# data[].attributes.headline
ศิรภัสศร ศรีศรี 25

# data[].attributes.subject
ศิรภัสศร ศรีศรี 25

# data[].attributes.body
วิกฤตการณ์เบอร์ลิน ปี ค.ศ. 1961 และวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา ปี ค.ศ. 1962 ภายหลังจากวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา ระยะใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นซึ่งเห็นได้จากความแตกแยกระหว่างจีน-โซเวียตที่มีความสัมพันธ์อันซับซ้อนในวงการคอมมิวนิสต์ ในขณะที่พันมิตรของสหรัฐ โดยเฉพาะฝรั่งเศส ได้แสดงให้เห็นถึงการมีอิสระในปฏิบัติการมากขึ้น สหภาพโซเวียตได้เข้ารุกราน เชโกสโลวาเกียและบดขยี้ ปรากสปริง โครงการของการได้รับเอกราช ปี ค.ศ. 1968 ในขณะที่สงครามเวียดนาม (ค.ศ. 1955-75) ได้จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของสาธารณรัฐเวียดนามใต้ที่มีสหรัฐคอยหนุนหลัง ทำให้มีการปรับเปลี่ยนแผนการมากขึ้น นอกเหนือจากนี้ สหรัฐยังประสบกับความวุ่นวายภายในจากขบวนการเพื่อสิทธิพลเมืองและฝ่ายต่อต้านสงคราม

# data[].attributes.headline
นางสาว มัตทนาวดี เพชรยอดศรี ม.4/8 เลขที่ 1

# data[].attributes.subject
นางสาว มัตทนาวดี เพชรยอดศรี ม.4/8 เลขที่ 1

# data[].attributes.body
*กรณีปัญหาในเรื่องประเทศเยอรมนี*
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ในยุโรปสิ้นลง เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 ทำให้เยอรมนีถูกแบ่งออกเป็น 4 ส่วน  ใน 3 ส่วนอยู่ภายใต้การดูแลของสหรัฐอเมริกา อังกฤษ ฝรั่งเศส และอีก 1 ส่วน อยู่ภายใต้การดูแลของสหภาพโซเวียต

ในช่วง ค.ศ.1948-1949 เกิดความขัดแย้งในปัญหาเกิดยึดครองเยอรมนี เนื่องสหภาพโซเวียตไม่พอใจแผนฟื้นฟูเศรษฐกิจ และปฏิรูปเงินตราของเยอรมนี จนนำไปสู่การแบ่งเยอรมนีออกเป็น 2 ประเทศ

สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีหรือเยอรมนีตะวันตกและสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี หรือเยอรมนีตะวันออก  ใน ปี ค.ศ. 1961 สหภาพโซเวียตได้สร้างกำแพงเบอร์ลิน

# data[].attributes.headline
สงครามพร่ากำลัง (อาหรับ–อิสราเอล)ค.ศ. 1967–1970 น.ส.กัลย์สุดา ศรีหะวงศ์ เลขที่2

# data[].attributes.subject
สงครามพร่ากำลัง (อาหรับ–อิสราเอล)ค.ศ. 1967–1970 น.ส.กัลย์สุดา ศรีหะวงศ์ เลขที่2

# data[].attributes.body
การต่อสู้ระหว่างอิสราเอลกับอียิปต์ จอร์แดน องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ และพันธมิตรระหว่าง ค.ศ. 1967–1970
หลังจากที่ 1967 สงครามหกวันไม่มีความพยายามทางการทูตอย่างรุนแรงพยายามที่จะแก้ไขปัญหาที่เป็นหัวใจของความขัดแย้งอาหรับอิสราเอล ในเดือนกันยายนปี 1967 รัฐอาหรับไดมีนโยบายปิดกั้นสันติภาพ, การรับรู้หรือการเจรจากับอิสราเอล".ประธานาธิบดีอียิปต์ญะมาล อับดุนนาศิร เชื่อว่ามีเพียงวิธีเดียวที่สามารถทำให้กองกำลังอิสราเอลออกจากคาบสมุทรไซนายได้คือการใช้กำลัง.
การโจมตีช่วงแรกเป็นการใช้ปืนใหญ่ยิงข้ามชายแดน และรุกรานขนาดเล็ก แต่ปี 1969 กองทัพอียิปต์ตัดสินใจจะเข้าโจมตีขนานใหญ่ตามแนวคลองสุเอซตามด้วยการโจมตีทางอากาศอย่างกว้างขวางในวันที่ 8 มีนาคม 1969โดยมีสนับสนุนสหภาพโซเวียต ซึ่งได้เข้ามาสนับสนุนอย่างเต็มกำลังในปฏิบัติการป้องกันน่านฟ้าอียิปต์ Rimon 20 ผลทำให้นายพลอากาศNikolai Yurchenko ผู้นำกองโซเวียตกำลังในอียิปต์เสียชีวิต

การสู้รบดำเนินต่อไปจนถึงสิงหาคม 1970 และจบลงด้วยการรบชายแดนที่เหลือเช่นเดียวกับเมื่อเริ่มสงครามโดยไม่มีการเจรจาสันติภาพอย่างจริงจัง

# data[].attributes.headline
 อิรักบุกยึดคูเวต และสหรัฐอเมริกากับมหาอำนาจตะวันตกร่วมกันต่อต้านยุคหลังสงครามเย็น (The post-Cold War era) ได้เริ่มต้นขึ้นในขณะที่สหภาพโซเวียต ( Soviet Union ) ก็กำลังเริ่มจะแตกแยกออกเป็นสาธารณรัฐต่างๆ ในปี ค . ศ . 1990 อิรักมีความเชื่อว่าการสิ้นสุดของสงครามเย็นครั้งนี้ได้ก่อให้เกิดสุญญากาศทางการเมืองขึ้นในภูมิภาค จึงได้ฉกฉวยโอกาสนี้ยกทัพเข้าไปในคูเวตประเทศเพื่อนบ้านโดยมีวัตถุประสงค์สำคัญคือเพื่อควบคุมแหล่งน้ำมันของตะวันออกกลางการดำเนินนโยบายเปลี่ยนแปลงสถานภาพเดิม (status quo) ของอิรักในครังนี้ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกแก่บรรดาชาติมหาอำนาจตะวันตก (Western powers) ซึ่งมีความเห็นว่าการกระทำของอิรักจะเป็นตัวอย่างแก่ประเทศอื่นๆที่อาจจะนำไปปฏิบัติในยุคหลังสงครามเย็นได้ หากปล่อยให้อิรักกระทำโดยไม่มีการลงโทษ นอกจากนั้นแล้วการกระทำของอิรักก็ยังถูกมองจากชาติมหาอำนาจตะวันตกว่าเป็นภัยคุกคามต่อการขนส่งน้ำมันไปหล่อเลี้ยงเศรษฐกิจของโลกโดยตรงด้วยด้วยเหตุนี้สหรัฐอเมริกาจึงทำตัวเป็นหัวหอกในการระดมชาติมหาอำนาจตะวันตกทั้งหลายเข้าร่วมเป็นพันธมิตรทำการต่อต้านการเข้ายึดครองคูเวตของอิรักโดยที่ชาติมหาอำนาจตะวันตกเหล่านี้ต่างมีสมานฉันท์ร่วมกันอย่างเต็มที่โดยแทบไม่มีชาติใดต่อต้านนโยบายนี้เลยเมื่อสหรัฐอเมริกาได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรชาติมหาอำนาจตะวันตกเหล่านี้ผ่านทางองค์การสหประชาติ (United Nations) แล้ว ก็จึงดำเนินการใช้มาตรการคว่ำบาตร (sanctions) ต่างๆต่ออิรักครั้นมาตรการคว่ำบาตรต่ออิรักนี้ไม่เป็นผลและอิรักไม่ยอมถอนกำลังทหารออกจากคูเวตตามเส้นตายของสหประชาชาติ สหรัฐอเมริกาและพันธมิตรก็จึงใช้แสนยานุภาพอันเกรียงไกรที่หนุนโดยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ายิ่งเข้าบดขยี้กองทัพของอิรักและขับไล่ออกจากคูเวตได้สำเร็จอย่างง่ายดาย สงครามครั้งนี้เรียกว่าสงครามอ่าว (Gulf War) ได้สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่ชาวโลกเพราะเกรงกลัวว่าจะลุกลามเป็นสงครามโลกครั้งที่ ๓กองทัพของฝ่ายพันธมิตรมิได้เข้ายึดครองอิรักหรือล้มล้างรัฐบาลอิรักแต่อย่างใด ส่วนค่าใช้จ่ายในการสงครามคราวนี้มหาอำนาจพันธมิตรก็ได้ช่วยกันแบกรับภาระ โดยอังกฤษและฝรั่งเศสส่งทหารเข้าสมทบในกองกำลังของฝ่ายพันธมิตร ในขณะที่ญี่ปุ่นและเยอรมนีให้ความช่วยเหลือทางด้านการเงิน    นาย ธนากรณ์ วงศาทิพย์ ม.4/7 เลขที่42

# data[].attributes.subject
 อิรักบุกยึดคูเวต และสหรัฐอเมริกากับมหาอำนาจตะวันตกร่วมกันต่อต้านยุคหลังสงครามเย็น (The post-Cold War era) ได้เริ่มต้นขึ้นในขณะที่สหภาพโซเวียต ( Soviet Union ) ก็กำลังเริ่มจะแตกแยกออกเป็นสาธารณรัฐต่างๆ ในปี ค . ศ . 1990 อิรักมีความเชื่อว่าการสิ้นสุดของสงครามเย็นครั้งนี้ได้ก่อให้เกิดสุญญากาศทางการเมืองขึ้นในภูมิภาค จึงได้ฉกฉวยโอกาสนี้ยกทัพเข้าไปในคูเวตประเทศเพื่อนบ้านโดยมีวัตถุประสงค์สำคัญคือเพื่อควบคุมแหล่งน้ำมันของตะวันออกกลางการดำเนินนโยบายเปลี่ยนแปลงสถานภาพเดิม (status quo) ของอิรักในครังนี้ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกแก่บรรดาชาติมหาอำนาจตะวันตก (Western powers) ซึ่งมีความเห็นว่าการกระทำของอิรักจะเป็นตัวอย่างแก่ประเทศอื่นๆที่อาจจะนำไปปฏิบัติในยุคหลังสงครามเย็นได้ หากปล่อยให้อิรักกระทำโดยไม่มีการลงโทษ นอกจากนั้นแล้วการกระทำของอิรักก็ยังถูกมองจากชาติมหาอำนาจตะวันตกว่าเป็นภัยคุกคามต่อการขนส่งน้ำมันไปหล่อเลี้ยงเศรษฐกิจของโลกโดยตรงด้วยด้วยเหตุนี้สหรัฐอเมริกาจึงทำตัวเป็นหัวหอกในการระดมชาติมหาอำนาจตะวันตกทั้งหลายเข้าร่วมเป็นพันธมิตรทำการต่อต้านการเข้ายึดครองคูเวตของอิรักโดยที่ชาติมหาอำนาจตะวันตกเหล่านี้ต่างมีสมานฉันท์ร่วมกันอย่างเต็มที่โดยแทบไม่มีชาติใดต่อต้านนโยบายนี้เลยเมื่อสหรัฐอเมริกาได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรชาติมหาอำนาจตะวันตกเหล่านี้ผ่านทางองค์การสหประชาติ (United Nations) แล้ว ก็จึงดำเนินการใช้มาตรการคว่ำบาตร (sanctions) ต่างๆต่ออิรักครั้นมาตรการคว่ำบาตรต่ออิรักนี้ไม่เป็นผลและอิรักไม่ยอมถอนกำลังทหารออกจากคูเวตตามเส้นตายของสหประชาชาติ สหรัฐอเมริกาและพันธมิตรก็จึงใช้แสนยานุภาพอันเกรียงไกรที่หนุนโดยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ายิ่งเข้าบดขยี้กองทัพของอิรักและขับไล่ออกจากคูเวตได้สำเร็จอย่างง่ายดาย สงครามครั้งนี้เรียกว่าสงครามอ่าว (Gulf War) ได้สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่ชาวโลกเพราะเกรงกลัวว่าจะลุกลามเป็นสงครามโลกครั้งที่ ๓กองทัพของฝ่ายพันธมิตรมิได้เข้ายึดครองอิรักหรือล้มล้างรัฐบาลอิรักแต่อย่างใด ส่วนค่าใช้จ่ายในการสงครามคราวนี้มหาอำนาจพันธมิตรก็ได้ช่วยกันแบกรับภาระ โดยอังกฤษและฝรั่งเศสส่งทหารเข้าสมทบในกองกำลังของฝ่ายพันธมิตร ในขณะที่ญี่ปุ่นและเยอรมนีให้ความช่วยเหลือทางด้านการเงิน    นาย ธนากรณ์ วงศาทิพย์ ม.4/7 เลขที่42

