# data[].attributes.body
- Það er eðlilegt að upplifa kvíða einstaka sinnum en þegar að hræðsla fyrir einhverju er orðin verulega ýkt og kvíði er farinn að koma upp án þess að það sé hætta á ferð að þá er þetta ekki lengur venjulegur kvíði heldur kvíðaröskun.

- Kvíði er vænting um framtíðarhættu.

# data[].attributes.body
Aðal einkenni kvíðaraskana eru: Ótti, ýkt hræðsla og miklar áhyggjur.

Einkenni kvíða er hægt að skipta í 3 flokka, tilfinningaleg einkenni, líkamleg einkenni og hugsanir.
Tilfinningaleg einkenni - áhyggjur, ótti, hræðsla.
Líkamleg einkenni - sviti, svimi, vöðvaspenna, hröð öndun, óreglulegur/hraður hjartsláttur.
Hugsanir - hræðsla við að eitthvað hættulegt gerist, búast við því versta.

# data[].attributes.body
https://attavitinn.is/heilsa/hvad-er-kvidi-kvidaroskun/

# data[].attributes.attachment_link.description
Kvíði er náttúrulegt viðbragð líkamans við álagi og erfiðum aðstæðum í lífinu. Þessi viðbrögð hjálpa líkamanum að takast á við erfiðar aðstæður t.d. í vinnuni, við að halda ræðu, undirbúningi fyrir próf o.fl. Kvíði getur þó orðið vandamál þegar hann er orðin of mikill eða kemur oft upp án röklegs samhengis og getur þá orðið hamlandi.

# data[].attributes.headline
Einkenni (Einstaklingur þarf að hafa minnst 3 af þessum einkennum til þess að vera greindur með aðskilnaðarkvíða)

# data[].attributes.subject
Einkenni (Einstaklingur þarf að hafa minnst 3 af þessum einkennum til þess að vera greindur með aðskilnaðarkvíða)

# data[].attributes.body
1. Endurteknar og ýktar áhyggjur þegar einstaklingur á von eða upplifir aðskilnað frá nákomnum eða heimili.

2. Endurteknar og ýktar áhyggjur af því að missa nákominn eða að nákominn verði fyrir alvarlegum skaða.

3. Endurteknar og ýktar áhyggjur á að eitthvað atvik muni valda aðskilnað frá uppalanda.

4. Neita að fara í skóla eða annað vegna hræðslu við aðskilnað.

5. Ýkt hræðsla við að vera einn eða án nákomins aðila heimavið.

6. Neitun að fara að sofa án þess að vera nálægt nákomins aðila.

7. Endalausar martraðir sem snúast um aðskilnað.

8. Finnur oft fyrir líkamlegum einkennum (s.s. ógleði, magaverkur, höfuðverkur eða uppköst) þegar aðskilnaður við nákominn á sér stað eða er væntanlegur.

# data[].attributes.body
- Foreldrar "ofvernda" barnið sitt í sumum tilfellum, foreldri á þá oft erfitt með að sleppa barninu frá sér.

- Aðstæður sem valda streitu hjá barni t.d. flutningur, dauði eða veikindi hjá nákomnum, dauði hjá gæludýri, skilnaður foreldra.

- Erfðir, ef foreldri er með kvíðaröskun að þá eru meiri líkur á að barnið muni þjást af aðskilnaðarkvíða heldur en barn sem á ekki foreldra með kvíðaröskun

