# data[].attributes.headline
Καλαμαρινού Αναστασία- Η παράμετρος του διδασκόμενου

# data[].attributes.subject
Καλαμαρινού Αναστασία- Η παράμετρος του διδασκόμενου

# data[].attributes.body
Το μοντέλο της Κοινότητας Διερεύνησης, το οποίο αναπτύχθηκε από τους Garrison, Anderson και  Archer εφαρμόζεται πάνω στη διαδικτυακή μάθηση και διδασκαλία στοχεύοντας  στην συνεργατική προσέγγιση και στην έρευνα για αποτελεσματική μάθηση. Τρεις είναι οι βασικοί παράμετροι που ορίζουν αυτό το μοντέλο.
α) Η κοινωνική παράμετρος που ορίζεται ως ικανότητα των μαθητών να εκφράζονται κοινωνικά και συναισθηματικά με άλλα άτομα σε ένα διαδικτυακό περιβάλλον
β) Η γνωστική παράμετρος που δείχνει την ικανότητα των μαθητών να οικοδομούν και να επιβεβαιώνουν νέα γνώση μέσα από προβληματισμό και συζήτηση.
γ) Η διδακτική παράμετρος που ορίζεται ως σχεδιασμός, οργάνωση και διευκόλυνση της συζήτησης και η άμεση αντιμετώπιση προβλημάτων, προκειμένου να υλοποιηθούν τα μαθησιακά αποτελέσματα.

Σύμφωνα με έρευνες σχετικά με την Κοινότητα Διερεύνησης εξετάζεται και η προσθήκη μιας ακόμα παραμέτρου, αυτής του Διδασκόμενου. Ο ρόλος του διδασκόμενου πλέον εξελίσσεται και προσαρμόζεται στα διαδικτυακά περιβάλλοντα μάθησης. Είναι ενεργητικός, καθοδηγητικός και με περισσότερη ευθύνη για τη μάθηση του, αφού αντενεργεί και παίρνει πρωτοβουλίες και προσπαθεί να φέρει εις πέρας την διδακτική διαδικασία, οικοδομώντας ο ίδιος τη γνώση μέσω της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Ως υπό παραμέτρους της παραμέτρου του διδασκόμενου θα μπορούσαμε να θέσουμε
α) τα κίνητρα με δείκτες τη δέσμευση, δηλαδή την ευθύνη που έχουν οι μαθητές να διεκπεραιώσουν τις δραστηριότητες που τους αναθέτει ο εκπαιδευτικός και το ενδιαφέρον που έχουν οι μαθητές για τη διδασκαλία.
β) τα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε διδασκόμενου με δείκτες το φύλο, την ηλικία, την εθνικότητα, τη θρησκεία, το μορφωτικό επίπεδο. Ο καθένας έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, διαφοροποιώντας τον από τους υπόλοιπους διδασκόμενους και επηρεάζοντας έτσι την παρουσία και την εξέλιξή τους στην Κοινότητα Διερεύνησης.
γ) η ψυχοσύνθεση του διδασκόμενου με δείκτες την διάθεση, την εν συναίσθηση και την κατανόηση που έχει για τους υπόλοιπους διδασκόμενους, καθώς και η επιμονή και η θέληση του για την κατάκτηση των στόχων του, αλλά και για τον τρόπο που αντιμετωπίζει ενδεχόμενα προβλήματα.

Έτσι, κατανοούμε το πόσο σημαντική είναι και η 4η παράμετρος, προκειμένου να αναπτυχθεί ολοκληρωτικά το πλαίσιο της Κοινότητας Διερεύνησης.

# data[].attributes.headline
Χρυσικοπούλου Ελένη

# data[].attributes.subject
Χρυσικοπούλου Ελένη

# data[].attributes.body
Στην εποχή της πληροφορίας που διανύουμε , η μεγάλη ανάπτυξη του διαδικτύου , η ευκολία πρόσβασης στο παγκόσμιο ιστό έχει οδηγήσει τους ερευνητές στην μελέτη διαδικτυακών /μεικτών περιβαλλόντων μάθησης  με την καθιέρωση αποτελεσματικών σχημάτων διδασκαλίας.

Το μοντέλο της κοινότητας διερεύνησης με τις 3 παραμέτρους έχει αποδειχθεί  αποτελεσματικό μέσα από την πρακτική εφαρμογή του τα τελευταία χρόνια. Πέρα όμως από τις 3 αυτές βασικές παραμέτρους(κοινωνική, γνωστική, διδασκαλίας) είναι έντονες οι συζητήσεις για την εισαγωγή και μελέτη της παραμέτρου του διδασκομένου. Είναι μια σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να συμπληρώσει τις προηγούμενες 3 καθώς και ο μαθητής αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο στην διαδικασία της μάθησης. Ο εκπαιδευόμενος είναι αυτός στον οποίο στοχεύουν οι παραπάνω παράμετροι. Άρα είναι σημαντικό να κατανοήσουμε και να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του αφού από αυτά εξαρτάται ως ένα βαθμό το αποτέλεσμα της μάθησης.

Ο διδάσκων και ο διδασκόμενος αποτελούν τα 2 άκρα της μαθησιακής διαδικασίας  στα οποία παρεμβάλλονται, αναπτύσσονται, οργανώνονται  όλα τα υπόλοιπα στοιχεία/παράμετροι. Είναι λοιπόν σημαντικό να μελετήσουμε και να εντάξουμε και την παράμετρο του διδασκομένου. Στοιχεία όπως το φύλο η ηλικία η εξοικείωση με το διαδικτυακό / μεικτό τρόπο μάθησης, οι εμπειρίες των ατόμων, το πολιτισμικό/κοινωνικό περιβάλλον το μαθησιακό υπόβαθρο , είναι στοιχεία που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο εκπαιδευόμενος θα μπορέσει να ενταχθεί και  αποκομίσει τα μέγιστα οφέλη από μια διαδικτυακή κοινότητα μάθησης. Ο διδάσκων θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες κάθε φορά της εκπαιδευτικής ομάδας που έχει. Το ίδιο μάθημα μπορεί να έχει  διαφορετικά αποτελέσματα σε ομάδες με διαφορετικά χαρακτηριστικά .

Αν λοιπόν υιοθετήσουμε ως 4η παράμετρο αυτή του διδασκόμενου θα μπορούσαμε να έχουμε ως υποπαραμέτρους :

Ατομικά/προσωπικά χαρακτηριστικά  .  Αποτελεί σημαντική υποπαράμετρο καθώς υπάρχει σημαντική διαφοροποίηση ανάμεσα στο πώς μαθαίνουν οι  ενήλικοι και οι ανήλικοι (ηλικία), η σχέση τους με τις  νέες τεχνολογίες, , τον διαθέσιμο χρόνο , τις εμπειρίες τους το ενδιαφέρον/θέληση τους,  το κοινωνικό περιβάλλον.

Κίνητρα μάθησης. Είναι  μια υποπαράμετρος η οποία καθορίζει την ένταξη και συμμετοχή του διδασκομένου στην κοινότητα/ομάδα , την αλληλεπίδραση  του τόσο με το διαδικτυακό περιβάλλον όσο και με τα μέλη της ομάδας.

Ικανότητα αυτορρύθμισης . Είναι μια παράμετρος η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην  επίτευξη των μαθησιακών στόχων. Η αυτοαξιολόγηση, η χρήση κατάλληλων στρατηγικών μάθησης, η  δυνατότητα/ικανότητα προσαρμογής στο μαθησιακό (διαδικτυακό/μεικτό) περιβάλλον είναι στοιχεία που θα πρέπει να συνυπολογίζονται στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία.

# data[].attributes.headline
Ελένη Ξενοφώντος                              Η παράμετρος του διδασκομένου        

# data[].attributes.subject
Ελένη Ξενοφώντος                              Η παράμετρος του διδασκομένου        

# data[].attributes.body
Πέρα από τις τρεις παραμέτρους που ήδη έχουμε μελετήσει και αναλύσει, πρόσφατες έρευνες εξετάζουν την προσθήκη μίας ακόμα παραμέτρου, αυτής του διδασκομένου.

Βάσει του χαρακτηριστικού – πλεονεκτήματος πως η κοινότητα διερεύνησης έχει μαθητοκεντρικό χαρακτήρα,  η ένταξη της παραμέτρου του διδασκομένου έχει κατά  την άποψή μου αδιαμφισβήτητα λόγο ύπαρξης σε μία κοινότητα διερεύνησης. Πλέον με τα νέα δεδομένα διδασκαλίας, ο ρόλος του διδασκόμενου έχει αλλάξει για να προσαρμοστεί στα διαδικτυακά περιβάλλοντα μάθησης. Έχει περισσότερο ενεργητικό ρόλο, είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τη μάθησή του, αυτενεργεί, παίρνει πρωτοβουλίες, προσεγγίζει κριτικά το εκπαιδευτικό υλικό και ο ίδιος οικοδομεί τη γνώση μέσω της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Αποτελεί λοιπόν μία από τις  τέσσερις παραμέτρους  στο μοντέλο της κοινότητας και είναι κυρίως συνδεδεμένη με την κοινωνική  παράμετρο και με την παράμετρο της διδασκαλίας καθώς επίσης συνδέεται με δύο σημαντικές έννοιες, την αυτεπάρκεια και την αυτορύθμιση αφού ο μαθητής ρυθμίζει ο ίδιος την πορεία της μάθησής του, είναι αυτόνομος και πρέπει να χαρακτηρίζεται από αυτοπειθαρχία για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις την κοινότητας.

