# data[].attributes.attachment_caption
The Beauty and Horror of Medusa, an Enduring Symbol of Women's Power

# data[].attributes.headline
The Beauty and Horror of Medusa, an Enduring Symbol of Women’s Power

# data[].attributes.subject
The Beauty and Horror of Medusa, an Enduring Symbol of Women’s Power

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The earliest portrayals of Medusa show a grotesque part human, part animal creature with wings and boar-like tusks. By the fifth century BCE, that figure from Greek myth began to morph into an alluring seductress, shaped by the idealization of the body in Greek art. Her writhing hair of serpents became wild curls, with maybe a couple of serpents beneath her chin to hint at her more bestial origins.

Today Medusa, with her snake hair and stare that turns people to stone, endures as an allegorical figure of fatal beauty, or a ready image for superimposing the face of a detested woman in power. For more often than not, she's depicted just as a severed head - a visual that even has its own name, the Gorgoneion - sculpted, painted, or carved being held aloft by her slayer Perseus.

Dangerous Beauty: Medusa in Classical Art now at the Metropolitan Museum of Art draws on around 60 works from the Manhattan museum's collections to explore the transformation of Medusa and other classical female hybrid creatures, from sphinxes to sirens to Scylla, a sailor-eating sea creature with twelve legs and six necks who makes an appearance in Homer's Odyssey. On a 570 BCE terracotta stand, Medusa is comically hideous, and fully bearded, sticking out her tongue between two tusks. Meanwhile, a rotation of 1990s Versace fashions presents Medusa as a modern luxury logo.

"Medusa, in effect, became the archetypal femme fatale: a conflation of femininity, erotic desire, violence, and death," writes Kiki Karoglou, associate curator in the Met's Department of Greek and Roman Art and organizer of Dangerous Beauty, in an issue of the Met's quarterly Bulletin on the show. "Beauty, like monstrosity, enthralls, and female beauty in particular was perceived - and, to a certain extent, is still perceived - to be both enchanting and dangerous, or even fatal."

The story of Medusa shifted over time along with her visage. In Greek mythology, she is one of the Gorgon sisters (derived from the Greek gorgós for "dreadful"), and Perseus uses a reflective bronze shield to defeat her. He then employs her head and its stony glare as a weapon, a tool he subsequently gives to the goddess Athena who wore it on her armor. In a later version, as told by the Roman poet Ovid, Medusa is a beautiful human woman, who is turned into a monster by Athena as punishment after she is raped by Poseidon ( woe to mortal women in mythology). A 450-440 BCE red figure pelike container is among the earliest depictions of Medusa as an innocent maiden, with Perseus creeping up on the sleeping Gorgon. The Classical period of Greek art - from 480 to 323 BCE - further associated beauty with danger when Medusa, the sirens, sphinxes, and Scylla all got a little hotter, losing some scales and wings as their bodies were more and more humanized.

Madeleine Glennon in a 2017 essay on "Medusa in Ancient Greek Art" for the Met notes that "Classical and Hellenistic images of Medusa are more human, but she retains a sense of the unknown through specific supernatural details such as wings and snakes. These later images may have lost the gaping mouth, sharp teeth, and beard, but they preserve the most striking quality of the Gorgon: the piercing and unflinching outward gaze."

On a chariot-pole finial from 1st-2nd century Rome, Medusa is almost angelic with her flowing hair (and a pair of snakes peeking through her tresses), yet her penetrating eyes of inlaid silver recall her petrifying gaze. On funerary urns or armor, she was a talisman of protection, those eyes symbolically warding off evil. Even into the 19th century, as the romanticization continued, her eyes did not close. An early 1800s plaster cast from the studio of Antonio Canova shows preparation for the marble statue that now presides over the Met's European Sculpture Court. In it, a nude Perseus proudly presents the dead Gorgon's head in one hand, grasping some of the hair that writhes with a few subtle serpents. Her expression is one of surprised, but unblinking, sorrow.

Dangerous Beauty boldly mingles objects from across centuries in the compact exhibition. While the wild red locks of Edvard Munch's 1902 lithograph "The Sin (Woman with Red Hair and Green Eyes)," or Dante Gabriel Rossetti's "Lady Lilith" (1867) with the Pre-Raphaelite subject brushing her long hair, are more of a stretch in the narrative, they reinforce the ongoing artistic portrayal of women as dangerous through their looks or power. In her 2017 book Women & Power: A Manifesto, classicist Mary Beard explores how the image of Medusa is used to skewer women in contemporary politics, from Angela Merkel to Hillary Clinton (with Trump as Perseus in a popular manifestation). "There have been all kinds of well-known feminist attempts over the last fifty years or more to reclaim Medusa for female power ('Laugh with Medusa', as the title of one recent collection of essays almost put it) - not to mention the use of her as the Versace logo - but it's made not a blind bit of difference to the way she has been used in attacks on female politicians," writes Beard.