- Krakkar með ákveðna skapgerð eru líklegri til að fá aðskilnaðarkvíða heldur en aðrir.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Þar af leiðandi eru þessi börn ekki greind með aðskilnaðarkvíða. Við tölum ekki um raunverulegan aðskilnaðarkvíða fyrr en barnið er orðið töluvert eldra. Í raun má segja að því eldra sem barnið er þeim mun mikilvægara er að bregðast við einkennum aðskilnaðarkvíða og það má í raun segja að þrátt fyrir að flest börn losni við aðskilnaðakvíða, þá eru dæmi um einstaklinga sem þjást ennþá af einkennum aðskilnaðarkvíða eftir tvítugt. Áætlað hefur verið að um það bil 4% barna þjáist af aðskilnaðarkvíða þó svo að það megi reikna með að fleiri börn finni fyrir einkennum aðskilnaðarkvíða við ákveðnar aðstæður, þar sem einkennin geta verið misalvarleg. Vægustu einkennin væru t.d. að eiga erfitt með að fara í skólann á morgnanna, spyrja stöðugt um hvernig dagurinn eigi að verða, og þurfa stöðugt að geta náð í foreldra sína í síma ef börnin fara til vina eða ættingja. Mun alvarlegri einkenni væru t.d. að neita að sofa í eigin herbergi, geta ekki litið af foreldrum sínum, gera sér upp veikindi, neita að fara í skóla, og strjúka heim úr skóla og gæslu. Orsökin fyrir aðskilnaðarkvíða er mismunandi og er líklega í flestum tilfellum fleiri en einn þáttur, og mismunandi á milli barna. Í sumum tilfellum getur verið um uppeldisáhrif að ræða, þar sem t.d. foreldri "ofverndar" barnið sitt og þjáist kannski sjálft af einskonar aðskilnaðarkvíða. Viðkomandi foreldri á þá oft erfitt með að sleppa barninu frá sér og talar stöðugt um hættur við barnið. Rannsóknir hafa meðal annars sýnt að nokkuð algengt er að mæður barna sem þjást af aðskilnaðarkvíða þjáist sjálfar af kvíða, þar sem algengasti kvíðinn er ofsakvíði. Aðrar orsakir aðskilnaðarkvíða má rekja til aðstæðna sem valda streitu, eins og flutningur, eða atburðir eins og veikindi eða dauði ástvinar, eða aðrar breytingar sem valda streitu hjá barninu. Hinsvegar bregðast systkini oft mjög mismunandi við þessum aðstæðum sem gerir það að verkum að hægt væri að álykta að börn með ákveðna skapgerð séu líklegri til að þróa með sér aðskilnaðarkvíða en önnur börn.Ein þeirra meðferðarleiða sem hefur reynst vel við aðkilnaðarkvíða er hugræn atferlismeðferð, þar sem meðal annars er unnið með að hjálpa barninu skref fyrir skref að takast á við aðstæður sem valda kvíða. Mikilvægur þáttur í þessari meðferð er að þjálfa foreldra í að hjálpa barninu. Þegar við ætlum að hjálpa börnum okkar að takast á við aðskilnaðarkvíða er mikilvægt að hjálpa þeim skref fyrir skref að takast á við "erfðari" og "erfiðari" aðstæður. Gefa barninu lengri aðlögunartíma að nýjum aðstæðum og reyna að undirbúa barnið vel með útskýringum eða lestri bóka um nýjar aðstæður. Reyna að leggja áherslu á að kveðja barnið alltaf þrátt fyrir að það sé erfitt, en reyna jafnframt að eyða ekki of miklum tíma í það því minningin um erfiðar langar kveðjustundir hjálpa ekki barninu. Leggja áherslu á að hrósa barninu fyrir dugnað þegar það er í burtu.

Björn Harðarson hefur starfað sem sálfræðingur síðan 1998 og þar af á eigin stofu síðan 2002. Björn vinnu með helstu vandamál fullorðna eins og Kvíði, þunglyndi, sambönd og skilnaðir, sorg og missi, fíknir, handleiðsla, starfstengdur vandi, sjálfstraust svo eitthvað sé nefnt

Björn Harðarson hefur starfað sem sálfræðingur síðan 1998 og þar af á eigin stofu síðan 2002. Björn vinnu með helstu vandamál fullorðna eins og Kvíði, þunglyndi, sambönd og skilnaðir, sorg og missi, fíknir, handleiðsla, starfstengdur vandi, sjálfstraust svo eitthvað sé nefnt