Οι δύο υποπαράμετροι της παραμέτρου του διδασκομένου είναι τα  κίνητρα με  δείκτες τη δέσμευση των ατόμων, δηλαδή την ευθύνη που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας κάποιες δραστηριότητες αν υπάρχει κάποια εργασία που πρέπει να υλοποιηθεί με κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Δεύτερος δείκτης είναι το ενδιαφέρον. Όσο μεγαλύτερο είναι το ενδιαφέρον των μαθητών- φοιτητών για το θέμα που συζητείται , τόσο μεγαλύτερο κίνητρο θα έχουν για να συμμετέχουν και τα προσωπικά χαρακτηριστικά. Η επόμενη παράμετρος είναι τα προσωπικά χαρακτηριστικά του ατόμου με δείκτες όπως φύλο, ηλικία, εθνικότητα, θρησκεία μορφωτικό επίπεδο, που επηρεάζουν την παρουσία του  και την εξέλιξή του μέσα στην κοινότητα διερεύνησης.

Μία ακόμα υποπαράμετρος που θα μπορούσε ίσως  να συμπεριληφθεί είναι η ψυχολογική παράμετρος με δείκτες τη διάθεση, τα συναισθήματα, την οικογενειακή κατάσταση, τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες που μπορεί να επηρεάσουν σημαντικά την ψυχολογία των ατόμων (πχ οικονομική κρίση) και είναι αλληλένδετη με τις άλλες δύο υποπαραμέτρους καθώς η μία μπορεί να επηρεάσει την άλλη.

Οι παράμετροι που έχουμε εξετάσει είναι αλληλοεξαρτώμενες και η παράλειψη μίας  εξ΄ αυτών θα  επέφερε αρνητικά αποτελέσματα στις μαθησιακές δραστηριότητες και κατ΄επέκταση στη μαθησιακή διαδικασία.

# data[].attributes.headline
Λίλια Χρυσάνθου : Η παράμετρος του διδασκομένου

# data[].attributes.subject
Λίλια Χρυσάνθου : Η παράμετρος του διδασκομένου

# data[].attributes.body
Το μοντέλο της κοινότητας διερεύνησης είναι ένα σύγχρονο, δυναμικό μοντέλο που σχεδιάστηκε να καθορίζει, να περιγράφει και να μετρά στοιχεία που υποστηρίζουν την ανάπτυξη των διαδικτυακών κοινοτήτων μάθησης. Μια εκπαιδευτική κοινότητα διερεύνησης αποτελεί μια ομάδα της οποίας τα μέλη αλληλοεπιδρούν και μέσω μιας δυναμικής ευρετικής διαδικασίας που εξελίσσεται στο πλαίσιο της κοινότητας, επιτυγχάνουν τους μαθησιακούς στόχους και φτάνουν σε υψηλά επίπεδα κριτικής σκέψης. Όταν μιλάμε για αλληλεπίδραση αναφερόμαστε σε συγκεκριμένα στοιχεία που διαπλέκονται και στην περίπτωση μας τα στοιχεία αυτά είναι η γνωστική παρουσία, η κοινωνική παρουσία και η διδακτική παρουσία, τα οποία μέσω των τεχνολογικών μέσων δημιουργούν την εκπαιδευτική εμπειρία.

Η Διδακτική/εκπαιδευτική παρουσία ορίζεται ως ο σχεδιασμός, η διευκόλυνση και η κατεύθυνση των γνωστικών και κοινωνικών διαδικασιών για την υλοποίηση των μαθησιακών αποτελεσμάτων. Η παράμετρος της διδασκαλίας αποτελείται από τρία συστατικά στοιχεία: τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό και την οργάνωση , τη διευκόλυνση της συζήτησης και την άμεση αντιμετώπιση. Επιπρόσθετα, η παράμετρος της διδασκαλίας αποτελεί ένα σημαντικό καθοριστικό παράγοντα στην ικανοποίηση των διδασκομένων, την αντιληπτή μάθηση και την ανάπτυξη του αισθήματος της κοινότητας. Εννοούμε την πράξη σχεδιασμού και οργάνωσης, διευκόλυνσης του διαλόγου και της άμεσης καθοδήγησης σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ικανότητες των διδασκόμενων. Αξίζει να σημειωθεί σ’ αυτό το σημείο η άποψη ότι η διδακτική παρουσία και ειδικότερα με τις φάσεις του σχεδιασμού και της οργάνωσης ενός μαθησιακού περιβάλλοντος προηγείται από πλευράς χρόνου εμφάνισης της γνωστικής και της διδακτικής παρουσίας, κάτι που τονίζει τη σημασία της στην εδραίωση των δύο άλλων παρουσιών.

Σε αυτό το σημείο τονίστηκε η σημασία του διδασκομένου στην όλη εκπαιδευτική πράξη και έγινε εισαγωγή της  Παραμέτρου του Διδασκομένου, η οποία μπορεί να εξηγηθεί από τις έννοιες τις αυτεπάρκειας και της αυτορύθμισης. Η παρουσία του διδασκόμενου (μαθητή, φοιτητή) είναι στενά συνδεδεμένη με την κοινωνική παράμετρο και την παράμετρο διδασκαλίας. Η παράμετρος του διδασκομένου θα έλεγε κανείς πως συνδέεται με δύο βασικές υπο-παραμέτρους: τα κίνητρα των διδασκομένων για μάθηση ( ενδιαφέροντα των διδασκομένων) αλλά και με τα ατομικά χαρακτηριστικά π.χ φύλο, ηλικία, εθνηκότητα, θρησκεία, μορφωτικό επίπεδο κλπ. Ο διδασκόμενος αποτελεί ένα καθοριστικό παράγοντα στη διεξαγωγή της διδασκαλίας και καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τα μαθησιακά αποτελέσματα που προκύπτουν από αυτή. Τα βασικά χαρακτηριστικά τους, όπως η ικανότητα, η στάση, το κίνητρο, η ηλικία, το φύλο, η ωριμότητα των διδασκομένων, οι εγκαταστάσεις στην αίθουσα, η διαθέσιμη τεχνολογία, οι μαθησιακοί πόροι και το σχολικό κλίμα μπορούν να επηρεάσουν την απόδοση των διδασκομένων ανεξάρτητα από το «τι κάνει ο διδάσκων μέσα στην τάξη.

Η εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στον χώρο της εκπαίδευσης, σε συνδυασμό με τη θεαματική ανάπτυξή τους, έχει συντελέσει στην αλλαγή των δεδομένων όσον αφορά στους τρόπους παροχής της γνώσης. Ο αναβαθμισμένος ρόλος του διδάσκοντα αποτελεί μία σημαντική παράμετρο για την επιτυχία. Ο διδάσκοντας οφείλει να υποστηρίζει το διδακτικό υλικό και να είναι υπεύθυνος για την ενεργοποίηση του διδασκομένου του να λειτουργεί αυτόνομα προς μία εφευρετική πορεία αυτομόρφωσης. Ο διδάσκων πρέπει να διατηρεί ροή επικοινωνίας με τους διδασκόμενούς του και να μεταδίδει γνώση παρά να υπάρχει μια απρόσωπη επικοινωνία. Η ποιότητα της εκπαίδευσης κρίνεται σε σημαντικό βαθμό επί της βάσης της επικοινωνίας μεταξύ των δυο μερών της εκπαιδευτικής πράξης, του διδάσκοντα και του διδασκομένου. Η διδασκαλία όμως διαφοροποιείται σε αξιοσημείωτο βαθμό σε σχέση με τα παραδοσιακά εκπαιδευτικά συστήματα και η μαθησιακή διαδικασία εξαρτάται περισσότερο από τον ίδιο τον διδασκόμενο. Επομένως, η διδασκαλία είναι επικεντρωμένη στο άτομο, εναρμονίζοντας τη δραστηριότητα της διδασκαλίας και της μάθησης. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη της ατομικότητας, και ο εκπαιδευτικός νοείται ως συνεργάτης. Για αυτό η μάθηση βασίζεται τόσο στην αλληλεπίδραση των διδασκομένων με τους διδάσκοντες όσο και με τους άλλους διδασκόμενους. Επομένως η μάθηση δεν θεωρείται πλέον αυτόνομη διαδικασία, αλλά αποτελεί δυναμική αυτενέργεια του διδασκομένου όπου τον καθορίζει ως αυτόνομη οντότητα ωθώντας τον σε μία εφευρετική πορεία αυτομόρφωσης.
Οπότε συμπεραίνεται ότι για την επιτυχία της μάθησης τόσο για τον διδάσκοντα όσο και για τον διδασκόμενο το κλειδί είναι η αλληλεπίδραση. Ο σαφής καθορισμός των προσδοκιών θα καθορίσει χωρίς αμφιβολία τον ρόλο και την ευθύνη που πρέπει να λάβει ο καθένας.

# data[].attributes.headline
Μαρία Τριανταφυλλάκη

# data[].attributes.subject
Μαρία Τριανταφυλλάκη

# data[].attributes.body
Το πλαίσιο της Κοινότητας Διερεύνησης προτάθηκε για πρώτη φορά από τους Garrison, Anderson και Archer (2000) και στηρίζεται σε συνεργατικές και εποικοδομητικές μεθόδους διδασκαλία και μάθησης σε ηλεκτρονικά περιβάλλοντα μάθησης ή και σε μεικτά περιβάλλοντα μάθησης. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν προσδιορίζονται τρεις παράμετροι της Κοινότητας Διερεύνησης που αλληλοεξαρτώνται και αλληλεπιδρούν, διαμορφώνοντας την εκπαιδευτική εμπειρία σε διαδικτυακά περιβάλλοντα. Οι παράμετροι αυτοί είναι: η κοινωνική παράμετρος, η γνωστική παράμετρος και η παράμετρος της διδασκαλίας. Βέβαια, από τις παραμέτρους αυτές δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την παράμετρο του διδασκομένου, ο οποίος ιδιαίτερα σε μία ηλεκτρονική κοινότητα μάθησης αναλαμβάνουν έναν ενεργό και καθοριστικό ρόλο. Έτσι λοιπόν, οι ερευνητές εισηγούνται την προσθήκη στο μοντέλο της «παρουσίας» του διδακομένου που εξηγούνται από έννοιες αυτεπάρκειας και αυτο-ρύθμισης.