A soundscape in the exhibition composed by Austin Fisher ( which you can also hear on the Met's site) is alternately serene and cacophonous, reflecting how Medusa is pulled back and forth between these seemingly opposed forms. Her story always starts in these objects when her power is possessed, her head severed and turned into a weapon, whether she's a damsel in distress or a monster. Returning to those startling early images of Medusa, with her bared teeth and frightful snake hair, there's a narrative here on how transforming her into something benignly ornamental was another level of control. Still no matter her form - or decapitation - her gaze is never averted, looking directly at the viewer as an assertion of her horrifying power that cannot be completely subverted by beauty.

Dangerous Beauty: Medusa in Classical Art continues through January 6, 2019 at the Metropolitan Museum of Art (1000 Fifth Avenue, Upper East Side, Manhattan).

# data[].attributes.attachment_link.title
The Beauty and Horror of Medusa, an Enduring Symbol of Women's Power

# data[].attributes.attachment_link.description
The earliest portrayals of Medusa show a grotesque part human, part animal creature with wings and boar-like tusks. By the fifth century BCE, that figure from Greek myth began to morph into an alluring seductress, shaped by the idealization of the body in Greek art.

# data[].attributes.attachment_caption
เมดูซา ปีศาจร้ายที่ถูกสาปเพราะความงามและอำนาจทางเพศ

# data[].attributes.headline
เมดูซ่า ตัวแทนของผู้หญิงที่ต้องสาปเพราะความงามและอำนาจทางเพศ

# data[].attributes.subject
เมดูซ่า ตัวแทนของผู้หญิงที่ต้องสาปเพราะความงามและอำนาจทางเพศ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ตำนานกรีกว่าด้วยเรื่องของ "เมดูซา" ปีศาจหญิงมีปีก และมีศีรษะเป็นเหมือนรังของฝูงงู มักเป็นที่จดจำในฐานะปีศาจร้ายที่มีพลังอำนาจเปลี่ยนคนที่จ้องมองเธอให้กลายเป็นหิน ก่อนถูก เพอร์ซีอุส ฮีโร่ครึ่งมนุษย์ครึ่งเทพสังหารและเอาศีรษะของเธอไปใช้เป็นอาวุธ

นักวิชาการตีความตำนานของเมดูซาไว้หลากหลาย เช่น ซิกมุนด์ ฟรอยด์ เจ้าแห่งทฤษฎีจิตวิเคราะห์บอกว่า ตำนานเมดูซาสะท้อนปมความหวาดกลัวของ "เด็กผู้ชาย" ที่จะถูก "ตอน" (หรือตัดอวัยวะเพศ) เมื่อได้เห็นอวัยวะเพศของหญิงเต็มวัยเป็นครั้งแรก และพบว่าไม่มีลึงค์เหมือนของตนและยังปกคลุมไปด้วยขนเพชรหนาแน่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาพอวัยวะเพศของแม่เด็กเอง

งูบนศีรษะของเมดูซาคือหนึ่งในสัญลักษณ์ที่สะท้อนถึงปมกลัวการถูกตอน งูคือตัวแทนของลึงค์ การมีงูมากมายบนหัวเมดูซา (ซึ่งถูกเพอร์ซีอุสตัด) เป็นสิ่งที่ตอกย้ำถึงปมความน่ากลัวดังกล่าว แต่ขณะเดียวกันฟรอยด์อธิบายว่า แม้มันจะเป็นสิ่งที่น่าสยดสยอง แต่มันก็ช่วยลดทอนความหวาดกลัวได้ระดับหนึ่งในฐานะสิ่งที่เข้ามาทดแทนลึงค์ที่หายไป

ส่วนอำนาจของเมดูซาที่ทำให้ผู้ชาย "แข็งเป็นหิน" ก็มีต้นตอมาจากปมกลัวการตอนเช่นกัน แต่ในขณะเดียวกันก็ยังสื่อถึงการแปรเปลี่ยนของภาวะดังกล่าว เพราะมันยังหมายถึงการแข็งตัวของอวัยวะเพศชาย ทำให้เด็กชายรู้ตัวว่าลึงค์ของตัวยังอยู่กับตัว ไม่ได้ถูกตอน และการแข็งตัวก็เป็นเครื่องช่วยยืนยันข้อเท็จจริงนี้

คำอธิบายของฟรอยด์ไม่ได้มีคนเห็นด้วยอย่างเป็นเอกฉันท์ นักสตรีนิยมมองว่า ฟรอยด์ตีความตำนานของเมดูซาโดยเน้นแต่สายตาของผู้ชายอย่างเดียว และละเลยต้นกำเนิดของเมดูซาในฐานะหญิงสาวบริสุทธิ์ที่ถูกข่มเหง

