# data[].attributes.headline
Metody wspomagania rozwoju      małego dziecka  👶

# data[].attributes.subject
Metody wspomagania rozwoju      małego dziecka  👶

# data[].attributes.body
Jest to metoda słuchowo- wzrokowo- ruchowa, w której role odgrywają trzy elementy: piosenka, wzory graficzne, wykonywanie ruchów w czasie odtwarzania wzorów graficznych, zharmonizowanych z rytmem piosenki.

# data[].attributes.body
Posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju ruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju.

# data[].attributes.body
Program „Wzory i obrazki”, składający się z trzech zeszytów. W ćwiczeniach znajdują się zadania: kształtujące koordynację wzrokowo-ruchową, rozwijające orientację w stosunkach przestrzennych oraz integrujące zdolności percepcyjne.

# data[].attributes.body
Jest formą terapii, który może być wykorzystany przez rodziców lub nauczycieli. Kluczem do zabawy niedyrektywnej jest akceptacja dziecka, podążanie za jego motywacją i  inicjatywą oraz powstrzymywanie się od oceniania i wydawania poleceń.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Polski Autyzm: objawy, przyczyny, terapia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W temacie terapii dzieci z zaburzeniami rozwoju sporo mówi się o niedyrektywnosci. U wielu osób podejście niedyrektywne budzi skrajne emocje. Stawiamy sobie za cel w kilku akapitach opisać czym niedyrektywność jest a czym nie jest!

Niedyrektywność a reguły i zasady

Podążanie za dzieckiem kojarzone jest czasem z „pozwalaniem na wszystko", które w pedagogice nazywane jest permisywnością i traktowane jako niekorzystny styl wychowania.

„Niedyrektywność trzeba ostro odzielić od permisywności. Permisywność była w pewnym okresie dogmatem psychoterpii i pedagogiki (...) Zakładano, że dzieci nie wolno niczym frustrować, a więc zrezygnować trzeba ze wszelkich rygorów i tolerować wszelkie ich impulsy, łącznie z krzywdzeniem siebie - i innych. Zaowocowało to nagminnie występującymi nerwicami i wykolejeniem dzieci, pozbawionych poczucia bezpieczeństwa, jakie daje dobrze rozumiane różnicowanie między dopuszczalnym a niedozwolonym."

prof. Hanna Olechnowicz

Styl niedyrektywny nie wyklucza stawiania granic, ustalania reguł. Brak zbędnych ograniczeń niedyrektywność promuje w sytuacji zabawy, jednak nie wyklucza to stawiania wyzwań.

„Niedyrektywność natomiast to jedynie powstrzymywanie się od wydawania poleceń w sytuacji terapeutycznej i podczas zabawy. Jednakże dorosły jest tu wbrew pozorom bardzo czynny: jego uważne spojrzenie towarzyszy zabawie dziecka. Terapeuta słownie i bezsłownie przekazuje dziecku, że widzi to, co ono robi i odczuwa. Dziecko jest tego świadome i z kolei samo zaczyna uświadamiać sobie swoje przeżycia."

prof. Hanna Olechnowicz

Jak wygląda zabawa niedyrektywna

Niedyrektywność jest formą terapii lub stylem kontaktu z dzieckiem, który może być wykorzystany przez rodziców lub nauczycieli. Zabawa niedyrektywna to czas dla dorosłego i dziecka na wykonywanie wspólnych aktywności w spontaniczny sposób. Kluczem do zabawy niedyrektywnej jest akceptacja dziecka, podążanie za jego motywacją i inicjatywą oraz powstrzymywanie się od oceniania i wydawania poleceń.

Celem podejścia niedyrektywnego jest nawiązywanie wartościowego kontaktu z dzieckiem i budowanie relacji pełnej zaangażowania, szacunku i uważności.

Dorosły w zabawie dopasowuje się do poziomu rozumienia świata przez dziecko - jest to tzw. podążanie za dzieckiem. Dla nawiązania dobrego kontaktu dopasowujemy się do zainteresowań dziecka oraz cieszymy się z zabawy, z której ono się cieszy. Dorosły powstrzymuje się od oceniania dziecka na rzecz obdarzania uwagą niewartościującą. Terapeuci niedyrektywni uważają, że pochwały wytwarzają zależność od opinii osób z zewnątrz i negatywne uczucia, kiedy jest ich mniej. Sugeruje się, żeby w zabawie zwracać uwagę na dziecko w formie komentowania i drobnych gestów, co sprzyja budowaniu serdeczniej relacji.

Formy niedyrektywności

Zabawa niedyrektywna to też uczenie się.

Wyzwala aktywność

Mobilizuje do samodzielnego podejmowania decyzji

Uczy kreatywności i posiadanie własnej opinii

Uczy samodzielnego radzenia sobie i rozwiązywania problemów

W naturalny sposób uczy budowania relacji społecznych

W wielu krajach takie korzyści przekonują rodziców i nauczycieli do zakładania tzw. wolnych szkół w których dzieci uczą się o świecie zgodnie z własnymi zainteresowaniami i indywidualnym rytmem. W Polsce istnieje kilka wolnych szkół w większych miastach. Najbardziej znane placówki edukacyjne zakorzenione w niedyrektywności to przedszkola i szkoły Montessori.