# data[].attributes.attachment_link.description
Þar af leiðandi eru þessi börn ekki greind með aðskilnaðarkvíða. Við tölum ekki um raunverulegan aðskilnaðarkvíða fyrr en barnið er orðið töluvert eldra. Í raun má segja að því eldra sem barnið er þeim mun mikilvægara er að bregðast við einkennum aðskilnaðarkvíða og það má í raun segja að þrátt fyrir að flest börn losni við aðskilnaðakvíða, þá eru dæmi um einstaklinga sem þjást ennþá af einkennum aðskilnaðarkvíða eftir tvítugt.

# data[].attributes.body
- Aðskilnaðarkvíði er þegar að einstaklingur verður mjög kvíðinn að fara af heimili sínu eða frá manneskju sem einstaklingurinn er tilfinningalega tengdur s.s. foreldrum.

- Börn hræðast það að eitthvað slæmt komi fyrir ástvini sína á meðan að aðskilnaði stendur, þau geta einnig fengið martraðir fyrir aðskilnaði.

-Mikill ótti við að vera skilin eftir.

- Aðskilnaðarkvíði hjá fullorðnum er þegar að einstaklingur er með mjög ýkta hræðslu um að eitthvað slæmt gerist við ástvini þeirra.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mörg orð í íslenskri tungu lýsa einhvers konar kvíðaástandi eins og óöryggi, beygur, stress, ónot, ótti, felmtur og ofsahræðsla. Þetta eru allt missterk form af sama viðbragðinu sem virkjast mismikið. Sumir segjast aldrei vera kvíðnir en líklega finna þeir stundum fyrir líkamlegum einkennum sem talist geta til kvíða eins og magaverkjum og meltingartruflunum. Kvíði er talsvert líkamlegur í eðli sínu og því ekki skrítið að fólk geti álitið sig líkamlega veikt þegar kvíði verður mikill. Hér að neðan má sjá helstu kvíðaeinkenni.