เมดูซาตามสำนวนของ โอวิด นักประพันธ์โรมันซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงต้นศตวรรษแรก (43 ปีก่อน ค.ศ. ถึง ค.ศ. 17) เล่าว่า เมดูซาแท้จริงเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ที่หลายคนอิจฉา โดยเฉพาะเรือนผมที่เป็นลอนงามจนทำให้เทพโปเซดอนเห็นแล้วเกิดราคะบุกข่มขืนเธอในวิหารแห่งอาธีนา ทำให้อาธีนาพิโรธที่เธอสร้างความโสมมในวิหารและใช้อำนาจสาปให้เมดูซากลายเป็นปีศาจ เปลี่ยนลอนผมอันงดงามของเธอให้กลายเป็นงูพิษที่น่าเกลียดน่ากลัว และเนรเทศเธอออกจากวิหาร

ในสายตาของนักสตรีนิยม (หรือกระทั่งคนทั่วไป) สิ่งที่เธอถูกกระทำคือการซ้ำเติมของระบบต่อเหยื่อที่ถูกข่มขืน ซึ่งมีความผิดสถานเดียวคือการเกิดมาเป็นหญิงที่มีเสน่ห์เย้ายวนทางเพศ และเธอยังถูกข่มเหงซ้ำอีก (ด้วยความช่วยเหลือของเทพีอาธีนา) โดยเพอร์ซีอุสฮีโร่เพศชายที่ตัดหัวเธอเอาไปใช้เป็นอาวุธอเนกประสงค์ (ก่อนนำมามอบเป็นของกำนัลให้เทพีอาธีนาอีกที) เรื่องราวของเมดูซาจึงเป็นเครื่องสะท้อนถึงวัฒนธรรมการข่มขืนในสังคมชายเป็นใหญ่

แต่นักสตรีนิยมรื้อฟื้นว่า เทพในยุคโบราณก่อนยุคเทพแห่งโอลิมปัส เมดูซาคือเทพีที่ทรงอำนาจและน่าเกรงขาม เทพีแห่งงูและนกคือตัวแทนแห่งปัญญา อำนาจ การรักษา ความเป็นอมตะ และการกำเนิดใหม่ จนกระทั่งการมาถึงของวัฒนธรรมกรีก เทพเจ้าโบราณในถิ่นเดิมจึงถูกแทนที่โดยเทพแห่งโอลิมปัส

"ตำนานที่เล่าว่าฮีโร่เป็นผู้กำจัดมังกร กอร์กอน งู และปีศาจอื่นๆ คือการสร้างเรื่องราวเพื่อกำจัดผู้หญิงที่งดงามและทรงอำนาจในศาสนายุคก่อนวัฒนธรรมกรีกโดยเปลี่ยนพวกเธอให้ดูน่าสยดสยอง ถูกข่มขืน ตัดหัว หรือกำจัด" แอนนิส แพรต (Annis Pratt) นักวิชาการด้านสตรีศึกษา อดีตอาจารย์มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน-เมดิสันกล่าว

ความงามและความเป็นหญิงอย่างเมดูซา ถือเป็นภัยคุกคามในสังคมชายเป็นใหญ่ ตำนานกรีกจึงวาดภาพปีศาจให้เป็นหญิงที่เปื้อนมลทินซึ่งจำเป็นที่จะต้องถูกกำราบ ปีศาจครึ่งคนครึ่งสัตว์จำนวนมากจึงถูกสร้างให้มีเพศหญิงเช่น ไซเรน หรือ กอร์กอน อย่างที่ กีกี คาโรกลู (Kiki Karoglou) ภัณฑารักษ์ประจำ Metropolitan Museum of Art ในนิวยอร์ก ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะกรีกและโรมันให้ความเห็นว่า

"ในสังคมที่ผู้ชายเป็นศูนย์กลาง การสร้างปีศาจให้มีเพศเป็นหญิงก็เพื่อทำให้เพศหญิงดูชั่วร้าย"

(บางคนอาจจะสงสัยว่า ถ้าสังคมกรีกเป็นสังคมชายเป็นใหญ่แล้วทำไมถึงมีการเชิดชูเทพีอย่างอาธีนา? หากดูประวัติของเธอ เธอคือผู้หญิงในอุดมคติกรีกคือต้องเป็น "หญิงบริสุทธิ์" ซึ่งตรงข้ามกับหญิงปกติที่มีความต้องการทางเพศโดยธรรมชาติ ทั้งการมีครอบครัวก็ยิ่งเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์ไม่ได้ นอกจากนี้เทพีในยุคก่อนหน้า ถือว่าการ "ให้กำเนิด" (ซึ่งตรงกันข้ามกับการรักษาพรหมจรรย์) เป็นอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใด การลดทอนความสำคัญในส่วนนี้ยังเห็นได้จากการแต่งตำนานให้เทพีเอธีนาไม่มีแม้กระทั่งแม่ เพราะเธอเกิดจากหัวของเทพซุสผู้เป็นพ่อ)

