# data[].attributes.body
Cemre canan gültekin

# data[].attributes.body
Cemre canan gültekin

# data[].attributes.headline
Mevlana Defnedilirken, Babasının Sandukasının Ayağa Kalktığı Söylentisi Doğru Değil

# data[].attributes.subject
Mevlana Defnedilirken, Babasının Sandukasının Ayağa Kalktığı Söylentisi Doğru Değil

# data[].attributes.body
Konya'da 25 yıl Mevlana Müzesi'nde müdürlük yaptıktan sonra emekli olan Erdoğan Erol, yüzyıllardır kulaktan kulağa aktarılan, Mevlana toprağa verilirken, oğlunun ilmine ve irfanına duyduğu saygı yüzünden, babasının sandukasının doğrularak ayağa kalktığı söylentisine açıklık getirdi.

Konya'da 25 yıl Mevlana Müzesi'nde müdürlük yaptıktan sonra emekli olan Erdoğan Erol, yüzyıllardır kulaktan kulağa aktarılan, Mevlana toprağa verilirken, oğlunun ilmine ve irfanına duyduğu saygı yüzünden, babasının sandukasının doğrularak ayağa kalktığı söylentisine açıklık getirdi. Bunun doğru olmadığını belirten Erol, Mevlana öldüğünde, babası Bahaeddin Veled'in mezarında söylentiye konu olan sandukasının bulunmadığını, sonradan konduğunu belirtti.

Konya Yazma Eserler Bölge Müdürlüğü'nde seminere konuşmacı olarak katılan Mevlana Müzesi eski müdürü Erdoğan Erol, Mevlana'nın öldükten sonra babası Bahaeddin Veled'in mezarının yanına defnedildiği sırada, babasının sandukasının ayağa kalktığı söylentileri olduğunu hatırlattı. Söylentinin yüzyıllardır kulaktan kulağa devam ettiğine dikkat çeken Erol, konuyla ilgili 8 yıl süren bir araştırma yapıp kitap yazdığını ifade etti. Mevlana'nın ölümünün ardından vasiyeti üzerine babası Bahaeddin Veled'in mezarının yanına defnedildiğini hatırlatan Erol, şunları söyledi:

"Mevlana Celaleddin-i Rumi'nin ölümünün ardından Selçuklu Sultanı İkinci Gıyaseddin Keyhüsrev, gösterişli bir türbe ile birlikte Mevlana'nın mezarının üzerine konulmak üzere normal sanduka ölçülerine nazaran oldukça büyük ceviz ağacından baş tarafının yüksekliği 2 metre 65 santimetre olan, 2 metre 91 santimetre uzunluğunda, 1 metre 15 santimetre eninde ahşap bir sanduka yaptırdı. Sanduka üzerine de Kuran-ı Kerim'den ayetler, Mesnevi ve Divan-ı Kebir'den ölüm ve ahiret temalarını anlatan beyitler yazdırdı.

Mevlana'nın oğlu Sultan Veled 1312 yılında ölünce babasının hemen yayına defnedildi. İki mezarın üzerinde, tek kişilik bir sanduka bulunduğu için daha sonra dönemin padişahı Kanuni Sultan Süleyman gök mermerden Mevlana ve oğlu Sultan Veled için eni 3 metre 10 santim, boyu 3 metre 80 santimetre ve yüksekliği de 89 santimetre olan yeni bir sanduka yaptırdı. Mevlana'nın eski ahşap sandukası 1565 yılında yerinden kaldırılarak, yeni mermer sanduka yerleştirildi. Üzerinde Kuran-ı Kerim'den ayetlerin yazılı olduğu ahşap sandukanın da Mevlana'nın babası Bahaeddin Veled'in Horasan çamurundan yapılmış sandukasının üstüne konuldu."

Bu gelişmelerin rivayetin doğru olmadığını kanıtladığını belirten Erol, "Görüldüğü gibi Mevlana'nın ölümünde, babası Bahaeddin Veled'in mezarı üzerinde rivayete konu olan baş taraf yüksekliği 2 metre 65 santimetre olan, 2 metre 91 santimetre uzunluğunda, 1 metre 15 santimetre eninde ahşap sanduka yoktur ki, ayağa kalkmış olsun. Kaldı ki böyle bir maddi kalkış da söz konusu olamaz" dedi.

KAYNAK : http://www.haberler.com/mevlana-defnedilirken-babasinin-sandukasinin-ayaga-5638968-haberi/

# data[].attributes.body
Gülmeler, ağlamalarda gizlidir.
Ey sâf ve temiz kişi, defineyi yıkık yerlerde ara.

Aklın güzelliği dil ile, dilin güzelliği söz ile, kişinin güzelliği yüz ile, yüzün güzelliği göz ile belli olur.

İyi dostu olanın aynaya gereksinimi yoktur.

Alelâde otlar, iki ay içinde yetişir. Fakat kırmızı gül, ancak bir yılda yetişir, gül verir.

İnsanı gördüklerinden ibaret sayma, göremediklerinde ara. İçidir hakikatin resmi, dışı sadece bir manzara.

Edep, her edepsizin edepsizliğine sabır ve tahammül etmektir.

Baharların tesiriyle taş yeşerir mi? Toprak ol ki renk renk çiçekler veresin.

Aşk davaya benzer, cefa çekmek de şahide. Şahidin yoksa davayı kazanamazsın ki!

Aşıktan daha deli kimse yoktur. Akıl, onun sevdasına karşı kördür, sağırdır.

Kısmet etmiş ise Mevla; el getirir, yel getirir, sel getirir.
Kısmet etmez ise Mevla; el götürür, yel götürür, sel götürür.

Allah, yardım etmek dilerse bize yalvarmak ve münacatta bulunmak meylini verir.