Líkamleg einkenni kvíða

Það er misjafnt hvaða einkennum fólk finnur mest fyrir en ýmis tilfinningaleg einkenni geta einnig fylgt kvíðanum eins og pirringur, eirðarleysi, þreyta og svefntruflanir, auk almennrar kvíðatilfinningar. Kvíðatilfinning getur komið í köstum, svokölluðum kvíðaköstum, en jafnframt varað lengur í vægara formi.
Hvað er kvíði?
Kvíði er lífeðlislegt viðbragð sem virkjast þegar manneskja stendur frammi fyrir mögulegri ógn við velferð hennar eða afkomu. Það er nóg að manneskja dragi þá ályktun að henni sé ógnað með einhverjum hætti til að viðbragðið kvikni. Ógnin þarf því ekki að vera raunveruleg og viðbragðið er alltaf það sama. Þetta viðbragð hefur stuðlað að afkomu mannsins í áranna rás en án þess er hætt við að fólk hefði í auknum mæli dottið fram af björgum, lokast inni eða orðið villidýrum að bráð. Kvíðakerfi mannsins er það öflugt að það ræsist nær ósjálfrátt í vissum aðstæðum: Andspænis villidýrum, skordýrum, slöngum, reiðum andlitum, lokuðum rýmum eða háum hæðum. Mönnum er óttinn við þessar aðstæður í blóð borinn og þarf litla reynslu af ofangreindu til að fælni myndist. Það er hins vegar mun erfiðara að þróa með sér fælni fyrir ljósastaurum eða pottablómum, þótt dæmi séu til um fælni að því tagi! Okkur er kvíðinn eðlislægur og bætir hann beinlínis frammistöðu okkar á ýmsum sviðum, til dæmis í íþróttum og á prófum. Kvíðaviðbragðið fær okkur einnig til að bregðast hratt og vel við þegar við erum í hættu stödd, til dæmis þegar bíll nálgast okkur á ógnarhraða. Kvíðinn segir okkur stundum hvað við eigum að gera, til dæmis keyra varlega í hálku. Hann getur aftrað okkur frá því að gera hluti sem við gætum síðar séð eftir og er nátengdur samvisku. Það er því hvorki eðlilegt né æskilegt ástand að vera allsendis ókvíðinn. Hins vegar er það skiljanlegt að þeir sem eru illa haldnir af kvíða óski þess að verða kvíðalausir!
Hvað er kvíðaröskun?
Litið er svo á að fólk sé haldið kvíðaröskun þegar kvíðinn er farinn að ræsast endurtekið án þess að hætta sé á ferðum, vara lengur en eðlilegt er, valda hugarangri og hefta líf fólks. Það má líkja þessu við ofurnæma þjófavörn í bíl sem fer í gang við minnsta áreiti, til dæmis við örlitla vindhviðu eða þegar einhver strýkst utan í bílinn. Fólki hættir til þess í daglegu tali að gera lítið úr kvíða, segja eitthvað eins og „þetta er bara kvíði, hvað, heldur þú að þú getir ekki gert þetta?" Kvíði getur hins vegar orðið ótrúlega þrálátur og langvinnur ef ekki er unnið sérstaklega að uppræta hann. Hann getur skert lífsgæði fólks verulega og takmarkað líf fólks, gert það að verkum að það getur ekki gert nema hluta af því sem það langar til. Sumir láta sig kannski hafa það að gera hlutina þrátt fyrir kvíða en ná þá oft ekki að njóta þeirra. Kvíði getur haft áhrif á öll svið lífsins, menntun og framgöngu í starfi, tengsl við aðra og hvernig frístundum er varið. Hann getur haft áhrif á nánast hverja einustu ákvarðanatöku yfir daginn, t.d. hvort manneskja gengur upp á 8. hæð eða tekur lyftuna, hvort farið er út með vinum að kvöldi til eða setið heima, hvort haldið er áfram eða hætt í skóla eða farið í ræktina. Þá getur langvarandi kvíði einnig leitt til þunglyndis og misnotkunar vímuefna. Það er því til mikils að vinna náist að halda kvíðaeinkennunum í skefjum. Tæplega þriðji hver maður fær kvíðaröskun einhvern tímann á ævinni og margir þjást af fleiri en einni kvíðaröskun.

Fólk getur erft tilhneigingu til kvíða en við það bætist reynsla fólks í lífinu. Þeir sem þróa með sér kvíðaröskun hafa einhvers staðar lært að hræðast þær aðstæður eða fyrirbæri sem um ræðir. Sameiginlegt öllum kvíðaröskunum er að þessar aðstæður eru metnar hættulegri en þær eru í raun og veru. Fólk er í raun kvíðnara í vissum aðstæðum en eðlilegt er. Kvíðinn er flokkaður í tegundir eftir því hvað það er sem fólk kvíðir, hvers konar aðstæður vekja með því kvíða. Það er hins vegar ekki þar með sagt að fólk sé alltaf meðvitað um það hvað veki hjá því kvíða. Hér að neðan getur þú séð lista yfir helstu kvíðaraskanir, sem þó flokkast ekki allar undir kvíðaraskanir í nýjustu útgáfu DSM (flokkunarkerfi bandaríska geðlæknafélagsins). Þar sem þessi vandkvæði einkennast öll af miklum kvíða og eru meðhöndluð sem kvíðavandamál eru þau hér talin til kvíðaraskana. Í seinni dálkinum má sjá hvað það er sem fólk óttast í hverri kvíðaröskun fyrir sig. Nánar er fjallað um hverja og eina þessara kvíðaraskana á þessari heimasíðu.