ตำนานของเมดูซาถูกนำมากล่าวซ้ำหลายครั้ง เพื่อตอกย้ำถึงความจำเป็นที่สตรีเพศผู้ชั่วร้ายต้องถูกกำจัด เหมือนงานในยุคเรเนซองของ เชลลินี (Cellini) ที่ปั้นให้เพอร์ซีอุสยืนอยู่เหนือร่างที่ไร้วิญญาณของเมดูซา และชูหัวของเธอขึ้นเพื่อประกาศชัยชนะ มันเป็นงานที่มีนัยทางการเมืองที่ตระกูลเมดิซีต้องการสื่อไปถึงชาวฟลอเรนซ์ ดังที่ คริสตีน คอร์เรตติ (Christine Corretti) นักปรัชญาอธิบายว่า
"ชาวฟลอเรนซ์ก็เหมือนกับคนในยุคเรเนซองส์อื่นๆ ที่เชื่อว่า การปกครองของเพศชายมีความเป็นระเบียบ ชอบธรรม และถูกต้อง ในทางตรงกันข้าม พวกเขาอ้างว่าอำนาจของผู้หญิงไร้ซึ่งระเบียบ ขาดความชอบธรรม และเป็นอันตราย"
ภาพของปีศาจร้ายเมดูซายังถูกนำมาใช้ในการเมืองยุคปัจจุบันกับนักการเมืองหญิงอย่าง อังเกลา แมร์เคิล, เทเรซา เมย์ หรือ ฮิลลารี คลินตัน

โดยเฉพาะคนหลังสุดที่ต้องพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งให้กับโดนัลด์ ทรัมป์ หากลองค้นหาภาพในอินเทอร์เน็ตด้วยคำว่า "Medusa Clinton" ภาพที่ปรากฏเป็นภาพแรกๆ คือภาพของศีรษะที่ถูกตัดขาดของ "เมดูซา" ซึ่งมีใบหน้าเหมือนคลินตัน โดยมี โดนัลด์ ทรัมป์ ในคราบของ "เพอร์ซีอุส" เป็นผู้ชูศีรษะของนางมารร้าย ซึ่งชาวอเมริกัน (เกือบส่วนใหญ่) เชื่อว่า ทรัมป์ก็คือ "ฮีโร่" เช่นเดียวกับเพอร์ซีอุสที่จะมาปราบยุคเข็ญและนำสหรัฐอเมริกากลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง (?)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
อดิเทพ พันธ์ทอง

# data[].attributes.attachment_link.title
เมดูซา ปีศาจร้ายที่ถูกสาปเพราะความงามและอำนาจทางเพศ

# data[].attributes.attachment_link.description
ตำนานกรีกว่าด้วยเรื่องของ "เมดูซา" ปีศาจหญิงมีปีก และมีศีรษะเป็นเหมือนรังของฝูงงู มักเป็นที่จดจำในฐานะปีศาจร้ายที่มีพลังอำนาจเปลี่ยนคนที่จ้องมองเธอให้กลายเป็นหิน ก่อนถูก เพอร์ซีอุส ...

# data[].attributes.attachment_caption
ดราม่าระดับเทพ: เมดูซา ปีศาจผู้น่าสงสาร | Point of View

# data[].attributes.headline
เมดูซ่า ปีศาจร้ายที่น่าสงสาร

# data[].attributes.subject
เมดูซ่า ปีศาจร้ายที่น่าสงสาร

# data[].attributes.attachment_link.title
ดราม่าระดับเทพ: เมดูซา ปีศาจผู้น่าสงสาร | Point of View

# data[].attributes.attachment_caption
อยุติธรรม!! ชีวิตน่าเศร้าของ "เมดูซ่า" ปีศาจร้ายที่น่าสงสารที่สุดในตำนานเทพนิยายกรีก

# data[].attributes.headline
อยุติธรรม!! ชีวิตน่าเศร้าของ “เมดูซ่า” ปีศาจร้ายที่น่าสงสารที่สุดในตำนานเทพนิยายกรีก

# data[].attributes.subject
อยุติธรรม!! ชีวิตน่าเศร้าของ “เมดูซ่า” ปีศาจร้ายที่น่าสงสารที่สุดในตำนานเทพนิยายกรีก

# data[].attributes.attachment_link.title
อยุติธรรม!! ชีวิตน่าเศร้าของ "เมดูซ่า" ปีศาจร้ายที่น่าสงสารที่สุดในตำนานเทพนิยายกรีก

# data[].attributes.attachment_link.description
เมื่อเราได้ยินชื่อของเมดูซ่า (Medusa) เรามักจะคิดถึงปีศาจสาวหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวที่มีผมเป็นงู เมื่อใครจ้องตาก็จะต้องแข็งกลายเป็นหินเพราะคำสาป ...

