# data[].attributes.body
Deutsches Jagdschloss (Niemiecki Terier Myśliwski )Der deutsche Jagdterrier ist ein Jagdhund, der als Schere, Spürhundund Hilfshund fungiert. Der Name Terrier leitet sich von dem lateinischen Wort terra ab, das die Erde bezeichnet, die mit der Funktion dieses Hundes bei der Jagd verbunden ist. Seine Aufgabe ist es, die Füchse aufzuspüren, was oft mit dem Ausgraben ihrer Höhlen und der Leidenschaft im Kampf gegen dieses Raubtier verbunden ist.

Seine angeborene Leidenschaft und Widerstandsfähigkeit, sowie sein gesteigertes Freiheitsgefühl, seinebemerkenswerte Beweglichkeit und seine solide Ausdauer sind für den Erfolg seines Hundes unerlässlich.(Niemiecki terier myśliwski jest psem myśliwskim, który działa jak nożyczki, pies szumiący i pomocnik psa. Nazwa Terrier wywodzi się od łacińskiego słowa terra, co oznacza ziemię, która jest związana z funkcją tego psa podczas polowania. Jego zadaniem jest śledzenie lisów, co często wiąże się z kopaniem jaskiń i pasją w walce z tym drapieżnikiem.

Jego wrodzona pasja i opór, a także zwiększone poczucie wolności, niezwykła zwinność i solidna wytrzymałość są niezbędne dla sukcesu jego psa.)

Doberman Die Rasse stammt aus Deutschland, ihr Name kommt vom Namen Karl Friedrich Louis Dobermann[3] (geb. 2. Januar 1834, gest. 9. Juni 1894), ihrem Gründer, dem ersten Züchter, der auch Steuereintreiber war, dem Besitzer einer Schlachtabfallverarbeitungsanlage und einem Ritter. Der wohl schärfste der von ihm gefangenen Hunde war die Zucht, die er mit den damals bekannten"Metzgerhunden" (von ehemaligen Rotten[4], gemischt mit Schäferhunden mit schwarzer Salbe aus Thüringen und Kastanienbrand) verband. Die Hunde wurden wachsam gezüchtet, sie wurden oft als Wachhunde und Polizeihunde eingesetzt und erhielten mit der Zeit den Spitznamen"Gendarmenhunde". Sie wurden auch verwendet, um große Nagetiere zu vernichten.

Anfang des letzten Jahrhunderts wurde Dobermann offiziell als Polizeihund anerkannt.

Ein typischer Dobermann ist ein mittelgroßer Hund, stark und gutbemuskelt, je nach Modell. Unter Beibehaltung seiner Kraft sollte er elegant und edel in seinen Linien sein. Er sollte ein guter Familienhund, ein Begleithund, ein Abwehrhund[5] und ein Diensthund sein.(

Rasa wywodzi się z Niemiec, nazwa pochodzi od nazwiska Karla Friedricha Louisa Dobermanna[3] (ur. 2 stycznia 1834, zm. 9 czerwca 1894) jej twórcy, pierwszego hodowcy, który był również poborcą podatkowym, właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźnianych, a także hyclem. Przypuszczalnie najostrzejsze ze złapanych psów rozmnażał, kojarząc ze znanymi wówczas „psami rzeźnickimi” (pochodzącymi od dawnych rottweilerów[4], pomieszanych z występującymi w Turyngii psami owczarskimi o maści czarnej z kasztanowym podpalaniem). Wyhodowane psy były czujne, często były używane jako psy stróżujące i policyjne, z czasem otrzymując przydomek „psów żandarmów”. Używano ich również do tępienia dużych gryzoni.

Na początku zeszłego wieku doberman został oficjalnie uznany za psa policyjnego.

Typowy doberman to według wzorca pies średniej wielkości, silny i dobrze umięśniony. Zachowując moc, powinien być jednocześnie elegancki i szlachetny w liniach. Powinien być dobrym psem rodzinnym, do towarzystwa, psem obronnym[5] i psem służbowym.)

