# data[].attributes.body
Tuğba Asude Öztürk 976
Sinem Kılıç 971
Ayşenur Kabaağıl 973
Hümeyra Şenol 955

# data[].attributes.headline
Ayşenur Kabaağıl 9-A 973 MUTLULUĞUN RESMİ

# data[].attributes.subject
Ayşenur Kabaağıl 9-A 973 MUTLULUĞUN RESMİ

# data[].attributes.body
VAZGEÇİLMEYEN MUTLULUK
Ilık bir sonbahar günü. Kuşlar göç etmeye başlıyor ve insanlık git gide ölüyordu...
Müzeyyen hanım ile mustafa bey derin düşüncelerdeydi. Küçük bir kasabada yaşamalarına rağmen o çiftten başka belkide kavga eden birileri olmamıştı. Konu para kadar saçma bişey yüzünden açılıyordu ki. Onlar bile neden,ne için kavga ettiklerini bilmiyorlardı. Çok severek evlenmişlerdi evet ve daha 2 yıl olmuştu evleneli. Dıştan görünüşte mutlu ve birbirine o kadar bağlı bir çift gibi gözüküyorlardı ki aklınız hayaliniz dururdu. Müzeyyen hanımın babası köy ağası gibi bişeydi. Herşey ondan sorulurdu. Belki de köyün tarlasının yarısı onundu. Kaçarak evlendiği için de müzeyyen hanıma para değil yüzünü görmek istemiyordu. O kadar şey atlatmıştı ve hâlâ ayakta dimdik durabiliyordu. Mustafa bey aslında yufka yürekli, kendini çok iyi bilen, ve karısını ara sıra olsada nadiren üzen birisidir. Ama kavgaları bugünlerde çok büyüyordur. Mustafa beyin küçük bir bakkalı ve 2 küçük tarlası vardı. Müzeyyen hanım tarlaya giderdi hergün saat 2 de. Paraya çok ihtiyaçları  yoktu. Kasaba sonuçta çok bir şey lazım olmazdı. Çocuğu vardı 2 tane onlarada babası hergün bakkaldan getirirdi zaten istediklerini.  Evleri vardı ve öyle renkli döşeli bir ev yoktur belkide kasabada. İnsanın baktıkça bakası geliyordu. İmrenilesi bir güzellik gibi diğer evlerin arasından parlıyordu. Taa kii o güne kadar. Müzeyyen hanımın babası mustafa beyin bütün tarlalarını mahvedip gitmişlerdi onca buğday haşat olmuştu. Napacaklardı peki şimdi? Acaba babası başka şeyler de yapacakmıydı? Korkuyorkardı. Çok korkuyorlardı. Geçim kaynağının yarısını ordan karşılıyordu. Onlar bunu da atlatırdı. Kavga ederler, bağırırlar,çağırırlar. Ama yinede ne olursa olsun barışırlardı. Herkesin böyle olması gerekmezmiydi zaten? Müzeyyen üçüz çocuğa hamileydi ve doğumuna çok az kalmıştı. Bir bakkalları geçim kaynakları olarak iş görüyordu . Ama onlar ne olursa olsun vazgeçmiyorlardı. Evlerini bile kırmaya dökmeye yanaşan babasına rağmen dimdiktiler. 5 çocuk ve onlar yağmurda olsa karda yağsa yanıp bitselerde yinede vazgeçmezlerdi birbirlerinden. Herkesin böyle olması dileğiyle..

# data[].attributes.body
"Satranç  insanoğlunun düşünüp bulduğu oyunlar arasında rastlantının her türlü despotluğuna karşı koyan ve zafer kupalarını yalnızca akla ya da daha çok tincel yeteneğin belirli bir biçime veren tek oyun."
Satranç bugüne kadar en fazla ilgi çeken bir oyundur. 64 taştan başka hiç bir dış kuvvetin olmadığı 204 kareden oluşan bir oyundur. Gerçek hayatla iliikilendirilmesi de mümkündür.
Satranç insanın aklına, zihnine her yerine uygulanan bir kuvvette olabilir aslında. İnsanı alıp başka diyarlara götüren hayatın gerçek yüzüyle tanışacak olmasına bile yardımcı olan oyunda olabilir. Ve sadece 204 kareden oluşan küçücük bir oyun olmasına rağmen. İnsanların zihinini açıcı ve birçok şey yaptırıcı bir şeydir. İnsanoğlu bekler bekler aklı başına gelinceye kadar düşünür ve yapmak istediği herşeyi yapar. Dünyada en akıllı zeki varlıklar insanlardır. Onlar düşünür vr bulurlar. Yanlışları doğrularını götürse bile yılmazlar. Bence satrancı da bu düşünceye göre bulmuşlardır.
İnsan olmak kolay değildir evet. Satranç düşünceye dayanır. Ve herkesin herşeyde başarılı olması gerekmez. Satranç akla yönelik bir oyundur diyemeyiz. Ama herşeyde bir hayır var derler ya saçma olabilir ama satranç 'ta raslantı sonucu bulunan bir oyundur.