Άλλωστε, η «παρουσία» του διδασκομένου όπως και του διδάσκοντος είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την κοινωνική παρουσία και τη διδακτική/μαθησιακή παρουσία. Οπότε η παράμετρος του διδασκομένου συμβάλλει σε μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της ανάπτυξης της Κοινότητας Διερεύνησης τόσο σε διαδικτυακά, όσον και σε μεικτά περιβάλλοντα μάθησης (blended learning environments).

Ως υποπαραμέτρους της παραμέτρου του διδασκομένου, θα μπορούσαμε να θέσουμε τα κίνητρα και τα ατομικά χαρακτηριστικά. Όσον αφορά τα κίνητρα μπορούν να εξεταστούν το ενδιαφέρον που έχει κάθε μαθητής για το εξεταζόμενο θέμα και ο βαθμός δέσμευσης του, αναφερόμενοι στην ενεργή εμπλοκή και ενασχόληση του με το μάθημα αλλά και την ικανότητα για αυτορρύθμιση του μαθητή. Αναφορικά με τα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε διδασκομένου, θα μπορούσαμε να λάβουμε υπόψη το φύλο, την ηλικία, την εθνικότητα, την θρησκεία και το μορφωτικό επίπεδο. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία τον ξεχωρίζουν και που φυσικά επηρεάζουν την κοινότητα διερεύνησης, στην οποία ανήκει. Ανάλογα λοιπόν με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να διαμορφωθεί το περιεχόμενο της διδασκαλίας και να αναζητηθούν οι τρόποι αξιολόγησης του μαθήματος,  να διερευνηθούν με μεγαλύτερη ακρίβεια τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της ομάδας αλλά και να εξεταστεί η ικανότητα των μαθητών να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους, με τον διδάσκοντα και με το περιβάλλον μάθησης για να επιτευχθούν οι γνωστικοί στόχοι που έχουν τεθεί.

# data[].attributes.headline
ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΠΟΛΙΤΟΥ

# data[].attributes.subject
ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΠΟΛΙΤΟΥ

# data[].attributes.body
H κοινότητα διερεύνησης περιλαμβάνει 3 παραμέτρους:

-Την κοινωνική παράμετρο

-Τη γνωστική παράμετρο

-Την παράμετρο διδασκαλίας

Και οι τρεις παράμετροι συνδέονται-αλληλοεπιδρούν-εμπλέκονται  και ορίζουν την κοινότητα διερεύνησης, στα πλαίσια της διαδικτυακής κοινότητας μάθησης.

Η κοινωνική παράμετρος και ο βαθμός ανάπτυξής της, αυξάνει τη σύνδεση μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων ώστε να αξιοποιηθεί στο μέγιστο ο  επιδιωκώμενος στόχος.

Η γνωστική παράμετρος σηματοδοτεί το περιεχόμενο της διδασκαλίας , το υλικό, τα μαθησιακές διαδικασίες, την οικοδόμηση νέα γνώσης, τη μεταγνώση κλπ.

Η παράμετρος της διδασκαλίας αφορά στον διδάσκοντα και στο συνολικό σχεδιασμό των διαδικτυακών μαθημάτων.

Σημαντική και εξίσου καθοριστική  όμως στη διαδικασία αυτή αποτελεί η παράμετρος του διδασκόμενου ως ο τελικός αποδέκτης της μάθησης.

Ο μαθητής-διδασκόμενος καθορίζει το σύνολο των παραμέτρων  αλλά και καθορίζεται από αυτούς καθώς:

-«Ρυθμίζει» την παρουσία του και τη στάση του απέναντι στη διαδικτυακή κοινότητα μάθησης ως προς την κοινωνική του οντότητα, το ενδιαφέρον του και τη στάση του απέναντι στο γνωστικό αντικείμενο και τη συνολική  του ανταπόκριση στη πορεία της διδασκαλίας.

Οι υποπαράμετροι που χαρακτηρίζουν το διδασκόμενο θα μπορούσαν να είναι:

-Το γενικό προφίλ του (ηλικία, φύλλο, εθνικότητα, οικονομικό-κοινωνικό υπόβαθρο,  λοιπά ατομικά χαρακτηριστικά)

-Προσωπικοί στόχοι που αφορούν στη συμμετοχή του στην κοινότητα διερεύνησης.

-Ψηφιακή γνώση και ετοιμότητα

Αναλυτικά:

Το προφίλ του διδασκόμενου είναι μια πολύ σημαντική υποπαράμετρος που επηρεάζει  τη συνολική διαδικασία. Κάθε επιμέρους στοιχείο έχει ιδιαίτερη σημασία και το σύνολο αυτών διαμορφώνουν και τις 3 προηγούμενες παραμέτρους. Π.χ.  Ένα σύνολο διδασκομένων διαφορετικών εθνικοτήτων και ηλικιών, σε μια διαδικτυακή κοινότητα διερεύνησης μη τυπικής μάθησης, με σκοπό την επαγγελματική επιμόρφωση, αυτόματα διαμορφώνει την κοινωνική αλληλεπίδραση, το περιεχόμενο του γνωστικού αντικειμένου αλλά και το σχεδιασμό της διδασκαλίας .

Οι προσωπικοί στόχοι του διδασκόμενου, η αυθόρμητη επιλογή ή η υποχρεωτικότητα στην κοινότητα διερεύνησης, τα εσωτερικά κίνητρα, η στάση του απέναντι στη μαθησιακή διαδικασία σηματοδοτούν και τη συνολική επιτυχία ή όχι των στόχων της κοινότητας διερεύνησης.

Σημαντική υποπαράμετρος και απολύτως αναγκαία είναι η ψηφιακή γνώση του διδασκόμενου, η ικανότητά του να ανταποκρίνεται σε ικανοποιητικό βαθμό στις ανάγκες μια διαδικτυακής αλληλεπίδρασης και ως προς τον χειρισμό των ψηφιακών εργαλείων αλλά και τη μαθησιακή τους αξιοποίηση.

Οι δείκτες που θα μπορούσαν να είναι:

-Αυτοαξιολόγηση σχετικά με το βαθμό ενεργής συμμετοχής, ανταπόκρισης στο γνωστικό περιεχόμενο, αρχικής και τελικής εκτίμησης της κοινότητας.

-Αξιολόγηση για την επίτευξη των προσδοκόμενων αποτελεσμάτων, προσωπικών στόχων, μαθησιακού αποτελέσματος.

-Επισήμανση σημείων προς βελτίωση όσον αφορά την κοινωνική παράμετρο, τη γνωστική παράμετρο, τη διδασκαλία.

# data[].attributes.attachment_caption
Κουκουλιού Ζωή

# data[].attributes.headline
Παράμετρος του Διδασκομένου 

# data[].attributes.subject
Παράμετρος του Διδασκομένου 

# data[].attributes.body
Οι Garrison, Anderson και Archer (2000)  έκαναν αναφορά στο μοντέλο της Κοινότητας Διερεύνησης  για τη διαδικτυακή και μικτή μάθηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτή η κοινότητα στοχεύει στην  βελτίωση της αποτελεσματικότητας της ηλεκτρονικής εκπαίδευσης και οργάνωσης της από απόσταση, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό πλαίσιο.  Περιλαμβάνει την οικοδόμηση εμπειρίας και γνώσης μέσω της κριτικής ανάλυσης ενός ζητήματος, της αμφισβήτησης και του ελέγχου των υποθέσεων. Η δημιουργία μιας κοινότητας διερεύνησης ωστόσο μπορεί να διαδοθεί και σε άλλα περιβάλλοντα μάθησης πέραν της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Μέσα στην κοινότητα διερεύνησης τοποθετείται ο διδασκόμενος με πολλαπλές διαστάσεις. Αλληλεξαρτάται από την κοινωνική παράμετρο, την γνωστική παράμετρο και την παράμετρο διδασκαλίας. Αναλυτικότερα, ο εκπαιδευόμενος έχει την ανάγκη να νιώθει συναισθηματική και κοινωνική σύνδεση με άλλα άτομα στο διαδικτυακό περιβάλλον, να εμπλακεί στις διάφορες συζητήσεις και να κατασκευάσει μία έννοια, και όλα αυτά με την ορθή καθοδήγηση και βοήθεια από τον εκπαιδευτικό. Όλα τα παραπάνω συνδέονται μεταξύ τους και αλληλοεπηρεάζονται και δημιουργούν συμπληρωματικά την παράμετρο του διδασκόμενου.

Ωστόσο, σε αυτές τις παραμέτρους παρουσιάζονται και κάποιες υπό- παράμετροι. Αυτοί είναι η συναισθηματική έκφραση, η ανοιχτή επικοινωνία, η συνεκτικότητα της ομάδας, το γενεσιουργό γεγονός, η εξερεύνηση, η ενσωμάτωση, η ανάλυση, ο εκπαιδευτικός σχεδιασμός και η οργάνωση, η διευκόλυνση της συζήτησης και η άμεση αντιμετώπιση θεμάτων και οδηγίες.

Καταλήγοντας, από τα παραπάνω απορρέουν σημαντικοί δείκτες των υπό- παραμέτρων που θα έπρεπε να λογίζονται για την κατανόηση ης εξέλιξης του διδασκομένου μέσα στην κοινότητα διερεύνησης. Τέτοιοι είναι τα κίνητρα – δέσμευση και ενδιαφέρον για το θέμα., τα ατομικά χαρακτηριστικά- φύλο/ ηλικία/ εθνικότητα/ θρησκεία/ μορφωτικό επίπεδο των διδασκόμενων, και το κοινωνικό-πολιτισμικό-οικονομικό υπόβαθρο σε συνδυασμό με τις εμπειρίες και τις προϋπάρχουσες γνώσεις δημιουργούν ένα μαθησιακό προφίλ που δεν θα έπρεπε να παραλείπετε στην μαθησιακή διεργασία.

