# data[].attributes.body
Zagrajcie razem w grę "Fajnie, że wiesz!" przygotowaną przez Demagog.org.pl.
Dzięki tej grze uczniowie poznają wskazówki, które pomogą im odróżniać fałszywe informacje od prawdziwych, a następnie będą mieli okazję sprawdzić się w działaniu!

# data[].attributes.body
Uczniowie ćwiczą metodę udzielania informacji zwrotnej metodą FUKO.

Na czym polega technika asertywnej komunikacji według FUKO?
Nie krytykujemy, nie oceniamy negatywnie drugiej
osoby, ale podajemy klarowną zwrotną informację.
F - fakt
U - uczucia
K - konsekwencje
O - oczekiwania

Każdy uczeń pisze na trzech małych karteczkach trzy sytuacje, które mogą zdarzyć się w szkole, gdy ktoś wykonuje coś niezgodnie z oczekiwaniami innych (tzw. złe zachowanie, możesz podać uczniom przykład - poniżej). Uczniowie składają karteczki i mieszają je (możecie użyć kapelusza).

Uczniowie pracują w parach. Każda z par losuje sześć karteczek. Uczniowie w parach na zmianę losują po jednym „problemie” i odczytują go sobie nawzajem. Druga osoba formułuje informację zwrotną metodą FUKO w odpowiedzi na zaistniały „problem”.

Przykład
Problem: Uczeń spóźnił się na zajęcia i robi dużo zamieszania wchodząc do sali.
FUKO: Spóźniłeś się na zajęcia. Nie podoba mi się to, ponieważ odwracasz uwagę innych uczniów od lekcji i sam nie wiesz, co się dzieje, więc trudno ci jest wdrożyć się w zajęcia. Chciałabym, żebyś przeprosił swoich kolegów i następnym razem przyszedł na zajęcia na czas.

Porozmawiajcie o tym, czy metoda FUKO różni się od tego, co mówicie i co mówią znane Wam osoby w takich sytuacjach. Dlaczego (nie)?
Jak możecie użyć tej metody w życiu szkolnym? A jak w domu?

Pomysł:
Tę metodę możecie również stosować po każdej wspólnej aktywności (np. przygotowanie spektaklu całą klasą). Przeprowadźcie sesję podchodzenia do siebie nawzajem i udzielania informacji zwrotnej albo zapisujcie je na kartkach dla każdej osoby. Oczywiście metodą FUKO!

Źródło inspiracji na tę aktywność: ćwiczenie Asertywność metodą FUKO autorstwa Katarzyny Skolimowskiej, www.fitedukacja.com.pl

# data[].attributes.body
Uczniowie tworzą kilkuminutową opowieść o sobie.

Stwórzcie scenariusze - uczniowie mają najpierw czas na zastanowienie się, co chcą o sobie powiedzieć. Następnie nagrajcie swoje wypowiedzi i obejrzyjcie je razem (jeśli uczniowie ufają sobie wystarczająco i czują się swobodnie z pokazywaniem innym swojego nagrania!).

To ćwiczenie jest dobrym przygotowaniem uczniów do umiejętności wyboru informacji, które chcemy o sobie przekazać.

Porozmawiajcie o tym, jakie informacje powtarzały się w prezentacjach, a które były oryginalne. Jak te informacje zmieniłyby się, gdyby prezentacja miałaby się odbywać na rozmowie rekrutacyjnej? Czy uczniowie wybraliby te same fakty o sobie? Dlaczego?

Możesz również zasugerować uczniom, o czym mogą powiedzieć w opowieści - szczegóły w załączniku.

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

Źródło inspiracji na tę aktywność: ćwiczenie autorstwa Katarzyny Skolimowskiej,  www.fitedukacja.com.pl

# data[].attributes.body
Zapisywanie swoich przemyśleń i przeżyć pomaga lepiej zrozumieć własne uczucia i dążenia, a także przeanalizować to, co się wydarzyło.

Przeznaczcie 15 minut co tydzień (na przykład w czasie godziny wychowawczej) na zapisywanie swoich emocji i przeżyć.

Zachęć uczniów do prowadzenia dziennika, w którym zapisują codziennie luźne myśli albo to, co wydarzyło się danego dnia. A może znajdziecie kilka minut dziennie podczas zajęć w szkole na możliwość podzielenia się tym, co każdy z Was napisał?

Źródło inspiracji na tę aktywność: ćwiczenie Dziennik z czasów kwarantanny autorstwa Katarzyny Skolimowskiej, www.fitedukacja.com.pl

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

# data[].attributes.body
Spróbujcie w jednym zdaniu (składającym się z sześciu słów) opisać:
- relację z wycieczki szkolnej
- lekturę szkolną
- zdjęcie w Waszym telefonie

Oryginalna inspiracja: najkrótsza powieść świata napisana przez Ernesta Hemingwaya „Na sprzedaż: buciki dziecięce, nigdy nienoszone".

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://digipathways.io/workshop/how-to-say-it-right/

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w 3 grupach.
W każdej grupie wybierany jest jeden przedstawiciel, który będzie pełnił rolę „przywódcy” drużyny.
Przywódca losuje swoją rolę (przygotuj wcześniej na karteczkach role do wylosowania - załącznik) i nie mówi swojej drużynie, co ma napisane na karteczce.

Każda drużyna ma do dyspozycji ten sam zestaw materiałów:
kartki papieru (zachęcamy do użycia niepotrzebnego zadrukowanego papieru i makulatury!), taśma malarska, winogrono.

Zadaniem jest zbudowanie przy użyciu tych materiałów jak najwyższej wieży, a na jej szczycie umieszczenie winogrona tak, aby nie spadło.

Czas na wykonanie zadania to 7 minut.

Przywódcy wcielają się w swoje role i zgodnie z nimi przewodzą działaniom grupy.

Gdy czas minie, sprawdźcie razem, która wieża spełniła wymagania i które winogrono utrzymało się na jej szczycie.

Porozmawiajcie o tym, jak różniła się praca w każdej z grup zgodnie z tym, jaką rolę przybrał przywódca. Jak uczniowie czuli się z tym, jak zarządzał nimi ich przywódca? Jak czuli się przywódcy? Czy wcielenie się w dany styl przywódczy było łatwe czy wymagające? Dlaczego?
Omówcie różnice w stylach przywódczych - czy uczniowie spotkali się z takimi stylami w życiu codziennym? Kiedy i gdzie?

# data[].attributes.body
Poproś uczniów o podanie cech charakterystycznych cytryny (do tej aktywności możesz użyć jakiegokolwiek innego owocu). Zapisz pomysły uczniów na tablicy.

Teraz rozdaj uczniom po jednej cytrynie.

Zadaniem każdego jest dokładnie przyjrzeć się swojemu owocowi i znalezienie jakiejś cechy unikatowej dla danej cytryny.

Uczniowie dzielą się swoimi obserwacjami, przedstawiając innym swoją cytrynę i podając jej cechę, która czyni ją jedyną w swoim rodzaju.

Poproś uczniów o odłożenie owoców w jedno miejsce. Przemieszajcie owoce.

Teraz zadaniem uczniów jest odnalezienie swojej cytryny.

Porozmawiajcie, jak zmieniło się spojrzenie uczniów na owoc względem cech podanych na początku. Czy teraz podaliby takie same cechy? Czy udało im się odnaleźć swoje cytryny? Jak to ćwiczenie może się odnosić do życia codziennego? Czy uczniom zdarza się oceniać coś/kogoś powierzchownie, bez dokładnej obserwacji? Jak może to wpływać na innych i na nas?

# data[].attributes.body
Wypracuj z uczniami system podsumowywania własnego rozwoju i nauki.

Każdy uczeń przygotowuje swój własny słoik, który będzie stał podpisany jego imieniem w klasie.

Przygotuj piasek zabarwiony na trzy kolory (możesz użyć ryżu, żwirku itp.). Każdy kolor odpowiada: zdobytej wiedzy (co wiem?), rozwiniętym umiejętnościom (co potrafię zrobić?) i rozwiniętym postawom (co myślę o tym? jak to wpływa na moje spojrzenie na świat?).

Po każdej aktywności zachęć uczniów do wypełnienia słoików odpowiednią ilością każdego rodzaju piasku, w zależności od tego, jak oceniają własny rozwój: czego się dowiedzieli? jakie nowe umiejętności rozwinęli? czy zmieniła się ich postawa wobec czegoś?

Przykład:
Przeprowadzacie akcję Sprzątanie świata. Po spacerze i oczyszczaniu miejscowego skweru porozmawiajcie o tym, czego nauczyliście się podczas aktywności. Czy wiem już, że odpady złożone są z różnych materiałów i że nie wszystkie z nich da się zrecyklingować? Czy potrafię segregować odpady? Czy będę bardziej zwracać uwagę na to, żeby nie śmiecić w parkach i na skwerach?

# data[].attributes.body
Przygotuj karteczki ze słowami nazywającymi emocje. Na każdej karteczce umieść jedną emocję, a każda emocja powinna znaleźć się na dwóch karteczkach, żeby można było je potem połączyć w pary.

Uczniowie losują karteczki i nie pokazują reszcie, co jest na nich napisane.

Uczniowie rozchodzą się po sali i pokazują za pomocą gestu, pozycji ciała lub miny emocję, którą wylosowali. Wyjaśnij uczniom, że podczas tej aktywności nie mogą nic mówić.

Celem jest rozpoznanie emocji pokazywanych przez innych i znalezienie swojej „pary”, czyli osoby, która pokazuje tę samą emocję.

Pary ustawiają się obok siebie i pokazują całej grupie, jak przedstawiają daną emocję.

Porozmawiajcie o tym, czy widać różnice w przedstawieniu poszczególnych emocji. Czy odgadnięcie emocji było trudne?

Jak na wyrażanie emocji wpłynęło to, że uczniowie nie mogli mówić? Czy było im z tego powodu łatwiej czy trudniej?

Przykładowe emocje: podekscytowanie, szczęście, smutek, złość, niepokój, strach, melancholia, wzruszenie, odraza, apatia itp.

Pamiętaj, że możesz dopasować wybrane emocje do wieku i poziomu rozwoju emocjonalnego uczniów.

Źródło tej aktywności: https://www.salto-youth.net/tools/toolbox/tool/non-formal-education-activities-for-enhancing-soft-skills-in-youth-projects.2412/

# data[].attributes.body
Ta aktywność, z uwagi na pewne tematy społeczne, które porusza, przeznaczona jest dla starszej młodzieży.

Każdy uczeń losuje rolę, nie dzieląc się z innymi tym, co jest napisane na ich karteczce.

Poproś uczniów, żeby przeczytali opis swojej nowej tożsamości, jak najdokładniej wyobrazili sobie jej życie i wczuli się w tę postać. Aby pomóc im wejść w rolę, zadbaj o spokojną atmosferę i przeczytaj kilka przykładowych pytań, żeby mogli sobie w myślach na nie odpowiedzieć i wyobrazić życie i uczucia swojej postaci (zachęć uczniów do zamknięcia oczu):

Jakie było Twoje dzieciństwo? Gdzie mieszkałaś/mieszkałeś jako dziecko? W co się bawiłaś/bawiłeś? Co robili Twoi rodzice?

Jak wygląda Twoje życie teraz? Gdzie spotykasz się ze znajomymi? Co robisz rano, w ciągu dnia, wieczorem?

Jak wygląda Twoje życie codzienne? Gdzie mieszkasz? Jak dużo zarabiasz co miesiąc? Co robisz w czasie wolnym? Co robisz w wakacje?

Co Cię pasjonuje? Czego się boisz?

Poproś uczniów, aby wykonali ćwiczenie zupełnie w ciszy.

Uczniowie ustawiają się w linii na początku sali (jak na linii startu w wyścigu).

Czytaj głośno i wyraźnie stwierdzenia (w załączniku), zachowując przerwy między nimi, żeby uczniowie mieli czas na przemyślenie każdego stwierdzenia. Wyjaśnij uczniom, że za każdym razem, gdy zgadzają się ze stwierdzeniem (zgodnie z sytuacją swojej NOWEJ tożsamości, w którą się wczuwają), robią krok do przodu. Jeśli nie zgadzają się ze stwierdzeniem, pozostają w miejscu.

Po każdym stwierdzeniu zachęć uczniów do rozejrzenia się dookoła, żeby zobaczyć, gdzie się znajdują względem innych osób.

Na koniec dokładnie zaobserwujcie różnice w pozycjach poszczególnych uczniów.

Zanim porozmawiacie o tym, co się wydarzyło, daj uczniom kilka minut na „wyjście” z roli (zachęć ich do strząśnięcia emocji poprzez wykonanie wspólnie kilku podskoków).

Porozmawiajcie o tym, co uczniowie czuli podczas aktywności. Czy było im łatwo wczuć się w postaci? Jak to było być przez chwilę kimś innym?