Félagsfælni

Ótti við að verða sér til skammar eða dæmdur í félagslegum aðstæðum

Afmörkuð fælni

Ótti við að skaðast í afmörkuðum aðstæðum (t.d. af dýrum, veðurskilyrðum, í lyftum, flugi)

Áfallastreituröskun

Ótti við minninguna um alvarlegt áfall sem átti sér stað

Heilsukvíði

Ótti við að vera haldinn alvarlegum sjúkdómi sem ekki hefur tekist að greina

Almenn kvíðaröskun

Ótti við óvissu sem haft geti eitthvað slæmt og óviðráðanlegt í för með sér

Þráhyggja og árátta

Ótti við eigin hvatir og hugsanir sem talin eru endurspegla innræti og geti leitt til slæmra atburða

Tilgangur kvíðaeinkenna
Kvíðaeinkennin geta virst ógnandi en eru í raun meinlaus. Það sem er merkilegast er að hvert og eitt þessara einkenna hefur tilgang og er ætlað að stuðla að afkomu okkar. Hér að neðan má finna útskýringar á því hvað gerist í líkama okkar þegar við erum kvíðin og hvaða aukaverkunum við finnum fyrir í kjölfarið.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mörg orð í íslenskri tungu lýsa einhvers konar kvíðaástandi eins og óöryggi, beygur, stress, ónot, ótti, felmtur og ofsahræðsla. Þetta eru allt missterk form af sama viðbragðinu sem virkjast mismikið. Sumir segjast aldrei vera kvíðnir en líklega finna þeir stundum fyrir líkamlegum einkennum sem talist geta til kvíða eins og magaverkjum og meltingartruflunum.

# data[].attributes.body
- Það eru aðallega börn sem þjást af aðskilnaðarkvíða.
- Aðskilnaðarkvíði er eina kvíðaröskunin sem snertir fyrst og fremst börn.
- Í kringum 4% barna þjást af aðskilnaðarkvíða.

# data[].attributes.body
- Ein þeirra meðferðaleiða sem er góð fyrir aðskilnaðarkvíða er hugræn atferlismeðferð, þar sem barnið lærir skref fyrir skref að takast á við aðstæðurnar sem valda því kvíða. Einnig verða foreldrarnir þjálfaðir í að hjálpa barninu, t.d. reyna að leggja áherslu á að kveðja barnið alltaf þrátt fyrir að það sé erfitt, en reyna jafnframt að eyða ekki of miklum tíma í það því minningin um erfiðar langar kveðjustundir hjálpa ekki barninu.  Leggja áherslu á að hrósa barninu fyrir dugnað þegar það er í burtu.

- Viðtalsmeðferð ýmist við foreldra og/eða barn þar sem aðferðir hugrænnar atferlismeðferðar eru notaðar.

- Viðtalsmeðferð er oftast einstaklingsmeðferð við barnið eða við foreldra ef barnið er ungt.

- Einnig geta krakkar farið í hópmeðferð sem heitir Klókir krakkar, Í fyrri hluta meðferðar eru krakkarnir fræddir um eðli kvíða og kenndar eru aðferðir til þess að takast á við kvíða. Það er líka farið í stigvaxandi berskjöldun þar sem krakkarnir læra að mæta óttanum í litlum skrefum.
Í seinni hluta meðferðarinnar er farið í félagslega færni og ákveðniþjálfun. Foreldrar fá fræðslu um kvíðaeinkenni og úrræði, hvernig á að ala upp barn sem þjáist af kvíða og farið er yfir hvað börnin læra í hverjum tíma fyrir sig.

- Lyfjameðferð

# data[].attributes.attachment_link.description
Kvíði er mjög gagnleg og nauðsynleg tilfinning sem hjálpar okkur að komast af. Líta má á kvíða sem nokkurskonar varnarkerfi líkamans sem ætlað er vernda okkur í hættulegum aðstæðum. En of mikill kvíði hjálpar okkur ekki og getur verið hamlandi í hversdagslegum aðstæðum. Á Heilsuveru má finna frekari…

# data[].attributes.body
Gott að fara til sálfræðings eða geðlæknis þar sem þeir greina kvíða með sérstökum viðtölum og spurningarlistum.

