# data[].attributes.body
Today's session was fun. I learn how to become flexible, open, and considerate because most of the activities today are done in collaboration with the other writers. However it is challenging due to the fact that we are in an online setting. I know I could have done better if we did it personally but still I am satisfied with our work naman. I have also learn that in writing you have to incorporate each others ideas or imaginative set-ups and weigh in things to have a better options or should I say results.

# data[].attributes.body
"When you know what to write, then you can write what you know."

# data[].attributes.body
Hindi ako naka attend sa 3rd session but I did watch the recorded video naman at kahit papaano may natutunan naman ako. Una na doon yung dapat maipakita mo yung mga scene directions without explaining too much sa script na para bang narration na siya. Then, mahalaga din na as writers, we should consider the correct use of tenses sa action word depending on the certain language that we are using sa ating script. Before I wasn't that too focused on using the correct/ appropriate tenses in my writings but now I realized that it is important because it will help build and set up the doable scenes to make the lines realistic to easily connect with the audience. Moreover, I agree with the thought given by my co-participants that we, writers are the first actors of our writings.

# data[].attributes.body
Gikan ko sa tam-is nga parat sa eskabetcheng bulad na daghan ug kamatis nga giluto ni mama

Gikan ko sa dili nako malimtan ang iyang humot nga murag candy pero diay made in China

Gikan ko sa kasaba sa tambotso sa iyang motor atung gisundo ko niya diri sa amoa

Gikan ko sa katung nakit-an nako sa iyang messenger nga niangay diay gihapon siya niya

Gikan ko sa hait pero gilok sa tiil sa dihang nitunob ko sa bermuda atubangan sa amoa

Gikan ko sa atung panagbulag nga wala nako damha kay niuyon rasad dayun ka.

# data[].attributes.body
Isa akong bulalakaw na aabangan mong makita kahit minsan sa isang taon.

# data[].attributes.body
It takes a lot of courage, responsibility, sincerity, experiences,  and imaginative/ reflective mind to be a writer in terms of explaining, describing, and manifesting on how you can write an effective storyline that can be relatable/ empathizing to your audiences/ readers.

# data[].attributes.headline
PAGLUNTAW SA LUNGSOD (BAYAN NG PAMAHIIN)

# data[].attributes.subject
PAGLUNTAW SA LUNGSOD (BAYAN NG PAMAHIIN)

# data[].attributes.body
Dito po sa aming magubat na lugar maraming halaman at puno na hindi maputol at makain dahil sa mga pamahiin

Dito po sa amin dumadaloy sa mga batis ang napakaraming paniniwala na minsan ay hindi mo mawari kung malabo ba o hindi.

Dito po sa amin ang kalangitan ay wari’y nahati sa dilim at liwanag na kahit sa gabi araw ay iyong makikita

Dito po sa amin ang mga bahay ay tila ba pangsinauna na hugis bilog at may kwadradong hugis ng pinto at bintana

Dito po sa amin kay lamig na tila ba may init na hindi ko maintindihan dahil ang klima naming ay nakapende sa bago at luma naming mga paniniwala

Dito po sa amin pag pasok mo bubulagta ang katahimikan na tila ba di makabasag pinggan.

Dito po sa amin nakakasuka ang amoy ng mga paniniwalang minsan ay hindi kana makahinga

Dito po sa amin halos kainakain ay paniniwala na hindi mo mawari kung ano ang nakakabusog o hindi

Dito po sa amin ang mga hayop ay sagrado na hindi mo pwedeg katayin kahit baboy ay aming winawaksi dahil sa paniniwalang demonyo dito ay nanatili

Dito sa amin ang mga tao ay hindi ko makausap ng matino sapagkat tila ba ayaw nilang madistorbo sa malamundong mga impormasyon na nais kung ipabatid

Dito po sa amin isang hayop na tawag ay “baka” ang namumuno

Dito po sa amin ang pagpatay at panggagahasa ay tila ba normal na hindi ko mawari kong kasali pa ba sa mga pamahiin

Dito po sa amin tinituring na regalo ang buwanan mong dalaw sapagkat binasbasan ka daw ng Diyos ng araw

Dito po sa amin walang sagradong pundasyon ang relihiyon sapagkat kinain ng mga paniniwalang wala dito at wala doon

Dito po sa amin ay sagana ang mga paniniwala na minsan mapapaisip ka kung ito paba’y totoo o gawa gawa lamang ng mga imahinasyon ng tao

# data[].attributes.body
Adlaw kadto nga Miyerkules, naligo ko, nagpagwapa ug akong gisuot ang akong nindot nga sanina. Alas 10:00 na pagtan-aw nakos akong relo maong nagsugod nakog baktas padung sa eskina para mangatang ug jeep padung Tagbilaran. Sa dihang nagbaktas ko sa kalsada, nainitan ko kay subang kaayu ang adlaw adtung higayona, maong gikuha nako ang akong paying sa akong bag. Sa dihang nahigmata ko ug kalit nga nahitabo na kining higayuna ka nako. Nitan-aw ko sa akong gitumban nga kalsadang semento sabay lingi sa likod nako kay kahibaw ko nga nay motor nga gahaguros ug dagan padulong sa akoa. Nawad-an nalang gayud ako ug kusog nga mulihok tungod sa kalibog ug dili nako masabtan nga gibati. (BOOM)

Nakadungog ako’g mga tingog sa daghan taw nga nangayo ug pakitabang. Pila ka minuto nakadungog kog tingog sa ambulansya. Pagbuka nako sa akong mata hayag kaayu ang mga suga sa kwarto ug naay laki nga niduol sa akoa nakaputi siya ug sanina nakaingon ko dayun ug “Asa ko? Nganong naa ko aria?” Nitubag ang lalaki “Naa ka sa hospital ma’am, buhi ka kalooy sa Ginoo!”

