# data[].attributes.body
Ik heb een keer in het ziekenhuis gelegen toen ik 19 was. Mijn ziekte was niet zo ernstig. Hoewel het maar een kleine operatie was, herinner ik me dat ik erg bang was. Ik begon te huilen toen de operatie begon. Maar ik had het geluk dat de dokter erg grappig was. Hij vertelde me verhaaltjes zodat ik geen pijn voelde. Na de operatie bleef ik een nacht in het ziekenhuis en mijn moeder bleef bij mij.

We dachten dat alles goed was, dus we gingen de volgende dag naar huis. Maar ik voelde me veel slechter nadat ik thuisgekomen was. Ik had vreselijke hoofdpijn en ik voelde me misselijk. Ik kon niet eten of drinken. Dus we gingen terug naar het ziekenhuis. De dokters behandelden mij en konden niet begrijpen wat het probleem was. Dan onderzocht een andere dokter mij en stelde zij haar diagnose. Maar ze kon het in het begin niet zeggen omdat ze iets verkeerds hadden gedaan tijdens de operatie. Dus ik moest een week in het ziekenhuis en een maand thuis blijven liggen.

Als ik aan die dag denk voel ik me nog steeds misselijk en herinner ik me waarom ik naar naar een ziekenhuis gaan haat. Ik hoop dat ik nooit meer zoiets zal ervaren.

# data[].attributes.body
Ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen of een ongeval gehad. Maar, ik herinner me een dag waarop ik naar de dokter moest gaan. Toen ik een kind was, speelde ik altijd met mijn broer. Hij is twee jaar ouder dan ik en daarom was hij ook een beetje groter. Ik was 8 jaar oud en mijn broer was 10 jaar oud. Wij waren op bezoek bij onze tante. Zij had gewoon een nieuwe loopband gekocht. Wij besloten dat wij de loopband als een glijbaan konden gebruiken. Wij zetten de loopband aan. Achter de loopband was er een muur, dus moesten wij snel opstaan. Als de tweede persoon niet snel optond, dan zou de eerste persoon vastzitten met de loopband op zijn rug. We speelden gedurende een à twee uren, maar toen kwam ik vast te zitten. Ik was moe, dus had ik geen energie meer om snel op te staan. De loopband bleef draaien en ik schreeuwde. De huid op mijn ruig was weg. Ik had een opening in mijn rug van bijna 25 vierkante centimeter. Mijn moeder kwam snel naar binnen en zette de loopband af. Het was echt geen leuke dag.

# data[].attributes.body
Ik kwam op 1 november in België aan. Na twee weken voelde ik me niet goed. 's Avonds had ik buikpijn, ik was misselijk, had pijn in mijn taille en koorts. Ik ging naar het ziekenhuis met mijn man. Wij wachtten in de wachtkamer. Dan gingen wij binnen. De dokter vroeg wat er scheelde. Ik sprak geen Nederlands omdat ik de Nederlandse cursus nog niet volgde. Mijn man vertelde over mijn klachten. Daarna nam de dokter mijn bloeddruk en temperatuur. Hij luisterde naar mijn hart en longen. Terwijl de dokter de resultaten onderzocht, moest ik in het ziekenhuis blijven, omdat mijn temperatuur te hoog was. De verpleegster liet mijn man niet toe om bij me te blijven. Ik lag 3 dagen in het ziekenhuis. Mijn man mocht 3 of 4 uur bij me komen. Ik herinner me dat die drie dagen heel slecht waren. Ik verveelde me in het ziekenhuis en ik voelde me alleen. Nadat de dokter de resultaten van mijn test kende, zei hij dat ik een nierinfectie had. Ik moest medicijnen nemen en thuisblijven. Nadat mijn koorts geminderd was, mocht ik naar huis gaan. De dokter schreef antibiotica voor. Hij zei dat ik elke dag ongeveer 2 liter water moest drinken.