# data[].attributes.body
Til þess að greinast með kvíða þarf einstaklingur að vera með talsverð einkenni af þessari tegund kvíða, þetta þarf að hafa hamlandi áhrif á líf einstaklings og hafa verið viðvarandi í nokkurn tíma

# data[].attributes.body
Það er eðlilegt að vera með smá aðskilnaðarkvíða frá 6 mánaða til 3 ára en ef einkenni halda áfram seint á barnsaldri að þá getur barnið verið greindur með aðskilnaðarkvíða

# data[].attributes.attachment_link.title
Separation Anxiety in Adults: Symptoms, Treatment, and More

# data[].attributes.attachment_link.description
Separation anxiety in adults can affect your daily life and relationships, but with treatment, it can be managed.

# data[].attributes.body
Til þess að vera greindur með aðskilnaðarkvíða þarf barn að vera búið að vera með einkenni í minnst 4 vikur og fullorðinn einstaklingur minnst í 6 mánuði.

# data[].attributes.body
Stelpur eru líklegri til þess að þjást af aðskilnaðarkvíða,  Tvíburarannsóknir sýna að aðskilnaðarkvíði erfist, sérstaklega hjá stelpum.

# data[].attributes.body
Batahorfur barna eru býsna góðar þegar kemur að meðferð þeirra við aðsklinaðarkvíða, talið er að flestir nái sér vel á 18 mánuðum eftir að meðferð er hafin

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
What is anxiety?

Are you anxious? Maybe you're feeling worried about a problem at work with your boss. Maybe you have butterflies in your stomach while waiting for the results of a medical test. Maybe you get nervous when driving home in rush-hour traffic as cars speed by and weave between lanes.

In life, everyone experiences anxiety from time to time. This includes both adults and children. For most people, feelings of anxiety come and go, only lasting a short time. Some moments of anxiety are more brief than others, lasting anywhere from a few minutes to a few days.

But for some people, these feelings of anxiety are more than just passing worries or a stressful day at work. Your anxiety may not go away for many weeks, months, or years. It can worsen over time, sometimes becoming so severe that it interferes with your daily life. When this happens, it's said that you have an anxiety disorder.

While anxiety symptoms vary from person to person, in general the body reacts in a very specific way to anxiety. When you feel anxious, your body goes on high alert, looking for possible danger and activating your fight or flight responses. As a result, some common symptoms of anxiety include:

nervousness, restlessness, or being tense

feelings of danger, panic, or dread

rapid heart rate

rapid breathing, or hyperventilation

increased or heavy sweating

trembling or muscle twitching

weakness and lethargy

difficulty focusing or thinking clearly about anything other than the thing you're worried about

digestive or gastrointestinal problems, such as gas, constipation, or diarrhea

a strong desire to avoid the things that trigger your anxiety

obsessions about certain ideas, a sign of obsessive-compulsive disorder (OCD)

performing certain behaviors over and over again

anxiety surrounding a particular life event or experience that has occurred in the past, especially indicative of post-traumatic stress disorder (PTSD)

Panic attacks

A panic attack is a sudden onset of fear or distress that peaks in minutes and involves experiencing at least four of the following symptoms:

palpitations

sweating

shaking or trembling

feeling shortness of breath or smothering

sensation of choking

chest pains or tightness

nausea or gastrointestinal problems

dizziness, light-headedness, or feeling faint

feeling hot or cold

numbness or tingling sensations (paresthesia)

feeling detached from oneself or reality, known as depersonalization and derealization

fear of "going crazy" or losing control

fear of dying

There are some symptoms of anxiety that can happen in conditions other than anxiety disorders. This is usually the case with panic attacks. The symptoms of panic attacks are similar to those of heart disease, thyroid problems, breathing disorders, and other illnesses.

As a result, people with panic disorder may make frequent trips to emergency rooms or doctor's offices. They may believe they are experiencing life-threatening health conditions other than anxiety.

