect funds to other causes such as healthcare and other services to boost development. When governments slash subsidies, regular people end up having to pay more.

This is what happened in Nigeria, which despite being rich in crude oil, does not have many refineries and imports large quantities of fuel. The government in 2012 decided to cut a subsidy, leading to the doubling of fuel prices and transport fares. The reaction of the population was immediate, with violent protests and strikes that led to several deaths.

EPA

Violent episodes from these two pathways have been called "fuel riots", but no definition has ever been provided. So to define these events I adapted the definition of food riots coined by the World Bank: "Violent, collective unrest leading to a loss of control, bodily harm or damage to property, essentially motivated by a lack of fuel availability, accessibility or affordability, as reported by the international and local media, and which may include other underlying causes of discontent."

Political instability and expensive fuel

If you were to monitor international fuel prices and national political fragility to identify countries at risk of experiencing fuel riots, as suggested in my research, France would have been one of the countries flagged up. Two thirds of the historical increase in France's pump prices can be attributed to international oil prices, which rose steadily between June 2017 and October 2018, the month before the start of the demonstrations.

US EIA

In addition, according to the World Bank's indicator of Political Stability and Absence of Violence, France's stability had been deteriorating between 2010 and 2016 and is considerably lower than the average in high-income countries. This measure of fragility takes into account several social and economic indicators and expert opinions.

According to this evidence, there will inevitably be more fuel riots in future across the globe, thanks to rising international fossil fuel prices and (hopefully) increased action against climate change from national governments. However, governments still need to tackle climate change and many policies will target the price of energy-related products to encourage a switch to sustainable practices such as renewables and electric cars.

So if governments need to implement these unpopular policies, how can they avoid a violent rejection from populations? First of all, the design and implementation of new policies needs to become more inclusive. In fact, one of the most cited reason behind the riots in France was the need for acknowledgement from a working class that feels neglected.

In addition, there needs to be better communication of why these measures are required to ensure the support of communities who are likely to be most affected. Climate policy needs to be seen as relevant for those communities, if they are to support its implementation.

Also, cash transfers or other forms of support need to be put in place to guarantee that the most deprived parts of the population - who cannot switch to more sustainable but expensive options as swiftly as others - still have access to basic resources such as heating and petrol to drive to work. Finally, parts of the revenue (in case of a tax) or saved expense (in case of a slashed subsidy) should be redirected to important causes or to fund the cash transfers mentioned above.

Click here to subscribe to our climate action newsletter. Climate change is inevitable. Our response to it isn't.

# data[].attributes.attachment_link.title
Gilets Jaunes may be the start of a worldwide revolt against climate action

# data[].attributes.attachment_link.description
The episodes of violence as a result of the Gilets Jaunes protests in France, which were initially triggered by increasing fuel prices, are an example of a recent type of conflict related to energy resources. Although these fuel riots have been happening for years now, these have never been studied or defined in an academic context.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
After three bitter years and tens of millions of dollars in legal fees, the epic battle over who owns one of the most common methods for editing the DNA in any living thing is finally drawing to a close. On Monday, the US Court of Appeals for the Federal Circuit issued a decisive ruling on the rights to Crispr-Cas9 gene editing-awarding crucial intellectual property spoils to scientists at the Broad Institute of Cambridge, Massachusetts.

The fight for Crispr-Cas9-which divided the research community and triggered an uncomfortable discussion about science for personal profit versus public good-has dramatically shaped how biology research turns into real-world products. But its long-term legacy is not what happened in the courtroom, but what took place in the labs: A wealth of innovation that is now threatening to make Cas9 obsolete.

This latest legal decision, which upholds a 2017 ruling by the US Patent and Trademark Office, was an expected one, given how rarely such rulings are overturned. And it more or less seals defeat for researchers at the University of California Berkeley, who also have claims to invention of the world-remaking technology.

The Broad celebrated the win while calling for a cease-fire, saying it was time to "work together to ensure wide, open access to this transformative technology." UC's general counsel, Charles F. Robinson, struck a less conciliatory note, saying in a statement that the university was evaluating further litigation options. Those could include a rehearing from the same court or appeal to the Supreme Court.

But legal experts say the chances of either happening are vanishingly slim. "It is very possible that there is no path forward for Berkeley in regards to broad patents covering Crispr-Cas9 at this point ," says Jacob Sherkow a scholar of patent law at New York Law School who has closely followed the case. In addition to the Broad Institute's claims, UC-Berkeley also has to contend with another foundational patent for Crispr-Cas9 gene editing filed before anyone else in March 2012, by Virginijus Šikšnys, a Lithuanian scientist who shares the prestigious Kavli Prize with Berkeley's Jennifer Doudna and The University of Vienna's Emmanuelle Charpentier for their early work on Crispr. The USPTO has since granted his patent. UC didn't know about it at the time of its own filing because of an 18-month secrecy statute surrounding new applications. "If this was a choose-your-own-adventure book, they just turned all the wrong pages," says Sherkow.