Jak czuli się, gdy robili krok do przodu? A jak, gdy stali w miejscu?

Na koniec zachęć uczniów do podzielenia się refleksjami na temat konkretnych ról – być może będą chcieli podzielić się z innymi swoją postacią i tym, jak wyglądał ich „wyścig”.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://www.coe.int/en/web/compass/take-a-step-forward

# data[].attributes.headline
Karty kompetencji miękkich z Mapy Karier

# data[].attributes.subject
Karty kompetencji miękkich z Mapy Karier

# data[].attributes.body
Czym są kompetencje miękkie? Które z nich są wysoko cenione na rynku pracy?

Tutaj znajdziesz gotowe do wydrukowania karty 33 najważniejszych kompetencji miękkich oraz pomysły na to, jak je wykorzystać na zajęciach z uczniami:
- Miękkie lądowanie Twoich uczniów? Kompetencje miękkie.
- Kompetencje miękkie okiem pracodawców

# data[].attributes.body
Osoby pracują w grupach kilkuosobowych.
Celem każdego zespołu jest zdobycie jak największej liczby punktów w czasie 10 minut rozgrywki (użyj stopera).

Punkty zdobywa się poprzez wykonywanie zadań o różnym poziomie trudności i z różną punktacją. Grupy dostają jedynie listę zadań (przykładową znajdziesz w załączniku) i gdy rozpocznie się gra, same decydują o kolejności swoich działań.
Po upływie 10 minut punkty są podliczane i wyłaniani są zwycięzcy.

Pod koniec gry porozmawiajcie o tym, jakie były poszczególne strategie działania (np. czy zaczynano od najłatwiejszych czy najtrudniejszych zadań) i o wyzwaniach napotkanych w ćwiczeniu. Jak sobie z nimi poradziliście? Czy presja czasu była pomocna, czy stresująca?

# data[].attributes.body
Spróbujcie rozwiązać zagadki lateralne, w których najważniejsze jest łamanie schematów i nieszablonowe myślenie.

Przykład zagadki lateralnej:
Ojciec i jego syn mieli wypadek samochodowy. Ojciec zmarł, a syna przewieziono karetką do szpitala. Gdy chirurg go zobaczył, krzyknął: „Nie mogę operować tego chłopca, on jest moim synem!”. Jak to możliwe?
Rozwiązanie tej zagadki:
Chirurg może być kobietą, a więc i matką.

Uczniowie szukają rozwiązania zagadki. Mogą zadawać pytania zamknięte (odpowiedź może brzmieć tylko tak/nie) nauczycielowi (albo uczniowi, który zna odpowiedź).

Pod tym linkiem znajdziesz więcej przykładów zagadek lateralnych: http://www.eioba.pl/a/2s4y/21-najciekawszych-zagadek-lateralnych

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

# data[].attributes.body
Przygotuj kilka arkuszy A3. Narysuj na nich siatkę 5x6, tak aby utworzyć 30 pustych, kwadratowych pól.
W polu w lewym górnym rogu narysuj zwykłe jabłko (jak w załączniku).

Podziel uczniów na kilkuosobowe zespoły i każdej grupie przydziel jeden arkusz A3.

Włącz stoper na 3 minuty. Zadaniem uczniów jest narysowanie jak największej liczby skojarzeń z jabłkiem w kolejnych kwadratach (na raz może rysować na arkuszu tylko jedna osoba) w zadanym czasie.

# data[].attributes.body
Poniżej znajdziesz linki do 9 materiałów, które możesz wykorzystać w pracy nad rozwijaniem umiejętności myślenia wizualnego z uczniami:
1. Liczy się przekaz, nie sztuka - jak dostrzec uproszczone kształty wokół nas?
2. Zbuduj swój bank ikon - jak stworzyć swoje unikalne ikony?
3. Poznaj podstawy - jak używać podstaw myślenia wizualnego?
4. Patyczak, też człowiek - jak prosto narysować człowieka w każdej sytuacji?
5. Twórz wizualne metafory - jak mówić o wszystkim, używając wizualnych metafor?
6. Planuj wizualnie - jak wizualnie przedstawić swoje cele?
7. Rysunkowy dziennik wspomnień - jak wizualnie przedstawić to, co się wydarzyło?
8. Pokaż to, co niewidzialne - jak rozwijać wyobraźnię wizualną?
9. Słuchaj i notuj wizualnie - jak tworzyć wizualne notatki?

Źródło inspiracji na te aktywności:
http://starter-pack.pl/kreatywnosc/

# data[].attributes.body
Poproś każdego ucznia o zagranie w grę dotyczącą tworzenia i rozpowszechniania fake news na stronie www.getbadnews.pl (zajmie to ok. 15-20 min). Potraktuj to jako punkt wyjścia do szerszej rozmowy o zjawisku fake news.

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

Więcej wartościowych scenariuszy zajęć w tym temacie znajdziesz tutaj:

Szkoła z Klasą

Instytut Obywatelski

Centrum Edukacji Obywatelskiej

Fundacja Panoptykon (Cyfrowa Wyprawka)

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w parach.
Jedna osoba jest menedżerem korporacji i zleca zadania. Druga jest członkiem jego zespołu.

Zadaniem menedżera jest zaproponowanie rozpoczęcia nowego projektu w firmie i zlecenie go pracownikowi (np. wykonanie sprawozdania ze spotkania, podjęcie nowego obowiązku), a zadaniem członka zespołu jest odmówić menedżerowi.

Pokaż uczniom, jak zmienić wypowiedź na wypowiedź odmowy asertywnej. Poproś ich o sformułowanie odmowy w następujący sposób:
- menedżer przekazuje informację o tym, że nie podejmie działania
- wyjaśnia decyzję (bez usprawiedliwiania się)
Zachęć uczniów do używania takich słów jak: wolę, chcę, wybieram (żeby podkreślić wolę).

Szczegóły dotyczące tej techniki znajdziesz w załączniku.

Porozmawiajcie o tym, czy taka forma odmowy jest dla Was łatwa czy trudna? Czy stosujecie ją w życiu codziennym? Dlaczego (nie)?

Autorka: Katarzyna Skolimowska, www.fitedukacja.com.pl

# data[].attributes.body
Zadaniem uczniów jest przygotowanie własnego CV.
Zamiast jednak tworzyć standardowe CV, poproś każdego ucznia o napisanie  „CV porażki”, w którym wpisze trzy porażki ze swojego życia wraz z informacjami, czego się z nich nauczył, dlaczego się nie powiodło, co można zrobić lepiej w przyszłości itd.

Do stworzenia CV skorzystajcie z bezpłatnego programu graficznego www.canva.com, oferującego profesjonalne wzory do tworzenia CV.

Porozmawiajcie o tym, jak tworzenie takiego CV różniło się od tworzenia takiego zwykłego? Czy było łatwiejsze czy trudniejsze? Jak uczniowie czuli się, przyznając się do błędów? A jak - odkrywając, czego nauczyli się z konkretnego błędu?

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://digipathways.io/workshop/learn-to-fail-learn-from-failures/

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach 3-osobowych.

Jedna osoba jest Wykonawcą (nic nie mówi, ale działa), druga - Coachem (przekazuje Wykonawcy konstruktywne wskazówki, jak osiągnąć zamierzony cel), trzecia - Kibicem (wspiera Wykonawcę, ale używając jedynie zdań: „To mi się podoba!” „To mi się nie podoba!”).

Zadaniem Wykonawcy jest narysować dom, a zadaniem Coacha i Kibica - wspierać Wykonawcę w tym procesie.

Uczniowie następnie zamieniają się rolami tak, żeby każdy spróbował sił na każdej z pozycji.

Porozmawiajcie, jak uczniowie czuli się w każdej z ról, co było dla nich wyzwaniem, a co okazało się łatwe. Którą z ról przyjmują w życiu na co dzień?

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują indywidualnie.

Każdy dostaje zestaw takich samych materiałów (nożyczki, klej, linijka, kilka kartek papieru kolorowego A4).

Najlepiej jeśli uczniowie będą siedzieli rozproszeni po sali tak, żeby nie widzieli, co robią inni z grupy.

Przekaż uczniom instrukcje:
macie 20 minut na stworzenie dowolnego dzieła sztuki. Możecie używać wszystkich materiałów, które macie do dyspozycji. Jednak nie możecie używać do wykonania dzieła pasków papieru dłuższych niż 10 cm i szerszych niż 2 cm.
Reszta cech dzieła zależy od każdego ucznia (nie dawaj uczniom więcej wskazówek).
Poproś uczniów, żeby zaczęli pracować. Dokładnie w połowie aktywności zasygnalizuj uczniom, że pozostała im połowa czasu (10 min).

Zaprezentujcie swoje dzieła.

Porozmawiajcie o tym, jak Wam się pracowało.
Czy presja czasu działała motywująco czy utrudniała pracę? Jak uczniowie zareagowali na to, że pozostała im połowa czasu?
Czy wykorzystali całość dostępnego czasu / wszystkie materiały? Jak czuli się z ograniczeniami dotyczącymi długości i szerokości papieru?
Czy łatwo im było się skupić?
Co chcieliby zmienić w tej aktywności?
Jakie wnioski na temat własnej pracy mogą wyciągnąć z tego ćwiczenia?

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach 4-5-osobowych.
Każda grupa otrzymuje 20 sztuk makaronu spaghetti i taśmę klejącą.

Wyjaśnij uczniom, że zadaniem każdej z grup jest zbudowanie w ciągu 18 minut najwyższej struktury z tych materiałów.

Mierz czas stoperem i obserwuj pracę grup.

Razem obejrzyjcie efekty pracy każdego zespołu, porównajcie wysokość i wytrzymałość budowli.

Porozmawiajcie o tym, jaką strategię (jeśli w ogóle) miała każda z grup; co motywowało ich do osiągnięcia celu? Czy była to chęć „wygranej”? Zbudowania najwyższej struktury? Praca w grupie? Jak wyglądał ich proces pracy? Czy zmieniali strategię w trakcie wykonywania zadania? Czy stosowali metodę prób i błędów? Czy mają poczucie wygranej/porażki? Dlaczego?

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://digipathways.io/workshop/learn-to-fail-learn-from-failures/

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w 4-osobowych grupach.
Pierwsza osoba losuje problem i przedstawia go reszcie grupy (propozycje problemów w załączniku - mogą być bardzo „niecodzienne”).
Druga osoba proponuje „dobre” rozwiązanie dla tego problemu (które wydaje się rozwiązaniem najbardziej rozsądnym i obiecującym sukces), trzecia - „złe” (takie, którego na pewno nie warto próbować), a czwarta - „brzydkie” (kontrowersyjne).

Przykład:
W pokoju jest za gorąco.
Dobre rozwiązanie: Włącz klimatyzację.
Złe rozwiązanie: Załóż jeszcze więcej ubrań.
Brzydkie/szalone rozwiązanie: Po prostu wyjedź do zimniejszego kraju.

Następnie uczniowie zamieniają się na role przy losowaniu kolejnych problemów.
Po ćwiczeniu porozmawiajcie o tym, które typy rozwiązań było najłatwiej/najtrudniej wymyślić oraz o tym, jak uczniowie mogą wykorzystać takie podejście do poszukiwania rozwiązań problemów z codziennego życia.

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w parach.
Powiedz im, że będą odgrywać scenkę rozmowy o pracę. Każdy losuje swoją rolę: pracodawca / osoba ubiegająca się o pracę oraz każda para losuje stanowisko, na które przeprowadzana jest kosmiczna rekrutacja (patrz: załącznik).

Uczniowie mają 10 minut na przygotowanie do rozmowy (praca indywidualna): zachęć „pracodawców” do wymyślenia pytań, które chcieliby zadać „kandydatom”, a „kandydatów” - aby przygotowali się, aby opowiedzieć, w czym są dobrzy i dlaczego chcieliby pracować w danym miejscu.

Zaaranżuj scenografię: ustaw stolik i dwa krzesła dla każdej pary.

W momencie, gdy uczniowie zasiadają, żeby dokonać rozmowy o pracę (wszyscy w tym samym czasie), poinformuj uczniów, że nastąpiła niespodziewana zmiana miejsc i teraz dawny pracodawca staje się osobą ubiegającą się o posadę, a kandydat - pracodawcą. Czas start: uczniowie improwizują rozmowę, niezależnie od przygotowanych wcześniej wypowiedzi i pytań.

Porozmawiajcie o tym, jak uczniowie czuli się, przygotowując do rozmowy, a jak w momencie ogłoszenia zamiany ról. Czy było im trudno się dostosować? Co pomogło/przeszkodziło im w procesie przystosowania się?

Autorką tej aktywności jest Urszula Leszczyńska.

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach kilkuosobowych.

Ich zadaniem jest wymyślenie wspólnego projektu na przeprowadzenie szkolnego wydarzenia lub inicjatywy (np. szkolny festiwal, święto, zawody).