Deutscher Hund Wahrscheinlich waren die Vorfahren des heutigen Hundes der deutsche Bullenbeisser und die "Hatz und Saurüden" (Hunde, die das Wildschwein aufspüren und jagen, das einer Kreuzung zwischen einem muskulösen englischen Mastifa und einem Windhund ähnelte). Hunde dieser Art wurden ursprünglich im Freien gehalten, um große Tiere zu jagen. Später, mit dem Rückgang der Zahl der Wildschweine, im Gebiet des heutigen Deutschland, wurde die Hundezucht eingeschränkt. Damals wurde er als Begleithund in der oberen Gesellschaftsschicht anerkannt. Das erste Modell des deutschen Hundes, das sich deutlich vom heutigen Standard unterschied, wurde 1880 in Berlin gegründet[1]. Die Rasse wurde der deutsche Hund genannt[4]. Bundeskanzler Otto von Bismarck war ein großer Fan dieser Rasse.(Prawdopodobnie przodkami dzisiejszego psa był niemiecki bullbiter i"Hatz und Saurüden" (psy, które śledzą i polują na dziki, które przypominały krzyż pomiędzy muskularnym mastifa angielskim i chartem). Psy tego gatunku były pierwotnie trzymane na zewnątrz w celu polowania na duże zwierzęta. Później, wraz ze spadkiem liczby dzików w dzisiejszych Niemczech, hodowla psów była ograniczona. W tym czasie został uznany za psa towarzyszącego w wyższej klasie społecznej. Pierwszy model psa niemieckiego, który wyraźnie różnił się od dzisiejszego standardu, został założony w Berlinie w 1880 roku[1]. Rasa nie została nazwana niemieckim psem[4]. Kanclerz Otto von Bismarckbył wielkim fanem tej rasy.)
Deutscher Schäferhund ( Owczarek Niemiecki )Als sich die zynische Bewegung in Mitteleuropa entwickelte und gleichzeitig die Stadtentwicklung zu einer Zunahme der Kriminalität führte, entstand das Interesse an einem Geschäftshund. In Deutschland wurde ein Verein zur Unterstützung der Zucht von Schäferhunden gegründet, der gutes Material für einen Diensthund für die Armee und die Polizei sah. Diese Beziehung wurde Phylax genannt.

Nach acht Jahren Phylax-Tätigkeit wurde ein neuer Verein gegründet, der am 3. April 1899 vom Rottmaker Max von Stephanitz gegründet wurde. Als von Stephanitz und sein Freund Artur Mayer zu einer großen nationalen Zuchtschau in Karlsruhe waren, erregte einer der ausgestellten Hunde ihre Aufmerksamkeit. Es war ein funktionierender Schafstall vomursprünglichen Typ, stark, haltbar undbelastbar. Der Hund hieß Hector Linksrhein und wurde eine Neuanschaffung von Stephanitz für seine Grafrath-Hundefarm. Der Bauer gab ihm den neuen Namen Horand von Grafrath und registrierte ihn unter der Nummer 1 im Herdbuch der Deutschen Schäferhunde.(Kiedy w Europie Środkowej rozwinął się ruch kynologiczny, a jednocześnie rozwój miast pociągnął za sobą wzrost przestępczości, zrodziło się zainteresowanie psem służbowym. W Niemczech utworzono związek, którego celem było popieranie hodowli psów owczarskich, w których widziano dobry materiał na psa służbowego dla wojska i policji. Związek ten nazywał się Phylax.

Po ośmiu latach działalności Phylaksu powstał nowy związek, utworzony przez rotmistrza Maxa von Stephanitza 3 kwietnia 1899 roku. Kiedy von Stephanitz wraz ze swoim przyjacielem Arturem Mayerem był w Karlsruhe na wielkiej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej, ich uwagę zwrócił jeden z prezentowanych na tej wystawie psów. Był to pracujący owczarek w typie pierwotnym, silny, wytrzymały i sprężysty. Pies nazywał się Hektor Linksrhein i stał się nowym nabytkiem von Stephanitza do jego psiarni w Grafrath. Hodowca nadał mu nowe imię Horand von Grafrath i zarejestrował go pod numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich.)

Deutsches Reitpony (  Niemiecki kuc wierzchowy )Rasse des Hauspferdes aus der Gruppe der Pferdeschwänze. ( rasa konia domowego z grupy kuców.)
Die Rasse wurde in den 1920er Jahren in Deutschland aufgezogen. ( Rasa była hodowana w Niemczech w latach dwudziestych XX wieku.)
Ein Pferdeschwanz in Proportionen wie ein großes, heißblütiges Pferd. Höhe von 130 bis 148 cm. Alle Arten von Beschichtungen sind erlaubt (seltene Holzkohle).(Kuc proporcjami przypominający dużego konia gorącokrwistego. Wysokość od 130 do 148 cm. Dopuszcza się wszystkie rodzaje umaszczenia (rzadko spotykane srokate).)