Συμπερασματικά, σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος αναδεικνύεται μία κοινότητα, το σύνολο δηλαδή των ατόμων που ανήκουν σε μία ομάδα που υπάρχει ανοχή στο διαφορετικό, συμμετοχή, ανάπτυξη, ενεργός μάθηση , κριτική σκέψη, διάλογος, και μέσα από διάφορες δραστηριότητες ενώνει τα άτομα και δεν τα διαχωρίζει. Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, την αλληλένδετη σύνδεση όλων των παραμέτρων που χαρακτηρίζει την σύγχρονη εποχή.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Χατζηδάκη Βασιλική: Η παράμετρος του διδασκομένου σε μία κοινότητα διερεύνησης. 

# data[].attributes.subject
Χατζηδάκη Βασιλική: Η παράμετρος του διδασκομένου σε μία κοινότητα διερεύνησης. 

# data[].attributes.body
Το Μοντέλο Κοινότητας Διερεύνησης (ΜΚΔ) αναπτύχθηκε από τους Garrison, Anderson και Ancher (2000). Πρόκειται για μία εκπαιδευτική κοινότητα αποτελούμενη από μία ομάδα ατόμων, που συνεργάζονται και συναλλάσσονται επιδοκιμάζοντας ή αποδοκιμάζοντας ο καθένας τη γνώμη του άλλου με σκοπό την οικοδόμηση μιας νέας γνώσης. Επιτυγχάνεται μέσα από την συνύπαρξη και αλληλεξάτηση τριών παραμέτρων:

Κοινωνική παράμετρος (social presence): πρόκειται για τον βαθμό στον οποίο τα άτομα νιώθουν κοινωνικά και συναισθηματικά συνδεδεμένοι με τα υπόλοιπα άτομα της ίδιας ομάδας.

Γνωστική παράμετρος (cognitive presence): πρόκειται για τον βαθμό στον οποίο οι μαθητές για να επιβεβαιώσουν μία έννοια προβληματίζονται και συζητούν μεταξύ τους.

Παράμετρος Διδασκαλίας (teaching presence): πρόκειται για τον σχεδιασμό, την οργάνωση, τη διευκόλυνση και τις κατευθηντήριες οδηγίες από πλευράς του διδάσκοντα.

Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες έχουν φέρει στο προσκύνιο μία τέταρτη παράμετρο, αυτή του διδασκομένου (learner presence), η οποία βέβαια δεν έχει εισαχθεί επίσημα, αλλά θεωρείται εξίσου σημαντική και συμπληρωματική. Σε μία τέτοια κοινότητα μάθησης ο ρόλος του διδασκόμενου είναι εξέχων, καθώς αναλαμβάνει πολλές πρωτοβουλίες και πέρα από το υλικό, που του προσφέρει ο διδάσκων, είναι ο ίδιος υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για τη μόρφωσή του. Πρόκειται για μία μαθητοκεντρική προσέγγιση. Μία τέτοια προσθήκη μπορεί εξηγηθεί μέσω των εννοιών της αυτεπάρκειας και της αυτο-ρύθμισης, μέσα από τις οποίες γίνεται κατανοητή η προσπάθεια και η διαδικασία που ακολουθεί το άτομο για να επιτύχει τους στόχους του. Ως υπο-παράμετροι μπορούν να θεωρηθούν:

Τα κίνητρα που ωθούν τον διδασκόμενο στην εκπαιδευτική πράξη, τα οποία διαφέρουν ανάλογα τους στόχους, εξωτερικούς ή εσωτερικούς, που θέτει κάθε άτομο.

Τα ατομικά χαρακτηριστικά του διδασκομένου, δηλαδή η καταγωγή, το φύλο, η θρησκεία, η ηλικία, οι γνώσεις.

Η ψυχοσύνθεση του διδασκομένου.

Για να οδηγηθεί η εκπαιδευτική πράξη στα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, ο διδάσκων οφείλει να λάβει υπόψην όλες τις προαναφερθείσες παραμέτρους, που αφορούν τον διδασκόμενο. Άλλωστε, κάθε άτομο δρα και σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο και θέτει διαφορετικούς στόχους. Μέσα από ανομοιογενείς κοινότητες διερεύνησης, επιτρέπεται σε άτομα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους να συνομιλήσουν και να ανταλλάξουν απόψεις και έτσι να αποδομήσουν ιδέες και γνώσεις, που ποτέ δεν περίμεναν.

Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό πόσο σημαντική είναι η παράμετρος του διδασκομένου και ιδίως σε μία τέτοια κοινότητα μάθησης, όπου κυριαρχεί ο διάλογος και η επικοινωνία μεταξύ των διδασκομένων.

# data[].attributes.headline
Ράμμου Αλεξάνδρα- Εξέλιξη της παραμέτρου του διδασκόμενου.

# data[].attributes.subject
Ράμμου Αλεξάνδρα- Εξέλιξη της παραμέτρου του διδασκόμενου.

# data[].attributes.body
Η Κοινότητα Διερεύνησης έχει μία φιλοσοφία η οποία σχετίζεται με τη συνεργατική εποικοδομητική προσέγγιση όσον αφορά τη διδασκαλία και τη μάθηση. Είναι μία αποτελεσματική ηλεκτρονική μάθηση που απαιτεί την ανάπτυξη μίας κοινότητας που υποστηρίζει την ουσιαστική έρευνα και μάθηση.
Οι 3 παράμετροι της Κοινότητας Διερεύνησης είναι:
α) Κοινωνική παράμετρος (social presence)
β) Γνωστική παράμετρος (cognitive presence)
γ) Παράμετρος διδασκαλίας (teaching presence)
Αν επικεντρωθούμε στην παράμετρο του διδασκόμενου πρέπει να αναφέρουμε ότι θεωρείται μία παράμετρος που σύμφωνα με τους μελετητές κρίνεται σημαντική. Η παρουσία του διδασκομένου ( μαθητή/ φοιτητή) είναι συνδεδεμένη με την κοινωνική και τη διδακτική παρουσία. Για να υπάρξει διερεύνηση και επέκταση αυτού του μοντέλου πρέπει να εξετάσουμε  : i) στα κίνητρα ( δηλαδή για το ενδιαφέρον του θέματος), ii) στα ατομικά χαρακτηριστικά των διδασκομένων ( όπως είναι α) το φύλο, β) την ηλικία, γ) τη θρησκεία, δ) το μορφωτικό επίπεδο).
Η παρουσία του διδασκόμενου σε μία κοινότητα είναι πολύ σημαντική, διότι έτσι μαθαίνει να δραστηριοποιείται και να αλληλοεπιδρά με το διδάσκοντα και με άλλους διδασκόμενους. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να θέτει το δικό του πρόγραμμα ώστε να καταφέρει να ανταπεξέλθει στις απαιτούμενες υποχρεώσεις, γεγονός που αποτελεί μία υπο-παράμετρο που μπορεί να ληφθεί υπόψιν. Επιπλέον η εξοικείωση του κάθε διδασκόμενου με τη τεχνολογία είναι ένας βασικός παράγοντας που καθορίζει τη συμμετοχή του σε κοινότητες διερεύνησης, όσο πιο καλή γνώση έχει με την τεχνολογία τόσο πιο εύκολα μπορεί να συμμετέχει σε διαδικτυακά περιβάλλοντα.
Για να συνοψίσουμε, η παράμετρος του διδασκόμενου είναι βασική και πρέπει να αναπτυχθεί περισσότερο διότι οι μαθητές/φοιτητές είναι αυτοί που παίζουν καθοριστικό ρόλο στα διαδικτυακά περιβάλλοντα. Λόγω της ποικιλομορφίας των ανθρώπων που συμμετέχουν στις "κοινότητες" εκφράζονται όλες οι διαφορετικές απόψεις, γεγονός που κάνει τους συμμετέχοντες να αισθάνονται ότι έρχονται σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και κοινωνικοποιούνται πιο εύκολα.