Mevlâna Sözleri

Ben uzun uzadıya ilerisini düşünen aklı denedim.
Bundan böyle divaneliğe vuracağım.

Allah için ağlayan göz, ne mübarek bir gözdür! Allah için ağlayan kalp, ne yüce bir kalptir.

Yılan insanın sadece canını alır. Kötü arkadaş cehenneme sürer de ebedi hayatını mahveder.

Her ne kadar dünya senin yanında azametli ve nihayetsizse de bil ki kudrete karşı bir zerre bile değildir.

Allah’tan edebe muvaffak olmayı dileyelim. Edebi olmayan kimse, Allah’ın lûtfundan mahrumdur.

İki âlemde de Allah’ın baktığı yer gönüldür. Padişah daima gönle bakar.

Cahil kişi gülün güzelliğini görmez, gider dikenine takılır.

Yazı esnasında eli görmeyen kimse, kalemin hareketini kalemden sanır.

O kurban günü, korkunç bir kıyamettir. Müminlere bayramdır, öküzlere helâk olma günü.

Gönül ne tarafı işaret ederse, beş duyu da eteklerini toplayıp o tarafa gider.

İnsanları iyi tanıyın, her insanı fena bilip kötülemeyin, her insanı da iyi bilip övmeyin.

Hz. Mevlâna Celâleddin-i Rûmî (kuddise sırruhu)
Mesnevi’den Mevlâna Sözleri

KAYNAK : http://hazretimevlana.net/sozleri/mesneviden-mevlana-sozleri/

Ayrıca bakınız Resimli Mevlâna Sözleri

# data[].attributes.body
Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme.
Başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme.

Sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı?
Hangi hasta gönüllüyü kastediyorsun, etme.

Çalma bizi, bizden bizi, gitme o ellere doğru.
Çalınmış başkalarına nazar ediyorsun, etme.

Ey ay, felek harab olmuş, altüst olmuş senin için...
Bizi öyle harab, öyle altüst ediyorsun, etme.

Ey, makamı var ve yokun üzerinde olan kişi,
Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun, etme.

Sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan.
Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun, etme.

Bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan.
Gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun, etme.

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer;
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.

Ey, cennetin cehennemin elinde oldugu kişi,
Bize cenneti öyle cehennem ediyorsun, etme.

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize,
O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun, etme.

Bizi sevindiriyorsun, huzurumuz kaçar öyle.
Huzurumu bozuyorsun, sen mahvediyorsun, etme.

Harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı.
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun, etme.

İsyan et ey arkadaşım, söz söyleyecek an değil.
Aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun, etme

# data[].attributes.attachment_link.title
Yunus Emre ve Mevlana Celaleddin-i Rumi Belgeseli

# data[].attributes.attachment_link.title
Hz. Mevlana Kimdir ? - Hikmet Anıl Öztekin

# data[].attributes.attachment_link.description
Abone olup, zil işaretine basın ki yeni videoları kaçırmayın: https://bit.ly/ABONEol Bu videonun insanlara, gençlere faydalı olduğunu düşünüyorsanız beğeni, yorum ve paylaşımlarınızla destek olabilirsiniz. Canlı yayın ve yeni videoları kaçırmamak için abone olabilirsiniz ► https://bit.ly/ABONEol FACEBOOK'TA TAKİP EDİN ► https://www.facebook.com/HikmetAnilOztekin INSTAGRAM'DA TAKİP EDİN ► https://www.instagram.com/HikmetAnilOztekin TWITTER'DA TAKİP EDİN ► https://www.twitter.com/HikmetAnil Hikmet Anıl Öztekin Kitapları: ► Elif gibi Sevmek ► Elif gibi Sevmek 2 ► Eyvallah ► Eyvallah 2 ► Yeni Kitap - Şubat 2017'de çıkacaktır.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bugün ki konumuz Hz. Mevlana kimdir ? Kısaca ve özenli bir bilgi vermek istedik izlediğiniz ve bilgi sahibi olduğunuz için teşekkürler. Kanalımıza Abone Olmayı Unutmayın :)

# data[].attributes.body
Bir rivayete göre Yunus Emre Hazretleri (kuddise sirruh), bir gün ansızın Mevlana Celaleddin-i Rumi Hazretleri‘ni (kuddise sirruh) ziyarete Konya’ya gitmiştir. Bu ziyaret Mevlana Hazretleri ve müritleri için tam bir sürpriz olmuştur. Gönüllere tesir edecek ve uzun yıllar akıllardan silinmeyecek bu görüşme şu şekilde cereyan etmiştir:

Mevlana Hazretleri dervişleriyle yaptığı sohbeti bitirdikten sonra, bir derviş telaşla odaya girdi ve heyecanla, uzaklardan gelen genç birisinin kendisini ısrarla görmek istediğini haber verdi. Mevlana Celaleddin; “Buyursun bakalım” diye müsaade verdi.

İçeriye orta boylu, cübbesiz, külahsız ve de sakalsız, çok sade giyimli bir delikanlı girdi.

Mevlana Celaleddin yerinden adeta bir ok gibi fırladı. Bu zatı mana aleminden tanıyordu. Bu, kendisi gibi çağlara damgasını vuracak yiğit bir Hak aşığı olan Yunus Emre Hazretleri, nam-ı diğer Aşık Yunus idi.

Heyecan ve hasretle kucaklaştılar.

Odadaki dervişler bu samimi karşılamaya bir anlam verememişti, ancak ortamın manevi yükünün yoğunlaştığını da anlamakta zorlanmadılar.

Daha sonra Mevlana ve Yunus Emre karşılıklı dini şiirler söylediler. Bir Mevlana söylüyor… Bir Aşık Yunus Söylüyor… Dervişler de onları hayranlıkla seyrediyordu…

Yunus Emre ve Mevlana Celaleddin-i Rumi birbirini özleyen iki kardeş gibi yan yana oturdular…

Hz. Mevlana sordu:

– Pek güzel, pek sade giyinmişsiniz. Üzerinizde hırkanız bile yok, üşümez misiniz?