Metoda zabawy niedyrektywnej opracowana została przez V. Axline, uczennicę Carla R. Rogersa. W Polsce zabawę niedyrektywną, jako formę terapii stosowały: Hanna Olechnowicz, Małgorzata Kościelska, Magdalena Grodzka.

W terapii dzieci z autyzmem takie podejście jest szczególnie bliskie Metodzie Opcji oraz podejściu DIR/Floortime.

Hanna Olechnowicz pracując niedyrektywnie z dziećmi ze spektrum autyzmu, szczególną uwagę zwracała na możliwości autoterapeutyczne dzieci. Stwierdzała, że dzieci "nawet te najbardziej zaburzone- instynktownie inicjują lub przyjmują takie formy kontaktu i aktywności, które sprzyjają ich postępom terapeutycznym." Według prof. Olechnowicz w zabawie niedyrektywnej dorosły ma szansę autoterapeutyczne strategie obserwować, wspierać i pozytywnie wykorzystywać. Prof. Olechnowicz założyła w Warszawie Klubik terapeutyczny, który od wielu lat prowadzi terapię w tym duchu.

Czy korzystacie podejścia niedyrektywnego w zabawie z dziećmi?

# data[].attributes.attachment_link.title
Niedyrektywność - terapia zabawą | Polski Autyzm

# data[].attributes.attachment_link.description
W temacie terapii dzieci z zaburzeniami rozwoju sporo mówi się o niedyrektywnosci. U wielu osób podejście niedyrektywne budzi skrajne emocje. Stawiamy sobie za cel w kilku akapitach opisać czym niedyrektywność jest a czym nie jest! Podążanie za dzieckiem kojarzone jest czasem z „pozwalaniem na wszystko", które w pedagogice nazywane jest permisywnością i traktowane jako niekorzystny styl wychowania.

# data[].attributes.body
Zajęcia ogólnorozwojowe mają więc na celu wspomaganie wszechstronnego rozwoju dziecka poprzez usprawnianie i korygowanie zaburzonych funkcji, utrwalanie nabytych umiejętności i nawyków.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
opr. mgr Barbara Tyczka

Przyswajanie sobie w okresie dzieciństwa i młodości systemu idei i pojęć, sposobów myślenia i rozumienia świata wiąże się z oddziaływaniem otoczenia społecznego. W przejmowaniu tych wzorców dużą rolę odgrywa działalność zabawowa. Dzięki niej dziecko przeżywa różnorodne sytuacje społeczne. Zabawa, więc wprowadza dziecko w świat rzeczywisty w formie dla nich przystępnej.

Zdaniem E.A. Arkina zabawa „ wypełnia i przenika całe życie dziecka, bo znajdują w niej ujście jego uczucie i pragnienie, ciekawość i wyobraźnia. Zabawa nie jest przelotną zachcianką, lecz zjawiskiem odpowiadającym możliwościom życiowym dziecka, a zarazem niezbędnym dla jego ogólnego rozwoju, gdyż kształtuje i organizuje osobowość dziecka, wzbogaca i doskonali jego siły fizyczne i psychiczne, rozbudza w nim dziarskość, wypełnia radością życia i wiarą w siebie.

Zabawa jest odrębnym rodzajem działalności typowym dla okresu dziecięcego. Zabawa, nauka, praca mają wiele cech wspólnych: są to czynności celowe, społecznie uwarunkowane, wpływające kształcąco na rozwój jednostki i społeczeństwa, związane z jego możliwościami biologicznymi. W toku zabawy, podobnie jak w procesie uczenia się i nauczania, dziecko zdobywa różne wiadomości i umiejętności, naśladuje i odtwarza elementy pracy ludzkiej, czasem wykonuje różne wytwory podobnie jak to robią w pracy dorośli. Jest jednak wiele cech różniących zabawę od nauki i pracy.

Zabawa nie jest dla dziecka obowiązkiem (jak nauka), lecz zaspokojeniem potrzeby działania. W zabawie podejmuje te czynności, które je w danej chwili interesuje. Zaś wytwory zabawowe nie mają wartości materialnej, ich motywem są przeżycia, które mają znaczenie tylko dla dziecka. Zabawa sprawia dziecku przyjemność, daje radość z odbierania wrażeń, z osiągnięcia celu (np. wykonania wytworu) lub z odtwarzania i przekształcania rzeczywistości. Potrzeby i zainteresowania dziecka znajdujące swój wyraz w zabawach rozwijają się u niego w kontakcie ze środowiskiem i rzeczywistością społeczną. Uczestnictwo dorosłych (rodziców, wychowawców) w zabawach dziecka daje możliwość przejmowania przez nie treści społecznych i wzorów zachowań. Zabawa ma, więc wpływ na proces socjalizacji jednostki.

W psychologii rozwojowej istnieją różnorodne klasyfikacje zabaw oparte na różnych kryteriach podziału. Najbardziej powszechny w literaturze polskiej jest podział zabaw wg P.A.Rudika, który wyróżnił cztery grupy zabaw:

zabawy twórcze (tematyczne)

zabawy konstrukcyjne

zabawy dydaktyczne

zabawy ruchowe.