There are several types of anxiety disorders, these include:

Agoraphobia

People who have agoraphobia have a fear of certain places or situations that make them feel trapped, powerless, or embarrassed. These feelings lead to panic attacks. People with agoraphobia may try to avoid these places and situations to prevent panic attacks.

Generalized anxiety disorder (GAD)

People with GAD experience constant anxiety and worry about activities or events, even those that are ordinary or routine. The worry is greater than it should be given the reality of the situation. The worry causes physical symptoms in the body, such as headaches, stomach upset, or trouble sleeping.

Obsessive-compulsive disorder (OCD)

OCD is the continual experience of unwanted or intrusive thoughts and worries that cause anxiety. A person may know these thoughts are trivial, but they will try to relieve their anxiety by performing certain rituals or behaviors. This may include hand washing, counting, or checking on things such as whether or not they've locked their house.

Panic disorder

Panic disorder causes sudden and repeated bouts of severe anxiety, fear, or terror that peak in a matter of minutes. This is known as a panic attack. Those experiencing a panic attack may experience:

feelings of looming danger

shortness of breath

chest pain

rapid or irregular heartbeat that feels like fluttering or pounding (palpitations)

Panic attacks may cause one to worry about them occurring again or try to avoid situations in which they've previously occurred.

Post-traumatic stress disorder (PTSD)

PTSD occurs after a person experiences a traumatic event such as:

Symptoms include trouble relaxing, disturbing dreams, or flashbacks of the traumatic event or situation. People with PTSD may also avoid things related to the trauma.

Selective mutism

This is an ongoing inability of a child to talk in specific situations or places. For example, a child may refuse to talk at school, even when they can speak in other situations or places, such as at home. Selective mutism can interfere with everyday life and activities, such as school, work, and a social life.

Separation anxiety disorder

This is a childhood condition marked by anxiety when a child is separated from their parents or guardians. Separation anxiety is a normal part of childhood development. Most children outgrow it around 18 months. However, some children experience versions of this disorder that disrupt their daily activities.

Specific phobias

This is a fear of a specific object, event, or situation that results in severe anxiety when you're exposed to that thing. It's accompanied by a powerful desire to avoid it. Phobias, such as arachnophobia (fear of spiders) or claustrophobia (fear of small spaces), may cause you to experience panic attacks when exposed to the thing you fear.

Doctors don't completely understand what causes anxiety disorders. It's currently believed certain traumatic experiences can trigger anxiety in people who are prone to it. Genetics may also play a role in anxiety. In some cases, anxiety may be caused by an underlying health issue and could be the first signs of a physical, rather than mental, illness.

A person may experience one or more anxiety disorder at the same time. It may also accompany other mental health conditions such as depression or bipolar disorder. This is especially true of generalized anxiety disorder, which most commonly accompanies another anxiety or mental condition.

It's not always easy to tell when anxiety is a serious medical problem versus a bad day causing you to feel upset or worried. Without treatment, your anxiety may not go away and could worsen over time. Treating anxiety and other mental health conditions is easier early on rather than when symptoms worsen.

You should visit your doctor if:

you feel as though you're worrying so much that it's interfering with your daily life (including hygiene, school or work, and your social life)

your anxiety, fear, or worry is distressing to you and hard for you to control

you feel depressed, are using alcohol or drugs to cope, or have other mental health concerns besides anxiety

you have the feeling your anxiety is caused by an underlying mental health problem

you are experiencing suicidal thoughts or are performing suicidal behaviors (if so, seek immediate medical assistance by calling 911)

The Healthline FindCare tool can provide options in your area if you don't already have a doctor.

If you've decided you need help with your anxiety, the first step is to see your primary care doctor. They can determine if your anxiety is related to an underlying physical health condition. If they find an underlying condition, they can provide you with an appropriate treatment plan to help alleviate your anxiety.

Your doctor will refer you to a mental health specialist if they determine your anxiety is not the result of any underlying health condition. The mental health specialists you will be referred to include a psychiatrist and a psychologist.

