# data[].attributes.body
Leerkrachten/ docenten op de basisschool en in het voortgezet onderwijs besteden aandacht aan de regels voor het spellen van werkwoorden. De docent op het Hout- en Meubileringscollege legt de regels nogmaals uit. De antwoorden lopen nogal uiteen: Meike houd niet van bloemkool.

Leon hout van massief hout.

Astrid houdt van pannenkoeken.

Ik hou van koffie.

De docent Nederlands bespreekt de regels over het gebruik van komma’s in een zin. Toch zijn er nog steeds studenten die twijfelen:

Meike houdt niet van bloemkool omdat ze onpasselijk wordt van de onaangename geur bij het koken.

Meike houdt niet van bloemkool omdat, ze onpasselijk wordt van de onaangename geur bij het koken.

Nadat Leon de plank heeft geschuurd struikelt hij over een bandschuurmachine. Astrid houdt van pannenkoeken pizza’s patat, en kaviaar.

# data[].attributes.body
Studenten gaan hun eigen meubel ontwerpen en voorbereiden. Ze moeten hun eigen ontwerp, zelfgemaakte werktekening en overige informatie inleveren in een portfolio. Alle onderdelen en opdrachten die ingeleverd moeten worden, hebben ze al eerder geoefend. Het examen moet zo zelfstandig mogelijk uitgevoerd worden, maar de docent mag wel samen met de student het werk bespreken.

Op dit moment werken de studenten aan een voorstudie. Bij deze voorstudie onderzoeken ze waar de benodigde materialen te koop zijn en wat de prijzen zijn. Dit noteren ze in een Excel-bestand dat door het HMC is opgesteld. Na een korte herhaling blijkt dat sommige studenten nog steeds moeite hebben met het invullen van dit bestand. Het lijkt alsof ze de lessen over de voorstudie zijn vergeten, en meer begeleiding nodig hebben, dan zou mogen voor het examen.

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

De docent bereidt zich voor op de voorstudie door na te denken over waar studenten mogelijk moeite mee zullen hebben, vooral bij het invullen van het Excel-bestand. Op basis van eerdere observaties voorspelt de docent dat sommige studenten niet goed weten hoe ze een Excel-bestand moeten gebruiken, ondanks eerdere oefening. Hij overweegt de meest voorkomende fouten die hierbij kunnen optreden, zoals het niet correct invullen van formules, foutieve prijsaanduidingen of het vergeten van eenheden. De docent formuleert een gerichte vraag die deze mogelijke fouten naar boven kan halen, bijvoorbeeld: "Welke stappen gebruik je om de materialen en prijzen op een overzichtelijke manier in te vullen in het Excel-bestand?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent geeft de studenten de opdracht om zelfstandig aan het werk te gaan met het invullen van een sectie in het Excel-bestand, waarin ze moeten aangeven waar de materialen te koop zijn en wat de kosten zijn. De studenten moeten nadenken over de benodigde stappen en deze in het bestand verwerken. Dit biedt de docent een eerste kijk op de mate van hun begrip en de specifieke problemen die ze mogelijk tegenkomen.

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent bekijkt de ingevulde Excel-bestanden om vast te stellen waar het nog misgaat. Hij beoordeelt of de studenten de informatie correct hebben ingevoerd en of ze problemen ondervinden met formules, eenheden of opmaak. Om dieper inzicht te krijgen, gaat de docent in gesprek met enkele studenten over hun werkwijze en besluit hij op basis van de gemaakte fouten wat de volgende stap moet zijn. Mogelijke interventies kunnen zijn: extra uitleg over formules, een deeloefening om het invullen van prijzen te oefenen, of een werkblad met veelvoorkomende fouten.

Stap 4: Geinformeerde vervolgactie

Afhankelijk van de behoeften van de studenten, biedt de docent een gerichte instructie aan. Hij geeft een extra uitleg of een korte herhaling over het gebruik van Excel in dit specifieke bestand, en hij laat de studenten oefenen met aanvullende oefeningen die specifiek gericht zijn op de problemen die hij eerder identificeerde. Studenten kunnen ook aan de slag met een filmpje of een werkblad dat hen door de stappen in het Excel-bestand leidt.