# data[].attributes.headline
Ayşenur Kabaağıl 9-A 973 HİKAYE TAMAMLAMA

# data[].attributes.subject
Ayşenur Kabaağıl 9-A 973 HİKAYE TAMAMLAMA

# data[].attributes.body
"Ben babama inanmak istiyorum. Okulda o tüm dedikoduları yayanların,izin vermediğim halde bana dokunanların en çok da bunu görmezden gelen sınıftaki tüm kızların kötülük kadar iyilik de taşıdıklarına ve günün birinde iyiliğin daha baskın çıkacağına inanmak istiyorum" HİKAYEYİ TAMAMLAYINIZ.

İnanmak istiyorum ,Sadece inanmak. Babama, insanlara, dünyada ki herşeye. Olmuyor ne kadar görmezden gelsemde olmıcak. İyilikden bahseden o kadar insanın aslında içlerinde kötülük olduğunu da biliyorum. Kim olabilmiş ki  iyi, kim olabilmiş ki herşeyden herkesden kusursuz. Olamıcakta. Benim yaşadıklarıma, göz yumduklarıma, üzüntülerime, hayatın acısıyla şu yaşımda tanıştığıma kim bana göğüs gericek kim. İnsanlar o kadar acımasız o kadar karaktersiz ki o kalıplarının altında pamuk gibi bi kalp yerine kararmış kırılmış çürümüş bir varlık yatıyor. İnsan bie diyemiyorum. İnsan lafını haketmek herkesin harcı değil çünkü. Şu kapkara dünyamda kime hangisine inanıyım. En güvendiğim insana  bile gözüm kapalı güvenemiyosam kime güveniyim. Söyleyin bana kime.

# data[].attributes.body
Küçük bir çam ormanı. Vakit sabah. arı, sinek, kuş sesi... günlerden pazar yola çıkmak için epeyce erken bi saat. Üzülüyorum. Huzur bulduğum yerden uzaklaşmak çok acı veriyor bana. Şehire taşınmak ne kadar doğru bilmiyorum. Fakat ailem böyle istiyor. Yolculuk epey zor bir iş bence ve boş bir iş. Otururken camın pusunu silerek son bi kez bakıyorum huzura. Elimde bir kitap ve yanımda kardeşim. Onu avutmaya bile gücüm yetmiyor. Ne denebilir ki burdan taşınmamıza. Saatler ilerledikçe hüzün daha da artıyor. Oraya adımı mı basmak mı? Asla! Orda huzurun insanlığın öldüğünü görebiliyorum. Ama orda yaşamaktan başka çarem yok. Ve sonunda geldik. Dışarda bir sürü insan ve baya gürültülü bir ses. Hiç rahatlatıcı değil , Ve hatta kışkırtıcı. Eve eşyalar geldikçe insanların sesi kesiliyor gibiydi. Odama yerleşmeye başladım. Kitapların kokusu bile değişiyo bu koskoca şehirde. Annem evi yerleştirdikten sonra usulca yanıma gelip " Anlıyorum seni ben de babanla evlendikten sonra ailemden ayrıldım, zamanla geçiyor "dedi. İçimi biraz olsun rahatlattı. Dışarı çıktım annem izin vrrmişti. Yolda bir de ne göreyim. Evi barkı olmayan insan. Şehirde bu nasıl olur diye düşündüm. Üstüne üslük daha bir çocuk belkide benden bile küçük. Ailesi bunu nasıl yalnız bırakır ki. Eve koşar adımlarla geldim. Soluk soluğa kaldım. Anneme anlatmak için nefes aldım ve şu sözlerle " Annecim bir çocuk gördüm yaşı küçük üstü başı yırtık belki de yiyecek yemeği yok ona nasıl yardım edebiliriz." Diyerek sözü anneme verdim . Annemde yutkunarak" Bak kızım insanlar bazen böyle olabiliyor, hayat şartları demek ki bunu gösteriyor." Dedi. Ve üstelemeden odama gittim. Zaman geçiyordu. Hergün oranın önünden geçiyordum vr hep çocuk aynı yerde. Evi gibi olmuş orası. (3 ay sonra) doğum günüö geçeli bir gün oldu. Tam 15 yaşına girdim. Ve annemin en büyük hediyesi ne oldu biliyormusunuz bana. Eski orman evimizi ona bağışlamışlardı. Çocuğun haberi yoktu. Biz söylemek istemedik. Amcası söyler diye. Ben o çocuk gibi bir sürü insan gördüm bu şehirde onun gibi değildi hiçbiri. Diğerleri kurnazlığıyla tanınırken bu çocuk yemek yiyebilmek için didiniyordu. Ve anladım ki nerde yaşarsam yaşıyım ailemsiz yapamayacağım.

