# data[].attributes.body
Öğrenciler, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş sürecini ve bu süreçte karşılaşılan sorunları açıklayabileceklerdir.

# data[].attributes.body
Öğrenciler, Atatürk'ün liderliğinde Türk halkının kurtuluş mücadelesini ve bu mücadelenin sonuçlarını tartışabileceklerdir.

# data[].attributes.body
Kurtuluş Savaşı'nın sebepleri nelerdi ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasına nasıl öncülük etti?

# data[].attributes.body
Kurtuluş Savaşı ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu hakkında bir sunum yapılacaktır. Atatürk'ün rolü ve Türk halkının katkısı detaylandırılacaktır.

# data[].attributes.body
Öğrenciler, Atatürk'ün liderliğini ve milli mücadeledeki stratejilerini küçük gruplar halinde tartışacaklardır. Bu sırada Padlet üzerinden fikirlerini paylaşabilirler.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Analysis of the Treaties of Lausanne, Ankara and Montreux in Terms of Mustafa Kemal Atatürk's Strategic Leadership and Strategic Science

Stratejik liderlik, yöneticilerin örgüt veya örgütün bir birimi için stratejik bir vizyon açıklama, başkalarının bu vizyonu edinmesini sağlayarak yöneltilme ve ikna olabilmesi potansiyelini ifade eder. Stratejik liderlik, çalışanları yönetebilmede stratejiyi kullanmak olarak da tanımlanmaktadır. Stratejik liderliğin örgüt üyelerini etkilemek ve örgütsel değişimi yönetme potansiyeli de bulunmaktadır. Stratejik liderler örgüt yapısını oluşturur, kaynakları tahsis eder ve stratejik vizyonu ortaya koyar, uygular, denetler ve geleceği öngörerek örgütü daha iyi noktalara getirip sürdürülebilir rekabet edebilirlik konumuna taşırlar. Stratejik liderlik vasfının tüm detaylarını üzerinde taşıyan Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu önderi Mustafa Kemal Atatürk, tesis etmiş olduğu devlet örgütünü, tarihin gördüğü ender güç koşullarda kurumsallaştırmış; devlet örgütüne yönelik faaliyetlerde stratejik bakış açısı ile ülkenin rakiplerine yönelik kısa, orta ve uzun vadede üstün gelebilecek stratejik hamleleri gerçekleştirmiştir. Stratejik lider olarak örgütsel stratejileri bizzat sahada kendi elleri ile uygulayıp önemli deneyimleri elde eden Atatürk, aynı deneyimlerini daha da geliştirerek devlet örgütünün çeşitli organları ve faaliyetleri için de kullanmıştır. Deha düzeyinde düşünüp kararlar alabilen Atatürk'ün, devlet ve ordu örgütleri yönetiminde çok yerinde stratejik müdahaleleri yapabilen, öngörülü bir devlet adamı olduğu da müşahede edilmektedir. İşte bu noktada, Atatürk'ün Türkiye Cumhuriyeti devleti örgütü vasıtası ile gerçekleştirmiş olduğu önemli stratejik kararların ve bu kararlara bağlı icraların başında, , Lozan, Ankara ve Montrö sözleşmelerinin geldiği görülmektedir.Bu çalışmanın amacı, günümüzde oldukça tartışma konusu olan Lozan Barış Antlaşması, Ankara Antlaşması ve Montrö Boğazlar Sözleşmesi'ni araştırmak ve Atatürk önderliğindeki Türkiye Cumhuriyeti'nin bu sözleşmeleri imzalarken hangi stratejilere bağlı olarak neyi amaçladığını; , o zamanki koşullar altında bunların başarılı olup olmadığını günümüz koşullarını da göz önüne alarak değerlendirmektir. Ayrıca Atatürk'ün dönüşümcü stratejik liderlik vasfı ile antlaşmalarda gütmüş olduğu temel stratejilerin içerikleri ve sonuçlarının değerlendirilmesi de hedeflenmiştir. Bu amaç çerçevesinde nitel araştırma yöntemlerinden tarih araştırmaları analizi ve doküman incelemesi analiz teknikleri kullanılmış, araştırma amacına yönelik değerlendirmelere ve öngörülere yer verilmiştir.

Atatürk, Stratejik Liderlik, Strateji Bilimi, Uluslararası Antlaşmalar, Tarihsel Çalışmalar.