Rozdaj uczniom duże kartki papieru, na których mogą spisywać swoje pomysły. Mają na to około pół godziny.

Pomóż uczniom, zadając im pytania pomocnicze: dla kogo będzie to wydarzenie? kiedy się odbędzie? ile będzie trwało? jaki będzie program? co trzeba przygotować? kto będzie zaangażowany w przygotowania?

Następnie daj uczniom około 10 minut na przygotowanie krótkiej, 2-minutowej prezentacji projektu.

Zadaniem uczniów (przedstawicieli grup) jest zaprezentowanie ich pomysłu w taki sposób, żeby przekonać dyrektora szkoły do realizacji projektu.

Uwaga: prezentacja odbywa się w „windzie” tzn. uczniowie wyobrażają sobie, że jadą przypadkowo windą z dyrektorem szkoły i mają dokładnie 2 minuty na przekonanie go do swojego projektu. Ty wcielasz się w postać dyrektora. W zależności od poziomu uczniów i ich przygotowania emocjonalnego okazuj stosunkowy brak zainteresowania projektem oraz to, że nie masz teraz czasu na rozmowy (np. spoglądaj na zegarek, ziewaj). Dzięki temu zmobilizujesz uczniów do prezentacji pomysłów w jak najbardziej angażujący sposób.

Porozmawiajcie o tym, co pomagało, a co przeszkadzało uczniom w odnalezieniu pewności siebie w czasie prezentacji, oraz jak mogą ulepszyć ją na przyszłość. Możecie powtórzyć prezentacje po wypracowaniu rad dla jak najlepszej prezentacji.

# data[].attributes.body
Uczniowie będą tworzyć „żywe obrazy”.

Uczniowie stoją w grupie. Jedna osoba staje na środku i przybiera jakąś pozę, po czym zastyga w niej, jednocześnie informując resztę, kogo lub co reprezentuje (np. Jestem drzewem / Jestem prezydentem).

Następnie kolejna osoba, którą zainspiruje dana poza, podchodzi i dołącza do „obrazu” przybierając inną pozę i informując, kim albo czym jest (np. Jestem jabłkiem na drzewie / Jestem manifestującym tłumem).

Gra toczy się do momentu, aż wszyscy (oprócz jednej osoby) dołączą do obrazu. Ostatnia osoba decyduje, kto ma zostać w obrazie, i gra zaczyna się od początku, tym razem z zupełnie innym obrazem.

Aktywność pozwala uczniom na dopasowywanie się do ciągle zmieniających warunków, ponieważ nawet jeśli ktoś już wymyślił, jak i kiedy dołączy do sceny, być może ktoś go uprzedzi i zmieni wydźwięk „malowanego” obrazu.

Ta aktywność pochodzi z metod teatru improwizacji.

Porozmawiajcie o tym, w czym to ćwiczenie może pomóc uczniom w szkole / w domu? Skąd przychodziły im pomysły na to, kim/czym być w kolejnym obrazie? Czy te pomysły zmieniały się dynamicznie? Co na to wpływało?

# data[].attributes.body
Barnga to symulacyjna gra karciana, której celem jest przekonanie się, jak każdy z nas reaguje na zupełnie nieznaną i nieoczekiwaną zmianę kontekstu, w którym się znajduje.

Gra wymaga skupienia i czasu (nawet do 2 godzin), warto więc na nią przeznaczyć dwie godziny lekcyjne.

Tutaj znajdziesz dokładny opis zasad gry. Przeczytaj go uważnie, żeby dobrze przeprowadzić uczniów przez tę symulację.

Porozmawiajcie o tym, jak czuliście się podczas gry, na jej poszczególnych etapach (np. przy zmianie stolika). Jak zostaliście przyjęci przy kolejnych stołach? Jak przyjmowaliście innych? Czy brakowało Wam możliwości porozumiewania się za pomocą słów? Dlaczego reagowaliście tak, a nie inaczej, na zachowanie innych przy stole? Kiedy zrozumieliście, o co chodzi w grze?

Uwaga: gra oparta jest na elemencie zaskoczenia, upewnij się więc, że żaden z Twoich uczniów już wcześniej nie brał udziału w symulacji! Gdyby tak się stało, zaproś tę osobę do bycia obserwatorem i w części refleksji poproś ucznia o opowiedzenie, jak reakcje reszty wyglądały z zewnątrz.

# data[].attributes.headline
Coraz lepiej: zaplanuj, spróbuj, oceń, działaj

# data[].attributes.subject
Coraz lepiej: zaplanuj, spróbuj, oceń, działaj

# data[].attributes.body
Przygotuj kilka talii kart (odłóż królów, królowe, walety i jokery).

Uczniowie pracują w grupach 4-osobowych. Każda grupa otrzymuje talię kart.

Uczniowie nie mogą dotykać kart do momentu, aż powiesz „Start!”. Wyjaśnij uczniom, że celem gry jest podział kart w jak najbardziej sprawiedliwy sposób pomiędzy członków grupy, zgodnie z punktami za każdą kartę.

As liczy się jako 1 punkt, dziesiątka jako 10 punktów, za każdą inną kartę otrzymuje się tyle punktów, ile wynosi jej numer (np. dwójka – 2 punkty itd.).

Liczba punktów uzbierana na koniec przez każdego z członków grupy może różnić się o 1.

Uczniowie nie mogą się porozumiewać przed rozpoczęciem gry.

Wskazówka dla nauczyciela: Istnieje kilka wariantów podziału kart tak, aby spełniał on wymagania polecenia, np. każdy z uczniów otrzymuje wszystkie karty z danego koloru (as, 2-10), dzięki czemu każdy otrzymuje 55 punktów.

W pierwszej turze uczniowie mają 30 sekund na rozdzielenie kart. Powiedz „Start!” i ogłoś koniec tury po 30 sekundach (możesz użyć stopera). Czy uczniom udało się podzielić punktami po równo? Prawdopodobnie nie.

Każda grupa składa talię. Kart znowu nie można dotykać aż do momentu, kiedy powiesz „Start!”.

Powiedz uczniom, że mają teraz okazję wypracować system wspólnego działania: „Zaplanuj, spróbuj, oceń, działaj” tak, aby osiągnąć jak najlepszy wynik i najsprawniejsze podzielenie się kartami.

Zaplanuj: Uczniowie planują, jak podzielą karty, bez dotykania ich i bez rzeczywistego dzielenia punktów. Mogą zadawać ci pytania na temat talii i kart. Faza ta trwa około 5-10 minut. Upewnij się, że uczniowie nie dotykają kart.

Spróbuj: Powiedz „Start!”. Uczniowie mają 2 minuty na wypróbowanie swojego planu. Zapisz na tablicy, ile trwał podział kart w każdej z grup (użyj stopera).

Oceń: Uczniowie mogą przedyskutować próbę i pomyśleć wspólnie, jak mogą usprawnić cały proces podziału kart. Przypomnij im, że nie mogą dotykać kart do momentu, kiedy powiesz „Start!”. Na tę fazę przeznaczcie około 3-5 minut.

Działaj: Powiedz „Start!”. Uczniowie przeprowadzają swój ulepszony plan w życie. Zmierz czas stoperem i zapisz na tablicy czas osiągnięty przez każdą z grup. Porównajcie różnice między czasem wykonania zadania z wcześniejszej fazy.

Porozmawiajcie na temat całego procesu. Jak udało się uczniom polepszyć wynik? Co im pomogło? Którą fazę uznają za najważniejszą w wypracowywaniu planu działania i samym działaniu?

Źródło inspiracji na tę aktywność: https://digipathways.io/workshop/the-ramp-of-improvement/

# data[].attributes.body
Przygotowanie: rozłóż na podłodze kartki papieru A4 w jednym kolorze (załącznik przedstawia przykładowy rozkład gry).

Uwaga: zanim zaczniecie grać, bardzo dokładnie przedstaw uczniom zasady gry, poruszania się po wyspie i działania w drużynach.

Podziel uczniów na grupy 4-6 osobowe. Każda z drużyn ma przypisanego swojego „przewodnika” (osoba, która zna trasę swojej grupy, zaznaczoną na mapie konkretnym kolorem - każda grupa ma przypisany swój kolor; każda trasa jest inna, ale ich poziom trudności powinny być porównywalne).

Każda drużyna ustala kolejność, w jakiej będą zawsze wchodzić do sali, który nie zmienia się w trakcie gry.

W czasie gry tylko jedna osoba z danej drużyny może być w sali.

Osoba w sali zaczyna wędrówkę przez wyspę z wyznaczonego punktu (zaznaczonego kolorem danej drużyny) i może za każdym razem zrobić jeden krok w jednym z trzech kierunków (naprzód, w lewo albo w prawo). Gdy krok jest prawidłowy, przewodnik danej drużyny kiwa głową, po czym gracz może wykonać kolejny krok (naprzód, w lewo albo w prawo). Jeśli krok nie zgadza się z wyznaczoną trasą, przewodnik kręci głową, po czym gracz musi opuścić salę.

Następnie może przekazać zdobyte informacje na temat trasy swojej drużynie.

Kolejny gracz wchodzi do sali i rozpoczyna w punkcie startu.

Gdy któryś z graczy przejdzie całą trasę, przewodnik mówi mu „jesteś bezpieczny/a”, po czym gracz pozostaje w sali i nie może już komunikować się ze swoją drużyną.

Zaproś kolejnego gracza z drużyny do sali i kontynuujcie grę.

Gra kończy się, gdy cała drużyna odkryje całą trasę znaną przewodnikowi (przewodnik mówi w tym momencie: jesteście bezpieczni!).

Uwaga: w trakcie gry kilka osób chodzi po wyspie, ponieważ gracze z różnych drużyn odkrywają swoje ścieżki w tym samym czasie.

Wygrywa drużyna, która najszybciej przejdzie razem całą trasę.

Wielkość wyspy zależy od liczby graczy.

Możecie również grać bez znanych punktów startowych (wtedy gra zajmie więcej czasu).

Porozmawiajcie o tym, jak czuliście się w trakcie ćwiczenia - będąc poza salą, w środku, gdy byliście już „bezpieczni”. Czy mieliście jakąś strategię działania jako grupa? Kto o niej zdecydował i jak? Czy wszyscy w grupie byli równie zaangażowani w osiągnięcie celu?

# data[].attributes.body
Przygotuj karteczki z imionami wszystkich uczniów w grupie.
Każdy losuje karteczkę i nie mówi nikomu, kogo wylosował.
W przypadku, gdy któryś z uczniów wylosuje siebie, wrzuca karteczkę do puli i losuje jeszcze raz.

Każdy przez tydzień jest Tajemniczym Przyjacielem osoby, którą wylosował: pomaga jej, robi miłe niespodzianki, troszczy się, czy dobrze się czuje, czy nie potrzebuje pomocy z lekcjami, w czasie przerwy itp.
Sztuka polega na tym, żeby osoba obdarowywana pomocą nie zorientowała się, kto jest jej Tajemniczym Przyjacielem, więc najlepiej być miłym i pomocnym dla wszystkich.

Na koniec tygodnia zorganizujcie ceremonię odkrycia, kto był czyim Tajemniczym Przyjacielem (możecie np. najpierw zgadywać, a dopiero odkrywać) oraz podziękowania za otrzymaną pomoc.

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach 4-osobowych.
Każda grupa otrzymuje pętlę z liny o długości co najmniej 12 metrów oraz mały przedmiot (np. piłkę, książkę).
Uczniowie mają zasłonięte opaskami oczy (możecie użyć kawałków materiału albo szalików).

Zadaniem uczniów jest ułożyć linę na ziemi w kształcie kwadratu i położyć przedmiot w samym środku tego kwadratu.
Uczniowie nie mogą zdejmować opasek z oczu.

Gdy wydaje im się, że udało im się osiągnąć cel, wołają nauczyciela/nauczycielkę. Jeśli nie udało im się osiągnąć celu, zaczynają od początku.

Po aktywności porozmawiajcie, jak wyglądała komunikacja w każdej z grup. Kto się podporządkował? Kto przejął inicjatywę? Jak podejmowaliście decyzje, co robić dalej? Czy mieliście plan działania? Kto się z nim zgadzał, a kto nie? Jak czuliście się w czasie aktywności? Czy w każdej z grup można wskazać przywódcę? Jak to się stało, że ta osoba przejęła tę rolę? Czy innym to odpowiadało?

# data[].attributes.body
Rozdaj uczniom kartki.
Zadaniem uczniów jest dokładnie rozejrzeć się po otoczeniu i zapisać obserwacje, jakie mają na temat tego, co obserwują. Mają na to około 10 minut.

Następnie poproś uczniów o przeczytanie niektórych ze swoich obserwacji. Po każdej z nich zapisz ją na tablicy w dwóch grupach (np. na dole i na górze albo po prawej i po lewej), ale nie mów uczniom, dlaczego dzielisz ich „obserwacje” na dwie grupy:
1. FAKTY: to, co wiem dzięki swoim zmysłom.
2. ZAŁOŻENIA: to, co „wiem” dzięki swojemu doświadczeniu (co niekoniecznie jest prawdą).

