# data[].attributes.body
Πολύ καλή ταινία! Από το σκηνοθέτη του "ένας χωρισμός"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από Χρήστο Μήτση -

Βραβείο σεναρίου και αντρικής ερμηνείας στις Κάνες για ένα αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο και σεναριακά κεντημένο κοινωνικό δράμα πολλαπλών αναγνώσεων, το οποίο "ξαναδιαβάζει" δημιουργικά το αριστουργηματικό θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ.

Ο Γουίλι Λόμαν αποτελεί εμβληματική μορφή του σύγχρονου θεάτρου. Όχι μόνο γιατί είναι ένας γραμμένος με βάθος κι ευαισθησία χαρακτήρας, αλλά γιατί, ως πρωταγωνιστής του έργου του Άρθουρ Μίλερ "Ο Θάνατος του εμποράκου", αντιπροσωπεύει ιδανικά το ανθρώπινο κόστος της μεταμόρφωσης της Αμερικής σε αυτό που γνωρίζουμε σήμερα: τη μεταπολεμική κοινωνία της αφθονίας, της κατανάλωσης, του ανταγωνισμού και μιας νέας μεσοαστικής τάξης. Μιας τάξης απελευθερωμένης από το αγροτικό κι εργατικό παρελθόν της, δομημένη πάνω σε φιλελεύθερες σχέσεις κι εμφορούμενη από νέες ηθικές αξίες. Έχοντας φτάσει πλέον μέχρι την Τεχεράνη, η παγκοσμιοποίηση τη μεταμορφώνει με το ρυθμό που η αστική Αμερική άλλαζε όψη (και ψυχή) την εποχή των Λόμαν και Μίλερ.

Έτσι ο "Εμποράκος" του Ασγκάρ Φαραντί ξεκινάει με μια πολυκατοικία στα όρια της κατάρρευσης, γεγονός που αναγκάζει τον δάσκαλο Εμάντ και τη σύζυγό του Ράνα να μετακομίσουν. Το νεαρό ζευγάρι, το οποίο υποδύεται τους Γουίλι και Λίντα Λόμαν σε ένα ερασιτεχνικό ανέβασμα του "Θανάτου του εμποράκου", βρίσκει ένα βολικό καινούργιο διαμέρισμα, από το οποίο όμως η προηγούμενη ένοικος δεν έχει μαζέψει ακόμη τα πράγματά της. Αναζητώντας τη, θα μάθουν πως πρόκειται για μια γυναίκα "με πολλούς αρσενικούς επισκέπτες", ένας από τους οποίους θα περάσει από το διαμέρισμα σε λάθος στιγμή και θα βρει μόνη τη Ράνα στο μπάνιο.

Η εξέλιξη θα αναστατώσει την ευαίσθητη ισορροπία του ζευγαριού και θα σπρώξει τον Εμάντ στην πεισματική αναζήτηση του εισβολέα. Ενός άλλου εμποράκου/Γουίλι Λόμαν όπως αποδεικνύεται, παγιδευμένου στις δικές του ενοχές και αυταπάτες. Μπορεί ο Εμάντ, άνθρωπος της εκπαίδευσης και του πολιτισμού, να τον καταλάβει αφού μάλιστα "τον υποδύεται" στη θεατρική σκηνή; Ο σκηνοθέτης του αριστουργηματικού "Ένας Χωρισμός" συνεχίζει να στοχάζεται πάνω σε αρχετυπικά ηθικά διλήμματα, τοποθετώντας τα σταθερά σε συγκεκριμένο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο. Με διακριτικές σκηνοθετικές παρεμβάσεις πλουτίζει σκηνή τη σκηνή το σεναριακά πολυεπίπεδο δράμα του, που εξαρχής οριοθετεί το αυστηρό θεοκρατικό και φαλλοκρατικό βλέμμα υπό το οποίο εξελίσσεται.

