# data[].attributes.headline
𝘍𝘪𝘳𝘴𝘵 𝘱𝘢𝘳𝘵 :)

# data[].attributes.subject
𝘍𝘪𝘳𝘴𝘵 𝘱𝘢𝘳𝘵 :)

# data[].attributes.body
Uhm...sorry kung di talaga ako nagshare since madami nang nagsabi ng mga concerns ko and all. Ano lang, nakakadisappoint lang nung makita ko yung card ko kasi nung makita na Oral comms lang yung mababa ko which is 81, sana nakapasok ako sa honors kaso wala eh. Feeling ko n talaga na yun yung pin aka manbaba ko pero wala naman akong magagawa.  Sa totoo lang, as an average student, gusto at pangarap ko rin magkaroon ng honors, pero alam kong madami akong kahinaan. Kaya this year I really thought na kaya kong makakuha ng honors since kala ko pachill chill lang and madali lang mga gagawin, yun pala, hala, parang college na talaga. To be honest medyo nanghina na rin loob ko at nawalan ng gana sa sobrang daming pinapaggawa. Natatakot na tuloy ako kung anong mangyayari sa college life ko pero, okay naman siguro since itatake ko namna yung gusto kong course. But back to I was saying, yun lang nakaka stress and tire lang. I think halos lahat naman tayo ganun yung nararamdaman, kahit mga teachers natin.

# data[].attributes.headline
𝘚𝘦𝘤𝘰𝘯𝘥 𝘱𝘢𝘳𝘵 :P

# data[].attributes.subject
𝘚𝘦𝘤𝘰𝘯𝘥 𝘱𝘢𝘳𝘵 :P

# data[].attributes.body
Anyways going back, nakakalungkot lang na tinatry mo rin talaga yung best mo na makaangat sa buhay, char, sa school pero meron talagang isang subject na hihila sayo pababa kasi yun yung kahinaan mo o sadyang ayaw lang talaga magbigay ng mataas na grade. Yung feeling na halos magkanda puyat puyat ka na at umabot ka na ng uymaga para lang mag arawl sa subject na yun TAPOS MABABA KA PARIN. As a student masakit yun ah. Oo, aaminin  tamad ako, at tinatamad ako gumawa  (which is feeling ko normal naman lahat satin yon) pero doesn't mean na hindi ako nagtatry. Madalas, or halos araw araw na nga ako kubng pag sabihan ng parents ko ng "Ano ba yan puyat ka ng puyat bata ka!" Minsan nga sawa na sila manermon at hinahayaan nalang ako. Pero like, wala naman akong magawa, sineset aside ko na nga yung mga bagay na gusto kong gawin like my artworks (which is mind you, kakailanganin kong matutunan sa college para di rin naman ako mahuli, kasi like being an animator is hard and all that) Hindi ko rin namang gustong mag reklamo kasi ginagawa lang rin ng mga teachers yung job nila. Kung magrereklamo rin naman ako ng mag rereklamo baka magalit pa sakin mga magulang ko at sasabihin na "Nung unang panahon nga yung mga magulang pag di nagaaral yung anak pinapalo." o kaya naman "Nung unang panahon pag di nakasagot istudyante pinapatayo ng teacher." Stuff liike that.

# data[].attributes.headline
𝘛𝘩𝘪𝘳𝘥 𝘱𝘢𝘳𝘵 :')

# data[].attributes.subject
𝘛𝘩𝘪𝘳𝘥 𝘱𝘢𝘳𝘵 :')

# data[].attributes.body
Going back, kung face-to-face rin naman tayo, baka deds na ako ngayon. Kasi kung isipin niyo pag umaga kailangan kong gumising ng sobrang aga kasi babiyahe kami ng isa't kalahating oras para makadating sa school + traffic pa, ganun din pag uwi, tapos gagawa ng school works, ay wala na finish na. Un lang nama mga hinanakit ko sa buhay.
Sorry kung mahaba AHAHAHAHA

# data[].attributes.body
Give ourselves time to rest. Hindi naman natin kailangan pilitin yung mga sarili natin na iaccomplish lahat nang sabay sabay. Sabi nga nila, "it's okay not to be okay".

# data[].attributes.body
oh ayan na dipa tapos bagong assignment nag post nanaman siya

# data[].attributes.body
tandaan nakatingin ang diyos maam and sir ✨

# data[].attributes.body
1. Learn to manage your time. List what you have to do today. Kung kalangan gumawa ng to do list para ma monito ang mga gagawin today, GOES!!
2. Kapag may binigay at kaya ng gawin, gawin na agad.
3. To sum it all up, DO NOT PROCRASTINATE!!

yung lang. Feeling ko alam naman narting lahat yun di lang natin magawa :')