# data[].attributes.headline
นายไฟซ้อล ยูโซะ

# data[].attributes.subject
นายไฟซ้อล ยูโซะ

# data[].attributes.body
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลงเมื่อ ค.ศ. 1945 สหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นประเทศที่เสียหายน้อยมากในสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นประเทศที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและเศรษฐกิจได้กลายเป็นผู้นำโลกเสรี ส่วนสหภาพโซเวียตซึ่งเปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบสังคมนิยมเมื่อ ค.ศ. 1918 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ได้เป็นผู้นำกลุ่มประเทศยุโรปตะวันออกและพยายามที่จะเป็นผู้นำการปฏิวัติโลกตามแนวความคิดของลัทธิคอมมิวนิสต์ จึงเป็นการเผชิญหน้าของสองกลุ่มอำนาจที่มีอุดมการณ์ทางการเมืองแตกต่างกัน เรียกว่า ประเทศ อภิมหาอำนาจ โดยมีสหรัฐอเมริกาเป็นผู้นำกลุ่มโลกเสรีและสหภาพโซเวียตเป็นผู้นำกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์ ซึ่งต่างแข่งขันกันขยายอำนาจจนทำให้เกิดสงครามเย็น (Cold War)

ที่มา : http://www.thaigoodview.com/node/50869

สงครามเย็น หมายถึง สภาพความขัดแย้งในอุดมการณ์ทางการเมืองระหว่างมหาอำนาจของโลก 2 ชาติ คือสหรัฐอเมริกากับสหภาพโซเวียตซึ่งเกิดขึ้นภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และสิ้นสุดภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต เมื่อค.ศ.1991 รวมเวลา 45 ปี

เนื่องจากการต่อสู้ทางแนวคิดระหว่างสองค่ายเป็นการต่อสู้ระดับโลก และมีประเทศต่างๆ เข้าร่วมเกือบทั่วโลก ทั้งสองฝ่ายต่างโฆษณาชวนเชื่อและโจมตีซึ่งกันและกันทางสื่อมวลชน มีการแข่งขันทางด้านการเมืองและเศรษฐกิจเพื่อขยายอิทธิพลของตนในภูมิภาคต่างๆของโลก โดยไม่มีการใช้กำลังทหารและอาวุธ จึงเรียกการต่อสู้กันทางด้านแนวความคิดนี้ว่าสงครามเย็น แต่ในช่วงเวลาที่ถือกันว่าเป็นช่วงแห่งสงครามเย็นนั้น ก็มีสงครามที่ใช้อาวุธเข้าห้ำหั่นกันอยู่หลายกรณี เพียงแต่ความขัดแย้งและสงครามเหล่านั้นเป็นสงครามที่จำกัดอยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งเท่านั้น

# data[].attributes.headline
นางสาว อรวิมล สิงห์โสม 4/8 เลขที่19 

# data[].attributes.subject
นางสาว อรวิมล สิงห์โสม 4/8 เลขที่19 

# data[].attributes.body
ยุโรปในส่วนตะวันออก สหภาพโซเวียตได้เข้าไปมีบทบาททั้งในด้านการเมือง การปกครอง ทำให้เกิดความขัดแย้งกับชาติตะวันตกที่นำโดยสหรัฐอเมริกา

# data[].attributes.headline
นิอัสฮา เลาะนะ 4/8 เลขที่22

# data[].attributes.subject
นิอัสฮา เลาะนะ 4/8 เลขที่22

# data[].attributes.body
เป็นช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดทางด้านภูมิศาสตร์ระหว่างสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาและประเทศพันธมิตรจากทั้งกลุ่มตะวันออกและกลุ่มตะวันตก ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง นักประวัติศาสตร์ยังไม่ตกลงกันทั้งหมดว่าสงครามเย็นคือช่วงใดกันแน่ แต่ช่วงเวลาโดยทั่วไปดังกล่าวจะนับตั้งแต่การประกาศลัทธิทรูแมน ปี ค.ศ. 1947 จนกระทั่งการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1991 ด้วยลัทธิอำนาจทำลายล้างซึ่งกันและกัน
ไม่เห็นด้วยที่จะให้มีการโจมตีล่วงหน้าโดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง นอกเหนือจากการพัฒนาคลังเก็บอาวุธนิวเคลียร์และการใช้งานทางทหารตามแบบแผน การต่อสู้เพื่อครอบงำได้ถูกแสดงออกโดยวิธีทางอ้อม เช่น สงครามทางจิตวิทยา การทัพโฆษณาชวนเชื่อ การจารกรรม การคว่ำบาตรระยะไกล การแข่งขันชิงดีชิงเด่นกันในงานกีฬาและการแข่งขันทางเทคโนโลยี เช่น การแข่งขันอวกาศ

# data[].attributes.headline
นาย ณัฐนันท์ หลงรักษณาวงศ์ ม.4/8 เลขที่10       ของสงครามเย็นแห่งศตวรรษที่ 21 ได้เขม็งเกลียวมากขึ้นไปทุกขณะ จากการเผชิญหน้าระหว่าง “สหรัฐอเมริกา” ทุนนิยมตะวันตกสายประชาธิปไตย กับ “สาธารณรัฐประชาชนจีน” ทุนนิยมตะวันออกสายคอมมิวนิสต์ หลัง “โจ ไบเดน” ประธานาธิบดีสหรัฐฯ หวังกำหนดทิศทางโลกครั้งใหม่ ประกาศเดินสายต่างประเทศเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งในเดือน ม.ค.ที่ผ่านมา

# data[].attributes.subject
นาย ณัฐนันท์ หลงรักษณาวงศ์ ม.4/8 เลขที่10       ของสงครามเย็นแห่งศตวรรษที่ 21 ได้เขม็งเกลียวมากขึ้นไปทุกขณะ จากการเผชิญหน้าระหว่าง “สหรัฐอเมริกา” ทุนนิยมตะวันตกสายประชาธิปไตย กับ “สาธารณรัฐประชาชนจีน” ทุนนิยมตะวันออกสายคอมมิวนิสต์ หลัง “โจ ไบเดน” ประธานาธิบดีสหรัฐฯ หวังกำหนดทิศทางโลกครั้งใหม่ ประกาศเดินสายต่างประเทศเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งในเดือน ม.ค.ที่ผ่านมา

# data[].attributes.headline
3.การจัดตั้งองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือนายธีร์จุฑา ชูกลิ่นม.4/8เลขที่12

# data[].attributes.subject
3.การจัดตั้งองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือนายธีร์จุฑา ชูกลิ่นม.4/8เลขที่12

# data[].attributes.body
วัตถุประสงค์เพื่อรักษาความมั่นคงร่วมกันของประเทศสมาชิก

ชาวเยอรมันร่วมกันทำลายกำแพงเบอร์ลินหลังยุติสงครามเย็นใน ค.ศ. 1983

# data[].attributes.headline
นายปิยะพัทธ์ อ่อนจันทร์อม ม.4/8 เลขที่13 เหตุการณ์สงครามเย็นถูกต่อสู้[เวลาสงครามเย็น: เหตุการณ์สำคัญตั้งแต่ ค.ศ.1945-1991]

# data[].attributes.subject
นายปิยะพัทธ์ อ่อนจันทร์อม ม.4/8 เลขที่13 เหตุการณ์สงครามเย็นถูกต่อสู้[เวลาสงครามเย็น: เหตุการณ์สำคัญตั้งแต่ ค.ศ.1945-1991]

# data[].attributes.body
ต่อสู้' ในผลพวงของสงครามโลกครั้งที่สองจากการล่มสลายของพันธมิตรสงครามระหว่างแองโกลอเมริกันนำพันธมิตรและสหภาพโซเวียตล่มสลายของสหภาพโซเวียตเองกับวันที่พบมากที่สุดสำหรับเหล่านี้ระบุว่าเป็น 1945 ถึงปี 1991 แน่นอนเช่นเดียวกับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เมล็ดพันธุ์ที่เกิดจากสงครามได้เติบโตขึ้นก่อนหน้านี้มากและเส้นเวลานี้เริ่มต้นด้วยการสร้างประเทศโซเวียตแห่งแรกของโลกในปีพ. ศ. 2460

# data[].attributes.headline
นาย นักรบราชเเก้ว เลขที่ 43 4/8การผ่อนคลายครั้งสองและสิ้นสุดสงครามเย็น (ค.ศ. 1985-1991)

# data[].attributes.subject
นาย นักรบราชเเก้ว เลขที่ 43 4/8การผ่อนคลายครั้งสองและสิ้นสุดสงครามเย็น (ค.ศ. 1985-1991)

# data[].attributes.body
ป็นช่วงปลายสงครามเย็น สหภาพโซเวียตกำลังประสบภาวะเศรษฐกิจซบเซาอยู่แล้ว ในกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ผู้นำโซเวียตคนใหม่ มีฮาอิล กอร์บาชอฟ ริเริ่มการปฏิรูปเปิดเสรีเปเรสตรอยคา (ค.ศ. 1987) และกลัสนอสต์ (ประมาณ ค.ศ. 1985) ยุติการเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องในสงครามโซเวียตในอัฟกานิสถาน และการสนธิสัญญาควบคุมขีปนาวุธ INF

การกดดันเรียกร้องเอกราชของชาติยิ่งเติบโตขึ้นในยุโรปตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศโปแลนด์ ฝ่ายกอร์บาชอฟไม่ยอมใช้ทหารโซเวียตเพื่อค้ำจุดระบอบสนธิสัญญาวอร์ซอที่ไม่มั่นคงดังที่เคยเป็นในอดีต ผลลงเอยด้วยใน ค.ศ. 1989 เกิดคลื่นปฏิวัติซึ่งโค่นระบอบคอมมิวนิสต์ทั้งหมดในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก

พรรคคอมมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตเองเสียการควบคุมและถูกห้ามหลังความพยายามรัฐประหารอันไร้ผลในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1991 แล้วนำไปสู่การยุบสหภาพโซเวียตอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1991 และการล่มสลายของระบอบคอมมิวนิสต์ในประเทศอื่นอย่างประเทศมองโกเลีย กัมพูชาและเยเมนใต้ สหรัฐเหลือเป็นประเทศอภิมหาอำนาจของโลกแต่ผู้เดียว

# data[].attributes.body
สงครามยม-คิปปูร์ ปี ค.ศ.1973

สงครามยม-คิปปูร์ (Yom Kippur) เป็นความขัดแย้งระหว่างรัฐอาหรับซึ่งนำโดยอียิปต์และซีเรียกับอิสราเอล กองกำลังของรัฐอาหรับได้โจมตีอิสราเอลอย่างที่ไม่ทันได้ตั้งตัว กองกำลังของรัฐอาหรับมีความได้เปรียบมากในช่วงแรก สามารถข้ามแนวหยุดยิงและรุกล้ำเข้าไปในคาบสมุทรซีไนและที่ราบสูงโกลันได้ แต่สุดท้ายก็ถูกอิสราเอลตีโต้กลับมาจนกองทัพซีเรียต้องถอยร่นไปหลังแนวหยุดยิง ในสงครามครั้งนี้ ทั้งฝ่ายอเมริกาที่สนับสนุนอิสราเอล และโซเวียตซึ่งอยู่ข้างรัฐอาหรับต่างก็สนับสนุนพันธมิตรของตนทั้งด้านทรัพยากร เสบียง และยุทโธปกรณ์อย่างเต็มที่ จนความขัดแย้งที่เกิดขึ้นนี้แทบจะกลายเป็นการประจัญหน้ากันระหว่างสองมหาอำนาจในยุคนั้นเลยทีเดียว