Strategic leadership expresses the potential of managers to explain a strategic vision for an organization or a unit of the organization, to make others embrace the explained vision to be directed and persuaded. Strategic leadership is also defined as using the strategy to manage employees (members of the organization). Strategic leadership also has the potential to influence organizational members and manage organizational change. Strategic leaders create the organizational structure, allocate resources and establish, implement and control the strategic vision, and as a result of making all these effectively, they enable their organization to have more sustainable competitive advantage. Leader of the Republic of Turkey's founder, Mustafa Kemal Ataturk, who had all the details of strategic leadership qualities, has institutionalized the state organization that have been established in difficult circumstances which have been rarely observed in the history and with its strategic perspective, he has realized strategic political moves that would give advantage over enemies of the country in the short, medium and long run in term of state organization activities (including domestic and foreign politics, security, health, education, economy, etc.). As a strategic leader, Atatürk who had gained important experiences by practicing organizational strategies in the field (on the battlefields) himself, had used the same experiences, by improving, for various bodies of state. Atatürk, who was able to think and make decisions geniusly, can also be observed as a foresighted statesman who can make strategic interventions in the management of state and army organizations (all of the processes in the implementation of the strategic decision-making phase). At this point, the leading ones of Atatürk's important strategic decisions that have realized by means of Republic of Turkey organization and the executions dependent on these decisions (treaties, contracts, etc.) is successful, Lausanne, Ankara and Montreux Conventions.The aim of this study is to investigate Lausanne Peace Treaty, the Treaty of Ankara and Montreux the Straits Convention, which have become current controversial subject and to evaluate, when Turkish Republic signed the contract, what Atatürk had aimed by depending on which strategies, and most importantly to evaluate whether he was successful under the circumstances at those times by taking the current conditions into account. In addition, it is also aimed to evaluate the content and results of the main strategies that Atatürk, with his transformational strategic leadership qualification, had pursued from the treaties. For this purpose, historical research analysis and document analysis techniques, which are the qualitative research methods, were used and evaluations and predictions related to the research purpose were included.

Atatürk, Strategic Leadership, Strategy Science, International Treaties, Historical Studies.

Bir örgütün amaç ve hedeflerine ulaşmak için alınan belirli bir karar ve eylem modeli strateji olarak nitelendirilmektedir. Strateji, birtakım bilgilerin analizi veya bütün değişkenlerin hesaba katılarak mevcut durumun analiz edilerek istenilen sonuca ulaşmak için çizilen rota şeklinde de ifade edilmektedir. Tarih boyunca örgütler hızla gelişen çevreden etkilenmişlerdir. Kurulan birçok devlet örgütü, çevrenin ve zamanın getirdiği yeniliklerle mücadele etmek veya kendi menfaatleri çerçevesinde dönüşerek uyum sağlamak zorunda kalmıştır. Uyum sağlamak veya mücadele etmek hatta bunların uygulanma şekli (yani stratejisi) örgütün veya devletin başındaki liderin vizyonu ve bilginliğine göre örgütün akıbetini belirleyecek şekilde neticeye etki etmiştir. Liderler değişen dış çevresel ve örgütsel sorunlarla başa çıkmak için pek çok farklı rolü oynayarak stratejiler oluşturmuşlardır. Ayrıca, genel sorunlara eğilip kendi bünyesindeki yöneticilerini yönlendirmek zorunda kalmıştır. ¹

Örgütsel etkililiğin öneminden dolayı liderlik ve stratejiler bir örgütün verimli ve etkin bir şekilde yaşamına devam edebilmesi için yaşamsal bir işleve sahiptir. Bir canlı için duyu organlarının işlevi ne ise örgütler için de stratejileri oluşturulabilme ve uygulanma kabiliyeti aynı öneme sahiptir. Stratejiler ve bunların uygulanma kalitesi örgütün başındaki liderin vasıflarıyla doğrudan ilintilidir. Bu bağlamda strateji tıpkı bir pusula gibi, örgütlere yön gösteren ve özellikle kriz dönemlerinde (sıkıntılı zamanlarda) en az hasarla çıkmasını sağlayan bir yol göstericidir. Örgütlerde strateji, bir örgütün rakipleriyle (veya düşmanlarıyla) rekabet şeklini de ifade etmektedir. ² Nitekim yapılan çalışmaların çoğunda, örgütlerin benimsedikleri stratejilerin sürdürülebilir rekabet avantajı sağlamalarında kritik bir role sahip olduğu vurgulanmaktadır. ³