# data[].attributes.headline
Ayşenur kabaağıl 9-A 973 satranç alıntısı

# data[].attributes.subject
Ayşenur kabaağıl 9-A 973 satranç alıntısı

# data[].attributes.body
Satranç aynı zamanda bir bilim,bir sanat değil mi, yerle gök arasında süzülen muhammed'in tabutu gibi bu iki kategori arasında gidip gelmiyor mu, bütün karşıt çiftlerin bir kerelik birleşimi değil mi?

Sabit fikirli kafasını tek bir düşünceye takmış her türlü insan, yaşamım boyunca beni çekmiştir, çünkü bir insan kendini ne kadar sınırlarsa ,öte yandan sonsuza o kadar yakın olur; işte böyle görünüşte dünyadan kopuk yaşayanlar özel yapıları için de karınca gibi, dünyanın tuhaf ve eşi benzeri olmayan bir maketeni kurarlar.

Edebiyatın da ilgi alanına giren bir motiftir satranç. Bu açıdan ele alındığında ,pek çok üzlü yazarın yapıtınında konusudur.

Duyarsız kalabalığa karşı insanın he zaman içine düştüğü çaresizlikle ayağa kalkıp bu sona eren dolar işiyle en azından benim açımdan ilişkimizin de bittiğini ima edicektim ki, yanı başımdaki MCconnor çok boğuk bir sesle "rövanş!" deyip beni sinir etti.

Satranç  insanoğlunun düşünüp bulduğu oyunlar arasında rastlantının her türlü despotluğuna karşı koyan ve zafer kupalarını yalnızca akla ya da daha çok tincel yeteneğin belirli bir biçime veren tek oyun.

# data[].attributes.headline
Tuğba Asude Öztürk 9-A 976 Arkadaşımızın  kitabından öykü tamamlama

# data[].attributes.subject
Tuğba Asude Öztürk 9-A 976 Arkadaşımızın  kitabından öykü tamamlama

# data[].attributes.body
Annesiyle babası saat 10 dolayında tam haftalık alışveriş için süpermarkete gitmek uzerelerken dış kapı zili çalıyor annesi diyofonu açınca adını Meiere​ ve Arminin annesini söyleyen bir kadın sesi azıcık yukarı gelebilir miyim acaba liliye vermem gereken bir şey var diyor.Lilievde olmadığından merakları dan dolayı kapıyı açıyorlar kadın yukarı çıktıkça topuk sesi artıyor kadın kapıya vardığında elinde hiçbir şey yok lilinin annesi ve babası daha çok meraklaniyor çantasından bir mektup çıkarıyor oğlunun yurtdışında olduğunu ve liliye bu mektup u vermesi gerektiğini söylüyor.tam kadın apartmandan ayrılınca Lili apartmana giriyor.eve gelince hemen mektubuokuyor.Mektuptabir ay sonra gelicegini çok özlediğini yazmış.lili çok sevinir çünkü o da onunla birlikte iyi vakit geciriyordur.
1 AY SONRA
Lili armiyi sabırsızlıkla bekler.onun geleceği gün için hayaller kurmaya şimdiden  baslamistir.Armi yurt dışından gelir Lili öğrenince onunla buluşmak ister ama hiçbir şey beklendiği gibi olmamıştır.cunku armi çok değişmiştir.tanidigi yeni kültür ve arkadaşlarıyla yeni bir insan olmuştur. Arminin liliye olan arkadaşlığı azalmıştır.bu durumdan hoşnut olmayan Lili,Armiyle konuşmak için doğru zamanı beklemiştir. Armiyle konuşunca beklediği cevabı alamayan Lili Armiyle arkadaşlığını bitirmiştir.