# data[].attributes.body
Sa usa ka daan nga balay sa Maribojoc, nagpuyo si Liya. Daghan ang taw nga dili ganahan mulabay aning balaya kay lagi daw karaan ug ang ilang mga storya-storya maot ug tiawan. Gabok na ang maong balay. Halos walay tarung nga gamit. Daghan lawa-lawa. Asta ang guwa sa maong balay daghan kaayug sagbot.

Si Liya nalang usa ang nagpuyo diri kay namatay na ang iyang inahan ug bata palang siya gibiyaan na sila sa iyang amahan.  Namatay ang inahan ni Liya tungod sa kanser. Adunay hinigugma si Liya usa ka sundalo ug sunod buwan kaslonon na sila.

Gabie na pero si Liya wala pa gihapon muundang sa iyang paghilak sa ilang sala tungod sa sulat nga iyang nabasahan gikan sa Heneral.

Murag nabuang si Liya sa iyang nabasahan halos wala na siya sa iyang saktong pangisip. Taud-taud nibarog siya ug naay gikuha sa kabinet sa ilang kusina. Usa kini ka taas nga pisi.

Gihikot ni Liya ang pisi sa usa ka kahoy sa ilang kisame.

Usa paman ni niya ihigot sa iyang liog ang pisi. Gikuha niya ug gihawiran ang iyang cellphone ug nag-video sa iyang kaugalingon ug ngano iya kining buhaton. Nagsugit usab siya sa iyang mga panamilit para sa iyang mga suod nga higala.

Nahuman na siya ug video. Gipawng niya ang cellphone ug gibutang kini sa salog. Iyaha gipawng ang suga ug giabrihan ang bintana.

Makita ang kaanindot ug hayag sa buwan. Lantaw kaayu sa bintana nga gibarugan ni Liya.

Nipatong si Liya sa bangko ug gihigot niya pasulod ang iyang liog sa pisi nga iyang giandam. Nahagba ang bangko nga iyahang gitindugan ug nahikog siya.

Nilabay si Andoy sa balay ni Liya ug nakit-an niya sa bintana ang iyang higala nga naghikog.

(Si Andoy ang amigo ug kababata ni Liya nga dugay ra kaayu nga nakaangay sa dalaga)

Gadali-dali ug dagan si Andoy paingon sa purtahan sa balay ni Liya apan sirado kini. Kinahanglan pa gub-on kay gisirad-an kini ni Liya sa sulod.

Nagkuha siya ug basig unsa para iguba sa kandado sa purtahan para lang kini maabrihan. Pirting syagit ni Andoy habang ga sigeg guba sa purtahan.

Naabtan pag pila ka minuto sa dihang na abri na ang purtahan. Halos mahugno ang kalibutan ni Andoy kay wala naman nag lihok ang dalaga ug wala na nagginhawa.  Apan gidali-dali gihapon ni Andoy ug putol ang pisi apan ulahi na ang tanan. Patay na si Liya.

Gigakos ni Andoy ang lawas ni Liya ug pirting hilak. Nakita ni Andoy ang sulat sa salog ug diha niya nabasahan nga namatay di ay ang hinigugma ni Liya kay gi ambush sa mga terorista.

Andoy: Liya!!!! Ngano man nabuhat nimo kini? Kinahanglan ba gyud nga magpakamatay ka? Aduna pakoy daghan isugil sa imoha! Dugay na tikang gihigugma sa layo nidistansya rako kay kaslonon naka. Liya ug kahibaw palang ko mahitabo kini dugay ra unta nako kini gisulti sa imoha. Liyaaaaa…..

Pirting hilak ni Andoy habang gagakos ni Liya. Gisirado ni Andoy ang mga gabuka nga mata ni Liya.

# data[].attributes.body
Tagpuan: Sa isang kwarto na nagging study room ni Sairah. May cellphone, lapto, at ringlight sa likuran niya.

Makikita si Sairah kasama ang kanyang kapatid na nakahiga sa higaan. Nagsusulat si Sairah ng isang script gamit ang ballpen at papel niya.

Kakaupo ni Sairah sabi niya sa sarili,

Sairah: Ang dami ko pang assignments, pagod ako, at gutom na rin ako, pero kaya pa!

Natapos na ang workshop ni Sairah sabay off sa zoom app dahil tanghali na.

# data[].attributes.body
Ang dami kong natutunan sa session ngayon na napakahalaga ng detalye sa bawat esksena o kung ano paman ang nais mong ibahagi sa istorya. Maliit man o malaking mga detalye nakakaapekto sa storyline na ginagawa mo. Natutunan ko din na dapat lahat ng galaw o nangyayari sa istorya mo ay may illuminating or revealing scenes or the story must be moving forward. Tsaka ngayon ko lang na gets kaya pala noh most of the k-drama na napapanood ko their story was in present pero pa unti-unti there were glimpsed from the past of the main character na nagtritriger sa present HAHAHAHA so in the sense ngayon ko lang na realize galing ng pagkakagawa ng script nila kudos for the Scriptwriter (I’m pretty sure babae writer nila HAHAHAHA char). Another thing was that, as writers we should primarily see what we want to deliver to our audience so to avoid confusion we should have a clear detail on how the story/act should be performed.