Yunus Emre şiirle karşılık verdi ;

Dervişlik dedikleri hırka ile taç değil.
Gönlün derviş eyleyen, hırkaya muhtaç değil.

Mevlana Celaleddin beğendiğini belli eden bir hareket yaptı. Ve yine sordu;

– Pek doğru söylersiniz. Nasılsınız iyi misiniz? Nelerle meşgulsünüz? Ne yapar, ne eylersiniz?

Aşık Yunus yine şiirle karşılık verdi;

Adımız miskindir bizim,
Düşmanımız kindir bizim.
Biz kimseye kin tutmayız,
Kamu alem birdir bize.

Ben gelmedim dava için,
Benim işim sevi için
Dostun evi gönüllerdir,
Gönüller yapmaya geldim!

Mevlana, Yunus Emre’ye Sordu;
– “Biz dervişlerimize Tevhid’i öğretirken “Bir elma iki ayna” demiştik. Siz ne dersiniz?”

Yunus Emre cevap verdi;

Tevhid imiş cümle alem.
Tevhidi bilendir adem.
Bu tevhidi inkar eden
Öz canına düşman imiş.

Mevlana, Yunus Emre’nin bir süre dergahta kalmasını istiyordu.

– “Evet, davetimizi kabul buyurursanız, çok memnun kalacağız. Hemde size yazdığımız 6 ciltlik Mesnevi‘yi okurduk” dedi.

Yunus Emre kalktı, kapıya doğru yönelirken ilk kez şiirsiz konuştu;

– Ne kadar uzun yazmışsınız! Çok emek ve gayret sarf etmişsiniz. Bize kalsaydı aynen şunu söylerdik;

“Ete kemiğe büründüm,
Yunus diye göründüm”

Yunus Emre Hazretleri kapıdan hızla çıkıp gözden kayboldu…

Bütün Sayılarda Bir Vardır – Taşkın Tuna

İlerleyen zamanlarda Yunus Emre Hazretleri, bir şiirinde Mevlâna Hazretleri’nden ya da başka bir ifadeyle O’nu ziyaretinden şöyle bahseder:

Mevlana Hüdavendigar
Bize nazar kılalı
Onun görklü nazarı
Gönlümüz aynasıdır!..

kaynak: http://hazretimevlana.net/hayati/yunus-emrenin-mevlanayi-ziyareti/  & Mevlana ve Yunus Emre, Yunus Emre Şiirleri

# data[].attributes.body
Hz. Mevlâna, Şems-i Tebrizî’yi görür görmez ona kendini kaybedercesine bağlandı. Bu bağlanmanın asıl nedenleri arasında, onun mertebesini, kendisini tanımadan çok çok önca mânâ aleminde görmüş olması bulunmaktadır. Mânâ alemindeki görüşmeyi Eflâkî şöyle anlatır:

“Hazret-i Mevlâna buyurdu ki, ‘Bir gün bana meleküt aleminin yolları açıldı; İlahi bir temaşa zevki ile miraç etmek nasip oldu; dördüncü kat göğe kadar çıktım, ama o feleğin yüzünü kararmış gördüm. Beytü’l-Mâmur denilen sarayın sakinlerinden bunun sebebini sordum. O makamın kutsal sakinleri, ‘Bizim güneşimiz fakirler sultanı Şems-i Tebrizi’yi ziyarete gittiği için karanlıkta kaldık’ dediler. Ben o kutsal yerleri dolaşıp tekrar dördüncü kat göklere geldiğim zaman büyük güneşin eskisi gibi kendi merkezinde nur ve ışık saçtığını gördüm.”

Şems’in Hz. Mevlâna hakkındaki sözlerinden bazıları şunlardır:

“Dünyanın hiçbir yerinde Mevlâna’nun eşi ve benzeri yoktur. Bütün fenlerde, temel bilgilerde, din bilgisinde, gramer, sentaks, mantık ilimlerinde en büyük uzmanlarla kuvvetle konuşur, tartışır; onlardan daha üstün, onlardan daha zevkli, onlardan daha lafitir. Gerekirse, gönlü isterse, üzüntüsü engel değilse ve konunun tatsızlığı sebep olmazsa, hepsinden daha yetkili konuşur. Ben akıl yönünden bilinmesi gerekli bu bahislerden yüz yıl uğraşsam ondaki ilim ve hünerin onda birini elde edemem. Halbuki o kendisini bilmezlerden sanır ve öyle zanneder. Benim önümde, beni dinlerken, nasıl anlatayım, ayıptır söylemesi, babasının önünde oturmuş iki yaşında bir çocuk yahut Müslümanlığa dair hiçbir şey işitmemiş dönme bir Müslüman gibi öylesine utangaç bir hal alır.”

İşte her iki Hak aşığının aralarındaki sevgi ve saygıdan birer örnek alarak yukarda naklettiğimiz vesikalar bize gösteriyor ki, Şems ile Mevlana biri birini tamamlayan biri birinden renk ve ışık alan iki irfan hazinesidir. Her ikidi de aşk ve hakikatle dolu; madde ve mânâ aleminin sırlarına erişmiş üstün vasıflı birer Allah velisidir. (Gençosman 1974:15)

Şems-i Tebrizi’nin Konya’ya gelmeden önceki yıllarda Hz. Mevlana’nın yaşantısına kısaca göz atacak olursak;

Hz. Mevlana’nın babası Sultanü’l-Ulemâ ebedi aleme göçünce onun muridleri Hz. Mevlana’yı genç yaşına rağmen babasının yerine koymuşlar, onu zamanın alimi, şeyh, Pîr olarak tanımışlardı. Çevresinde bir hayli ilim ve irfana ilgi duyan insanlar toplanmıştı. Ancak Hz. Mevlâna kendisini babasının yerine koymamıyordu. Babasını kaynetmenin boşluğu içerisinde büyük bir manevi yalnızlık hissediyordu. Diğer taraftan Sultanü’l-Ulemâ Belh şehrinde iken Tirmizli Seyyid Burhaneddin Hazretleri de Belh’de bulunuyordu ve Sultanü’l-Ulemâ’nın halifelerindendi. Mevlâna küçük bir çocukken Seyyid Burhaneddin onu çok seviyordu ve eğitimini üzerine almıştı.