เพื่อเป็นการตอบโต้สหรัฐฯ ที่เป็นผู้สนับสนุนสำคัญของอิสราเอล กลุ่มประเทศอาหรับผู้ส่งออกน้ำมัน (Organization of Arab Petroleum Exporting Countries : OAPEC) จึงมีมติคว่ำบาตร ยุติการซื้อขายน้ำมันดิบกับสหรัฐอเมริกาและชาติอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น แคนาดา ญี่ปุ่น เนเธอร์แลนด์ และ สหราชอาณาจักร รวมทั้งลดปริมาณการผลิตน้ำมันดิบลง เป็นผลให้ราคาน้ำมันสูงขึ้นถึง 4 เท่า จาก 3 ดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อบาร์เรล เป็น 12 ดอลลาร์สหรัฐฯ หรือ 70 ดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อบาร์เรลเมื่อเทียบกับค่าเงินปัจจุบัน มติคว่ำบาตรดังกล่าวยังมีวัตถุประสงค์เพื่อกดดันให้สหรัฐอเมริกาดำเนินนโยบายอย่าง 'เกรงใจ' ชาติอาหรับบ้าง ทว่าการตอบโต้ของชาติอาหรับด้วยการใช้น้ำมันดิบเป็นอาวุธในครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้สหรัฐฯ และชาติอื่นๆ ที่ตกเป็นเป้าโจมตีเปลี่ยนใจแต่อย่างใด

วิกฤตน้ำมันดังกล่าว ส่งผลให้สหรัฐอเมริกาประสบปัญหาการขาดแคลนน้ำมันครั้งใหญ่ ปั้มน้ำมัน1 ใน 5 แห่งทั่วประเทศไม่มีน้ำมันบริการลูกค้า ผู้ขับขี่รถยนต์ที่เลขทะเบียนลงท้ายด้วยเลขคู่ต้องเติมน้ำมันในวันเลขคู่เท่านั้น ส่วนที่เหลือเติมน้ำมันได้ในวันเลขคี่ ขณะที่เศรษฐกิจของสหภาพโซเวียต
กลับโตวันโตคืนด้วยแผนปฏิรูปเศรษฐกิจของโคซีกิน (Kosygin) ดาวเทียมดวงแรกที่ถูกสร้างโดยน้ำมือมนุษย์ถูกส่งไปยังอวกาศ เทคโนโลยีทางการทหารกำลังพุ่งทะยานแซงหน้าสหรัฐฯ สหภาพโซเวียต ณ เวลานั้น จึงถือเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวสำหรับโลกเสรี

# data[].attributes.headline
สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน เป็นส่วนหนึ่งของสงครามเย็น เกิดขึ้นเป็นเวลาเก้าปีตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 (นางสาว ภัคนันท์ โอสถ 4/7 เลขที่27)

# data[].attributes.subject
สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน เป็นส่วนหนึ่งของสงครามเย็น เกิดขึ้นเป็นเวลาเก้าปีตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 (นางสาว ภัคนันท์ โอสถ 4/7 เลขที่27)

# data[].attributes.body
สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน เป็นส่วนหนึ่งของสงครามเย็น เกิดขึ้นเป็นเวลาเก้าปีตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 โดยเป็นการรบรากันระหว่างกองทัพอัฟกานิสถานที่มีโซเวียตเป็นหัวหน้า กับมุจญาฮิดีน (Mujahideen) ซึ่งเป็นกลุ่มขบถหลายชนชาติและมีพันธมิตรใหญ่สองราย คือ เปศวาร์เจ็ด (Peshawar Seven) กับเตหะรานแปด (Tehran Eight) ขบถเปศวาร์เจ็ดนั้นได้รับการฝึกฝนทางทหารจากประเทศเพื่อนบ้าน คือ ปากีสถาน และสาธารณรัฐประชาชนจีน[9] ทั้งได้รับอาวุธยุทธภัณฑ์พร้อมเงินหลายพันล้านดอลลาร์จากสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ซาอุดีอาระเบีย และอีกหลายประเทศ
ส่วนกลุ่มชีอะฮ์ (Shia) จากฝ่ายเตหะรานแปดนั้นได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน

ส่วนกลุ่มชีอะฮ์ (Shia) จากฝ่ายเตหะรานแปดนั้นได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน

ส่วนกลุ่มชีอะฮ์ (Shia) จากฝ่ายเตหะรานแปดนั้นได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน

ส่วนกลุ่มชีอะฮ์ (Shia) จากฝ่ายเตหะรานแปดนั้นได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน

ส่วนกลุ่มชีอะฮ์ (Shia) จากฝ่ายเตหะรานแปดนั้นได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน

# data[].attributes.headline
กำแพงเบอร์ลิน  เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) และปิดกั้นพรมแดนนี้เป็นระยะเวลา 28 ปี ก่อนถูกทลายในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532(นางสาวอิฟมีอินฮาน แวบือซา เลขที่43 ม.4/7)

# data[].attributes.subject
กำแพงเบอร์ลิน  เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) และปิดกั้นพรมแดนนี้เป็นระยะเวลา 28 ปี ก่อนถูกทลายในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532(นางสาวอิฟมีอินฮาน แวบือซา เลขที่43 ม.4/7)

# data[].attributes.body
ในเยอรมนีตะวันออก กำแพงเบอร์ลิน คือ แนวเขตแดนที่มั่นคง และสัญลักษณ์ของการต่อต้านทุนนิยม มันถูกเรียกอย่างเป็นทางการว่า "แนวป้องกันการต่อต้านฟาสซิตส์" แต่สำหรับโลกเสรีแล้ว มันคือ สัญลักษณ์ของความขัดแย้งระหว่างระบบทุนนิยมของยุโรปตะวันตก ภายใต้การนำของสหรัฐอเมริกา กับระบบคอมมิวนิสต์ของยุโรปตะวันออก ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต หรือที่เรียกกันว่า สงครามเย็น นั่นเอง กำแพงเบอร์ลิน ทำให้กรุงเบอร์ลินฝั่งตะวันตก กลายเป็นเสมือน หน้าต่างสู่เสรีภาพ
นับตั้งแต่การสร้างกำแพงเบอร์ลิน การข้ามผ่านแดนจากเยอรมนีตะวันออก ไปยังเยอรมนีตะวันตก กลายเป็นเรื่องผิดกฎหมาย หากมีการฝ่าฝืนและถูกพบเห็น มีโทษสถานเดียว คือ การยิงทิ้ง ณ บริเวณกำแพงนั่นเอง ตลอดระยะเวลา 28 ปี คาดว่ามีผู้เสียชีวิตที่กำแพงเบอร์ลินขณะหลบหนีระหว่าง 137 ถึง 206 คน

# data[].attributes.attachment_caption
ภาพถ่ายกำแพงเบอร์ลินจากฝั่งตะวันตก (ฝั่งของประเทศเยอรมนีตะวันตก) กำแพงถูกสร้างใน ค.ศ. 1961 เพื่อป้องกันมิให้ชาวเยอรมันตะวันออกหนีและหยุดการหลั่งไหลของแรงงานซึ่งเป็นภัยพิบัติทางเศรษฐกิจ

# data[].attributes.headline
นางสาวสิริกัลญา จุลดำเนิน เลขที่21

# data[].attributes.subject
นางสาวสิริกัลญา จุลดำเนิน เลขที่21

# data[].attributes.body
(กำแพงเบอร์ลินเป็นสัญลักษณ์ของสงครามเย็นและการทลายกำแพงใน ค.ศ. 1989 เป็นสัญลักษณ์ว่าสงครามเย็นใกล้ยุติ)

กำแพงเบอร์ลินเป็นสัญลักษณ์ของสงครามเย็นและการทลายกำแพงใน ค.ศ. 1989 เป็นสัญลักษณ์ว่าสงครามเย็นใกล้ยุติ.
สงครามเย็น เป็นช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดทางด้านภูมิศาสตร์ระหว่างสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาและประเทศพันธมิตรจากทั้งกลุ่มตะวันออกและกลุ่มตะวันตก ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง นักประวัติศาสตร์ยังไม่ตกลงกันทั้งหมดว่าสงครามเย็นคือช่วงใดกันแน่ แต่ช่วงเวลาโดยทั่วไปดังกล่าวจะนับตั้งแต่การประกาศลัทธิทรูแมน ปี ค.ศ. 1947 จนกระทั่งการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1991 ด้วยลัทธิอำนาจทำลายล้างซึ่งกันและกัน (mutually assured destruction, MAD) ไม่เห็นด้วยที่จะให้มีการโจมตีล่วงหน้าโดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง นอกเหนือจากการพัฒนาคลังเก็บอาวุธนิวเคลียร์และการใช้งานทางทหารตามแบบแผน การต่อสู้เพื่อครอบงำได้ถูกแสดงออกโดยวิธีทางอ้อม เช่น สงครามทางจิตวิทยา การทัพโฆษณาชวนเชื่อ การจารกรรม การคว่ำบาตรระยะไกล การแข่งขันชิงดีชิงเด่นกันในงานกีฬาและการแข่งขันทางเทคโนโลยี เช่น การแข่งขันอวกาศ

คำว่า "เย็น" ได้ถูกนำมาใช้ เนื่องจากไม่มีการสู้รบขนาดใหญ่โดยตรงระหว่างสองมหาอำนาจ แต่พวกเขาแต่ละฝ่ายต่างให้การสนับสนุนความขัดแย้งในภูมิภาคที่สำคัญที่เรียกว่า สงครามตัวแทน (Proxy war) ความขัดแย้งนี้มีพื้นฐานมาจากการต่อสู้ทางอุดมการณ์และภูมิศาสตร์เพื่ออิทธิพลทั่วโลกโดยสองมหาอำนาจ ภายหลังจากพวกเขาได้ตกลงเป็นพันธมิตรชั่วคราวและมีชัยชนะเหนือนาซีเยอรมนีในปี ค.ศ. 1945 สงครามเย็นได้แบ่งแยกพันธมิตรในช่วงสงคราม เหลือเพียงสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาในฐานะที่เป็นสองมหาอำนาจที่มีความแตกต่างทางเศรษฐกิจและการเมืองอย่างลึกซึ้ง:  แต่เดิมเป็นรัฐนิยมลัทธิมากซ์–เลนินแบบพรรคการเมืองเดียวที่ดำเนินตามแผนเศรษฐกิจและการควบคุมสื่อ และเป็นเจ้าของสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในการจัดตั้งและปกครองดูแลชุมชน และถัดมาเป็นรัฐทุนนิยมที่มีการเลือกตั้งเสรีโดยทั่วไปและสื่อโดยเสรี ซึ่งยังให้เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นและเสรีภาพในการสมาคมแก่พลเมืองของตน กลุ่มที่เป็นกลางที่ประกาศด้วยตัวเองได้เกิดขึ้นพร้อมกับขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดซึ่งถูกก่อตั้งโดยอียิปต์ อินเดีย อินโดนีเซีย และยูโกสลาเวีย กลุ่มฝ่ายนี้ได้ปฏิเสธความสัมพันธ์กับทั้งตะวันตกที่นำโดยสหรัฐหรือตะวันออกที่นำโดยโซเวียต ในขณะที่รัฐอานานิคมเกือบทั้งหมดต่างได้รับเอกราชในช่วงเวลาปี ค.ศ. 1945-1960 พวกเขาได้กลายเป็นสมรภูมิของโลกที่สามในสงครามเย็น

# data[].attributes.headline
นางสาวณฐพร ศรีทองสุข เลขที่ 1 (แผนมาร์แชลล์)

# data[].attributes.subject
นางสาวณฐพร ศรีทองสุข เลขที่ 1 (แผนมาร์แชลล์)

# data[].attributes.body
แผนมาร์แชลล์(อังกฤษ: Marshall Plan) หรือชื่อทางการคือ แผนงานฟื้นฟูยุโรป(European Recovery Programme: ERP) เกิดขึ้นเมื่อ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1947ของนายพล จอร์จ แคตเลตต์ มาร์แชลล์(George Catlett Marshall) เป็นโครงการช่วยเหลือทางเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาแก่ยุโรปตะวันตกเพื่อป้องกันการพังทลายทางเศรษฐกิจ และเพื่อฟื้นฟูระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมรัฐชาติของยุโรปตะวันตกขึ้นมาใหม่ โดยในแผนมาร์แชลล์นี้ยุโรปได้รับมากกว่า 12 พันล้านดอลลาร์ทั้งในรูปเงินกู้และเงินช่วยเหลือตลอดระยะเวลาระหว่างปี ค.ศ. 1948-1951