Από τα κοντινά πλάνα στις ρωγμές του τοίχου μέχρι το πώς στρώνει η Ράνα το κρεβάτι (πώς πετάει το μαξιλάρι του Εμάντ), από τις σιωπές και τα βλέμματα μέχρι τις θεατρικές μεταμφιέσεις, περιπλέκει όλο και ασφυκτικότερα το αδιέξοδο δράμα των χαρακτήρων, περιγράφοντας έναν προς έναν τους λόγους του ηθικού και του ψυχολογικού εγκλωβισμού τους. (Μέσω του εισβολέα ο Εμάντ εκδικείται στην πραγματικότητα τη Ράνα;) Τέλος, ανανεώνει ευρηματικά τα θαρραλέα ερωτήματα του Άρθουρ Μίλερ και κοιτάζει στα μάτια το θλιμμένο ιρανικό (νεο-αμερικανικό) όνειρο, κερδίζοντας τα βραβεία σεναρίου και αντρικού ρόλου στις Κάνες, όπως και μια θέση στη βραχεία λίστα των εννέα υποψηφίων για το ξενόγλωσσσο Όσκαρ ταινιών.

Ιράν, Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 125΄. Διανομή: SEVEN FILMS.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χρήστο Μήτση

# data[].attributes.attachment_link.description
Από Χρήστο Μήτση - Βραβείο σεναρίου και αντρικής ερμηνείας στις Κάνες για ένα αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο και σεναριακά κεντημένο κοινωνικό δράμα πολλαπλών αναγνώσεων, το οποίο "ξαναδιαβάζει" δημιουργικά το αριστουργηματικό θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ. Ο Γουίλι Λόμαν αποτελεί εμβληματική μορφή του σύγχρονου θεάτρου.

# data[].attributes.headline
Αθάνατος Ελληνικός κινηματογράφος..

# data[].attributes.subject
Αθάνατος Ελληνικός κινηματογράφος..

# data[].attributes.body
αξέχαστες ατάκες από παλιές ελληνικές ταινίες

# data[].attributes.headline
Πολίτικη κουζίνα

# data[].attributes.subject
Πολίτικη κουζίνα

# data[].attributes.body
Υπέροχη μουσική!

# data[].attributes.attachment_link.title
Politiki Kouzina - Στα Λιμάνια Ανάψανε Φωτιές

# data[].attributes.headline
Ποίηση χωρίς τέλος.. 

# data[].attributes.subject
Ποίηση χωρίς τέλος.. 

# data[].attributes.body
Από τις καινούργιες ταινίες αυτής της εβδομάδας και πολύ ενδιαφέρουσα!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Κριτική

Από Χρήστο Μήτση -

Ενάντια στη θέληση του αυταρχικού πατέρα του, ο νεαρός Αλεχάνδρο αποφασίζει να μη σπουδάσει γιατρός, αλλά να γίνει ποιητής, μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβανγκάρντ του προπολεμικού Σαντιάγκο. Με την ίδια σουρεαλιστική τόλμη και αφηγηματική αυθαιρεσία, ο πολυπράγμων Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι συνεχίζει τη συναρπαστική κινηματογραφική αυτοβιογραφία του από εκεί όπου σταμάτησε ο "Χορός της Πραγματικότητας".

Σε μια εποχή όπου οι based on a true story ταινίες κοντεύουν να ξεπεράσουν σε αριθμό όσες ξεκινούν από μια ολότελα πρωτότυπη μυθοπλασία, η σινε-αυτοβιογραφία του Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι αποκτά επιπλέον μια αξία. Με φελινικό οίστρο, πιστότερο στη δύναμη της φαντασίας απ' όσο σε εκείνη του ρεαλισμού, τα πρώτα δύο φιλμ της σχεδιασμένης ως κινηματογραφικής πενταλογίας πάνω στη ζωή του μας υπενθυμίζουν πως δεν υπάρχει ένας και μοναδικός -ο ακαδημαϊκά σωστός και ο χολιγουντιανά ιερός- τρόπος για να κοιτάξουμε την Ιστορία. ακόμη και τη δική μας, την προσωπική. Και φυσικά δεν μπορεί ποτέ να είναι "αληθινός" αυτός με τον οποίο θα την αναπαραστήσουμε.