# data[].attributes.headline
ΧΟΥΤΟΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΝ

# data[].attributes.body
ΧΟΥΤΟΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ
Η Παράμετρος Του Διδασκομένου

Το μοντέλο της Κοινότητας  Διερεύνησης  αναπτύχθηκε από τους Garrison,Anderson  και Archer(2000) και αποτελεί ένα διαδικτυακό πλαίσιο για την διαδικτυακή και μεικτή μάθηση στην εκπαίδευση και στην  προώθηση της κριτικής σκέψης και της ουσιαστικής μάθησης σε ηλεκτρονικά περιβάλλοντα . Στο συγκεκριμένο πλαίσιο δημιουργείται μια κοινότητα και αναπτύσσεται κριτικός διάλογος καθώς αλληλεπιδρούν η κοινωνική ,η γνωστική και η διδακτική παρουσία. Η κοινωνική παρουσία είναι η ικανότητα των συμμετεχόντων να προβάλλουν τον εαυτό τους στην κοινότητα με στοιχεία «αληθινών ανθρώπων» .Είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, καθώς διευκολύνει τη διεργασία του κριτικού στοχασμού αφού αυξάνει την αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών της κοινότητας, ενισχύεται από συνεργατικές δραστηριότητες και αυξάνει την ικανοποίηση των μαθητών μέσα από τη μαθησιακή διαδικασία. Η γνωστική παρουσία είναι ένα ζωτικό στοιχείο για την ανάπτυξη κριτικού στοχασμού, ο οποίος συνιστά μέσο αλλά και σημαντικότατο μαθησιακό στόχο στην εκπαίδευση. Σύμφωνα με τους εισηγητές του μοντέλου αυτού, η γνωστική παρουσία επιτυγχάνεται, όταν οι συμμετέχοντες στην κοινότητα καθίστανται ικανοί να «οικοδομούν» και να «επιβεβαιώνουν» τα νοήματα-γνώση μέσα από συνεχή αναστοχασμό και διάλογο (Garrison, Anderson & Archer, 2001). Η διδακτική παρουσία είναι σημαντική για την ισορροπία μεταξύ της γνωστικής και κοινωνικής παρουσίας αλλά και για την επίτευξη των εκπαιδευτικών στόχων
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες σχετικά με την Κοινότητα Διερεύνησης εξετάζεται η προσθήκη μιας ακόμα παραμέτρου ,που ονομάζεται παράμετρος του  Διδασκομένου .Η συγκεκριμένη παράμετρος μπορεί να εξηγηθεί με τις έννοιες της αυτεπάρκειας και της αυτό -ρύθμισης. Η αυτεπάρκεια είναι η πίστη που έχει το ίδιο το άτομο στην ικανότητά του να φέρει εις πέρας ένα έργο που έχει κληθεί να αναλάβει και στο κατά πόσο επιτυγχάνει τους στόχους του. Η πίστη αυτή είναι καθαρά υποκειμενική και μπορεί να μην ανταποκρίνεται στις πραγματικές ικανότητες του ατόμου. Αυτό όμως δεν είναι το ζητούμενο ,αφού οι προσωπικές κρίσεις του καθενός ,ασκούν καθοριστική επίδραση στην συμπεριφορά του. Η αντίληψή του αυτή είναι καθοριστική για το πώς θα κινηθεί ,τα κίνητρα που θα έχει και την τελική του επίδοση. Η αυτορύθμιση είναι μια ικανότητα που δεν είναι εντελώς έμφυτη, αλλά είναι η ανάπτυξη και η ενίσχυση με βάση τη γνώση μας και τις συνθήκες και τα ερεθίσματα που είναι μέρος της ζωής μας. Η ικανότητα ή το σύνολο των διαδικασιών που εκτελούμε για να διαχειριστούμε επιτυχώς τον εαυτό μας. Αυτή η ικανότητα μας επιτρέπει να αναλύουμε το περιβάλλον και να ανταποκρινόμαστε ανάλογα, έχοντας τη δυνατότητα να αλλάζουμε την απόδοσή μας ή την προοπτική, αν χρειαστεί. Με λίγα λόγια, μας επιτρέπει να κατευθύνουμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας προς τη σωστή προσαρμογή  και την εκπλήρωση των επιθυμιών και των προσδοκιών μας με βάση τις συμφραζόμενες περιστάσεις.
Η παράμετρος του διδασκομένου είναι αλληλένδετη με τις άλλες παραμέτρους και είναι πολύτιμή αφού παρέχει μια επιπλέον δυνατότητα διερεύνησης και κατανόησης των κινήτρων των εμπλεκομένων καθώς εξετάζει και τα επιμέρους χαρακτηριστικά τους .
Υποπαράμετροι που θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη είναι τα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά των διδασκομένων  καθώς και η ύπαρξη κινήτρων, στοιχεία τα οποία μεταλλάσσουν την δυναμική της κοινότητας της διερεύνησης υπό το νέο πρίσμα, με την  προσθήκη του ρόλου του διδασκομένου.
Δείκτες  των υποπαραμέτρων  σε σχέση με τα ατομικά χαρακτηριστικά θα μπορούσαν να αποτελέσουν:
• η ηλικία
• το φύλο
• το μορφωτικό επίπεδο
• η θρησκεία
• πολιτισμική ιδεολογία
• οι εμπειρίες
• το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο
• μαθησιακό προφίλ

Δείκτες σε σχέση με την ύπαρξη κινήτρων των διδασκομένων  καθώς και την εμπιστοσύνη που δείχνουν στην κοινότητα θα μπορούσαν να αποτελέσουν:

• η ενεργοποίησή τους απέναντι στα ερεθίσματα
• η ετοιμότητα τους να δεσμευτούν στις δράσεις της κοινότητας,
• το πόσο άπτεται των ενδιαφερόντων τους η συγκεκριμένη μαθησιακή προσέγγιση
• πόσο πλησιάζει την ανάγκη τους για να επικοινωνήσουν την γνώση με τον τρόπο που τους εκφράζει σεβόμενο τις ιδιαίτερες ανάγκες τους και προβληματισμούς.
• το χιούμορ και η διάθεση για προσωπικές αποκαλύψεις. κατά τις δραστηριότητες αλληλεπίδρασης.
• να οδηγούν τις ενέργειές τους με σκοπό την πραγματοποίηση συγκεκριμένων στόχων
Οι παραπάνω υποπαράμετροι παίζουν καταλυτικό ρόλο και συμπαρασύρουν τις διεργασίες που προάγει η κοινότητα διερεύνησης, στην οποία είναι μεγάλη  η σημασία του διδάσκοντα-διαχειριστή της κοινότητας, τόσο ως διαμορφωτή όσο και ως συντονιστή των δραστηριοτήτων της κοινότητας διερεύνησης. Εξίσου σημαντική είναι όμως  και η παρουσία του διδασκομένου που σύμφωνα με τις πρόσφατες έρευνες δίνει μια άλλη διάσταση και δυναμική στην κοινότητα. και δικαίως κατά την γνώμη μου θα πρέπει να συμπεριληφθεί στο πλαίσιο της κοινότητας ως η τέταρτη παράμετρος, καθώς προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η ικανοποίηση των μαθητών, η μάθηση και το αίσθημα της κοινότητας που αναπτύσσεται μεταξύ των μελών της.

# data[].attributes.headline
Τσακκίρη Παναγιώτα - Η Παράμετρος του Διδασκομένου

# data[].attributes.subject
Τσακκίρη Παναγιώτα - Η Παράμετρος του Διδασκομένου

# data[].attributes.body
Οι τρεις βασικοί παράμετροι που ορίζουν το μοντέλο της Κοινότητας Διερεύνησης είναι:

-             Η γνωστική παράμετρος

-             Η κοινωνική παράμετρος

-             Η παράμετρος της διδασκαλίας

Οι Sheaκαι Bidjerano (2010) υποστηρίζουν συμπληρωματικά ως προς τους τρεις προαναφερθέντες παραμέτρους, την παράμετρο του Διδασκομένου. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν την καλύτερη κατανόηση και ανάπτυξη της Κοινότητας Διερεύνησης με τη προσθήκη της συγκεκριμένης παραμέτρους τόσο σε μεικτά περιβάλλοντα, όσο και σε αποκλειστικά διαδικτυακά περιβάλλοντα μάθησης. Κατά τη γνώμη μου, σκεπτόμενη και την παραδοσιακή διδασκαλία αλλά και τη σημαντικότητα του διαδικτυακού μαθήματος ακόμα και ως συμπληρωματική διαδικασία στο παραδοσιακό μάθημα η οποία είναι πλέον δεδομένη,  σωστά εξετάζεται από τον επιστημονικό κόσμο η προσθήκη μιας ακόμα παραμέτρου στο πλαίσιο της Κοινότητας Διερεύνησης. Η μάθηση πρέπει να εξετάζεται από ένα πιο ολοκληρωμένο πλαίσιο για να έχει και τα αναμενόμενα υψηλά αποτελέσματα.

Συμπληρωματική λοιπόν και ιδιαίτερα σημαντική πρέπει να θεωρηθεί η παράμετρος του διδασκομένου την οποία θα μπορούσαμε να τη χωρίσουμε στις εξής υπο-παραμέτρους:

α) Τα χαρακτηριστικά του διδασκομένου

β) Οι γνώσεις του διδασκομένου

γ) Η αυτοδιάθεση –αυτορρύθμιση του διδασκομένου

δ) Τα κίνητρα του διδασκομένου

ε)  Τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του διδασκομένου

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να αναλυθούν στους εξής δείκτες:

Τα χαρακτηριστικά του διδασκομένου: Ηλικία, φύλλο,  καταγωγή, εθνικότητα, θρησκεία ενδιαφέροντα, προσωπικοί στόχοι, προσωπικές ανάγκες και απαιτήσεις, πεποιθήσεις -ιδεολογία, ελεύθερος χρόνος, το εξωτερικό πλαίσιο υποστήριξης του διδασκομένου, οικονομικό επίπεδο.

Οι γνώσεις του διδασκομένου: Οι πρότερες γνώσεις ως προς τη τεχνολογία – Η/Υ, ως προς το γνωστικό αντικείμενο.

Η αυτοδιάθεση – αυτορρύθμιση του διδασκομένου: Ανάπτυξη και αξιοποίηση των μεταγνωστικών ικανοτήτων των μαθητευομένων όπως για την διαχείριση του χρόνου τους, για την δόμηση και επιλογή της μελέτης, για την ανάπτυξη στρατηγικών μελέτης και ανάπτυξης εργασιών, για την κατανόηση του μαθησιακού στόχου, για την ανάπτυξη της ικανότητας της αυτοαξιολόγησής τους.

Τα κίνητρα του διδασκομένου: Εσωτερικά κίνητρα προσωπικοί στόχοι π.χ. πτυχίο, εύρεση εργασίας, απόκτηση συγκεκριμένων γνώσεων και δεξιοτήτων. Εξωτερικά κίνητρα όπως οι ήδη υπάρχουσες γνώσεις – υψηλοί βαθμοί σε συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα.

Τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του διδασκομένου: Η επιμονή  και η αποφασιστικότητα που έχει ο κάθε διδασκόμενος για την κατάκτηση στόχων του, ο τρόπος αντιμετώπισης των δυσκολιών που αντιμετωπίζει, η ικανότητα να αντιμετωπίζει και να επιδέχεται επικοδομοιτική κριτηκή, η ευκολία συμμετοχής του σε ομαδικές δραστηριότητες, η ενσυναίσθηση και κατανόηση ως προς τους υπόλοιπους διδασκομένους, η ύπαρξη αποριών και η ανάγκη για την διερεύνησή τους.