Stap 5: Verifieren, terugblikken en voorspellen

Na de aanvullende instructie en oefening vraagt de docent de studenten om opnieuw een sectie van het Excel-bestand in te vullen, mogelijk met dezelfde vraag als bij stap 2 of met een variant hierop. Hij controleert of de studenten nu in staat zijn om de informatie correct in te voeren. Deze stap geeft de docent inzicht in of de studenten het onderwerp begrijpen en klaar zijn om zelfstandig hun examenopdrachten uit te voeren.

# data[].attributes.body
Je bent gestart met Vectorworks in de eerstejaarsklas. Vectorworks is een 3D-tekenprogramma waarmee studenten hun meubels kunnen ontwerpen en vervolgens werktekeningen kunnen maken. De studenten beginnen met het tekenen van eenvoudige blokken en werken daarna aan steeds complexere meubels. Ze krijgen klassikaal les, ontvangen hand-outs en kunnen ook instructievideo's bekijken. De meeste studenten kunnen na periode 4 zelfstandig het nachtkastje  teken zonder instructie. Echter, sommige studenten vinden het moeilijk om een het nachtkastje te tekenen zonder een stap-voor-stap instructie. Hoewel de handelingen grotendeels hetzelfde zijn, hebben ze moeite om zelfstandig verder te werken zonder een voorbeeld dat precies het nachtkastje laat zien. Zelfs na het raadplegen van hand-outs en video's en een korte toelichting dat de handelingen vergelijkbaar zijn, vinden sommige studenten het lastig om de oude instructies erbij te pakken en de stappen zelfstandig uit te voeren.

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

De docent denkt na over de mogelijke uitdagingen die studenten kunnen hebben bij het zelfstandig tekenen van het nachtkastje in Vectorworks. Hij voorspelt dat sommige studenten moeite hebben met het loslaten van stap-voor-stap instructies en het toepassen van eerder geleerde handelingen op een nieuw ontwerp. Om deze moeilijkheden naar boven te halen, bedenkt de docent een gerichte vraag die de zelfstandigheid van de studenten test, zoals: "Kun je de stappen beschrijven die je zou nemen om het nachtkastje te tekenen, zonder de instructies er direct bij te gebruiken?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent vraagt de studenten om een eenvoudige schets van het nachtkastje in Vectorworks te maken zonder stap-voor-stap begeleiding, gebruikmakend van hun kennis en eerdere hand-outs en video's. Dit stelt de studenten in staat om na te denken over de basisprincipes en handelingen die ze in eerdere lessen hebben geleerd, en om zelfstandig een werkproces te creëren dat gebaseerd is op hun begrip van het programma.

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent beoordeelt de gemaakte schetsen om inzicht te krijgen in waar het proces nog spaak loopt. Hij let op welke studenten erin slagen om de vorm van het nachtkastje te maken en welke vastlopen. Om meer inzicht te krijgen, vraagt hij enkele studenten om hun aanpak te beschrijven en legt hen vragen voor zoals: "Welke stappen vond je het lastigst om zelfstandig te herinneren?" Op basis van deze feedback bepaalt hij welke aspecten herhaald of extra uitgelegd moeten worden.

Stap 4: Geinformeerde vervolgactie

De docent biedt aanvullende uitleg of organiseert een oefening waarin studenten specifieke handelingen herhalen, maar zonder een directe stap-voor-stap instructie. Hij moedigt de studenten aan om een checklist van de belangrijkste stappen te maken, die ze zelfstandig kunnen volgen bij toekomstige opdrachten. Daarnaast geeft hij een korte instructie over hoe ze kunnen teruggrijpen op eerdere hand-outs en video's, en laat hen oefenen met kleine aanpassingen om hun zelfstandigheid te versterken.

Stap 5: Verifieren, terugblikken en voorspellen

Na de extra oefening vraagt de docent de studenten om opnieuw aan het nachtkastje te werken, mogelijk met een variant of door hen te vragen om een ander eenvoudig meubelstuk te tekenen. Hij beoordeelt of de studenten nu in staat zijn om het proces zelfstandig uit te voeren zonder stap-voor-stap begeleiding. Op deze manier kan hij zien of de aanvullende ondersteuning heeft bijgedragen aan hun zelfstandigheid in het werken met Vectorworks.