Örgüt için stratejinin önemi tartışmasız çok önemli görülürken, bu stratejilerin yaratılması ve uygulanması için stratejik liderlere ihtiyaç vardır. Stratejik liderlik süreci, geleneksel olarak örgütün geçmişinin, bugününün ve geleceğinin birleştiği bir üst yönetici tarafından bir dizi karar ve faaliyeti olarak tanımlanır. ⁴ Hiç şüphe yok ki, belirsizlik, düzensizlik, anarşi ve hatta kaos ile başa çıkmak gibi fikirler stratejik liderlerin tanımlarında belirgin bir şekilde yer almaktadır. ⁵

# data[].attributes.attachment_link.title
Jurix | Mustafa Kemal Atatürk’ün Stratejik Liderliği ve Strateji Bilimi Açısından Lozan, Ankara ve Montrö Antlaşmalarının Analizi

# data[].attributes.attachment_link.description
Stratejik liderlik, yöneticilerin (liderlerin) örgüt veya örgütün bir birimi için stratejik bir vizyon açıklama, başkalarının bu vizyonu edinmesini sağlayarak yöneltilme ve ikna olabilmesi potansiyelini ifade eder. Stratejik liderlik, çalışanları (örgüt üyelerini) yönetebilmede stratejiyi kullanmak olarak da tanımlanmaktadır. Stratejik liderliğin örgüt üyelerini etkilemek ve örgütsel değişimi yönetme potansiyeli de bulunmaktadır. Stratejik liderler örgüt yapısını oluşturur, kaynakları tahsis eder ve stratejik vizyonu ortaya koyar, uygular, denetler ve geleceği öngörerek örgütü daha iyi noktalara getirip sürdürülebilir rekabet edebilirlik konumuna taşırlar. Stratejik liderlik vasfının tüm detaylarını üzerinde taşıyan Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu önderi Mustafa Kemal Atatürk, tesis etmiş olduğu devlet örgütünü, tarihin gördüğü ender güç koşullarda kurumsallaştırmış; devlet örgütüne yönelik faaliyetlerde (iç ve dış siyaset, güvenlik, sağlık, eğitim, ekonomi vs. dahil) stratejik bakış açısı ile ülkenin rakiplerine yönelik kısa, orta ve uzun vadede üstün gelebilecek stratejik hamleleri gerçekleştirmiştir. Stratejik lider olarak örgütsel stratejileri bizzat sahada (savaş meydanlarında) kendi elleri ile uygulayıp önemli deneyimleri elde eden Atatürk, aynı deneyimlerini daha da geliştirerek devlet örgütünün çeşitli organları ve faaliyetleri için de kullanmıştır. Deha düzeyinde düşünüp kararlar alabilen Atatürk’ün, devlet ve ordu örgütleri yönetiminde (stratejik karar alma aşamasından uygulanmasında geçen süreçlerin tamamında) çok yerinde stratejik müdahaleleri yapabilen, öngörülü bir devlet adamı olduğu da müşahede edilmektedir. İşte bu noktada, Atatürk’ün Türkiye Cumhuriyeti devleti örgütü vasıtası ile gerçekleştirmiş olduğu önemli stratejik kararların ve bu kararlara bağlı icraların (antlaşmaların, sözleşmelerin vs.) başında, başarılı, Lozan, Ankara ve Montrö sözleşmelerinin geldiği görülmektedir.
Bu çalışmanın amacı, günümüzde oldukça tartışma konusu olan Lozan Barış Antlaşması, Ankara Antlaşması ve Montrö Boğazlar Sözleşmesi’ni araştırmak ve Atatürk önderliğindeki Türkiye Cumhuriyeti’nin bu sözleşmeleri imzalarken hangi stratejilere bağlı olarak neyi amaçladığını; ama en önemlisi, o zamanki koşullar altında bunların başarılı olup olmadığını günümüz koşullarını da göz önüne alarak değerlendirmektir. Ayrıca Atatürk’ün dönüşümcü stratejik liderlik vasfı ile antlaşmalarda gütmüş olduğu temel stratejilerin içerikleri ve sonuçlarının değerlendirilmesi de hedeflenmiştir. Bu amaç çerçevesinde nitel araştırma yöntemlerinden tarih araştırmaları analizi ve doküman incelemesi analiz teknikleri kullanılmış, araştırma amacına yönelik değerlendirmelere ve öngörülere yer verilmiştir.