# data[].attributes.headline
Sinem Kılıç 971 Mutluluğun resmi                        MUTLULUK               

# data[].attributes.subject
Sinem Kılıç 971 Mutluluğun resmi                        MUTLULUK               

# data[].attributes.body
Gunes kendini yavşs yavaş gösteriyodu. Bahar gelmisti. Arada yağan hafif yagmur damda ritim tuttururken bende işten eve yeni gelmiştim. Çok açtim. Yemek hazır olana kadar çocuklarla yağ satarim bal satarim oynamışdik. Tam oyunun ortasında "yemek hazır" diye bir ses gelmışdi. Hepimiz yer sofrasına dizilmiş tek tastaki çorbayı kaşıklıyorduk. Onlar daha fazla yesinler diye yavaş yavaş alıyodum lokmalarımı. Tam sofradan kalkacakken bir kapı sesi  tık tık tık. Gelen Rıza Emmiymis kapıyı calısından belliydi. Yari sağlam olan kapıyı açar açmaz "kira yine gecikti. Ne zaman vereceksin?" Ben hanim duycak diye kapıyı aralayıp sesizce "vericem " dedim. "Ne zaman " dedi. "Elime para gecince. En kisa zamanda" deyince Riza Emmi sinirlenerek "evimi yarindan tezi yok boşalticaksiniz" diye bağirmaya basladi. Bizde ne yapalım boyun büktük tamam dedik ama ne yapacağimizi, nereye gitcegimizi dahi bilmiyordum. Ertesi gün eşyalarımızı toparlayıp cıktık. Zaten pek bi eşyamız da yoktu. Kalacak bir yer bulana kadar düzlük, yeşil  çimlerin üzerinde kaldik. Kalacak bir yer bulamayınca bende başımızı sokacak küçük bir yer inşa ediyim dedim. Üç  dört gün sürdü. Yaptim. İçine sadece bir yatak biraz da erzak sığıyordu ama yinede mutluyduk iste. Gece oldu. Hepimiz yata yatmistik. Ben haric hepsi uyumuştu. Birden yağmur yagmaya basladi. Bir baktim cati damlatiyo. Onlari uyandirmadan yavasca kalkip oraya bir bez tikadim ama biz yine mutluyduk.

# data[].attributes.body
Hümeyra ŞENOL VASML 9/A 955    MTLULUĞUN RESMİ YAĞMURLU BİR GÜN Sisli ve yağmurlu bir sabahtı. Pencerede yağmur damlalarının duruşu muazzamdı. Aynı zamanda yağmurun seside kulağıma çok hoş geliyordu. Yağmurlu günleri o kadar çok seviyordum ki... Havanın soğuk olmasına rağmen küçücük bir evde sıcacık bir aile... İşte bu benim için vazgeçilmez bir duyguydu. Evdekiler öyle güzel uyuyorlardı ki kaldırmaya dayanamamıştım. Hemen yatağımdan kalkıp sobayı yaktıktan sonra biraz dışarıyı izlemeye başlamıştım. Yağmurun öyle ince ince yağışı çok hoşuma gidiyordu. Bu bana keyif veriyordu... Daha sonra yerimden kalkıp kahvaltı hazırlamaya mutfağa gitmiştim. Evdekilere güzel bir kahvaltı hazırlayıp içeriye getirmiştim. Onları uyandırdıktan sonra hepberaber kahvaltımızı yapmıştık ki. Bir telefon... Evleneceğim kız ölmüş. Hemde böyle bir gündü, öylesine güzel yağmurlu bir günde. Telefondaki adama ağzımı açıp cevap veremiyordum. Sanki boğazım düğümlenmişti. Annem bana baktı ve kötü birşey olduğunu yüzümün sararmasından anlamıştı. Hemen telefonu elimden alıp telefondaki adamla konuşmuştu. Sevdiğim kız Arzu kaza yapmıştı hem de yağmurdan dolayı yerler kaygan olduğu için arbanın tekerlekleri kaymış ve kaza yapmıştı. Allahım kazanın sebebinin yağmur olması beni o kadar çok üzmüstü ki. O günden sonra yağmurlu günler benim için o muazzamlığını ve muhteşemliğini yitirmiş yerine buruk bir acıyı bırakmıştı. Artık her yağmurun yağışı bana acı veriyor.