# data[].attributes.attachment_caption
ทวงความยุติธรรมคืนเมดูซา เตรียมนำรูปปั้น 'เมดูซากับหัวของเพอร์ซีอุส' ไปตั้งหน้าศาลในนิวยอร์ก เพื่อย้ำปัญหาการคุกคามทางเพศ

# data[].attributes.headline
ทวงความยุติธรรมคืนเมดูซา เตรียมนำรูปปั้น ‘เมดูซากับหัวของเพอร์ซีอุส’ ไปตั้งหน้าศาลในนิวยอร์ก เพื่อย้ำปัญหาการคุกคามทางเพศ

# data[].attributes.subject
ทวงความยุติธรรมคืนเมดูซา เตรียมนำรูปปั้น ‘เมดูซากับหัวของเพอร์ซีอุส’ ไปตั้งหน้าศาลในนิวยอร์ก เพื่อย้ำปัญหาการคุกคามทางเพศ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
'เมดูซา' หนึ่งในตำนานกรีกที่โด่งดัง และเชื่อว่าหลายคนคงรู้จักเธอกันดีแล้ว ไม่ว่าจะด้วยรูปลักษณ์อันโดดเด่น หรือรูปปั้น 'เพอร์ซีอุสกับหัวของเมดูซา' สุดโด่งดัง แต่ล่าสุด รูปปั้น 'เมดูซากับหัวของเพอร์ซีอุส' (Medusa with the Head of Perseus) กำลังจะถูกนำไปจัดแสดงหน้าศาลในนิวยอร์กของสหรัฐฯ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความยุติธรรมและสะท้อนปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศ

ขอเล่าประวัติของเมดูซาให้ฟังกันคร่าวๆ ก่อน ตามตำนานแล้ว เมดูซาเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ที่มีผมสลวยสวยงาม แต่วันหนึ่งเธอก็ถูกเทพโพเซดอนข่มขืนในวิหารแห่งอาธีนา แถมยังโดนเทพีอาธีนามองว่าเมดูซาสร้างความโสมมให้แก่วิหาร จึงสาปให้เมดูซากลายเป็นปีศาจที่มีผมเป็นรังงูอัปลักษณ์ และขับไล่เธอออกจากวิหาร

แต่โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับเมดูซาไม่ได้จบลงเพียงเท่านี้ เพราะเธอยังกลาย 'ภารกิจ' ของเพอร์ซีอุส มนุษย์กึ่งเทพผู้โด่งดัง ซึ่งท้ายที่สุดเธอก็ถูกกำจัดด้วยการตัดหัว แถมหัวของเธอยังกลายเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะบนโล่ของเพอร์ซีอุสอีกต่างหาก

เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเมดูซาสะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมการข่มขืนในสังคมชายเป็นใหญ่ ที่ผู้ถูกกระทำถูกมองว่าเป็นฝ่ายผิดไปเสียอย่างนั้น และนี่ก็กลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับ ลูเซียโน่ การ์บาตี (Luciano Garbati) ศิลปินชาวอาร์เจนติน่า-อิตาลี ในการสร้างรูปปั้นเมดูซากับหัวของเพอร์ซีอุส เมื่อปี ค.ศ.2008 เพื่อตอบโต้รูปปั้นเพอร์ซีอุสกับหัวของเมดูซา ผลงานสุดโด่งดังของเชลลินี (Cellini) ในศตวรรษที่ 16

"มันจะเป็นชัยชนะไปได้ยังไง ถ้าคุณกำลังกำจัดคนที่เป็นเหยื่อ?" การ์บาตีตั้งคำถาม

ตอนนี้ รูปปั้นดังกล่าวจะถูกนำไปจัดแสดงที่ฝั่งตรงข้ามกับศาลอาญาในนิวยอร์ก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการพิจารณาคดีล่วงละเมิดทางเพศหลายคดี รวมถึงคดีของฮาร์วีย์ ไวน์สไตน์ (Harvey Weinstein) อดีตโปรดิวเซอร์ในวงการภาพยนตร์สหรัฐฯ ผู้ก่อเหตุข่มขืนและล่วงละเมิดทางเพศผู้หญิงจำนวนมาก โดยคดีนี้สร้างความตระหนักในเรื่องการคุกคามทางเพศให้กับคนทั่วโลก และเป็นแรงผลักดันสำคัญของการเคลื่อนไหว #MeToo

