# data[].attributes.body
Filozofia olimpijska.

# data[].attributes.body
Filozofia olimpizmu, wywodząca się z tradycji helleńskiej, łączy kult rozumu z kultem harmonii, równoważy ciało, wolę i umysł. Dąży ona do sposobu życia opartego na radości z podejmowanego wysiłku, wartości dobrego przykładu i poszanowania zasad etycznych. Zorganizowanie nowożytnych igrzysk olimpijskich, a co za tym idzie - ukształtowanie się filozofii olimpijskiej, było możliwe dzięki pracy francuskiego barona Pierre'a de Coubertina.

W preambule do Karty Olimpijskiej, stanowiącej swego rodzaju konstytucję Międzynarodowego Ruchu Olimpijskiego, czytamy, że "olimpizm jest filozofią życia, chwalącą i łączącą w zrównoważoną całość jakość woli, ciała i umysłu. Jak wyjaśnia dr Kamil Potrzuski, historyk sportu z Akademii Wychowania Fizycznego, poprzez łączenie sportu z kulturą i edukacją "olimpizm dąży do stworzenia sposobu życia opartego na radości z wysiłku, wychowawczych wartościach dobrego przykładu, odpowiedzialności społecznej i poszanowania podstawowych zasad etycznych". - Jest on zestawem wartości, które opierają się na samorozwoju i pokonywaniu własnych ograniczeń w sporcie, jak również poza nim

# data[].attributes.body
Starożytne igrzyska olimpijskie rozgrywano do czasu wydania dekretu cesarza Teodozjusza, zakazującego ich organizacji. Liczące sobie ok. 1200 lat zawody również w antyku były związane z pewnymi tradycjami; niektóre z nich wskrzeszono wraz z nowożytnymi igrzyskami. - Niezmiennym wzorcem jest idea poszanowania przeciwnika i zasad. Antyczne igrzyska były igrzyskami ku czci boga Zeusa. Poszanowanie zasad i przeciwnika było traktowane jako nierozerwalna część wydarzenia religijnego; ich naruszenie byłoby traktowane jako świętokradztwo.

Z antycznych igrzysk wywodzi się również idea "świętego pokoju". - W starożytności funkcjonowała tak zwana ekechejria, czyli święty rozejm. Nakazywał on wstrzymanie konfliktów pomiędzy greckimi polis na czas trwania igrzysk, a także na chwilę przed ich rozpoczęciem i po ich zakończeniu.