A psychiatrist is a licensed doctor who is trained to diagnose and treat mental health conditions, and can prescribe medications, among other treatments. A psychologist is a mental health professional who can diagnose and treat mental health conditions through counseling only, not medication.

Ask your doctor for the names of several mental health providers covered by your insurance plan. It's important to find a mental health provider you like and trust. It may take meeting with a few for you to find the provider that's right for you.

To help diagnose an anxiety disorder, your mental healthcare provider will give you a psychological evaluation during your first therapy session. This involves sitting down one-on-one with your mental healthcare provider. They will ask you to describe your thoughts, behaviors, and feelings.

They may also compare your symptoms to the criteria for anxiety disorders listed in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-V) to help arrive at a diagnosis.

Finding the right mental healthcare provider

You'll know your mental healthcare provider is right for you if you feel comfortable talking with them about your anxiety. You'll need to see a psychiatrist if it's determined that you need medication to help control your anxiety. It's sufficient for you to see a psychologist if your mental healthcare provider determines your anxiety is treatable with talk therapy alone.

Remember that it takes time to start seeing results of treatment for anxiety. Be patient and follow the directions of your mental healthcare provider for the best outcome. But also know that if you feel uneasy with your mental healthcare provider or don't think you're making enough progress, you can always seek treatment elsewhere. Ask your primary care doctor to give you referrals to other mental healthcare providers in your area.

At-home anxiety treatments

While taking medication and talking with a therapist can help treat anxiety, coping with anxiety is a 24-7 task. Luckily there are many simple lifestyle changes you can make at home to help further alleviate your anxiety.

Get exercise. Setting up an exercise routine to follow most or all days of the week can help reduce your stress and anxiety. If you are normally sedentary, start off with just a few activities and continue adding more over time.

Avoid alcohol and recreational drugs. Using alcohol or drugs can cause or increase your anxiety. If you have trouble quitting, see your doctor or look to a support group for help.

Stop smoking and reduce or stop consuming caffeinated drinks. Nicotine in cigarettes and caffeinated beverages such as coffee, tea, and energy drinks can make anxiety worse.

Try relaxation and stress management techniques. Taking meditation, repeating a mantra, practicing visualization techniques, and doing yoga can all promote relaxation and reduce anxiety.

Get enough sleep. A lack of sleep can increase feelings of restlessness and anxiety. If you have trouble sleeping, see your doctor for help.

Stick to a healthy diet. Eat plenty of fruits, vegetables, whole grains, and lean protein such as chicken and fish.

Coping and support

Coping with an anxiety disorder can be a challenge. Here are some things you can do to make it easier:

Be knowledgeable. Learn as much as you can about your condition and what treatments are available to you so you can make appropriate decisions about your treatment.

Be consistent. Follow the treatment plan your mental healthcare provider gives you, taking your medication as directed and attending all of your therapy appointments. This will help keep your anxiety disorder symptoms away.

Know yourself. Figure out what triggers your anxiety and practice the coping strategies you created with your mental healthcare provider so you can best deal with your anxiety when it's triggered.

Write it down. Keeping a journal of your feelings and experiences can help your mental healthcare provider determine the most appropriate treatment plan for you.

Get support. Consider joining a support group where you can share your experiences and hear from others who deal with anxiety disorders. Associations such as the National Alliance on Mental Illness or the Anxiety and Depression Association of America can help you find an appropriate support group near you.

Manage your time intelligently. This can help reduce your anxiety and help you make the most of your treatment.

Be social. Isolating yourself from friends and family can actually make your anxiety worse. Make plans with people you like spending time with.

Shake things up. Don't let your anxiety take control of your life. If you feel overwhelmed, break up your day by taking a walk or doing something that will direct your mind away from your worries or fears.

# data[].attributes.attachment_link.description
What is anxiety? Are you anxious? Maybe you're feeling worried about a problem at work with your boss. Maybe you have butterflies in your stomach while waiting for the results of a medical test. Maybe you get nervous when driving home in rush-hour traffic as cars speed by and weave between lanes.