ก่อนหน้านี้ รูปปั้นของการ์บาตีเคยเป็นกระแสในช่วงที่มีการเคลื่อนไหวของ #MeToo เมื่อปี ค.ศ.2018 หลังจากที่เขาโพสต์ภาพรูปปั้นดังกล่าวลงในโซเชียล ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวไปทั่วโลก ทั้งยังสร้างแรงผลักดันให้กับผู้ที่เป็นเหยื่อจำนวนมาก ได้ออกมาเล่าเรื่องราวของตัวเอง

อย่างไรก็ดี รูปปั้น 'เมดูซากับหัวของเพอร์ซีอุส' จะจัดแสดงตั้งแต่สัปดาห์หน้า ไปจนถึงสิ้นเดือนเมษายน ปี ค.ศ.2021 เพื่อเป็นสัญลักษณ์ที่สะท้อนถึงความยุติธรรมในปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศ

# data[].attributes.attachment_link.title
ทวงความยุติธรรมคืนเมดูซา เตรียมนำรูปปั้น 'เมดูซากับหัวของเพอร์ซีอุส' ไปตั้งหน้าศาลในนิวยอร์ก เพื่อย้ำปัญหาการคุกคามทางเพศ

# data[].attributes.attachment_link.description
'เมดูซา' หนึ่งในตำนานกรีกที่โด่งดัง และเชื่อว่าหลายคนคงรู้จักเธอกันดีแล้ว ไม่ว่าจะด้วยรูปลักษณ์อันโดดเด่น หรือรูปปั้น 'เพอร์ซีอุสกับหัวของเมดูซา' สุดโด่งดัง แต่ล่าสุด รูปปั้น ...

# data[].attributes.attachment_caption
ก้าวสำคัญของ #MeToo สรุปคดีล่วงละเมิดทางเพศของ 'ฮาร์วีย์ ไวน์สตีน' จากวันที่ถูกเปิดโปง ถึงโดนจำคุก 23 ปี

# data[].attributes.headline
ก้าวสำคัญของ #MeToo สรุปคดีล่วงละเมิดทางเพศของ ‘ฮาร์วีย์ ไวน์สตีน’ จากวันที่ถูกเปิดโปง ถึงโดนจำคุก 23 ปี

# data[].attributes.subject
ก้าวสำคัญของ #MeToo สรุปคดีล่วงละเมิดทางเพศของ ‘ฮาร์วีย์ ไวน์สตีน’ จากวันที่ถูกเปิดโปง ถึงโดนจำคุก 23 ปี

# data[].attributes.attachment_link.title
ก้าวสำคัญของ #MeToo สรุปคดีล่วงละเมิดทางเพศของ ‘ฮาร์วีย์ ไวน์สตีน’ จากวันที่ถูกเปิดโปง ถึงโดนจำคุก 23 ปี

# data[].attributes.attachment_link.description
หนึ่งในมูฟเมนต์ที่เรียกกระแสในสังคม และได้รับความสนใจไปทั่วโลกก็คือ ‘MeToo’ ที่โด่งดังขึ้นมาจากข่าวของ ‘ฮาร์วีย์ ไวน์สตีน’ ที่มีดารา นักแสดง และคนทั่วไป ออกมาบอกเล่าประสบการณ์ถูกล่วงละเมิดทางเพศ…

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
ก้าวสำคัญของ #MeToo สรุปคดีล่วงละเมิดทางเพศของ ‘ฮาร์วีย์ ไวน์สตีน’ จากวันที่ถูกเปิดโปง ถึงโดนจำคุก 23 ปี

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The stories of ancient Greek and Roman mythology have, over the years, been rediscovered, repurposed, and reinterpreted in more modern contexts. Often times, this has allowed us to garner some sort of fable-like lesson from the stories of the Illiad or Metamorphoses. The story of Medusa continues to provoke renewed perspectives on its symbolism - including through the lens of feminism and psychoanalysis.

From a feminist perspective, Medusa's story seems a cautionary tale of the symbolic decapitation of women and a loss of one's power. In order to unpack the feminist implication of the mythology, let's begin with the narrative of her story. Medusa was one of three daughters - born with extraordinary beauty and stunning hair. She becomes a priestess to her sister Athena and vows to her sister to remain pure. Athena grows jealous, as many men flock to her, only to glance at Medusa instead. Eventually, Medusa attracts the attention of Poseidon, who subsequently rapes her. Although Athena had the power to prevent this, she chooses not to. Athena is one of Poseidon's sworn enemies, and through raping her sister, he is able to take power from her. When Athena discovers that Posidon has raped Medusa, she chooses to blame her rather than him. In order to punish her, Athena curses Medusa by replacing her beautiful hair with a head of venomous snakes and making it so anyone who looks into her eyes will be turned to stone.