Przykład:
Pani nauczycielka pije wodę może być faktem, ale tak naprawdę, czy uczniowie wiedzą, co jest w butelce? To jest ZAŁOŻENIE.
Faktem byłoby stwierdzenie: Pani nauczycielka pije przezroczysty płyn z butelki.

Odszyfrujcie razem, dlaczego „obserwacje” są podzielone na dwie grupy.

Porozmawiajcie o tym, czym są fakty, a czym założenia. Jak możecie przeformułować założenia tak, aby były faktami?
Jak taki sposób myślenia i obserwacji świata wpływa na nasze życie codzienne?

# data[].attributes.body
Podziel uczniów w pary i poproś, aby usiedli w nich naprzeciwko siebie. Poproś uczniów, by dobrze przyjrzeli się osobie naprzeciwko.

Każdy uczeń dostaje kartkę papieru, na której zapisuje odpowiedzi na zadawane przez Ciebie pytania, na temat tego, co wie o osobie naprzeciwko.
Uwaga: uczniowie odpowiadają w ciszy (nie mogą zadawać pytań swojej parze).

Odczytuj po kolei pytania:
Czy osoba przede mną...
1. ...jest wegetarianką / wegetarianinem?
2. ...ma dobrą relację z rodzicami?
3. ...chodzi regularnie do kościoła?
4. ...boi się ciemności?
5. ...była w zeszły weekend na wycieczce?
6. ...lubi sport?
7. ...sprząta swój pokój częściej niż raz w tygodniu?
8. ...chce być bogata / bogaty?
9. ...umie rysować?
10. ...kładzie się zwykle spać po północy?

Po odczytaniu wszystkich pytań poproś uczniów, by podzielili się tym, jak wyglądają ich odpowiedzi.
Prawdopodobnie większość odpowiedzi będzie miało formę „tak”/„nie”.

Zastanówcie się razem, na jakiej podstawie uczniowie są w stanie odpowiedzieć na te pytania.
Czy są to fakty czy założenia?
Czy jest inny sposób na odpowiedzenie na te pytania, gdy nie możemy oprzeć się na tym, co rzeczywiście wiemy o danej osobie? Co uczniowie sądzą o odpowiedzi „Nie wiem”.
Jak taki sposób myślenia i obserwacji wpływa na nasze życie codzienne?

# data[].attributes.body
Uczniowie indywidualnie tworzą listę minimum 10 projektów na życie.

Zadaj uczniom pytania pomocnicze, żeby zainspirować ich do dziedzin, o których mogą pomyśleć, tworząc swoje listy, np. Jakiego języka chcesz się nauczyć? Gdzie chcesz pojechać? Jakie jest Twoje marzenie? Co chcesz robić lepiej? Co chcesz zrobić zanim skończysz X lat? Kim chcesz zostać?

Powiedz uczniom, żeby na razie nie myśleli o czasie realizacji projektów ani o tym, czy są one trudne czy łatwe do zrealizowania - najważniejsze na tym etapie jest stworzenie osobistej listy (na zasadzie indywidualnej burzy mózgów). Kolejność projektów na liście nie ma znaczenia.

Następnie zapoznaj uczniów z systemem przyznawania punktów - zgodnie z tabelką (załącznik) uczniowie przyznają punkty 1-10 (1 najmniej, 10 najwięcej) dla każdej kolumny w każdym projekcie, po czym zliczają sumę.

Przykład:
Projekt Chcę nauczyć się hiszpańskiego może otrzymać 8 pkt w 1. kategorii (ponieważ bardzo tego chcę), 5 pkt. w 2. kategorii (ponieważ na tę chwilę nie widzę realnych działań, które mogę wdrożyć, żeby go osiągnąć, np. nie mam czasu), 2 pkt. w 3. kategorii (ponieważ nie czuję, że muszę działać już teraz, żeby go osiągnąć w przyszłości) oraz 1 pkt. w ostatniej (ponieważ myślę, że potrzebuję bardzo dużo czasu, żeby nauczyć się tego języka).

Po zliczeniu sum zastanówcie się razem, czy punkt widzenia uczniów na ich projekty się zmienił, po nadaniu im punktów. Czy kolejność ich zaskoczyła? Co daje im to ćwiczenie? Czy mają teraz jakąś wizję wprowadzenia niektórych projektów w życie? W jaki sposób i kiedy?

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online, wyświetlając/wysyłając uczniom PDF ze wzorem tabeli.

# data[].attributes.body
Przygotuj z uczniami Targ Talentów.
Na tę aktywność potrzebujecie minimum 2 godzin lekcyjnych (1 godzina na przygotowanie + 1 godzina na przeprowadzenie Targu Talentów).

Przygotuj listę, na którą każdy, kto chce podzielić się jakąś umiejętnością, wiedzą czy pasją, może zaprogramować swój mini-warsztat.

Pomóż uczniom zorganizować się czasowo, jednak pozwól im też samym zaplanować, kiedy i w czym chcą uczestniczyć, a kiedy i co chcą prowadzić.

Zachęć uczniów do podzielenia się z innymi tym, co lubią - nie muszą być w tym ekspert(k)ami!
Obserwuj, jak uczniowie korzystają z czasu, który poświęcają im koleżanki i koledzy.

Zasady, które pomogą przeprowadzić aktywność:
- pilnujcie czasu tak, żeby każdy miał okazję przeprowadzić swoje zajęcia i skorzystać z innych;
- każdy ma prawo „wyjść” z danego warsztatu, jeśli zorientuje się, że to nie to, czego oczekiwał, ale przechodzi wtedy do innej grupy.

Na koniec porozmawiajcie o tym, jak przebiegł proces. Czy prowadzący są zadowoleni? Czy uczestniczący się czegoś nauczyli?

# data[].attributes.body
Każdy uczeń przygotowuje swój słoik, który będzie napełniał codziennymi osiągnięciami i nowymi doświadczeniami. Do ozdoby słoików użyjcie papieru, sznurka, materiałów itp.

Zachęć uczniów, by codziennie na koniec dnia pomyśleli o tym, co się wydarzyło i napisali na karteczce sukces, który osiągnęli.
Przykłady: dostałam 4 z matematyki, nauczyłam się grać w klasy, pomogłam tacie upiec ciasto i było dobre.

Porozmawiajcie o tym, co może być sukcesem - może jest to zapoznanie nowego kolegi, wstanie 5 minut wcześniej rano, uśmiechnięcie się do nielubianej sąsiadki?

Zastanówcie się razem, czy sukces zawsze musi mieć natychmiastowy efekt. Przypomnij uczniom, że sukcesem może być proces dążenia do celu - nie tylko zrobienie gwiazdy, ale też poświęcenie 10 minut na ćwiczenie tej akrobacji.
Czy to, czy odczuwamy sukces, zależy od nas czy od kogoś innego?

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online, zachęcając uczniów do zapełniania swoich domowych słoików.

# data[].attributes.body
Przygotuj pudełko (może być takie po butach), zdejmij pokrywkę a do środka włóż małe lusterko.

Wyjaśnij uczniom, że w pudełku jest wizerunek pewnej osoby. Ważne jest, żeby uczniowie nie wiedzieli, co skrywa pudełko.

Uczniowie po kolei podchodzą do pudełka i zaglądają do środka. Ich zadaniem jest powiedzieć jedno pozytywne słowo określające osobę, którą skrywa pudełko, ale nic poza tym. Następnie odchodzą, nie komentują tego, co zobaczyli. Kolejni uczniowie robią to samo - słowa nie powinny się powtarzać.

Porozmawiajcie o tym, kiedy (i czy) uczniowie zorientowali się, co jest w pudełku? Czy mieli jakieś inne założenia? Co poczuli, gdy zobaczyli swoje odbicie? Czy było im trudno znaleźć i wypowiedzieć coś pozytywnego o sobie?
Zastanówcie się wspólnie, czy na co dzień łatwo nam pochwalić się samej/samemu za coś?

# data[].attributes.body
Materiały: kartki papieru, pędzle i akwarele.

Uczniowie robią plamy z akwareli na kartkach.

Zbierz wszystkie plamy i rozdaj je uczniom losowo.

Uczniowie w parach znajdują jak najwięcej możliwych interpretacji dwóch plam, które mają (co widzą? z czym kojarzy im się kształt?).
Celem jest dostrzeżenie coraz bardziej nieoczywistych form w plamie.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://www.salto-youth.net/tools/toolbox/tool/creativity-through-fairy-tales-tool-for-increasing-creativity.2638/

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują indywidualnie.
Ważne jest, aby zadbać o spokojną atmosferę (możesz np. puścić w tle relaksującą niezbyt głośną muzykę).

Poproś uczniów, żeby zamknęli oczy i pomyśleli o sytuacji lub rzeczy, która ich stresuje. Możesz zadać im pytania pomocnicze, np. Z czym wiąże się ta sytuacja? Kiedy to się zdarzyło? Co czuję w tym momencie? Jak się zachowuję?

Następnie przeznaczcie kilka minut na skupienie się z zamkniętymi oczami na otoczeniu (muzyce lub innych dźwiękach, pozycji ciała itp.). Tutaj również możesz prowadzić uczniów przez te kilka minut, zadając na głos pytania pomocnicze, np. Co słyszę? Gdzie siedzę? Jak ułożone są moje stopy, moje nogi? itp.

Teraz poproś uczniów, żeby otworzyli oczy i wrócili myślami do sytuacji, o której myśleli wcześniej.
Zadaj im pytanie: Co zrobiłby mój najlepszy przyjaciel w tej sytuacji? A moja najlepsza przyjaciółka? Sąsiad? Pan nauczyciel? A Święty Mikołaj? Zasugeruj uczniom kilka osób, których perspektywę mogą sobie wyobrazić, po czym zachęć ich do zapisania na kartce przynajmniej dziesięciu osób (prawdziwych lub fikcyjnych) i wyobrażenia sobie, jak dana osoba poradziłaby sobie ze stresem w danej sytuacji.

Porozmawiajcie na koniec o tym, czy uczniowie zdobyli jakiś nowy punkt widzenia na swoją sytuację, czy planują „przyjąć” postawę którejś z postaci? A może mogą zwrócić się do kogoś o pomoc w tej sprawie?

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://www.les-supers-parents.com/4-exercices-de-gestion-du-stress-pour-enfants/

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach (min. 3-osobowych, ale im więcej osób, tym weselej lub trudniej).
Każda grupa otrzymuje kartkę i jeden ołówek/flamaster.

Poproś uczniów o stworzenie razem jednego rysunku (np. mój wymarzony dom, moje ulubione danie, moje miasto).
Wszyscy uczniowie trzymają ołówek/flamaster jedną ręką i razem jednocześnie rysują.

Możecie przeprowadzić różne warianty tej aktywności (z możliwością porozumiewania się słowami lub bez takiej możliwości).

Obserwujcie, jak wygląda współpraca i komunikacja w grupie w każdym z wariantów.
Czy łatwo jest stworzyć jeden rysunek, z którego wszyscy są zadowoleni? W jaki sposób?
Czy wszyscy są tak samo zaangażowani w pracę nad wspólnym dziełem?

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://apprendreaeduquer.fr/3-jeux-cooperatifs-pour-les-grands-10-ans-et/

# data[].attributes.body
Uczniowie po kolei losują przedmiot z worka (np. cytryna, ołówek, kubek, wykałaczka, pluszak) i mają dokładnie 30 sekund (lub 1 minutę, jeśli uczniowie nie czują się na siłach) od momentu wylosowania przedmiotu na zareklamowanie go reszcie grupy.

Uwaga: reklama ma prezentować użyteczność przedmiotu, ale NIE w jego tradycyjnej wersji (np. kubek może być zareklamowany jako doniczka; ołówek jako spinka do włosów, a pluszak jako strażnik przy szafce ze słodyczami).

Porozmawiajcie o tym, jak presja czasu oraz zadanie zaprezentowania przedmiotu w jego niekonwencjonalnej wersji wpłynęło na treść i formę prezentacji.

# data[].attributes.body
Tworzenie mandali sprzyja ćwiczeniu koncentracji. Ta aktywność sprawdzi się dla młodszych uczniów, ale im bardziej kreatywnych materiałów użyjecie do stworzenia mandali, tym większe prawdopodobieństwo, że i ci starsi będą zachęceni do tej aktywności.

Mandale możecie narysować, ułożyć z szyszek, kamieni, liści, przedmiotów, a nawet stworzyć „ludzką” mandalę :)

Tutaj znajdziesz kilka inspiracji na twórcze mandale:
- wspólnie tworzona kolorowa mandala
- malowana mandala tworzona indywidualnie
- ludzka mandala

Nie dajcie się ograniczyć, wypróbujcie razem różne sposoby tworzenia mandali. A może Twoi uczniowie mają jakieś pomysły?