# data[].attributes.body
"Küçük bir çam ormanı.Vakit sabah.Arı,sinek,kuş sesi." Adapazarındaki dağ evimizde güzel bir sabaha uyanmıştık.Kızarmış ekmek kokuları burnuma geliyordu. Hemen yatağımı toplayıp mutfağa gittim.Annem yine masayı donatmış.Büyük bir mutlulukla kahvaltıya başlamıştık.Kahvaltimizi yapıp ailecek dağ yürüyüşüne çıktık.Abim birden yere düştü.Ne olduğunu anlayamadık. Mutlu sabahımızın birden karabulutlar üstüne çökmüştü sanki.Apartopar arabaya vardık.Hastaneye gidecektik fakat en yakın hastane bile bize yarım saat uzaklıktaydı.Biz abimin ayağını düşünüyorduk fakat o turnuvalara katılamama korkusuna kapılmıştı.O yarım saat hiç geçmeyecek gibiydi. Teselliler, ağlamalar...Sonunda hastaneye varmıştık.Ayağı sandığımızdan daha ciddi bir şekildeydi.Ameliyat olması gerekiyormuş.İyileşmesinin iki ay hatta daha fazla bile sürebileceğini söyledi doktor.Fakat turnuvaya üç ay vardı.Telaşlandık,nasıl yetişecekti?Ameliyat bitti iki hafta yatakta kaldı, sonra başladık çalışmaya gece gündüz demeden.Turnuvaya iki gün kaldı.Telaşlıydık ama abime belli etmiyorduk. Turnuva günü geldi. Abimin eli ayağı titriyordu. Bizde birazda olsa morali düzelsin diye sahanın dört yanına pankartlar astık,taraftarlara anons yapıp futbolcular girBizde ona destek vermek için pankartlar hazırladık taraftarların çoğuyla anlaştık. Futbolcular sahaya girdiğinde Mustafa diye bağırmalarını istedik. Futbolcular girmeye başladı, pankartlar açıldı. Sahada Mustafa ismi yankılandı. Abim çok sevinmiş görünüyordu. Maç başladı. İlk iki gol karşı takımdan geldi. Sonra abim attı. Diğer golde abimlerin takımından geldi. Doksan üçüncü dakikada karşı takım attı. Maç bitti. Abim yenilmesine rağmen çok üzülmemişti. Çünkü onun buraya gelebilmesi bile mucizeydi. Maçta oynayamayacağını düşünürken hem oynayıp hemde bir gol atmış olması onu çok sevindirdi. Ailecek bir şeyi başarmış olmamız aile arası bağlarımızı daha da güçlendirdi.

# data[].attributes.body
Tuğbayla Ayşe arkadaşımız birlikte kitabımızı kısaca tanıtan bir fragman hazırladı

# data[].attributes.attachment_link.description
9-A Sinem Kılıç 971 Hümeyra Şenol 955 Tuğba Öztürk 976 Ayşenur Kabaağıl 973

# data[].attributes.headline
TUĞBA ÖZTÜRK 9-A VALİDEBAĞ MTAL SATRANÇ.                                    ALINTILAR:   

# data[].attributes.subject
TUĞBA ÖZTÜRK 9-A VALİDEBAĞ MTAL SATRANÇ.                                    ALINTILAR:   

# data[].attributes.body
1)Bize hiçbir şey yapmadılar-sadece bizi en mutlak anlamdaki hiçliğin içine yerleştirdiler,çünkü bilindiği gibi dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerindeki hiçlik kadar ağır bir baskı uygulamaz.  2)satrancın çekiciliği tek bir şeyden kaynaklanır;stratejinin farklı beyinlerde farklı biçimlerde gelişmesinden. 3 ) Dizleri titremeye başladı bir kitap! Dört aydır elime kitap almamıştım ve içinde insanın ard arda sıralanmış sözcükler,satırlar,sayfalar ve yapraklar görebileceği ,başka,yeni,şaşırtıcı düşünceleri okuyabileceği,tanıyabileceği,beynini alabileceği bir kitabın hayali bile insanı hem coşturuyor hem de uyusturuyordu.                   4)insan kendisini ne kadar sınırlarsa kadar yakınlaşır sonsuzluğa;bilhassa da dünyaya sırt çevirmiş gibi görünen insanlar,kendilerine has maddelerle termitler misali tuhaf ve kesinlikle eşsiz bir dünya maketi inşa ederler.                                5)Yapacak hiçbir şey yoktu,duyacak hiçbir şey yoktu,her yerde ve sürekli olarak insanın çevresinde hiçlik,zamandan ve mekandan mutlak anlamda yoksun bir boşluk vardı.
AÇIKLANACAK PARAGRAF
1)Bize hiçbir şey yapmadılar-sadece bizi en mutlak anlamdaki hiçliğin içine yerleştirdiler,çünkü bilindiği gibi dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerindeki hiçlik kadar ağır bir baskı uygulamaz.