# data[].attributes.body
De studenten zitten in het eerste leerjaar. Aan het einde van dit leerjaar moeten ze aantonen dat ze een technische schets kunnen maken op basis van een werktekening. Een technische schets is een tekening in isometrische projectie van een onderdeel van het meubel, bijvoorbeeld een poot van een tv-meubel. Aan deze tekening worden verschillende eisen gesteld.

Tijdens de lessen hebben de studenten geoefend met het maken van technische schetsen. In de eerste periode wordt dit proces vaak stap voor stap uitgelegd, waarna de studenten steeds zelfstandiger gaan werken. Daarnaast krijgen ze lessen waarin ze leren om een werktekening te lezen en om de maten van een specifiek onderdeel te vinden.

Toch weten sommige studenten aan het einde van periode 3 nog steeds niet precies wat een technische schets is, wat de eisen zijn of hoe ze een onderdeel uit de werktekening kunnen halen.

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

De docent bereidt zich voor door in te schatten waar studenten mogelijk nog moeite mee hebben, namelijk het onderscheid tussen een werktekening en een technische schets en het kunnen identificeren van specifieke onderdelen in de werktekening. Hij voorspelt dat studenten nog niet goed weten hoe ze een isometrische projectie moeten maken en aan welke eisen een technische schets moet voldoen. Om deze fouten te identificeren, bedenkt de docent een vraag die deze kennis test, zoals: "Kun je uitleggen welke stappen je zou nemen om een technische schets van een meubelpoot te maken op basis van de werktekening?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent geeft de studenten de opdracht om zelfstandig een technische schets te maken van een meubelpoot, zonder stapsgewijze begeleiding. Dit vraagt van de studenten dat ze nadenken over de stappen om een onderdeel te selecteren en deze in isometrische projectie te schetsen, en om de technische specificaties toe te passen die ze eerder hebben geleerd.

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent interpreteert de ingeleverde schetsen en beoordeelt in hoeverre de studenten de opdracht correct hebben uitgevoerd en waar ze mogelijk vastlopen. Hij communiceert met de studenten door vragen te stellen, zoals: "Kun je me vertellen hoe je de maten van het onderdeel hebt gevonden?" en "Welke stappen vond je het lastigst bij het maken van de technische schets?" Op basis van deze interpretatie en communicatie met de studenten, beslist de docent over de vervolgstappen. Mogelijke keuzes zijn een aanvullende uitleg, een specifieke oefening gericht op het selecteren van onderdelen uit werktekeningen, of een herhaling van de eisen voor een technische schets.

Stap 4: Geïnformeerde vervolgactie

De docent geeft een gerichte instructie op basis van de eerdere beslissingen. Hij kan bijvoorbeeld een korte herhaling geven van de eisen voor een technische schets en de stappen om een onderdeel uit de werktekening te identificeren. Ook kan hij de studenten laten oefenen met een nieuwe werktekening, waarbij ze dezelfde stappen doorlopen om het proces in te slijpen. Hij biedt mogelijk ook ondersteunende hulpmiddelen, zoals een stappenplan voor het lezen van werktekeningen, zodat studenten meer zelfstandig kunnen werken.

Stap 5: Verifiëren, terugblikken en voorspellen

De docent vraagt de studenten om opnieuw een technische schets te maken van een ander onderdeel van het meubel, om te verifiëren of ze de leerstof beter beheersen. Hij blikt terug met de studenten op het hele proces, bespreekt de nieuwe producten en laat hen reflecteren op wat ze hebben geleerd en welke stappen ze nog lastig vinden. Tot slot voorspelt de docent, op basis van deze evaluatie, welke aandachtspunten hij in de komende lessen moet benadrukken en waar verdere ondersteuning nodig is om ervoor te zorgen dat alle studenten aan het einde van het jaar de gestelde doelen bereiken.