Από την ανάπτυξη των δεικτών σε κάθε υπο-παράμετρο αντιλαμβανόμαστε τη σημαντικότητα της ανάπτυξης της παραμέτρου του διδασκομένου ώστε να αναπτυχθεί σε πιο ολοκληρωμένο πλαίσιο η Κοινότητα Διερεύνησης.

# data[].attributes.headline
Μαραγγός Γεώργιος - Μάριος Παράμετρος Διδασκομένου

# data[].attributes.subject
Μαραγγός Γεώργιος - Μάριος Παράμετρος Διδασκομένου

# data[].attributes.body
Τo διαδικτυακό μάθημα έχει γίνει σημαντικό στoιχείο της εκπαίδευσης. Η πρoσέγγιση της κοινότητας εξερεύνησης είναι αυτή πoυ έχει απoδειχθεί αρκετά επωφελής. Τρεις βασικοί παράμετρoι ρυθμίζoυν και oρίζουν αυτό τo μoντέλο. Την κοινωνική , την γνωστική και την παράμετρο διδασκαλίας.
Κoινωνική Παρoυσία: Αυτή η κατηγορία καλύπτει τη συναισθηματική έκφραση, την ανοιχτή επικoινωνία και τη συνοχή της oμάδας και oρίζεται ως η ικανότητα των μαθητών να εκφράζoνται κoινωνικά και συναισθηματικά στo ιστoλόγιο. Μια ανεξάρτητη μελέτη ανακάλυψε μια σχέση μεταξύ δραστηριoτήτων πoυ πρoωθoύν την κοινωνική παρoυσία και τα μαθησιακά αποτελέσματα, καθώς και ενισχύoυν την ικανoποίηση των μαθητών από την εκπαίδευσή τoυς. Γνωστικής παρoυσίας : Διαδικασίες πoυ πρoκύπτουν σε ένα περιβάλλον συνεργατικής μάθησης, όπως ασύγχρoνες συζητήσεις και ιστoλόγια, πoυ υπoγραμμίζoυν τoν τρόπo με τον oποίο οι μαθητές μπoρούν να χρησιμοποιήσουν τη συνεργασία για να εξερευνήσουν, να δημιουργήσουν και να επικυρώσουν νέα γνώση (συλλογισμός και προβληματισμός). παράμετρο διδασκαλίας :Η εκπαιδευτική παρουσία αναφέρεται σε πράγματα όπως η οικοδόμηση και η επεξεργασία του ιστολογίου, καθώς και η παροχή οδηγιών για την τόνωση και την υποστήριξη της συζήτησης και την καθοδήγηση δραστηριοτήτων διδασκαλίας (π.χ. επεξήγηση εννοιών, επίλυση ερωτήσεων κ.λπ.). Αν και οι ενέργειες του δασκάλου είναι το επίκεντρο της διδακτικής παρουσίας, αναμένουμε να δούμε διδακτικές ενέργειες από τους ίδιους τους μαθητές σε ένα blog. Η παρουσία του εκπαιδευτή έχει αποδειχθεί σε αρκετές μελέτες ότι έχει ουσιαστική επίδραση στην ευτυχία, τα μαθησιακά αποτελέσματα και τα συναισθήματα των μαθητών. Η σωστή προετοιμασία της διδακτικής παρουσίας, ιδιαίτερα κατά τη φάση της ένταξης, μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να προχωρήσουν σε υψηλότερα επίπεδα σκέψης και σκέψης επισημαίνοντας το κύριο πρόβλημα ή συνοψίζοντας τις βασικές πτυχές.
Αυτές οι τρεις μεταβλητές, από την άλλη, δεν έχουν καμία σχέση με τη διδασκαλία. Ασχoλούνται με το πώς μεταδίδεται η γνώση από τον πομπό (δάσκαλο) στον δέκτη (μαθητή) στo καλύτερo και σωστά προετοιμασμένο περιβάλλον, χωρίς όμως να λαμβάνεται υπόψη ο μαθητής.
Υποθέτοντας ότι η εκπαίδευση είναι ένας κλειστός κύκλος, μπορούμε να υπoστηρίξουμε ότι οι θεμελιώδεις παράμετροι πρέπει να «φιλτράρονται» από απαιτήσεις, ιδιαιτερότητες και απαιτήσεις προκειμένου να επαναπροσδιοριστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα.
Μπορούμε να προσδιορίσουμε τις ακόλουθες παραμέτρους στο πλαίσιο της παραμέτρου του μαθητή. Η ηλικία, το επίπεδo εκπαίδευσης και ο τόπος καταγωγής είναι όλοι παράγοντες που επηρεάζουν σημαντικά κάθε είδους εκπαιδευτική διαδικασία. 0ι κοινότητες ενηλίκων, για παράδειγμα, έχουν διαφορετικές ανάγκες, απαιτήσεις και στυλ μάθησης από τις μειονοτικές κοινότητες.
Τεχνολογικές συναντήσεις: Παρόλο που ένας μαθητής μπορεί να έχει αποδεκτό επίπεδο εκπαίδευσης και έντονη επιθυμία να σπουδάσει, η έλλειψη εξοικείωσης με την τεχνολογία μπορεί να εμποδίσει την απόδοσή του και να δυσκολέψει τη συμμετοχή του/της στην κοινωνία.
Ομοιoγένεια: Τα παραπάνω χαρακτηριστικά δείχνoυν ότι η oμοιoγένεια της κοινότητας είναι σημαντική. Είναι τελικά αυτό πoυ καθoρίζει τον ρυθμό της κοινότητας.

# data[].attributes.headline
Κοντελίδης Βασίλης Παράμετρος Διδασκομένου

# data[].attributes.subject
Κοντελίδης Βασίλης Παράμετρος Διδασκομένου

# data[].attributes.body
Το μοντέλο της Κοινότητας Διερεύνησης το οποίο αναπτύχθηκε από τους Gorrison, Anderson, και Archer έχει τις ρίζες του στο έργο του John Dewey και βρίσκει εφαρμογή πάνω στη διαδικτυακή μάθηση και διδασκαλία. Είναι ένα εργαλείο απαραίτητο για την αξιολόγηση περιβαλλόντων εξ αποστάσεως μάθησης και μικτής διδασκαλίας το οποίο στοχεύει στη συνεργατική προσέγγιση και στην έρευνα για αποτελεσματική μάθηση. Στηρίζει ότι η μάθηση ανώτερου επιπέδου βασίζεται σε μια κοινότητα όπου κυρίαρχο ρόλο έχει η συζήτηση και η κριτική σκέψη. Για να λειτουργήσει λοιπόν ένα τέτοιο περιβάλλον πρέπει να ενισχύει τη διερεύνηση και την ουσιαστική συνεργασία. Έτσι ως κοινότητα διερεύνησης ορίζεται ομάδα μαθητών, φοιτητών, επιστημόνων κ.α. μέσα στην οποία η γνώση ωριμάζει με την ανάπτυξη της τεχνικών επίλυσης προβλημάτων που εφαρμόζονται από τις διαδικασίες διερεύνησης, επιχειρηματολογίας, σύνδεσης, πρόκλησης και απελευθέρωσης μεταξύ των μελών της. Η μάθηση πραγματοποιείται μέσα από τη γνωστική παράμετρο, τη διδακτική παράμετρο και την κοινωνική παρουσία.

Γνωστική παράμετρος είναι ο βαθμός στον οποίο οι συμμετέχοντες είναι σε θέση να δημιουργήσουν νόημα μέσω συνεχούς επικοινωνίας. Είναι το βασικό στοιχείο για την κριτική σκέψη και τα υψηλότερα επίπεδα μάθησης. Η κριτική σκέψη είναι μια σχέση μεταξύ του προσωπικού και του συνεργατικού κόσμου ενώ δεν είναι απλά αναστοχαστική. Βρίσκει χώρο στις διαδικασίες εκείνες που αναδεικνύονται σε ένα συνεργατικό περιβάλλον μάθησης, καθώς διερευνά, οικοδομεί και επιβεβαιώνει τη νέα γνώση με τη συνεργασία, το διάλογο και τον αναστοχασμό. Παράλληλα είναι αυτή που προωθεί την ουσιαστική μάθηση και παρουσιάζει μια περιγραφή των προοδευτικών φάσεων της πρακτικής έρευνας που θα οδηγήσει στην επίλυση κάποιου προβλήματος ή ενός διλήμματος.

Η κοινωνική παράμετρος είναι αυτή που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αλληλεπίδραση της διερεύνησης και της ποιότητας ώστε να γίνει η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών στόχων και συνδυάζεται με τις άλλες δύο παραμέτρους.

Η διδακτική παράμετρος είναι αυτή που βάζει τις βάσεις για την ανάπτυξη ενός υψηλότερου επιπέδου ομιλίας και περιλαμβάνει τη διαχείριση και το σχεδιασμό των μαθησιακών ακολουθιών δίνοντας την σχετική τεχνογνωσία με το αντικείμενο διευκολύνοντας την ευεργετική μάθηση. Παρουσιάζει αυτές τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο εκπαιδευτικός για να υπάρξει ποιότητα ώστε να επιτευχθεί μία αποτελεσματική κοινότητα διερεύνησης. Ο εκπαιδευτικός είναι αυτός που σχεδιάζει, κατευθύνει και διευκολύνει τον μαθητή με τις γνωστικές και κοινωνικές διαδικασίες για να επιτευχθούν μαθησιακοί στόχοι με κέντρο τον μαθητή.