Tirmizli Seyyid Burhaneddin şeyhinin Konya’da olduğunu duymuş ve onu ziyaret etmek için Konya’ya gelmişti. Şeyhinin vefat ettiğini öğrenince çok üzülmüştü. Hz. Mevlâna ise eski hocası ve baba dostunu görünce çok sevinmişti.

Sultan Veled, İbtida-nâme’de Seyyid Burhaneddin’in eski talebesi Mevlâna’yı imtihandan geçirdikten sonra şöyle dediğini nakleder:

“Bilgide eşin yok. Üstün ve seçkin bir kişisin. Fakat, baban hâl sahibi idi. Sen de sözü bırak da onun haline sahip olmaya bak -kal’i bırak hal sahibi ol- bu hususta çalış da, onun yalnız ilmine değil, manevi yönüne de varis ol. Güneş gibi âlemi aydınlat da karanlıkta kalanlara, Muhammedî yoldan çıkanlara yol göster. İstiyorum ki, şeyhim olan babandan bana ulaşan hakikatleri sen de benden alasın. Vakit geçirmeden, senin dervişlik yoluna girmen gerek. Ledün ilmi, Hakk’ı bilme, bulma ilmi peygamberlerin, velilerin ilmidir. Artık senin bu ilimde de ilerlemen lazımdır.”

Hz. Mevlâna, Seyyid Burhaneddin’in sözlerini babasının sözleriymiş gibi saygı ve sevgiyle kabul etti. Seyyid Burhaneddin Mevlâna’yı kırk gün bir odaya kapatmış, halvet yaptırmıştı. Şeyh, Mevlâna’nın manevi yalnızlığını gidermişti. Mevlâna da onun virdlerini aşkla, zevkle okuyordu.

Nitekim, Mesnevi‘sindeki şu iki beyit, piştiğinin, kamil insan mertebesine ulaştığının ifadesidir:
“Piş, ol da bozulmadan kurtul… Yürü, Burhan-ı Muhakkik gibi nur ol.
Kendinden kurtuldun mu, tamamiyle Burhan olursun, Kul olup yok oldun mu, sultan kesilirsin.” (Hidayetoğlu, 2005:3)

Seyyid Burhaneddin, babasından sonra Mevlâna’ya tekrar iyi bir eğitim verdiyse de bilgisini daha da kuvvetlendirmesi için Halep ve Şam’a gitmesini tavsiye etti. Mevlâna gidince kendisi de Kayseri’ye döndü.

Hz. Mevlâna, Halep’in meşhur medresesi Helâviyye Medresesi’nde iki seneye yakın fıkıh eğitimi aldı. Bu medresenin en tanınmış alimlerinden Kemaleddin İbnu’l Âdim, Sultanu’l Ulema’yı daha önce gçrmüştü, onun oğluna itina ile ders veriyor, yakından ilgileniyordu. Mevlâna’nın zeka ve kabiliyetinin farkına varmış, onun her bakımdan ilerlemesi için çalışıyordu.

Halep’ten sonra Şam’a gelen Mevlâna, Makdisiyye Medresesi’nde kaldı. Muhyiddin-i Arâbi hazretleri de oradaydı. O yıllarda Moğol istilasından kaçan bilginler ve sufiler Şam’a gelmişlerdi. Eşsiz velilerin toplandığı Şam şehri, Hz. Mevlâna’nın bilgi alışverişinde, soru cevap derinleşmesinde çok yararlı oldu. Rabb-i Teâlâ sanki Mevlâna’nın yetişmesi için her şeyi hazırlamıştı.

İki sene Halep’te, dört sene Şam’da kalan Mevlâna tahsil hayatının zirvesine çıkmıştı.

Hz. Mevlâna’nın Halep ve Şam’daki tahsil hayatı bitmiş, Anadolu’ya dönmüştü. Önce Kayseri’ye uğrayarak hocası Seyyid Burhaneddin’i alarak birlikte Konya’ya gelmişlerdi. Hocaso onu bilgide ve şeriata bağlılıkta daha da olgunlaşmış olarak bulmuş, daha da mükemmel bir hale getirmek için gayret ediyordu.

Kayseri’ye dönen Seyyid Burhaneddin bir yıl kadar sonra, bir gün hizmetkarını yanına çağırarak su hazırlatır ve gusül abdesti aldıktan sonra hizmetçişine, “Git, kapıyı sıkıca kapa ve dışarıda gördüklerine ‘Garip Seyyid dünyadan göçtü’ diye salâ ver” der. Odasına çekilerek, “Ey büyük Allah’ım, ey dost, beni kabul et ve canımı al. Beni benden al. Beni her iki dünyadan da al, götür. Ben seni istiyorum. Sensiz olan herşeyi benden al” diye dua eder. Hz. Mevlâna şeyhinin ölüm haberini alınca Kayseri’ye hareket eder. Mezarı başında saatlerce duada bulunur.