# data[].attributes.headline
Proces 1: Correctie van werkwoordspelling

# data[].attributes.subject
Proces 1: Correctie van werkwoordspelling

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

De docent anticipeert op veelvoorkomende fouten in werkwoordspelling, zoals het verkeerd gebruik van ‘d’ en ‘t’ in werkwoorden. Hij voorspelt dat studenten moeite hebben met het correct toepassen van werkwoordregels en bedenkt een vraag die inzicht geeft in hun begrip, bijvoorbeeld: "Hoe bepaal je of je ‘houd’ of ‘houdt’ schrijft in de zin ‘Astrid ___ van pannenkoeken’?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent geeft de studenten de opdracht om zinnen te corrigeren of zelf te schrijven, waarbij de werkwoordspelling centraal staat. Studenten moeten nadenken over de spellingregels voor werkwoorden en deze toepassen in zinnen als "Ik hou(d) van koffie" en "Meike hou(d)(t) niet van bloemkool."

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent interpreteert de antwoorden van de studenten om te zien of ze de juiste werkwoordsvormen hebben gebruikt. Hij communiceert met enkele studenten om hun denkwijze te achterhalen, bijvoorbeeld door te vragen: "Welke regel gebruik je om te beslissen of je ‘houdt’ schrijft?" Op basis van deze interpretatie en gesprekken beslist hij over de volgende stap, zoals extra uitleg of een oefening gericht op werkwoordspelling.

Stap 4: Geïnformeerde vervolgactie

De docent herhaalt de werkwoordspellingregels en biedt een oefening aan waarin studenten verschillende werkwoorden in zinnen moeten corrigeren of invullen. Door deze herhaling en oefening krijgen studenten meer zelfvertrouwen in het juist toepassen van werkwoordspellingregels.

Stap 5: Verifiëren, terugblikken en voorspellen

De docent vraagt de studenten om opnieuw zinnen te corrigeren of te schrijven om te verifiëren of ze de werkwoordspelling nu beheersen. Hij blikt terug op wat de studenten hebben geleerd en bespreekt veelvoorkomende fouten, waarna hij voorspelt of verdere oefening of herhaling nodig is.

# data[].attributes.headline
Proces 2: Juist gebruik van komma's in een zin

# data[].attributes.subject
Proces 2: Juist gebruik van komma's in een zin

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

De docent overweegt waar studenten nog moeite mee hebben met het gebruik van komma's, bijvoorbeeld bij het scheiden van zinsdelen of het plaatsen van komma’s voor verbindingswoorden. Hij voorspelt dat sommige studenten niet zeker weten wanneer een komma wel of niet nodig is en formuleert een vraag zoals: "Wanneer zou je een komma toevoegen in de zin ‘Astrid houdt van pannenkoeken pizza’s patat en kaviaar’?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent vraagt de studenten om zinnen te corrigeren waarin de komma’s verkeerd of niet zijn geplaatst. Ze moeten nadenken over de regels voor interpunctie en deze toepassen in voorbeeldzinnen zoals "Meike houdt niet van bloemkool omdat ze onpasselijk wordt van de geur."

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent interpreteert de gecorrigeerde zinnen om te beoordelen of de studenten de komma’s op de juiste plaatsen hebben gezet. Hij communiceert met de studenten door te vragen naar hun redenering, zoals "Waarom heb je hier een komma geplaatst?" Op basis van de interpretatie en het gesprek beslist hij of een aanvullende instructie of specifieke oefening nodig is om de regels voor komma’s verder toe te lichten.

Stap 4: Geïnformeerde vervolgactie

De docent geeft een korte herhaling van de regels voor het plaatsen van komma’s en laat de studenten oefenen met een werkblad waarin zij verschillende zinnen met en zonder komma’s moeten corrigeren. Hij moedigt hen aan om bewust te kiezen of een komma nodig is of niet.

Stap 5: Verifiëren, terugblikken en voorspellen

De docent vraagt de studenten om een nieuwe set zinnen te corrigeren om te verifiëren of ze de interpunctieregels nu beter toepassen. Hij blikt terug met de klas op de gemaakte fouten en bespreekt waarom het juist of onjuist was, waarna hij voorspelt of verdere oefening nodig is om het gebruik van komma’s beter te verankeren.

