# data[].attributes.headline
Μικρός οδηγός μελέτη

# data[].attributes.body
Μικρός οδηγός μελέτης του μαθήματος της Ιστορίας

και στρατηγικές εκμάθησης

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς διαβάζουμε Ιστορία

# data[].attributes.headline
Χάρτης 555 μ.Χ.

# data[].attributes.subject
Χάρτης 555 μ.Χ.

# data[].attributes.headline
Ιστορικοί Χάρτες

# data[].attributes.body
Ιστορικοί Χάρτες

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ελληνικός Πολιτισμός, Χάρτες

Χάρτες Αρχαίας του ελληνικού χώρου στα βάθη της προϊστορίας (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της εποχής του λίθου στην Ελλάδα, Οι οικισμοί (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) διαδραστικός του Κυκλαδικού πολιτισμού της Μινωικής Κρήτης διαδραστικός της Μινωικής Κρήτης μινωϊκής Κρήτης: Οι εμπορικοί δρόμοι(του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) Τρωϊκού πόλεμου, Τα βασίλεια των Αχαιών (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) Χρονολόγιο-Ιστοριογραμμή Αρχαίας Σπάρτης (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της μάχης του Μαραθώνα (490 π.Χ.)της μάχης του Μαραθώνα (490 π.Χ.) Βίντεο-χάρτης της περσικής αυτοκρατορίας γύρω στο 480 π.Χ. Ελληνικών πόλεων-κρατών της αρχαιότητας, Χωροταξία και Οργάνωση (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της μάχης των Θερμοπυλών (480 π.Χ.) Με κίνηση της ναυμαχίας της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) Βίντεο-χάρτης Οι Περσικοί πόλεμοι με μια ματιά (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) Σαλαμίνας Αεροφωτογραφία της ναυμαχίας του Αρτεμισίου 480 π.Χ.) Με κίνηση της Συμμαχίας της Δήλου: Οι πρωταγωνιστές (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) διαδραστικός με την Αθηναϊκή Συμμαχία τον 5ο αι. π.Χ. (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) από τη Συμμαχία της Δήλου στην Ηγεμονία της Αθήνας (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της ηγεμονικής θέσης της Αθήνας στη Συμμαχία της Δήλου (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) του Πελοποννησιακού πόλεμου (Οι Συμμαχίες) (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) του πελοποννησιακού πολέμου Αθήνα, 480-430 π.Χ.: Πνευματική και Πολιτιστική κίνηση (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της Μακεδονίας ως το 336 π.Χ. της χώρας των Μακεδόνων (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) Χρονολόγιο-Ιστοριογραμμή Φιλίππου Β΄ (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) επέκατασης του κράτους της Μακεδονίας και το οικοδομικό έργο του Φιλίππου Β΄(του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της Κύπρου στα κλασικά χρόνια διαδραστικός με την εκστρατεία του Μ. Αλέξανδρου (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) εκστρατείας του Μ.Αλεξάνδρου (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της μάχης του Γρανικού (334 π.Χ.) Βίντεο-χάρτης της μάχης της Ισσού (333 π.Χ.) Βίντεο-χάρτης με τα ελληνιστικά βασίλεια Χρονολόγιο-Ιστοριογραμμή Πύρρου Α΄ (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) με την εκστρατεία του Πύρρου στη Δύση με την εκστρατεία του Πύρρου στην κάτω Ιταλία και στη Σικελία (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) με την Ελλάδα και τα παράλια της Μ. Ασίας το 228 π.Χ. με το κράτος του Πύρρου και την εκστρατεία του στη Δύση με τον Ελληνιστικό κόσμο και τη Ρώμη, το 200 π.Χ. (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο)

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικός πολιτισμός - χάρτες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χάρτες αρχαίας ιστορίας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χάρτες βυζαντινής ιστορίας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
χάρτες νέας ιστορίας

# data[].attributes.attachment_link.title
Ελληνικός Πολιτισμός, Χάρτες

# data[].attributes.attachment_link.description
Ελληνικός Πολιτισμός, Χάρτες Χάρτες Αρχαίας του ελληνικού χώρου στα βάθη της προϊστορίας (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της εποχής του λίθου στην Ελλάδα, Οι οικισμοί (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) διαδραστικός του Κυκλαδικού πολιτισμού της Μινωικής Κρήτης διαδραστικός της Μινωικής Κρήτης μινωϊκής Κρήτης: Οι εμπορικοί δρόμοι(του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) Τρωϊκού πόλεμου, Τα βασίλεια των Αχαιών (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) Χρονολόγιο-Ιστοριογραμμή Αρχαίας Σπάρτης (του Βασίλη Βασιλείου, Φωτόδεντρο) της μάχης του Μαραθώνα (490 π.Χ.)

# data[].attributes.headline
Μικρός οδηγός για την 

# data[].attributes.body
Μικρός οδηγός για την ανάπτυξη των ιστορικών πηγών

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι πηγές στην Ιστορία

# data[].attributes.headline
Εξεταστέα Ύλη 2024-25

# data[].attributes.subject
Εξεταστέα Ύλη 2024-25

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιστορία Β' Λυκείου Ύλη 24-25

# data[].attributes.headline
Τρόπος εξέτασης (τράπεζα θεμάτων)

# data[].attributes.subject
Τρόπος εξέτασης (τράπεζα θεμάτων)

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιστορία Β Λυκείου_τρόπος εξέτασης

# data[].attributes.body
Ιουστινιανός Α´

# data[].attributes.headline
Οι διάδοχοι του Ιουσ

# data[].attributes.body
Οι διάδοχοι του Ιουστινιανού και η κρίση της Αυτοκρατορίας

# data[].attributes.attachment_link.title
1.1 Οι διάδοχοι του Ιουστινιανού και η κρίση της

# data[].attributes.headline
Η βασιλεία του Ηράκλ

# data[].attributes.body
Η βασιλεία του Ηράκλειου (610-641)

# data[].attributes.attachment_link.title
1.2 Η βασιλεία του Ηράκλειου (610-641)

# data[].attributes.body
Ηράκλειος

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι Σλάβοι (8ος - 9ος αιώνας μ.Χ.)

Το αντικείμενο περιέχεται στην συλλογή Βυζαντινή και Μεσαιωνική Ιστορία. Δείτε περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του αντικειμένου Λήψη / Αποθήκευση αντικειμένου (zip, 182 KB)

Επιλέγω ενεργά σημεία του χάρτη και μελετώ το ιστορικό υλικό.

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Σλάβοι (8ος - 9ος αιώνας μ.Χ.)

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι Σλάβοι (8ος - 9ος αιώνας μ.Χ.) Το αντικείμενο περιέχεται στην συλλογή Βυζαντινή και Μεσαιωνική Ιστορία. Δείτε περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του αντικειμένου Λήψη / Αποθήκευση αντικειμένου (zip, 182 KB) Επιλέγω ενεργά σημεία του χάρτη και μελετώ το ιστορικό υλικό.

# data[].attributes.headline
Η εμφάνιση του Ισλάμ

# data[].attributes.body
Η εμφάνιση του Ισλάμ & Οι αραβικές κατακτήσεις και οι συνέπειές τους

# data[].attributes.attachment_link.title
1.3 Η εμφάνιση του Ισλάμ

# data[].attributes.headline
Η γεωγραφία της νομισμ

# data[].attributes.body
Η γεωγραφία της νομισματικής ροής πριν και μετά τις αραβικές κατακτήσεις.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης στεγάζεται στο νεοκλασικό συγκρότημα που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, κοντά στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού. Στην ίδια περιοχή βρίσκονται σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι, όπως η Αρχαία Αγορά με το δωρικό ναό του Ηφαίστου (Θησείο) και το Μουσείο στη Στοά του Αττάλου, καθώς και το αρχαίο Νεκροταφείο του Κεραμεικού με το ομώνυμο μουσείο. Το κτηριακό συγκρότημα επί των οδών Αγίων Ασωμάτων 22 και Διπύλου 12, περιήλθε στο Μουσείο Μπενάκη το 1988 από δωρεά του Λάμπρου Ευταξία ο οποίος διετέλεσε Επίτιμος Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μουσείο μπενάκη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αντώνης μπενάκης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνική ιστορία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ισλαμική τέχνη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αρχαία ελλάδα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αρχιτεκτονική

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ - Μουσείο Μπενάκη

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης στεγάζεται στο νεοκλασικό συγκρότημα που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, κοντά στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού. Στην ίδια περιοχή βρίσκονται σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι, όπως η Αρχαία Αγορά με το δωρικό ναό του Ηφαίστου (Θησείο) και το Μουσείο στη Στοά του Αττάλου, καθώς και το αρχαίο Νεκροταφείο του Κεραμεικού με το ομώνυμο μουσείο.

# data[].attributes.headline
Η Εικονομαχία

# data[].attributes.body
Η Εικονομαχία

# data[].attributes.attachment_link.title
1.5 Η Εικονομαχία

# data[].attributes.headline
Κοινωνία και οικονομ

# data[].attributes.body
Κοινωνία και οικονομία & Σλάβοι και Βούλγαροι

# data[].attributes.attachment_link.title
1.6 & 1.7 Κοινωνία και οικονομία & Σλάβοι και Βούλγαροι

# data[].attributes.headline
Το Φραγκικό Κράτος υ

# data[].attributes.body
Το Φραγκικό Κράτος υπό τις δυναστείες των Μεροβιγγείων και των Καρολιδών

# data[].attributes.attachment_link.title
1.8 Το Φραγκικό Κράτος υπό τις δυναστείες των Μεροβιγγείων και των Καρολιδών

# data[].attributes.headline
Στέμμα της Αγίας Ρωμ

# data[].attributes.body
Στέμμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, 10ος αιώνας.

# data[].attributes.headline
Προοίμιο της ακμής Τ

# data[].attributes.body
Προοίμιο της ακμής Του Βυζαντινού Κράτους (843-867)

# data[].attributes.attachment_link.title
2.1 Προοίμιο της ακμής Του Βυζαντινού Κράτους (843-867)

# data[].attributes.body
Κοινωνία

# data[].attributes.attachment_link.title
2.3 Κοινωνία

# data[].attributes.headline
Διοίκηση και νομοθεσ

# data[].attributes.body
Διοίκηση και νομοθεσία

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover the magic of the internet at Imgur, a community powered entertainment destination. Lift your spirits with funny jokes, trending memes, entertaining gifs, inspiring stories, viral videos, and so much more from users like ki4clz.

# data[].attributes.headline
Η διεθνής ακτινοβολί

# data[].attributes.body
Η διεθνής ακτινοβολία του Βυζαντίου

# data[].attributes.headline
Οικονομία και κοινωνία στη Δυτική Ευρώπη

# data[].attributes.subject
Οικονομία και κοινωνία στη Δυτική Ευρώπη

# data[].attributes.body
Το σύστημα της φεουδαρχίας

# data[].attributes.headline
Κοινωνικο-πολιτική δ

# data[].attributes.body
Κοινωνικο-πολιτική δομή της Φεουδαρχίας

# data[].attributes.headline
Η εσωτερική πολιτική

# data[].attributes.body
Η εσωτερική πολιτική των Κομνηνών

# data[].attributes.headline
Οικονομικές μεταβολέ

# data[].attributes.body
Οικονομικές μεταβολές στη Δύση (1054-1204)

# data[].attributes.headline
Οι σταυροφορίες

# data[].attributes.body
Οι σταυροφορίες

# data[].attributes.headline
Δυτικός πολεμιστής σ

# data[].attributes.body
Δυτικός πολεμιστής στο πλαίσιο των Σταυροφοριών

# data[].attributes.headline
Τα ελληνικά κράτη: Τ

# data[].attributes.body
Τα ελληνικά κράτη: Τραπεζούς, Ήπειρος, Νίκαια

# data[].attributes.body
Η Ευρώπη το 1236

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 26/03/2015.

Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ή Τραπεζούντια Αυτοκρατορία ( Ποντιακά: Αυτοκρατορία τη Τραπεζούντος), ήταν μια μοναρχία που άκμασε από το 13ο έως το 15ο αιώνα, αποτελούμενη από τη μακρινή βορειοανατολική γωνία της Μικράς Ασίας και τη νότια Κριμαία. Δημιουργηθείσα αρχικά κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης εναντίον του σφετερισμού του αυτοκρατορικού θρόνου από τους εγγονούς του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α Κομνηνού΄, η Τραπεζούντα έγινε Βυζαντινό Ελληνικό διάδοχο κράτος που ιδρύθηκε μετά την πτώση της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας κατά την Δ΄ Σταυροφορία, μαζί με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Οι Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας έθεταν τις αξιώσεις τους για τον Αυτοκρατορικό θρόνο επί δεκαετίες μετά την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τη Νίκαια το 1261.

Η μοναρχία της Τραπεζούντας υπήρξε το μακροβιότερο από τα βυζαντινά διάδοχα κράτη. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου σταδιακά υποβαθμίστηκε και καταλήφθηκε για λίγο από την αποκατασταθείσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία γύρω στα 1340, στη συνέχεια έγινε Σερβική κτήση και αργότερα κληρονομήθηκε από τους Ιταλούς, καταλήγοντας τελικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1479, έχοντας προ πολλού πάψει να διεκδικεί τον Βυζαντινό θρόνο. Ενώ η Αυτοκρατορία της Νίκαιας είχε γίνει η αναστημένη βυζαντινή αυτοκρατορία, έπαψε να υπάρχει το 1453 με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας επέζησε μέχρι το 1461 όταν ο Οθωμανός Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ την κατέλυσε μετά από πολιορκία ενός μηνός και αιχμαλώτισε τον ηγεμόνα της και την οικογένειά του. Το Κριμαϊκό Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς, παρακλάδι της Τραπεζούντας, επέζησε άλλα 14 χρόνια και υποτάχθηκε στους Οθωμανούς το 1475.

Στην αρχή της ύπαρξής της έγινε προσπάθεια για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, αλλά όταν αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν αδύνατο, οι ηγεμόνες της περιόρισαν τις φιλοδοξίες τους στην περιοχή του Πόντου. Για αρκετά χρόνια ήταν υποτελής είτε στους Σελτζούκους του Ικονίου, είτε στους Ιλχανίδες Μογγόλους της Περσίας. Ήταν το τελευταίο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος που καταλύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους. Με την πτώση της Τραπεζούντας καταλύθηκε και το τελευταίο απομεινάρι της άλλοτε κραταιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το 1461.

Γεωγραφικά η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας αποτελείτο από τη στενή λωρίδα κατά μήκος της νότιας ακτής της Μαύρης Θάλασσας και του δυτικού μισού των Ποντιακών Άλπεων, μαζί με την Περατεία ή νότια Κριμαία (χάνοντας σύντομα Γενουατικές αποικίες και το Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς). Η δημογραφική της κληρονομιά άντεξε για αρκετούς αιώνες μετά την Οθωμανική κατάκτηση το 1461 και η περιοχή διατήρησε σημαντικό αριθμό Ελληνορθόδοξων κατοίκων μέχρι το 1923. Αυτοί συνήθως αναφέρονται ως Πόντιοι. Ο ανατολικός κλάδος, που εγκαταστάθηκε γύρω από το Καρς και τη Γεωργία, συχνά αναφέρεται ως Έλληνες του Καυκάσου και ο κλάδος της Κριμαίας, που επανεγκαταστάθηκε από την Αικατερίνη τη Μεγάλη στις βόρειες ακτές της Θάλασσας του Αζόφ αναφέρεται ως Έλληνες της Μαριούπολης.

Οι Πόντιοι παρέμειναν κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας και της ενδοχώρας της στις Ποντιακές Άλπεις, καθώς και στη βορειοανατολική Μικρά Ασία μέχρι τα χρόνια αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν αυτοί που είχαν διατηρήσει τη Χριστιανική Ορθόδοξη πίστη και την Ελληνική τους ταυτότητα έφυγαν ή σκοτώθηκαν κατά την ταραχώδη Γενοκτονία των Ποντίων (1917-1921). Η εκτόπισή τους επισημοποιήθηκε και οι λίγοι ακόμη που απέμειναν αναγκάστηκαν να φύγουν το 1923 με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Πολλοί μετεγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία. Όσοι ζούσαν στην Κριμαία και στη Ρωσική επαρχία του Καρς, μεγάλο μέρος της οποίας βρίσκεται στη σύγχρονη Γεωργία, παρέμειναν περισσότερο, με κάποια Ελληνόφωνα χωριά να διατηρούνται σήμερα και στις δύο περιοχές.