Dulmanischer Reitstock ( Konik Dulmeński )eine der Rassen der Pferde, Pony ( jedna z ras koni, kucyk)
Diese Pony-Bäume heben sich nicht von anderen Rassen ab. Der Kopf ist typisch für einen Teich, der Hals ist mittellang, der Stamm ist kompakt. Trockene Gliedmaßen mit starken Hufen. Es gibt drei Arten von Unkraut, die dominieren: heller Schmied, dunkler Schmied und Paniermehl, die auf die wilden Vorfahren der Rasse hinweisen. Weiße Sorten sind sehr selten und klein. Dorsale Schweißnähte und Beinschweißungen sind häufiger -typische Merkmale primitiver Pferde. Die Nutzfläche dieser Pferde ist groß. Es gibt gute Top- und Trapezpferdeunter ihnen. Widerristhöhe11 103-145 cm.

1957 kaufte die Verwaltung des Fürstenguts auf einer Forschungsstation der Polnischen Akademie der Wissenschaften in Popielno das polnische Pferd Nugata XII, einen Hengst der polnischen Pferderasse, der sich seit 1963 versteckt hatte und einen bedeutenden Einfluss auf die Zucht hatte. Die traditionelle Ernte der Junghengste aus dem Bestand findet jedes Jahr am letzten Samstag im Mai statt und wird dann versteigert.

Die Zucht findet in Deutschland statt, im Merfelder Bruch. Merfelder Bruchbei Dülmen war ursprünglich ein Sumpfgebiet des Fürsten von Croya. Bereits in Urkunden von 1316 sind Hinweise auf "Wildpferde" aus Bruch enthalten. Die Erhaltung dieser Population sollte Prinz von Croy zugeschrieben werden, der 20 Pferde, die in der Herde blieben, in seinen Besitzungen züchten ließ. Es waren diese Pferde, die den Kern der heutigen Herde von etwa 200 Tieren bildeten.(Kuce te nie wyróżniają się spośród innych ras. Głowa jest typowa dla kuca, szyja średniej długości, kłoda zwarta. Kończyny suche o mocnych kopytach. Dominują trzy rodzaje umaszczenia: jasnogniade, ciemnogniade i bułane, wskazujące na dzikich przodków rasy. Białe odmiany są bardzo rzadkie i niewielkie. Częściej występuje pręga grzbietowa i pręgowanie na stawach kończyn – typowe cechy koni prymitywnych. Dzielność użytkowa tych koni jest duża. Są wśród nich dobre konie wierzchowe i zaprzęgowe. Wysokość w kłębie11 103–145 cm.

Kuce te stanowią jedyną w Niemczech populację prawdziwie prymitywnych koni, wywodzącą się od dzikich przodków i utrzymywaną w całkowicie naturalnych warunkach wychowu, choć na utrzymaniu ich dzikiego charakteru skoncentrowano się dopiero od roku 1944. W roku 1957 administracja dóbr książęcych zakupiła w stacji badawczej Polskiej Akademii Nauk w Popielnie ogiera rasy konik polski, Nugata XII, który kryjąc od roku 1963, wpłynął w istotny sposób na hodowlę. Corocznie w ostatnią sobotę maja odbywa się tradycyjne odławianie ze stada młodych ogierów, które następnie sprzedaje się na aukcji.