Şems-i Tebrizi’nin Konya’ya Gelişi

Şems-i Tebrizi, Melahat Kıyak Ürkmez

# data[].attributes.headline
MEVLANA'NIN ŞEMSİ TEBRİZİ İLE KARŞILAŞMASI

# data[].attributes.subject
MEVLANA'NIN ŞEMSİ TEBRİZİ İLE KARŞILAŞMASI

# data[].attributes.body
Mevlânâ'nın yaşamını birden değiştiren ona, coşkun ve taşkın bir ruh hali aşılayan bu adam yani Şems kimdi?

Mevlânâ'nın kişiliğini ve düşüncelerini anlayabilmek için, üzerinde büyük etkiler yapmış olan Şems-i Tebrizî'den ve ona Mevlânâ ile buluşmalarından söz etmek gerekir. Çünkü bu anlatılmadığı takdirde Mevlânâ üzerine söylenenler eksik kalır.

Mevlânâ'nın normal yaşamını birden değiştiren, ona coşkulu ve kabına sığmaz bir ruh hali aşılayan Şems-i Tebrizî, çok keskin görüşlü, zeki bir bilgin ve bir hakikakat aşığı,mürşitlik mertebesine erişmiş ârif bir yol göstericidir. Dilimize de çevrilen Mükâlat (konuşmalar) adlı eserinde şunları söylüyor:

''Allah'a yalvardım, Ya Rabbi beni kendi velililerinle tanıştır, onlara yoldaş et dedim. Rüyamda ''seni bir veliye yoldaş edelim'' dediler. ''O veli nerededir" diye sordum. Ertesi gece bu velinin Rum diyarında (Anadolu'da) olduğunu söylediler.''

Bu olay Ariflerin Menkıbeleri'nde de anlatılmaktadır.

Buna göre Şems: "Ey Allahım, kendi örtülü olan sevgililerinden birini bana göstermeni istiyorum" diye dua etti. Allah tarafında: ''İstediğin gibi herkesin gözünden saklı, güzel ve mağfirete nail olmuş can, Belh'li Sultanül-Ulema Bahâ Veled'in oğludur" diye cevap geldi.Bunun üzerine Şems: "Ey Allahım! Onun mübarek yüzünü bana göster" dedi. Allah tarafından: "Bunun şükranesi olarak ne verirsin? diye sordu. O da: "Başımı" diyerek cevap verdi. Şu şiir bu duyguyu çok güzel anlatmaktadır:

"Tebriz'de, Şemseddin geldiği vakit, bunun şükranesi olarak başımı vereceğim diye ahdettim. Çünkü başımdan başka bir şeyim yoktur.''

Şems-i Tebrizî'nin Konya'ya gelişi Mevlânâ ile karşılaşmasını bir çok kaynaklar aynı, fakat değişik dekorlar içinde sunmaktadırlar.

Bu karşılaşmayı Molla Cami Nefahütü'l-Üns adlı eserinde anlattığı gibi, Eflâkî de yukarıda adı geçen eserde anlatıyor. Bu eserden öğrendiğimize göre Şems,Konya'ya gelir ve bir hana yerleşir: Bir gün o ruh dünyasının sultanı, hanın kapısına oturmuştu. Mevlânâ hazretleri-Allah onun sırrını kutsasın-''Penbefıruşân: Pamukçula''medresesinden çıktı. Rahvan bir katıra binmiş, bütün öğrenciler, danişmendler de iki tarafında yaya olarak oradan geçiyorlardı. Birden bire Şemseddin kalktı, Mevlânâ'nın önüne koştu, katırının gemini sımsıkı yakaladı ve: Ey dünya ve mana nakitlerinin sarrafı, Allah adlarının bilgini söyle: Muhammed hazretleri mi yoksa Bâyezid mi büyüktür?" dedi. Mevlânâ: Hayır, hayır, Muhammed Mustafa bütün peygamber ve velilerin başbuğu ve reisidir. Hakikatte büyüklük ve ululuk onundur" diye buyurdu.

Şems-i Tebrizî: O halde Hz.Mustafa: Ya Rabbi seni her türlü eksikten arı, duru kılarım; biz seni lâtık olduğu vechile bilemedik'' buyurduğu halde Bâyezid:''Ben kendimi her türlü eksikten arı duru kılarım. Benim şanım ne kadar büyüktür. Ben sultanların sulatanıyım" diyor, dedi.

Yine aynı kaynakta anlatıldığına göre, Mevlânâ hemen katırından indi. Bu sorunun heybetinden bir kere bağırıp kendinden geçmiş ve yere yığılarak bir saat kadar öylece kalmıştı. Kendine geldikten sonra da, bu çetin soruya şu karşılığı vermiştir:
''Hz.Muhammed (s.a.v.),cihan varlıklarının en büyüğüdür, Bâyezid kim oluyor? Bâyezid'in susluğu bir yudum su ile dinero da suya kandığından söz eder. Onun idrak hazinesi o kadar bir suyla dolar. Güneşin cihanı aydınlatan ışığı, onun evinin ufacık penceresinden ancak o kadar girer. Ama Hz.Muhammed Mustafa'nın susuzluğu o kadar derindir ki, şüphesiz hep susuzluğundan dem vurur. Her gün o susuzluğun daha da artması niyazında bulunur. Şu halde bu her iki davacıdan Muhammed Mustafa'nın davası daha büyüktür''

O müthiş soruya karşılık olarak verilen ve müthiş cevap karşında, şimdi de bir nârâ atarak yere düşme sırası Şemsi Tebrizî'dedir. İşte bu iki Allah dostu böylece karşılaşmışlar ve birbirlerini bütünleyen iki kişi haline, daha doğru bir ifadeyle, bu iki kişi bir bütün haline gelmişlerdir.