İnsanı bosvermek insanı yalnız bırakmak bir insana verilebilecek en büyük cezadır.Çünkü insan için hiçlik kadar zor bir duygu yoktur. İnsanı yalnız bırakmak onun doğasına aykırıdır.İnsan her zaman kendini güvende hissetmek, yaptıklarını paylaşmak, övünmek, sevinmek ister.insana hiçbir ceza hiçlik kadar ağır bir ceza degildir.insan bu cezayı kaldıramaz. Depresyona girer ve tek başına, yalnız olarak yok olur.

# data[].attributes.headline
Tuğba Asude Öztürk Mutluluğun Resmi Dünden Bugüne Mutluluk 9-A 976

# data[].attributes.subject
Tuğba Asude Öztürk Mutluluğun Resmi Dünden Bugüne Mutluluk 9-A 976

# data[].attributes.body
Günümüz şehir hayatında anne babanın sabah işe, çocuklarının okula gitmesi akşamın trafik ve iş yorgunluğundan televizyon ve telefon karşısında geçirmesi diyologun bitmesi tek düzüne bir hayatın yaşanması. Teknoloji hayatımıza ne kadar kolaylık saglasada bir o kadar da zorlukları yanında getirmiştir. Fakat insanların hayatına teknoloji girmeden elektriğin, doğalgazın, televizyonun ve cep telefonunun olmadığı dünyada tek odalı müstakil bir evde çıkar gözetmeden doğal hayatta daha mesut ve bir arada mutlu yaşıyabiliyordu.

# data[].attributes.body
Küçük bir çam ormanı. Vakit sabah. Arı ,sinek ,kuşu sesi. Seni düşünerekten başladım güne .Senin sesini hayal ederek anne. Herkesin sımsıcak sevgiyle kucaklayan annesi varken, sensizlikte başladım güne anne .Kucağımda iken gözlerimin içine gülerek baktığın o bakışlar son kez miş bilemedim anne. Ağaçların dallarındaki kuşlar bile sesleriyle annelerini arayıp bulurken, ben niye seni bulamıyorum anne.
Yine bir pazar ve oturmuş öylece mezar taşını seyrediyorum.

# data[].attributes.body
*İnsanlar bekliyor, bekliyor, bekliyordu. Düşünüyorlar, düşünüyorlar sakakların ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız bekliyordu yalnız, yalnız.
*Satrancın çekiciliği tek bir şeyden kaynaklanır satratejinin farklı beyinler de, farklı biçimlerde geliştirilmesinden.
*Edebiyatla ilgili alana giren bir motiftır santranç. Bu açıdan ele alındığında pek çok ünlü yazarın konusu olmuştur.
* Bir insanın aklını ne kadar sınırlarsa, sonsuzluğa aksı şekilde daha yakın olur.
* Bize hiçbir şey yapmadılar, sadece en mutlak anlamdaki hiçliğin yerine yerleştirdiler .Çünkü bildiği gibi dünyada hiçbir şey insanın üzerindeki hiçlik kadar baskı yapmaz

# data[].attributes.body
Tuğba arkadaşımız kitabın ana karakteri Defnenin okulda tacize uğraması nedeniyle tacizi ve türlerini araştırıp slayt hâline getirdi.

# data[].attributes.body
Tuğba arkadaşımız arkadaşlarımızı bilinçlendirmek için akran baskısı ile ilgili bir slayt hazırladı. Daha sonra grupça arkadaşlarımıza sunduk.

# data[].attributes.body
Grup olarak etwining çalışmamız için akran baskısını daha iyi anlamak ve kavramak, aynı zamanda da arkadaşlarımızı bilinçlendirmek için okulumuzun rehberlik servisiyle Sinem arkadaşımız soruları hazırladi. Tuğba ve Ayşe arkadaşımızda Öğretmenimizle röpörtaj yaptı.

# data[].attributes.attachment_link.description
9-A Sinem Kılıç 971 Hümeyra Şenol 955 Tuğba Öztürk 976 Aşenur Kabaağıl 973

# data[].attributes.body
Sinem arkadaşımız, kitabın karakteri olan Defne'nin duygularından ve günlüğüne yazdıklarından yola çıkarak bir beste yaptı. Ayşenur ve Sinem arkadaşımız beraber bestenin seslendirmesini yaptılar. Müzik öğretmenimiz de gitar çaldı ve bize yardımcı oldu.