Pomysł na tę aktywność oraz inspiracje: https://apprendreaeduquer.fr/9-methodes-pour-aider-les-enfants-a-se-concentrer-et-a-etre-attentifs/

# data[].attributes.body
Każdy uczeń wybiera dwie prawdziwe informacje na swój temat i wymyśla jedno kłamstwo o sobie.
Uczniowie piszą każde stwierdzenie na osobnej karteczce i przyklejają na swoje bluzki z przodu tak, żeby każdy mógł zobaczyć informacje.

Uczniowie przechadzają się po sali i podchodzą do każdego. Celem jest odgadnięcie, która z informacji jest nieprawdziwa - lub - z innej perspektywy - wymyślenie takiego kłamstwa na swój temat, które będzie trudne do namierzenia.

Porozmawiajcie o tym, jak łatwo/trudno jest stworzyć nieprawdziwą informację oraz jak łatwo/trudno jest ją wykryć.

# data[].attributes.body
Ćwiczenie uczy, że delegując zadania nie wystarczy tylko wydać precyzyjną instrukcję. Trzeba również udostępnić pracownikowi odpowiednie zasoby. Ćwiczenie składa się z pięciu kroków.

Pierwszy krok:
Poproś o zgłoszenie się jednego ochotnika. Będzie on menedżerem delegującym zadania swoim pracownikom. Pracownikami będą pozostali uczniowie.
Rozdaj pracownikom czyste kartki papieru, linijki i ołówki. Poproś menedżera, aby przekazał instrukcję pracownikom – tzn. przeczytał tekst z instrukcji (załącznik: Instrukcja). Kiedy pracownicy narysują prostą, pokazują swoje rysunki. Menedżer mówi, kto narysował prostą we właściwy sposób. Właściwie wyglądająca prosta znajduje się na instrukcji przekazanej menedżerowi. Menedżer nie może jednak pokazać prawidłowo wyglądającej prostej.

Drugi krok: Rozdaj uczniom wydrukowany załącznik: Cztery punkty. Poproś menedżera, aby ponownie przekazał instrukcję pracownikom, czyli ponownie przeczytał tekst z instrukcji (załącznik: Instrukcja. ta sama). Kiedy pracownicy narysują prostą, niech pokażą swoje rysunki. Menedżer mówi, kto narysował prostą we właściwy sposób. Menedżer nie może jednak pokazać prawidłowo wyglądającej prostej.

Trzeci krok: Rozdaj uczniom wydrukowany załącznik: Dwa punkty. Poproś menedżera, aby trzeci raz przekazał instrukcję pracownikom, czyli jeszcze raz przeczytał tekst z instrukcji. Kiedy pracownicy narysują prostą, pokazują swoje rysunki. Teraz menedżer pokazuje pożądaną prostą z jego instrukcji. Ponieważ na kartce były tylko dwa punkty, wszyscy narysowali właściwą prostą przechodzącą przez dwa punkty. Pochwal więc pracowników za bardzo dobre wykonanie zadania. Pogratuluj menedżerowi bardzo dobrego delegowania zadania.

Czwarty krok: Zabierz Pracownikom linijki, przybory do pisania oraz kartki papieru. Weź do ręki rysunek obrazujący właściwie narysowaną prostą przechodzącą przez dwa punkty i powiedz pracownikom: „Narysuj prostą przechodzącą przez dwa punkty. Dokładnie taką samą jak na tym rysunku”. Pracownicy będą wiedzieli, co mają zrobić. Instrukcja jest dla nich jednoznaczna. Nie mają jednak zasobów. Jedni zaczną wyciągać swoje prywatne kartki papieru. Niektórzy będą mieli też własne ołówki. Ale niewielu będzie miało linijkę. Dlatego narysują pożądaną prostą, ale będzie ona krzywa albo będzie miała inne wady. Zajmie im to też więcej czasu, bo będą pożyczali ołówki i linijki od osób, które je posiadają (jeśli ktokolwiek będzie je posiadał).

Piąty krok: Omówienie. W delegowaniu zadań nie chodzi tylko o udzielanie precyzyjnych instrukcji. Powyższe doświadczenie pokazuje, że słysząc tę samą instrukcję, ludzie wykonują różne zadania. Bowiem oprócz instrukcji, ważne są również materiały (zasoby) przekazywane razem z instrukcją. Porównaj powyższy eksperyment i płynące z niego wnioski z praktycznym delegowaniem zadań przez menedżerów. Jakie widzą podobieństwa? Jakie różnice? Co zmienią w swoim sposobie delegowania zadań po tym ćwiczeniu?

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://sklep.trenera.pl/content/5-bezplatne-materialy

# data[].attributes.body
Uwaga: ćwiczenie jest przeznaczone dla starszych uczniów, ponieważ wymaga umiejętności dojrzałego wyrażania informacji zwrotnej.
Ćwiczenie ma na celu zainicjowanie procesu przekazywania informacji zwrotnych. Wpływa również na: lepsze poznanie się osób, wyeliminowanie potencjalnych wrogości oraz zwiększenie poziomu zaufania. Ćwiczenie składa się z trzech kroków.

Pierwszy krok: każdy uczeń otrzymuje trzy karteczki. Każda w innym kolorze: biała, niebieska i zielona. Na każdej pisze swoje imię. Następnie przekazuje karteczki innym uczniom, kierując się następującymi wytycznymi:
-biała karteczka zostaje przekazana osobie, o której chcę dowiedzieć się czegoś więcej, którą chcę lepiej poznać, zadać jej kilka pytań;
-niebieska karteczka zostaje przekazana osobie, od której potrzebuję zmiany jej zachowania, np. Marek ciągle mnie zagaduje i nie pozwala skończyć jakiejkolwiek wypowiedzi. Potrzebuję więc, żeby pozwolił kończyć mi moje wypowiedzi i zabierał głos, dopiero kiedy ja skończę mówić;
-zielona karteczka zostaje przekazana osobie, z którą dobrze mi się współpracuje, a jeszcze jej tego nie powiedziałam(-łem).
Krok ten zajmuje około 5-7 minut.

Drugi krok: uczniowie rozmawiają o wręczonych i otrzymanych karteczkach. Najpierw rozmawiają o karteczkach niebieskich, potem białych i na końcu zielonych. Np. Piotr wręczył niebieską karteczkę Marcie, rozmawia więc z nią o tym, jakiej zmiany jej zachowania oczekuje. Piotr otrzymał niebieską karteczkę od Pawła, rozmawia więc z nim o tym, jakiej zmiany Paweł od niego oczekuje. Rozmowy te wpływają na: wyeliminowanie potencjalnych wrogości (niebieskie karteczki), lepsze poznanie się osób (białe karteczki) oraz zwiększenie poziomu zaufania (zielone karteczki). Krok ten zajmuje około 45 minut (15 minut niebieskie karteczki, 15 minut białe i 15 zielone).

Ważne: rozmowy na temat zmiany zachowań (niebieskie karteczki) powinny mieć bardzo asertywny charakter. NIE powinny być odebrane jako przejaw krytyki i agresji. Dlatego przed tym ćwiczeniem warto uwrażliwić uczniów na to, żeby skupiali się na swoich odczuciach i komunikacie „ja” (np. czuje się... mam wrażenie...).

Trzeci krok: omówienie ćwiczenia. Zapytaj uczniów, co dały im przeprowadzone rozmowy? Jak się czuli podczas nich? Na co wpłynęły poszczególne rozmowy (kolory karteczek)?
Czy macie pomysł, jak wykorzystać sposób udzielania informacji zwrotnej z karteczkami w życiu codziennym?

Wskazówka: zachęć uczniów do użycie każdej z kartek przynajmniej raz tak, aby zmniejszyć ryzyko, że ktoś nie dostanie kartki z informacją pozytywną. Innym wariantem może być zachęcenie uczniów do dania każdemu w klasie po jednym kolorze kartki, tzn. żeby uczniowie zastanowili się, co mogą powiedzieć każdej z osób w trzech kategoriach.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://sklep.trenera.pl/content/5-bezplatne-materialy

# data[].attributes.body
Ćwiczenie dostarcza grupie pozytywnych informacji zwrotnych, pozwalających dowartościować zespół i zwiększyć jego motywację.

Siadamy w okręgu. Każdy pisze na kartce jeden zachwyt (kogo i co podziwia w naszym zespole = grupie, klasie itd.). Daj uczniom 5-10 minut tak, aby wszyscy zdążyli napisać, co doceniają w grupie, do której wszyscy należymy i dlaczego można się zachwycać naszymi wspólnymi działaniami.

Po upływie tego czasu zaprezentujcie swoje zachwyty metodą pop-corn: osoba, która chce zacząć i przeczytać na głos swój zachwyt, podnosi się podskokiem z pozycji siedzącej i odczytuje, co ma napisane na kartce. Następnie ktoś inny, kto czuje, że chce teraz podzielić się swoim zachwytem, również wstaje i czyta swoje spostrzeżenie.
Odczytajcie wszystkie zachwyty, aż każdy będzie w pozycji stojącej (po wyskoku „pop-cornu”).

Omówcie zachwyty na forum grupy.
Jak taka pozytywna informacja zwrotna wpływa na chęć wspólnego działania?

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://sklep.trenera.pl/content/5-bezplatne-materialy

# data[].attributes.body
Uczniowie wyobrażają sobie, że biorą udział w programie telewizyjnym podobnym do „Rozbitków”.

Zasady są takie: muszą spędzić miesiąc na bezludnej wyspie. Będą musieli zbudować tam sobie schronienie i samemu zdobywać pożywienie. Na wyspę mogą zabrać dziesięć przedmiotów. Nie może to być nic do picia ani do jedzenia.
Każdy uczeń wypisuje na kartce przedmioty, które zabierze.
Uczniowie mają około 2-3 minuty na stworzenie indywidualnej listy.

Następnie podziel klasę na dwuosobowe zespoły.
Poinformuj uczniów, że zasady programu uległy zmianie i na wyspie będą przebywać dwie osoby. Jednak w dalszym ciągu każda para może zabrać ze sobą tylko dziesięć przedmiotów. Zadaniem każdej pary jest opracowanie nowej listy. Mają na to ok. 7 minut.
Po skończonych negocjacjach poproś każdą parę o przedstawienie pierwotnego wyboru obydwu osób oraz ostatecznej listy przedmiotów. Zwróć uwagę, czy któraś z osób była bardziej przekonująca i skłoniła partnera do rezygnacji ze swoich przedmiotów. Czy pojawiły się rozwiązania kompromisowe? Której parze udało się wypracować rozwiązanie integrujące obie wersje listy?
W jaki sposób uczniowie osiągnęli kompromis?

Pomysł: Jeśli macie więcej czasu, możecie przeprowadzić więcej etapów tej aktywności: najpierw uczniowie pracują indywidualnie, potem w parach, następnie w czwórkach, aż wreszcie cała klasa ma za zadanie opracować wspólną listę na podstawie list podgrup.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://uzp.poznan.pl/assets/files/cwiczenia/1536300198_kreatywne_grupy_2/BS44devSoSLcXdJ6cSSX2gXX.pdf

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w parach.

W każdej turze wprowadź temat mini-dyskusji (np. piłka nożna jest lepsza niż siatkówka; segregowanie śmieci jest ważne; praca daje szczęście).

Uczniowie zaczynają luźną dyskusję na zadany temat, wymieniając opinie.

Co jakiś czas mów TURBOKLEJKA. W tym momencie osoba, która była w trakcie mówienia, milknie, a druga kontynuuje nieskończone zdanie swojego rozmówcy, niezależnie od tego, czy zgadza się z daną opinią czy nie.

Powtarzaj komendę TURBOKLEJKA kilka razy.

Po kilku minutach zmieńcie temat dyskusji.

Możecie również zmieniać pary, żeby spróbować dyskusji z różnymi uczniami.

Po aktywności porozmawiajcie o tym, czy uczniom było trudno czy łatwo kończyć zdanie rozmówcy? Na co musieli szczególnie zwrócić uwagę? Jak to, że wiedzieli, że będą musieli w pewnym momencie dokończyć zdanie kolegi/koleżanki, wpływało na ich słuchanie całej wypowiedzi?

Autorką tej aktywności jest Urszula Leszczyńska.

# data[].attributes.body
Uczniowie siedzą w kółku. Każda osoba po kolei mówi zdanie na swój temat - powinno być to coś, co czyni nas jedyną/jedynym w swoim rodzaju.
Na przykład: nie lubię czekolady / odwiedziłam wszystkie kontynenty / mam trzech braci i jedną siostrę.

Gdy ktoś z grupy może powiedzieć to samo o sobie, wtedy biegnie do osoby mówiącej i siada jej na kolanach. Gdy więcej osób zgadza się z tym stwierdzeniem na swój temat, wszyscy starają się usiąść na kolanach mówiącej/mówiącego.