Ο πυρήνας της αυτοκρατορίας ήταν η νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας από τις εκβολές του ποταμού Γεσίλ Ιρμάκ, περιοχή γνωστή στους Τραπεζούντιους ως Λιμνία, πιθανώς ανατολικά ως τον ποταμό Άκαμψι, περιοχή γνωστή ως Λαζία. Ένα Γενοβέζικο έγγραφο καταγράφει την κατάσχεση ενός από τα πλοία τους σε αυτό το λιμάνι το 1437 από μια πολεμική τριήρη, κατόπιν εντολής του Αυτοκράτορα Ιωάννη Δ΄. Ο Αντονι Μπράγιερ έχει υποστηρίξει ότι έξι από τα επτά "βάνδα" του Βυζαντινού θέματος της Χαλδίας διοικούντο από τους ηγεμόνες της Τραπεζούντας μέχρι το τέλος της αυτοκρατορίας, λόγω της γεωγραφίας. Η γεωγραφία καθόρισε επίσης τα νότια σύνορα αυτού του κράτους: οι Ποντιακές Άλπεις χρησίμευαν ως φράγμα πρώτα για τους Σελτζούκους Τούρκους και αργότερα για τους Τουρκομάνους επιδρομείς, των οποίων οι πιέσεις περιορίζονταν σε έκταση που οι αυτοκράτορες μπορούσαν να αντιμετωπίσουν. Η επικράτεια αυτή αντιστοιχεί σε μια περιοχή που περιλαμβάνει όλες ή τμήματα των σύγχρονων Τουρκικών επαρχιών Σινώπης, Σαμψούντας, Ορντού, Κερασούντας, Τραπεζούντας, Μπαϊμπούρτ, Γκιουμούσχανε, Ριζούντας και Αρτβίν. Το 13ο αιώνα, μερικοί ειδικοί πιστεύουν ότι η αυτοκρατορία έλεγχε την Περατεία, που περιλάμβανε τη Χερσώνα και το Κερτς στη χερσόνησο της Κριμαίας. Ο Δαυίδ Κομνηνός, ο μικρότερος αδελφός του πρώτου Αυτοκράτορα, επεκτάθηκε ταχύτατα προς τα δυτικά, καταλαμβάνοντας πρώτα τη Σινώπη και στη συνέχεια τα παράκτια τμήματα της Παφλαγονίας (τις σύγχρονες παράκτιες επαρχίες Κασταμονής, Μπαρτίν και Ζονγκουλντάκ) και της Ηράκλειας Ποντικής (σημερινή Καραντενίζ Ερεγκλί), έως ότου η επικράτειά του συνόρευε με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η επέκταση όμως ήταν βραχύβια: οι περιοχές που βρίσκονταν δυτικά της Σινώπης καταλήφθηκαν από το Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη το 1214 και η ίδια η Σινώπη από τους Σελτζούκους το ίδιο έτος, παρόλο που οι αυτοκράτορες της Τραπεζούντας συνέχισαν να αγωνίζονται για τον έλεγχό της όλο το υπόλοιπο του 13ου αιώνα.

Οι ηγεμόνες της Τραπεζούντας αυτοαποκαλούντο Μέγας Κομνηνός και -όπως οι ομόλογοί τους στα άλλα δύο Βυζαντινά διάδοχα κράτη, την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και το Δεσποτάτο της Ηπείρου- αρχικά διεκδικούσαν κυριαρχία ως "Αυτοκράτορας των Ρωμαίων". Εντούτοις αφότου ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος της Νίκαιας ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη το 1261, η χρήση εκ μέρους των Κομνηνών του όρου "Αυτοκράτορας" έγινε επώδυνη. Το 1282 ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός απεκδύθηκε τα αυτοκρατορικά του εμβλήματα μπροστά από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης πριν μπει στην πόλη για να παντρευτεί την κόρη του Μιχαήλ και δεχτεί το νόμιμο τίτλο του δεσπότη. Ωστόσο οι διάδοχοί του χρησιμοποίησαν μια εκδοχή του τίτλου του "Αυτοκράτορας πάσης της Ανατολής, των Ιβηρίων και της Περατείας" μέχρι το τέλος της αυτοκρατορίας το 1461. Ο ηγεμόνας της Τραπεζούντας ήταν επίσης γνωστός ως "Πρίγκιπας των Λαζών".

Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας απέκτησε φήμη στη Δυτική Ευρώπη ότι "πλούτισε από το εμπόριο από την Περσία και την Ανατολή που περνούσε από την πρωτεύουσά της", σύμφωνα με το Στήβεν Ράνσιμαν, "και από τα ορυχεία αργύρου στους πίσω λόφους και φημιζόταν για την ομορφιά των πριγκιπισσών της". Ο Ντόναλντ Νίκολ απηχεί τις παρατηρήσεις του Ράνσιμαν: "Οι περισσότεροι αυτοκράτορες είχαν ευτυχήσει να έχουν απογόνους θυγατέρες σε ηλικία γάμου και η ομορφιά των γυναικών της Τραπεζούντας ήταν τόσο θρυλούμενη όσο και ο πλούτος της προίκας τους". Ο πλούτος και η εξωτική της τοποθεσία χάρισαν στην πολιτεία μια μακροχρόνια φήμη. Ο Θερβάντες περιέγραψε τον ομώνυμο ήρωα του του ως "φανταζόμενο τον εαυτό του για την ανδρεία του, που είχε ήδη στεφθεί τουλάχιστον Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας". Ο Ραμπελαί φέρει το χαρακτήρα του Πικρόχολο, ηγεμόνα του Πεδεμόντιου, να δηλώνει : "Θέλω επίσης να γίνω Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας". Άλλες αναφορές και έργα που τοποθετούνται στην Τραπεζούντα συνεχίζονται τον 20ό αιώνα.

Η πόλη της Τραπεζούντας ήταν η πρωτεύουσα του θέματος της Χαλδίας, μιας περιοχής που είχε ήδη δείξει αποσχιστικές τάσεις το 10ο και τον 11ο αιώνα. Η Χαλδία πέρασε υπό τον έλεγχο ενός τοπικού ηγέτη ονόματι Θεόδωρος ο Γαβρά, που, σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή θεωρούσε την Τραπεζούντα και την ενδοχώρα της ως "έπαθλο που του είχε λάχει" και τον ίδιο ως ανεξάρτητο πρίγκιπα. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός τον έχρισε κυβερνήτη της Χαλδίας, αλλά κράτησε το γιο του στην Κωνσταντινούπολη ως όμηρος για την καλή του συμπεριφορά. Ωστόσο ο Γαβράς αποδείχθηκε αξιέπαινος φύλακας, αποκρούοντας μια Γεωργιανή επίθεση στην Τραπεζούντα. Ένας από τους διαδόχους του, ο Γρηγόριος Ταρωνίτης, επαναστάτησε επίσης με τη βοήθεια του Σουλτάνου της Καππαδοκίας, αλλά νικήθηκε και φυλακίστηκε, για να γίνει κυβερνήτης για άλλη μια φορά. Ένας άλλος διάδοχος του Θεόδωρου ήταν ο Κωνσταντίνος Γαβράς, τον οποίο ο Νικήτας Χωνιάτης περιγράφει ότι κυβέρνησε την Τραπεζούντα ως τύραννος, και του οποίου οι ενέργειες έκαναν τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνό το 1139 να ηγηθεί μιας εκστρατείας εναντίον του. Αν και αυτή η προσπάθεια δεν είχε αποτέλεσμα, αυτός ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης που επαναστάτησε, στην καταγεγραμμένη ιστορία πριν από τα γεγονότα του 1204.

Και οι δύο άνδρες ήταν εγγονοί του τελευταίου Κομνηνού Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού, από το γιο του Μανουήλ Κομνηνό και τη Ρουσουδάν, κόρη του Γεωργίου Γ΄ της Γεωργίας. Ο Ανδρόνικος Α΄ είχε εκθρονιστεί από τον Ισαάκιο Β΄ Άγγελο, ενώ ο Μανουήλ τυφλώθηκε (παραδοσιακή βυζαντινή τιμωρία για την προδοσία) και πέθανε λίγο αργότερα. Ο Αλέξιος και ο αδελφός του, Δαυίδ, κατέφυγαν στην αυλή της Βασίλισσας Ταμάρ της Γεωργίας, που τους έδωσε στρατιωτική υποστήριξη για να επιστρέψουν στο Βυζαντινό έδαφος. Ο Βασίλιεφ εξηγεί ότι είχε κίνητρο να το κάνει αφού ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ Άγγελος είχε κλέψει τα δώρα που είχε δώσει η Τάμαρ σε μια ομάδα επισκεπτών μοναχών καθώς περνούσαν από την Κωνσταντινούπολη. Ενώ ο Μίχελ Κουρσκάνσκις υποστηρίζει την ερμηνεία του Βασίλιεφ, διαφωνεί με αυτόν για την πρόθεση της παρέμβασης της Τάμαρ: ο Βασίλιεφ υποστήριξε ότι η Βασίλισσα σκόπευε να δημιουργήσει ένα κράτος-ανάχωμα για να προστατεύσει το βασίλειο της Γεωργίας, ενώ ο Κουρσκάνσκς πιστεύει ότι υποστήριζε τους αδελφούς στην προσπάθειά τους να ανακτήσουν το Βυζαντινό θρόνο στην Κωνσταντινούπολη.

Φεύγοντας από τη Γεωργία και με τη βοήθεια της από πατέρα θείας τους Βασίλισσας Ταμάρ, ο Αλέξιος και ο Δαβίδ κατέλαβαν την Τραπεζούντα τον Απρίλιο του 1204. Τον ίδιο μήνα ο Αλέξιος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας σε ηλικία 22 ετών, γεγονός που θεωρείτο από μεταγενέστερους συγγραφείς ως ίδρυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.

Η ημερομηνία που ο Αλέξιος μπήκε στην Τραπεζούντα μπορεί να εντοπισθεί ακόμη ακριβέστερα. Ο Σεργκέι Καρπόβ αναγνώρισε μια μολύβδινη σφραγίδα του Αλεξίου, που είχε στη μια πλευρά "την απεικόνιση ενός στρατηγού με μυτερό κράνος, να τον παίρνει από το χέρι ο Αγιος Γεώργιος" με τις επιγραφές "Αλέξιος ο Κομνηνός" και "Ο Α(γιος) Γεώργιος" στις δύο πλευρές. Στην άλλη όψη είναι μια σκηνή της Ανάστασης με την αντίστοιχη επιγραφή "Η Αγία Ανάστασις". Ο Καρπόβ ερμηνεύει τη σημασία αυτής της απεικόνισης και την επιγραφή ότι απεικονίζουν το σημαντικότερο επίτευγμα της ζωής του, τον Άγιο Γεώργιο να καλεί τον νικηφόρο πρίγκιπα να εισέλθει στην Τραπεζούντα και να ανοίξει τις πύλες της πόλης με το αριστερό του χέρι. Η σημασία του Αγίου Γεωργίου ήταν ότι το Πάσχα -η ημερομηνία της Αναστάσεως- το 1204 έπεσε στις 25 Απριλίου, ενώ η εορτή του Αγίου Γεωργίου ήταν στις 23 Απριλίου. "Έτσι τόλμησα να υποθέσω", γράφει ο Καρπόβ , "ότι η σφραγίδα επισημαίνει την ημερομηνία της κατάληψης της Τραπεζούντας."

Ο Βασίλιεφ επισημαίνει ότι οι αδελφοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα πολύ νωρίς για να το έκαναν αντιδρώντας στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους. Ο Αλέξιος και ο Δαβίδ ξεκίνησαν την πορεία τους προς την Τραπεζούντα πριν τα νέα για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204) στις 13 Απριλίου 1204 μπορούσαν να είχαν φτάσει είτε στην Τραπεζούντα είτε στη Γεωργία. Ωστόσο, σύμφωνα με το Βασίλιεφ, η αρχική πρόθεσή τους δεν ήταν να καταλάβουν μια βάση από την οποία θα μπορούσαν να ανακτήσουν την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά μάλλον να αποκόψουν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ένα κράτος-ανάχωμα για να προστατεύσουν τη Γεωργία από τους Σελτζούκους Τούρκους. Ο Κουρσκάνσκις, συμφωνώντας με το Βασίλιεφ ότι η Τάμαρ είχε κίνητρο για εκδίκηση για την προσβολή του Αλέξιου Άγγελου, πρότεινε ένα πιο προφανές κίνητρο για την επιστροφή των αδελφών στα βυζαντινά εδάφη: είχαν αποφασίσει να υψώσουν το λάβαρο της εξέγερσης, να εκθρονίσουν τον Αλέξιο Άγγελο και να επιστρέψουν τον αυτοκρατορικό θρόνο στη δυναστεία των Κομνηνών. Ωστόσο λίγο μετά την απόκτηση του ελέγχου της Τραπεζούντας και των γειτονικών εδαφών, έφτασαν τα νέα της Λατινικής κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και οι αδελφοί ενεπλάκησαν στον ανταγωνισμό για την ανάκτηση της αυτοκρατορικής πόλης κατά του Θεόδωρου Α΄ Λάσκαρη στη δυτική Μικρά Ασία (ηγεμόνα της " Αυτοκρατορία της Νίκαιας") και του Μιχαήλ Κομνηνού Δούκα στην ηπειρωτική Ελλάδα (ηγεμόνα του " Δεσποτάτου της Ηπείρου").

Ο δεύτερος γιος του Αλεξίου Α΄, Μανουήλ Α΄ (1238-1263), διατήρησε την εσωτερική ασφάλεια και απέκτησε τη φήμη μεγάλου ηγέτη. Τα επιτεύγματά του περιελάμβαναν την κατάληψη της Σινώπης το 1254. Ήταν ο πρώτος κυβερνήτης που εξέδωσε ασημένια νομίσματα, γνωστά ως άσπρα.

Η καταστροφή της Βαγδάτης από το Χουλαγού Χαν το 1258 εξέτρεψε το δυτικό άκρο του Δρόμου του Μεταξιού βόρεια στη Μαύρη Θάλασσα και λόγω των δεσμών της με την τοπική τους πρωτεύουσα στην Ταμπρίζ, η Τραπεζούντα συγκέντρωσε τεράστιο πλούτο υπό την επικυριαρχία των Μογγόλων. Οι δυτικοί ταξιδιώτες χρησιμοποιούσαν την Τραπεζούντα ως σημείο εκκίνησης για ταξίδια στην Ασία. Μεταξύ αυτών των ταξιδιωτών ήταν ο Μάρκο Πόλο, που επέστρεψε στην Ευρώπη το 1295 μέσω της Τραπεζούντας. Η ταραγμένη βασιλεία του νεώτερου γιου του Μανουήλ, Ιωάννη Β΄ (1280-1297), περιελάμβανε μια συμφιλίωση με την παλινορθωμένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το τέλος των αξιώσεων της Τραπεζούντας επί της Κωνσταντινούπολης. Η Τραπεζούντα γνώρισε μια περίοδο πλούτου και επιρροής κατά τη διάρκεια της μακράς βασιλείας του μεγαλύτερου γιου του Ιωάννη, Αλεξίου Β΄ (1297-1330). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η πόλη του Ερζερούμ βρέθηκε επίσης για λίγο υπό την κατοχή της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας γύρω στη δεκαετία του 1310.

Μετά το θάνατο του Αλεξίου Β΄, η Τραπεζούντα υπέφερε από μια περίοδο επανειλημμένων εκθρονίσεων και δολοφονιών, παρά τη σύντομη περίοδο σταθερότητας υπό το μικρότερο γιο του Βασίλειο (1332-1340). Δύο ομάδες αγωνίστηκαν για την κυριαρχία: οι Σχολάριοι, που θεωρούντο Βυζαντινόφιλοι, και οι Αμυτζανταράντες, που θεωρείτο ότι εκπροσωπούσαν τα συμφέροντα των ντόπιων αρχόντων. Τα χρόνια 1347-1348 σηματοδότησαν το αποκορύφωμα αυτής της έκνομης περιόδου. Οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία της αυτοκρατορίας, καταλαμβάνοντας την Οινόη και πολιορκώντας την Τραπεζούντα, ενώ οι Γενουάτες κατέλαβαν την Κερασούντα. Επιπλέον, ο Μαύρος Θάνατος εξαπλώθηκε από τον Καφφά, ερημώνοντας την Τραπεζούντα και άλλες πόλεις των Ποντίων. Καμφθείς από το βάρος των συμφορών που συσσωρεύτηκαν στην επικράτειά του, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ παραιτήθηκε το 1349 υπέρ του ανιψιού του, Αλέξιου Γ΄, που σταδιακά έθεσε υπό έλεγχο τους στασιαστές και των δύο παρατάξεων .

Υπό τη βασιλεία του Αλεξίου Γ΄, η Τραπεζούντα θεωρείτο σημαντικό εμπορικό κέντρο και φημιζόταν για το μεγάλο πλούτο και την καλλιτεχνική της πρόοδο. Τότε ήταν που ξεκίνησε η περίφημη διπλωματική στρατηγική της να παντρεύει τις πριγκίπισσες των Μεγάλων Κομνηνών με μέλη γειτονικών Τουρκικών δυναστειών. Ωστόσο ο Αντονι Μπράιερς έχει διαφωνήσει ότι η αυτοκρατορία αυτή ήταν ένα πλούσιο κράτος, δηλώνοντας ότι ενώ το εισόδημα από τους φόρους που εισπράττονταν από το εμπόριο ήταν σημαντικό "για τά βυζαντινά πρότυπα", τα τρία τέταρτα του εισοδήματος του Αυτοκράτορα προέρχονταν από τη γη "είτε άμεσα από τα αυτοκρατορικά κτήματα ή έμμεσα από φόρους και δεκάτη από άλλες γαίες".

Τα τελευταία χρόνια του δέκατου τέταρτου αιώνα χαρακτηρίστηκαν από την αυξανόμενη τουρκική απειλή. Αυτή η απειλή δεν προερχόταν από τους μικρούς Τουρκομάνους εμίρηδες, που συνόρευαν με την Αυτοκρατορία, αλλά από τη δυναστεία των Οσμανλήδων, μια νέα τουρκική δύναμη, που αναδύθηκε από τη δυτική Μικρά Ασία και σύντομα θα γινόταν γνωστή ως Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν και ο νέος αυτός αντίπαλος, αφού νίκησε τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και τις άλλες Χριστιανικές δυνάμεις των Βαλκανίων, υπέστη καταστροφή στη Μάχη της Άγκυρας το 1402 από τον Ταμερλάνο, οι Οθωμανοί ανέκαμψαν με εκπληκτική ταχύτητα, κατακτώντας τελικά τη Θεσσαλονίκη το 1430 και πάνω απ' όλα την Κωνσταντινούπολη στις 29 Μαΐου 1453. Ο Μανουήλ Γ΄ (1390-1417), ο δεύτερος γιος και διάδοχος του Αλεξίου Γ΄, είχε συμμαχήσει με τον Ταμερλάνο, αλλά ο ισχυρός κατακτητής εγκατέλειψε σύντομα τη Μικρά Ασία και η αυτοκρατορία που είχε δημιουργήσει κατέρρευσε με το θάνατό του. Ο γιος του Αλέξιος Δ΄ (1417-1429) συνέχισε την παράδοση των γάμων πολιτικής σκοπιμότητας, παντρεύοντας δύο από τις κόρες του με τους ηγεμόνες δύο γειτονικών Μουσουλμανικών αυτοκρατοριών: του Τζαχάν Σαχ, χαν των Καρά Κογιουνλού και τον Αλή Μπέη, χαν των Ακ Κογιουνλού. Η μεγαλύτερη κόρη του Μαρία έγινε η τρίτη σύζυγος του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου. Ένας Ισπανός ταξιδιώτης της εποχής (ο Πέτρος Ταφούρ), που επισκέφτηκε την Τραπεζούντα το 1437 ανέφερε ότι η άμυνα της πόλης αποτελείται από λιγότερο από 4.000 στρατιώτες.