Zabawy tematyczne.
Polegają na bawieniu się w coś lub w kogoś. Określony temat zabawy wyznacza jej charakter, przebieg, granice oraz tok. Nie ma zabawy bardziej zróżnicowanej i zindywidualizowanej niż zabawa tematyczna. Dziecko zabarwia temat aktualnymi przeżyciami, improwizuje, przekształca go, zmienia jego treść i formę. Trudno jednak orzec, gdzie w zabawach przebiega granica między fikcją a rzeczywistością. Dlatego też w literaturze dla określenia zabaw tematycznych, spotkać można terminy: zabawa fikcyjna, iluzyjna, udawana czy imaginowana.

W trakcie zabawy tematycznej dziecko przekazuje różne treści fabularne np. zabawa w lekarza, sklep, szkołę. Dziecko inscenizuje wtedy małe przedstawienie, dobierając do niego odpowiednie rekwizyty. Dlatego też zabawy tego typu nazywane bywają: inscenizacyjnymi, dramatycznymi lub w role. Przedmioty, które dziecko używa mają charakter umowny, zastępczy. Również ruchy i czynności mogą być umowne i skrótowe. Nie są realnie użyteczne, lecz zyskują wartość i znaczenie symboli. Z wiekiem bierze w nich udział coraz więcej osób. Zaś przebieg i struktura zabawy zależy nie tylko od tematu, ale także od wieku i poziomu umysłowego dziecka, np. w młodszym wieku szkolnym tematem zabaw stają się zajęcia szkolne. Często też odgrywa rolę służebną wobec nauki i obowiązków szkolnych. Odgrywa także dużą rolę w rozwoju percepcji przedstawień teatralnych i filmów a także czytelnictwa.

Zabawy konstrukcyjne.

Do zabaw konstrukcyjnych zalicza się te wszystkie czynności zabawowe, w wyniku, których powstaje określony wytwór, niezależnie od tego czy został sporządzony z określonego materiału, rękami dziecka, czy też powstał w wyobraźni dziecka. W tego rodzaju zabawach dziecko świadomie dąży do sporządzenia jakiegoś wytworu i dostrzega rezultat swych działań. S. Szuman zwraca uwagę, iż u dziecka podobnie jak u dorosłych, rozwija się stopniowo proces uświadamiania sobie własnych i cudzych sposobów działania, odróżniania sposobów skutecznych od nieskutecznych.

Zabawa konstrukcyjna zależy od rodzaju doświadczeń dziecka. Na jej rozwój wpływają warunki, w jakich dziecko się wychowuje, a w szczególności dostęp do materiałów i narzędzi, które odgrywają główną rolę w zabawach konstrukcyjnych. Zabawy konstrukcyjne kształcą precyzją ruchów, myślenie i wyobraźnie dziecka, rozwijają jego uwagę, wytrwałość, systematyczność i umiejętność pokonywania przeszkód. Dziecko powinno umieć cieszyć się własnym dziełami uczyć się krytycznie je oceniać. Obserwacje zachowania dziecka w czasie zabaw konstrukcyjnych może dostarczyć materiału na temat indywidualnych cech jego charakteru i osobowości. W młodym wieku szkolnym pod wpływem zajęć technicznych przeradzają się w różnego rodzaju majsterkowanie.

Zabawy dydaktyczne.

Rodzaje i formy zabaw dydaktycznych są bardzo różnorodne. Ich wspólną cechą jest to, że nie są bne wynikiem swobodnej twórczości dziecka, lecz wymagają podporządkowania się określonym warunkom, regułom podanym przez instrukcję i są ukierunkowane na fikcyjny cel. Zabawy dydaktyczne są dla dziecka bardzo atrakcyjne, sprawiają im wiele przyjemności. Zalicza, się do nich: loteryjki, układanki, rebusy, krzyżówki, gry stolikowe np. chińczyk, karty logiczne itp. Mogą w zabawowy sposób utrwalać zasady pisowni, doskonalić technikę czytania, uczą matematycznego myślenia, mogą również nadać nauce charakter zabawy: są wykonywane w różnych kontekstach, co sprzyja wyrabianiu giętkości myślenia i rozwijaniu fantazji dzieci. Zabawy dydaktyczne dają szansę dzieciom o różnych możliwościach.

Zabawy ruchowe.

Treść zabaw i gier ruchowych może być różna. Ich znaczenie wychowawcze jest bardzo duże. Mogą być prowadzone w domu, na podwórku lub w pomieszczeniu np. świetlica. W zabawach ruchowych dzieci uczą się przestrzegać najprostszych zasad postępowania, współdziałania ze sobą, stają się bardziej spostrzegawcze, zdyscyplinowane, uważne i przedsiębiorcze. Przede wszystkim zaś wywierają dodatni wpływ na rozwój motoryczny dziecka. Zabawa ruchowa dziecka to prosta forma oparta na naturalnych ruchach motorycznych człowieka - jego podstawowych ruchach lokomocyjnych. W trakcie zabawy zmienia się liczba uczestników co nie wpływa na przebieg zabawy. Występuje w niej rywalizacja indywidualna, a nie zespołowa. Dziecko może porównywać własne umiejętności z umiejętnościami innych dzieci. Zabawa ruchowa jest zawsze dostosowana do możliwości psychofizycznych dziecka, umiejętności koncentracji, uwagi itp. Można w niej stosować podział na mniejsze zespoły w celu zwiększania intensywności ruchu.