Şems-i Tebrizî ile Mevlânâ'nın karşılaşmaları, çoklarınca iki deryanın karşılaşması olarak nitelendirilmiştir. Gerçekten de bu karşılaşmanın sonucu çok önemli olmuştur. Bu önem yalnızca Şems ve yalnızca Mevlânâ için değil, çift yönlü bir önemdir.
KAYNAK : http://www.sabah.com.tr/kultur-sanat/2014/12/10/mevlananin-semsi-tebrizi-arayisi-nasil-oldu

# data[].attributes.body
Hazreti Mevlana, ölüm gecesini “şeb-i arus” (düğün gecesi), yani dünya gurbetinden kurtuluş, vuslata eriş olarak ifade eder.

Sonunda Mevlânâ için gerçek yurda dönüş zamanı gelmiştir. Bir gün Mevlânâ’nın hastalandığı duyulur ve Konya halkı onu ziyarete koşar. Uygulanan tedaviler yarar sağlamaz. Artık sevgiliye kavuşma anıdır. Mevlânâ’nın kendi deyişiyle artık düğün gecesi (şeb-i urs/şeb-i arus) gelip çatar ve o, 5 Cumâdessânî 672 (17 Aralık 1273)’de baki aleme göç eder.

Ölümün, ruhun hürriyete kavuşup hakiki bir ölümsüzlük ve ikbale gidiş olduğunu, şu mısraları ile ne güzel ifade eder:

“Öldüğüm gün, tabutumu götürürlerken, bende bu dünya derdi var sanma!“

“Benim için ağlama, yazık, «vah, vah!» deme! Beni toprağa verdiklerinde de «veda, veda!» (ayrılık, ayrılık) deme!”

“Mezar bir perdedir ki, onun arkasında cennetin huzuru vardır.”

“Batmayı gördün değil mi? Doğmayı da seyret! Güneş’le Ay’a gurubdan hiç ziyan gelir mi?”

“Yere hangi tohum ekildi de bitmedi? Endişelenme! İnsan tohumu bitmeyecek diye telaşlanma!”

“Toprağa konulduğumu zannetme! Ayağımın altında yedi gök vardır.”

Böyle buyuran Hazret-i Mevlana’nın ruhu, hiç şüphesiz yedi kat gökleri aşarak Rabb’inde fani olmuştur.

Hazreti Mevlana, diğer bir gazelinde de şöyle der:

“Ey can! Sende bu toprak perdesi ile örtülmüş gizli bir hayat vardır… Burada, gayb aleminde gizlenmiş yüzlerce Yusuf gibi güzeller mevcut…“

“Bu ten sureti, yani ceset, toprağa kurban verilince, o can sureti kalır…”

“O ten sureti fani, can sureti ise bakidir…”

“Bil ki ölüm, ruhun bir başka aleme doğması hadisesinin sancısıdır. Yani bu fani alem için adı ölümdür, ama baki ve ebedi olan alem için adı doğumdur!..”

“Hem değil mi ki, canı Allah (c.c) almaktadır; bil ki ölüm, has kullar için şeker gibi tatlıdır.”

“Keza ölüm, ateş bile olsa, Allah’a halil olana güllük gülistanlıktır; ab-ı hayattır.”

“Ölümü korkutucu kılan, onu zorlaştıran, şu ten kafesidir. Teni bir sedef gibi kırdığın zaman, ölümün bir inciye benzediğini sen de göreceksin!..”

Allah dostlarının en önemli özelliklerinden birisi de, ilahi aşkla kavrulmalarıdır. Hazreti Mevlana, ruhunda yanan aşk ateşinin ölümle bile sönmeyeceğini, diğer bir beytinde şu şekilde ifade eder:

“Vefatımdan sonra benim kabrimi aç ve içimin ateşi sebebiyle kefenimden nasıl duman yükseldiğini gör!“

Bu sözlerin faş ettiği aşk hali içinde Hazreti Mevlana, ömrü boyunca hep bu şekilde yanan gerçek aşıkları aramıştır. Buyurur ki:

“Bana öyle bir aşık gerek ki, içindeki alevden kıyametler kopmalı, gönlünün hararetiyle ateşleri bile kül etmeli! Gökler, onun güneşleri solduran nuruna bakıp da «Maşaallah, Maşaallah» demeli!“

Hazreti Mevlana buyurur:

“Ölürken gülmeyen kimseyi muma benzetme! Aşk yolunda ancak mum gibi eriyenler, amber gibi kokular neşrederler.“

Mevlana Hazretleri, böylece can dudakları ile gülemseyerek bu alemden lahûti aleme göç etmiş, ömür boyu hasreti ile yandığı düğün gecesine, ‘şeb-i arûs’a kavuşmuştur.

Ardından cemaati, çağlayanlar gibi gözyaşı dökerken o vuslat yolcusunun tabutu da bir dudak olmuştu. Kendi renginde kavrulan bir gül gibi tebessüm dağıtıyordu.

Sultan Veled, İbtida-name‘sinde babasının cenaze alayını şu şekilde anlatır:

“Hicretin 672. (miladi 1273) senesinde Ulu Sultan göç etti. Gözler yaşla doldu. Gönüller matem içinde inledi. Gayr-i müslim köyleri bile hüzne boğulmuştu. Her temiz insan ona sadık, her millet ona aşıktı.

Halk:

«O, Hazreti Peygamber’in (s.a.v) nuru ve sırrıdır. Faziletlerin sonsuz denizidir…» demekteydi.

O gün, kimse yanıp yakılmadan sükunet bulmadı. Bütün halk büyük bir elem içinde:

«O, bir hazine idi. Toprak altında gizlendi.» dediler.”

Eflaki‘nin anlattığına göre, Mevlana Hazretleri’nin tabutu, halkın izdihamından dolayı altı kere yenilendi. Ve cenazesi, öğle namazında kalkmış olmasına rağmen, ancak ikindi namazından sonra makberine varabildi.

Tabib Ekmelüddîn halka:

— “Edebe riayet ediniz! Teşyi vazifenizi sükunet içinde saygı ile yapınız! Bu, hakiki şeyhlerin sultanı Mevlana idi; göç etti..” diyordu.