Ίδρυση (1204-1222)

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ήταν ένα από τα τρία ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκαν μετά τις ανακατατάξεις που ακολούθησαν, μαζί με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Ο Αλέξιος Κομνηνός, ο εγγονός του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού και γιος της Γεωργιανής Ρουσουδάν, κόρης του Γεώργιου Γ΄ της Γεωργίας, έκανε την Τραπεζούντα πρωτεύουσα του βασιλείου του και ανακήρυξε τον εαυτό του Αυτοκράτορα και νόμιμο διάδοχο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α' εκδιώχτηκε, ύστερα από στάση, από τον βυζαντινό θρόνο και δολοφονήθηκε βάναυσα το 1185. Ο γιος του Μανουήλ τυφλώθηκε εκείνο το διάστημα και ίσως να υπέκυψε στους τραυματισμούς του. Σύμφωνα με τις πηγές, η Ρουσουδάν, η σύζυγος του Μανουήλ και μητέρα του Αλέξιου και του Δαυίδ, εγκατέλειψε εσπευσμένα την Κωνσταντινούπολη με τα παιδιά της, ώστε να αποφύγει τις διώξεις από τον ανερχόμενο Αυτοκράτορα Ισαάκ Β΄ Άγγελο. Δεν είναι σαφές αν η Ρουσουδάν κατέφυγε στη Γεωργία ή στις νότιες ακτές του Εύξεινου Πόντου, από που κατάγονταν η οικογένεια των Κομνηνών. Υπάρχουν πάντως ενδείξεις ότι οι Κομνηνοί είχαν δημιουργήσει ημι-ανεξάρτητο κράτος σ' αυτή την περιοχή, με έδρα την Τραπεζούντα πριν από το 1204.

Κάθε άρχοντας της Τραπεζούντας αυτοαποκαλούταν: Μέγας Κομνηνός (ή Μεγαλοκομνηνός σύμφωνα και με την ποντιακή παράδοση) και αρχικά διεκδικούσε τον τίτλο "Αυτοκράτωρ Ρωμαίων". Μετά, όμως, το 1282, ο επίσημος τίτλος του άρχοντα της Τραπεζούντας άλλαξε σε: "Αυτοκράτωρ πάσης Ανατολής, Ιβηρίας και Περατείας", τίτλος που διατηρήθηκε έως το 1461. Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ονομαζόταν και κράτος των Κομνηνών, λόγω της άρχουσας δυναστείας.

Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ήλεγχε την παράκτια περιοχή του Εύξεινου Πόντου, μεταξύ Σινώπης και Σωτηριούπολης. Τον 13ο αιώνα η Τραπεζούντα ήλεγχε την Περάτεια, δηλαδή τις απέναντι ακτές της Χερσώνας στην Κριμαϊκή χερσόνησο (αρχαία Ταυρική). Ο Δαυίδ Κομνηνός, ο νεώτερος γιος του Αλέξιου, επεκτάθηκε γρήγορα προς τα δυτικά, καταλαμβάνοντας την Σινώπη, την Ηράκλεια (Ποντοηράκλεια), μέχρι που απέκτησε κοινά σύνορα με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας του Θεόδωρου Α΄ Λάσκαρη. Αυτά τα εδάφη δεν διατηρήθηκαν, καθώς τη Σινώπη την κατέλαβε η Νίκαια το 1206 και τελικά έπεσε στα χέρια των Σελτζούκων το 1214.

Ευημερία και προστριβές (1222-1390)

Η Τραπεζούντα βρίσκονταν σε συνεχή πόλεμο με τους Σελτζούκους του Ικονίου και αργότερα με τους Οθωμανούς Τούρκους, όπως και με τους Βυζαντινούς και τα ιταλικά κρατίδια, ιδιαίτερα τους Γενουάτες. Ήταν στην ουσία μια Αυτοκρατορία κατ' όνομα, επιβιώνοντας συνάπτοντας στρατηγικές συμμαχίες και γάμους σκοπιμοτήτων με άρχοντες γειτονικών κρατών.

Ο Ιωάννης Δ΄ φρόντισε να θωρακίσει την Τραπεζούντα συνάπτοντας συμμαχίες. Έστειλε απεσταλμένο στη Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439, τον ανθρωπιστή Γεώργιο Αμιρούτζη, με αποτέλεσμα τη διακήρυξη της Ένωσης Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά αυτή η διακήρυξη ελάχιστα βοήθησε. Έδωσε την κόρη του Θεοδώρα (γνωστή επίσης με το όνομα Δέσποινα Κατούν) στο γιο του Ουζούν Χασά, χαν των Ακ Κογιουνλού, με αντάλλαγμα την υπόσχεσή του να υπερασπίζεται την Τραπεζούντα. Επίσης απέσπασε υποσχέσεις βοήθειας από τους Τούρκους εμίρηδες της Σινώπης και της Καραμανίας και το βασιλιά και τους πρίγκιπες της Γεωργίας.

Όμως μετά τον θάνατο του Ιωάννη το 1459, ο διάδοχος και αδελφός του Δαυίδ δεν έκανε σωστή χρήση των υφιστάμενων συμμαχιών. Μάλιστα προσέγγισε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες για βοήθεια κατά των Οθωμανών, κάνοντας λόγο για υπερβολικά φιλόδοξα σχέδια, ακόμη και για κατάκτηση των Ιεροσολύμων. Ο Μωάμεθ Β' αντιλήφθηκε αυτές τις κινήσεις και ξεκίνησε εκστρατεία για να υποτάξει τα κράτη της περιοχής. Το καλοκαίρι του 1461, με αρκετό στρατό ξεκίνησε από την Προύσα. Αρχικά κινήθηκε προς τη Σινώπη, της οποίας ο Τούρκος Εμίρης την παρέδωσε και εν συνεχεία κινήθηκε προς την Αρμενία καθυποτάσσοντας όλα τα τούρκικα κρατίδια της περιοχής και κυκλώνοντας έτσι την Τραπεζούντα. Αμέσως μετά ξεκίνησε την πολιορκία της πόλης, η οποία μετά από ένα μήνα παραδόθηκε από τον Αυτοκράτορά της Δαυίδ, στις 15 Αυγούστου 1461.

Με την πτώση της Τραπεζούντας, το τελευταίο κατάλοιπο της Ρωμαϊκής (που μετέπειτα ονομάστηκε Βυζαντινή από τους ιστορικούς) Αυτοκρατορίας (Ρωμανίας), έπαψε να υφίσταται.

Στα σχετικά περιορισμένα εδάφη του βασιλείου των Μεγάλων Κομνηνών (γνωστού ως "Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας") υπήρχε αρκετός χώρος για τρεις μητροπόλεις: της Τραπεζούντας, που ήταν η μοναδική μητρόπολη που υπήρχε από παλιά, της Κερασούντας και της Ριζούντας στη Λαζική, που και οι δύο σχηματίσθηκαν ως αναβαθμισμένες επισκοπές. Και οι τρεις μητροπόλεις επέζησαν από την Οθωμανική κατάκτηση (1461) και λειτουργούσαν γενικά μέχρι το 17ο αιώνα, όταν καταργήθηκαν οι δύο, Κερασούντας και Ριζούντας. Οι επισκοπές Ριζούντας και Οφιούντος καταργήθηκαν τότε λόγω του εξισλαμισμού των Λαζών και της περιοχής αντίστοιχα. Ενδεχομένως η μητρόπολη της Κερασούντας καταργήθηκε για τους ίδιους λόγους.

Οι αυτοκράτορες της Τραπεζούντας αρχικά έφεραν τον τίτλο "Αυτοκράτωρ Ρωμαίων". Ο τίτλος αυτός εξ ορισμού ενείχε βλέψεις για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Από τις αρχές του 14ου αιώνα, για να μην υπάρχει ρήξη με την ανασυσταθείσα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των Παλαιολόγων, υιοθετήθηκε ο τίτλος: "Αυτοκράτωρ πάσης Ανατολής, Ιβηρίας και Περατείας (Κριμαίας)". Οι ηγέτες της αυτοκρατορίας, διαδοχικά ήταν οι εξής:

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 26/03/2015.

# data[].attributes.headline
Μιχαήλ Η' και Ανδρόν

# data[].attributes.body
Μιχαήλ Η' και Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγοι

# data[].attributes.body
wikipedia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ( 1223 - 11 Δεκεμβρίου 1282) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας, Ελληνικής καταγωγής, ιδρυτής της δυναστείας των Παλαιολόγων. Ανέβηκε στο θρόνο το 1259 στο Νυμφαίον (παραγκωνίζοντας τον ανήλικο Ιωάννη Δ' Λάσκαρη του οποίου ήταν κηδεμόνας), και βασίλεψε μέχρι το θάνατό του το 1282.

Ο Μιχαήλ ήταν υιός του Ανδρόνικου μεγάλου δομέστικου και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας, γι'αυτό τον αποκαλούσαν και Διπλοπαλαιολόγο. Οι γονείς του ήταν 3α εξαδέλφια. Ο πατέρας του Ανδρόνικος ήταν υιός του Αλεξίου (του Μιχαήλ) Παλαιολόγου και της Ειρήνης Καντακουζηνής (δισεγγονής του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού). Η μητέρα του Θεοδώρα ήταν κόρη του Αλεξίου (του Γεωργίου) Παλαιολόγου και της Ειρήνης Αγγελίνας (κόρης του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου).

Έχοντας ήδη αποδείξει την αξία του στο πεδίο της μάχης ως στρατιωτικός, ο Μιχαήλ έδωσε γρήγορα και σαφή δείγματα ηγετικών και διπλωματικών ικανοτήτων. Αντιμέτωπος με το ασθενικό βασίλειο των Λατίνων, η επάνοδος των Βυζαντινών υπό τη βασιλεία του στο φυσικό τους χώρο ήταν θέμα χρόνου. Πρώτη μεγάλη νίκη του αποτελεί η συντριβή των ενωμένων δυνάμεων του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β' Αγγέλου, του πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και του βασιλιά της Σικελίας Μανφρέδου Χοενστάουφεν στην μάχη της Πελαγονίας το 1259.

Η ίδια η επανάκτηση της Πόλης πραγματικά δεν άργησε να γίνει, όταν μια μικρή ομάδα στρατιωτών υπό το στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο, διείσδυσε στην Κωνσταντινούπολη και την κατέλαβε στις 13 Ιουλίου του 1261. Ο Αυτοκράτορας έσπευσε στην Πόλη, όπου εστέφθη στην Αγία Σοφία, αγνοώντας τον νόμιμο αυτοκράτορα Ιωάννη Δ' Λάσκαρη ο οποίος ήταν μόλις 11 ετών, τον οποίο αργότερα τύφλωσε προκειμένου να εξουδετερώσει. Η ενέργειά αυτή προκάλεσε απέχθεια και την εξέγερση του πληθυσμού της Μικράς Ασίας, που ως τότε συναισθηματικά συνδεδεμένος με τη δυναστεία των Λασκαρίδων. Εξάλλου, ο πατριάρχης Αρσένιος αφόρισε τον αυτοκράτορα και στη συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί, γεγονός που σηματοδότησε ένα κίνημα όλων όσοι ήταν εχθρικοί στον Μιχαήλ, το "κίνημα των Αρσενιατών". Όσοι αντέδρασαν δημόσια, τιμωρήθηκαν σκληρά με εξευτελισμό και ακρωτηριασμό, όπως ο Μανουήλ Ολόβολος.

Δεν έγινε σφαγή και οι Λατίνοι εκδιώχθηκαν με ήπια μέσα. Η πτώση του Λατινικού Βασιλείου της Κωνσταντινούπολης ήταν αναμενόμενη και μάλλον εκπλήσσει το ότι καθυστέρησε τόσο. Η καταστροφή που επετέλεσε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν ανεπανόρθωτη, ενώ το πλήγμα στην εξέλιξη της πολιτισμένης ανθρωπότητας ήταν καίριο, τόσο σε βάρος του Ελληνισμού, όσο και σε βάρος της Δυτικής Ευρώπης.

Το 1263 οι Λατίνοι παραχώρησαν το Μυστρά για την απελευθέρωση του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουϊνου και ο Μιχαήλ Παλαιολόγος έκανε την πόλη έδρα του νέου Δεσποτάτου του Μορέως που κυβερνούνταν από συγγενείς του.

Η συνέχεια της βασιλείας του αφορά, όπως ήταν φυσικό, την ενδυνάμωση της επανιδρυθείσας Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Βασικό χαρακτηριστικό ήταν η αδυναμία του να συνάψει ασφαλείς και επωφελείς συμμαχίες. Το μόνο ευνοϊκό στοιχείο στη διπλωματική σκηνή της εποχής, ήταν το άσβεστο μίσος του Πάπα Ουρβανού Δ' για τον οίκο του Χοενστάουφεν, και συγκεκριμένα του Μανφρέδου. Έτσι, με υποσχέσεις για ένωση των Εκκλησιών, κάπως μετρίασε τις προετοιμασίες για Σταυροφορία επανάκτησης της Πόλης από τους Λατίνους. Σύντομα όμως, ο Μιχαήλ ξανάρχισε τους πολέμους με το Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο. Η χειρότερη εξέλιξη όμως, είναι η επικράτηση του αδελφού του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου, Κάρολος ο Ανδεγαυός (ή Κάρολος των Ανζού) στο βασίλειο της Σικελίας. Έχοντας ουσιαστικά εξοντώσει τον οίκο των Χοενστάουφεν ως βασικού του αντιπάλου στο θρόνο της Σικελίας, ξεκινά διπλωματική εκστρατεία (υπό τις ευλογίες του Πάπα Ουρβανού) για τη συγκέντρωση στρατευμάτων με σκοπό την επανάκτηση της Πόλης. Άνθρωπος άσβεστα φιλόδοξος, βίαιος και πανούργος, ικανότατος όμως στρατιώτης και βασιλέας, γρήγορα ξεκινά την εκστρατεία του και καταλαμβάνει πρώτα την Κέρκυρα. Με το θάνατο του Πάπα, φροντίζει με ραδιουργίες να μείνει η θέση του κενή, ώστε να μη λογοδοτεί για τις ενέργειές του στην Αγία Έδρα. Με το θάνατο του αδελφού του να τον αφήνει πλέον εντελώς ελεύθερο, πραγματοποιεί σύντομη και επιτυχή εκστρατεία στην Τυνησία κατά των Σαρακηνών το 1270. Κατόπιν, με τεράστια διαθεσιμότητα σε στρατιωτικό υλικό άψυχο και έμψυχο, είναι έτοιμος να σαλπάρει για την Ανατολή. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους όμως, μια άνευ προηγουμένου καταιγίδα καταστρέφει το στόλο του Καρόλου, ελλιμενισμένο στο Τράπανι της Σικελίας, εκμηδενίζοντας τη δυνατότητά του για εκστρατεία. Η ανέλπιστη αυτή εξέλιξη ήταν λογικό να εκληφθεί από τον ανακουφισμένο Μιχαήλ "ως μια ακόμα θαυματουργή παρέμβαση της ευλογημένης Παναγίας Παρθένου, προστάτιδας της Κωνσταντινούπολης". Μετά από αυτό, ο Μιχαήλ, που σε καμία περίπτωση δεν είχε υποτιμήσει τον αντίπαλό του, εντείνει τις προσπάθειές του για την επανένωση των Εκκλησιών, πιστεύοντας ότι έτσι θα εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα του κράτους του. Με σειρά υποχωρήσεων σε εκκλησιαστικά θέματα, οι αντιπρόσωποι της Ανατολικής Εκκλησίας υπογράφουν στη Λυών το 1274 συμφωνία ενώσεως με τους Δυτικούς. Η συμφωνία όμως αυτή, όπως και όλες όσες προηγήθηκαν ή ακολούθησαν, παρέμειναν γράμμα κενό, διότι ο κλήρος και ο λαός ποτέ δεν τις δέχθηκαν, μένοντας σταθερά προσηλωμένοι στα δογματικά πιστεύω της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Ο μόνος που τυπικά υποτάχθηκε στον Πάπα ήταν ο ίδιος ο Αυτοκράτορας και ο γιος και διάδοχός του Ανδρόνικος Β', κίνηση με την οποία μάταια ο Μιχαήλ ήλπιζε να παρακινήσει το λαό του να δεχθεί τη συμφωνία. Μετά την σύνοδο της Λυών , επειδή οι αγιορείτες μοναχοί αντέδρασαν έντονα στην ένωση των εκκλησιών, το έτος 1278 μπήκε με τον στρατό του στο Άγιο Όρος και κατάσφαξε όσους μοναχούς διαφωνούσαν και έκαψε τις μονές τους. Ο Κάρολος, που στο μεταξύ δεν έπαψε ποτέ να ονειρεύεται την επανάκτηση της Πόλης, οργανώνει εκ νέου στρατό, και αποβιβάζεται στην Ήπειρο, με το Δεσπότη της οποίας συνάπτει συμμαχία. Υπέστη όμως δεινή ήττα στη μάχη του Βερατίου στην Αλβανία το 1281, απέναντι στο Βυζαντινό στράτευμα υπό τις διαταγές του στρατηγού Μιχαήλ Ταρχανειώτη. Ο Κάρολος επιμένει, και διοργανώνει εκ νέου εκστρατεία το 1282 δια μέσω θαλάσσης. Ενώ όμως είχε σχεδόν ολοκληρώσει τις προετοιμασίες ενός στρατού μεγαλύτερου και ισχυρότερου από ποτέ, μια εξέγερση στη Σικελία, που συνοδεύτηκε από την ανηλεή σφαγή όλων των Γάλλων στο νησί και την καταστροφή του στόλου του στη Μεσσίνα, τον αναγκάζει να αναβάλλει για άλλη μια φορά. Τα γεγονότα αυτά του 1282 ονομάστηκαν Σικελικός Εσπερινός, και μετά από αυτά ο Κάρολος δε μπόρεσε να οργανώσει ξανά εκστρατεία κατά της Πόλης. Είναι δε βέβαιο, ότι αναμεμειγμένη στα γεγονότα είναι η γνωστή Βυζαντινή διπλωματία του παρασκηνίου, στην οποία ήταν αξεπέραστος ο Μιχαήλ, συνοδευόμενη από υποσχέσεις και χρυσάφι. Απαλλαγμένος από την απειλή των Ανδεγαυών, ο Μιχαήλ πλέον στράφηκε κατά των ανατολικών εχθρών του κράτους. Πέθανε στο Παχώμιο της Ανατολικής Θράκης το Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Ο διάδοχός του Ανδρόνικος μετέφερε τη σορό του στη Θράκη, όπου ενταφιάστηκε χωρίς να ψαλεί νεκρώσιμη ακολουθία. Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος είχε πεθάνει ως "λατινόφρων".

