# data[].attributes.headline
การลดมลพิษและลดน้ำเน่าในชุมชน

# data[].attributes.subject
การลดมลพิษและลดน้ำเน่าในชุมชน

# data[].attributes.body
โครงการการลดมลพิษทางน้ำโดยชุมชน

# data[].attributes.headline
สาเหตุและผลกระทบ

# data[].attributes.subject
สาเหตุและผลกระทบ

# data[].attributes.body
ในอดีต แม่น้ำท่าจีน ซึ่งเป็นแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดนครปฐม เคยเป็นสายน้ำ ที่ทรงคุณค่า มีคุณประโยชน์ต่อมนุษย์นานัปการ ทั้งเป็นแหล่งอาหาร แหล่งน้ำสำหรับการอุปโภคบริโภค และการเกษตรกรรม ตลอดจนเป็นเส้นทางการสัญจร แต่ปัจจุบันเนื่องจากการขยายตัวทางด้านเศรษฐกิจ ส่งผลให้วิถีชีวิตของประชาชนเริ่มเปลี่ยนแปลงจากที่เคยใช้ประโยชน์จากแม่น้ำท่าจีน และคลองสาขา เป็นส่วนหนึ่งในการดำรงชีวิตกลับเปลี่ยนสายน้ำมาเป็นแหล่งรองรับของเสียที่ระบายมาจากกิจกรรมของมนุษย์ จนทำให้คุณภาพน้ำแม่น้ำท่าจีน และคลองสาขา เช่น คลองเจดีย์บูชา และคลองมหาสวัสดิ์เป็นต้น อยู่ในสภาพเสื่อมโทรม

การดำเนินงานเพื่อแก้ไขปัญหาคุณภาพน้ำที่ผ่านมา นอกจากจะส่งเสริมการ พัฒนาเทคโนโลยีในการบำบัดน้ำเสีย การบังคับใช้กฎหมายในการควบคุมแหล่งกำเนิดมลพิษ การส่งเสริมองค์ความรู้ในการจัดการมลพิษแล้ว ปัจจุบันได้ให้ความสำคัญกับการเข้ามามีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหามลพิษโดยชุมชนท้องถิ่นริมน้ำ เนื่องจากเห็นว่า ชุมชนได้ใช้ประโยชน์จากแหล่งน้ำ และได้รับผลกระทบจากปัญหาคุณภาพสิ่งแวดล้อม ที่เกิดขึ้นในพื้นที่โดยตรง จึงทราบสภาพปัญหาที่แท้จริง ประกอบกับมีศักยภาพและมีความสำคัญในการขับเคลื่อนการแก้ไชปัญหาให้เกิดขึ้นได้อย่างเป็นรูปธรรม

ดังนั้น เพื่อขยายการดำเนินงานให้ครอบคลุมการจัดการมลพิษทุกด้าน และขยาย พื้นที่ในการแก้ไขปัญหาคุณภาพสิ่งแวดล้อมโดยการมีส่วนร่วมของประชาชนให้เพิ่มขึ้น จึงได้ดำเนินโครงการการลดมลพิษทางน้ำโดยชุมชน ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในการพัฒนา รูปแบบการจัดการมลพิษ และนำไปสู่ความร่วมมือของท้องถิ่นในการดูแลรักษาสภาพแวดล้อมของแม่น้ำท่าจีน และกูคลองสาขา ให้มีคุณภาพสิ่งแวดล้อมที่ดีตลอดไป

# data[].attributes.headline
แนวทางแก้ไขปัญหา

# data[].attributes.subject
แนวทางแก้ไขปัญหา

# data[].attributes.body
1. มาตรการป้องกัน (การไม่สร้างน้ำเสีย)

ลดการทิ้งขยะและของเสีย:

ไม่ทิ้งสิ่งปฏิกูล ขยะ หรือสารเคมีลงในแหล่งน้ำและทางระบายน้ำสาธารณะ.

บำบัดน้ำเสียเบื้องต้น:

ติดตั้งบ่อดักไขมันในครัวเรือนเพื่อแยกไขมันและเศษอาหารก่อนระบายน้ำทิ้ง.

ลดการใช้สารเคมี:

เกษตรกรควรหันมาใช้วิธีธรรมชาติในการป้องกันศัตรูพืชและใช้ปุ๋ยอินทรีย์แทนปุ๋ยเคมี.

สร้างจิตสำนึก:

รณรงค์ให้ประชาชนตระหนักถึงความสำคัญของแหล่งน้ำและใช้น้ำอย่างประหยัด.

2. มาตรการแก้ไข (เมื่อน้ำเน่าเสียแล้ว)

โครงการน้ำดีไล่น้ำเสีย:

ใช้หลักการธรรมชาติโดยการระบายน้ำดีจากแหล่งอื่นมาเจือจางน้ำที่เน่าเสีย ทำให้คุณภาพน้ำดีขึ้น.

เพิ่มออกซิเจนในน้ำ:

เครื่องกังหันน้ำชัยพัฒนา: เป็นเครื่องมือที่เติมอากาศในน้ำได้โดยการวิดน้ำขึ้นไปแล้วปล่อยให้ตกลงสู่ผิวน้ำ.

การใช้วิธีการอื่น: ใช้โฟลตติง แอเรเตอร์ (Floating aerator) หรือการใช้เรือแล่นในบริเวณที่น้ำเสีย เพื่อเพิ่มออกซิเจนให้กับแหล่งน้ำ.

เทคโนโลยีบำบัดน้ำเสีย:

การบำบัดทางกายภาพ: ใช้วิธีการทางกายภาพ เช่น ตะแกรงดัก กรอง เพื่อแยกสิ่งปนเปื้อนขนาดใหญ่ออก.

การบำบัดทางเคมี: ใช้สารเคมีเพื่อบำบัดน้ำเสีย.

การบำบัดทางชีวภาพ: ใช้จุลินทรีย์หรือพืชน้ำช่วยย่อยสลายสารอินทรีย์ในน้ำเสีย เช่น ระบบบำบัดน้ำเสียแบบบึง (Oxidation pond) ที่ใช้สาหร่ายและแบคทีเรียในการทำงานร่วมกัน.

การจัดการของเสีย:

กักเก็บของเสียไว้ระยะหนึ่งก่อนปล่อย หรือปล่อยออกทีละน้อย เพื่อให้เวลาของเสียได้สลายตัวตามธรรมชาติ.

การควบคุมการใช้ที่ดิน:

ควบคุมการก่อสร้างโรงงานหรือขยายชุมชนบริเวณริมน้ำ เพื่อป้องกันผลกระทบต่อคุณภาพน้ำ.