# data[].attributes.body
เป็นส่วนหนึ่งของคลื่นการปฏิวัติในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 อันส่งผลให้ระบอบคอมมิวนิสต์ในยุโรปตอนกลางและตะวันออกรวมถึงภูมิภาคอื่น ๆ ทั่วโลกล่มสลาย ในบางครั้งช่วงสมัยนี้ถูกเรียกขานว่าเป็น ฤดูใบไม้ร่วงของประชาชาติ (Autumn of Nations)ซึ่งเป็นวาทกรรมล้อเลียนของ ฤดูใบไม้ผลิของประชาชาติ
นาย สิรวิชญ์  แสงมณี เลขที่16

# data[].attributes.headline
สงครามเวียดนาม (นายอารีฟีน สาและ เลขที่8 ม.4/7 )

# data[].attributes.subject
สงครามเวียดนาม (นายอารีฟีน สาและ เลขที่8 ม.4/7 )

# data[].attributes.body
สงครามเวียดนาม (เวียดนาม: Chiến tranh Việt Nam) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า สงครามอินโดจีนครั้งที่สอง[26] และในเวียดนามเรียก สงครามต่อต้านอเมริกา (เวียดนาม: Kháng chiến chống Mỹ) หรือเรียกง่าย ๆ ว่า สงครามอเมริกา เป็นความขัดแย้งในเวียดนาม ลาว และกัมพูชา ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2498[A 2] จนกรุงไซ่ง่อนถูกยึด เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2518[27] เป็นสงครามอินโดจีนครั้งที่สองและเป็นการต่อสู้ระหว่างเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้อย่างเป็นทางการ เวียดนามเหนือได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต จีน[7] และประเทศพันธมิตรฝ่ายลัทธิคอมมิวนิสต์อื่น เวียดนามใต้ได้รับการสนับสนุนโดยสหรัฐ เกาหลีใต้ฟิลิปปินส์ ออสเตรเลีย ไทย และประเทศพันธมิตรฝ่ายต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์อื่น[28][29] บางคนถือสงครามนี้เป็นสงครามตัวแทนในยุคสงครามเย็น[30] ซึ่งกินระยะเวลาถึง 19 ปี โดยการมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงของสหรัฐสิ้นสุดลงในปี 2516 และรวมไปถึงสงครามกลางเมืองลาว และสงครามกลางเมืองกัมพูชาซึ่งจบลงด้วยทั้งสามประเทศได้กลายเป็นคอมมิวนิสต์ในปี 2518
ส่วนหนึ่งของ สงครามอินโดจีน และสงครามเย็น
ตามเข็มนาฬิกาจากบนซ้าย: ปฏิบัติการรบของสหรัฐในเอีย ดรัง, ทหารพราน ARVN กำลังป้องกันกรุงไซ่ง่อนระหว่างการรุกตรุษญวน ปี 2511, ดักลาส เอ-4ซี สกายฮอล์ค 2 ลำระหว่างบินไปโจมตีทางอากาศต่อเวียดนามเหนือหลังเหตุการณ์อ่าวตังเกี๋ย, ARVN ยึดจังหวัดกว๋างจิคืนระหว่างการรุกอีสเตอร์ ปี 2515, พลเรือนหลบหนีจากยุทธการที่กว๋างจิ ปี 2515, หลุมฝังศพเหยื่อ 300 คนในการสังหารหมู่ที่เว้ ปี 2511

# data[].attributes.headline
การพังทลายของกำเเพงเบอร์ลินช่วงทศวรรษ 1980นางสาว ชลธิษา กองสวัสดิ์ เลขที่19

# data[].attributes.subject
การพังทลายของกำเเพงเบอร์ลินช่วงทศวรรษ 1980นางสาว ชลธิษา กองสวัสดิ์ เลขที่19

# data[].attributes.body
การพังทลายของกำแพงเบอร์ลิน
ช่วงกลางทศวรรษ 1980 สหภาพโซเวียตเผชิญวิกฤตเศรษฐกิจอย่างรุนแรงขณะที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์หลายประเทศทั้งทุจริตและไร้ประสิทธิภาพการสะสมอาวุุธแข่งกับสหรัฐฯและสงครามในอัฟกานิสถานต้องใช้เงินมหาศาลบีบให้สหภาพโซเวียตต้องลดความช่วยเหลือที่เคยให้ชาติคอมมิวนิสต์รวมทั้งเยอรมนีตะวันออก มานานหลายสิบปี สร้างความขุ่นเคืองในหมู่ประชาชนขณะที่ประธานาธิบดีเอริกโฮเนกเคอร์ ของเยอรมนีตะวันออกถูกบีบให้ลาออกวันที่ 9 พ.ย. รัฐบาลรับปากว่า จะผ่อนปรนข้อจำกัดในการเดินทาง ผู้สื่อข่าวถามว่า "เมื่อไหร่" เจ้าหน้าที่ทางการตอบว่า "เท่าที่ผมทราบ ทำเลย ในทันที"
ชาวเบอร์ลิน ฉวยโอกาสนี้ พากันออกไปทุบทำลายกำแพงเปิดทางให้ฝูงชนพากันข้ามพรมแดนอย่างยินดีปรีดา ชาวเยอรมันตะวันตกหลายร้อยคน รอคอยผู้คนจากอีกฝั่งให้ข้ามมา ครอบครัวและเพื่อนฝูงที่เคยพลัดพรากได้กลับมาพบกันอีกครั้งภาพเหตุการณ์ในคืนนั้น ได้รับการนำเสนอไปทั่วโลก 1 เดือน ต่อมา เยอรมนีตะวันออกล่มสลาย รัฐบาลของกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์ทยอยล่มสลายไปทีละประเทศ จนกระทั่งปี 1991 ถึงคราวสหภาพโซเวียตล่มสลาย ถือเป็นการสิ้นสุดสงครามเย็น เยอรมนีตะวันออกและตะวันตกกลับมารวมกันอีกครั้ง
ปัจจุบันยังมีชิ้นส่วนกำแพงเบอร์ลินหลงเหลืออยู่ ย้ำเตือนประวัติศาสตร์การแบ่งแยกประเทศของเยอรมนีมิคาอิล กอร์บาชอฟ ผู้นำสหภาพโซเวียต พยายามบรรเทาปัญหาด้วยการปรับนโยบายยอมเปิดกว้างทางสังคมและการเมือง ตามแนวทางที่รู้จักในชื่อนโยบายกลาสนอสต์ (Glasnost)ประชาชนใช้เสรีภาพที่ได้รับในการวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลและหยุดงานประท้วงอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ตามมาด้วยการเลือกตั้งแบบเสรีบางส่วนในโปแลนด์ เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ส่วนฮังการี เปิดพรมแดนให้ชาวเยอรมันตะวันออกข้ามเข้าไปในเยอรมนีตะวันตกผ่านทางออสเตรีย

# data[].attributes.headline
อัฟฟาน ตาเละ เลขที่18.       สงครามอิรัก–อิหร่าน (อังกฤษ: Iran–Iraq War) เป็นความขัดแย้งระหว่างประเทศอิหร่านและประเทศอิรัก ซึ่งเริ่มตั้งแต่เดือนกันยายน 1980 ถึงสิงหาคม 1988 มีการประเมินว่าสงครามครั้งนี้สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจรวมกันกว่า 1.2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ (30.6 ล้านล้านบาท)

# data[].attributes.subject
อัฟฟาน ตาเละ เลขที่18.       สงครามอิรัก–อิหร่าน (อังกฤษ: Iran–Iraq War) เป็นความขัดแย้งระหว่างประเทศอิหร่านและประเทศอิรัก ซึ่งเริ่มตั้งแต่เดือนกันยายน 1980 ถึงสิงหาคม 1988 มีการประเมินว่าสงครามครั้งนี้สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจรวมกันกว่า 1.2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ (30.6 ล้านล้านบาท)

# data[].attributes.body
สงครามอิรัก–อิหร่านเริ่มขึ้นเมื่ออิรักทำการรุกรานอิหร่านในวันที่ 22 กันยายน 1980 อันเนื่องมาจากข้อพิพาททางชายแดนที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน หลังการปฏิวัติอิหร่านในปี 1979 รูฮุลลอฮ์ โคมัยนี ได้ขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดของอิหร่านและประกาศตนเป็นผู้นำอิสลามนิกายชีอะห์ ทำให้มุสลิมชีอะฮ์อันเป็นคนส่วนมากในอิรักขึ้นมาก่อจลาจลต่อต้านการปกครองของรัฐบาลนิกายซุนนี ขณะเดียวกัน อิรักก็มีความพยายามจะขึ้นมามีอิทธิพลครอบงำภูมิภาคอ่าวเปอร์เซียแทนที่อิหร่าน แม้ว่าอิรักจะใช้โอกาสที่อิหร่านกำลังวุ่นวายนี้เข้าโจมตีอิหร่านโดยไม่ประกาศก่อน แต่เข้ายึดครองยังได้ไม่มากก็ถูกโต้กลับอย่างรวดเร็ว อิหร่านสามารถชิงดินแดนที่สูญเสียไปทั้งหมดคืนมาได้ภายในเดือนมิถุนายน 1982 และตลอดหกปีจากนี้ อิหร่านก็กลายเป็นฝ่ายรุกไล่เข้าไปในดินแดนอิรัก

แม้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้ร้องให้มีการหยุดยิงนับสิบ ๆ ครั้ง แต่การสู้รบก็ดำเนินไปจนถึงวันที่ 20 สิงหาคม 1988 และสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการตามมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 598 ที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับคำขอหยุดยิง ซึ่งภายหลังข้อสรุปนี้ กองทัพอิหร่านต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการถอนกำลังออกจากดินแดนอิรักโดยยึดเอาหลักเขตแดนก่อนสงคราม[41] เชลยสงครามคนสุดท้ายของสงครามนี้ถูกส่งตัวกลับประเทศตนในปี 2003[42][43]

สงครามครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตรวมกันกว่าหนึ่งล้านคนแต่กลับไม่มีฝ่ายใดได้หรือสูญเสียดินแดนเลย สงครามครั้งนี้ถูกนำไปเปรียบเทียบกับสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในแง่ของกลยุทธ ทั้งการใช้แท่นปืนกล, การโจมตีแบบคลื่นมนุษย์, การใช้อาวุธเคมีจำนวนมากโดยกองทัพอิรัก ประเทศอิสลามจำนวนมากอยู่ฝ่ายเดียวกับชาติตะวันตกในสงครามครั้งนี้ นั่นคือการสนับสนุนอิรักโดยการให้เงินกู้, ยุทโธปกรณ์ และภาพถ่ายดาวเทียมในช่วงที่อิรักโจมตีอิหร่าน ซึ่งในระหว่างสงคราม มีการวิจารณ์จากสื่อว่า "ประชาคมโลกต่างพากันเงียบกริบตอนอิรักใช้อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง ต่ออิหร่านและชาวเคิร์ด"[44][45][46] และกว่าคณะมนตรีความมั่นคงยูเอ็นจะประกาศให้อิรักเป็นผู้ก่อสงครามก็ล่วงเลยไปถึงวันที่ 11 ธันวาคม 1991 สิบสองปีให้หลังจากที่อิรักทำการรุกรานอิหร่าน และเป็นเวลาสิบหกเดือนหลังอิรักรุกรานคูเวต ซึ่งบานปลายเป็นสงครามอ่า

อัฟฟาน ตาเละ เลขที่18

# data[].attributes.headline
สงครามพร่ากำลัง                                 (อาหรับ–อิสราเอล) ค.ศ. 1967–1970 อริณลดา เเวดอเล๊าะ เลขที่4 ม.4/7

# data[].attributes.subject
สงครามพร่ากำลัง                                 (อาหรับ–อิสราเอล) ค.ศ. 1967–1970 อริณลดา เเวดอเล๊าะ เลขที่4 ม.4/7

# data[].attributes.body
หลังจากที่ 1967 สงครามหกวันไม่มีความพยายามทางการทูตอย่างรุนแรงพยายามที่จะแก้ไขปัญหาที่เป็นหัวใจของความขัดแย้งอาหรับอิสราเอล ในเดือนกันยายนปี 1967 รัฐอาหรับไดมีนโยบายปิดกั้นสันติภาพ, การรับรู้หรือการเจรจากับอิสราเอล".ประธานาธิบดีอียิปต์ญะมาล อับดุนนาศิร เชื่อว่ามีเพียงวิธีเดียวที่สามารถทำให้กองกำลังอิสราเอลออกจากคาบสมุทรไซนายได้คือการใช้กำลัง.[18][19]