Gra ruchowa.

Jest wyższą forma zabawy ruchowej. Obowiązują w niej ostrzejsze przepisy i występują bardzo skomplikowane formy ruchu. Drużyny rywalizują i współdziałają między sobą. Gry ruchowe wymagają osoby prowadzącej. Występują w niej określone prawidła a każdy uczestnik ma określone miejsce. Uczestnictwo w grach ruchowych jest dużym obciążeniem psychicznym ( ze względu na efekt końcowy gry) dla osób mniej zaawansowanych technicznie. W młodym wieku szkolnym zabawa przestaje być dominującą formą działalności dziecka. Jej miejsce zajmuje szkoła i nauka. Zabawa zaś schodzi na dalszy plan. Jest to czas, gdy dominować zaczynają zabawy zespołowe (wcześniej występowały zabawy indywidualne i równoległe). Charakterystyczne w tym wieku są zabawy oparte na pewnych zasadach, regułach i przepisach - gry.

Gry należą do czynności podejmowanych dla przyjemnego spędzania czasu, dla rozrywki. Nie należy przez to rozumieć, że są one mało ważne. Dobre samopoczucie człowieka zależy między innymi, od należytego dozowania takich elementów, jak praca, wypoczynek i rozrywka.

Obok walorów relaksowych (rekreacyjnych) pedagogowie dostrzegają jeszcze inne zalety uprawiania gier. Uważają, że przez właściwe ich stosowanie można wpływać na rozwój różnych cech osobowości i intelektu młodego człowieka, a także oddziaływać terapeutycznie w przypadku różnych opóźnień i zaburzeń rozwojowych. Gry uczą działania w zespole, wyrabiają refleks i szybką orientację, sprawność ruchową i zręczność rąk. Rozwijają wiedzę i niektóre funkcje intelektualne, takie jak myślenie, pamięć, mowa. Udział w dobrze organizowanych grach sprzyja również kształtowaniu cech: charakteru: panowania nad sobą, wytrwałego dążenia do celu, umiejętności pokonywania trudności itp. W trakcie uprawiania gier, w których nowe pomysły uczestników w zakresie punktacji, regulaminu, tworzenia nowych odmian są bardzo wskazane, wychowankowie mogą rozwijać samodzielność i inicjatywę.

Terapeutyczny, czyli leczniczy walor gier jest coraz częściej doceniany przez psychologów i pedagogów zajmujących się usuwaniem różnego rodzaju zaburzeń i zahamowań w rozwoju dzieci. Stosowanie gier może wyrównać także niedobory, jak zwolniony refleks, trudności w postrzeganiu, myśleniu i orientacji przestrzennej. Odpowiednio dobrane gry mogą pomóc w zmniejszeniu nadmiernej ruchliwości wychowanków, braku opanowania, a także stopniowo usunąć zbytnią nieśmiałość lub zahamowania w kontaktach i współdziałaniu z rówieśnikami. Każda gra musi być dostosowana do poziomu wiedzy, stopnia rozwoju fizycznego uczestników oraz ich zainteresowań. Czas trwania gry zależy od sytuacji zewnętrznej, czyli wolnego czasu, którym dysponuje grupa i od sytuacji wewnętrznej, czyli stopnia zainteresowania grami, zmęczenia, znużenia. Uczestnicy muszą dokładnie zrozumieć reguły gry, powinni mieć możliwość zadawania pytań i wyjaśnienia wątpliwości. Sędziowanie polega na kontroli przestrzegania reguł gry i zachowania się uczestników. Przepisy te regulują układ sił bawiących się grup dzieci. Grupy te walczą ze sobą, współzawodniczą lub wzajemnie się wspierają. W takiej zabawie każde dziecko ma swoją pozycję uzgodnioną z innymi uczestnikami zabawy. Zabawę scala i kieruje nią silna emocja społeczna oraz wyraźne niewzruszone reguły zachowania w toku gry. Zespołowe zabawy ruchowe przeradzają się później w sport uprawiany grupowo i indywidualnie.

Dzieci w tym wieku interesuje w dużym stopniu rezultat, wynik gry. Dlatego zabawa ukierunkowana jest na dany cel, wymaga odpowiedniej organizacji zachowania się, aby ów cel udało się osiągnąć. Współzawodnictwo zgodne z zasadami gry możliwe jest dla dziecka, które osiągnęło pewien stopień rozwoju społecznego( poczucie odpowiedzialności za kolegę, umiejętność pohamowania się, podporządkowania się prawidłom gry). Gry wdrażają do tworzenia i przestrzegania reguł, uczą umiejętności wygrywania i przegrywania.