At this point, Medusa's head became a desired trophy for many warriors who wanted to brave her fierce monster-like powers. Many warriors are sent to kill her, including Perseus. It is only with help from all of the gods that Perseus is able to not only kill but fully decapitate her. Without the support of the gods, he would have been petrified like every other warrior. Perhaps one of the most fascinating aspects of Medusa's story is that she was pregnant with Poseidon's child when she was killed. From her severed neck, her child Pegasus is born. As we've mentioned, the myth of Medusa can be interpreted in various ways, but I think perhaps the most fascinating analysis is done through a feminist perspective because it unveils just how swift we are to circumvent female rage.

turinboy/Flickr/CC BY 2.0

Despite her origin story being one of purity and renowned beauty, Medusa has come to connote only malevolence and her role as a gorgon, or mythical monster. She is the opposite of what Michael Foucault called, " docile bodies." A concept in which women are expected to conform and submit to the enforced codes and structures of a patriarchal society. During the late 20th century, feminists began to reassess the myth of Medusa. In the 1994 book, Female Rage: Unlocking Its Secrets, Claiming Its Power, the authors claimed that "when they asked women what female rage looked like to them, it was always Medusa...who came to mind...In one interview after another they were told that Medusa is 'the most horrific woman in the world.'" None of the women they interview could remember the details of the myth, and perhaps, had they been able to, they would have had a different perspective. Our image of Medusa is one of pure evil, but in reality, she is raped and impregnated by her rapist. She is then cast out and cursed by her own sister. Only to be stalked and haunted constantly by status-seeking men, and inevitably, murdered by Perseus. Then her " severed head, capable of transfixion even in death, is carted away to help him defeat the villain of his story. " There is a painful recognition in the fact that Medusa's head - the center of her knowledge and power - is taken from her in order to empower a man and to fight his battles for him.

She is the symbol of what female power looks like in the face of threatened male authority

Ancient Greek artists originally portrayed Medusa " as an almost comically hideous figure, with a lolling tongue, full beard, and bulging eyes." This image of Medusa began to shift when " mustache stubble was replaced by smooth cheeks, and fangs concealed by shapely lips," as Classical artists began to feminize her once again. There are numerous images of Medusa in an almost angel-like state, or even once she had been cursed, images where the snakes in her hair function as more of an accessory rather than something fearsome. Through these renditions of her visage, Medusa is painted into a half-human, half-animal monster. She is both feminine and monstrous. While she may be known for her monstrosity, her beauty remains just as dangerous. In ancient Greek society, which was " a male-centered society, the feminization of monsters served to demonize women." Medusa is, in other words, the ultimate femme fatale. She is a woman who " represents a conflicting view of femininity, one that is seemingly alluring but with a threatening or sinister underside." The femme fatale archetype has found permanence in our storytelling, and confirms to us that: to be both beautiful and fearsome - to be a woman who has bodily autonomy and anger - is not at all normative and that those women must be cast aside or have power taken from them.

This is exactly why the story of Medusa continues to captivate us - because she is a character that demands to be reimagined, she pushes back against the story that places Perseus at its center, who claims him to be blameless and heroic. Medusa is so alluring to us, because she is the " image of intoxication, petrifaction, and luring attractiveness." She is seductive to us in her contemporary application and dimensionality. Medusa remains of temporal importance because she is the symbol of what female power looks like in the face of threatened male authority. As Elizabeth Johnston claims in her 2016 Atlantic essay, Medusa may be " the original Nasty Woman." In 2020, it might be easy to chastise the women in the 90s who called Medusa "the most horrific woman," but perhaps we would be better suited to remind ourselves just how recently things have begun to change. After all, we are in a post #MeToo moment, when we can clearly recognize Medusa's myth as a rape narrative - one in which the victim is blamed and cast out by her community for crimes perpetrated against her.

In 1976, Hélène Cixous, a noteworthy French feminist theorist, wrote an essay called " The Laugh of the Medusa," in which she unpacks this myth. She calls women to write and express themselves fully. Throughout the essay she encourages women to come closer in relation to "her sexuality, to her womanly being, giving her access to her native strength." She goes on to say that in doing so she will get "back her goods, her pleasure, her organs, her immense bodily territories." Cixous continues on, saying that for too long women's bodies have been occupied and deemed guilty - "guilty of everything, guilty at every turn: for having desire, for not having any; for being frigid, for being 'too hot'; for not being both at once," perhaps even from being both woman and angry. Cixous emphasizes the importance of the female voice, of women's story, she urges women to urgently learn to speak; because after all "a woman without a body, dumb, blind, can't possibly be a good fighter." Herein, we see Medusa's head, cut from her body, being held up by Perseus, "she is reduced to being the servant of the militant male, his shadow." In what insidious ways are women made to be in a man's shadow? How might women's stories actually be centered around women? Throughout all of her work, Cixous decries phallocentric storytelling and histories - in which men and the psychoanalytic lens of phallic imagery are centered in women's stories.