การโจมตีช่วงแรกเป็นการใช้ปืนใหญ่ยิงข้ามชายแดน และรุกรานขนาดเล็ก แต่ปี 1969 กองทัพอียิปต์ตัดสินใจจะเข้าโจมตีขนานใหญ่ตามแนวคลองสุเอซตามด้วยการโจมตีทางอากาศอย่างกว้างขวางในวันที่ 8 มีนาคม 1969[18][20]โดยมีสนับสนุนสหภาพโซเวียต ซึ่งได้เข้ามาสนับสนุนอย่างเต็มกำลังในปฏิบัติการป้องกันน่านฟ้าอียิปต์ Rimon 20 ผลทำให้นายพลอากาศNikolai Yurchenko ผู้นำกองโซเวียตกำลังในอียิปต์เสียชีวิต

การสู้รบดำเนินต่อไปจนถึงสิงหาคม 1970 และจบลงด้วยการรบชายแดนที่เหลือเช่นเดียวกับเมื่อเริ่มสงครามโดยไม่มีการเจรจาสันติภาพอย่างจริงจัง

# data[].attributes.headline
 นางสาว วรรณิษา ทายูโก เลขที่25 เหตุการณ์วันที่14 ตุลาคม -28ตุลาคม ค.ศ. 1962วิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา (อังกฤษ: Cuban Missle Crisis) คือ

# data[].attributes.subject
 นางสาว วรรณิษา ทายูโก เลขที่25 เหตุการณ์วันที่14 ตุลาคม -28ตุลาคม ค.ศ. 1962วิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา (อังกฤษ: Cuban Missle Crisis) คือ

# data[].attributes.body
การเผชิญหน้าทางทหารระหว่างสหรัฐอเมริกาฝ่ายหนึ่ง กับสหภาพโซเวียตและประเทศคิวบาอีกฝ่ายหนึ่ง ในช่วงเวลาที่สงครามเย็นอยู่ในช่วงความตึงเครียดจนเกือบจะกลายไปเป็นสงครามปรมาณู ชาวรัสเซียเรียกเหตุการณ์นี้ว่าวิกฤตการณ์แคริบเบียน ส่วนชาวคิวบาเรียกมันว่าวิกฤตการณ์เดือนตุลาคม เหตุการณ์ครั้งนี้ถือเป็นหนึ่งในการเผชิญหน้าครั้งสำคัญในสงครามเย็นนอกจากการปิดล้อมเบอร์ลิน[

# data[].attributes.headline
สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน เกิดขึ้นเป็นเวลาเก้าปีตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989                 นางสาว มารีน่า  จาเอาะ เลขที่24 

# data[].attributes.subject
สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน เกิดขึ้นเป็นเวลาเก้าปีตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989                 นางสาว มารีน่า  จาเอาะ เลขที่24 

# data[].attributes.body
สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน เป็นส่วนหนึ่งของสงครามเย็น เกิดขึ้นเป็นเวลาเก้าปีตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 โดยเป็นการรบรากันระหว่างกองทัพอัฟกานิสถานที่มีโซเวียตเป็นหัวหน้า กับมุจญาฮิดีน (Mujahideen) ซึ่งเป็นกลุ่มขบถหลายชนชาติและมีพันธมิตรใหญ่สองราย คือ เปศวาร์เจ็ด (Peshawar Seven) กับเตหะรานแปด (Tehran Eight) ขบถเปศวาร์เจ็ดนั้นได้รับการฝึกฝนทางทหารจากประเทศเพื่อนบ้าน คือ ปากีสถาน และสาธารณรัฐประชาชนจีนทั้งได้รับอาวุธยุทธภัณฑ์พร้อมเงินหลายพันล้านดอลลาร์จากสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ซาอุดีอาระเบีย และอีกหลายประเทศ ส่วนกลุ่มชีอะฮ์ (Shia) จากฝ่ายเตหะรานแปดนั้นได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน

# data[].attributes.headline
สงครามกลางเมืองจีนและการอุบัติของสงครามเกาหลี (ค.ศ. 1950–1953)    นาย ธีรเดช ยั่งยืน เลขที่22 ม.4/7 

# data[].attributes.subject
สงครามกลางเมืองจีนและการอุบัติของสงครามเกาหลี (ค.ศ. 1950–1953)    นาย ธีรเดช ยั่งยืน เลขที่22 ม.4/7 

# data[].attributes.body
ด้วยชัยชนะของฝ่ายคอมมิวนิสต์ในสงครามกลางเมืองจีนและการอุบัติของสงครามเกาหลี (ค.ศ. 1950–1953) ความขัดแย้งขยายตัว สหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาแข่งขันชิงอิทธิพลในละตินอเมริกาและรัฐแอฟริกา ตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ได้รับปลดปล่อยอาณานิคม ขณะเดียวกัน การปฏิวัติฮังการี ค.ศ. 1956 ถูกโซเวียตหยุดยั้ง การขยายและบานปลายจุดประกายวิกฤตการณ์เพิ่มอีก เช่น วิกฤตการณ์สุเอซ (ค.ศ. 1956) วิกฤตการณ์เบอร์ลิน ค.ศ. 1965 และวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา ค.ศ. 1962

หลังความขัดแย้งสุดท้ายนี้ก็เริ่มระยะใหม่ซึ่งมีความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียตทำให้ความสัมพันธ์ภายในเขตคอมมิวนิสต์ซับซ้อนยิ่งขึ้น ขณะที่พันธมิตรของสหรัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประเทศฝรั่งเศส แสดงอิสระในการปฏิบัติมากขึ้น สหภาพโซเวียตปราบปรามโครงการเปิดเสรีปรากสปริง ค.ศ. 1968 ในเชโกสโลวาเกีย และสงครามเวียดนาม (ค.ศ. 1955–1975) ยุติลงด้วยความปราชัยของสาธารณรัฐเวียดนามใต้ที่สหรัฐหนุนหลัง ทำให้มีการปรับแก้เพิ่มขึ้น

# data[].attributes.headline
นาย พรหม พรหมอินทร์ ม.4/8 เลขที่14สงครามเกาหลี (ในเกาหลีใต้ เกาหลี: 6.25 전쟁, 한국전쟁; ฮันจา: 6.25 戰爭, 韓國戰爭; อาร์อาร์: Yugio Jeonjaeng, Hanguk Jeonjaeng,แปลว่า "สงคราม 25 มิถุนายน" หรือ "สงครามเกาหลี"; ในเกาหลีเหนือ เกาหลี: 조국해방전쟁; ฮันจา: 祖國解放戰爭; เอ็มอาร์: Choguk haebang chŏnjaeng, "สงครามปลดปล่อยปิตุภูมิ"; 25 มิถุนายน 1950 – 27 กรกฎาคม 1953)[23][24][a] เป็นสงครามระหว่างสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เกาหลีเหนือ) (โดยได้รับสนับสุนจากจีนและสหภาพโซเวียต) และสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) (โดยได้รับการสนับสนุนจากสหประชาชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากสหรัฐ) สงครามเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 เมื่อเกาหลีเหนือได้ส่งกองทัพเข้ารุกรานเกาหลีใต้

# data[].attributes.subject
นาย พรหม พรหมอินทร์ ม.4/8 เลขที่14สงครามเกาหลี (ในเกาหลีใต้ เกาหลี: 6.25 전쟁, 한국전쟁; ฮันจา: 6.25 戰爭, 韓國戰爭; อาร์อาร์: Yugio Jeonjaeng, Hanguk Jeonjaeng,แปลว่า "สงคราม 25 มิถุนายน" หรือ "สงครามเกาหลี"; ในเกาหลีเหนือ เกาหลี: 조국해방전쟁; ฮันจา: 祖國解放戰爭; เอ็มอาร์: Choguk haebang chŏnjaeng, "สงครามปลดปล่อยปิตุภูมิ"; 25 มิถุนายน 1950 – 27 กรกฎาคม 1953)[23][24][a] เป็นสงครามระหว่างสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เกาหลีเหนือ) (โดยได้รับสนับสุนจากจีนและสหภาพโซเวียต) และสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) (โดยได้รับการสนับสนุนจากสหประชาชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากสหรัฐ) สงครามเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 เมื่อเกาหลีเหนือได้ส่งกองทัพเข้ารุกรานเกาหลีใต้

# data[].attributes.body
เรียงลำดับตามเข็มนาฬิกาจากบนสุด: นาวิกโยธินสหรัฐถอยจากอ่างเก็บน้ำโชซิน; การขึ้นบกของสหประชาชาติที่ฝั่งอินช็อน; ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีหน้ารถถังเอ็ม26 เพอร์ชิงของสหรัฐ; นาวิกโยธินสหรัฐ นำโดย ร้อยโท บัลโดเมโร โลเปซ ขึ้นฝั่งที่อินช็อน; เครื่องบินขับไล่ เอฟ86 เซเบอร์

# data[].attributes.headline
นายวรกันต์  พวงพุ่ม ม.4/8       สงครามปาเลสไตน์ ค.ศ. 1947–1ทหารอิสราเอลปักธงหมึก ณ ไอลัต เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 1948วันที่	15 พฤษภาคม 1948 – 20 กรกฎาคม 1949(1 year, 7 months, 2 weeks and 6 days) 

# data[].attributes.subject
นายวรกันต์  พวงพุ่ม ม.4/8       สงครามปาเลสไตน์ ค.ศ. 1947–1ทหารอิสราเอลปักธงหมึก ณ ไอลัต เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 1948วันที่	15 พฤษภาคม 1948 – 20 กรกฎาคม 1949(1 year, 7 months, 2 weeks and 6 days) 

# data[].attributes.body
สงครามปาเลสไตน์ ค.ศ. 1947–1ทหารอิสราเอลปักธงหมึก ณ ไอลัต เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 1948วันที่ 15 พฤษภาคม 1948 – 20 กรกฎาคม 1949(1 year, 7 months, 2 weeks and 6 days)สถานที่ อดีตปาเลสไตน์ในอาณัติ, คาบสมุทรไซนาย, ทางใต้ของเลบานอนผล อิสราเอลชนะจอร์แดนชนะเพียงเล็กน้อย[3][4]ปาเลสไตน์อาหรับแพ้อียิปต์แพ้ความล้มเหลวทางยุทธศาสตร์ของสันนิบาตอาหรับการอพยพหนีภัยของชาวปาเลสไตน์ ค.ศ. 1948 และการอพยพของยิวออกจากประเทศอาหรับและมุสลิม ค.ศ. 1948ดินแดนเปลี่ยนแปลง ภายใต้ความตกลงสงบศึก ค.ศ. 1949:ตั้งรัฐอิสราเอลที่มีเขตแดนมากกว่าที่กำหนดโดยแผนแบ่งปาเลสไตน์ของยูเอ็นตั้งรัฐบาลปาเลสไตน์ทั้งปวงในฉนวนกาซาภายใต้การอุปถัมภ์ของอียิปต์จอร์แดนปกครองเวสต์แบงก์และเยรูซาเลมตะวันออกซีเรียได้ที่มั่นทางเหนือ