# data[].attributes.body
Öğrenciler, TBMM'nin açılış süreci ve önemini anlatan kısa bir metin yazacaklardır. Kaynak web siteleri ve kitaplar önerilecektir.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Türkiye Büyük Millet Meclisi ( TBMM), 23 Nisan 1920'de Osmanlı Devleti'nin İtilaf Devletleri'nce işgaline direniş göstermek üzere Türk milletinin ortaya koyduğu irade ile kurulan, asli görevi yürütmeyi denetlemek olan ve yasama erkini kullanan Türkiye Cumhuriyeti'nin anayasal devlet organıdır. " Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir" ilkesi Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin varoluşunun temel dayanağını oluşturur.

Halihazırda tali kurucu iktidar olan TBMM, diğer anayasal devlet organlarından üstün değildir. Yasama yetkisi, yasa veya kanun yapma yetkisidir. Yasalar anayasaya aykırı olamaz. TBMM'nin anayasada da değişiklik yapma yetkisi bulunsa da bu yetki de Anayasa'nın Başlangıç bölümünde yer alan anlayışla ve anayasal bütünlüğe uygun olarak hareket etme ve ancak bu çerçeve içerisinde Anayasa'da değişiklik yapabilme ile sınırlıdır ve bu çerçevede meşruiyet kazanır.

Anayasa'nın 6. maddesinde yer alan "Hiçbir kimse veya organ kaynağını Anayasa'dan almayan bir Devlet yetkisini kullanamaz." ifadesiyle yasama organı olan TBMM'nin, kendisinin yasal dayanağı olan anayasanın bütününü veya temel ilkelerini reddederek yeni bir anayasa yapma yetkisi yoktur.

Anayasaya bağlılık yemini eden milletvekili veya partilerin bu girişimlerde bulunması, yetki aşımı ve yetki gaspı girişimi yönünden suç olan bu durum, milletvekilliklerinin meşrutiyetini sorgulanır hale getirir ve cebir kullanarak anayasayı değiştirmeye teşebbüsten yargılanma durumu ortaya çıkabilir. Yasa ve anayasa değişikliklerinin halka ait egemenlik haklarını da koruyan bir toplumsal sözleşme olan anayasaya aykırı olup olmadığı Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenir.

Millete ait egemenlik yetkilerinin kuvvetler ayrılığı prensibi ile verilmesinin, kuvvetler ayrımının, devlet organları arasında üstünlük sıralaması anlamına gelmeyip, belli Devlet yetki ve görevlerinin kullanılmasından ibaret ve bununla sınırlı medeni bir iş bölümü ve iş birliği olduğu ve üstünlüğün ancak Anayasa ve kanunlarda bulunduğu anlamına geldiği Anayasa'nın başlangıç bölümünde belirtilmiştir.

Anayasanın 108. maddesine göre, yasama yetkisi Türk milleti adına Türkiye Büyük Millet Milletvekili genel seçimleri, beş yılda bir, serbest, eşit, tek dereceli, genel oy esaslarına göre, yargı organlarının genel yönetim ve denetimi altında yapılır. Seçilen milletvekili adayları, anayasaya bağlı kalacağına dair Türk milleti önünde namusu ve şerefi üzerine yemin ederek 5 yıllığına TBMM üyeliği (milletvekilliği) hakkı kazanırlar. TBMM üyeleri ( milletvekilleri), yasama dokunulmazlığına sahiptir.

Türk siyasi tarihinde ilk parlamento Osmanlı döneminde İstanbul'da Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan törenle 19 Mart 1877'de açıldı. Bu meclis Kanuni Esasi'ye göre "Meclis-i umumi" olarak adlandırılmıştı. "Ayan meclisi" ve "Meclis-i Mebusan" olmak üzere iki kısımdan oluşan bu meclis, ilk oturumunu 20 Mart 1877 tarihinde Sultanahmet'teki İstanbul Üniversitesi binasında yaptı. Kısa süren bu meclis 93 Harbi nedeniyle dağıldı. Daha sonra yapılan ikinci genel seçimlerin ardından 18 Aralık 1877'de yeniden açılan meclis, Kanuni Esasi'nin verdiği yetkiyle padişah II. Abdülhamid tarafından 14 Şubat 1878'de kapandı.