Η εποποιία του Μιχαήλ, ιδρυτή της δυναστείας των Παλαιολόγων, της μακροβιότερης Βυζαντινής δυναστείας, ήταν αδιαμφισβήτητα πλαισιωμένη από σημαντικές επιτυχίες. Στα χέρια του κατέστη δυνατή η ολοκλήρωση του σημαντικού έργου του Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη. Επανακτώντας την Πόλη και μεταφέροντας εκεί το κρατίδιο της Νικαίας, ο Μιχαήλ κατορθώνει να ενισχύσει τη Βυζαντινή παρουσία κυρίως μέσα από έντονη διπλωματική δραστηριότητα. Είναι αδιαμφισβήτητα ο κορυφαίος διπλωμάτης Βυζαντινός Αυτοκράτορας που συνέχισε μια μακραίωνη παράδοση επιτυχών ελιγμών υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες. Παρ' όλα αυτά, δε δίστασε να κάνει χρήση στρατιωτικών μέσων, όταν έβλεπε στη χρήση αυτή άμεσα και σίγουρα πλεονεκτήματα. Μεγαλύτερες δυσκολίες συνάντησε στην προσπάθειά του για ένωση των Εκκλησιών, ιδέα στην οποία πίστευε ότι θα βασιστεί η μακροβιότητα του κράτους του. Δυστυχώς, υποεκτίμησε την εμμονή των Ορθοδόξων στο δόγμα και τις λειτουργικές τους συνήθειες, με αποτέλεσμα μέχρι την εποχή του θανάτου του, να θεωρείται από το λαό του ο ίδιος "ο επί γης αντιπρόσωπος του Κυρίου", προδότης της πίστεως. Τέλος, δεν ήταν και ιδιαίτερα επιτυχής στη διαχείριση των οικονομικών του κράτους, κυρίως υπό το βάρος της πολυέξοδης διπλωματικής πολιτικής του.

Ο Μιχαήλ Η' νυμφεύτηκε το 1253 τη Θεοδώρα Βατάτζαινα, κόρη του Ιωάννη Βατάτζη (ανιψιού του Ιωάννη Γ' Βατάτζη) και της Ευδοκίας Αγγελίνας. Είχε τέκνα:

Από ερωτική σχέση με κάποια (Διπλο)Βατάτζαινα, απέκτησε τις:

Ο Μιχαήλ Η' εισήγαγε τα αργυρά βασιλικά και αντικατέστησε τα τραχέα εκ κράματος με τα τραχέα χαλκά. Κατά τα τρία πρώτα χρόνια της βασιλείας του (ως το 1261) έκοψε στη Μαγνησία χρυσά υπέρπυρα, ένα αργυρό βασιλικόν, τραχέα αργυρά, τραχέα χαλκά, και χαλκά τεταρτηρά. Μερικά τραχέα χαλκά τα έκοψε και στη Θεσσαλονίκη.

Μετά το 1261, κόβει τραχέα αργυρά και τραχέα χαλκά στην Κωνσταντινούπολη και στη Θεσσαλονίκη με συμβασιλέα τον γιο του Ανδρόνικο Β'.

Στο υπέρπυρον παριστάνεται γονατιστός μπροστά στο Χριστό. Επάνω του ο αρχάγγελος Μιχαήλ σε προτομή. Στην άλλη όψη η Θεοτόκος.

1. Κωστής Παλαμάς, Η Φλογέρα του Βασιλιά, ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ στ.6 "Ο Ρήγας της Ανατολής, της Πόλης κληρονόμος".

2. J.J.Norwich, "Byzantium" Vol. III, σελ. 213-215

3. J.J.Norwich, "Byzantium" Vol. III, σελ. 231

4. Ζαχαριάδου, Ελισάβετ Α. (1996). Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567). Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών. σελ. 33. ISBN 960-7094-69-7.

5. J.J. Norwich, "Byzantium" Vol. III, σελ. 254

6. David R. Sear, Byzantine coins & their values, Seaby Ltd., 2nd edition 1996

Γεώργιος Παχυμέρης, Relation historianes by A.Failer

Georgie Ostrogorsky, Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους (γ΄έκδ.1963)

Norwich, J.J. "Byzantium", Vol. III-The Decline and Fall

Vasiliev, A. "History of the Byzantine Empire, 324-1453"

Ostrogorsky, G. "History of the Byzantine State"

Κ.Γιαννάκόπουλος, Ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Παλαιολόγος και η Δύση (Harvard University Press, 1959- ελλην.μετάφραση 1969)

# data[].attributes.attachment_link.title
Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ( 1223 - 11 Δεκεμβρίου 1282) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας, Ελληνικής καταγωγής, ιδρυτής της δυναστείας των Παλαιολόγων. Ανέβηκε στο θρόνο το 1259 στο Νυμφαίον (παραγκωνίζοντας τον ανήλικο Ιωάννη Δ' Λάσκαρη του οποίου ήταν κηδεμόνας), και βασίλεψε μέχρι το θάνατό του το 1282.

# data[].attributes.headline
Προσπάθειες ανόρθωση

# data[].attributes.body
Προσπάθειες ανόρθωσης της αυτοκρατορίας και εμφύλιος πόλεμος

# data[].attributes.headline
Διαδραστικός Χάρτης<

# data[].attributes.body
Διαδραστικός Χάρτης

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΧΡΟΝΙΚΟΝ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μανώλης Παπαθανασίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Βυζαντινοί Χάρτες

# data[].attributes.attachment_link.description
Χάρτες του Βυζαντίου κατά περίοδο και ανά Βυζαντινό αυτοκράτορα

# data[].attributes.headline
Οι Οθωμανοί και η ρα

# data[].attributes.body
Οι Οθωμανοί και η ραγδαία προέλασή τους

# data[].attributes.body
Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής

# data[].attributes.headline
Η άλωση της Κωνσταντ

# data[].attributes.body
Η άλωση της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.body
Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής

# data[].attributes.headline
Η δυτική Ευρώπη στη 

# data[].attributes.body
Η δυτική Ευρώπη στη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ύστερος Μεσαίωνας
Ευρώπη και Μεσόγειος

Ο Ύστερος Μεσαίωνας ήταν η περίοδος της Ευρωπαϊκής ιστορίας που περιλαμβάνει τον 14ο και τον 15ο αιώνα (περ. 1301-1500). Ο Ύστερος Μεσαίωνας ακολούθησε τον Μέσο Μεσαίωνα και προηγήθηκε της πρώιμης σύγχρονης εποχής (και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Αναγέννησης).

Περίπου το 1300, οι αιώνες της ευημερίας και της ανάπτυξης στην Ευρώπη έφτασαν σταδιακά στο τέλος τους. Μια σειρά λοιμών και επιδημιών πανώλης, όπως ο Μεγάλος Λιμός του 1315-1317 και ο Μαύρος Θάνατος, ελάττωσαν τον πληθυσμό κατά το ήμισυ. Μαζί με την πληθυσμιακή συρρίκνωση επήλθε κοινωνική αναταραχή και ενδημικοί πόλεμοι. Η Γαλλία και η Αγγλία βίωσαν μια υπεραιωνόβια κατά διαστήματα διακοπτόμενη σύγκρουση κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο καθώς και πολυαίμακτες εξεγέρσεις χωρικών: Η Γαλλία την το 1358 και η Αγγλία την Εξέγερση των Χωρικών Peasants' Revolt το 1381. Επιπροσθέτως, η ενότητα της Καθολικής Εκκλησίας διασπάστηκε από το Δυτικό Σχίσμα. Όλα αυτά τα γεγονότα αναφέρονται ενίοτε ως Κρίση του Ύστερου Μεσαίωνα.

Παρά την κρίση, ο 14ος αιώνας ήταν επίσης εποχή μεγάλης προόδου στις τέχνες και τις επιστήμες. Το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα που άρχισε στον Μέσο Μεσαίωνα, οδήγησε στην Ιταλική Αναγέννηση. Η εξοικείωση με τα λατινικά κείμενα είχε αρχίσει πριν από την Αναγέννηση του 12ου αιώνα μέσω επαφών με τους Άραβες κατά τις Σταυροφορίες, αλλά η πρόσβαση σε σημαντικά Ελληνικά κείμενα έγινε ευχερέστερη μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, όταν πολλοί Βυζαντινοί λόγιοι αναζήτησαν άσυλο στη Δύση, και ειδικά στην Ιταλία.

Σε συνδυασμό με αυτήν την εισροή κλασσικών ιδεών ήρθε η εφεύρεση της τυπογραφίας που διευκόλυνε την διάδοση του έντυπου λόγου και συνέβαλε στον διάδοση της γνώσης. Αυτά τα δύο γεγονότα αργότερα θα οδηγούσαν στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Προς το τέλος αυτής της περιόδου ξεκίνησε η Εποχή των Ανακαλύψεων. Η άνοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που κορυφώθηκε με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, απέκοψε τη δυνατότητα εμπορίου με την Ανατολή. Οι Ευρωπαίοι αναγκάστηκαν να ψάξουν για νέους εμπορικούς δρόμους, όπως συνέβη με την αποστολή του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική το 1492, και με τον περίπλου της Ινδίας και της Αφρικής το 1498. Οι ανακαλύψεις τους ενίσχυσαν την οικονομία και την ισχύ των ευρωπαϊκών εθνών.

οι μεταβολές που συνέβησαν λόγω αυτών των εξελίξεων έχουν οδηγήσει πολλούς ερευνητές να θεωρούν ότι οδήγησαν στο τέλος του Μεσαίωνα και στην έναρξη της σύγχρονης ιστορίας και της πρώιμης σύγχρονης Ευρώπης. Όμως η διαίρεση πάντα θεωρείται κάπως τεχνητή για τους μελετητές, καθώς η αρχαία γνώση ουδέποτε ήταν εντελώς απούσα από την Ευρωπαϊκή κοινωνία. Θεωρούν συνεπώς ότι υπήρχε εξελικτική συνέχεια μεταξύ αρχαιότητας και της σύγρονης εποχής. Μερικοί ιστορικοί, ειδικά στην Ιταλία, προτιμούν να μην αναφέρονται καθόλου σε ύστερο Μεσαίωνα, αλλά θεωρούν ότι η μέση περίοδος του Μεσαίωνα ήταν μεταβατική για την Αναγέννηση και τη σύγχρονη εποχή.

Τα όρια της χριστιανικής Ευρώπης ακόμη ήταν ρευστά τον 14ο και τον 15ο αιώνα. Ενώ το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας άρχιζε να απωθεί τους Μογγόλους, και τα Ιβηρικά βασίλεια ολοκλήρωσαν την Ανακατάκτηση (Reconquista) της χερσονήσου και έστρεψαν την προσοχή τους προς το εξωτερικό, τα Βαλκάνια περιήλθαν στην κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εντωμεταξύ, τα υπόλοιπα έθνη της ηπείρου ενεπλάκησαν σε σχεδόν μόνιμους πολέμους ή εσωτερικές συγκρούσεις.

Η κατάσταση σταδιακά οδήγησε στην ισχυροποίηση της κεντρικής εξουσίας και την ανάδυση των εθνικών κρατών. Οι οικονομικές απαιτήσεις του πολέμου επέβαλλαν υψηλή φορολογία, οδηγώντας στην εμφάνιση αντιπροσωπευτικών σωμάτων που θα ενέκριναν τους φόρους που επέβαλλαν οι βασιλείς - πρωτίστως του Αγγλικού Κοινοβουλίου. Η διεύρυνση της κοσμικής εξουσίας βοηθήθηκε περαιτέρω από την παρακμή του παπισμού με το Δυτικό Σχίσμα και την έλευση του Προτεσταντισμού.

Βόρεια Ευρώπη

Μετά την αποτυχημένη ένωση της Σουηδίας και της Νορβηγίας μεταξύ 1319-1365, η πανσκανδιναβική Ένωση του Κάλμαρ ιδρύθηκε το 1397. Οι Σουηδοί συμμετείχαν εξ αρχής απρόθυμα στην δανοκρατούμενη ένωση. Σε μια απόπειρα να υποτάξει τους Σουηδούς, ο Βασιλιάς Χριστιανός Β΄ της Δανίας κατέσφαξε πολλά μέλη της Σουηδκής αριστοκρατίας κατά το Λουτρό Αίματος της Στοκχόλμης το 1520. Αυτή η πράξη οδήγησε περαιτέρω εχθροπραξίες και η Σουηδία εγκατέλειψε την ένωση το 1523. Η Νορβηγία από την άλλη πλευρά έγινε ένα κατώτερο μέλος της ένωσης και παρέμεινε ενωμένη με τη Δανία μέχρι το 1814.

Η Ισλανδία ωφελήθηκε από την σχετική της απομόνωση, και ήταν η μόνη Σκανδιναβική χώρα που δεν επλήγη από το Μαύρο Θάνατο. Εν τω μεταξύ, η Νορβηγική αποικία της Γροιλανδίας εξαλείφθηκε, πιθανόν λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών τον 15ο αιώνα. Αυτές οι καιρικές συνθήκες μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα της Μικρής Εποχής των Πάγων.

Δυτική Ευρώπη

Ο Γαλλικός Οίκος των Βαλουά, ο οποίος διαδέχθηκε τους κατ΄ευθείαν γραμμήν Καπετίδες το 1328, περιθωριοποιήθηκε από την αρχή στην ίδια του την χώρα, πρώτα από τους Άγγλους εισβολείς του Εκατονταετούς Πολέμου και αργότερα από το ισχυρό Δουκάτο της Βουργουνδίας. Η Ιωάννα της Λωραίνης ως στρατιωτικός αρχηγός και ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ άλλαξαν την πορεία του πολέμου υπέρ των Γάλλων.

Παραπομπές

# data[].attributes.attachment_link.title
Ύστερος Μεσαίωνας

# data[].attributes.attachment_link.description
Ύστερος ΜεσαίωναςΕυρώπη και Μεσόγειος Ο Ύστερος Μεσαίωνας ήταν η περίοδος της Ευρωπαϊκής ιστορίας που περιλαμβάνει τον 14ο και τον 15ο αιώνα (περ. 1301-1500). Ο Ύστερος Μεσαίωνας ακολούθησε τον Μέσο Μεσαίωνα και προηγήθηκε της πρώιμης σύγχρονης εποχής (και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Αναγέννησης).

# data[].attributes.headline
Αναγέννηση και ανθρω

# data[].attributes.body
Αναγέννηση και ανθρωπισμός

# data[].attributes.body
Νικολό Μακιαβέλι

# data[].attributes.body
Έρασμος

# data[].attributes.headline
Λεονάρντο ντα Βίντσι

# data[].attributes.body
Λεονάρντο ντα Βίντσι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Leonardo di ser Piero da Vinci

Self-portrait in red chalk - Leonardo da Vinci

Leonardo da Vinci

Leonardo di ser Piero da Vinci

Born: April 15, 1452; Italy

Died: May 2, 1519; Amboise, France

Active Years: 1472 - 1519

Nationality: Italian

Art Movement: High Renaissance

Field: painting,sculpture,architecture

Influenced by: Piero della Francesca,Masaccio,Filippo Lippi,Hugo van der Goes

Influenced on: Bartolomeo Veneto,Mariotto Albertinelli,Charles de Steuben,Francesco Melzi,Ambrogio Bergognone

Teachers: Andrea del Verrocchio

Pupils: Giovanni Antonio Boltraffio,Francesco Melzi

Friends and Co-workers: Albrecht Durer,Sandro Botticelli,Domenico Ghirlandaio,Pietro Perugino,Bernardino Luini

Wikipedia: en.wikipedia.org/wiki/Leonardo_da_Vinci

One of the most important and influential figures of the Renaissance was the painter, sculptor, architect and engineer, Leonardo Da Vinci - a man that epitomized the Renaissance humanist ideal. Born in 1452 in the town of Vinci, Leonardo began his early artistic training in Florence, working at the workshop of the sculptor Andrea Verrocchio. There, he received a multifaceted training in painting, sculpture and the technical-mechanical arts. Leonardo left Verrocchio's workshop in 1476, and worked independently in Florence until 1481.