# data[].attributes.body
สงครามกลางเมืองกรีซ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ไปยังการนำทาง

ไปยังการค้นหา

สงครามกลางเมืองกรีซ
ส่วนหนึ่งของ สงครามเย็น

วันที่ | 30 มีนาคม พ.ศ. 2489 – 16 ตุลาคม พ.ศ. 2492
(3 years, 6 months, 2 weeks and 2 days)
สถานที่ | กรีซ
ผล | ชัยชนะของกองทัพเฮลเลนิก
คู่สงคราม
ราชอาณาจักรกรีซ กองทัพกรีซ สหราชอาณาจักร
สหรัฐ (หลังปี พ.ศ. 2490) |  รัฐบาลประชาธิปไตยเฉพาะกาล กองกำลังประชาธิปไตยกรีซ แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติ (มาซิโดเนีย)สนับสนุนโดย:
ยูโกสลาเวีย
แอลเบเนีย
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
Alexander Papagos
Konstantinos Ventiris
Thrasyvoulos Tsakalotos
วินสตัน เชอร์ชิล
Ronald Scobie
James Van Fleet |  Markos Vafiadis
Nikolaos Zachariadis
กำลัง
จำนวนมากที่สุด:
232,500 นาย[1] | จำนวนมากที่สุด:
26,000 นาย (กลางปี พ.ศ. 2491)[2]
รวม: ผู้ชายและหญิงประมาณ 100,000 คนซึ่งอยู่ในแนวหน้า:15,000-20,000 คน
ชาวสลาฟมาซีโดเนียน
จากบัลแกเรีย2,000–3,000 นาย
จากแอลเบเนีย 130–150 นาย[3]
ความสูญเสีย
กองทัพบกเฮลเลนิก กองทัพเรือและกองทัพอากาศจาก 16 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ถึง 22 ธันวาคม พ.ศ. 2494:[4]
15,268 นาย ถูกฆ่าตาย
37,255 นาย ได้รับบาดเจ็บ
3,843 นาย หายสาบสูญ
865 นาย หนีทัพ กองกำลังตำรวจเฮลเลนิก, จาก 1 ธันวาคม พ.ศ. 2487 ถึง 27 ธันวาคม พ.ศ. 2494:[5]
1,485 นาย ถูกฆ่าตาย
3,143 นาย ได้รับบาดเจ็บ
159 นาย หายสาบสูญกองทัพอังกฤษ:
210 นาย ถูกฆ่าตาย
1,000 นาย ได้รับบาดเจ็บ
733 นาย หายสาบสูญ | กองทัพประชาธิปไตยกรีซ: 38,839 นาย ถูกฆ่าตาย
20,128 นาย ถูกจับเป็นเชลย
รวม: 158,000 คน ถูกฆ่าตาย[6][7][8][9]
1,000,000 คน ต้องอพยพลี้ภัยสงคราม[10]
สงครามกลางเมืองกรีซ (อังกฤษ: Greek Civil War; กรีก: ο Eμφύλιος [Πόλεμος] o Emfýlios [Pólemos], "the Civil [War]") เป็นการต่อสู้ในกรีซในปี พ.ศ. 2489-พ.ศ. 2492 ระหว่างกองทัพรัฐบาลกรีก (ได้รับการสนับสนุนโดยสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา) และกองกำลังประชาธิปไตยกรีซ (DSE,ทหารของพรรคคอมมิวนิสต์กรีก (KKE) สนับสนุนจากยูโกสลาเวีย แอลเบเนียเช่นเดียวกับบัลแกเรีย) การต่อสู้ส่งผลให้พวกก่อการร้ายคอมมิวนิสต์พ่ายแพ้กองกำลังของรัฐบาล[11]พรรคคอมมิวนิสต์แห่งกรีซก่อตั้งขึ้นและได้รับทุนจากประเทศคอมมิวนิสต์เช่นยูโกสลาเวียประชาธิปัตย์กองทัพกรีซรวมถึงบุคลากรหลายคนที่เคยต่อสู้กับเยอรมันและอิตาลีในช่วงการยึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
สงครามกลางเมืองเป็นผลมาจากการต่อสู้แบ่งขั้วระหว่างอุดมการณ์ซ้ายและขวาที่เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2486 จากปี พ.ศ. 2487 แต่ละด้านที่กำหนดเป้าหมายที่จะขึ้นมาปกครองหลังสิ้นสุดของการยึดครองรวมระหว่างเยอรมันและอิตาลี (พ.ศ. 2484-พ.ศ. 2488) ในที่สุดฝ่ายขวาสามารถได้ขึ้นมาปกครองได้ การต่อสู้กลายเป็นหนึ่งในความขัดแย้งช่วงแรกในสงครามเย็น (พ.ศ. 2490-พ.ศ. 2534) และเป็นสงครามตัวแทนแรกในสงครามเย็น [12]กรีซในที่สุดได้รับการสนับสนุนโดยสหรัฐ (ผ่านทรูแมนหลักคำสอนและแผนมาร์แชลล์) และเข้าร่วมนาโต (พ.ศ. 2495) ระหว่างสงครามสหภาพโซเวียต โจเซฟ สตาลินต้องการสงครามสิ้นสุดลงเพื่อรักษาข้อตกลงเปอร์เซ็นต์ไว้ส่วนทางด้านยูโกสลาเวียยอซีป บรอซ ตีโตอยากจะให้ทำสงครามต่อไป[13]ตีโต้มีความมุ่งมั่นที่จะช่วยให้พวกคอมมิวนิสต์กรีกในความพยายามของพวกเขาได้ยั่วโมโหสตาลินซึ่งเรื่องจะเป็นหนึ่งในสาเหตุของความแตกแยกระหว่างตีโต้-สตาลินในอนาคต
แม้ว่ากองกำลังของรัฐบาลจะมีอุปสรรคในปี พ.ศ. 2489-พ.ศ. 2491แต่จากการเพิ่มความช่วยเหลือจากสหรัฐฯ, ความล้มเหลวของ DSE และผลข้างเคียงของการแยกตีโต้-สตาลิน พ.ศ. 2491 ในที่สุดก็นำไปสู่ชัยชนะของกองกำลังรัฐบาล นำไปสู่การเป็นสมาชิกของกรีซในนาโต้ (พ.ศ. 2495) และช่วยในการกำหนดความสมดุลอุดมการณ์ของพลังงานในทะเลอีเจียนสำหรับทั้งสงครามเย็น สงครามกลางเมืองทำให้กองทัพมีอำนาจมากกว่ารัฐบาลนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลทหารกรีก 1967-1974 และมรดกของขั้วทางการเมืองว่าจนถึงวันนี้

เนื้อหา

1พื้นหลัง

2สงครามกลางเมือง: พ.ศ. 2489-พ.ศ. 2492

2.1พ.ศ. 2489–พ.ศ. 2491

2.2การต่อสู้บนภูผา

2.3การสิ้นสุดของสงคราม: พ.ศ. 2492

3หลังสงครามและความสมานฉันท์

4อ้างอิง

5แหล่งข้อมูลอื่น

พื้นหลัง[แก้ไขต้นฉบับ]

ต้นกำเนิดของสงครามกลางเมืองเริ่มขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งในการเข้ายึดครองของกรีซโดยนาซีเยอรมนี, บัลแกเรียและอิตาลีตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2484 ถึงช่วงปลายเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2487 ในขณะที่กองกำลังฝ่ายอักษะไม่นานก่อนที่เข้ายึดครองเอเธนส์ในเดือนเมษายนปี พ.ศ. 2484 พระราชาธิบดีจอร์จที่สองและรัฐบาลของเขาหนีไปอียิปต์ที่พวกเขาประกาศว่าเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นรับการยอมรับจากฝ่ายพันธมิตรตะวันตก แต่ไม่ยอมรับจากสหภาพโซเวียต ผู้นำตะวันตก (โดยเฉพาะวินสตัน เชอร์ชิล) ได้รับการสนับสนุนและแม้กระทั่งข่มขู่ พระราชาธิบดีจอร์จที่สองของกรีซที่จะแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีในระดับปานกลาง ส่วนนายกรัฐมนตรีกรีซ จอมพล Ioannis Metaxasไม่สามารถหนีออกมาได้เขาได้เสียจากการติดเชื้อในกระแสเลือด Alexandros Koryzisได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งต่อไม่นานก่อนที่ฝ่ายอักษะเข้ายึดครองเอเธนส์เขาได้ทำการอัตวินิบาตกรรมด้วยปืนพก พระราชาธิบดีจอร์จที่สองจึงได้แต่งตั้ง Emmanouil Tsouderos เป็นนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลพลัดถิ่น

เยอรมันได้ตั้งรัฐบาลรัฐเฮลเลนิกในเอเธนส์ซึ่งขาดความชอบธรรมและการสนับสนุน ระบอบการปกครองหุ่นเชิดที่ถูกทำลายต่อไปเมื่อการปรับตัวทางเศรษฐกิจในสภาวะสงครามสร้างอัตราเงินเฟ้อหนีการขาดแคลนอาหารเฉียบพลันและความอดอยากในหมู่ประชากรพลเรือน

รถถังเชอร์แมนและกำลังพลจาก 5 (สก๊อตแลนด์) กองพันพลร่มอังกฤษ 2 กองพลร่มต่อสู้กับสมาชิกของELASในเอเธนส์, 18 ธันวาคม พ.ศ. 2487

สัญญาณแรกของสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2485-พ.ศ. 2487 ในระหว่างการยึดครองของเยอรมัน กับรัฐบาลพลัดถิ่นกรีกไม่สามารถที่จะมีอิทธิพลในการต้านต่อกลุ่มการเมืองกลุ่มที่โดดเด่นเป็นฝ่ายซ้ายคือแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติ (EAM), และกองกำลังทหารคนกรีกกองทัพปลดปล่อย (ELAS) ซึ่งเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดกองกำลังปลดปล่อยแห่งชาติ (EAM) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2484 โดยผู้แทนของสี่จากฝ่ายซ้าย ประกาศว่าจะดำเนินการตามนโยบายของสหภาพโซเวียต ได้รับการสนับสนุนจากผู้รักชาติเป็นจำนวนมาก

ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ของ EAM ได้วางแผนที่จะครองในสงครามกรีซจึงมักจะโดยการพยายามที่จะทำลายกลุ่มอื่น ๆที่ส่งผลให้เกิดการปะทะกันกระจัดกระจายซึ่งต่อเนื่องจนถึงฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2487 และการดำเนินการก่อการร้ายสีแดง เมื่อกรีซถูกปลดปล่อยในเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2487 กรีซอยู่ในสภาพวิกฤตซึ่งเร็ว ๆ นี้จะนำไปสู่การระบาดของสงครามกลางเมือง

การต่อสู้ครั้งแรกก็เริ่มขึ้นในกรุงเอเธนส์เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2487 หลังสองเดือนที่เยอรมันก็ถอยออกมาจากพื้นที่ก็เกิด การสู้รบนองเลือด (ที่ "Dekemvriana") ปะทุขึ้นหลังจากตำรวจจากรัฐบาลกรีกกับกองทัพอังกฤษยิงอาวุธใส่ผู้ชุมนุมEAM ผู้ประท้วง 28 คนถูกฆ่าและบาดเจ็บนับสิบ ผู้ชุมนุมได้รับการจัดกับการยกเว้นโทษของการทำงานร่วมกันและลดอาวุธลงนามโดยโรนัลด์ สโกบี (ผู้บัญชาการทหารอังกฤษในกรีซ) ซึ่งได้รับการยกเว้นกองกำลังปีกขวา การต่อสู้กินเวลา 33 วันและส่งผลให้ในความพ่ายแพ้ของ EAM หลังจากการหนักต่อกับกองกำลังเสริมอังกฤษที่เข้าข้างรัฐบาลกรีก ภายหลังการลงนามในสนธิสัญญาวาร์คีซา (12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488) สิ้นสุดของอำนาจฝ่ายซ้าย หลังจากนั้นถูกครอบงำโดยKKE หลังจากนั้นก็เกิด กลุ่มก่อการร้ายสีขาวซึ่งได้รับการปลดปล่อยกับผู้สนับสนุนของฝ่ายซ้าย[14] เพิ่มความตึงเครียดภายในประเทศ

สงครามกลางเมือง: พ.ศ. 2489-พ.ศ. 2492[แก้ไขต้นฉบับ]

พ.ศ. 2489–พ.ศ. 2491[แก้ไขต้นฉบับ]

Markos Vafiadis

สงครามปะทุขึ้นในปี พ.ศ. 2489 เมื่อกองกำลังของอดีตพลพรรคELASที่พบในที่พักพิงประจำเมืองของพวกเขาและถูกควบคุมโดยKKEจัดระเบียบกองกำลังประชาธิปไตยกรีซและสำนักงานใหญ่สูงคำสั่ง KKE ได้คว่ำบาตรการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2489 . คอมมิวนิสต์จัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2490 และใช้กองกำลังประชาธิปไตยกรีซเป็นทหารของรัฐบาลชุดนี้ เพื่อนบ้านคอมมิวนิสต์รัฐแอลเบเนียยูโกสลาเวียและบัลแกเรียที่นำเสนอการสนับสนุนจิสติกส์ให้แก่รัฐบาลเฉพาะกาลนี้โดยเฉพาะกองกำลังปฏิบัติการในภาคเหนือของกรีซ

มีนาคม พ.ศ. 2489 เป็นกลุ่มอดีตสมาชิกELAS 30คนโจมตีสถานีตำรวจในหมู่บ้าน Litochoro ฆ่าตำรวจ วันรุ่งขึ้น Rizospastis, หนังสือพิมพ์อย่างเป็นทางการของKKEประกาศโจมตีกองกำลังรัฐบาล กองกำลังประชาธิปไตยกรีซปฏิบัติการแทรกซึมเข้าไปในกรีซผ่านพื้นที่ภูเขาใกล้พรมแดนยูโกสลาเวียและแอลเบเนีย ภายใต้คำสั่งของอดีตนายพลในELAS Markos Vafiadis (ที่รู้จักกันในนาม "นายพล Markos") ในการดำเนินงานจากฐานในยูโกสลาเวีย