1908'de bir seçim kanunu dikkate alınarak ilk seçim yapıldı. Seçme yaşı 25, seçilme yaşı 30 olan bu seçimlerde vergi ödeyenler oy kullanabiliyordu. 17 Aralık 1908'de yeniden açılan meclis, İstanbul'un işgali'ne kadar açık kaldı. Üç yıl sonra ise İstanbul'da ilk kez bir ara seçim yapıldı. Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'ndan yenilgiyle çıkmasından sonra bu meclis Mondros Ateşkes Anlaşması sonrasında İstanbul'un işgali nedeniyle 11 Nisan 1920'de resmen kapandı.

Mustafa Kemal Atatürk önceden beri Meclis-i Mebusan'ın İstanbul'da değil, Anadolu'da toplanmasını istemekteydi. İşgal altındaki İstanbul'da meclisin tehlikede olduğunu savunuyordu. Atatürk'ün bu düşüncesine karşın Heyet-i Temsiliye'nin yaptığı toplantılarda meclisin İstanbul'da toplanması fikri ağır bastı. Meclis-i Mebusan üyelerini belirlemek için Ali Rıza Paşa hükûmeti döneminde seçimler yapıldı. Anadolu ve Rumeli Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti üyeleri seçimlerde başarılı oldu.

Heyet-i Temsiliye, seçilen milletvekillerinin Meclis-i Mebusanda " Müdafaa-i Hukuk" adında bir grup oluşturmasını istemekteydi. Buna karşın Meclis-i Mebusanda böyle bir grup kurulamadı. Ancak heyet, yeniden açılan Osmanlı Mebusan Meclisi'ne üye olarak İstanbul'a gidecek olan mebuslarla görüşmeler yapmıştı. Heyet-i Temsiliye, hazırladıkları Mîsâk-ı Millî 'nin Mebusan Meclisi'nde kabul edilmesini sağladı.

Mustafa Kemal Atatürk, bunun üzerine Heyet-i Temsiliye'yi temsilen meclisi Ankara'da toplanmaya çağırdı ve 21 Nisan 1920 tarihinde yayınladığı bir bildiri ile meclisin 23 Nisan 1920 tarihinde toplanacağını duyurdu. 23 Nisan Cuma günü Hacı Bayram Camii'nde kılınan Cuma namazının ardından dualar ile meclis açıldı. Anadolu ve Rumeli Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti ve Meclis-i Mebûsan üyelerinden oluşan 324 milletvekili ile kurulan meclis, zorluklar nedeniyle 115 milletvekili ile açıldı. Mustafa Kemal Paşa, seçimle ilgili yayınladığı ilk tebliğde "Meclis-i Müessisan / Kurucular Meclisi" önerisinde bulundu, farklı fikirlerden sonra ise aynı gün gerçekleşen toplantıda meclis adının "Türkiye Büyük Millet Meclisi" olmasına karar verildi.

23 Nisan 1920 tarihinde, parlamento geleneklerine göre, en yaşlı üye olan Sinop Milletvekili Şerif Bey (d. 1845), Başkanlık kürsüsüne çıktı ve konuşma yaparak Meclis'in ilk toplantısını açtı:

"

Bu Yüksek Meclisin en yaşlı üyesi sıfatıyla ve Allah'ın yardımıyla milletimizin iç ve dış tam bağımsızlık içinde alın yazısının sorumluluğunu doğrudan doğruya yüklenip, kendi kendisini yönetmeye başladığını bütün dünyaya ilan ederek, Büyük Millet Meclisi'ni açıyorum.

"

TBMM, 24 Nisan 1920 tarihinde yaptığı ikinci toplantısında Mustafa Kemal Atatürk'ü meclis başkanlığına seçti. Mustafa Kemal Atatürk, kendi öncülüğünde kurulan TBMM'nin başkanlığını Cumhurbaşkanı seçildiği gün olan 29 Ekim 1923 tarihine kadar sürdürdü.

Cumhuriyet döneminde çok partili siyasetin ilk denemesi, Mustafa Kemal'in isteği üzerine 1924 yılında birkaç ay sonra kapatılan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kurulmasıyla yapıldı. 6 yıllık tek parti iktidarının ardından, 1930 yılında yine Mustafa Kemal'in isteği üzerine Ali Fethi Okyar tarafından Serbest Fırka'nın kuruldu ancak parti, ülkenin doğusundaki isyanlar nedeniyle 17 Kasım 1930 tarihinde kapatıldı. 1945 yılına kadar çok partili demokrasiye geçiş için başka bir denemede bulunulmadı.