# data[].attributes.body
Ik heb al in het ziekenhuis gelegen. Toen ik zestien jaar oud was, kwam ik thuis van school en mijn moeders vriendin kookte boekweit in ons huis. Ik at toen voor de eerste keer in mijn leven boekweit. Daarna ging ik op mijn bed liggen, en na twintig minuten voelde ik me heel vreemd. Ik voelde verstikking in mijn keel, maar ik  bleef nog even in bed. Na ongeveer een paar minuten ging ik naar de badkamer en ik zag mezelf in de spiegel en het was erg eng: mijn gezicht was heel gezwollen en mijn ogen waren heel klein. Ik schrok en was heel bang, dus liep ik meteen naar mijn moeder. Toen mijn moeder en mijn familie me zagen, schrokken ze allemaal . Uiteindelijk  zijn wij met de auto naar het ziekenhuis gereden en de ganse reis jeukte mijn hele lichaam erg.

Zodra wij in het ziekenhuis kwamen, gingen wij naar de dienst spoedgevallen en de dokter daar gaf me een injectie, en nog andere behandelingen tegen allergie. De dokter zei dat ik een gevaarlijke allergie voor boekweit had, dat betekent: als ik boekweit eet, kan ik doodgaan. Daarom moet ik altijd ''Epipen''(een speciale injectie tegen de allergie) meenemen in mijn tas.

Ik herinner me ook dat ik me na de behandeling erg zwak voelde en dat ik een paar uur niet kon spreken. Maar ik  verveelde me niet omdat ik heel moe was en ging rusten.

Ik denk dat het een groot wonder was dat wij op tijd in het ziekenhuis geraakten en dat het niet te laat was.

# data[].attributes.body
Toen ik een kind was, had ik geen ongelukken. Maar een keer heb ik wel in het ziekenhuis gelegen. Ik herinner me dat het die zomer heel warm was en dat ik zomervakantie had. Ik was 8 jaar oud en het was juli.

Die dag was ik met mijn vrienden buiten aan het spelen in de buurt. Omdat het te warm was, kwam mijn moeder me altijd halen. Maar die keer was zij laat omdat zij werkte. Toen zij kwam, zag zij dat mijn huid rood was en dat ik het te warm had. Zij dacht dat ik me na een frisse douche beter zou voelen.

Toen de nacht kwam, had ik hoge temperatuur. Ik voelde me misselijk en ik had huiduitslag. Mijn ouders waren bang dat het erg was, dus zij brachten me naar het ziekenhuis. De dokters onderzochten me maar zij wisten niet wat er mis was. Ik was uitgedroogd, had koorts en voelde me heel slecht. Zij dachten dat ik een zonnesteek had. Ik bleef 5 dagen in het ziekenhuis en ik moest een infuus krijgen en mocht alleen water drinken. Geen eten!

Na 5 dagen vertrok ik naar huis. Ik mocht niet naar buitengaan tijdens de dag en ik verveelde me heel erg. De hele zomer bleef ik thuis terwijl mijn ouders voor me zorgden. En daarna was het weer september en moest ik terug naar school!

# data[].attributes.body
Toen ik 7 was, herinner ik me dat ik een verschrikkelijk en onverwacht ongeluk heb gehad. Toen mijn moeder aan mijn twee broers, mijn oudere zus, en mij ons deel van de drankjes gaf, dacht ik dat er maar één fles Coca-Cola was. Dus ik nam hem. Zodra ik de Coca-Cola-fles had, begon ik deze te schudden om mijn broers en zus te plagen. Ik bleef hem schudden totdat de fles ineens ontplofte en het glas zich overal verspreidde. Toen een van de glasstukken op mijn pols landde, begon ik zwaar te bloeden. Ik voelde me heel bang omdat ik zoveel bloed zag. Ik herinner me nog steeds hoe mijn vader de trap afliep, terwijl hij me in zijn armen hield met een grote bloedigere handdoek die mijn arm bedekte. Hij reed naar de kliniek van de huisarts. Hoewel de dokter met een patiënt bezig was, zag hij direct mijn noodsituatie en hij verzorgde me eerst. Nadat hij de wond schoon had gemaakt, heeft hij me een lokale injectie als verdoving gegeven en daarna de wond dichtgenaaid. Ik denk dat dit ongeluk het ergste was dat ik ooit heb meegemaakt.