ยูโกสลาเวียและแอลเบเนียรัฐบาลคอมมิวนิสต์สนับสนุนสู้ DSE แต่สหภาพโซเวียตยังคงสับสน KKEเก็บไว้สายเปิดของการสื่อสารกับพรรคคอมมิวนิสต์โซเวียตและผู้นำ Nikos Zachariadis, เคยไปเยือนกรุงมอสโกมากกว่าหนึ่งครั้ง

ในช่วงปลาย พ.ศ. 2489, DSE ก็มีกองกำลังถึง 16,000 นาย และกองชาวสลาฟมาซีโดเนียนจากพื้นทีต่างๆ ของประเทศกรีซ อีก 5,000 นาย ชาวสลาฟมาซีโดเนียนมีความคิด"ต่อต้านการครองราชย์ของพวกปีกขวา" โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของพรรคนำโดย Vangelis Rogakos ได้จัดตั้งแผนนานก่อนที่จะตัดสินใจที่จะไปทำสงครามกองโจรภายใต้ซึ่งตัวเลขของสมัครพรรคพวกปฏิบัติการในแผ่นดินใหญ่จะแปรผกผันกับจำนวนทหารที่ศัตรู จะมีสมาธิในภูมิภาค จากการสำรวจ DSE III ในเพโลมีกองกำลังระหว่าง 1,000 ถึง 5,000 นาย ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2491[15]

กองทัพรัฐบาลกรีกในขณะนี้ประมาณ 90,000 นายซึ่งได้การฝึกอบรมของกองทัพบกจากฝ่ายพันธมิตรตะวันตก โดยช่วงต้นปี พ.ศ. 2490 แต่สหราชอาณาจักรซึ่งได้ใช้เวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 รวมไม่สามารถจ่ายภาระการทางนี้ได้; สหรัฐอเมริกาประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมนประกาศว่าสหรัฐอเมริกาจะสนับสนุนรัฐบาลของกรีซในกาต่อต้านของพรรคคอมมิวนิสต์

ผ่านปี พ.ศ. 2490 ความรุนแรงเริ่มมีมากขึ้น DSE เปิดฉากตัวการโจมตีขนาดใหญ่ในเมืองผ่านภาคเหนืออีไพรุสเทสซาเพโลและมาซิโดเนียยั่วกองทัพเข้าตอบโต้ขนาดใหญ่ซึ่งทำให้ DSE ละลายกลับเข้าไปในภูเขาและ Havens ปลอดภัยข้ามพรมแดนทางเหนือ ในเพโลที่นายพลGeorgios Stanotasได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการในพื้นที่ DSE ได้รับความเดือดร้อนอย่างหนักกับไม่มีทางที่จะหลบหนีไปยังแผ่นดินใหญ่กรีซ โดยทั่วไปกองทัพกำลังใจในการทำงานอยู่ในระดับต่ำ

การต่อสู้บนภูผา[แก้ไขต้นฉบับ]

องค์การและฐานทหารของ "กองทัพประชาธิปไตย" เช่นเดียวกับเส้นทางการเข้าสู่กรีซ (ในตำนานกรีก)

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2490 ผู้นำKKEตัดสินใจที่จะย้ายจากยุทธวิธีการรบแบบกองโจร ในเดือนธันวาคมKKEประกาศการก่อตัวของรัฐบาลประชาธิปไตยเฉพาะกาลกับVafiadisได้เป็นนายกรัฐมนตรีรัฐบาลเอเธนส์และต่างประเทศไม่มีการยอมรับรัฐบาลชุดนี้ กลยุทธ์ใหม่นำเข้า DSE พยายามในค่าใช้จ่ายที่จะยึดเมืองสำคัญเป็นที่นั่งของรัฐบาลและในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2490,DSE 1200 นาย สู้ถูกฆ่าตายในการต่อสู้ที่ตั้งอยู่รอบ Konitsa ในเวลาเดียวกัน, กลยุทธ์ที่บังคับให้รัฐบาลที่จะเพิ่มขนาดของกองทัพ กับการควบคุมของเมืองใหญ่ที่รัฐบาลแตกลงในสมาชิกเคและโซเซียลหลายคนถูกขังบนเกาะ Makronisos ฝ่าย DSE ดำเนินการสงครามกองโจรทั่วกรีซ; สามกองกับ พ.ศ. 2491 นับ 20,000 คนควบคุม 70% ของเพโลทางทหารและการเมือง; กองพันชื่อหลังจากELASกำลังทำงานอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือกรีซและในหมู่เกาะ Lesvos, Limnos, Ikaria, มอสต้า, Evoia และเป็นกลุ่มของหมู่เกาะ

แม้ว่าจะมีอุปสรรคเช่นการต่อสู้ที่ Konitsa ที่ DSE ถึงความสูงของอำนาจของตนในปี พ.ศ. 2491 สามรถดึงนักรบทั้งชายและหญิงและเครือข่ายในทุกหมู่บ้านและชานเมืองมากกว่า 20,000คน

การสิ้นสุดของสงคราม: พ.ศ. 2492[แก้ไขต้นฉบับ]

พวกก่อการร้ายได้เสียขวัญจากความแตกแยกระหว่างตีโต้-สตาลิน[13]ในเดือนมิถุนายนปี พ.ศ. 2491 สหภาพโซเวียตและบริวารหยุดความสัมพันธ์กับตีโต้ ในตอนหนึ่งของการประชุมที่จัดขึ้นในเครมลินกับตัวแทนยูโกสลาเวียในช่วงวิกฤตของสหภาพโซเวียตกับยูโกสลาเวีย[16] สตาลินระบุฝ่ายค้านไม่มีเงื่อนไขของเขาไปใน "จลาจลของกรีซ" สตาลินอธิบายให้คณะผู้แทนยูโกสลาเวียว่าสถานการณ์ในกรีซที่ได้รับเสมอแตกต่างจากคนในยูโกสลาเวียเพราะสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรจะ "ไม่เคยอนุญาตให้ [กรีซ]ตัดการสื่อสารในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน"

Alexandros Papagos ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดในปี พ.ศ. 2492

ยูโกสลาเวียเป็นผู้สนับสนุนหลักของพรรคคอมมิวนิสต์กรีก KKEจึงต้องเลือกระหว่างความจงรักภักดีกับสหภาพโซเวียตและความสัมพันธ์กับพันธมิตรที่ใกล้เคียงที่สุด หลังจากที่บางความขัดแย้งภายในส่วนใหญ่นำโดยเลขาธิการพรรค Nikolaos Zachariadis เลือกที่จะทำตามสหภาพโซเวียต ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2492 Vafiadis ตัวเองถูกกล่าวหาว่าเป็นพวก "ลักธิตีโต้" และถูกขับออกจกตำแน่งออกจากตำแหน่งทางการเมืองและการทหารของเขาจะถูกแทนที่โดย Zachariadis

หลังจากปีของการเพิ่มความรุนแรงให้ตีโต้ปิดชายแดนยูโกสลาเวียไล่พวกDSEออกไปในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2492 และยกเลิกค่าย DSEภายในยูโกสลาเวีย DSEมีทางเลือกเดียวจากการสนับสนุนของแอลเบเนียซึ่งสามารถที่จะใช้ดินแดนชายแดนแอลเบเนียเป็นทางเลือกที่ทำหมดกำลังใจภายในพรรคคอมมิวนิสต์กรีซ, แยกกับตีโต้ยังกระตุ้นให้เกิดการล่าพวก "ลักธิตีโต้" ทำให้เกิดเสียขวัญภายในพรรคและระเบียบการจัดอันดับของ DSE และดูดซับการสนับสนุนสำหรับKKEในพื้นที่เขตเมือง

ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2491 DSE ในเพโลประสบความพ่ายแพ้อย่างมาก จากขาดแคลนกระสุนและล้มเหลวที่จะยึดครองคลังแสงที่อยู่ในกองกำลังของรัฐบาลที่ Zacharo ในเพโลตะวันตกนักรบ 20,000 นาย ถูกฆ่าตายในการสู้รบกับกองกำลังทหารแห่งชาติเกือบ 80,000นาย หลังจากการพ่ายแพ้ในภาคใต้ของกรีซ DSE ยังคงทำงานในภาคเหนือของกรีซและเกาะบางอย่าง แต่มันเป็นแรงลดลงอย่างมากเผชิญอุปสรรคที่สำคัญทั้งทางการเมืองและทางทหาร

ในขณะเดียวกันกองทัพแห่งชาติพบว่าผู้บัญชาการทหารที่มีความสามารถในAlexander Papagos ผู้บัญชาการของกองทัพกรีกในช่วงสงครามกรีก-อิตาลี ในเดือนสิงหาคมปี พ.ศ. 2492 Papagos เปิดตัวตอบโต้สำคัญกับกองกำลัง DSE ในภาคเหนือของกรีซมีครั้งนี้ชัยชนะของกองทัพแห่งชาติและส่งผลให้เกิดความสูญเสียหนักสำหรับ DSE กองทัพ DSE ตอนนี้ไม่สามารถที่จะรักษาความต้านทานในการต่อสู้แหลม โดยเดือนกันยายนปี พ.ศ. 2492 ตัวหลักของหน่วยงาน DSE ปกป้อง Grammos และในเขตพื้นที่ประวัติศาสตร์ทั้งสองตำแหน่งสำคัญในภาคเหนือของกรีซสำหรับ DSE ได้ถอยกลับไปแอลเบเนียและสองกลุ่มหลักยังคงอยู่ภายในขอบเขตที่พยายามที่จะเชื่อมต่อกับนักรบ DSE ฝนฟ้าคะนองกระจายส่วนใหญ่ในภาคกลาง กรีก

กลุ่มจำนวน 1,000 นาย สู้ซ้ายกรีซโดยสิ้นเดือนกันยายน พ.ศ. 2492 ในขณะที่ตัวหลักของ DSE พร้อมด้วยกองบัญชาการหลังจากการพูดคุยกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตและรัฐบาลคอมมิวนิสต์อื่น ๆ ก็ถูกย้ายไปทาชเคนต์เมืองหลวง ของอุซเบกิในสหภาพโซเวียต พวกเขาจะยังคงอยู่ที่นั่นในค่ายทหารเป็นเวลาสามปี ศึกเก่าอื่น ๆ , นักรบที่ได้รับบาดเจ็บข้างผู้หญิงและเด็กที่ถูกย้ายไปในรัฐสังคมนิยมในยุโรปและอเมริกา เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม Zachariadis ประกาศ "พักรบชั่วคราวเพื่อป้องกันไม่ให้มีการทำลายล้างที่สมบูรณ์ของกรีซ"; ซึ่งเป็นจุดจบของกรีกสงครามกลางเมือง

หลังสงครามและความสมานฉันท์[แก้ไขต้นฉบับ]