# data[].attributes.body
Bij de CNC lessen zijn een van de eerste stappen dat het nulpunt goed ligt in het werkstuk (X,-Y,-Z links boven). Zo als op de afbeeldingen te zien is kan je dit op vele manieren instellen. Er is een instructiefilmpje gemaakt, je doet het elke les voor, en je je laat het ze met een echt fysiek nulpunt zien… toch na 7 weken les krijg je vraag hoe was het ook alweer? van meerdere studenten. Dit is een veel voorkomend voorbeeld maar geld voor veel onderwerpen bij de CNC lessen, en of vectorworks tekenen.

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

In plaats van aan te nemen dat studenten de lesstof beheersen omdat het behandeld is, stelt de docent zichzelf de vraag waar studenten daadwerkelijk staan in hun begrip van het instellen van het nulpunt. Hij voorspelt dat studenten mogelijk nog moeite hebben met de details van het instellen van het nulpunt in het werkstuk (X, -Y, -Z). Hij maakt gebruik van een vraag die hem inzicht kan geven in het huidige begrip van de studenten, zoals: "Kun je beschrijven hoe je het nulpunt zou instellen en waarom deze positie essentieel is voor je werkstuk?" Hiermee krijgt de docent een helder beeld van de beheersing van de studenten.

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent vraagt de studenten om in hun eigen woorden of via een schets te laten zien hoe zij het nulpunt zouden instellen en waar ze het zouden plaatsen in een nieuw werkstuk. Door dit te doen, denken de studenten na over de stappen en testen ze hun kennis in een situatie zonder directe instructie.

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent interpreteert de schetsen of beschrijvingen van de studenten en beoordeelt in hoeverre zij de stappen juist uitvoeren. Hij stelt vragen aan de studenten om hun denkproces te begrijpen: "Waarom heb je het nulpunt op deze plek gekozen?" en "Welke stappen neem je om het nulpunt goed in te stellen?" Op basis van deze interpretatie en gesprekken beslist hij welke interventie het meest geschikt is, zoals een gerichte herhaling van specifieke stappen, een extra oefening of mogelijk een werkblad met een checklist voor de instelling van het nulpunt.

Stap 4: Geïnformeerde vervolgactie

De docent kiest voor een gerichte instructie waarin hij nogmaals uitlegt hoe en waarom het nulpunt wordt ingesteld, en biedt een stappenplan aan dat studenten kunnen volgen. Hij geeft hen de mogelijkheid om het nulpunt opnieuw in te stellen in een praktijkopdracht en moedigt hen aan om gebruik te maken van de checklist of het stappenplan, zodat ze een concreet hulpmiddel hebben om de stappen zelfstandig uit te voeren.

Stap 5: Verifiëren, terugblikken en voorspellen

Na de oefening vraagt de docent de studenten om opnieuw het nulpunt in te stellen, mogelijk in een ander werkstuk of in een andere CNC-opdracht, om te verifiëren of ze het nu zelfstandig kunnen doen. Hij blikt terug met de klas op de eerder gemaakte fouten en bespreekt de stappen die ze hebben doorlopen, waarna hij voorspelt of verdere herhaling nodig is om deze kennis te verankeren, zodat de studenten in de toekomst zelfstandig het nulpunt kunnen instellen.

# data[].attributes.body
Tijdens verschillende lessen zijn studenten schetsen aan het maken waarbij het van belang is dat de opbrengst voldoet aan een aantal criteria. Jaar na jaar merk je dat er altijd studenten zijn die mooie schetsen maken, maar structureel óf de maten vergeten dan wel de nerfrichting vergeten aan te geven (of beide). Je hebt het zo vaak uitgelegd dat het voelt alsof je een bandje afdraait maar het blijft niet plakken.

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

De docent anticipeert op veelvoorkomende fouten die studenten maken bij het schetsen, zoals het vergeten van maten en het aangeven van de nerfrichting in hun ontwerpen. Hij voorspelt dat sommige studenten moeite hebben om deze details consequent toe te passen, mogelijk omdat ze de criteria voor een technische schets niet goed internaliseren of de relevantie ervan niet volledig begrijpen. De docent bedenkt een vraag die deze problemen aan het licht brengt, zoals: "Welke onderdelen mogen volgens jou niet ontbreken in een technische schets van een meubelstuk, en waarom zijn ze belangrijk?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent geeft de studenten de opdracht om een nieuwe schets te maken en ervoor te zorgen dat deze voldoet aan alle technische criteria, waaronder het correct aangeven van maten en nerfrichting. Dit biedt hen de kans om na te denken over het belang van deze criteria en om bewust te focussen op het toepassen ervan in hun werk.