Hodowlę prowadzi się w Niemczech, w Merfelder Bruch. Merfelder Bruch w pobliżu Dülmen było pierwotnie bagnistym terenem należącym do księcia von Croya. Już w dokumentach z 1316 roku znajdują się wzmianki o „dzikich koniach” z Bruch. Zachowanie tej populacji należy zawdzięczać księciu von Croy, który nakazał prowadzić kojarzenia 20 koni, jakie pozostały z pogłowia, w swoich włościach. Właśnie te konie stworzyły trzon dzisiejszego stada, liczącego około 200 sztuk.)

ein Hannoveraner Pferd,( koń hanowerski )ein heißblütiges Pferd mit einer harmonischen Körperstruktur. Alle Arten von Salben sind vorhanden. Stigmatisiert. Sie hat eine Höhe von 162 - 175 cm.(koń gorącokrwisty o harmonijnej budowie ciała. Występują wszystkie rodzaje maści. Znakowane piętnem. Uzyskuje wysokość około 162 – 175 cm.)
1714 wurde Hannover durch die Hochzeit des Regenten mit der Königin von England Teil des britischen Empire. So begann in der Hannoveraner Pferdezucht schon früh die Kreuzung mit englischen Vollblutpferden. Als andere Kulturen erst mit der Kreuzungbegannen, befand sich der Bestand an Hannoveraner Pferden bereits in der Phase der Konsolidierung -Bestimmung und Stabilisierung der Erbeigenschaften. Hannoveraner Hengste wurden daher als edles Element in andere Gestüte eingeführt. Das Landgestüt Celle züchtete bis zur Motorisierung viele sehr gute Arbeits- und Kavalleriepferde. Später änderte sie schnell und erfolgreich ihre Ausrichtung auf die Produktion moderner Pferde für den Pferdesport. (W roku 1714 Hanower stał się częścią Imperium brytyjskiego wskutek ślubu księcia regenta z królową angielską. Dzięki temu w hanowerskiej hodowli koni wcześnie przystąpiono do krzyżowania z końmi pełnej krwi angielskiej. Gdy inne hodowle rozpoczynały dopiero krzyżowanie uszlachetniające pełną krew, pogłowie koni hanowerskich było już w okresie konsolidacji – ustalenia i stabilizacji cech dziedzicznych. Ogiery hanowerskie wprowadzano więc do innych hodowli jako element szlachetny. Stadnina krajowa w Celle wyhodowała do czasów motoryzacji wiele bardzo dobrych koni roboczych i kawaleryjskich. Później szybko i z powodzeniem zmieniła kierunek na produkcję nowoczesnych koni do sportu jeździeckiego.)

Holsteiner Pferd(Koń holsztyński)Starkes, großkalibriges, heißblütiges Pferd. Die meisten Salben sind in allen Schattierungen verschachtelt, aber es kann auch andere Arten von Salben geben. Stigmatisiert.(silny, duży, kalibrowy koń gorącokrwisty. Przeważa maść gniada z wszystkimi odcieniami, ale mogą też występować inne rodzaje umaszczenia. Znakowany piętnem.)
Das Holsteiner Zuchtgebiet ist seit dem Mittelalter bekannt. Die Zucht wurde von den dänischen und norddeutschen Gutshöfen unterstützt. Im 18. und 19. Jahrhundert wurden schwere, aber energische und temperamentvolle Pferde für die Kutsche und darunter geschätzt. Der französische Reitmeister Guériniere lobte auch ihre Fähigkeit, sich nach der klassischen Schule zu kleiden. Derzeit werden diese Pferde nach dem Vorbild eines deutschen Sattelpferdes gezüchtet: leichtgewichtig, für den Einsatz auf der Oberfläche vorgesehen. Die Zucht ist in erster Linie in privater Hand.(Holsztyński region hodowlany znany jest od średniowiecza. Hodowlę popierały panujące tu dwory: duński i północnoniemiecki. W XVIII i XIX wieku bardzo ceniono raczej konie ciężkie, ale energiczne i o żywym temperamencie, do powozu i pod wierzch. Francuski mistrz jazdy konnej Guériniere chwalił także ich uzdolnienia do ujeżdżenia wedle klasycznej szkoły. Obecnie konie te hoduje się zgodnie z wzorcem niemieckiego konia wierzchowego: lekkie w typie, przeznaczone do użytkowania wierzchowego. Hodowla znajduje się przede wszystkim w rękach prywatnych.)

Trakai-Pferd(Koń trakeński)Pferderasse alter preußischer Herkunft.(Pferderasse alter preußischer Herkunft.)
Der Vorfahre des Trakai-Pferdes ist Schweiken - ein starkes preußisches Pony, gezüchtet von den Preußen. Schweikens/Trakens stehen seit jeher im Mittelpunkt und wurden deshalb gekreuzt, um die Eigenschaften eines hartnäckigen Urpferdes mit dem Wachstum, der Ausdauer, der Schnelligkeit und dem guten Charakter von englischen Vollblut- und arabischen Vollblutpferden zu verbinden. 1732 wurde das Königliche Trakengestüt in Trakeny von Friedrich Wilhelm I. von Preußen gegründet, der ihm seinen Namen gab.

