# data[].attributes.body
Max werd steeds vervelender. Hij begon bij spelletjes die we deden in het Engelse platteland vervelende streken uit te halen bij ons waarmee hij het een bepaalde sfeer gaaf dat niet prettig was. Max en ik konden het eigenlijk niet meer aan dat gedrag van hem, maar af en toe was het nog gezellig. We trokken eigenlijk altijd wel diep het landschap in naar onze geheime hut met eet voorraden. Olivier en Crystal kwamen daar een soort van wonen, want ze hadden hun gastgezin verlaten vertelde ze. De laatste weken van mijn reis bleven we vooral rond het huis. Liam begroef zijn oude mesje weer, die hij in het begin van mijn reisje, bij hun had gevonden vanwege de vervelende gebeurtenissen met het voorwerp. We zaten mijn laatste uur met z’n alle in de tuin. Heel vreemd was het, maar wel een geslaagde reis.

# data[].attributes.body
Na dat we de baby hadden gevonden en hij bij het pleeggezin was beland, gingen we even bij hem op bezoek. Het leek ons een leuk gastgezin, vriendelijk en gezellig. Later kwamen er 2 andere kinderen genaamd Olivier en Crystal. We merkte dat de sfeer een beetje veranderde, maar daar trokken we ons niks van aan. We gingen met z’n alle lekker naar buiten en raakte bevriend met elkaar. Later vertelde Olivier ons waarom ze in dat gastgezin zaten, dat was wel even schrikken en dan ook nog dat hij niet werd gelooft, dat maakte een grote indruk op ons. wij konden ons dat niet voorstellen hoe dat zou zijn maar ook weer wel. Door dat gesprek veranderde de hele sfeer, het werd stil. We wisten niet wat we moesten zeggen na het verhaal van Olivier. We zijn later maar gegaan en we hielden contact.

# data[].attributes.headline
reisblog                                                  1 ,                                                  2                                                      & 3

# data[].attributes.subject
reisblog                                                  1 ,                                                  2                                                      & 3

# data[].attributes.body
Mijn reis met Liam en Max was zeer avontuurlijk.  Er gebeurde van alles waarvan je ook niet wist welke gevolgen die gebeurtenissen zouden hebben.  Het was vooral in de omgeving van Liam zijn huis waar we waren. Het was er erg gezellig met zijn gezin en de later bijkomende Olivier en Crystal. We hadden nooit verwacht dat zo’n “normale” zomer tot dit uit zou lopen. We kwamen ook nog in het wereld nieuws voor kort, maar dat maakte niet uit! Het was een gave reis en we hebben veel meegemaakt, een baby gevonden (!) en  erge verhalen gehoord.. om maar wat te noemen.

De reis is alleen een aanrader voor mensen die van avontuur en spanning houden.  Je weet niet wat er gaat gebeuren en dat maakt dat er een bepaalde spanning ontstaat in het boek.  Het zijn ook niet gebeurtenissen  die makkelijk af te handelen zijn, maar ook zeker niet makkelijk geestelijk. Er was soms een bepaalde, niet prettige, sfeer. Maar dat maakte de reis af.

# data[].attributes.body
We zijn bij Liam in de achtertuin. Het is een mooie tuin met een leuke sfeer zoals altijd, de bloemetjes staan in bloei, de vogels fluiten waarvan ook een kauw. er vliegen alleen wel veel straaljagers over. Hij komt alsmaar dichterbij en maakt telkens een kauwengeluid. Later die dag gingen we die kauw volgen, wat daadwerkelijk zijn bedoeling was met zijn getsjak. We liepen door het vredige boeren land achter de kauw aan, we vonden het maar apart die kauw. Later kwamen we bij een afgelegen, verlaten ruïne van een boerderij. Er lagen allemaal brokstukken en het was er erg donker. We schrikken, want opeens horen we huilende kreetjes. We gaan kijken en zien op het puin een baby liggen met een briefje en een potje geld..

# data[].attributes.body
Liam en zijn beste vriend Max spelen altijd op het Engelse platteland in de zomer en toen hoorden  zij een kauw, “Tsjak Tsjak! Tsjak Tsjak!” en Liam zegt “ we gaan achter de kreet aan”. Spontaan lijdt die kauw Liam en Max naar een baby ergens in de wildernis waarbij een briefje ligt bij de baby met de tekst: ‘’wees a.u.b. voorzichtig met mijn baby, het is een geschenk van god’’. Door deze vondst komen ze in het nieuws en begint het hele verhaal op gang te komen.  Liam en zijn ouders gaan op bezoek en daar leert Liam 2 andere pleegkinderen kennen: Olivier en Crystal. Olivier heeft een zwaar verleden achter zich zegt hij en hij beweert dat hij in Liberia, zijn thuisland voor het huidige, een massamoord heeft meegemaakt en daarbij zijn hele familie is kwijt geraakt. Er is alleen een probleem; niemand gelooft  het verhaal van Olivier en hij is daardoor in overweging om uit het land gezet te worden. Olivier verteld later zijn verschrikkelijke geheim..

Het is af en toe een spannend boek, omdat je echt met de hoofdpersonen mee wordt genomen. Dan voel je een beetje de spanning die er is tussen de hoofdpersonen. Ook met het stukje dat Olivier uit het land gezet kan worden en wat er voor in zijn voormalige thuis land was gebeurd. Verder vind ik het wel meevallen met wat er gebeurd, zoals in het begin met die kauw. Ik vind het veel te voorspelbaar dat ze bij een afgelegen plek komen en daar wat vinden (de baby).

Slangenkuil is geschreven door David Almond en het boek is uitgegeven in 2010. Het boek heeft 180 pagina's.