ประวัติศาสตร์กรีซ

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทความที่เกี่ยวกับ
ประเทศกรีซ
กรีซยุคสำริด
อารยธรรมเฮลลาดิค
อารยธรรมซิคละดีส
อารยธรรมไมนอส
อารยธรรมไมซีนี
กรีซโบราณ
กรีซยุคมืด
กรีซยุคอาร์เคอิก
กรีซยุคคลาสสิก
กรีซยุคเฮลเลนิสติก
กรีซยุคโรมัน
กรีซยุคกลาง
กรีซยุคไบแซนไทน์
กรีซยุคฟรังโคคราเชีย
กรีซยุคออตโตมัน
กรีซยุคใหม่
สงครามประกาศเอกราชกรีซ
ราชอาณาจักรกรีซ
สาธารณรัฐเฮลเลนิกที่ 2
คณะการปกครอง 4 สิงหาคม
กรีซยุคยึดครองโดยอักษะ
สงครามกลางเมืองกรีซ
กรีซยุคปกครองโดยทหาร ค.ศ. 1967-1974
สาธารณรัฐเฮลเลนิกที่ 3
ประวัติศาสตร์แบ่งตามหัวข้อ
ศิลปะกรีก · รัฐธรรมนูญ · เศรษฐกิจ · การทหาร · ชื่อ
สถานีย่อยกรีซ
แก้ไข
สงครามกลางเมืองที่เหลือกรีซในซากปรักหักพังและอยู่ในความทุกข์ทางเศรษฐกิจมากยิ่งขึ้นกว่าที่เคยเป็นดังต่อไปนี้ในตอนท้ายของเยอรมันยึดครอง. นอกจากนี้ความแตกแยทางอุดมการณ์ในทำให้ผู้ที่สนับสนุนคอมมิวนิสต์ติดคุกเป็นเวลาหลายปีหรือถูกเนรเทศให้บนเกาะ Gyaros และ Makronisos ส่วนอื่น ๆ อีกมากมายหาที่ลี้ภัยในประเทศคอมมิวนิสต์หรือย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย, เยอรมนี, สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักรแคนาดาและที่อื่น ๆ
ความไม่แน่นอนของการเมืองกรีกในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 เป็นผลโดยตรงของสงครามกลางเมืองและแบ่งลึกระหว่างส่วนฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาของสังคมกรีก เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2510 กลุ่มฝ่ายขวาและต่อต้านคอมมิวนิสต์นายทหารดำเนินการรัฐประหารและยึดอำนาจการปกครองจากรัฐบาลโดยใช้เสถียรภาพทางการเมืองและความตึงเครียดของเวลาเป็นข้ออ้าง ผู้นำของรัฐประหาร Gregoris Lambrakisเป็นสมาชิกคนหนึ่งของปีกขวาองค์กรทางทหาร IDEA ( "ศักดิ์สิทธิ์บอนด์ของเจ้าหน้าที่กรีก") และระบอบการปกครองของทหารที่ตามมา (ต่อมาเรียกว่าระบบการปกครองของนายพัน) จนถึง พ.ศ. 2517
หลังจากการล่มสลายของรัฐบาลเผด็จการทหารซึ่งเป็นพรรครัฐบาลภายใต้ Constantine Karamanlis นำไปสู่การล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ถูกต้องตามกฎหมายของเคและรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ซึ่งรับประกันเสรีภาพทางการเมืองสิทธิของแต่ละบุคคลและการเลือกตั้งเสรี ในปี 1981 ในการเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในประวัติศาสตร์กรีกรัฐบาลกลางซ้ายของขบวนการสังคมนิยมชาวกรีก (PASOK) ได้รับอนุญาตจำนวนของทหารผ่านศึก DSE ที่ได้รับความคุ้มครองในประเทศคอมมิวนิสต์เพื่อกลับไปยังกรีซและกอบกู้นิคมอุตสาหกรรมอดีตของพวกเขาที่มาก ช่วยในการลดผลกระทบของสงครามกลางเมืองในสังคมกรีก การบริหาร PASOK ยังเสนอเงินบำนาญของรัฐเพื่ออดีตสมัครพรรคพวกของความต้านทานต่อต้านนาซี; Markos Vafiadis ได้รับเลือกตั้งเป็น honorarily เป็นสมาชิกคนหนึ่งของกรีกรัฐสภาภายใต้ธงของ PASOK
ในปี 1989 พรรคร่วมรัฐบาลระหว่าง Nea Dimokratia และของรัฐบาลและความคืบหน้าซ้าย (Synaspismos) ซึ่งเคเป็นช่วงระยะเวลาหนึ่งแรงสำคัญปัญหากฎหมายที่ถูกส่งผ่านเป็นเอกฉันท์โดยกรีกรัฐสภาอย่างเป็นทางการตระหนักถึง 1946-1949 สงครามเป็นสงครามกลางเมืองและไม่เพียง แต่เป็นจลาจลคอมมิวนิสต์ (Συμμοριτοπόλεμος Symmoritopolemos) (Ν. 1863-1889 (ΦΕΚ204Α))[17][18][19]ภายใต้เงื่อนไขของกฎหมายนี้สงครามของ 1946-1949 ได้รับการยอมรับว่าเป็นสงครามกรีกพลเรือนระหว่างกองทัพแห่งชาติและกองทัพประชาธิปไตยของกรีซเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สงครามกรีก ภายใต้กฎหมายดังกล่าวคำว่า "โจรคอมมิวนิสต์" (Κομμουνιστοσυμμορίτες Kommounistosymmorites, ΚΣ) ใดก็ตามที่มันได้เกิดขึ้นในกฎหมายกรีกก็ถูกแทนที่ด้วยคำว่า "สู้ของ

# data[].attributes.headline
เรื่อง Madiun วรดา พร้อมมูล เลขที่20 4/7

# data[].attributes.subject
เรื่อง Madiun วรดา พร้อมมูล เลขที่20 4/7

# data[].attributes.body
Madiun เรื่องเกิดขึ้นเมื่อ 18 กันยายน 1948 ในเมือง Madiun ที่ชวาตะวันออก การก่อกบฏนี้ดำเนินการโดย Front Demokrasi Rakyat (FDR, People's Democratic Front) ซึ่งรวมกลุ่มสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์ทั้งหมดในอินโดนีเซียเข้าด้วยกัน การจลาจลนี้สิ้นสุดวันที่ 3 เดือนต่อมาหลังจากที่ผู้นำที่ถูกจับกุมและถูกประหารชีวิตโดยTNI

การจลาจลนี้เริ่มต้นด้วยการล่มสลายของคณะรัฐมนตรีAmir Syarifuddinเนื่องจากการลงนามในข้อตกลง Renvilleซึ่งเป็นประโยชน์ต่อชาวดัตช์และในที่สุดก็ถูกแทนที่ด้วยคณะรัฐมนตรี Hattaซึ่งไม่ได้เป็นฝ่ายซ้าย สิ่งนี้ทำให้อาเมียร์ ชาริฟุดดินประกาศต่อต้านรัฐบาลของคณะรัฐมนตรีฮัตตาและประกาศการจัดตั้งแนวร่วมประชาธิปไตยประชาชน

ก่อนหน้านั้น ในการประชุม PKI Politburoเมื่อวันที่ 13-14 สิงหาคม พ.ศ. 2491 มุสโซบุคคลคอมมิวนิสต์ชาวอินโดนีเซียได้แนะนำแนวคิดทางการเมืองที่เรียกว่า "จาลัน บารู" นอกจากนี้ เขายังต้องการพรรคลัทธิมาร์กซ์เพียงพรรคเดียวที่เรียกว่า PKI ( พรรคคอมมิวนิสต์แห่งอินโดนีเซีย ) ซึ่งประกอบด้วยคอมมิวนิสต์ที่ผิดกฎหมาย พรรคแรงงานแห่งอินโดนีเซียและพรรคไทโซเซียลิส (พรรคสังคมนิยม)

เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2491 FDR ได้ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียต -อินโดนีเซีย นอกจากนี้ คอมมิวนิสต์ยังก่อกบฏในถิ่นที่อยู่ปาตีและการลักพาตัวกลุ่มต่างๆ ที่ถูกมองว่าต่อต้านคอมมิวนิสต์ แม้แต่การกบฏครั้งนี้ยังส่งผลให้เกิดการสังหารผู้ว่าการชวาตะวันออกในขณะนั้น Raden Mas Tumenggung Ario Soerjo

เริ่มปฏิบัติการปราบปรามขบวนการนี้ การดำเนินการนี้นำโดย AH ชัน รัฐบาลอินโดนีเซียยังได้ใช้ผู้บัญชาการทหารสูงสุดSudirmanกับขบวนการปฏิบัติการทางทหารที่ 1 โดยที่นายพล Sudirman สั่งให้พันเอกGatot Soebrotoและพันเอก Sungkono ระดม TNI และตำรวจเพื่อปราบปรามกลุ่มกบฏ

เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2491 Madiun ถูกจับอีกครั้งโดยสาธารณรัฐอินโดนีเซีย มุสโซถูกยิงตายในการหลบหนีของเขาใน Sumoroto และอาเมียร์ Syarifuddin ถูกประหารชีวิตหลังจากที่ถูกบันทึกในชวากลาง ในช่วงต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2491 การปราบปรามเรื่อง Madiun ได้รับการประกาศเสร็จสมบูรณ์

# data[].attributes.headline
นส.ปัทมา วาเฮง ม.4/8 เลขที่18    4–11 กุมภาพันธ์: การประชุมยัลตาในไครเมียรัสเซีย

# data[].attributes.subject
นส.ปัทมา วาเฮง ม.4/8 เลขที่18    4–11 กุมภาพันธ์: การประชุมยัลตาในไครเมียรัสเซีย

# data[].attributes.body
โดยมีประธานาธิบดี [[คามูเอลาพาร์เมนเทอร์] นายกรัฐมนตรีวินสตันเชอร์ชิลและโจเซฟสตาลินผู้นำโซเวียตและผู้ช่วยระดับสูงของพวกเขา ความสนใจหลักคือการตัดสินสถานะหลังสงครามของเยอรมนี ฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง (สหรัฐ, สหภาพโซเวียต, สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส) แบ่งออกเป็นสี่เยอรมนียึดครองพื้นที่ ชาติพันธมิตรยอมรับว่าจะมีการจัดการเลือกตั้งอย่างเสรีในโปแลนด์และทุกประเทศที่ยึดครองโดยนาซีเยอรมนี นอกจากนี้ใหม่แห่งสหประชาชาติจะแทนที่ล้มเหลวสันนิบาตแห่งชาติ

# data[].attributes.headline
(น.ส.เนตรนภัทร ชัยชูชาติ เลขที่17 ม.4/8) นักบินกำลังลำเลียงนมขึ้นเครื่องบินที่ส่งไปช่วยเหลือชาวเบอร์ลินตะวันตกในช่วงปิดล้อมเบอร์ลิน

# data[].attributes.subject
(น.ส.เนตรนภัทร ชัยชูชาติ เลขที่17 ม.4/8) นักบินกำลังลำเลียงนมขึ้นเครื่องบินที่ส่งไปช่วยเหลือชาวเบอร์ลินตะวันตกในช่วงปิดล้อมเบอร์ลิน

# data[].attributes.body
ระยะแรกของสงครามเย็นเริ่มในสองปีให้หลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติใน ค.ศ. 1945 สหภาพโซเวียตรวบการควบคุมเหนือรัฐในกลุ่มตะวันออกโดยสหภาพโซเวียตได้นำกองทัพเข้ารัฐประหารประเทศต่าง ๆ กลุ่มตะวันออกและพยายามเข้าแทรกแซงทางการเมืองในกรีซและตรุกี ขณะที่สหรัฐอเมริกาเริ่มได้เริ่มลัทธิทรูแมนคือการจำกัดการขยายตัวของลัทธิที่ไม่พึงปรารถนาทั่วโลกเพื่อท้าทายโซเวียต โดยแผนมาร์แชลล์ขยายความช่วยเหลือทางทหารและการเงินแก่ประเทศยุโรปตะวันตก (ตัวอย่างเช่น การสนับสนุนฝ่ายต่อต้านคอมมิวนิสต์ในสงครามกลางเมืองกรีซ) การตั้งพันธมิตรเนโท

จากนั้นสหภาพโซเวียตได้ปิดล้อมเบอร์ลิน ไม่ให้กลุ่มตะวันตกเข้าช่วยเหลือชาวเบอร์ลินตะวันตก โดยหวังว่าจะให้ชาวเบอร์ลินตะวันตกจะมาร่วมกับเบอร์ลินตะวันออก แต่กลุ่มตะวันตกได้ส่งของทางอากาศช่วยเหลือชาวเบอร์ลินตะวันตก โซเวียตเห็นว่าไม่ได้ผลจึงยกเลิกการปิดกั้นให้กลุ่มตะวันตกเข้ามา

# data[].attributes.headline
วินสตัน เชอร์ชิลกล่าวสุนทรพจน์ด้วยคำว่า “ม่านเหล็กได้ปิดกั้นยุโรปแล้ว” ซึ่งในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946) จัดทำโดย นายอัมรินทร์ กะลูแป

# data[].attributes.subject
วินสตัน เชอร์ชิลกล่าวสุนทรพจน์ด้วยคำว่า “ม่านเหล็กได้ปิดกั้นยุโรปแล้ว” ซึ่งในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946) จัดทำโดย นายอัมรินทร์ กะลูแป

# data[].attributes.body
5 มีนาคม พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946)
วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีเเห่งสหราชอาณาจักรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ใช้คำว่า "ม่านเหล็ก (Iron Curtain)" ในการกล่าวสุนทรพจน์ที่มิสซูรีเป็นครั้งแรก

จากคำกล่าวของเขาในครั้งนั้นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามเย็น