Εκτός όμως από τις 3 παραμέτρους, γίνεται προσπάθεια εισαγωγής και μελέτης μιας νέας παραμέτρου αυτή του διδασκομένου. Ο διδασκόμενος είναι στενά συνδεδεμένος με την κοινωνική και διδακτική παρουσία καθώς πάνω σε αυτόν προσαρμόζονται οι 3 παράμετροι. Έτσι θα πρέπει να μελετηθούν εις βάθος τα χαρακτηριστικά του. Στη διαδικτυακή διδασκαλία και μάθηση ο εκπαιδευόμενος αναλαμβάνει την ευθύνη των σπουδών του και έχει υπεύθυνο ρόλο , καθώς δεν έχουν όλοι οι διδασκόμενοι τον ίδιο χρόνο και ευκολία για επικοινωνία με τους συνδιδασκόμενούς τους. Επίσης ποικίλουν οι δεξιότητες της χρήσης της τεχνολογίας αλλά και ο τρόπος οργάνωσης, μελέτης, αξιοποίησης του διδακτικού υλικού και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες. Παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην εγκατάλειψη των σπουδών. Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο οι διδασκόμενοι πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη της μάθησης σε μεγάλο βαθμό, να αναπτύξουν υψηλότερα επίπεδα αυτορρύθμισης της μάθησης ώστε να αποκτήσουν νέες δεξιότητες μελέτης  και αξιολόγησης του εκπαιδευτικού υλικού. Δηλαδή να οργανώνουν την ύλη, να αξιοποιούν διαδικτυακές εφαρμογές κοινωνικής αλληλεπίδρασης που προωθούν την επικοινωνία, να οργανώνουν το προσωπικό περιβάλλον μάθησης, να αποκτήσουν τον έλεγχο και την ευθύνη για τις αποφάσεις τους. Η συνεργασία, ο διάλογος, η συνομιλία και η αλληλεπίδραση είναι αυτά που θα δημιουργήσουν δυναμικά περιβάλλοντα μάθησης.

Αυτούς τους παράγοντες εξετάζει η παράμετρος του διδασκομένου και θα ήταν σημαντικό να ενταχθεί στο Μοντέλο της κοινότητας διερεύνησης με τις εξής υπό-παραμέτρους: της αυτορρύθμισης (απόκτηση της ικανότητας, δεξιότητας και οργάνωσης του χρόνου όσο και του υλικού μελέτης), των προσωπικών χαρακτηριστικών όπως ( κοινωνικό, οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο, φύλο, ηλικία) και την υπό-παράμετρο των κινήτρων ( δέσμευση, ενδιαφέρον για το θέμα, πρόκληση, αναγνώριση κ.α.).

# data[].attributes.headline
Παράμετρος Διδασκομένου Χρήστος Παπαδήμας

# data[].attributes.subject
Παράμετρος Διδασκομένου Χρήστος Παπαδήμας

# data[].attributes.attachment_link.title
Learner Presence Addition Christos Papadimas

# data[].attributes.headline
Δημόπουλος Αθανάσιος                                                                                                                    - Η Παράμετρος του Διδασκομένου          

# data[].attributes.subject
Δημόπουλος Αθανάσιος                                                                                                                    - Η Παράμετρος του Διδασκομένου          

# data[].attributes.body
Η ηλεκτρονική μάθηση, δηλαδή η χρήση των τεχνολογιών της πληροφορικής και των επικοινωνιών, για τη δημιουργία εμπειριών μάθησης, κερδίζει συνεχώς έδαφος. Για να γίνει η ηλεκτρονική μάθηση αποτελεσματική και η δημιουργία εμπειριών μάθησης να επιφέρει απόκτηση νέων γνώσεων και δεξιοτήτων, αλλαγή συμπεριφοράς, αντιλήψεων και στάσεων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτείται η ανάπτυξη μιας κοινότητας που να συνεργάζεται εποικοδομητικά και να  υποστηρίζει την ουσιαστική μάθηση, την κοινότητα διερεύνησης. Αυτή η κοινότητα καθορίζεται μέσα από τρεις παρουσίες ή παραμέτρους: την κοινωνική (social), τη γνωστική (cognitive) και την παράμετρο διδασκαλίας (teaching). Κάθε παράμετρος εξειδικεύεται σε υποπαραμέτρους.

Η κοινωνική παράμετρος φανερώνει το βαθμό στον οποίο οι μαθητές αισθάνονται κοινωνικά και συναισθηματικά ενωμένοι με άλλα άτομα που αλληλοεπιδρούν σε ένα διαδικτυακό περιβάλλον. Η παράμετρος αυτή μετουσιώνεται μέσω των υποπαραμέτρων της συναισθηματικής έκφρασης, της ανοιχτής επικοινωνίας και της συνοχής της ομάδας. Η γνωστική παράμετρος σχετίζεται με την ικανότητα των μαθητών να βιώσουν έναν παρατεταμένο προβληματισμό, μέσω συζήτησης σε μια κριτική κοινότητα διερεύνησης. Οι υποπαράμετροι είναι το γενεσιουργό γεγονός που προκαλεί ενεργοποίηση της κοινότητας, η εξερεύνηση – διερεύνηση μέσω της κριτικής σκέψης της ομάδας, η ενσωμάτωση μέσω της σύνθεσης ιδεών που οδηγούν σε ένα υψηλό επίπεδο κριτικής σκέψης και η ανάλυση που οδηγεί στη γενίκευση. Η παράμετρος διδασκαλίας περιλαμβάνει όλες εκείνες τις διδακτικές ενέργειες του διδάσκοντα που φέρνουν κοντά τις άλλες δύο παραμέτρους. Στόχοι αυτής της παραμέτρου είναι η πρόκληση συζήτησης και οι ευκαιρίες για συνεργατική μάθηση.

Τον τελευταίο καιρό η επιστημονική κοινότητα που μελετά την κοινότητα διερεύνησης, διατείνεται υπέρ της ένταξης στο μοντέλο αυτό μιας τέταρτης παρουσίας – παραμέτρου, αυτή του εκπαιδευτή (instruction presence) ή της κοινωνικής παρουσίας του εκπαιδευτή (instruction social presence). Αυτό προκύπτει από την αναγνώριση της σημασίας του για την ανάπτυξη και τη συνοχή της κοινότητας. Το είδος αυτής της τέταρτης παραμέτρου μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη της αυτεπάρκειας και της αυτορρύθμισης.

Η παρουσία του εκπαιδευτή κρίνεται απαραίτητη σε μία κοινότητα διερεύνησης, επειδή χρειάζονται οδηγίες για την ολοκλήρωση των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και καθοδήγηση του διαλόγου. Άλλωστε η αλληλεπιδραστική σχέση που θα αναπτυχθεί μεταξύ διδάσκοντα και διδασκόμενων είναι ουσιώδες στοιχείο της εκπαιδευτικής εμπειρίας. Συνεπώς, για να λειτουργήσει η κοινωνική και η γνωστική παράμετρος χρειάζεται ο εκπαιδευτής, ο οποίος με το ρόλο του δρα θετικά στη γνώση και στην κοινωνικοποίηση. Στη γνώση μέσω της επιλογής περιεχομένου. Επίσης λειτουργεί ως υποστηρικτής και ρυθμιστής της εκπαιδευτικής εμπειρίας. Στην κοινωνική παρουσία μέσω της αυτοπαρακίνησης, της δημιουργίας πεποιθήσεων και εξωτερικών κινήτρων.

Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως υποπαραμέτρους της παρουσίας του διδασκόμενου την αυτορρύθμιση και την αυτεπάρκεια. Δείκτης της αυτορρύθμισης θα μπορούσε να είναι ο εγκλιματισμός, η ρύθμιση του κλίματος γενικότερα, η ρύθμιση της μάθησης  και η καθοδήγηση του διαλόγου. Η αυτεπάρκεια μπορεί να νοηματοδοτηθεί από την γνωστική επάρκεια, την τεχνολογική επάρκεια, τις στρατηγικές μάθησης, την ενσυναίσθηση, την τηλεεγγύτητα και την κατασκευή της γνώσης μέσα από το λάθος. Γίνεται λοιπόν σαφές ότι η προσθήκη της παραμέτρου του διδασκομένου συμβάλει ουσιαστικά στην εις βάθος κατανόηση της ανάπτυξης μιας κοινότητας διερεύνησης. Αυτό μπορεί να αφορά τόσο τα διαδικτυακά, όσο και τα υβριδικά περιβάλλοντα μάθησης, τόσο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όσο και στην υποχρεωτική.

# data[].attributes.headline
ΤΥΧΑΛΑΣ ΔΗΜΟΣ

# data[].attributes.subject
ΤΥΧΑΛΑΣ ΔΗΜΟΣ

# data[].attributes.body
Το διαδικτυακό μάθημα αποτελεί πλέον βασικό κομμάτι της εκπαίδευσης. Ένα μοντέλο το οποίο αποδεικνύεται εξαιρετικά χρήσιμο είναι αυτό της κοινότητας διερεύνησης. Το μοντέλο αυτό διέπεται και καθορίζεται από τρεις βασικούς πυλώνες-παραμέτρους . Την κοινωνική , την γνωστική και την παράμετρο διδασκαλίας. Ωστόσο, αυτές οι τρεις παράμετροι δεν αφορούν αμφίδρομα την διδασκαλία. Ασχολούνται με το πώς θα φτάσει με τον καλύτερο και στον πιο σωστά διαμορφωμένο περιβάλλον η γνώση από τον πομπό(δάσκαλο) στον δέκτη(μαθητή) χωρίς όμως να λαμβάνεται υπόψιν τον μαθητή. Αν υποθέσουμε ότι η εκπαίδευση είναι ένας κλειστός κύκλος θα μπορούσαμε να πούμε ότι για να μπορέσουν οι βασικοί παράμετροι να επαναπροσδιοριστούν πιο σωστά και αποδοτικά θα πρέπει να «φιλτραριστούν» από τις ανάγκες , τις ιδιαιτερότητες και τις απαιτήσεις των εκπαιδευόμενων. Η άποψη μου με άλλα λόγια είναι ότι η παράμετρος του εκπαιδευόμενου είναι απαραίτητη και   θα δώσει άλλο νόημα στις υπόλοιπες παραμέτρους.
Στα πλαίσια της παραμέτρου του εκπαιδευόμενου θα μπορούσαμε να ορίσουμε τις εξής παραμέτρους:
-Χαρακτηριστικά-ιδιαιτερότητες: Η ηλικία , το επίπεδο μόρφωσης , η καταγωγή είναι στοιχεία τα οποία κατά συνθήκη διαφοροποιούν σε μεγάλο βαθμό την κάθε τύπου εκπαιδευτική διαδικασία. Για παράδειγμα, μία κοινότητα ενηλίκων έχει άλλες ανάγκες, απαιτήσεις και μαθαίνει με διαφορετικούς τρόπους από μία κοινότητα ανηλίκων.
-Επαφή με την τεχνολογία: Μπορεί ένας εκπαιδευόμενος να έχει ικανοποιητικό επίπεδο μόρφωσης και όλη την θέληση για μάθηση ωστόσο, η έλλειψη εξοικείωσης με την τεχνολογία μπορεί να μειώνει την απόδοση του και να δυσκολεύει την συμμετοχή του στην κοινότητα.
-Ομοιογένεια:  Οι παραπάνω παράμετροι μας καταδεικνύουν ότι η ομοιογένεια της κοινότητας παίζει καθοριστικό ρόλο. Ουσιαστικά είναι αυτή που καθορίζει τον ρυθμό της κοινότητας.