Można wyróżnić gry:

dydaktyczne; ukierunkowane są na rozwijanie umiejętności umysłowych wymagających operowania wiadomościami.

ruchowe; służące wyrabianiu sprawności fizycznej

Gry dają możliwości wszechstronnego rozwoju; fizycznego, społecznego, moralnego i intelektualnego oraz uczą stosowania nabytej wiedzy. Jeszcze inne gry wiążą się ze zdobyciem nowej wiedzy. Przykładami gier mogą być gry symulacyjne, sytuacyjne dające możliwość uzasadnienia własnych rozwiązań i pomysłów. Gry dydaktyczne , giełdy pomysłów (dające możliwość rozwoju pomysłowości, umiejętności organizacyjnych, uczenia podziału zadań, planowanie pracy), gry komputerowe (kształcące wytrwałość, systematyczność, możliwość samokontroli, samooceny), quizy( rozwijające umiejętność szybkiego przypominania wiadomości).
Najbardziej oczywistą funkcją wolnego czasu jest regeneracja sił fizycznych i psychicznych organizmu czyli wypoczynek.

Wypoczynek, rozrywka i rozwój własny człowieka tworzą krąg najbliższych jego potrzeb. Wypoczywa się,aby odrodzić siły fizyczne i psychiczne, szuka się odmiany i rozrywki aby odczuwać przyjemność, uprawia się zajęcie samokształcące aby podnieść poziom swej wiedzy i umiejętności. Czas i forma wypoczynku bywa różna i zależy od indywidualnych potrzeb i przyjętych obyczajów oraz warunków życiowych. Dzieci i młodzież wykorzystuje wolny czas na rozrywkę, rozwój własnych zainteresowań i życie zespołowe. Nieprawdą jest, że nauka i praca mogą być tylko męczące. Zarówno nauka, praca jak i zabawa mogą angażować całą naszą osobowość i pasjonować.

Siedmioletnie dziecko idąc do szkoły dzieli swój czas na naukę i czas wolny. Przejawia w tym czasie (do l0 r.ż.) silną potrzebę pełnej fantazji zabawy zarówno w gronie rówieśników jak i indywidualnej, w domu i na dworze. Dlatego też w proces nauczania wplatane są metody zbliżone do form zabawowych, które są dla dzieci atrakcyjniejsze i dają lepsze efekty. W tym czasie też ujawniają się zainteresowania dziecka będące odpowiednikiem ich skłonności i uzdolnień a podejmowane i utrwalane oraz rozwijane poprzez zabawę.

BIBLIOGRAFIA.

1. M.Bondarowicz: Zabawy i gry ruchowe na cztery pory roku. Jesień. Wyd. Bellona, W-wa 1985

2. Red. M. Żebrowska: Psychologia dzieci i młodzieży, Pwn, W-wa 1982

3. St. Słysz : Gry i zabawy, MAN, W-wa, 1990

# data[].attributes.attachment_link.description
opr. mgr Barbara Tyczka Przyswajanie sobie w okresie dzieciństwa i młodości systemu idei i pojęć, sposobów myślenia i rozumienia świata wiąże się z oddziaływaniem otoczenia społecznego. W przejmowaniu tych wzorców dużą rolę odgrywa działalność zabawowa. Dzięki niej dziecko przeżywa różnorodne sytuacje społeczne. Zabawa, więc wprowadza dziecko w świat rzeczywisty w formie dla nich przystępnej.

# data[].attributes.body
Praca metodą Montessori pomaga w pełni wykorzystać potencjał rozwojowy dzieci zarówno harmonijnie rozwijających się, jak i potrzebujących dodatkowego wsparcia rozwoju. Polega na zabawie i zdobywaniu doświadczeń.

# data[].attributes.body
Metoda ta opiera się na rozumieniu terminu „zabawa”, pojmowanego jako czynność dającą przyjemność, wyzwalającą kreatywność, zaspokajającą różne potrzeby, pozwalającą na poznanie nowych wartości, zdobycie wiedzy.

# data[].attributes.body
Celem metody jest wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci, Osobiste doświadczenia dziecka stanowią budulec, z którego dziecko tworzy pojęcia i umiejętności, rozwija myślenie, hartuje dziecięcą odporność i uczy pokonywać trudności.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wykorzystanie elementów metody E. Gruszczyk-Kolczyńskiej w rozwijaniu logicznego

* szkolnictwo.pl - najpopularniejszy informator edukacyjny - 1,5 mln użytkowników miesięcznie

Platforma Edukacyjna - gotowe opracowania lekcji oraz testów.

Analizując szkolne losy moich wychowanków zauważyłam, iż największe niepowodzenia odnoszą w uczeniu się matematyki. Metoda, którą proponuje pani Edyta Gruszczyk Kolczyńska może być wykorzystana zarówno w przedszkolu tak i w szkole. Dotyczy to szczególnie dzieci, które nie osiągnęły koniecznej do uczenia się matematyki dojrzałości szkolnej. W/w metoda pozwoli wyrównać braki u wszystkich dzieci.

Wykorzystanie elementów metody Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej w rozwijaniu logicznego myślenia i kształtowaniu pojęć matematycznych
u dzieci w wieku przedszkolnym.