Dieses Pferd hat einen edlen Kopf mit großen Augen, einen langen, gut geformten Hals, einen recht kurzen, aber großen und gut umrissenen Widerrist. Die Brust ist breit, die Schultern sind lang und schräg. Der mittellange, kräftige Rücken endet in einem leicht hängenden und gutbemuskelten Dach. Seine Beine sind zart, aber trocken und haben einen starken Knochen. Die Widerristhöhebeträgt normalerweise 160 bis 175 cm. Das Fell ist einheitlich, aber nicht grau.

Schweikens/Züge sind vielseitige Pferde - sie können sehr gut springen, sie eignen sich für die Prüfungen von WKKW und Dressur. Die Pferde dieser Rasse sind ruhig, freundlich, arbeitswillig und schnell erlernbar.

Diese Rasse wird in Polen wiederbelebt.(Przodkiem konia trakeńskiego jest schweiken – silny pruski kuc, wyhodowany przez Prusów. Schweikeny/trakeny zawsze były w centrum zainteresowania, dlatego też poddawano je krzyżówkom uszlachetniającym, aby połączyć cechy wytrwałego konia prymitywnego ze wzrostem, wytrzymałością, szybkością oraz dobrym charakterem koni pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej. W 1732 roku została założona przez Fryderyka Wilhelma I Pruskiego Królewska Stadnina Trakenów w Trakenach, skąd wzięła się nazwa tego konia.

Koń ten posiada szlachetną głowę z dużymi oczami, długą, dobrze ukształtowaną szyję, kłąb dość krótki, ale wysoki i dobrze zarysowany. Jego pierś jest szeroka, a łopatki długie i skośne. Średnio długi, silny grzbiet kończy się lekko opadającym i dobrze umięśnionym zadem. Jego nogi są delikatne, ale suche i o mocnej kości. Wysokość w kłębie wynosi zazwyczaj 160-175 cm. Umaszczenie ma jednolite, ale raczej nie siwe.

Schweikeny/trakeny są końmi wszechstronnego użytku – potrafią świetnie skakać, sprawdzają się w konkurencjach WKKW oraz w ujeżdżeniu. Konie tej rasy mają spokojny charakter, są przyjazne, chętne do pracy i szybko się uczą.

Następuje odradzanie tej rasy na terenie Polski.)

Mecklenburger Pferd(Koń meklemburski)kommt aus Deutschland, wird als Sattelpferd verwendet, wurde aber früher als Zeichenpferd oder für militärische Zwecke verwendet. Vor der Wiedervereinigung Deutschlands galt das Mecklenburger Pferd als die ostdeutsche Variante des Hannoveraner Pferdes. Beide Rassen haben die gleichen Wurzeln und wurden mit Holsteiner, Trakiner und englischen Vollblutpferden gekreuzt.(pochodzi z Niemiec, jest używany jako koń wierzchowy, ale dawniej używano go jako konia pociągowego lub do celów wojskowych. Przed zjednoczeniem Niemiec koń meklemburski był uważany za wschodnioniemiecką wersję konia hanowerskiego. Obie rasy mają te same korzenie i obie krzyżowano z końmi holsztyńskimi, końmi trakeńskimi i końmi pełnej krwi angielskiej.)
Der Aufbau dieser Rasse ähnelt dem der Hannoveraner Pferde. Mittelgroßer Kopf mit geradem Profil. Die Silhouette ist kompakt mit einer tiefen Brust und einem eng markierten Ball. Stabile Gliedmaßen in der richtigen Haltung mit gesunden und runden Hufen und Schulterriemen in einem schönen, diagonalen Winkel.(Pokrój tej rasy jest podobny do pokroju konia hanowerskiego. Głowa o średniej wielkości i prostym profilu. Sylwetka zwarta z głęboką klatką piersiową i mocno zaznaczonym kłębem. Kończyny mocne o prawidłowej postawie ze zdrowymi i okrągłymi kopytami oraz łopatkami ustawionymi pod ładnym, ukośnym kątem.)