# data[].attributes.body
Ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen en ik heb nog nooit mijn arm of mijn been gebroken. Maar ik ben wel een aantal keer naar de tandarts geweest. Ik herinner me niet meer hoe dat ging de eerste keer. Dus ik ga gewoon vertellen over toen ik een beugel droeg. Het was vorig jaar in mei dat ik voor de eerste keer de beugel droeg. Normaal moeten mensen enkele tanden laten trekken voordat ze een beugel dragen. Gelukkig moest ik geen tanden laten trekken. Maar het plaatsen van de beugel deed toch veel pijn. De eerste week kon ik echt niets eten. Als ik iets kauwde, deed dat echt heel veel pijn. Ik moest één keer per maand naar de tandarts om de metaaldraad te laten vervangen. Dus ik had één week per maand veel pijn aan mijn tanden. Maar na 9 maanden mocht ik de beugel al uitdoen. Hoewel het echt duur was, denk ik dat het toch een goede beslissing was. Ik lachte vroeger altijd zonder mijn mond open te doen maar nu moet ik dat niet meer doen. Dat maakt me heel blij.

Ik denk dat de tandarts in Zuid-Korea veel beter is dan in België. Als ik daar een afspraak maak, moet ik nooit wacthen. Maar in België verveel ik me vaak tijdens het wachten zelfs als ik op tijd ben voor een afspraak. Dat heeft niets te maken met de tandarts. Alles werkt zo hier in België. Ik wou al een beugel toen ik 2 jaar geleden in België aankwam. Maar ik moest langer dan 1 jaar wachten om gewoon een afspraak te maken. Een paar maanden geleden moest ik terug naar de tandarts in België. Ik voelde me zo slecht omdat dat heel lang duurde. De tandarts moest maar 2 tanden herstellen en dat duurde een halfuur. Ik moest mijn mond een halfuur opendoen! Dat vond ik echt niet leuk. Daarom wil ik tandarts worden.

# data[].attributes.body
Ik heb al vaak in het ziekenhuis gelegen. Van de eerste keer – ik was toen 14 maanden - herinner ik me niets meer. Ik herinner me nog wel heel goed de dag dat ik mijn rechterarm brak. Het was op een vrijdag, 10 maart, de verjaardag van mijn oma.

Mijn school had een heel grote tuin, met veel bomen en struiken. Na de lunch ging ik regelmatig met enkele vriendinnen naar een plek achteraan in de tuin. We bouwden daar een kamp van bladeren. Op een dag beslisten we: “Goed, ons kamp is klaar. Dat moeten we vieren”. We waren die middag erg dwaas en wild. Ik sprong op een tuinbank en voerde een kleine show op. Een van mijn vriendinnen stampte tegen de bank. Ze dacht dat ik er met een mooie sprong af zou kunnen springen. Helaas, ik viel achterover in het gras, recht op mijn arm, krak! Ik zag onmiddellijk dat hij gebroken was. Ik huilde van pijn en van schrik. Mijn vriendinnen renden naar het secretariaat dat mijn mama opbelde.

We reden naar het ziekenhuis. Terwijl ik onder narcose was, trok de orthopedist mijn arm recht. Na het weekend zou hij zien of de ingreep gelukt was. Maar nee, pech! Na 3 dagen stonden mijn botten opnieuw scheef. Ik moest dus onder het mes. Na de operatie had ik vreselijke dorst, maar ik mocht niets drinken, want ik voelde me misselijk. Bovendien had een verpleegster mijn arm aan het bed vastgebonden. Ik herinner me dat ik toen heel boos was.

Na 10 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis, met een genaaide arm in een dik gips. De pinnen hebben ze later weer uit mijn arm gehaald, maar de littekens heb ik nog steeds.

E.M.
(Op de foto hieronder verstop ik mijn gips. Ik doe die dag mijn communie).