Cumhuriyet tarihinin ilk çok partili seçimi 1946 yılında yapılmış (bugün hâlâ tartışmalı) ve iktidardaki CHP 397 milletvekili, muhalefetteki Demokrat Parti ise 61 milletvekili kazanmıştır. Seçim Kanunu'nda yapılan değişiklik ile 1950 seçimleri gizli oy ve açık tasnif ile gerçekleştirilmiş ve bu sistem ile yapılan ilk seçimi Demokrat Parti 416 milletvekilliği ile kazanmıştır. Ana muhalefete düşen CHP 69 ve Millet Partisi ise 1 milletvekilliği kazandı.

Kore Savaşı'na asker gönderilirken gerekli tezkere ise TBMM'den geçirilmemiştir.

27 Mayıs Darbesi'nden sonra Cumhuriyet Senatosu ile birlikte çift meclisli sisteme geçilmiş ve 12 Eylül 1980 Darbesi'ne kadar bu sistem kullanılmıştır.

27 Mayıs 1960 Darbesi sonrasında Başbakan Adnan Menderes, Cumhurbaşkanı Celal Bayar ve meclisin diğer üyeleri tutuklandı. 1961 Anayasasıyla oluşturulan Millet Meclisi ve Cumhuriyet Senatosu, Türkiye Büyük Millet Meclisinin iki alt meclisi idi.

Başkan Seçimi Yöntemi

Millet Meclisi ve Cumhuriyet Senatosu Başkanları, kendi Meclislerince üye tam sayısının üçte iki çoğunluğu ve gizli oy ile ikişer yıl için seçilirler; İlk iki oylamada bu çoğunluk sağlanamazsa, salt çoğunlukla yetinilir. Meclis Başkanlıkları için Meclisteki siyasi parti grupları aday gösteremezler.

12 Eylül 1980 Darbesi sonrası yapılan 1982 Anayasasıyla her iki meclis de kaldırılarak tek meclisli sisteme geri dönülmüştür.

2017 anayasa değişikliği referandumundan sonra, yeni TBMM'nin ilk genel seçimi, 24 Haziran 2018 tarihinde başkanlık sistemi altında yapıldı. Milletvekili sayısı 550'den 600'e çıkarıldı.

Yüzüncü yıl etkinlikleri

Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin yüzüncü yılı için hazırlanan etkinlikler, COVID-19 pandemisi nedeniyle ileri bir tarihe ertelendi. Bu nedenle TBMM Başkanı Mustafa Şentop: "23 Nisan akşamı bütün vatandaşlarımızı evlerinde, balkonlarında, saat 21.00 itibarıyla İstiklal Marşı'nı söylemeye davet ediyorum." dedi.

Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeleri, seçildikleri bölgeyi veya kendilerini seçenleri değil, bütün Milleti temsil ederler. Göreve başlarken aşağıdaki şekilde ant içerler:

"

Devletin varlığı ve bağımsızlığını, vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğünü, milletin kayıtsız ve şartsız egemenliğini koruyacağıma; hukukun üstünlüğüne, demokratik ve lâik Cumhuriyete ve Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kalacağıma; toplumun huzur ve refahı, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde herkesin insan haklarından ve temel hürriyetlerden yararlanması ülküsünden ve Anayasaya sadakattan ayrılmayacağıma; büyük Türk Milleti önünde namusum ve şerefim üzerine ant içerim.

"

Bir Başkan, dört Başkanvekili, yedi kâtip üye ve üç idare amirinden kurulur. Siyasi partiler sahip oldukları milletvekili sayısı oranında Başkanlık Divanı'nda temsil edilir.

18 yaşını aşan her Türk vatandaşı milletvekili seçilebilir, ancak aşağıdaki özelliklere sahip olanlar milletvekili seçilemez:

İlkokul mezunu olmayanlar.

Hırsızlık, dolandırıcılık gibi yüz kızartıcı suçlardan mahkûm olanlar.

Muaf olmadıkça askerlik hizmetini tamamlamayanlar.

Taksirli suçlar hariç olmak üzere en az 1 yıl ağır hapis cezası nedeniyle hüküm giyenler.

Terör eylemi nedeniyle hüküm giyenler.