Kształtowanie pojęć matematycznych jest procesem ciągłym i w głównej mierze dokonuje się w naturalnych sytuacjach życia codziennego, podczas nadarzających się okazji . Zaplanowane działania służą wprowadzeniu nowych treści lub uporządkowaniu i ukierunkowaniu nagromadzonych doświadczeń dzieci. Głównym sposobem uczenia się matematyki jest rozwiązywanie zadań.
Rozwiązanie zadania łączy się z pokonaniem przez dziecko trudności. Ważne jest, aby dziecko samodzielnie potrafiło rozwiązać te trudności .
Do szkoły uczęszczają jednak dzieci, które nie potrafią poradzić sobie nawet z prostymi zadaniami. Nie rozumieją ich matematycznego sensu i nie dostrzegają zależności między liczbami.
Celem metody Edyty Gruszczyk Kolczyńskiej jest wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci. Wiek przedszkolny jest najlepszym okresem do wspomagania dzieci w rozwoju umysłowym. Efektywność wspomagania rozwoju, a także wyniki edukacji matematycznej zależą od dopasowania treści kształcenia do możliwości intelektualnych dzieci.
W swojej pracy z dziećmi wykorzystuję treści programowe zawarte w „Dziecięcej Matematyce". Jest to program dla przedszkoli, klas zerowych i placówek integracyjnych. W tym programie treści kształcenia podzielone są na 14 bloków tematycznych. Są to:

1. Orientacja przestrzenna.
2. Rytmy i rytmiczna organizacja czasu.
3. Przyczyna i skutek. Przewidywanie następstw.
4. Kształtowanie umiejętności liczenia obiektów.
5. Dodawanie i odejmowanie, rozdawanie i rozdzielanie po kilka.
6. Klasyfikacja.
7. Pomaganie dzieciom uświadomieniu sobie stałej liczby elementów
w zbiorze, chociaż obserwują one zmiany sugerujące, że
przedmiotów jest więcej lub mniej. Równoliczność. Przybliżanie
dzieciom aspektu kardynalnego liczby.
8. Ustawianie po kolei, numerowanie. Przybliżanie dzieciom aspektu
porządkowego liczby.
9. Długość: kształtowanie umiejętności mierzenia i pomaganie
dzieciom w uświadomieniu sobie stałości długości.
10. Intuicje geometryczne.
11. Kształtowanie odporności emocjonalnej dzieci i zdolności do
wysiłku intelektualnego.
12. Pomaganie dzieciom w uświadomieniu sobie stałej ilości płynów,
chociaż po przelaniu wydaje się, że jest więcej lub mniej.
Mierzenie ilości płynów
13. Waga i ważenie.
14. Układanie i rozwiązywanie zadań z treścią. Zapisywanie
czynności matematycznych w sposób dostępny dla sześciolatków.

Konspekt zajęcia z zakresu rozwijania pojęć matematycznych z
wykorzystaniem elementów metody Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej.

Temat: „Gapcio uczy się liczyć".

Cel ogólny:
- kształtowanie umiejętności liczenia obiektów

Cele szczegółowe:
- dziecko potrafi liczyć obiekty ,
- dziecko potrafi odróżnić błędne liczenie od prawidłowego

Przebieg zajęcia

1. Liczenie i ustalanie ile czego jest.

Dzieci stoją na obwodzie koła. Wybrane dziecko liczy ile wszystkich dzieci jest w sali. Wszystkie dzieci liczą wspólnie, nauczyciel dotyka wszystkie dzieci po kolei. Podaje liczbę dzieci. Następnie przelicza liczbę dziewczynek i chłopców. Dzieci porównują kogo jest więcej.

2. Rozróżnianie błędnego i prawidłowego liczenia.

a/ oglądanie teatrzyku kukiełkowego o chłopcu, który nie potrafił liczyć
Dzieci zgromadzone są przy złączonych dwóch stolikach. /tak by widziały blat stołu/ Nauczyciel opowiada o Gapciu trzymając pacynkę chłopca na ręce.
Chłopiec był w parku i nazbierał dużo kasztanów, ale ma problem z policzeniem swoich skarbów. Gapcio wysypuje kasztany z koszyczka i zaczyna liczyć:

1 2 3 4 dużo 8 9 100
Nauczyciel przerywa liczenie i pyta się czy Gapcio dobrze liczy , dzieci zauważają, że misiu błednie liczy. Chętne dziecko pokazuje chłopcu jak się liczy.
Zdziwiony Gapcio zaczyna liczyć jeszcze raz przekładając kasztany.
Bierze do ręki jeden kasztan i liczy jeden , drugi kasztan- dwa, nagle bierze trzy kasztany i liczy trzy, następnie bierze znowu jeden kasztan i liczy cztery, następny kasztan to pięć, znowu bierze dwa kasztany i liczy sześć, następny to siedem. Na pytanie nauczyciela czy Gapcio dobrze liczy odpowiadają, że nie.
Chętne dziecko znowu pokazuje Gapciowi jak się liczy.

Tym razem Gapcio układa kasztany na stole i zaczyna liczyć po kolei liczy kasztany 1 2 3 4 5 omija trzy kasztany i liczy dalej 6 7 omija dwa kasztany i liczy dalej . Dzieci potrafią zauważyć błąd i wybrane dziecko uczy Gapcia jak się liczy.