Vasiyeti gereği Şeyh Sadreddin-i Konevî, cenaze namazını kıldırmak için tabutun önüne geçince, teessüründen hıçkırmaya başladı. Bayılacak gibi oldu. Kollarına girip kendisini geriye çektiler. Onun yerine Kadı Siracüddin geçerek namazı kıldırdı.

Hazreti Mevlâna‘nın ölümünden sonra oğlu Sultan Veled, babasının öğretileri doğrultusunda Mevlevilik tarikatını kurmuş, kısa zamanda geniş bir coğrafi alana yayılan Mevlevilik başta Türkiye olmak üzere Balkanlar, Suriye, İran, Afganistan, Pakistan ve Hindistan gibi ülkelerde taraftar bulmuş ve bugüne dek varlığını sürdürmüştür.

KAYNAK : http://hazretimevlana.net/hayati/seb-arus-dugun-gecesi/

# data[].attributes.body
Hz. Mevlâna 30 Eylül 1207’de Türk boylarının yaşadığı Horasan’ın Belh şehrinde dünyaya gelmiştir (Belh bugün Afganistan sınırları içindedir). Annesi, Belh Emiri Rükneddin’in kızı Mümine Hatun, babası Sultanu’l-ulema (bilginlerin sultanı) olarak anılan Bahâeddin Veled’dir. Devrin filozoflarından Fahreddin-i Râzi ile fikir ayrılıkları ve Moğol istilasının yaklaşıyor olması, Bahâeddin Veled ailesinin yakınları ile birlikte Belh’ten göç etmelerine neden olmuştur. Bu göç Bağdat, Mekke, Medine, Şam, Malatya, Erzincan ve Karaman’da bir müddet kaldıktan sonra, Selçuklu Sultanı Alâeddin Keykubad’ın daveti üzerine, 3 Mayıs 1228 tarihînde Konya’da sona ermiştir.

Karaman’da Gevher Banu ile evlenen Hz. Mevlâna’nın Bahâeddin (Sultan Veled) ve Alâeddin adı verdiği iki oğlu olmuştur. Yıllar sonra Konya’da yaşadığı dönemde Gevher Banu’yu kaybeden Hz. Mevlâna, Kerra Hatun ile evlenmiş ve bu evliliğinden Muzaffereddin Emir Âlim ve Melike isimli iki çocuğu daha olmuştur. Hz. Mevlâna çok küçük yaşlarda babasının derslerine başlamış, Allah yolunda hakikat sırlarını bulmaya çalışmıştır. Türkçe, Arapça, Farsça, Halk Rumcası, Eski Yunanca dillerini öğrenmiştir. İslam dinî ile birlikte diğer dinleri incelemiş, tarihten, tıp ilmine kadar pek çok bilgi eğitimini önce babasından sonra Seyyid Burhaneddin Tirmizi’den ve devrin kıymetli âlimlerinden almıştır. Bu bilgileri de medreselerde yüzlerce öğrenciye aktarmaya başlamıştır.

Bu sırada Şems-i Tebrizi, ulaştığı manevi makama kanaat etmeyip ruhen anlaşacağı bir Hak dostu, kendi mertebesinde bir sohbet arkadaşı aramaktadır. Hz. Mevlâna ile önce Şam’da, sonra 1244 yılında Konya’da karşılaşırlar. Allah âşığı olan bu iki veli ilahi sohbetlere dalarlar ve nice ulu mertebelere ulaşırlar. Vaktinin çoğunu manevi dostu ile sohbet edip, şiirler okuyup, Semâ ederek geçirmeye başlayan Hz. Mevlâna’yı talebeleri kıskanırlar ve Şems-i Tebrizi hakkında saygısızca dedikodu üretmeye başlarlar. Şems bu sözlerden incinir ve Konya’dan Şam’a gider. Hz. Mevlâna bu ayrılığa çok üzülür, bütün dostları ile ilgisini kesip bir köşeye çekilir ve Dîvân-ı Kebîr’de okuduğumuz pek çok şiiri söyler. Sebep olanlar bu durum karşısında pişmanlıklarını dile getirirler. Hz. Mevlâna’ nın oğlu Sultan Veled başkanlığındaki kafile Şam’a gidip, Şems-i Tebrizi’yi geri getirir. Fakat kıskançlık yeniden başlar ve Şems ansızın ortadan kaybolur. Daha sonra Türbesi Konya’da sevenlerinin ziyaret yeri olmuştur.

Hz. Mevlâna bu can dostunun ayrılığı ile yeni bir döneme girer. Önce Şeyh Selâhaddin-i Zerkûb’u onun vefatından sonra da talebelerinden Çelebi Hüsameddin’i kendi adına ders vermeleri için tayin eder. “Canım sağ oldukça Kur’ân’ın kölesiyim ben. Seçilmiş Muhammed’in yolunun toprağıyım ben. Kim, bundan başka bir söz naklederse benden Ondan da şikâyetçiyim, o sözden de şikâyetçiyim ben.”

Hz. Mevlâna’nın bu sözlerinden anlaşıldığı gibi Hz. Muhammed’in gösterdiği yolda Allah’a yönelmiş, onun emirlerine uymuş, İslami esaslar çerçevesinde insanlığı aydınlatmıştır. Bütün hayatı boyunca islami ahlak değerlerine (edep) uygun bir şekilde yaşamıştır. Dine sonradan giren yobaz düşüncelerden ve sahte şeyhlerden şikâyetçi olmuştur. “Ömrümün özeti şu üç sözdür: Hamdım, piştim, yandım.” Yaşamını bu sözlerle özetleyen Hz. Mevlâna, bir müddet hasta yattıktan sonra 17 Aralık 1273 günü, Allah’a ve sevgili Peygamberine kavuşur. Ayrılığın sona erdiği bu geceye Mevlevîler “Şeb-i Arûs” (Düğün Gecesi) derler.