Następnie kolejny uczeń mówi zdanie o sobie.

Uwaga: jeśli uczniowie nie czują się komfortowo, żeby siadać sobie na kolanach, możecie zmienić grę: osoba mówiąca stoi w środku, a ci, którzy zgadzają się z jej stwierdzeniem, wskakują do środka koła.

Ta aktywność pomaga odnaleźć w grupie osoby o tych samych doświadczeniach i zainteresowaniach, a także może służyć jako początek rozmów między osobami, które jeszcze się  nie znają.

# data[].attributes.body
Materiały: gazeta z ogłoszeniami drobnymi o pracę / dostęp do strony internetowej z ogłoszeniami o pracę.

Uczniowie w grupach analizują ogłoszenia o pracę i do każdego z nich wyobrażają sobie, kto mógłby aplikować na dane stanowisko: kim jest dana osoba, jakie ma wykształcenie, jakie zainteresowania, jakie kompetencje, jakie motywacje.

Zaprezentujcie profile wymyślone przez uczniów i zastanówcie się razem, czy pracodawca przyjąłby daną osobę na stanowisko i dlaczego. Które elementy sprawiają, ze dany kandydat jest kandydatem „idealnym”, a które nie są konieczne do wykonywania danej pracy? Porozmawiajcie o kompetencjach i wykształceniu - które jest ważniejsze w jakim rodzaju pracy?

Porozmawiajcie o tym, na jakiej zasadzie uczniowie budują swoje wnioski? Skąd czerpią informacje / intuicję na temat funkcjonowania rynku pracy?

# data[].attributes.body
Uczniowie w parach opowiadają sobie krótkie historie (mogą być wymyślone albo prawdziwe; jeśli uczniowie mają problem z wymyśleniem, o czym mogą opowiedzieć, zachęć ich, by opisali swój poprzedni dzień).

Jedna osoba opowiada, a druga słucha i zapisuje wszystkie pytania, które nasuwają jej się w czasie opowieści. Następnie zadaje pytania opowiadającemu z prośbą o więcej szczegółów. Zadaniem opowiadającego jest następnie opowiedzieć historię jeszcze raz, dodając wszystkie brakujące szczegóły, o które poprosił(a) rozmówca/rozmówczyni.

Uczniowie zamieniają się rolami.

Porozmawiajcie o tym, czy opowiedziane historie różniły się pod innym względem niż dodanie brakujących szczegółów.
Jak uczniowie czuli się, słuchając „niepełnej” i „pełnej” opowieści? Czy po drugim razie brakowało im jeszcze czegoś w opowieści? Jak czuli się opowiadający? Czy dodali więcej szczegółów do opowieści, nie tylko te detale, o które poprosił(a) ich rozmówca/rozmówczyni?

# data[].attributes.body
Przygotuj plakat, który powiesicie w sali, na którym w każdy piątek wszyscy uczniowie będą wpisywać swoje zobowiązanie, obietnicę lub zadanie dla siebie na weekend.
Może ono dotyczyć spraw szkolnych, np. odrobię pracę domową z matematyki w piątek po południu albo spraw pozaszkolnych, np. pojadę nad jezioro z młodszym bratem.

Odczytajcie razem zadania tak, aby każdy czuł się zobowiązany do dotrzymania słowa wobec siebie.

W poniedziałek porozmawiajcie o tym, czy udało Wam się dotrzymać słowa czy nie i jak się z tym czujecie.

W kolejny piątek powtórzcie aktywność, ale przypomnijcie sobie zadanie każdego ucznia z poprzedniego tygodnia i spróbujcie sformułować nowe zobowiązania wobec siebie tak, aby udało się je wszystkim dotrzymać.

Zachowujcie plakaty z zadaniami i zróbcie podsumowanie na koniec semestru i roku - porozmawiajcie o tym, jak udawało Wam się dotrzymywać słowa wobec siebie? Czy coś zmieniło się z upływem czasu?

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online, wykorzystując zamiast standardowego plakatu tablice/dokumenty, które możecie wspólnie edytować.

# data[].attributes.body
Zaplanuj jedną godzinę lekcyjną w miesiącu na zajęcia przygotowane przez uczniów (np. jedną godzinę wychowawczą w miesiącu).

Metodą burzy mózgów stwórzcie listę rzeczy, które możecie zrobić podczas tej godziny, w jaki sposób, kto mógłby zająć się organizacją tego czasu, jakich materiałów potrzebujecie, jakie będą korzyści i trudności związane z daną czynnością.

Następnie pozwól uczniom stworzyć kalendarz (plakat) zaplanowanych godzin na dany rok szkolny. Pomóż im podzielić się w zespoły, które będą odpowiedzialne za każdy tydzień i przygotowanie godziny.

Po każdej takiej aktywności porozmawiajcie o tym, jak wyglądał proces przygotowania i jego wynik.
Jak czuli się uczniowie, gdy musieli przygotować coś sami dla reszty klasy?

# data[].attributes.body
Materiały: gazety i czasopisma (w wersji elektronicznej: strony internetowe gazet i czasopism, portale informacyjne).

Uczniowie pracują w grupach kilkuosobowych i przeglądają gazety i czasopisma (artykuły, reklamy itd.). Ich zadaniem jest odnaleźć jak najwięcej przykładów, kiedy ktoś chce czytelników do czegoś przekonać (do kupna produktu, przeczytania artykułu, zmiany zachowania itp.). Następnie spisują te przykłady i dopisują do nich swoje własne, wymyślone hasła namawiające do czegoś (które mogłyby znaleźć się na stronie/w gazecie).

Grupy przedstawiają reszcie klasy swoje perswazyjne hasła, po czym zadaniem reszty jest odgadnięcie, które z haseł zostały wymyślone przez uczniów, a które rzeczywiście zostały przez nich znalezione w mediach.

Porozmawiajcie o tym, jak wygląda perswazja w prasie i w Internecie, czemu służy, jakie niesie za sobą korzyści (i dla kogo) oraz jakie niebezpieczeństwa (i dla kogo)? Jak odróżnić komunikat perswazyjny od informacyjnego? Jak taki stworzyć?
Do czego uczniowie mogą wykorzystać tę umiejętność?

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

Autorką tej aktywności jest Urszula Leszczyńska

# data[].attributes.body
Obejrzyjcie razem kilka filmików na YouTube (np. popularne teledyski).

Uczniowie pracują w grupach 4-5-osobowych. Każda grupa analizuje wybrany filmik na podstawie karty SAMS (w załączniku), dzięki czemu mogą krytycznie przeanalizować dzieło.

Podzielcie się spostrzeżeniami w każdej z grup. Jak to, że uczniowie mieli kartę do wypełnienia, wpłynęło na ich odbiór filmików? Czy dostrzegli coś, czego w innym przypadku by nie zauważyli? Dlaczego?
Porozmawiajcie o tym, jak media pokazują różne zjawiska i co można zrobić, żeby na co dzień krytycznie podchodzić do przekazywanym nam informacji.

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://digipathways.io/workshop/critical-analysis-of-media/

# data[].attributes.body
Zachęć uczniów do prowadzenia dziennika, w którym codziennie zapiszą przynajmniej jedną rzecz, za którą są wdzięczni danego dnia (może to być zdarzenie, myśl, osoba, miejsce, uczucie itd.).
Przeprowadźcie najpierw burzę mózgów, dzięki czemu uczniom może być potem łatwiej wpaść na pomysł, co napisać w dzienniku.
Przykłady:
Jestem wdzięczna za to, że była dzisiaj taka piękna pogoda.
Jestem wdzięczny tacie za to, że pograł ze mną w grę.
Jestem wdzięczna sobie, że zrobiłam wczoraj pracę domową na czas i dzięki temu wiedziałam dziś, co się dzieje na lekcji.
Jestem wdzięczny, że był dzisiaj taki dobry obiad.

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

# data[].attributes.body
Każdy uczeń bierze dwa rodzynki do ręki. Na razie uczniowie nie mogą ich zjeść.
Uwaga: Gdy któryś z uczniów ma alergię na rodzynki, użyjcie do ćwiczenia jakichkolwiek innych małych owoców lub orzechów.

Poproś uczniów, by zjedli jeden rodzynek tak, jak zwykle to robią. (Pokaż uczniom, jak zjadasz rodzynek).

Teraz przeprowadź z uczniami proces zjedzenia drugiego rodzynka metodą mindfulness.

Przekaż uczniom następujące polecenia (załącznik).

Na koniec procesu zachęć uczniów do otwarcia oczu, wstania i wykonania kilku podskoków lub potrząśnięć rękoma, żeby wyjść z kontekstu analizy rodzynków.

Porozmawiajcie o tym, jak czuliście się na początku i w trakcie procesu. Jak to ćwiczenie wpłynie (jeśli tak) na Wasze życie? Czy coś się zmieni, gdy następnym razem będziecie jeść rodzynki?

Czy używanie zmysłów jest przydatne? Do czego? Jak często używacie wszystkich zmysłów, by przeanalizować to, co jest wokół Was?

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://www.salto-youth.net/downloads/toolbox_tool_download-file-1895/StArt%20With%20your%20Mind%20Brochure.pdf?fbclid=IwAR0o794HcCbpoodR5i65SS4Cij0Ztb1Qthx1Rd3xPQ302Jpa50D5sm9nSfI

# data[].attributes.body
Poświęćcie zajęcia na obejrzenie najbardziej inspirujących prelekcji TED Talks.

Tutaj znajdziesz inspiracje, jak wykorzystać prelekcje TED w pracy z uczniami oraz wybór 12 przemówień, które mogą zaciekawić Twoją klasę.

Warto obejrzeć z uczniami filmiki i poprosić ich o obserwację (i zapisywanie) technik, jakie stosują prelegenci, by zainteresować słuchaczy, by zmienić ich punkt widzenia i zainspirować publiczność.
Które z tych technik możecie wykorzystać w codziennym życiu? Jak je ćwiczyć? Pozwól uczniom samym wymyślić możliwości na ćwiczenie umiejętności motywowania i inspirowania innych - nada się do tego świetnie metoda burzy mózgów. Dzięki temu będą mogli wymienić się inspiracjami między sobą!

Wskazówka: to ćwiczenie możesz również przeprowadzić online.

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach 7-osobowych.

Ćwiczenie polega na wcielaniu się w pewne role. Każda z grup otrzymuje opis sytuacji (przeczytajcie go razem i upewnijcie się, że wszystko jest jasne). Każdy członek grupy losuje postać, w którą się wciela. Rozdaj uczniom krótkie opisy ich postaci, daj czas na zapoznanie z rolą. Zadaj uczniom pytania, nad którymi mogą się zastanowić w trakcie wyobrażania sobie, jak ich postać zachowałaby się w zadanej sytuacji, np. Jak wygląda moja codzienna praca? Jak najlepiej mi się pracuje? Co jest dla mnie ważne? Czy mam jakieś preferencje co do urządzenia biura? Czy jest coś, co stanowczo mi przeszkadza, albo coś, na czym mi bardzo zależy?

Uczniowie dyskutują w grupach i próbują dojść do porozumienia w sprawie urządzenia pokoju w firmie zgodnie z opisaną sytuacją.

Monitoruj przebieg dyskusji, przysłuchuj się, daj uczniom wolność co do metody dojścia do porozumienia. Uczniowie mają na to zadanie 20 minut.

Porozmawiajcie o tym, czy uczniom udało się dojść do porozumienia, jak wygląda pokój? Czy wszyscy w grupie są zadowoleni? Dlaczego (nie)? Jak wyglądały dyskusje w każdej z grup? Czy trudno było im pogodzić wymagania którejś z osób? Dlaczego (nie)?

Jak tę sytuację możemy przełożyć na życie codzienne? Jak różnorodność wpływa na dochodzenie do porozumienia? Co robić, aby wszyscy czuli się usatysfakcjonowani z wyniku ustaleń?

Czy gdyby pracownicy byli różnych narodowości lub z różnych kultur, sytuacja byłaby równie trudna/łatwa do rozwiązania?

Jakie rodzaje różnorodności widzicie w społeczeństwie? Czy wszystkie można tak samo traktować? Dlaczego (nie)?

Autorkami ćwiczenia są: Małgorzata Peretiakowicz i Maria Mańkowska

# data[].attributes.body
Każdemu uczniowi przymocowujemy do pleców kartkę (np. taśmą klejącą).

Następnie każdy może napisać na plecach innych różne pozytywne rzeczy o niej lub o nim, wydarzenia razem przeżyte, razem odkryte, docenione, pochwały, miłe słowa, itp.
(Lepiej do tego celu nie używać markerów, żeby nie zniszczyć sobie wzajemnie ubrań.)

Na koniec zabawy każdy odkrywa wiadomości dla niego przeznaczone.