The University of California isn't the only loser here; the companies that already placed bets on it being the patent victor must now tread a difficult though not impassable IP landscape. That includes Intellia and Crispr Therapeutics-companies cofounded by Doudna and Charpentier respectively-which are both developing Crispr treatments for human disease. The two firms released a joint statement Monday afternoon underscoring their faith in the strength and scope of UC's foundational IP. A spokesperson for Intellia also said in an email that the Federal Circuit decision will not impact the company's freedom to operate going forward.

For all the ferocity that fueled the fight from its outset, Monday's decision was met with muted interest from inside the halls of science to the crowded trading floors of Wall Street. That's because a lot has changed since the first gene editing pioneers filed the original Crispr-Cas9 patents. In 2012, Cas9 was the entire Crispr universe. That little enzyme powered all the promise of Crispr gene editing, and the stakes for owning it couldn't have been higher. Scientists didn't yet know that biology would prove to be more creative than patent lawyers. They still had no notion of the vast constellations of constructs and enzymes that could be engineered, evolved in a lab, or harvested from the wild to replace Cas9.

Since then though, the fast-moving field of Crispr biology has yielded more than just alternative pairs of molecular scissors. Researchers have updated the Crispr system to manipulate the code of life in myriad novel ways-from swapping out individual DNA letters to temporarily flipping genes on and off to detecting dangerous infections. And they've unearthed dozens of Crispr enzymes of still unknown functions that might one day solve problems scientists haven't even thought of yet.

The rush of discoveries and inventions has led to a full-blown patent race, says Sherkow, with anyone who found any new variation racing to file IP protections. The irony is that as the universe of Crispr expands, owning a part of it becomes less and less valuable. "Twenty years from now, when the umpteenth drug gets approved using Crispr and some nuclease named Cas132013, people are going to look back on this patent battle and think, 'what a godawful waste of money,'" says Sherkow.

He expects that the field will eventually reach a point where the value of each new Crispr patent is so low that researchers don't bother going through all the paperwork and spending the thousands of dollars necessary to file an application. Already, biotechnologists are beginning to learn this lesson in adjacent fields; a land grab for patents is not the only way to go.

The Biobricks Foundation is a nonprofit dedicated to supporting the development of an open-source biotechnology commons. In 2015, it created a legal framework for scientists to put their discoveries in the public domain, safeguarding them from being patented elsewhere, and ensuring that anyone can access them. So far, the organization has begun to stockpile gene sequences for useful tools like fluorescent proteins. Linda Kahl, Biobricks' senior counsel and a director there, says they're still waiting for a group to design an open-source Crispr system. "That's a gauntlet that's in front of researchers," she says. With the ashes of the patent fight still glowing, it might be too soon to expect anyone to give a Crispr tool away for free just yet. But it probably won't take long.

More Great WIRED Stories

# data[].attributes.attachment_link.title
Crispr's Epic Patent Fight Changed the Course of Biology

# data[].attributes.attachment_link.description
After three bitter years and tens of millions of dollars in legal fees, the epic battle over who owns one of the most common methods for editing the DNA in any living thing is finally drawing to a close.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To make decisions about the future, it is important to understand how many people there will be in the future, and where they will live and work.

As a population, we are ageing. How will be deal with having many more people over 65 than we have ever had before? How will we support them? Will it help to have more children or more immigration?

The report "Demographic Scenarios for the EU - Migration, Population and Education" helps us to know what to do, because it shows the consequences of changing different factors.

Key findings

With the latest demographic understanding, policy-making will be better equipped to make decisions for the future.

This report gives concise, important messages about what demographic changes can and cannot do in shaping the future population and workforce of the EU. Knowing the impact of different changes gives a clear indication of which policy avenues are most worthwhile to pursue.

Download the report
Demographic Scenarios for the EU - Migration, Population and Education

# data[].attributes.attachment_link.title
Demographic Scenarios for the EU - Migration, Population and Education - EU Science Hub - European Commission

# data[].attributes.attachment_link.description
To make decisions about the future, it is important to understand how many people there will be in the future, and where they will live and work. As a population, we are ageing. How will be deal with having many more people over 65 than we have ever had before?