Hz. Mevlâna’nın ilk 18 beytini yazdığı daha sonra da onun söyleyip talebesi Çelebi Hüsameddin’in kaleme aldığı Mesnevî’den başka Dîvân-ı Kebîr, Fîh-i Mâ-Fîh, Mecâlis-i Seb’a ve Mektûbât adlı eserleri vardır.

Mesnevî:Yaklaşık 26 bin beyit içeren altı ciltlik bir eserdir. İçinde yaratılmış her şeyle ilgili çeşitli konunun ele alındığı, ayetler ve hadislere dayanılarak anlatılan hikâyeler, fıkralar, atasözleri ve bunlardan çıkarılacak dersler vardır.

Dîvân-ı Kebîr:
Mesnevî’den daha önce yazılmaya başlanan Dîvân-ı Kebîr’de Hz. Mevlâna’nın çeşitli zamanlarda söylediği gazel, terkib-i bent, rubailerini ihtiva eden ve şiirlerinin söylendiği vezinlerine göre tanzim edilmiş, yaklaşık 40 bin beyit içeren yirmi bir küçük divan ile rubailer divanından oluşmuştur.

Fîh-i Mâ-Fîh:
Kelime mânâsı olarak ‘içindeki içindedir’ anlamını taşır, Hz. Mevlâna’nın sohbetlerini içerir.

Mecâlis-i Seb’a:
“Yedi Meclis” anlamına gelen bu eser, adından da anlaşılacağı gibi Hz. Mevlâna’nın yedi vaazını içerir.

Mektûbât:
Hz. Mevlâna’nın oğlu Sultan Veled dâhil akraba, dost, emir ve vezirlere yazdığı 147 adet mektubu içerir.

O devrin gündelik dili Türkçe, edebiyat dili Farsça, bilim dili Arapça olduğu için Hz. Mevlâna’nın eserleri Farsçadır. Zaman içerisinde bütün eserleri Türkçeye kazandırılmıştır.

Hz. Mevlâna bu eserlerinin tamamında, Kuran-ı Kerimdeki ayetleri, Peygamber Efendimizin Hadis-i Şeriflerine bağlı kalarak, kendi ile barışık, huzurlu, Allah’ın kendisine verdiği maddi ve manevi güzelliklerin farkında olan ona şükreden, zorluklar karşısında nasıl düşünüp hareket edeceğini bilen, hoşgörülü, sevgi dolu bir insan olabilmenin yollarını anlatmaktadır.

# data[].attributes.body
Mevlana Celaleddin Rumi hoşgörü ve barışın sembolüdür. Yüzyıllarca süregelen bir hoşgörünün öncüsüdür ve din bilginidir. Asıl ismi Muhammed Celaleddindir. Mevlana ismi efendimiz anlamına gelmektedir. Mevlana'nın Rumi olarak bilinmesi geçmiş yüzyıllarda Diyarı Rum olan Anadolu' nun vilayetinden Konya' da uzun süre ikamet etmesidir.Hayatının uzun bir bölümünü orada geçirmiştir ve türbesi de Konyadadır. Mevlana' nın doğum yeri 1207 yılında Afganistan' ın Belh şehridir. Anadolu' nun en bilinen evliyalarından olan Mevlana Hazretleri Şems-i tebrizi ile yakın dostluk kurmuştur. Annesi Belh emiri Rükneddinin kızı Mümine Hatundur. Babası Belh şehrinin ileri gelen bilginlerinden olup, bilginlerin sultanı unvanını almış olan Hüseyin Hatibi oğlu Bahaeddin Veleddir. Babası Sultanü-l Ulema Bahaeddin Veled bazı siyasi olayların ve yaklaşmakta olan Moğol istilasının nedeniyle Belh şehrinden ayrılmak zorunda kalmıştır. Öncelikle Nişabura gitmişler, orada Mutasavvıf Ferüddin Attar ile karşılaşmışlardır.Mevlana hazretleri küçük yaşına rağmen, mutasavvıf Ferüddin Attarın ilgisini çekmiştir. Şems tebrizi ile 15 Kasım 1244 yılında karşılaşmıştır. Yüce gönüllü, güzel fikirli olan Mevlana hazretleri, Şems tebrizi ile tanışmasının bir soru ile başladığı bazı kaynaklarda açıkça belirtilmiştir. İlk karşılaşmalarında Şems' in Mevlana' ya Bayezid' i Bistami ile Hz. Peygamberi kıyaslayan bir soru sorulduğunda Mevlana' nın vermiş olduğu cevabı çok beğenerek Mevlana ile kucaklaştığı belirtilmiştir. Mevlanın hayatında en önemli bir yere sahip olan Şems tebrizi, Mevlana için dönüm noktası olmuştur. Aslına bakılırsa Mevlana Şems Tebrizi, Şems Tebrizi Mevlana ayrı kullanılmamaktadır. o kadar bütünleşmiş ve birbirinden ayrı düşünülemeyen iki ayrı hoşgörü timsali. mevlana_kimdir_hakkinda_bilgiBeraberlikleri uzun sürmesi ve Şems aniden vefat etti. Mevlana ise bu terk edilişin ardından uzun süre inzivaya çekilip Selahaddin Zerkubi ve Hüsameddin Çelebi ile yakınlık kurmaya başladılar. Mevlana Hazretleri 17 Aralık 1273 günü Hakkın rahmetine kavuşmuştur. Hoşgörünün simgesi olan Mevlanayı anlatmak için satırlar da kelimelere de kifayetsiz kalacaktır. Fakat onun güzel ve ruhumuzu yakan sözleri her zaman kulaklarımızdadır