Of course, one must never mention psychoanalysis and phallic imagery without then mentioning Sigmund Freud, who, during the 20th century, wrote prolifically about the intersection of sexuality and psychology. In 1950 his uncompleted essay, "Medusa's Head," was posthumously published. He poses the idea that " to decapitate = to castrate." Through this framework, Freud posits that the female head is akin to her genitalia - keeping in mind that Medusa did in fact "give birth" to her child from her severed neck. Within this context, it seems as if both the male genitalia and female head are their respective centers of power. Thereby, to castrate a man is to severe his most vital organ; and to decapitate a woman is to take her most vital source of power.

SLAVA GERJ / WITR / SHUTTERSTOCK / ZAK BICKEL / THE ATLANTIC

The incomplete essay becomes far more phallocentric as it continues - explaining how the sight of female genitalia instills fear of castration, how Medusa's snake-like hair is (of course) a phallic symbol, and finally that Medusa's ability to cause onlookers to become stiff, is a representation of an erection and therefore a confirmation of their manhood and of still having a penis - it is in essence, their final confirmation of manhood. From Freud's telling, the entire story takes place through the perspective of the man in the story, reducing Medusa to something sub-human. Medusa's beheading is the ultimate offense because it involves a complete dismemberment, a permanence within the male gaze, and a "double darkness." According to Hélène Cixous' article "The Laugh of Medusa," she claims that,

The mythologically beheaded woman is seen (or at least partially seen) does not see; she is blinded and those who have beheaded her are blinded to her real nature. She is transformed from a seeing subject to merely seen object, a demeaned and faceless body.

Freud's analysis of the Medusa myth is that she was decapitated because she represents castration anxiety through phallic symbolism. According to Freud, it is for this reason that Perseus must decapitate her. Cixous disagrees with this analysis. She argues that decapitation is not a symbol of castration anxiety, but rather a result of it. In other words, symbolic decapitation, "is a symptom of the real dangers that women face in a culture that is anxious about the powers of masculinity." Cixous demonstrates these points by claiming Freud himself is reductive and neglects to address the female experience in the Medusa myth, thereby erasing her experience, or, symbolically decapitating her as well.

In her book Put A Bag Over Her Head: Beheading Mythological Women, Wendy Doniger posits that - if men fear castration of the penis, then women fear decapitation of the head; therefore the penis and the head become the locus of power within the man and woman respectively. Doniger claims that "beheading equals the release or termination of sexuality, male or female." Doniger submits that through the sexualization of the female head, (i.e. the mouth becoming the vagina) the woman, in essence, loses her voice, or rather she is denied of her voice. If the sexualization of the female head causes subjectivity of the woman, then I argue that Freud's analysis (i.e. the hair as a phallic symbol) is also a sexualization of the female head. If women venture to claim control over their heads, then they become a threat to the phallic, male-dominated structure. Because Medusa refuses a fate of silence and subjectivity, Perseus is left with no option but to decapitate Medusa for wielding her power.

The myth of Medusa lies at the nexus of conversations about symbolism, feminity, rage, and the ways women are symbols of generativity, desire, and power. There is an alluring nature to Medusa, as she is both siren and saint - she is the complicated woman we all understand and fear. The phallocentric understanding of Medusa that attempts to claim her as an erotic object denies her of her full power of speech, thought, and importance. Her decapitation is in direct result of male anxiety about maintaining power and control. Google any famous woman's name, perhaps Angela Merkel, Nancy Pelosi, or Hillary Clinton along with the word "Medusa." For centuries " women in power (or fighting for power) have been compared to Medusa, from Marie Antoinette to the suffragettes."It's clear - in our society the sexually and intellectually independent woman is a fearsome sight to behold.

# data[].attributes.attachment_link.description
The stories of ancient Greek and Roman mythology have, over the years, been rediscovered, repurposed, and reinterpreted in more modern contexts. Often times, this has allowed us to garner some sort of fable-like lesson from the stories of the Illiad or Metamorphoses.

# data[].attributes.body
Project presentation about final project.

# data[].attributes.body
https://drive.google.com/file/d/1Ti9zv5pVr9DMz-GzWIVk1GYynP8jwW4a/view?usp=drivesdk

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
อริสนา เจะแม