Wykorzystajcie to ćwiczenie np. jako podsumowanie roku szkolnego, wycieczki lub wspólnie przygotowanego projektu.

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://cdw.edu.pl/mowienie-za-plecami/

# data[].attributes.body
Uczniowie otrzymują kartki z poleceniem i miejscem na zapisanie swoich refleksji (patrz: załącznik).

Przeczytaj z uczniami polecenie. Jeśli potrzeba, podajcie przykłady do każdej kategorii, żeby upewnić się, że wszyscy rozumieją zadanie.

Uczniowie pracują indywidualnie i uzupełniają swoje kartki. W razie potrzeby pomóż uczniom, naprowadzając ich na możliwe kompetencje i umiejętności poprzez zadawanie pytań pomocniczych.

Gdy wszyscy skończą, każdy uczeń po kolei chwali się jedną rzeczą z każdego obszaru, której się nauczył, a reszta bije mu brawo.

Porozmawiajcie o tym, czy zadanie było dla uczniów łatwe czy trudne. Czy któraś z kategorii była trudniejsza lub łatwiejsza od pozostałych? Dlaczego?
Jak często uczniowie zastanawiają się nad tym, czego się nauczyli? Po co to robić? Czy chcieliby to robić częściej? Jak mogłoby to im pomóc i w czym?

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach 5-osobowych.

Każdy uczeń otrzymuje chustkę (np. bandankę, apaszkę czy szal lub szalik).

Wyjaśnij zasady uczniom i upewnij się, że wszyscy rozumieją, jaki jest cel aktywności.

Zadaniem uczniów jest założenie chusty na głowę w taki sam sposób w obrębie swojej grupy, który jednocześnie jest inny niż sposób założenia chusty w innych grupach.

Ty jesteś sędzią, który będzie pilnował czasu i oceniał, czy każda z grup wykonała swoje zadanie prawidłowo.

Gdy któraś z grup skończy (wszyscy w grupie mają założoną chustę w taki sam sposób), uczniowie z tej grupy dają znak sędziemu.

Reszta grup kontynuuje pracę do momentu, gdy wszyscy ukończą zadanie (Uwaga! Sposób założenia chusty na głowie musi być unikalny, inny niż w innych grupach!).

Aby rozpocząć aktywność, powiedz START.

Obserwuj uczniów i zapisuj czas potrzebny do wykonania zadania dla każdej z grup.

Obejrzyjcie siebie nawzajem – jakie sposoby założenia chusty wymyślili uczniowie?

Porozmawiajcie: jak czuliście się podczas aktywności? Jak wyglądała komunikacja w grupie? Co sprawiło, że udało Wam się wygrać? Dlaczego ustalenie jednego unikalnego sposoby założenia chusty zajęło Wam więcej czasu? Skąd wziął się pomysł na Wasz unikalny styl? Jak przeprowadzilibyście dyskusję w grupie, gdybyście mieli zrobić to ćwiczenie jeszcze raz?

Możecie wypróbować inny wariant tej aktywności: uczniowie mają to samo zadanie, jednak nie mogą porozumiewać się za pomocą słów i dźwięków!

Źródło pomysłu na tę aktywność: https://www.skillsconverged.com/FreeTrainingMaterials/tabid/258/articleType/ArticleView/articleId/1015/categoryId/140/Cooperation-Exercise-Wear-a-Bandana.aspx

# data[].attributes.body
Każdy uczeń dostaje nadmuchany balonik.

Wszyscy stają w dużym kole i każdy podbija swój balonik tak, żeby nie spadł na ziemię. Okazuje się to dość łatwym zadaniem.

Następnie poproś uczniów, żeby teraz, cały czas stojąc w kółku, odbijali baloniki między sobą (a nie każdy swój). Cały czas celem jest to, aby żaden balonik nie upadł na ziemię. Jest to misja nie do wykonania, ponieważ uczniowie stoją za daleko od siebie.

Przejdźcie do ostatniej fazy ćwiczenia: uczniowie nie stoją w dużym kole, ale w o wiele ciaśniejszej grupie (np. część osób w małym kole, część pośrodku rozsypana pomiędzy nimi). Teraz uczniowie znowu podbijają baloniki między sobą. Będzie im prawdopodobnie lepiej iść, bo zaczynają współpracować, asekurują się, łatwiej im jest przekazywać baloniki, podbijając je między sobą. Na koniec każdy jest proszony, żeby złapał jeden balonik.

Porozmawiajcie o tym, czym różniły się trzy fazy ćwiczenia? W której z faz uczniowie współpracowali? Na czym to polegało? Jak się czuli odbijając baloniki między sobą w trzeciej fazie w porównaniu do dwóch poprzednich? Co sprawiło, że w trzeciej fazie baloniki nie spadały na ziemię (dystans, komunikacja, wsparcie)? Jak ćwiczenie to ma się do umiejętności pracy w grupie?

Autorem ćwiczenia jest Dariusz Kurcman

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w kilkuosobowych grupach. Wręcz każdej grupie 11 gwoździ i poproś o zbudowanie takiej konstrukcji, aby na jednym gwoździu utrzymały się wszystkie pozostałe.

Rozwiązanie (deska nie jest potrzebna): https://youtu.be/RAPV72p4m80

Porozmawiajcie o tym, jak uczniowie doszli do rozwiązania zagadki, czy próbowali różnych metod, czy może najpierw o nich dyskutowali? Jak się czuli w trakcie ćwiczenia?

# data[].attributes.body
To ćwiczenie sprawdza się jako sposób na przedstawienie się grupie w twórczy sposób.

Rozsyp na podłodze obrazki (obrazkiem do dołu!). Możesz użyć przygotowanych wcześniej zalaminowanych zdjęć, kart Dixit lub zdjęć wyciętych z gazet i magazynów. Liczba obrazków zależy od wielkości grupy (np. dla grupy 20 osobowej warto mieć około 100 obrazków, żeby uczniowie mogli swobodnie z nich coś wybrać).

Zademonstruj uczniom, na czym polega ćwiczenie. Wylosuj dwa obrazki, obejrzyj je, pokaż grupie, co przedstawiają. Powiedz swoje imię i coś więcej na swój temat, nawiązując do tego, co przedstawiają obrazki.

Uczniowie po kolei losują po dwa obrazki, przedstawiają się i mówią coś więcej o sobie, inspirując się tym, co przedstawiają obrazki (jeśli uda im się nawiązać tylko do jednego obrazka, nie ma problemu, ale zachęć uczniów do spróbowania sił w kreatywności i znalezienia skojarzeń do obu obrazków).

Porozmawiajcie o tym, na czym skupialiście się, szukając skojarzeń do własnej osoby w obrazkach. Czy sposób, w jaki się przedstawiliście, różniłby się, gdybyście nie mieli obrazków? Czy obrazki ułatwiły czy utrudniły Wam zadanie?
Czy wiecie teraz o sobie i innych więcej? Czego ciekawego się dowiedzieliście?

Autorem tej aktywności jest Dariusz Kurcman

# data[].attributes.body
Poproś uczniów, aby stanęli w kole. Wyjaśnij, że w ćwiczeniu zadaniem grupy jest sprawdzenie, jakie różnice i podobieństwa są między wami.

Powiedz uczniom, że za chwilę poprosisz ich o dobranie się w małe grupki z uczniami, zgodnie z pewnymi cechami, które ich łączą.

Kolejno podawaj uczniom kategorie, według których mają się dobrać w grupy, np. Dobierzcie się według liczby rodzeństwa / rodzaju posiadanych zwierząt domowych / ulubionego koloru / ulubionego sportu / czy wolicie morze czy góry itd.

Pomysł: To ćwiczenie przydaje się również jako metoda utrwalenia imion w grupie, która dopiero się poznaje. Za każdym razem po dobraniu się w grupy ktoś z grupy ma za zadanie przypomnieć imiona wszystkich z danego „zbioru”.

Na koniec możecie porozmawiać o podobieństwach i różnicach w grupie. Ile macie wspólnego?

Źródło inspiracji na tę aktywność: https://padlet-uploads.storage.googleapis.com/102968991/a0c3723f3ccf8ebcf481fc7b3119242d/Handbook_PL.pdf

# data[].attributes.body
Ta aktywność pomaga uczniom zdać sobie sprawę z często naturalnych reakcji, jakie wywołują w nich różne sytuacje.

Przedstaw uczniom pewną sytuację i zaproś ich do uważnego słuchania oraz zastanowienia się nad tymi pytaniami:

Czy kiedykolwiek Ci się coś takiego zdarzyło? Gdybyś znalazł_a się w takiej sytuacji, jak byś zareagował_a w pierwszej chwili?

Przeczytaj na głos tekst:

Jak co dzień, idziesz do szkoły. Po drugiej stronie ulicy, z daleka, widzisz dziewczynę, którą znasz dzięki swojemu przyjacielowi. Poznałaś_łeś ją kilka tygodni temu na imprezie urodzinowej. Nie znacie się bardzo dobrze, na imprezie rozmawiałyście_liście tylko kilka minut, ale i tak decydujesz się do niej zamachać. Dziewczyna nie reaguje. Zupełnie ignoruje Twoje przywitanie i jakby nigdy nic cię mija. Jak reagujesz?

Zostaw uczniom około minuty na zastanowienie się w milczeniu, jak zareagowaliby w pierwszej chwili w tej sytuacji. Rozdaj uczniom opis dwóch możliwych reakcji. Uczniowie w parach czytają opis i dyskutują, jak by zareagowali: która z reakcji jest dla nich bliższa?

Opis reakcji 1.

Udaje, że mnie nie widzi. Ale ze mnie głupek. Totalnie mnie olała. Na pewno mnie nie lubi i wtedy na imprezie pewnie też w ogóle nie chciała ze mną rozmawiać. Ale wstyd, masakra…

Opis reakcji 2.

Wydaje mi się, że mnie widziała… A może nie? W końcu była raczej daleko. Na imprezie gadaliśmy_łyśmy tylko kilka minut, może mnie nie pamięta? A może po prostu jest nieśmiała? Nieważne!

Porozmawiajcie o tym, jak te dwie reakcje się różnią. Która z nich opiera się na myśleniu negatywnym, a która na myśleniu pozytywnym? Jakie korzyści daje Ci każda z reakcji?

Źródło inspiracji na tę aktywność: https://www.salto-youth.net/downloads/toolbox_tool_download-file-2508/Complete%20UMJ%20Toolkit.pdf

# data[].attributes.body
Zaproponuj uczniom ćwiczenie, które pomoże im poradzić sobie z projektami życiowymi i pokaże, jak priorytetyzować zadania.

Metoda Eisenhowera polega na dzieleniu zadań, które mamy do zrobienia, według tego, w jakim stopniu są ważne lub pilne.

Narysuj na tablicy albo wyświetl na rzutniku tabelę Eisenhowera (załączona do tego wpisu).

Wyjaśnijcie sobie, co znaczy w tym przypadku ważne i pilne. Ważne są wszystkie zadania i projekty, które mają dla Ciebie duże znaczenie i na których Ci zależy. Pilne są wszystkie zadania i projekty, które należy zrobić jak najszybciej (np. z powodu narzuconego terminu albo tego, że podjęcie tego działania jest wymagane, żeby przejść do kolejnego zadania).

Zaproś uczniów do zastanowienia się nad tym, co mają obecnie do zrobienia. Mogą to być zadania związane ze szkołą (praca domowa, projekt klasowy) albo życiem poza nią (projekt teatralny, posprzątanie pokoju, zakupy, wyszukanie kursu języka hiszpańskiego). Uczniowie wpisują zadania w poszczególne pola tabeli. Następnie poproś uczniów o porozmawianie w parach: jak im się pracowało? czy zdecydowanie, co jest ważne, a co pilne, było dla nich wyzwaniem? dlaczego? jakie wnioski czerpią z tego ćwiczenia?

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w parach. Zachęć uczniów, aby w miarę możliwości dobrali się w pary z kimś, z kim czują się komfortowo porozmawiać o sobie.

Wprowadź uczniów w tę aktywność. Zgodnie z niektórymi tradycjami, ludzie nie mają jednego życia, a wiele. Powiedz uczniom, że ich zadaniem będzie wyobrażenie sobie, kim chcieliby być w „innym” życiu - może to być postać fikcyjna (z filmu, książki czy komiksu) albo prawdziwa (np. ktoś sławny, również z przeszłości). Uczniowie będą opowiadać sobie nawzajem aż siedem żyć, a więc siedem postaci, którymi chcieliby być. Zaproś uczniów do wyobrażenia sobie, jak wyglądałoby wtedy ich życie: kim by byli, jak by się zachowywali, jakie mieliby cechy itd.

