# data[].attributes.body
Özel isimlere getirilen iyelik, durum ve bildirme ekleri kesme işaretiyle ayrılır.

Örnek

» Peyami Safa: “Kendimize uygun eserler okuruz.” der.
» Elif Şafak‘ta, Cüneyt Arkın‘a → (Kişi adları, soyadları ve takma adlar)

# data[].attributes.body
Başka bir kimseden veya yazıdan olduğu gibi aktarılan sözler tırnak içine alınır.

Örnek
» Peyami Safa: “Kendimize uygun eserler okuruz.“ der.

# data[].attributes.body
Sevinç, kıvanç, acı, korku, şaşma gibi duyguları anlatan cümlelerin sonuna konur.

Örnek

» Su ne kadar da soğuk!

# data[].attributes.body
Soru bildiren cümle veya sözlerin sonuna konur.

Örnek

» Affedersiniz, Üsküdar’a nasıl gidebilirim?

# data[].attributes.body
Tamamlanmamış cümlelerin sonuna konur.

Örnek
» Tepeyi aşınca karşımızda kıpkırmızı gelincik tarlaları…

# data[].attributes.body
Cümle içinde virgüllerle ayrılmış tür veya takımları birbirinden ayırmak için konur.

Örnek

» Erkek çocuklara Fatih, Osman, Murat; kız çocuklara ise Buse, Meryem, Havva adları verilir.

# data[].attributes.body
1.Kendisinden sonra örnek verilecek cümlenin sonuna konur.

Örnek

» Bu zor soruyu sınıfta iki kişi bilmişti: Sibel ve Esma.

2.  Kendisinden sonra açıklama yapılacak cümlenin sonuna konur.

Örnek

» Aklın ve bilimin üç büyük düşmanı vardır: Fenalık, cahillik ve tembellik.

# data[].attributes.body
1.Birbiri ardınca sıralanan eş görevli kelime ve kelime gruplarının arasına konur.

Örnek
» İki katlı, bahçeli, mavi boyalı bir evleri vardı. cümlesinde virgül, sıfatların arasında kullanılmıştır.

2.Sıralı cümleleri birbirinden ayırmak için konur.

Örnek

» İyilik et komşuna, iyilik gelsin başına.

# data[].attributes.body
1.Cümlenin sonuna konur.

Örnek
» Bu sabah çok erken uyandım.
» Türk Dil Kurumu, 1932 yılında kurulmuştur.

2.Sayılardan sonra, sıra bildirmek için “-ıncı, -inci” ekinin yerine konur.

Örnek

» Dayımlar bu apartmanın 10. katında oturuyor.