Na koniec Gapcio liczy poprawnie razem z dziećmi

3. Zabawa ruchowa: Zbieramy kasztany w parku"

4. Liczenie obiektów w zakresie liczby 10.

Dzieci zgromadzone przed tablicą. Przed sobą mają deseczki i kasztany./10/
Nauczyciel przyczepia liczmany kasztanów na tablicę korkową.
Razem z dziećmi przelicza liczmany na tablicy. Następnie dzieci na swoich deseczkach układają kasztany w jednym rządku na deseczkach. Każde dziecko
liczy swoje kasztany i stwierdza, że ma 10 kasztanów.

5. Zabawa relaksacyjna : „W parku"

Dzieci dobrane parami. Jedno dziecko kładzie się na brzuch na podłodze .
Drugie w tym czasie robi mu masaż do opowiadania nauczyciela.
Gapcio poszedł do parku - dziecko idzie palcami po plecach kolegi.
Z drzew spadały liście - dotykanie dłońmi pleców kolegi
Nagle z drzew spadły kasztany - uderzanie plecków piąstkami.
Zamiana ról.

6. Rysowanie w koszyczku Gapcia 10 kasztanów.

Dzieci rysują na kartce 10 kasztanów.

Konspekt zajęcia z zakresu rozwijania pojęć matematycznych z wykorzystaniem elementów metody Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej.

Temat: „Potrafię ułożyć taki wzorek"

Cel ogólny:
- skupienie uwagi na rytmach, wychwytywanie powtarzających się sekwencji i
Kontynuowanie ich

Cele szczegółowe:
- dziecko potrafi wychwycić i kontynuować powtarzający się rytm,
- dziecko potrafi kodować regularność rytmiczną w układance -potrafi
ułożyć szlaczek z figur geometrycznych

Przebieg zajęcia

1. Dzieci siedzą przed tablicą. Przed każdym dzieckiem znajduje się tabliczka,
na której znajdują się figury geometryczne wycięte z papieru. Dzisiaj na zajęciu będziemy układać rózne wzorki, które będą się powtarzać.
Popatrzcie na tablicę układam na niej koła,

Nauczyciel przyczepia na tablicy trzy kółka i razem z dziećmi powtarza kółko, kółko.....
Dzieci na tabliczce układają taki sam wzorek odczytując co ułożyły.
Następnie nauczyciel między kółkami układa kwadraty,

Dzieci razem z nauczycielem powtarzają kółko, kwadrat, kółko, kwadrat......
Dzieci na tabliczkach układają taki sam wzorek.

Nauczyciel między kółkiem a kwadratem układa trójkąt

Dzieci wraz z nauczycielem powtarzają kółko, trójkąt, kwadrat.

Dzieci układają taki sam rytm na swoich deseczkach.
Nauczyciel proponuje dzieciom, aby każde z nich spróbowało ułożyc swój powtarzający się wzorek.

2. Zabawa ruchowa: „Która grupa pierwsza?".

Dzieci podzielone na dwie grupy wg koloru szarf. Dzieci dostają figury geometryczne zawieszone na nitce zakładając je na szyję.
Nauczycie pokazuje na kartce ułożony rytm z figur np. koło, kwadrat, trójkąt.
Zadaniem dzieci jest ustawienie się w rządku wg pokazanego wzoru i zawieszonych na szyi figur. Wygrywa ta grupa, która pierwsza prawidłowo się ustawi. Grupa, która pierwsza wykona zadanie dostaję dwa punkty.
Zabawa powtórzona jest kilka razy. Za każdym razem zmienia się kolejność i układ figur. Grupa, która wygrywa dostaje żółte słoneczka .

3. Praca indywidualna przy stolikach.

Dzieci siadają przy stolikach. Każde dziecko otrzymuje kartkę na której są przyklejone figury geometryczne /każde dziecko przy stoliku ma zmienioną kolejność i układ figur/. Dzieci układają figury wg podanego rytmu na kartce,a następnie przyklejają ten rytm. Dobrze wykonane zadanie nagrodzone jest uśmiechniętym sloneczkiem.

4. Zabawa relaksacyjna „Na plaży".

Dzieci leżą na plecach przymkniętymi powiekami. Gra cicha spokojna, ale wesoła muzyka. Nauczyciel opowiada:
- Jesteśmy nad morzem i opalamy się na słońcu. Leżymy na gorącym piasku i jest nam bardzo przyjemnie. Promienie słońca delikatnie nas łaskoczą a nasze ciało staje się senne i ciężkie. Próbujemy podnieść lewą rękę ale ona opada /dziecko podnosi lewą rękę i opuszcza/, prawą rękę, lewą nogę, prawą nogę.
Jest nam tak dobrze, że nie chcemy wstać. Dzieci jeszcze chwilę leżą słuchając muzyki, a następnie wstają.

Konspekt zajęcia z zakresu rozwijania pojęć matematycznych z wykorzystaniem elementów metody Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej.