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent interpreteert de schetsen van de studenten om te zien wie de vereiste details (zoals maten en nerfrichting) consequent heeft toegevoegd en wie deze nog vergeet. Hij communiceert met studenten die deze onderdelen hebben gemist en vraagt hen: "Kun je uitleggen waarom het belangrijk is om de maten en de nerfrichting in je schets op te nemen?" Op basis van hun antwoorden en zijn observaties beslist de docent of hij extra ondersteuning moet bieden, zoals een checklist of een format waarin de criteria nogmaals staan uitgelegd.

Stap 4: Geïnformeerde vervolgactie

Op basis van zijn beslissingen geeft de docent een gerichte instructie en biedt een checklist aan die studenten kunnen gebruiken om hun schetsen te controleren. Hij laat hen vervolgens oefenen met het maken van een schets waarin zij verplicht worden om elke stap van de checklist af te vinken. Dit helpt de studenten om te wennen aan het standaard opnemen van maten en nerfrichting en verhoogt hun bewustzijn van deze vereisten.

Stap 5: Verifiëren, terugblikken en voorspellen

Na de oefening vraagt de docent de studenten om opnieuw een schets te maken zonder het gebruik van de checklist, om te verifiëren of ze de vereiste details nu zelfstandig en correct opnemen. Hij blikt terug met de klas op het proces en bespreekt veelvoorkomende fouten en waarom het consequent toevoegen van maten en nerfrichting belangrijk is. Tot slot voorspelt hij of verdere oefening of herhaling nodig is om deze vaardigheden goed te verankeren, zodat toekomstige schetsen volledig en technisch correct zijn.

# data[].attributes.body
Je bent bij vaktheorie aangekomen bij de schuifmaat. Met de schuifmaat kun je op verschillende manieren dingen meten. Je legt dit uit aan de hand van een PowerPoint en een filmpje over hoe je een schuifmaat afleest. Daarna krijgen de studenten de opdracht om een schuifmaat af te lezen. Een aantal studenten lukt het de eerste keer, maar een aantal studenten lijkt het niet te begrijpen. Ook als je het nog een keer uitlegt, lukt het niet.

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

In plaats van aan te nemen dat studenten de schuifmaat na de uitleg beheersen, stelt de docent zichzelf de vraag wat de specifieke uitdagingen kunnen zijn voor studenten bij het aflezen van de schuifmaat. Hij verwacht dat sommige studenten wellicht moeite hebben met de precisie en de visuele interpretatie van de meetresultaten. Om dit te checken, stelt hij een vraag die hun begrip direct test, zoals: "Kun je uitleggen welke stappen je neemt om de schuifmaat af te lezen en wat belangrijk is om hierbij op te letten?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent geeft de studenten de opdracht om zelfstandig een waarde af te lezen op een schuifmaat en deze te noteren. Dit stelt hen in staat om na te denken over de afleesstappen en om deze zelfstandig toe te passen, zodat de docent inzicht krijgt in hun huidige beheersing van het afleesproces.

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent interpreteert de antwoorden van de studenten en beoordeelt of ze de juiste waarde op de schuifmaat hebben genoteerd. Hij communiceert met de studenten om meer inzicht te krijgen in hun denkproces, bijvoorbeeld door te vragen: "Naar welke getallen kijk je op de schuifmaat, en hoe bepaal je het juiste afleespunt?" Op basis van deze interpretatie en gesprekken met de studenten beslist de docent welke interventie het meest geschikt is, zoals een aanvullende uitleg, een oefening met visuele ondersteuning, of een demonstratie waarbij studenten de meetstappen opnieuw kunnen doorlopen.