Pierwsza osoba z pary opowiada drugiej przez dwie minuty, kim byłaby w „innym” życiu. Po upływie czasu sygnalizujesz uczniom, żeby ta sama osoba opowiedziała teraz o innej postaci. Zróbcie tak siedem rund. Następnie daj uczniom minutę na zapisanie kilku spostrzeżeń na temat tego, co mówili (osoba mówiąca), i tego, co usłyszeli (osoba słuchająca).

Zwróć uwagę na to, że im dłużej trwa ćwiczenie, tym prawdopodobnie „głębiej” uczniowie będą wchodzić w samych siebie i odkrywać postaci, które ich inspirują w inny sposób.

Powtórzcie siedem rund dla drugiej osoby (teraz osoba słuchająca wcześniej - opowiada, a osoba mówiąca wcześniej - słucha). Zapiszcie przez minutę kilka spostrzeżeń.

Zostaw uczniom kilka minut na podzielenie się w parach refleksjami na temat ćwiczenia: jak było słuchać? jak było opowiadać? co ciekawego zauważyli? Uczniowie mogą posiłkować się notatkami.

Porozmawiajcie o całym procesie:

- Jak to było wyobrażać sobie siebie w „innych” życiach?

- Czy były jakieś podobieństwa / różnice w kolejnych życiach?

- Czym „inne” życia różniły się od życia teraźniejszego?

- Jakie wnioski na temat siebie samych i tego, co jest ważne, wyciągają uczniowie z tego ćwiczenia? Jakie cele i wartości dostrzegają w opowiadanych przez siebie historiach?

- Jak to ćwiczenie może być przydatne w codziennym życiu?

Uwaga: To ćwiczenie często stosuje się podczas sesji coachingowych, jednak Twoi uczniowie mogą je wykonać na swoim własnym poziomie autorefleksji i uzyskać ciekawe wnioski na temat własnych marzeń i planów.

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w parach. Jedna osoba zatyka uszy, a druga opowiada jej jakąś sytuację. Kiedy wszystkie osoby, które mają mieć zatkane uszy w danej turze, to zrobią, powiedz uczniom, którzy będą opowiadać, żeby przywołali sytuację z zeszłego tygodnia/miesiąca, która wywołała u nich konkretną emocję (możesz zasugerować: radość, złość, rozczarowanie, smutek itd.).

Następnie uczniowie opowiadają sytuację osobie z pary, która ma zatkane uszy. Zadaniem osoby z zatkanymi uszami jest „słuchanie”, czyli obserwowanie sygnałów niewerbalnych i próba odcyfrowania historii.

Ważne: uczniowie powinni być jak najbardziej naturalni w opowieści. Nie chodzi tu o kalambury, ale o autentyczne opowiadanie historii, tak jakby osoba naprzeciwko mogła nas usłyszeć!

Po kilku minutach powtórzcie proces i zamieńcie się rolami.

Porozmawiajcie o tym, że komunikacja i aktywne słuchanie nie opierają się tylko na odbieraniu komunikatów werbalnych (mówienia i słuchania), ale również na komunikatach niewerbalnych (gesty, mimika twarzy). Zapytaj uczniów, na co zwracali uwagę, obserwując osobę opowiadającą. Czy udało im się odcyfrować emocje? A może zdarzenia? Jak mogą wykorzystać umiejętność aktywnego „słuchania” komunikatów niewerbalnych w życiu?

# data[].attributes.body
Uwaga: do tej aktywności potrzebujesz czterech oddzielnych przestrzeni, np. cztery pomieszczenia.

Podziel uczniów na 4-osobowe grupy. W każdej grupie oznacz osoby jako: A, B, C i D (możesz też użyć ciekawszego podziału, np. Miś, Uszatek, Kubuś i Puchatek).

Wszystkie osoby A są w jednej przestrzeni, osoby B - w drugiej itd.

Na początek pokazujesz osobom A rysunek (możesz wyświetlić go na ekranie lub wydrukować). Uczniowie A mają dokładnie 2 minuty na obejrzenie rysunku i zapamiętanie go jak najlepiej potrafią.

Następnie chowasz rysunek i wpuszczasz do przestrzeni uczniów B.
Każdy uczeń B podchodzi do ucznia A z jego/jej grupy. Uczniowie A odwzorowują rysunek, który widzieli. Ani uczniowie A, ani B nie mogą mówić i porozumiewać się przez gesty. Uczniowie B obserwują uczniów A. Na ten proces są również 2 minuty. Uczniowie B mają potem jeszcze 2 dodatkowe minuty na przyjrzenie się rysunkom i zapamiętanie ich najlepiej, jak potrafią.

Następnie uczniowie B przechodzą do przestrzeni, gdzie czekają na nich uczniowie C. Również bez słów, uczniowie B podchodzą do uczniów C z ich grupy i mają 2 minuty na pokazanie za pomocą gestów, jak wygląda rysunek. Uczniowie C mogą dopytywać, za pomocą gestów i werbalnie. Ten proces również trwa 2 minuty.

W kolejnej części uczniowie C przechodzą do przestrzeni, gdzie czekają na nich uczniowie D. Uczniowie C opowiadają uczniom D z ich grupy, jak wygląda rysunek, a uczniowie D rysują pod dyktando uczniów C. Obie strony mogą mówić. Ten etap trwa również 2 minuty.

Na koniec zaproś wszystkich uczniów do jednej przestrzeni. Zróbcie wystawę wszystkich dzieł, po czym porównajcie je z oryginalnym obrazkiem. Porozmawiajcie o tym, jak poszczególne grupy czuły się podczas ćwiczenia. Co pomagało, a co przeszkadzało w komunikacji? Jak obrazek „zmieniał się” w czasie ćwiczenia? Jak to doświadczenie można odnieść do życia codziennego?

Jeśli macie czas, powtórzcie ćwiczenie z innym rysunkiem i zmieńcie role. Jak uczniowie odczuli ćwiczenie, znając już jego założenie?

Do ćwiczenia wykorzystaj znane dzieła sztuki albo obrazki znalezione w internecie, np.

Mona Lisa: https://images.app.goo.gl/4LfLH2LqxMC8mjN8A

Rysunek domu z ogrodem: https://images.app.goo.gl/srHzceLcfHHogfZ16

Ornament: https://images.app.goo.gl/YmEnyLR8fCU1onyR6

Minionki: https://images.app.goo.gl/SFMNnn5m9xTdWvxC6

Autorzy opracowania aktywności: Urszula Leszczyńska i Fabio Meazza

# data[].attributes.body
Narysuj na ziemi linię (może być „niewidzialna” - wystarczy pokazać uczniom, gdzie się znajduje). Poproś uczniów o stanięcie na linii i wyobrażenie sobie, że dookoła jest woda pełna rekinów. Jeśli chcą „przeżyć”, muszą cały czas pozostawać przynajmniej jedną nogą na linii.

Poproś teraz uczniów, aby ustawili się na tej linii według danego kryterium, ale bez mówienia. Uczniowie mogą się porozumiewać, ale jedynie używając gestów lub mimiki.

Powtórzcie ćwiczenie kilka razy, zwiększając poziom trudności.

Przykładowe kryteria:

- alfabetycznie według pierwszej litery imienia

- według daty urodzenia w ciągu roku

- rozmiar buta

- liczba odwiedzonych krajów

- kolor oczu od najjaśniejszego do najciemniejszego

Wariant aktywności: Jeśli uczniowie nie czują się komfortowo z tym wariantem aktywności, możecie też ustawiać się w linii bez wyobrażania sobie wody i rekinów dookoła. Uczniowie ustawiają się wtedy po prostu na linii, a zadanie nie wymaga tak dużej bliskości fizycznej.

Porozmawiajcie na koniec, jak wyglądała komunikacja w czasie ćwiczenia. Jakich strategii uczniowie używali przy ustawianiu się według każdego kryterium? Co było największym wyzwaniem, a co okazało się łatwe?

# data[].attributes.body
Uczniowie pracują w grupach 3-4 osobowych.
Jedna osoba siada tyłem do reszty grupy i słucha biernie, co inni będą mówić za jej plecami.
Reszta grupy rozmawia przez 5-10 minut o odwróconej osobie, wymieniając pozytywne rzeczy, które lubią / doceniają w tej osobie, w czym jest dobra itp.

Uczniowie zmieniają się tak, aby każdy miał szansę usłyszeć coś miłego na swój temat.

Porozmawiajcie, jak uczniowie czuli się, słuchając innych, gdy mówili miłe rzeczy na ich temat, ale nie mogli zareagować. Czy była to dla nich sytuacja komfortowa czy może woleliby móc reagować? Dlaczego? Czy w życiu codziennym zdarzają się takie sytuacje?

# data[].attributes.headline
Jakie masz kompetencje miękkie? Autodiagnoza dla uczniów 14+

# data[].attributes.subject
Jakie masz kompetencje miękkie? Autodiagnoza dla uczniów 14+

# data[].attributes.body
Powyżej znajdziesz narzędzie, dzięki któremu Twoi uczniowie (w wieku 14+) odkryją powiązanie codziennych sytuacji z wykorzystaniem kompetencji miękkich. Odpowiadając na 40 pytań, uczniowie zastanowią się, które "soft skills" mają już wysoko rozwinięte, a nad ktorymi warto jeszcze popracować.

Zachęcamy, aby wyniki testu oraz pytania, które się w nim pojawiają, traktować jako okazję do refleksji i punkt wyjścia do dyskusji z uczniami. Pamiętaj, że test jest tylko propozycją, nie ma w nim dobrych czy złych odpowiedzi oraz nie definiuje on Twoich uczniów.

# data[].attributes.body
Uczestnicy dobierają się w pary. Osoby w każdej parze opowiadają drugiej osobie o sobie samym: kim jestem, jakie mam zainteresowania, co lubię, jakie mam zwierzęta, jak wygląda moja rodzina, jakie mam hobby, wykształcenie – wszelkie informacje, jakie można i chce się podać w ciągu 5 minut. Nie wolno robić notatek, można zadawać pytania. Następnie każda para występuje przed resztą i przedstawia swojego partnera. Każdy uczestnik powtarza to, co usłyszał i zapamiętał o drugiej osobie.

Porozmawiajcie: gdybyście nie musieli później przedstawić partnera, czy słuchalibyście go uważnie? Czy zadawaliście dużo pytań? Zweryfikujcie jak wyglądało aktywne słuchanie poszczególnych osób w parach.

Autorką ćwiczenia jest Katarzyna Płuska https://www.katarzynapluska.pl/

# data[].attributes.body
Wyznacz jedną osobę, która rozpocznie ćwiczenie i poproś pozostałych uczestników zajęć o opuszczenie sali na kilka chwil. Powiedz osobie pozostałej w sali, jaką scenkę ma przedstawić w formie pantomimy. Temat scenki to „Noworodek w kąpieli”. W trakcie zadania nie zdradzaj tematu scenki innym uczestnikom. Możesz dodatkowo zasugerować pierwszej osobie jak powinna przebiegać kąpiel noworodka: przygotowanie wanny, środków pielęgnujących, czynności związane z zabiegami przy dziecku.

Następnie zaproś do sali kolejną osobę. Wszystko odbywa się bez słów, komunikacji werbalnej, liczą się tylko gesty, mowa ciała, obraz. Pierwsza osoba odgrywa scenkę przed drugą. Następnie proszona jest trzecia i ta ogląda tą samą scenkę, ale przedstawioną już przez druga osobę. Kolejne osoby robią to samo. Oczywiście osoby, które weszły już do sali i odegrały swoja scenkę pozostają w niej, ale w milczeniu także obserwują kolejne sposoby przedstawiania tematu. Po wystąpieniu ostatniej osoby powiedz, jaki był temat odgrywanej scenki.

Porozmawiajcie o wrażeniach uczestników zajęć, o zauważonych barierach i zakłóceniach w procesie odbioru oglądanych scenek. Stwórzcie listę ważnych aspektów odbioru mowy niewerbalnej.

Autorką ćwiczenia jest Katarzyna Płuska https://www.katarzynapluska.pl/

# data[].attributes.body
Podziel uczniów na dwa zespoły. Każdy zespół losuje kartkę z nazwą maszyny, pojazdu np. traktor, helikopter, kosiarka, ciężarówka. Zadaniem każdej grupy jest przedstawienie wylosowanego urządzenia tylko za pomocą mowy ciała jej uczestników. Każda osoba z grupy musi być częścią przedstawianego urządzenia. Druga drużyna odgaduje jakie urządzenie wylosowała pierwsza grupa. W razie potrzeby, po paru sekundach grupa przedstawiająca może imitować dźwięki wydawane przez to urządzenie.

Porozmawiajcie: jak wyglądała współpraca w każdej z grup? Czy wyłonił się lider? Co było najtrudniejsze? Jakie są wasze wrażenia? Czy mieliście problemy z dojściem do porozumienia? Jak je rozwiązywaliście? Jak przebiegała komunikacja niewerbalna podczas odgrywania ról?

Autorką ćwiczenia jest Katarzyna Płuska https://www.katarzynapluska.pl/