Feeling stifled and dissatisfied in Florence, Leonardo decided to seek new challenges, and in 1482, he moved to Milan, where he would spend the next 17 years. One of his early commissions was the altar painting The Virgin of the Rocks (1483-1486) for the Confraternity of the Immaculate Conception. However, the parties got into a dispute over payment, and Leonardo sold the painting to someone else. After ten years of litigation, the confraternity persuaded Leonardo to paint a second version, The Virgin of the Rocks (1495-1508). During this first Milanese period (1482-1499), Leonardo completed six paintings, including the masterpiece, The Last Supper (1495), at the monastery of Santa Maria delle Grazie in Milan. He also worked for the Sforza family (the ruling family in Milan) on a monumental sculptural project: a huge equestrian monument honoring the founder of the Sforza dynasty, Francesco Sforza. Leonardo devoted 12 years to the project, creating a clay model of the horse and preparing to cast the 5-meter high figure. However, this great undertaking was never realized: in 1499 the French army invaded Milan and the Sforza family fell from power sealing the fate of the monument (the clay model made by Leonardo was destroyed during the war).

With the political shift in Milan, Leonardo travelled around Italy before resettling in Florence. During his second period in Florence (1500-1508), he painted his most famous work, the Mona Lisa (ca. 1503-1519). By 1508, Leonardo returned to Milan, working for the French rulers of the city. In this period, he painted very little and instead focused on his scientific activity, specifically his study of anatomy. In 1513, the French were expelled from Milan, and forced to move, Leonardo went to Rome, where he spent the next three years. While in Rome, he received an invitation from French King, Francis I to enter his service in France. At 65, Leonardo accepted and bore the title of First painter, architect and engineer to the King.

In his final years in France, he did little painting and mainly worked on his scientific studies and his treatise on painting. Leonardo Da Vinci died in 1519 in Cloux in France. Leonardo, one of the most revered painters of his time, remains among the most important figures in art history. However, it is important to note that his influence goes far beyond - from the drawings, scientific diagrams, and technical studies in his notebooks it is known that his scientific writings and mechanical inventions were centuries ahead of their time.

More ...

Leonardo di ser Piero da Vinci (Italian: [leoˈnardo di ˌsɛr ˈpjɛːro da (v)ˈvintʃi] ( listen); 15 April 1452 - 2 May 1519), more commonly Leonardo da Vinci or simply Leonardo, was an Italian Renaissance polymath whose areas of interest included invention, painting, sculpting, architecture, science, music, mathematics, engineering, literature, anatomy, geology, astronomy, botany, writing, history, and cartography. He has been variously called the father of palaeontology, ichnology, and architecture, and is widely considered one of the greatest painters of all time. Sometimes credited with the inventions of the parachute, helicopter and tank, he epitomised the Renaissance humanist ideal.

Many historians and scholars regard Leonardo as the prime exemplar of the "Universal Genius" or "Renaissance Man", an individual of "unquenchable curiosity" and "feverishly inventive imagination", and he is widely considered one of the most diversely talented individuals ever to have lived. According to art historian Helen Gardner, the scope and depth of his interests were without precedent in recorded history, and "his mind and personality seem to us superhuman, while the man himself mysterious and remote". Marco Rosci notes that while there is much speculation regarding his life and personality, his view of the world was logical rather than mysterious, and that the empirical methods he employed were unorthodox for his time.

Born out of wedlock to a notary, Piero da Vinci, and a peasant woman, Caterina, in Vinci in the region of Florence, Leonardo was educated in the studio of the renowned Florentine painter Andrea del Verrocchio. Much of his earlier working life was spent in the service of Ludovico il Moro in Milan. He later worked in Rome, Bologna and Venice, and he spent his last years in France at the home awarded to him by Francis I of France.

Leonardo was, and is, renowned primarily as a painter. Among his works, the Mona Lisa is the most famous and most parodied portrait and The Last Supper the most reproduced religious painting of all time. Leonardo's drawing of the Vitruvian Man is also regarded as a cultural icon, being reproduced on items as varied as the euro coin, textbooks, and T-shirts.

A painting by Leonardo, Salvator Mundi, sold for a world record $450.3 million at a Christie's auction in New York, 15 November 2017, the highest price ever paid for a work of art. Perhaps fifteen of his paintings have survived. Nevertheless, these few works, together with his notebooks, which contain drawings, scientific diagrams, and his thoughts on the nature of painting, compose a contribution to later generations of artists rivalled only by that of his contemporary, Michelangelo.

Leonardo is revered for his technological ingenuity. He conceptualised flying machines, a type of armoured fighting vehicle, concentrated solar power, an adding machine, and the double hull. Relatively few of his designs were constructed or even feasible during his lifetime, as the modern scientific approaches to metallurgy and engineering were only in their infancy during the Renaissance. Some of his smaller inventions, however, such as an automated bobbin winder and a machine for testing the tensile strength of wire, entered the world of manufacturing unheralded. A number of Leonardo's most practical inventions are nowadays displayed as working models at the Museum of Vinci. He made substantial discoveries in anatomy, civil engineering, geology, optics, and hydrodynamics, but he did not publish his findings and they had no direct influence on later science.

This is a part of the Wikipedia article used under the Creative Commons Attribution-Sharealike 3.0 Unported License (CC-BY-SA). The full text of the article is here →

More ...

View all 205 artworks

# data[].attributes.attachment_link.title
Leonardo da Vinci - 205 artworks - painting

# data[].attributes.attachment_link.description
Leonardo di ser Piero da Vinci Self-portrait in red chalk - Leonardo da Vinci Leonardo di ser Piero da Vinci Born: April 15, 1452; Italy Died: May 2, 1519; Amboise, France Active Years: 1472 - 1519 Nationality: Italian Art Movement: High Renaissance Field: painting,sculpture,architecture Influenced by: Piero della Francesca,Masaccio,Filippo Lippi,Hugo

# data[].attributes.body
Μιχαήλ-Άγγελος

# data[].attributes.attachment_link.description
Michelangelo lived in the XV - XVI cent., a remarkable figure of Italian High Renaissance. Find more works of this artist at Wikiart.org - best visual art database.

# data[].attributes.body
Ραφαέλ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Raffaello Sanzio da Urbino

Self-Portrait - Raphael

Raphael

Raffaello Sanzio da Urbino

Born: 1483; Urbino, Italy

Died: 1520; Rome, Italy

Active Years: 1499 - 1520

Nationality: Italian

Art Movement: High Renaissance

Painting School: Umbrian school

Field: painting,architecture

Influenced by: Albrecht Durer,Paolo Uccello,Luca Signorelli,Michelangelo,Hans Memling

Influenced on: Giorgio de Chirico,Annibale Carracci,Jacopo Bassano,Paul Gauguin,Francisco Pacheco,Titian,Nicolas Poussin,Edgar Degas,Pierre-Auguste Renoir,Anton Raphael Mengs,Sassoferrato,Pompeo Batoni,Bernard Van Orley,Nazarenes,Düsseldorf School of Painting

Teachers: Pietro Perugino

Pupils: Giulio Romano

Friends and Co-workers: Albrecht Durer,Sebastiano del Piombo

Wikipedia: en.wikipedia.org/wiki/Raphael

Considered one of great master painters, Raphael was an Italian painter and architect in the High Renaissance. Raphael, along with Michelangelo and Leonardo da Vinci, are considered the great trinity of master painters of the High Renaissance period. He was a prolific artist, and despite death at the young age of 37, has a considerable body of work to study.

Raphael was born into an artistic family, as his father was the court painter to The Duke of Urbino. After his mother's death in 1491 and his father's death in 1494, eleven year old Raphael, who had already shown artistic talent, played a large role in continuing his father's painting studio. He was first described as a fully-trained master painter in 1501, roughly around the age of 19. Even at this early stage in his career, he was in high demand, and completed many commissioned works. Raphael continued to paint, traveling constantly, living the life of a semi-nomadic painter. He was able to merge the influence of Florentine art with his own developing style, creating a smooth, flowing composition, which was highly regarded.

The three great masters, Raphael, Leondardo da Vinci, and Michelangelo, were all contemporaries. Leonardo was thirty years Raphael's senior, and the younger painter incorporated many elements of da Vinci's paintings in to his own works. Michelangelo, on the other hand, was only eight years Raphael's senior. Michelangelo already did not like Leonardo, and he disliked the rising popularity of Raphael even more, starting conspiracies and spreading rumors about Raphael.

In 1508, Raphael moved to Rome, where he would reside for the rest of his life. His first major work inn Rome was a commission to decorate the Pope's private library, the Stanza della Segnatura. After he finished this room, the Pope was so pleased with his work that he assigned him to other rooms of the building, displacing other artists who had been commissioned to complete the works.

More ...

Raffaello Sanzio da Urbino (Italian: [raffaˈɛllo ˈsantsjo da urˈbiːno]; March 28 or April 6, 1483 - April 6, 1520), known as Raphael (/ˈræfeɪəl/, US: /ˈræfiəl, ˌrɑːfaɪˈɛl/), was an Italian painter and architect of the High Renaissance. His work is admired for its clarity of form, ease of composition, and visual achievement of the Neoplatonic ideal of human grandeur. Together with Michelangelo and Leonardo da Vinci, he forms the traditional trinity of great masters of that period.

Raphael was enormously productive, running an unusually large workshop and, despite his death at 37, leaving a large body of work. Many of his works are found in the Vatican Palace, where the frescoed Raphael Rooms were the central, and the largest, work of his career. The best known work is The School of Athens in the Vatican Stanza della Segnatura. After his early years in Rome much of his work was executed by his workshop from his drawings, with considerable loss of quality. He was extremely influential in his lifetime, though outside Rome his work was mostly known from his collaborative printmaking.

After his death, the influence of his great rival Michelangelo was more widespread until the 18th and 19th centuries, when Raphael's more serene and harmonious qualities were again regarded as the highest models. His career falls naturally into three phases and three styles, first described by Giorgio Vasari: his early years in Umbria, then a period of about four years (1504-1508) absorbing the artistic traditions of Florence, followed by his last hectic and triumphant twelve years in Rome, working for two Popes and their close associates.

Raphael was born in the small but artistically significant central Italian city of Urbino in the Marche region, where his father Giovanni Santi was court painter to the Duke. The reputation of the court had been established by Federico III da Montefeltro, a highly successful condottiere who had been created Duke of Urbino by the Pope - Urbino formed part of the Papal States - and who died the year before Raphael was born. The emphasis of Federico's court was rather more literary than artistic, but Giovanni Santi was a poet of sorts as well as a painter, and had written a rhymed chronicle of the life of Federico, and both wrote the texts and produced the decor for masque-like court entertainments. His poem to Federico shows him as keen to show awareness of the most advanced North Italian painters, and Early Netherlandish artists as well. In the very small court of Urbino he was probably more integrated into the central circle of the ruling family than most court painters.

Federico was succeeded by his son Guidobaldo da Montefeltro, who married Elisabetta Gonzaga, daughter of the ruler of Mantua, the most brilliant of the smaller Italian courts for both music and the visual arts. Under them, the court continued as a centre for literary culture. Growing up in the circle of this small court gave Raphael the excellent manners and social skills stressed by Vasari. Court life in Urbino at just after this period was to become set as the model of the virtues of the Italian humanist court through Baldassare Castiglione's depiction of it in his classic work The Book of the Courtier, published in 1528. Castiglione moved to Urbino in 1504, when Raphael was no longer based there but frequently visited, and they became good friends. He became close to other regular visitors to the court: Pietro Bibbiena and Pietro Bembo, both later cardinals, were already becoming well known as writers, and would be in Rome during Raphael's period there. Raphael mixed easily in the highest circles throughout his life, one of the factors that tended to give a misleading impression of effortlessness to his career. He did not receive a full humanistic education however; it is unclear how easily he read Latin.

This is a part of the Wikipedia article used under the Creative Commons Attribution-Sharealike 3.0 Unported License (CC-BY-SA). The full text of the article is here →

More ...

View all 184 artworks

# data[].attributes.attachment_link.description
Raffaello Sanzio da Urbino Self-Portrait - Raphael Raffaello Sanzio da Urbino Born: 1483; Urbino, Italy Died: 1520; Rome, Italy Active Years: 1499 - 1520 Nationality: Italian Art Movement: High Renaissance Painting School: Umbrian school Field: painting,architecture Influenced by: Albrecht Durer,Paolo Uccello,Luca Signorelli,Michelangelo,Hans Memling Influenced on: Giorgio de Chirico,Annibale Carracci,Jacopo Bassano,Paul Gauguin,Francisco Pacheco,Titian,Nicolas Poussin,Edgar Degas,Pierre-Auguste Renoir,Anton Raphael Mengs,Sassoferrato,Pompeo Batoni,Bernard Van Orley,Nazarenes,Düsseldorf School of Painting Teachers: Pietro Perugino Pupils: Giulio Romano Friends and Co-workers: Albrecht Durer,Sebastiano del Piombo Wikipedia: en.wikipedia.org/wiki/Raphael Considered one of great master painters, Raphael was an Italian painter and architect in the High Renaissance.

# data[].attributes.body
Τισιάνο

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tiziano Vecellio

Self-Portrait - Titian

Titian

Tiziano Vecellio

Born: c.1488; Pieve di Cadore, Italy

Died: August 27, 1576; Venice, Italy

Active Years: 1505 - 1576

Nationality: Italian

Art Movement: High Renaissance,Mannerism (Late Renaissance)

Painting School: Venetian School

Field: painting

Influenced by: Albrecht Durer,Giorgione,Raphael,Michelangelo

Influenced on: Jacopo Bassano,Peter Paul Rubens,Diego Velazquez,Caravaggio,Rembrandt,Nicolas Poussin,Edgar Degas,Anton Raphael Mengs,Anthony van Dyck,John Singer Sargent,William Dobson,Claudio Coello,Palma Vecchio,Palma il Giovane,Joshua Reynolds,Francis Bacon,Chris Ofili

Teachers: Giovanni Bellini,Gentile Bellini

Pupils: El Greco,Annibale Carracci,Tintoretto

Friends and Co-workers: Giorgione,Lorenzo Lotto

Wikipedia: en.wikipedia.org/wiki/Titian

Titian was the greatest painter of 16th-century Venice, and the first painter to have a mainly international clientele. During his long career, he experimented with many different styles of painting that embody the development of art during his epoch.

Titian was born in Pieve di Cadore, a small town at the foot of the Dolomites on the Venetian side of the Alps. When he was about ten years old, Titian arrived in Venice, then one of the wealthiest and most cosmopolitan cities in the world. He started his artistic training in the workshop of the mosaicist Sebastiano Zuccato. He later briefly joined Gentile Bellini's workshop. After Gentile died in 1507, Titian joined the workshop of Gentile's brother, Giovanni Bellini, which at that time was the most important in Venice.
However, it was through contact with Giorgione, who had also previously trained in Giovanni Bellini's workshop, that he mainly developed his early style. The Giorgionesque appearance of Titian's early work, which is characterized by a pastoral mood, is proof of their closeness. In 1508-9, they worked together on the decoration of the external walls of the Fondaco dei Tedeschi in Venice. The parts executed by Titian were greatly praised by contemporaries, much to the annoyance of Giorgione. After Giorgione's death in 1510, and Sebastiano del Piombo's departure to Rome in 1511, Titian launched his independent career in Venice. He was now left without rivals among his generation.

In 1511 Titian painted his celebrated frescoes in the Scuola del Santo in Padua. His style had now reached maturity, marked by the fullness of forms, compositional confidence, and chromatic balance. These features made his work fundamental to the development of Venetian - and also European - painting. He became famous as a portraitist. He was also known as a painter of various profane subjects. These skills drew the attention of intellectually ambitious Italian dukes and aristocrats. Titian was commissioned to paint prestigious public religious paintings. His Venetian success was sealed by the execution of the altarpiece for the high altar of the important Franciscan church of Santa Maria Gloriosa dei Frari in Venice. The so-called Assunta or Assumption of the Virgin Mary, which is nearly seven meters high, was displayed in 1518, creating a revolutionary watershed in Venetian altarpiece design. Between 1519 and 1526, he painted the celebrated Pala Pesaro for the same church. This asymmetrical composition strongly influenced Venetian altarpiece painting right up until the 18th century.

Early in 1516, Titian started his professional relationship with Alfonso I d'Este, Duke of Ferrara, and spent time in Alfonso's castle. The duke wanted to create a personal cabinet, which would be known as the camerino d'alabastro (the alabaster cabinet), with mythological scenes derived from classical poetry. The duke employed the painters he considered to be the best at the time. Apart from Titian, the other artists were Raphael, Fra Bartolomeo, and Dosso Dossi. Following the deaths of Raphael and Fra Bartolomeo, Titian's involvement in the project increased. He then executed his famous Bacchanal for Alfonso I, along with Bacchus and Ariadne.

Titian also worked for the court of Mantua. In 1523 he began painting for the future Duke of Mantua, Federico II Gonzaga, the son of Isabella d'Este (who was the sister of Titian's earlier patron Alfonso I). Titian mainly painted portraits for the Mantuan court. In 1532, he started to work for the Duke of Urbino, Francesco Maria della Rovere. He would also work for his successor, Guidobaldo II. In the 1530s, he was also in touch with the court of Pope Paolo III Farnese.

The 1520s were hugely significant for Titian's private life. In 1525 he married Cecilia (who tragically died in 1530). Titian and Cecilia had three children, who were all given the names of famous figures from ancient Rome: Pompeo, Orazio, and Lavinia.

Titian's meeting with the Holy Roman Emperor Charles V in Bologna in 1530 would be a determining event in his life. On this occasion, Titian executed a (now lost) full-length, life-size portrait of the Emperor - an early example of what was still an extremely innovative genre at that time. He rapidly became the principal painter to the imperial court, which gave him immense privileges, honors, and even titles. From this moment, he was the painter most in demand at courts across Europe. Titian also became the official painter of Charles V's son, Philip II of Spain. Starting in about 1551, he painted the celebrated mythological series of pictures for Philip, which he referred to as poesie.