Milletvekili görevi süresince meclis içinde veya dışında belirttiği oy, söz ve düşünceleri ile ilgili yasama sorumsuzluğuna sahiptir. Bu hak görev süresi sona erse bile devam eder. Milletvekili görevi süresince sorgulanmama, tutuklanmama ve yargılanmama hakkına yani yasama dokunulmazlığına sahiptir. Bu hak görev süresi ile sınırlıdır.

TBMM doğrudan seçimle oluşur ve Türk milleti adına görev yapar. Parlamento'nun öncelikli görevi yürütmeyi denetlemek ve yasama yetkisini kullanmaktır. TBMM'nin çıkardığı yasalar Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenir.

Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin çalışmasında şunlar gözetilir: Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, TBMM İç Tüzüğü, Türkiye Cumhuriyeti kanunları, Başkanlık Divanı kararları, mahkeme kararları ve teamüller.

Genel Sekreterlik

Özel Kalem Müdürlüğü

Günümüzde de kullanılmakta olan TBMM'nin üçüncü binasının mimarı, Ankara'da başka birçok önemli devlet yapısının da mimarı olan Avusturyalı mimar Prof. Clemens Holzmeister (1886-1983)'dir. Yüksek mimar Ziya Payzın da 1945 yılından binanın bitirilmesine kadarki süreçte Holzmeister tarafından tam yetkiyle görevlendirilerek çalışmıştır.

Ocak 1961'de kullanılmaya başlanan bina, Türkiye Cumhuriyeti'nin gücü ve kalıcılığını da temsil edebilecek şekilde, ciddi, kalıcı ve sağlamlığın ön planda tutulduğu mimari bir dışavuruma sahiptir. Büyüklüğü açısından, dünyanın en büyük parlamento yapılarından biridir.

Bina, 15 Temmuz darbe girişimi sırasında havadan bombalandı ve bu saldırı farklı aralıklarda dört kez tekrarlandı. Dört partiden yaklaşık yüz milletvekili bulunmakta iken gerçekleşen ve ikisi ağır olmak üzere on iki polis yaralandığı saldırıda Şeref Kapısı, Dikmen Kapısı ve ziyaretçi girişlerinin yapıldığı bölgelerin hasar görmüştür.

Siyasi partilerin temsili

TBMM'nin tarihçesi, kurulduğu 23 Nisan 1920 tarihinden 2018 yılına kadar 27 yasama dönemine ayrılır. Yasama dönemleri aşağıda listelenmektedir.

15 Ekim 1961 - 12 Eylül 1980 tarihleri arasında " Millet Meclisi" ve " Cumhuriyet Senatosu" olmak üzere iki meclis halinde çalışmıştır.

^ 1961 yılından itibaren sıralama 1'den başlatılmış (12. yerine 1. dönem, 13. yerine 2. dönem gibi...), 1983 sonrasında Meclis'in kuruluşundan (1920'den) hareket eden sıralamaya geri dönülmüştür.

1. http://www.kararlar.anayasa.gov.tr/karar.php?l=manage_karar&ref=show&action=karar&id=2608&content= 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ANAYASA MAHKEMESİ KARARI: Esas Sayısı:2008/16, Karar Sayısı:2008/116, Karar Günü:5.6.2008, 2-İptal İsteminin İncelenmesi a) Teklif edilebilirlik yönünden: Asli kurucu iktidarın önceki Anayasalarla bağlı olmaksızın yarattığı yeni Anayasa, temel düzen normu haline geldiği andan itibaren, tüm anayasal kurum ve kuruluşların meşruiyetlerinin dayanağı haline gelir. Anayasa'nın öngördüğü ve öğretide kurulu iktidar olarak tanımlanan yasama, yürütme, yargı organları ile bunların alt birimlerinin asli kurucu iktidarın yarattığı "hukuksal otorite" sınırları içinde hareket etmeleri, işlem ve eylemlerinin hukuksal geçerlilik kazanabilmesinin ön koşuludur. Bu durum, Anayasa'nın 6. maddesinde yer alan "hiçbir kimse veya organ kaynağını Anayasa'dan almayan bir devlet yetkisi kullanamaz" ifadesiyle, herhangi bir istisna tanımaksızın kabul edilmiştir. Anayasa koyucu "hiçbir kimse ya da organ"dan söz ettiğine göre, kurulu bir organ olarak yasama organının da sistem dışı yetki kullanımının hukuksal açıdan geçerli olmayacağının kabulü gerekir.... Anayasa'nın 175. maddesine göre Anayasayı değiştirme yetkisi TBMM'ye tanınmıştır. Kaynağı Anayasa olan bu yetkinin Anayasa'nın öngördüğü yöntemlerle ve Anayasaya uygun olarak kullanılacağı kuşkusuzdur. Yasama organı bu yetkisini 175. maddede belirtilen yöntemle kullanırken, yetkinin her şeyden önce asli kurucu iktidar tarafından kullanılmasına izin verilen bir yetki olması gerektiği açıktır.