# data[].attributes.attachment_link.title
KİTABIMIZLA İLGİLİ YAPMİŞ OLDUĞUMUZ BESTE   VALİDEBAĞ MTAL

# data[].attributes.attachment_link.description
9-A Sinem Kılıç 971 Hümeyra Şenol 955 Tuğba Öztürk 976 Auşenur Kabaağıl 973

# data[].attributes.body
Ayşe arkadaşımız kitaba uygun bir animasyon bularak seslendirdi ve kısa bir film yaptı

# data[].attributes.attachment_link.description
9-A Sinem Kılıç 971 Hümeyra Şenol 955 Tuğba Öztürk 976 Ayşenur Kabaağıl 973

# data[].attributes.body
Küçük bir çm ormanı. Vakit sabah. Arı sinek kuş sesi. Kulağa fısıldayan kuşlar tek kelimeyle muhteşemdi. Ta ki o sesi duyuna kadar. O seste neydi? İlk başta algılamaya çalıştım. Ses kulağıma boğuk boğuk geliyordu. Sonra sese doğru yöneldim. Bir de ne göreyim! Üstü başı perişan halde bir kız çam ağacının altına saklanmış ağlıyordu. Hemen koşarak yanına gittim. Gider gitmez kız ayağa kalktı: " Sen kimsin? Ne işin var burada? " dedi. Ardından ben : " Seni böyle görünce ne olduğunu merak ettim. O yüzden yanına geldim. Benden korkmana ya da çekinmene gerek yok. " dedim ve ardından kızı yatıştırmaya çalıştım. Ama kız hâlâ ürkek bir ceylan gibi korkak gözlerle bana bakıyordu. Neyse ki bu bakışları çokta uzun sürmedi. Benim açıklamalarımı iyice dinledikten sonra konuşmaya başladık. Kıza tabi ki ilk sorum : " Neden ağlıyorsun? " oldu. Kızda : " Annem ve babam trafik kazasında öldüler. Anneannem perişan halde evde yatıyor. Elimden hiçbirşey gelmiyor ve bu benim canımı sıkıyor." dedi ve ben bu duyduklarıma şok olmuştum. Gözlerim doldu, ellerim ve dizlerim titremeye başladı. Bir an kendimi o kızın yerine koymuştum ve çok kötü durumda olduğunu fark ettim. Sonra kıza yönelerek: " Şimdi nerede kalıyorsun? " diye sordum. Kız da : " Az ötedeki su deposunun arkasındaki evde. Tabi oraya da ev denilirse. " dedi. Kız anlattıkça benim içim parçalanıyordu. Ardından sınıf arkadaşlarım ve beden eğitimi hocam bir anda çıkıverdiler. Kız onları görünce birden ortadan kayboluverdi. Beden eğitimi hocam: " Leyla kaç saattir seni arıyoruz neredeydin? Çok merak ettik. " dedi. Bende kızın anlattıklarından sonra dilim tutulmuştu resmen hiçbir şey diyemeden okula doğru yol aldık. Okula giderken arkadaşlarım: " O kızda kimdi? Ne işin vardı onun yanında? " dediler. Bende arkadaşlarıma anlatmaya başladım ve bunu duyduklarında inanamadılar. Neyse ki onları inandırmayı başarmıştım. Sonra okula geldik. Sınıfta otururken etrafa boş boş bakıyordum. Arkadaşlarım yanıma geldi: " Senin neyin var? " diye sordular. Bende ormandaki kızda aklım kaldı. Bu böyle olmaz ben kızla konuşmak ve ona yardım etmek istiyorum. " dedim. Tabi bunu duyan arkadaşlarım beni yanlız bırakmayıp, birlik olup: " Bizde seninleyiz. " dediler. Ertesi gün olduğunda arkadaşlarımı toplayıp hep bir koldan ormana doğru yol aldık. Kızın dediği su deposunun ordaki kulübe gibi eve gittik. Kapıyı çaldım. Kız kapıyı açtı, birden bizi görünce şok oldu: " Siz ne yapıyorsunuz burada? " dedi. Ben de : " Seni merak ettim, uzun uzun konuşmak istedim. Tabi sende istersen. " dedim. Kızda çok ısrar etmeden: " Buyurun içeriye." diyerek kapıyı araladı. İçeriye girer girmez rutubet kokusu burnuma vurdu ve evi incelemeye başladım. Her tarafı yıkık dökük, perişan bir haldeydi. Sonra kız bizi odaya doğru götürdü ve anneannesini yatakta bitkin, çok kötü halde gördüm. Onunla konuşmaya çalıştım ama felç olduğu için sorularıma cevap veremedi. Arkadaşlarım kızla konuşmaya çalıştılar. Kızda çekingen bir tavırla sorularını yanıtladı. Sonra kızla baya bir konuştuk. Kız başından geçen olayların hepsini anlattı. Baya uzun bir süre konuştuktan sonra oradan ayrıldık. Evden çıkar çıkmaz arkadaşlarımla birlik olup dayanışma içerisinde kıza yardım etmeye karar verdik ve kızla aynı yaşta oluşumuz beni bir an olsun mutlu etmişti. Çünkü bizim okula gelebilirdi ve arkadaşımız olabilirdi. İki üç ay geçtikten sonra kızla arkadaş olduk. Hafta sonları arkadaşlarımla evine gidiyorduk ve gizli gizli dolaplarına yiyecek-içecek bırakıyorduk. Çünkü biz onun guurunu inciltmemek istiyorduk. Kıza: " Okula gitmek istermisin? " diye sordum. Kız duyar duymaz gözleri parladı: " Tabi ki çok isterim. " dedi. Bende bizim okula gelebilirsin derdemez yüzü düştü: " Ne oldu? " O da: " Benim okuyacak kadar durumum yok ki, biliyorsun. " dedi. Ben de: " Okula bursla gelebilirsin. " dedim. O da: " Nasıl olacak? " falan derken sınavlara girdi ve bursu kazandı. Bizim okulda ders görmeye başladı ve biz daha da samimi olduk. Kıza ufak ufak yardımlarımız dokunuyordu. Anladım ki dayanışmanın sonucunda çok güzel şeyler oluyordu. O kızın yüzünü biraz olsun güldürebilmeyi başarmıştık.