In 1527 the Florentine sculptor and architect Jacopo Sansovino and the Tuscan man of letters Pietro Aretino arrived in Venice. They became inseparable friends with Titian, stimulating his interest in Mannerism, a style first seen in his paintings from that period. Mannerist aspects of his art increased after his only trip to Rome in 1545-6, where he finally got the opportunity to meet Michelangelo.

The last phase of Titian's life coincided with a radical revision of his style and painting technique. Starting from the late 1550s, Titian developed a much freer use of the brush and a less descriptive representation of reality.
In the late 1560s and early 1570s, when Titian was already extremely old, he pushed his art to the edge of abstraction. This later style has been defined as 'magic impressionism.' All of this is well represented by two of his latest works, The Death of Actaeon (1575), and the 'Pietà (1576).
The 'Pietà' was originally destined for his own tomb in the church of Santa Maria Gloriosa dei Frari, where Titian was buried after dying of the plague in 1576.

Titian was most famous for his bold utilization of color, particularly in his earlier work, and he achieved this through seeking out rare pigments and using them in their richest and most saturated form, as well as by carefully balancing each color with those alongside it to create a harmonious overall impression. He also concentrated on the effect of light on color harnessing lighting effects, including chiaroscuro, to emphasize contrasting hues. Through this focus, he created the distinction between Venetian and Florentine art (Renaissance artists in Florence and Rome believed that line was paramount, the Venetian Renaissance style was defined by color and led by Titian).

The artist's later work is characterized by loose brush strokes and an expressive application of paint and it is likely that, at times, he used his fingers as well as brushes to apply and blend paint. In painting in this manner, Titian created a fluidity that lent a greater sense of movement and emotion to his work and was unique amongst his peers.

Titian worked almost exclusively in oil, which was a new technique at the start of his career. The medium allowed him to build up a series of glazes to depict the appearance and texture of the human form with accuracy, delicacy, and softness, which was innovative. This realism was particularly relevant in his renderings of female nudes, which were unusually sexually suggestive for the period and which seem to reflect Titian's desires.

Titian inspired a number of his contemporaries with his Mannerist style, particularly those who formed part of his workshop, including Paris Bordone, Bonifazio Veronese, and Polidoro da Lanciano as well as his nephew Marco Vecellio. It has also been suggested that he employed El Greco in his later years, influencing his famously vibrant use of color. Masters such as Rubens, Rembrandt, and Tintoretto show a debt to Titian in terms of composition, color, and use of looser brushstrokes.

Artists returned to Titian in the 18th and 19th centuries. Sir Joshua Reynolds was so fascinated by his work that he scraped away layers of paint on a canvas that he owned to discover Titian's processes and techniques. Neoclassicist, Jean Auguste Dominique Ingres and French Impressionists including Manet drew inspiration from the artist's later, freer canvases.

More ...

Tiziano Vecelli or Tiziano Vecellio (pronounced [titˈtsjaːno veˈtʃɛlljo]; c. 1488/1490 - 27 August 1576), known in English as Titian /ˈtɪʃən/, was an Italian painter, the most important member of the 16th-century Venetian school. He was born in Pieve di Cadore, near Belluno (in Veneto, Republic of Venice). During his lifetime he was often called da Cadore, taken from the place of his birth.

Recognized by his contemporaries as "The Sun Amidst Small Stars" (recalling the famous final line of Dante's Paradiso), Titian was one of the most versatile of Italian painters, equally adept with portraits, landscape backgrounds, and mythological and religious subjects. His painting methods, particularly in the application and use of colour, would exercise a profound influence not only on painters of the Italian Renaissance, but on future generations of Western art.

His career was successful from the start, and he became sought after by patrons, initially from Venice and its possessions, then joined by the north Italian princes, and finally the Habsburgs and papacy.

During the course of his long life, Titian's artistic manner changed drastically, but he retained a lifelong interest in colour. Although his mature works may not contain the vivid, luminous tints of his early pieces, their loose brushwork and subtlety of tone are without precedent in the history of Western painting.

The exact date of Titian's birth is uncertain. When he was an old man he claimed in a letter to Philip II, King of Spain, to have been born in 1474, but this seems most unlikely. Other writers contemporary to his old age give figures that would equate to birthdates between 1473 and after 1482. Most modern scholars believe a date between 1488 and 1490 is more likely, though his age at death being 99 had been accepted into the 20th century.

He was the son of Gregorio Vecelli and his wife Lucia, of whom little is known. Gregorio was superintendent of the castle of Pieve di Cadore and managed local mines for their owners. Gregorio was also a distinguished councilor and soldier. Many relatives, including Titian's grandfather, were notaries, and the family were well-established in the area, which was ruled by Venice.

At the age of about ten to twelve he and his brother Francesco (who perhaps followed later) were sent to an uncle in Venice to find an apprenticeship with a painter. The minor painter Sebastian Zuccato, whose sons became well-known mosaicists, and who may have been a family friend, arranged for the brothers to enter the studio of the elderly Gentile Bellini, from which they later transferred to that of his brother Giovanni Bellini. At that time the Bellinis, especially Giovanni, were the leading artists in the city. There Titian found a group of young men about his own age, among them Giovanni Palma da Serinalta, Lorenzo Lotto, Sebastiano Luciani, and Giorgio da Castelfranco, nicknamed Giorgione. Francesco Vecellio, his older brother, later became a painter of some note in Venice.

A fresco of Hercules on the Morosini Palace is said to have been one of Titian's earliest works. Others were the Bellini-esque so-called Gypsy Madonna in Vienna, and the Visitation of Mary and Elizabeth (from the convent of S. Andrea), now in the Accademia, Venice.

This is a part of the Wikipedia article used under the Creative Commons Attribution-Sharealike 3.0 Unported License (CC-BY-SA). The full text of the article is here →

More ...

View all 266 artworks

# data[].attributes.attachment_link.description
Tiziano Vecellio Self-Portrait - Titian Tiziano Vecellio Born: c.1488; Pieve di Cadore, Italy Died: August 27, 1576; Venice, Italy Active Years: 1505 - 1576 Nationality: Italian Art Movement: High Renaissance,Mannerism (Late Renaissance) Painting School: Venetian School Field: painting Influenced by: Albrecht Durer,Giorgione,Raphael,Michelangelo Influenced on: Jacopo Bassano,Peter Paul Rubens,Diego Velazquez,Caravaggio,Rembrandt,Nicolas Poussin,Edgar Degas,Anton Raphael Mengs,Anthony van Dyck,John Singer Sargent,William Dobson,Claudio Coello,Palma Vecchio,Palma il Giovane,Joshua Reynolds,Francis Bacon,Chris Ofili Teachers: Giovanni Bellini,Gentile Bellini Pupils: El Greco,Annibale Carracci,Tintoretto Friends and Co-workers: Giorgione,Lorenzo Lotto Wikipedia: en.wikipedia.org/wiki/Titian Titian was the greatest painter of 16th-century Venice, and the first painter to have a mainly international clientele.

# data[].attributes.body
Ελ Γκρέκο / Δομήνικος Θεοτοκόπουλος

# data[].attributes.body
El Greco

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
The Met's Heilbrunn Timeline of Art History

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
El Greco is one of the few old master painters who enjoys widespread popularity. Like Vermeer, Piero della Francesca, and Botticelli, he was rescued from obscurity by an avid group of nineteenth-century collectors, critics, and artists and became one of the select members of the modern pantheon of great painters. For Picasso, as for so many later admirers, El Greco was both the quintessential Spaniard and a proto-modern-a painter of the spirit. It was as a painter who "felt the mystical inner construction" of life that El Greco was admired by Franz Marc and the members of the Blue Rider school: someone whose art stood as a rejection of the materialist culture of modern life.

Born in Crete, El Greco was trained as an icon painter. Two certain examples survive, and these remind us of the Neoplatonic, non-naturalistic basis of El Greco's art, before he set about transforming himself into a disciple of Titian and an avid student of Tintoretto, Veronese, and Jacopo Bassano. He moved to Venice in 1567 (Crete was a Venetian territory). There he set about mastering the elements of Renaissance painting, including perspective, figural construction, and the ability to stage elaborate narratives. Among his finest works of this period is Christ Healing the Blind ( 1978.416). Later, in Spain, El Greco wrote treatises on painting. Although these are lost, we possess the copies he owned of the architectural treatise by the ancient writer Vitruvius and Vasari's Lives. They have El Greco's annotations in the margins.

From Venice, El Greco moved to Rome, where he worked from 1570 to 1576. He arrived with a letter of recommendation from the Croatian miniaturist Giulio Clovio, who secured him quarters in the palace of Cardinal Alessandro Farnese-perhaps the most influential and wealthy patron in all of Rome. In 1572, he joined the painter's academy and he set up shop, taking on at least one assistant, and possibly two. His intention must have been to pursue a Roman career, but after six years he had not received a single commission for an altarpiece; his reputation was based on occasional commissions for portraits and small-scale devotional paintings. El Greco had ill-advisedly criticized Michelangelo's abilities as a painter, an opinion that generated little confidence in his abilities and may have served to ostracize him from the Roman art establishment (Michelangelo had died in 1564, but his prestige in Rome was undiminished).

These were not auspicious beginnings for his career in Spain, where he moved in 1576. In Madrid, his bid for royal patronage from Philip II failed. Not until he settled in Toledo did El Greco meet with the success an artist of his caliber might have expected. In this ancient city, which El Greco immortalized in one of the most celebrated landscapes in Western art-the View of Toledo ( 29.100.6)-he found a sympathetic circle of intellectual friends and patrons and forged a highly profitable career. Diego de Castilla, dean of Toledo Cathedral, commissioned El Greco to paint three altarpieces for the Church of Santo Domingo el Antiguo in Toledo and was also instrumental in the commission of the Espolio ( The Disrobing of Christ) for the cathedral vestiary. These are among El Greco's most ambitious masterpieces. In them can be found all of the various styles with which he had experimented in Italy: the naturalism that characterized his portraits; the painterly technique he had learned in Venice; the audacious compositional ideas of the late Michelangelo; and a Mannerist emphasis on hyper-elegance and refinement. A dispute over the price El Greco demanded for the Espolio led to litigation and left a mark on the artist's subsequent career: he never received another comparable commission from the cathedral authorities; in the future, his commissions were to come from private individuals and convents in the city.

El Greco's most celebrated painting, The Burial of Count Orgaz, was commissioned by the parish priest of Santo Tomé in Toledo in 1586 to celebrate the restitution of a financial obligation to the church. It honors a long-dead benefactor, at whose funeral Saints Stephen and Augustine were seen to miraculously appear to assist in the burial. The picture depicts this miracle as well as the count's soul being received into Paradise. When seen in the church, the painting has the arresting character of a vision. El Greco's son Jorge kneels fictively on the edge of the picture plane, looking out and indicating to the viewer the miracle El Greco has conjured up. The figure thus serves as intermediary between the real world of the viewer and the fictional world of the painting, which gains added resonance through the inclusion of a series of portraits of El Greco's contemporaries. (El Greco was a remarkable portraitist [ 29.100.5], able not only to record a sitter's features but to convey his character.) Above the funeral is depicted a heavenly vision, where a very different visionary experience is depicted: the verisimilitude of the earthly event is rejected in favor of a world of shifting planes inhabited by chimera-like personages. The Burial of Count Orgaz is central to our understanding of El Greco because it encapsulates the object of his art, which is to suggest a visionary experience-something that is not an extension of our physical world but of our imaginative faculties.

Toledo was far removed from the artistic ferment of Rome, but it was no bastion against the forces-cultural as well as artistic-that were to shape the art of the seventeenth century. It is all too easy to treat El Greco's achievement in isolation, as though it were an art outside of its time-an art waiting to be discovered by the modern era. Yet when El Greco died in 1614, Caravaggio and Annibale Carracci-the creators of the new Baroque style -had been buried for four and five years, respectively. It is enough to mention these figures to realize that in important respects El Greco's art belonged to the past, not the future: to the world of Mannerism, with its emphasis on the artist's imagination rather than the reproduction of nature.

Francisco Pacheco-painter, artist's biographer, and teacher of Velázquez-visited El Greco in his studio in Toledo and recorded seeing plaster, wax, and clay figures from which he worked. Pacheco did not approve of this method, which El Greco had doubtless learned from Tintoretto in Venice: a real human figure rather than something modeled in clay was what Pacheco advocated. But he could not deny El Greco's place among the great painters, "for we see some works by his hand so plastic and so alive (in his characteristic style) that they equal the art of the very best." He may have had in mind El Greco's portraits, which Velázquez prized highly. Yet it is the most extravagant late works of the artist, such as The Vision of Saint John ( 56.48), in which the figures are elongated beyond credibility and their forms dematerialized by a flickering brushwork, that have appealed so strongly to modern tastes.

El Greco rejected naturalism as a vehicle for his art just as he rejected the idea of an art easily accessible to a large public. What he embraced was the world of a self-consciously, erudite style, or maniera. The paradox is that, at a time when the blatant display of artifice inherent in Mannerism was being criticized as an indulgence, and artists in Rome were striving to rid their paintings of anything that might seem mere display, El Greco took just the opposite route. He made elongated, twisting forms, radical foreshortening, and unreal colors the very basis of his art. The difference was that he made these effects deeply expressive and not merely emblems of virtuosity.

No other great Western artist moved mentally-as El Greco did-from the flat symbolic world of Byzantine icons to the world-embracing, humanistic vision of Renaissance painting, and then on to a predominantly conceptual kind of art. Those worlds had one thing in common: a respect for Neoplatonic theory about art embodying a higher realm of the spirit. El Greco's modernism is based on his repudiation of the world of mere appearances in favor of the realm of the intellect and the spirit.

# data[].attributes.attachment_link.title
El Greco (1541-1614) | Essay | The Metropolitan Museum of Art | Heilbrunn Timeline of Art History

# data[].attributes.attachment_link.description
El Greco is one of the few old master painters who enjoys widespread popularity. Like Vermeer, Piero della Francesca, and Botticelli, he was rescued from obscurity by an avid group of nineteenth-century collectors, critics, and artists and became one of the select members of the modern pantheon of great painters.

# data[].attributes.headline
Χρονολόγιο Παγκόσμια

# data[].attributes.body
Χρονολόγιο Παγκόσμιας Τέχνης

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
The Met's Heilbrunn Timeline of Art History

# data[].attributes.attachment_link.title
Chronology | Heilbrunn Timeline of Art History | The Metropolitan Museum of Art

# data[].attributes.attachment_link.description
The Met's Timeline of Art History pairs essays and works of art with chronologies and tells the story of art and global culture through the collection.

# data[].attributes.headline
Οίκος των Μεδίκων_wikipedia

# data[].attributes.subject
Οίκος των Μεδίκων_wikipedia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 30/05/2015.

Οι Μέδικοι ( ιταλ.: Medici) ήταν μια πολύ πλούσια οικογένεια της Φλωρεντίας, που από το 15ο ως τον 18ο αιώνα κυριάρχησε στην οικονομική, πολιτική αλλά και καλλιτεχνική ζωή της πόλης, παίζοντας έτσι ένα καθοριστικό ρόλο στην ιταλική και ευρωπαϊκή ιστορία.

Η επικράτησή τους ξεκίνησε με τον Κόζιμο τον Πρεσβύτερο ( 1389- 1464), τον πλουσιότερο άνθρωπο της πόλης, που πέτυχε να εξορίσει τους αντιπάλους του.

Από το 1469 ως το 1492, κεφαλή της οικογένειας ήταν ο Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής (1449-1492), τραπεζίτης, πολιτικός, ποιητής και μαικήνας πολλών καλλιτεχνών (όπως ο Μιχαήλ Άγγελος) και επιστημόνων. Το 1494, οι Μέδικοι διώχθηκαν από την Φλωρεντία ύστερα από εξέγερση που προκλήθηκε από τη διαφθορά τους και τα φλογερά κηρύγματα του Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα. Το 1512 ωστόσο επέστρεψαν στην πόλη, ενώ ο Τζοβάνι ντι Λορέντσο ντε'Μέντιτσι έγινε πάπας με το όνομα Λέων Ι΄ το 1513. Τα μέλη της οικογένειας κυβέρνησαν τελικά τη χώρα ως μεγάλοι δούκες της Τοσκάνης. Αξιοσημείωτο μέλος της οικογένειας ήταν και η Αικατερίνη των Μεδίκων (1519-1589), η οποία στέφθηκε βασίλισσα της Γαλλίας (1547 - 1559) μετά τον γάμο της με τον βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Β΄. Επίσης η Μαρία των Μεδίκων σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.

Η οικογένεια των Μεδίκων έχει τις ρίζες της στην περιοχή Μουτζέλο, βόρεια της Φλωρεντίας, και αναφέρονται για πρώτη φορές σε ένα έγγραφο του 1230. Η προέλευση του ονόματος είναι αβέβαιη, αν και η λέξη "medici" είναι ο πληθυντικός του "medico", που στα ιταλικά σημαίνει "γιατρός". Η έναρξη της δυναστείας χρονολογείται στο 1397, όταν ιδρύθηκε στη Φλωρεντία η Τράπεζα των Μεδίκων.

Άνοδος στην εξουσία

Για το μεγαλύτερο μέρος του 13ου αιώνα, το κορυφαίο τραπεζικό κέντρο στην Ιταλία ήταν η Σιένα. Όμως το 1298, μία από τις κορυφαίες τραπεζικές οικογένειες της Ευρώπης, οι Μπονσινιόροι, χρεοκόπησε και η πόλη της Σιένας έδωσε τη θέση της ως μεγαλύτερου τραπεζικού κέντρου της Ιταλίας στη Φλωρεντία. Μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, ο Οίκος των Αλμπίτσι είχε αναδειχθεί ως ηγετική οικογένεια της Φλωρεντίας. Το 1293 θεσπίστηκαν τα Διατάγματα της Δικαιοσύνης, που ουσιαστικά εξελίχθηκαν σε ένα είδος Συντάγματος της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας για όλη την περίοδο της Ιταλικής Αναγέννησης. Πολυάριθμα πολυτελή παλάτια της πόλης περιστοιχίστηκαν από αρχοντικές κατοικίες, που χτίστηκαν από την ευημερούσα εμπορική τάξη της.