Καθότι η αλήθεια είναι μια έννοια δεμένη με την πολιτική, κοινωνική και ηθική στάση μας απέναντι στον κόσμο, την οπτική γωνία δηλαδή υπό την οποία τον παρατηρούμε. Και ο Χοδορόφσκι επέλεξε εξαρχής εκείνη της καθαρής ποίησης. Θεατρικός συγγραφέας, μουσικός, ποιητής, σεναριογράφος κόμικς, μίμος και μυστικιστής φιλόσοφος, ο 88χρονος δημιουργός των τριπαρισμένων cult αλληγοριών "El Topo" (1970), "The Holy Mountain" (1973) και "Santa Sangre" (1989) επέστρεψε πίσω από την κάμερα 23 χρόνια μετά το "The Rainbow Thief" (1990) για να αφηγηθεί τη δική του διαδρομή στον 20ό αιώνα, τον οποίο σημάδεψε καλλιτεχνικά με πολλούς τρόπους. Ο "Χορός της Πραγματικότητας" (2013) μας μετέφερε στην Τοκοπίγια του '30, όπου ο μικρός Αλεχάνδρο μεγαλώνει σε μια έντονα πολιτικοποιημένη ουκρανο-εβραϊκή οικογένεια.

Εκεί αληθινά πρόσωπα και πραγματικά γεγονότα, γκροτέσκο εικόνες, όνειρα και σουρεαλιστικές αυθαιρεσίες γίνονται γαϊτανάκι σε ένα διασκεδαστικά αναρχικό παραμύθι όπου τα πάντα είναι πιθανά. Ακόμη και η αλήθεια. Μια αλήθεια την οποία δεν κρατάνε ούτε η Ιστορία, ούτε η επιστήμη, ούτε και η πολιτική. Μονάχα η ποίηση, την οποία ο νεαρός Αλεχάνδρο ανακαλύπτει στο δεύτερο κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του, αρνούμενος να υπακούσει στον αυταρχικό πατέρα του και να σπουδάσει γιατρός. Αντ' αυτού αποφασίζει να γίνει ποιητής, μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβανγκάρντ του προπολεμικού Σαντιάγκο.

Συναντώντας λογοτέχνες όπως ο Νικάνορ Πάρα (πατέρα της αντι-ποίησης), ο Ενρίκε Λιν και η Στέλα Ντίαζ Βαρίν, συμμετέχοντας σε ντανταϊστικές παραστάσεις, ανακαλύπτοντας τον χωρίς ταμπού έρωτα και ζώντας ελεύθερος στο κέντρο ενός πουριτανικού και μισαλλόδοξου κόσμου (οι ακαδημαϊκοί λόγιοι, η παρέλαση των ναζί), ο Χοδορόφσκι αντλεί θάρρος από τη λυτρωτική δύναμη των λέξεων και μετατρέπει την καθημερινότητά του σε μια διαρκή αισθητική (και πολιτική) πρόταση. Το ίδιο κάνει και με αυτήν την ταινία, οι εικόνες της οποίας είναι την ίδια στιγμή θέαμα και σχόλιο, πραγματικότητα και παραίσθηση, σάτιρα και δράμα, αλήθεια και σινεμά.

Χιλή, Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 128΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χρήστο Μήτση

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποίηση Χωρίς Τέλος

# data[].attributes.attachment_link.description
Κριτική Από Χρήστο Μήτση - Ενάντια στη θέληση του αυταρχικού πατέρα του, ο νεαρός Αλεχάνδρο αποφασίζει να μη σπουδάσει γιατρός, αλλά να γίνει ποιητής, μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβανγκάρντ του προπολεμικού Σαντιάγκο. Με την ίδια σουρεαλιστική τόλμη και αφηγηματική αυθαιρεσία, ο πολυπράγμων Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι συνεχίζει τη συναρπαστική κινηματογραφική αυτοβιογραφία του από εκεί όπου σταμάτησε ο "Χορός της Πραγματικότητας".