# data[].attributes.body
Ayşe arkadaşımızın yapmış olduğu çal

# data[].attributes.body
Sinem arkadaşımız kitapta önemli bulduğu bir paragrafı hat yazısı ile yazdı.

# data[].attributes.body
Hümeyra arkadaşımız kitabın karakteri olan Defne'nin sürekli günlük yazmasından etkilendi ve kendisi de günlük tuttu.

# data[].attributes.body
Anketin devam

# data[].attributes.body
Hümeyra arkadaşımız kitaptaki bazı kavramlardan etkilenerek kitap ayracı yaptı.
Kitap ayracındaki kitap simgesi, kitabın karakteri olan Defne'nin sevdiği çocuğun çok fazla kitap okuması ve Defne'nin de ona "Kitap" lakabını takması oldu.
Kulaklık simgesi, Defne'nin sürekli kulaklığıyla müzik dinlemesi oldu.
Kedi simgesi, Defne'nin sürekli yazdığı günlüğünün kapağında olması.
Bitki çayı simgesi ise, Defne'nin bitki çayına alerjisi olduğu için yoğun bakıma kaldırılması oldu.0

# data[].attributes.body
Tuğba arkadaşımızın kitabın ana karakteri olan defnenin akran baskısına uğraması nedeniyle sınıfımız icerisinde yapmış olduğu anket

# data[].attributes.body
Hümeyra arkadaşımız Defne'yi Beklerken kitabının yazarı olan Aslı Der 'in otobiyografisini pano şeklinde hazırladı.

# data[].attributes.body
Sinem Kılıç 971
Tuğba Öztürk 976
Hümeyra Şenol 955
Ayşenur Kabaağıl

# data[].attributes.body
Maketin iç kısmı

# data[].attributes.body
Sinem arkadaşımızın fikriyle "Defneyi Beklerken" kitabından etkilendiğimiz bir sahneyi grupca sağlık dersi öğretmenlerimizden de yardım alarak maket haline getirdik.
Bu sahne Defne'nin annesinin kızı yoğun bakımdayken onun günlüğünü okuduğu sahneydi. Tabi o günlükte Defne kendisiyle ve annesiyle ilgili birçok şey yazmıştı. Annesi de bundan çok etkilenmişti. Bunun için böyle bir maket yaptık.

# data[].attributes.body
Grubumuzdaki sinem arkadasimizin hazirlamis oldugu kitap tanitimi

# data[].attributes.body
Tuğba ve Hümeyra arkadaşlarımız Quilling'ten yararlanarak etwinning yazısı yazdılar. Ayşenur arkadaşımız Görsel Sanatlar dersinden yararlanarak ebru yaptı. Sinem arkadaşımız ise ebrunun üzerine hat yazısıyla kitabın ismi olan Defne'yi Beklerken yazısını yazdı.