Οι κύριοι ανταγωνιστές της οικογένειας Αλμπίτσι ήταν οι Μεδίκοι, πρώτα υπό τον Τζοβάνι ντι Μπίτσι, αργότερα υπό τον γιο του Κοσμά και τον δισέγγονό του Λαυρέντιο. Οι Μεδίκοι κατάφεραν να καταστήσουν την τράπεζά τους ως τον μεγαλύτερο τραπεζικό οίκο της Ευρώπης, ενώ ανέπτυξαν μια σειρά άλλες επιχειρήσεις στη Φλωρεντία και αλλού. Το 1433, οι Αλμπίτσι κατάφεραν να εξορίσουν τον Κοσμά. Το επόμενο έτος, εντούτοις, εκλέχτηκε μια φιλικά προσκείμενη στους Μεδίκους Σινιορία (αστική κυβέρνηση), υπό την ηγεσία του Πιέρο Σοντερίνι, του Όντο Αλτοβίτι και του Λούκα Πίτι, και ο Κοσμάς επέστρεψε στην πόλη. Οι Μεδίκοι έπειτα έγιναν η κύρια οικογένεια της πόλης, μια θέση που θα κρατούσαν για τους επόμενους τρεις αιώνες. Η Φλωρεντία διατήρησε το δημοκρατικό της πολίτευμα μέχρι το 1537, έτος που σηματοδοτεί το παραδοσιακό τέλος της Υψηλής Αναγέννησης στη Φλωρεντία, αλλά τα όργανα της δημοκρατικής κυβέρνησης παρέμειναν σταθερά υπό τον έλεγχο των Μεδίκων και των συμμάχων τους, με μόνη εξαίρεση το χρονικό διάστημα 1494 - 1512. Ο Κοσμάς και ο Λαυρέντιος σπάνια κατείχαν επίσημες θέσεις, αλλά ήταν οι αδιαφιλονίκητοι ηγέτες της πόλης.

Η οικογένεια των Μεδίκων συνδέθηκε με πολλές άλλες ηγετικές οικογένειες της εποχής, μέσω επιγαμιών, συνεργασιών ή συμβολαίων, και απέκτησε κεντρική θέση στο κοινωνικό δίκτυο. Μερικά παραδείγματα αυτών των οικογενειών περιλαμβάνουν τους Μπάρντι, Αλτοβίτι, Ριντόλφι και Τορναμπουόνι. Πολλοί μάλιστα έχουν προτείνει ως αιτία για την άνοδο της οικογένειας των Μεδίκων, τις σχέσεις που ανέπτυξαν αυτοί με τις άλλες ηγετικές οικογένειες.

Μέλη της οικογένειας ασχολήθηκαν επιτυχώς στις αρχές του 14ου αιώνα με το εμπόριο μαλλιού, ειδικά με τη Γαλλία και την Ισπανία. Παρά την παρουσία ορισμένων Μεδίκων στις κυβερνητικές αρχές της πόλης, αυτοί εξακολουθούσαν να είναι πολύ λιγότεροι σε σχέση με μέλη άλλων ηγετικών οικογενειών, όπως οι Αλμπίτσι και οι Στρότσι. Ο Σαλβέστρος των Μεδίκων, εκπρόσωπος της συντεχνίας των κατασκευαστών μαλλιού κατά τη διάρκεια της Στάσης των Τσόμπι του 1378-82, και ο Αντώνιος των Μεδίκων εξορίστηκαν από τη Φλωρεντία αμφότεροι. Η συμμετοχή μελών της οικογένειας σε μια συνωμοσία το 1400, προκάλεσε τον αποκλεισμό όλων των κλάδων της, με εξαίρεση δύο, από τη φλωρεντίνη πολιτική για είκοσι έτη.

15ος αιώνας

Ο Ιωάννης ντι Μπίτσι των Μεδίκων (1360-1429), γιος του Αβεράρδου των Μεδίκων (1320-1363), αύξησε τον πλούτο της οικογένειας με τη δημιουργία της Τράπεζας των Μεδίκων, ενώ ο ίδιος έγινε ένας από τους πλουσιότερους άνδρες στην πόλη της Φλωρεντίας. Αν και δεν κατέλαβε ποτέ κάποιο πολιτικό αξίωμα, η οικογένειά του κέρδισε ισχυρή λαϊκή στήριξη, λόγω της υποστήριξης που παρείχε ο Ιωάννης στην εισαγωγή ενός αναλογικού συστήματος φορολογίας. Ο γιος του Ιωάννη, ο Κοσμάς ο Πρεσβύτερος, που έλαβε το προσωνύμιο "Pater Patriae" ( Πατέρας της Πατρίδας), ανέλαβε το 1434 ως "Μεγάλος Άρχοντας" την ηγεσία της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας.

Τρεις διαδοχικές γενιές των Μεδίκων - Κοσμά, Πέτρου και Λαυρεντίου - κυβέρνησε τη Φλωρεντία κατά το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα. Κατάφεραν να κυριαρχήσουν στην αντιπροσωπευτική κυβέρνηση της Φλωρεντίας χωρίς να φτάσουν στο σημείο να την καταργήσουν. Αυτά τα τρία μέλη της οικογένειας των Μεδίκων είχαν μεγάλες δεξιότητες ως προς τη διαχείριση της "ανήσυχης και ανεξάρτητης πόλης", όπως ήταν η Φλωρεντία. Όταν ο Λαυρέντιος πέθανε το 1492, ο γιος του Πέτρος αποδείχθηκε ανίκανος να ανταποκριθεί με επιτυχία στις συνέπειες που προκλήθηκαν από τη γαλλική εισβολή στην Ιταλία το 1494 και, μέσα σε δύο χρόνια, τόσο ο ίδιος όσο και οι υποστηρικτές του εξαναγκάστηκαν σε εξορία και αντικαταστάθηκαν από μια δημοκρατική κυβέρνηση.

Ο Πέτρος των Μεδίκων (1416-1469), γιος του Κοσμά, έμεινε στην εξουσία μόνο για πέντε χρόνια (1464-1469). Πήρε το προσωνύμιο "Ποδάγρας", λόγω της ουρικής αρθρίτιδας που τον ταλαιπωρούσε. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Πέτρος έδειξε μικρό ενδιαφέρον για τις τέχνες. Λόγω της ασθένειάς του, έμεινε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ηγεμονίας του κλινήρης και, ως εκ τούτου, έκανε λίγα για την ανάπτυξη της εξουσίας των Μεδίκων στη Φλωρεντία. Για το λόγο αυτό, η κυριαρχία των Μεδίκων παρέμεινε στάσιμη μέχρι την επόμενη γενιά, όταν ανέλαβε ο γιος του Πέτρου, ο Λαυρέντιος.

Ο Λαυρέντιος των Μεδίκων (1449-1492), ο επονομαζόμενος "Μεγαλοπρεπής", ήταν ικανός στην ηγεσία και διακυβέρνηση της πόλης, όμως παραμέλησε την οικογενειακή τραπεζική επιχείρηση, κάτι που οδήγησε στην τελική καταστροφή της. Για να εξασφαλίσει τη συνέχιση της επιτυχίας της οικογένειάς του, ο Λαυρέντιος σχεδίασε τις μελλοντικές καριέρες που θα ακολουθούσαν τα παιδιά του. Έχρισε ως διάδοχό του στην πολιτική ηγεσία τον ισχυρογνώμων Πέτρο Β΄. Ο γιος του Ιωάννης (μελλοντικός Πάπας Λέων Ι΄) τοποθετήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας από νεαρή ηλικία. Τέλος, η κόρη του Μαγδαληνή παντρεύτηκε έναν γιο του Πάπα Ιννοκέντιου Η΄, τον Φραγκίσκο Κύβο, εδραιώνοντας έτσι μια συμμαχία μεταξύ των Μεδίκων και των ρωμαϊκών κλάδων των οικογενειών Κύβο και Αλτοβίτι.

Η συνωμοσία των Πάτσι, το 1478, ήταν μια προσπάθεια να καθαιρεθεί η οικογένεια των Μεδίκων, μέσω της δολοφονίας του Λαυρεντίου και του μικρότερου αδελφού του Ιουλιανού, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας της Ανάστασης. Η απόπειρα δολοφονίας είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του Ιουλιανού και τον τραυματισμό του Λαυρεντίου. Η συνωμοσία περιελάμβανε τις οικογένειες των Πάτσι και των Σαλβιάτι, δύο αντίπαλες τραπεζικές οικογένειες που επεδίωκαν να τερματίσουν την επιρροή των Μεδίκων, καθώς και τον Αρχιεπίσκοπο της Πίζας, αλλά ακόμη και τον Πάπα Σίξτο Δ΄. Οι συνωμότες προσέγγισαν τον Σίξτο Δ΄ με την ελπίδα να αποκτήσουν την έγκρισή του, καθώς εκείνος και οι Μεδίκοι είχαν μια μακρά αντιπαλότητα, όμως ο Πάπας δεν έδωσε καμία επίσημη κύρωση στο σχέδιό τους. Παρά την άρνηση της επίσημης έγκρισής του, ο Πάπας επέτρεψε εντούτοις τη διεξαγωγή της συνωμοσίας χωρίς να παρέμβει, ενώ μετά τη αποτυχία της δολοφονίας του Λαυρεντίου έδωσε άφεση αμαρτιών στους εγκληματίες. Μετά από αυτό, ο Λαυρέντιος υιοθέτησε τον νόθο γιο του αδελφού του Ιουλίου (1478-1535), τον μελλοντικό Πάπα Κλήμη Ζ΄. Ο γιος του Λαυρεντίου, Πέτρος Β΄ ανέλαβε την πολιτική ηγεσία της Φλωρεντίας μετά το θάνατο του πατέρα του. Ο Πέτρος αργότερα θεωρήθηκε υπεύθυνος για την απέλαση των Μεδίκων από τη Φλωρεντία το διάστημα 1494 - 1512.

Οι Μέδικοι επωφελήθηκαν επιπλέον από την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων στυπτηρίας στην Τόλφα το 1461. Η στυπτηρία ήταν απαραίτητη για τη βαφή ορισμένων υφασμάτων και χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στη Φλωρεντία, όπου η κλωστοϋφαντουργία ήταν η κύρια βιομηχανία της. Πριν από τους Μεδίκους, οι Οθωμανοί ήταν οι μόνοι εξαγωγείς στυπτηρίας, με αποτέλεσμα η Ευρώπη να αγοράζει από αυτούς τεράστιες ποσότητες, μέχρι την ανακάλυψη στην Τόλφα. Ο Πάπας Πίος Β΄ χορήγησε στην οικογένεια των Μεδίκων το μονοπώλιο της εξόρυξης εκεί, καθιστώντας τους ως τους κύριους πρωτογενείς παραγωγούς στυπτηρίας στην Ευρώπη.

Γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας των Μεδίκων από το 1360 ως το 1743

Περιλαμβάνει του κυριότερους εκπροσώπους της οικογένειας. Έχουν αφαιρεθεί από τη λίστα παιδιά που πέθαναν ενώ ήταν ακόμη βρέφη, κάποια από τα νόθα παιδιά, και οι απόγονοι των παντρεμένων γυναικών, εκτός μικρών εξαιρέσεων.