Stap 4: Geïnformeerde vervolgactie

De docent biedt een gerichte oefening waarin hij de stappen voor het aflezen van de schuifmaat nogmaals visueel uitlegt en laat studenten oefenen met meerdere voorbeelden. Hij kan hen ook laten samenwerken in kleine groepjes om elkaar te helpen de meetwaarde juist te interpreteren. Dit geeft de studenten de kans om het proces stap voor stap te doorlopen en hun begrip te verdiepen.

Stap 5: Verifiëren, terugblikken en voorspellen

De docent vraagt de studenten om opnieuw een waarde af te lezen van de schuifmaat om te verifiëren of ze het nu zelfstandig beheersen. Hij blikt terug met de klas op het leerproces, bespreekt veelgemaakte fouten en vraagt studenten om te reflecteren op wat ze nu begrijpen. Tot slot voorspelt de docent of verdere oefening of herhaling in toekomstige lessen nodig is om ervoor te zorgen dat alle studenten de schuifmaat nauwkeurig kunnen aflezen.

# data[].attributes.body
Je bent begonnen met een nieuwe groep studenten in het eerste leerjaar. De studenten zijn lekker aan de slag gegaan met verschillende opdrachten en zijn toegekomen aan het leren werken met een lamellofrees. Je legt uit hoe ze moeten werken met een lamellofrees en laat in LearnBeat zien waar er meer uitleg te vinden is. Hierna gaan de studenten aan de slag. Na verloop van tijd zijn er een aantal studenten die het niet gelukt is om een goede verbinding te frezen. Ook na extra uitleg en het laten kijken in LearnBeat lukt het nog steeds niet om een goede verbinding te frezen.

# data[].attributes.body
Stap 1: Oriënteren en voorspellen

In plaats van te veronderstellen dat studenten na de uitleg en extra bronnen het gebruik van de lamellofrees beheersen, vraagt de docent zichzelf af waar de studenten daadwerkelijk staan in hun begrip en vaardigheden. Hij voorspelt dat sommige studenten moeite kunnen hebben met de precisie en techniek die nodig zijn om een goede verbinding te maken. Om dit te verifiëren, stelt hij een gerichte vraag, zoals: "Kun je in je eigen woorden uitleggen welke stappen je neemt om een goede verbinding te frezen en waar je op moet letten tijdens het proces?"

Stap 2: Nadenken en produceren

De docent vraagt de studenten om een verbinding te maken met de lamellofrees en hun stappen te documenteren of mondeling te verwoorden. Dit geeft de studenten de kans om na te denken over hun aanpak en om bewust bezig te zijn met het frezen van een verbinding. Het biedt de docent inzicht in hun denkproces en het niveau van hun technische vaardigheden.

Stap 3: Interpreteren, communiceren en beslissen

De docent interpreteert de resultaten door naar de gemaakte verbindingen te kijken en te beoordelen of deze voldoen aan de vereiste kwaliteit. Hij communiceert met studenten over hun werkproces door vragen te stellen als: "Wat denk je dat er misging bij het maken van de verbinding?" en "Welke stappen vond je lastig tijdens het frezen?" Op basis van deze observaties en gesprekken beslist de docent over de volgende stap, zoals gerichte ondersteuning, een praktische demonstratie, of het gebruik van een oefenblok om specifieke technieken te verbeteren.

Stap 4: Geïnformeerde vervolgactie

De docent geeft een gerichte oefening waarbij hij de stappen voor het gebruik van de lamellofrees nogmaals praktisch demonstreert, met nadruk op de precieze technieken die de studenten moeilijk vinden. Hij kan hen ook laten werken in tweetallen, waarbij ze elkaar feedback geven op hun werkwijze. Dit helpt studenten om de technieken nauwkeuriger uit te voeren en om hun vaardigheden verder te ontwikkelen.

Stap 5: Verifiëren, terugblikken en voorspellen

De docent vraagt de studenten om opnieuw een verbinding te frezen om te verifiëren of ze de techniek nu beter beheersen. Hij blikt terug op het proces door veelgemaakte fouten en verbeterpunten te bespreken en geeft de studenten ruimte om te reflecteren op wat ze hebben geleerd. Tot slot voorspelt hij of verdere oefening en begeleiding in de volgende lessen nodig is, zodat de studenten uiteindelijk zelfstandig een goede verbinding kunnen frezen.