Temat: „Urodziny lalki Doroty"

Cel ogólny:
- kształtowanie umiejętności dodawania, wprowadzenie znaku dodawania

Cele operacyjne:
- dziecko zna znak dodawania,
- dziecko rozumie istotę dodawania,
- dziecko potrafi odczytać równanie: 2 + 1 = 3

Przebieg zajęcia

1. Ustalenie wyniku dodawania na podstawie manipulowania cukierkami.

Dzieci siedzą przy połączonych ze sobą stolikach. Przed każdym dzieckiem znajduje się talerzyk i kubeczek. Na środku stoją talerze z cukierkami i ciastkami. Nauczyciel opowiada dzieciom, że są na urodzinach u lalki Doroty. Każde dziecko może sobie zabrać dwa cukierki i położyć je na swój talerzyk. Dzieci zabierają jeszcze jednego cukierka i dokładają do dwóch pozostałych.
Nauczyciel zadaje pytanie:
- Ile mieliśmy cukierków/2/, ile dołożyliście/1/. Czy cukierków po dołożeniu przybyło czy ubyło?
Nauczyciel nalewa dzieciom herbaty do kubeczków. Dzieci oceniają, że mają mało herbaty w kubeczku i że trzeba dolać, żeby było więcej. Nauczyciel dolewa dzieciom herbaty do kubeczka. Nauczyciel tak prowadzi rozmowę, żeby można było wyciągnąć wniosek, że dokładam to jest czegoś więcej, dolewam to przybywa./dokładam, dolewam czyli dodaję/. Dzieci zabierają 4 ciastka dodają jeszcze dwa. Nauczyciel pyta; - Ile macie razem?
Dzieci zjadają ciastka i cukierki, wypijają herbatę.

2. Zabawa ruchowa ze śpiewem: „Miś z laleczką".

3. Poznanie znaku dodawania i układanie równania: 2 + 1 = 3

Dzieci siedzą przed tablicą. Przed sobą mają deseczki oraz koperty z liczmanami, cyframi oraz znakami matematycznymi.
Nauczyciel opowiada o urodzinach lalki Doroty, która zaprosiła na swoje urodziny misia i słonika. Przygotowała dwa nakrycia, tj. 2 talerzyki, 2 łyżeczki,
2 kubeczki. Gdy goście usiedli przy stole lalka Dorota stwierdz, że brakło nakrycia dla niej. Lalka Dorota dokłada 1 łyżeczkę, 1 kubeczek, 1 talerzyk.
Następnie nauczyciel pyta: - Ile gości zaprosiła lalka Dorota? Ile przygotowała
Talerzyków? O kim zapomniała? Ile musiała dostawić talerzyków? W trakcie zadawania pytań i udzielania odpowiedzi nauczyciel na tablicy, a dzieci na deseczkach układają liczmany talerzyków. Cyferkami podpisują ilość talerzyków dla gości i ilość talerzyków dodanych. Nauczyciel zapoznaje dzieci ze znakiem dodawania „plus". Dzieci układają wraz z nauczycielem równanie 2+1=3 i próbują je odczytać.

4. Zajęcia indywidualne na karcie ćwiczeń.

Dzieci mają przygotowane na kartkach równania. Ich zadaniem jest narysować tyle talerzy ile wskazują cyfry w równaniach i przyklejenie wyniku dodawania.

3 + 4 =

5. Zabawa relaksacyjna: „Dyskoteka"

Dzieci dobrane w parach. Jedno z dzieci leży na brzuchu. Drugie siedzi koło niego i palcami skacze po jego plecach , udając palcami taniec na dyskotece.

Bibliografia:

1. Edyta Gruszczyk - Kolczyńska , Ewa Zielińska
„ Dziecięca matematyka. Program dla przedszkoli i placówek integracyjnych"

2. Edyta Gruszczyk - Kolczyńska
„ Dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się matematyki"

Umieść poniższy link na swojej stronie aby wzmocnić promocję tej jednostki oraz jej pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych:

X

Zarejestruj się lub zaloguj,
aby mieć pełny dostęp
do serwisu edukacyjnego.

www.szkolnictwo.pl

e-mail: zmiany@szkolnictwo.pl
- największy w Polsce katalog szkół
- ponad 1 mln użytkowników miesięcznie

Nauczycielu! Bezpłatne, interaktywne lekcje i testy oraz prezentacje w PowerPoint`cie --> www.szkolnictwo.pl (w zakładce "Nauka").

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
wykorzystanie elementów metody e. gruszczyk-kolczyńskiej w rozwijaniu logicznego

# data[].attributes.attachment_link.title
Wykorzystanie elementów metody E. Gruszczyk-Kolczyńskiej w rozwijaniu logicznego

# data[].attributes.attachment_link.description
Wykorzystanie elementów metody E. Gruszczyk-Kolczyńskiej w rozwijaniu logicznego * szkolnictwo.pl - najpopularniejszy informator edukacyjny - 1,5 mln użytkowników miesięcznie Platforma Edukacyjna - gotowe opracowania lekcji oraz testów. Analizując szkolne losy moich wychowanków zauważyłam, iż największe niepowodzenia odnoszą w uczeniu się matematyki. Metoda, którą proponuje pani Edyta Gruszczyk Kolczyńska może być wykorzystana zarówno w przedszkolu tak i w szkole.

# data[].attributes.body
Doświadczanie świata zmysłami wzroku, dotyku, słuchu i węchu oraz odprężenie, relaks i wyciszenie. Istotnym celem jest praca nad aktywacją percepcji, budowanie poczucia radości, bezpieczeństwa, a co za tym idzie wzajemnego zaufania i komunikacji

# data[].attributes.attachment_link.title
Sala Doświadczania Świata - metoda Snoezelen