Τζοβάνι ντι Μπίτσι (1360-1429) γιος του Αβεράρντο (ο επονομαζόμενος Μπίτσι), παντρεύτηκε την Πικάρντα Μπουέρι │ ├─Κόζιμο ο πρεσβύτερος (1389-1464), Άρχοντας της Φλωρεντίας, παντρεύτηκε την Κοντεσίνα ντε' Μπάρντι │ │Κλάδος της οικογένειας από το Καφατζόλο │ │ │ ├─Πέτρος των Μεδίκων, ο Ποδάγρας (1416-1469), Άρχοντας της Φλωρεντίας, παντρεύτηκε τη Λουκρητία Τορναμπουόνι │ │ │ │ │ ├─Μαρία των Μεδίκων(1445 περ.-1472) παντρεύτηκε τον Λεονέτο των Ρόσι │ │ │ │ │ │ │ └─Λουίτζι ντε Ρόσι (πεθ.1519), Καρδινάλιος │ │ │ │ │ ├─Μπιάνκα των Μεδίκων (1445-1488), παντρεύτηκε τον Γκουλιέλμο Πάτσι │ │ │ │ │ ├─Νανίνα των Μεδίκων (1448-1493), παντρεύτηκε τονΜπερνάρντο Ρουτσελάι │ │ │ │ │ ├─Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής (1449-1492), Άρχοντας της Φλωρεντίας, παντρεύτηκε την Κλαρίσε Ορσίνι │ │ │ │ │ │ │ ├─Λουκρητία των Μεδίκων (1470-1550), παντρεύτηκε τον Ιάκοπο Σαλβιάτι │ │ │ │ │ │ │ │ │ ├─Μαρία Σαλβιάτι (1499-1543), παντρεύτηκε τον Τζοβάννι νταλλε Μπάντε Νέρε (--> δες παρακάτω) │ │ │ │ │ │ │ │ │ └─Φραντσέσκα Σαλβιάτι, παντρεύτηκε τον Οτταβιάνο των Μεδίκων (κλάδος της οικογένειας από το Οτταβιάνο της Νάπολης) │ │ │ │ │ │ │ │ │ └─Πάπας Λέων ΙΑ΄ (Αλεσσάντρο ντι Οτταβιάνο ντε' Μέντιτσι) (1535-1605) │ │ │ │ │ │ │ ├─Πέτρος των Μεδίκων, ο Άτυχος (1472-1503), Άρχοντας της Φλωρεντίας, παντρεύτηκε την Αλφονσίνα Ορσίνι │ │ │ │ │ │ │ │ │ ├─Λαυρέντιος των Μεδίκων, δούκας του Ουρμπίνο (1492-1519) παντρεύτηκε την Madeleine de la Tour d'Auvergne │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ ├;─Αλέξανδρος των Μεδίκων, Δούκας της Φλωρεντίας, νόθο παιδί, αμφίβολη γενεαλογία (-->δες παρακάτω) │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ └─Αικατερίνη των Μεδίκων (1519-1589), Βασίλισσα της Γαλλίας, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας │ │ │ │ │ │ │ │ │ └─Κλαρίσε των Μεδίκων (1493-1528), παντρεύτηκε τονΦιλίππο Στρότσι │ │ │ │ │ │ │ ├─Μανταλένα των Μεδίκων (1473-1528) παντρεύτηκε τον Φραντσεσκέτο Τσίμπο │ │ │ │ │ │ │ ├─Πάπας Λέων Ι΄ (Τζοβάννι ντι Λορέντσο ντε' Μέντιτσι, 1475-1521) │ │ │ │ │ │ │ ├─Λουίζα των Μεδίκων (1477-1488) │ │ │ │ │ │ │ ├─Κοντεσίνα των Μεδίκων (1478-1515), παντρεύτηκε τον Πιέτρο Ριντόλφι │ │ │ │ │ │ │ └─Τζουλιάνο δούκας του Νεμούρ (1479-1516) παντρεύτηκε την Φιλιμπέρτα ντι Σαβόια │ │ │ │ │ │ │ └─Ιππόλυτος των Μεδίκων (1511-1535), νόθο παιδί, καρδινάλιος │ │ │ │ │ │ │ └─Ασντρουμπάλε των Μεδίκων (πεθ. 1565), νόθο παιδί, με την Τζούλια Γκονζάγκα │ │ │ │ │ ├─Τζουλιάνο των Μεδίκων (1453-1478) εραστής της Σιμονέτα Βεσπούτσι │ │ │ │ │ │ │ └─Πάπας Κλήμης Ζ΄ (Τζoύλιο ντι Τζουλιάνο ντε' Μέντιτσι) (1478-1534) │ │ │ │ │ │ │ └;─Αλέξανδρος των Μεδίκων, Δούκας της Φλωρεντίας, γνωστός και ως ο Μελαχρινός, (1511-1537) │ │ │ │ νόθος γιος τηςΣιμονέτα απ'το Κολεβέκιο αμφίβολης γενεαλογίας, πρώτος Δούκας της Φλωρεντίας, σύζυγος της │ │ │ │ Μαργαρίτας της Αυστρίας │ │ │ │ │ │ │ ├─Ιούλιος των Μεδίκων (περ. 1533-1600), παντρεύτηκε την Αντζέλικα Μαλασπίνα │ │ │ │ │ │ │ │ │ ├─Κατερίνα του Ιούλιου των Μεδίκων (πεθ. 1634), βενεδικτίνη μοναχή │ │ │ │ │ │ │ │ │ ├─Κόζιμο του Ιουλίου των Μεδίκων, παντρεύτηκε τη Λουκρητία Γκαετάνι │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ └─Αντζέλικα των Μεδίκων (1608-1636) παντρεύτηκε τον Δον Πιέτρο Άλτεμπς │ │ │ │ │ │ │ │ │ └─Τζουλιάνο των Μεδίκων (πεθ. 1568), παντρεύτηκε Λίβια Σπινόλα │ │ │ │ │ │ │ ├─Τζούλια των Μεδίκων (1535-1588 περ.), νόθο παιδί αργότερα νομιμοποιημένο, │ │ │ │ παντρεύτηκε τον Δον Φραντσέσκο Καντέλμο κι αργότερα τον Μπερναντέτο των Μεδίκων (Παρακλάδι των Μεδίκων απ'το Οτταϊάνο) │ │ │ │ │ │ │ └─Πόρτσια των Μεδίκων (1538-1565), νόθο παιδί αργότερα νομιμοποιημένο, μοναχή κι αργότερα ηγουμένη │ │ │ │ │ └─Τζοβάνι του Πιέρο των Μεδίκων (νόθο παιδί) │ │ │ ├─Τζοβάνι του Κόζιμο των Μεδίκων (1421-1463), παντρεύτηκε τη Τζινέβρα των Αλεσάντρι │ │ │ └─Κάρλο του Κόζιμο των Μεδίκων (1428/30-1492) │ └─Λαυρέντιος ο πρεσβύτερος (1395-1464), παντρεύτηκε την Τζινέβρα Καβαλκάντι │Κλάδος των Ποπολάρων │ ├─Φρεντσέσκο του Λαυρέντιου των Μεδίκων (πεθ. 1440 περίπου), παντρεύτηκε τη Μαρία Γκουαλτιερότι, χωρίς απογόνους │ └─Πιερφραντσέσκο των Μεδίκων ο πρεσβύτερος (1430-1476), παντρεύτηκε την Λαουντομία Ατσαγιόλι │ ├─Λαυρέντιος ο Ποπολάρος (1463-1503) παντρεύτηκε τη Semiramide Appiano d'Aragona │ │ │ ├─Πιερφραντσέσκο των Μεδίκων (1487-1525) παντρεύτηκε τη Μαρία Σοντερίνι │ │ │ │ │ ├─Λαουντομία των Μεδίκων (πεθ. 1559) παντρεύτηκε τον Αλαμάνο Σαλβιάτι και αργότερα τον Πιέρο Στρότσι │ │ │ │ │ ├─Λορεντσίνο των Μεδίκων (1514-1548) │ │ │ │ │ │ │ └─Λορεντσίνα των Μεδίκων, παντρεύτηκε τον Τζούλιο Κολόνα]] │ │ │ │ │ ├─Τζουλιάνο των Μεδίκων (περ. 1520-1588) │ │ │ │ │ └─Μανταλένα των Μεδίκων (;-1583) παντρεύτηκε τον Ρομπέρτο Στρότσι │ │ │ ├─Αβεράρντο των Μεδίκων (1488-1495) │ │ │ ├─Λαουντομία των Μεδίκων, παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Σαλβιάτι │ │ │ ├─Τζινέβρα των Μεδίκων, παντρεύτηκε τον Τζοβάνι Άλμπιτσι │ │ │ └─Βινσέντσο των Μεδίκων │ └─Τζοβάνι των Μεδίκων ο Ποπολάρος (1467-1498) παντρεύτηκε την Κατερίνα Σφόρτσα │ └─Τζοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε (1498-1526), παντρεύτηκε την Μαρία Σαλβιάτι │Όντας η Μαρία Σαλβιάτι κόρη της Λουκρητίας των Μεδίκων, με το γιο τους Κόζιμο ενώθηκαν τα  │ δύο παρακλάδια της οικογένειας │ └─Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων (1519-1574), Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε την Ελεονώρα του Τολέδο │ ├─Μπία των Μεδίκων (1537-1542) │ ├─Μαρία των Μεδίκων (1540-1557) │ ├─Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων (1541-1587), Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε την Ιωάννα της Αυστρίας │ │ και μετά τη Μπιάνκα Καπέλο │ │ │ ├─Ελεονώρα των Μεδίκων (1567-1611), παντρεύτηκε τον Βινσέντσο Α΄ Γκονζάγκα │ │ │ ├─Άννα των Μεδίκων (1569-1584) │ │ │ ├─Λουκρητία των Μεδίκων (1572-1574) │ │ │ ├─Μαρία των Μεδίκων (1573-1642), Βασίλισσα της Γαλλίας, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας │ │ │ ├─Φίλιππος των Μεδίκων (1577-1582) │ │ │ └─Δον Αντόνιο των Μεδίκων (1576-1621), παντρεύτηκε την Αρτεμισία Τότσι │ ├─Ισαβέλλα των Μεδίκων (1542-1576) │ ├─Τζοβάνι των Μεδίκων (1543-1562), Καρδινάλιος │ ├─Λουκρητία των Μεδίκων (1545-1562), σύζυγος του Αλφόνσο Β΄ ντ'Έστε │ ├─Πιέτρο (Πιεντρίκο) των Μεδίκων (1546-1547) │ ├─Γκάρτσια των Μεδίκων (1547-1562) │ ├─Πιέτρο των Μεδίκων (1554-1604) παντρεύτηκε την Leonora Álvarez de Toledo και τη Beatriz de Menezes │ │ │ └─Κόζιμο των Μεδίκων (1573-1576) │ ├─Δον Τζοβάννι των Μεδίκων (1567-1621), παντρεύτηκε τη Λίβια Βερνάτσα │ │ │ ├─Τζανφραντσέσκο Μαρία των Μεδίκων (1619-1689) │ │ │ └─Τζοβάνα Μαρία Μανταλένα των Μεδίκων (1621) πέθανε νήπιο │ ├─Βιργινία των Μεδίκων (1568-1615), σύζυγος του Καίσαρα ντ'Έστε │ └─Φερδινάνδος Α΄ των Μεδίκων (1549-1609), Καρδινάλιος, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε την Χριστίνα της Λορραίνης │ ├─Ελεονόρα των Μεδίκων (1591-1617) │ ├─Κατερίνα του Φερδινάνδου των Μεδίκων (1593-1629), παντρεύτηκε τονΦερδινάνδο Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα │ ├─Φραντσέσκο του Φερδινάνδου των Μεδίκων (1594-1614) │ ├─Κάρλο των Μεδίκων (1596-1666), Καρδινάλιος │ ├─Φιλιππίνο των Μεδίκων (1598-1602) │ ├─Δον Λορέντσο των Μεδίκων (1599-1648) │ ├─Μαρία Μανταλένα των Μεδίκων (1600-1633) │ ├─Κλάουντια των Μεδίκων (1604-1648), σύζυγος του Φεντερίκο Ουμπάλντο Α΄ ντέλλα Ρόβερε και │ αργότερα του Αρχιδούκα Λεοπόλδο Ε΄ της Αυστρίας │ └─Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων (1590-1621), Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε τη Μαρία Μανταλένα της Αυστρίας │ ├─Μαρία Χριστίνα των Μεδίκων (1609-1632) │ ├─Τζοβάνι Κάρλο των Μεδίκων (1611-1663), Καρδινάλιος │ ├─Μαργαρίτα των Μεδίκων (1612-1679), παντρεύτηκε τον Οντοάρντο Α΄ Φαρνέζε │ ├─Ματτίας των Μεδίκων (1613-1667) │ ├─Φραντσέσκο του Κόζιμο των Μεδίκων (1614-1634) │ ├─Άννα των Μεδίκων (1616-1676), σύζυγος του ΑρχιδούκαΦερδινάνδος Κάρλο της Αυστρίας │ ├─Λεοπόλδος των Μεδίκων (1617-1675), Καρδινάλιος │ └─Φερδινάνδος Β΄ των Μεδίκων (1610-1670), Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε την Βιττόρια ντέλλα Ρόβερε │ ├─Φραντσέσκο Μαρία των Μεδίκων (1660-1711) │ └─Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων (1642-1723), Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα Λουίζα της Ορλεάνης │ ├─ΠρίγκηπαςΦερδινάνδος των Μεδίκων (1663-1713), παντρεύτηκε την Βιολάντε Βεατρίκη της Βαυαρίας │ ├─Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων (1671-1737), Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, παντρεύτηκε την │Άννα Μαρία Λουίζα Φραντσέσκα │ └─Άννα Μαρία Λουίζα των Μεδίκων (1667-1743), Πριγκήπισσα στο Παλατινάτο και τελευταία του οίκου των Μεδίκων

Colonel G.F. Young, The Medici

Marcello Vannucci, Le grandi famiglie di Firenze, Newton Compton Editori, Roma 2006

# data[].attributes.attachment_link.title
Οίκος των Μεδίκων

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 30/05/2015.

# data[].attributes.headline
Οι ανακαλύψεις

# data[].attributes.body
Οι ανακαλύψεις

# data[].attributes.attachment_link.title
6.3 Οι ανακαλύψεις

# data[].attributes.body
Χριστόφορος Κολόμβος

# data[].attributes.body
Αμέριγκο Βεσπούτσι

# data[].attributes.body
Φερδινάνδος Μαγγελάνος

# data[].attributes.body
Βάσκο ντα Γκάμα

# data[].attributes.headline
Η Θρησκευτική μεταρρ

# data[].attributes.body
Η Θρησκευτική μεταρρύθμιση (1517 - 1555)

# data[].attributes.attachment_link.title
6.4 Θρησκευτική μεταρρύθμιση 1517-1555

# data[].attributes.body
Η Europa Regina, ή Βασίλισσα Ευρώπη στα ελληνικά, είναι η ονομασία ενός χάρτη που απεικονίζει την ευρωπαϊκή ήπειρο με τη μορφή γυναίκας, και μάλιστα βασίλισσας. Εντάσσεται σε μια σειρά χαρτών, τους λεγόμενους «ανθρωπομορφικούς χάρτες», οι οποίοι σχεδιάστηκαν, τυπώθηκαν και κυκλοφόρησαν σε γερμανικές περιοχές κατά τον 16ο αιώνα.

# data[].attributes.headline
Η θυροκόλληση των 

# data[].attributes.body
Η θυροκόλληση των 95 θέσεων του Λούθηρου, Julius Hübner, 1878

# data[].attributes.body
wikipedia: Η θρησκευτική μεταρρύθμιση

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση, ή Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, ήταν θρησκευτικό κίνημα του 16ου αιώνα, που εκτυλίχθηκε στην Ευρώπη ιδρύοντας τον Προτεσταντισμό, τον τρίτο μεγάλο κλάδο του Χριστιανισμού. Ο Προτεσταντισμός πήγαζε από την αντίθεση με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις πρακτικές της. Οι τρεις κλάδοι του Χριστιανισμού είναι η Ορθοδοξία, ο Ρωμαιοκαθολικισμός και ο Προτεσταντισμός (ή Διαμαρτύρηση).

Ξεκίνησε στη Γερμανία το 1517, όταν στις 31 Οκτωβρίου ο Μαρτίνος Λούθηρος συνέταξε τις 95 θέσεις του, τις οποίες θυροκόλλησε στην είσοδο της μητρόπολης της Βιτεμβέργης. Σ' αυτές καταδίκαζε την πώληση συγχωροχαρτιών, καθώς και την απόλυτη εξουσία και το αλάθητο του Πάπα. Τελικά ο Προτεσταντισμός ολοκληρώθηκε το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας και εξαπλώθηκε στη Γερμανία, στην Πολωνία, στη Βοημία, στη Μοραβία, στην Ουγγαρία και στην Τρανσυλβανία. Η Παπική Εκκλησία τον κήρυξε αιρετικό αλλά με την υποστήριξη των Γερμανών αριστοκρατών και του λαού, κατάφερε να περάσει τις αλλαγές που πρότεινε. Κύριοι πρωταγωνιστές της θρησκευτικής μεταρρύθμισης ήταν, εκτός από τον Λούθηρο, ο Ιωάννης Καλβίνος και ο Ούλριχ Ζβίγγλιος.

Η θεωρία της Μεταρρύθμισης εμπερικλείει τις βασικές αρχές του σύγχρονου Προτεσταντισμού.

Όπως επισημαίνει ο π. Ιωάννης Μάγιεντορφ, καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Fordham, "η Μεταρρύθμιση ήταν πραγματικά μια απόπειρα για την απελευθέρωση του Δυτικού Χριστιανισμού από το σχολαστικό περίγραμμα της σκέψης και για την επαναφορά του στην Αγία Γραφή και τον πρώιμο Χριστιανισμό"

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, η Μεταρρύθμιση αποτελεί σπουδαίο σταθμό ανάπτυξης του Διεθνούς Δικαίου διότι μέσω αυτής τερματίσθηκε απότομα η ιδέα της χριστιανικής ενότητας της Δύσης, (σε ένα μόνο δόγμα). Αυτό είχε ως συνέπεια με την επίσης παράλληλη πτώση της φεουδαρχίας, τον κατατεμαχισμό των τότε ηγεμονιών όπου και άρχισε να διαμορφώνεται μια " διεθνής κοινωνία " την οποία και αποτελούσαν πλέον ανεξάρτητα κράτη-ηγεμονίες νομικά ίσες. Το γεγονός αυτό δημιούργησε την ανάγκη της ύπαρξης νομικών κανόνων που να ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ αυτών των νέων κρατών-ηγεμονιών.

Για τους αγρότες και τους φτωχούς των πόλεων η απόσχιση από την παπική εκκλησία ήταν η αφορμή για να ζητήσουν γενικότερες αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο και περισσότερες ελευθερίες και οδήγησε στην εξέγερση των χωρικών ( 1524- 1526). Οι χωρικοί διακήρυξαν ένα πρόγραμμα που ονομάστηκε Τα Δώδεκα Άρθρα των Χωρικών, μεταξύ των οποίων ήταν το αίτημα να διαλέγουν τους κληρικούς τους, να μειωθεί η δεκάτη (αγροτική φορολογία, το 1/10 της παραγωγής τους), να καταργηθεί η δουλοπαροικία, το δικαίωμα να ψαρεύουν και να κυνηγούν, να είναι αμερόληπτα τα δικαστήρια και να περιοριστούν οι απαιτήσεις των φεουδαρχών. Τα άρθρα αυτά αναπροσαρμόζονταν με βάση τις τοπικές ανάγκες. Ο Λούθηρος αποκήρυξε την εξέγερση των χωρικών, η οποία κατεστάλη βίαια από τους ευγενείς. Υπολογίζεται ότι στοίχισε τη ζωή σε περισσότερο από 100.000 χωρικούς. Σε μερικές περιοχές οι χωρικοί πέτυχαν κάποιους συμβιβασμούς αλλά στις περισσότερες η καταπίεση είτε παρέμεινε όπως ήταν πριν από την εξέγερση είτε αυξήθηκε.

Αναπαράσταση των κυρίων δογμάτων του Χριστιανισμού. Δεν αποτελεί εξαντλητική αναπαράσταση.

Η χώρα μας άργησε αρκετά, για να φτάσει και να δεχθεί ισχυρό ερέθισμα από τη Μεταρρύθμιση. Μόλις το 1858 ιδρύθηκε η Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος (τότε ως Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία). Η πρώτη εκκλησία που δημιουργήθηκε στη χώρα μας ήταν στην Αθήνα, η Α΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία. Δεύτερη στη σειρά έρχεται η Εκκλησία του Βόλου. Η Ευαγγελική Κοινότητα της Ελλάδος ενισχύθηκε ιδιαίτερα με την έλευση των χιλιάδων Ποντίων και Μικρασιατών προσφύγων, καθώς στις περιοχές του Πόντου και της Μικράς Ασίας υπήρχαν ακμάζουσες Ευαγγελικές Εκκλησίες. Η μεγαλύτερη βρισκόταν στα Κοτύωρα (Ορντού). Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι εκκλησίες είχαν ιδρυθεί στη Φάτσα, το Σεμέν, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη κ.λ.π. Πρωτεργάτης της Μεταρρύθμισης στην Ελλάδα υπήρξε ο Μιχαήλ Καλαποθάκης. Βέβαια, και άλλες εκκλησίες διαμαρτυρόμενου δόγματος ιδρύθηκαν στη συνέχεια με βαρυσήμαντη δράση εντός του ελληνικού χώρου. Οι Ελεύθερες Ευαγγελικές Εκκλησίες καθώς και οι Βαπτιστικές Ευαγγελικές Εκκλησίες αποτελούν τις σημαντικότερες συναθροίσεις. Στο διαμαρτυρόμενο φάσμα εντάσσονται και οι πολυάριθμες συνάξεις Πεντηκοστιανών και αποστολικών εκκλησιών.

1. π. Ιωάννη Μάγιεντορφ, "Η σημασία της Μεταρρύθμισης στην ιστορία της Χριστιανοσύνης", Σύναξη, τεύχος 51ο (Ιούλιος - Σεπτέμβριος 1994), σελ. 23

2. "Religion Flow Chart: Christianity". Faiths and Freedoms: Religious Diversity in New York City. Macaulay Honors College at CUNY.

3. "Branches of Chrisitianity". Waupun, WI: Waupun Area School District.

Roland Bainton, The Reformation of the Sixteenth Century, The Beacon Press, Boston 1952

π. Ιωάννη Μάγιεντορφ, "Η σημασία της Μεταρρύθμισης στην ιστορία της Χριστιανοσύνης", Σύναξη, τεύχος 51ο (Ιούλιος - Σεπτέμβριος 1994), σελ.9-26

# data[].attributes.attachment_link.title
Μεταρρύθμιση

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση, ή Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, ήταν θρησκευτικό κίνημα του 16ου αιώνα, που εκτυλίχθηκε στην Ευρώπη ιδρύοντας τον Προτεσταντισμό, τον τρίτο μεγάλο κλάδο του Χριστιανισμού. Ο Προτεσταντισμός πήγαζε από την αντίθεση με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις πρακτικές της. Οι τρεις κλάδοι του Χριστιανισμού είναι η Ορθοδοξία, ο Ρωμαιοκαθολικισμός και ο Προτεσταντισμός (ή Διαμαρτύρηση).

# data[].attributes.body
Μαρτίνος Λούθηρος

# data[].attributes.body
Monty Python - The Spanish Inquisition

# data[].attributes.headline
Η Ανατολή υπό την Οθ

# data[].attributes.body
Η Ανατολή υπό την Οθωμανική κυριαρχία

# data[].attributes.attachment_link.title
6.5 Η Ανατολή υπό την Οθωμανική κυριαρχία

# data[].attributes.headline
Ο Διαφωτισμός

# data[].attributes.body
Ο Διαφωτισμός

# data[].attributes.attachment_link.title
7.1 Ο Διαφωτισμός