2. http://www.anayasa.gen.tr/tbmm-yeni-anayasa.htm 28 Eylül 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Anayasa değişikliği sürecinde iradesini açıklayan bu organlar (TBMM, Cumhurbaşkanı ve halk), Türkiye'de bir aslî kurucu iktidar değil, tali kurucu iktidardırlar. Zira bunlar, 1982 Anayasası tarafından kurulmuş ve yetkileri yine bu anayasa tarafından kendilerine verilmiştir. Birer kurulmuş organ olarak, kendilerini kuran anayasayı ilga etme ve yeni bir anayasa yapma yetkisine haliyle sahip olamazlar. Burada "halk"ın Anayasa tarafından kurulmadığı, halkın egemen olduğu, aslî kurucu iktidara her zaman sahip olduğu yolunda düşünceler ileri sürülebilir; ancak bu düşüncelerin hukukî bir değeri yoktur. Kaldı ki, 1982 Anayasasının 175. maddesi çerçevesinde anayasa değişikliği usûlünde, halkoylaması yoluyla iradesini açıklayan organ, "halk" değil, referanduma gidip geçerli oy kullanan "seçmenler"dir. Seçmen kavramı ile halk kavramının aynı şey olmadığı ise aşikârdır. Dolayısıyla anayasa değişikliği sürecinde referandum yoluyla iradesini açıklayan seçmen topluluğu, bir aslî kurucu iktidar değil, tali kurucu iktidar, yani bir kurulmuş iktidardır. Kurulmuş bir iktidar olarak da yeni bir anayasa yapma yetkisine sahip değildir.

3. "AKP under pressure: failed coup attempt, crackdown on dissidents, and economic crisis". Encyclopædia Britannica.

4. "Son dakika... TBMM'nin açılışının 100. yıl dönümü etkinlikleri ertelendi". CNN Türk. 25 Mart 2020. 12 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.

5. "TBMM Başkanı Şentop TBMM'nin 100. yıl etkinlikleri hakkında açıklama yaptı". Anadolu Ajansı. 6 Nisan 2020. 7 Nisan 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.

6. http://www.tbmm.gov.tr/english/about_tgna.htm#THE%20PARLIAMENT%20BUILDING 27 Eylül 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. TBMM Resmi Web Sitesi

7. ^

# data[].attributes.attachment_link.description
Türkiye Büyük Millet Meclisi ( TBMM), 23 Nisan 1920'de Osmanlı Devleti'nin İtilaf Devletleri'nce işgaline direniş göstermek üzere Türk milletinin ortaya koyduğu irade ile kurulan, asli görevi yürütmeyi denetlemek olan ve yasama erkini kullanan Türkiye Cumhuriyeti'nin anayasal devlet organıdır. " Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir" ilkesi Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin varoluşunun temel dayanağını oluşturur.

# data[].attributes.body
Daha fazla bilgi isteyenler için Atatürk'ün nutkunu okumaları ve ardından kısa bir değerlendirme yapmaları önerilir. Zorluk yaşayanlar için ise ilgili belgeseller önerilir.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mustafa Kemal Atatürk'ün 10. Yıl Nutku. (29 Ekim 1933)

# data[].attributes.body
Öğrenciler, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda çözülmesi gereken sorunlardan birini araştıracak ve kısa bir rapor hazırlayacaklardır.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bu sayfa bulunamadı veya başka adrese taşındı.

# data[].attributes.body
Öğrenciler, önerilen online oyunlar ve okuma kaynakları üzerinden ek pratik yapabilirler.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bayraklar Testi 1. bölüm - İNKILAP EŞLEŞTİRME - 29 ekim cumhuriyet bayramı - Cumhuriyet Dönemi Şiir (AYT) - Milli Mücadele