# data[].attributes.headline
Ανδρεανίδου Μαρία

# data[].attributes.subject
Ανδρεανίδου Μαρία

# data[].attributes.body
Το μοντέλο της Κοινότητας Διερεύνησης δημιουργήθηκε με στόχο να διερευνήσει και να περιγράψει σε βάθος τις περίπλοκες διαδικασίες διευκόλυνσης της συνεργατικής και εποικοδομητικής μάθησης σε διαδικτυακά περιβάλλοντα όπως τα ασύγχρονα ηλεκτρονικά φόρουμ. Είναι ένα θεωρητικό πλαίσιο που περιλαμβάνει τόσο την εμπειρική έρευνα και αξιολόγηση των διαδικασιών που συνθέτουν ασύγχρονες επικοινωνιακές εκπαιδευτικές εμπειρίες, όσο και τον διδακτικό σχεδιασμό τους. Η εκπαιδευτική εμπειρία σε διαδικτυακά περιβάλλοντα ορίζεται από τρεις αλληλεξαρτώμενες συνιστώσες (διαδικασίες) και τις αλληλεπιδράσεις που προκύπτουν μεταξύ τους: κοινωνική παρουσία (αλληλεπίδραση μεταξύ μελών), γνωστική παρουσία (περιεχόμενο μηνύματος και ποιότητα μελών επιχειρηματολογίας) και διδακτική παρουσία (αναπτύσσονται διδακτικές δραστηριότητες και ο ρόλος του δασκάλου).

• Κοινωνική παρουσία: Ορίζεται ως η ικανότητα των μαθητών να απεικονίζουν τον εαυτό τους κοινωνικά και συναισθηματικά στο ιστολόγιο, αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει συναισθηματική έκφραση, ανοιχτή επικοινωνία και ομαδική συνοχή. Ανεξάρτητη μελέτη έχει βρει μια ουσιαστική σχέση μεταξύ δραστηριοτήτων που βελτιώνουν την κοινωνική παρουσία και τα μαθησιακά αποτελέσματα, καθώς και την αύξηση της ευτυχίας των μαθητών με τη μάθησή τους.

• Γνωστική παρουσία: Αποτελείται από διαδικασίες που προκύπτουν σε ένα περιβάλλον συνεργατικής μάθησης, όπως ασύγχρονες συζητήσεις και ιστολόγια, και καταδεικνύουν ότι οι μαθητές μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη συνεργασία για να διερευνήσουν, να δημιουργήσουν και να επιβεβαιώσουν νέα γνώση (λόγος και στοχασμός). Ακολουθούν παραδείγματα ενεργειών-μορφών γνωστικής παρουσίας που μπορούν να καταγραφούν:

α) Ενεργοποίηση: Αυτή είναι η πρώτη φάση, κατά την οποία καθορίζεται το αντικείμενο της μελέτης ή της έρευνας.

β) Εξερεύνηση: Οι μαθητές ερευνούν το θέμα μόνοι τους και σε ομάδες, ανταλλάσσοντας πληροφορίες, υλικό και πρωταρχικές ιδέες στο blog.

γ) Ένταξη: Μέσω της συζήτησης, του συλλογισμού και της σύνθεσης ιδεών, καθώς και της ανταλλαγής υλικού, οι μαθητές αναπτύσσουν νέες γνώσεις.

δ) Λύση: Οι μαθητές είναι σε θέση να εφαρμόσουν ό,τι έμαθαν και να επιλύσουν μια νέα πρόκληση.

• Διδακτική παρουσία: Αυτή η λέξη αναφέρεται σε δραστηριότητες όπως η ανάπτυξη και η τακτοποίηση του ιστολογίου, καθώς και η παροχή κατευθύνσεων για την ενθάρρυνση και διευκόλυνση της συζήτησης και άμεσες διδακτικές ενέργειες (π.χ. επεξήγηση εννοιών, επίλυση ερωτήσεων κ.λπ.). Αν και η διδακτική παρουσία αφορά πρωτίστως τις πράξεις του δασκάλου, αναμένουμε να δούμε διδακτικές δράσεις που προέρχονται από τους ίδιους τους μαθητές σε ένα blog. Πολλές μελέτες έχουν βρει ότι η παρουσία του δασκάλου έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ευτυχία των μαθητών, στα μαθησιακά αποτελέσματα και στα συναισθήματα. Η σωστή προετοιμασία της διδακτικής παρουσίας, ειδικά κατά τη φάση της ένταξης, μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να προχωρήσουν σε υψηλότερα επίπεδα σκέψης και ιδεασμού, επισημαίνοντας το πρωταρχικό πρόβλημα ή συνοψίζοντας τα σημαντικά σημεία.

# data[].attributes.headline
ΧΟΥΤΟΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΡΙΑ

# data[].attributes.body
ΧΟΥΤΟΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΡΙΑ

Η ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΝΟΥ

Το μοντέλο της Κοινότητας Διερεύνησης ( Community of Inquiry) ,το οπoίο προτάθηκε το 2000 από τους Garrison,Anderson και  Archer,αποτελεί ένα θεωρητικό πλαίσιο το οποίο αναφέρεται  στην δημιουργία μιας κοινότητας  η οποία στηρίζει την έρευνα και  μάθηση σε ηλεκτρονικά περιβάλλοντα. Το πλαίσιο αυτό βασίζεται στη φιλοσοφία της συνεργατικής εποικοδομητικής προσέγγισης δημιουργώντας κοινωνικές, τεχνολογικές και παιδαγωγικές διαδικασίες.

H Κοινότητα Διερεύνησης προσδιορίζεται από τρείς αλληλεξαρτώμενες παραμέτρους και τις αλληλεπιδράσεις που δημιουργούνται μεταξύ τους, προκειμένου να δημιουργήσουν εκπαιδευτική εμπειρία σε διαδικτυακά περιβάλλοντα .Την Κοινωνική Παράμετρο, η οποία  αναδεικνύει την αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών, αφού δείχνει το βαθμό στον οποίο οι μαθητές αισθάνονται συναισθηματικά και κοινωνικά συνδεδεμένοι με τα υπόλοιπα άτομα που βρίσκονται στο ίδιο διαδικτυακό περιβάλλον. Σύμφωνα με έρευνες υπάρχει ισχυρή σύνδεση μεταξύ των δραστηριοτήτων που που ενισχύουν τη κοινωνική παρουσία και στα μαθησιακά αποτελέσματα( Arbaugh,2007)  και την ίδια στιγμή αυξάνεται η ικανοποίηση των μαθητών για τη μάθηση που πέτυχαν( Swan & Shih,2006) Η δεύτερη παράμετρος είναι η Γνωστική  Παράμετρος, η οποία αναφέρεται στον βαθμό με τον οποίο οι μαθητές μπορούν μέσα από προβληματισμό και συζήτηση σε μία κοινότητα διερεύνησης να κατασκευάζουν και να επιβεβαιώνουν την έννοια. Η τελευταία παράμετρος είναι αυτή της Παραμέτρου Διδασκαλίας ,η οποία αναφέρεται στον ρόλο του διδάσκοντα και τις διδακτικές ενέργειες του, όπως ο εκπαιδευτικός σχεδιασμός και οργάνωση, η διευκόλυνση της συζήτησης και η διερεύνηση. Ο κατάλληλος χειρισμός της διδακτικής παρουσίας έχει μεγάλη σημασία καθώς   μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να μετακινηθούν σε υψηλότερα επίπεδα σκέψης και παράθεσης ιδεών (Garrison et al.,2001).

Παρόλα αυτά, σύμφωνα με  πρόσφατες μελέτες ,εξετάζεται το ζήτημα της προσθήκης μίας ακόμη παραμέτρου, εξίσου σημαντικής που φαίνεται να συμπληρώνει το πλαίσιο της Κοινότητας Διερεύνησης. Σύμφωνα λοιπόν με τους Shea και  Bidjerano (2010) η Παράμετρος του Διδασκομένου φαίνεται να έχει μεγάλη σύνδεση με την Κοινωνική Παράμετρο και την Παράμετρο Διδασκαλίας, κάτι που μπορεί να διευκολύνει την κατανόηση της ανάπτυξης της Κοινότητας Διερεύνησης τόσο σε διαδικτυακά όσο και σε μεικτά περιβάλλοντα μάθησης.

Η Παράμετρος του Διδασκόμενου, σχετίζεται με δύο πολύ σημαντικές έννοιες και δίνεται η δυνατότητα να εξηγηθεί μέσα από αυτές, την έννοια της αυτεπάρκειας και της αυτό-ρύθμισης. Συμφωνά με τον Bandura (1977), ο οποίος πρώτη φορά χρησιμοποίησε τον όρο της   αυτεπάρκειας  προκειμένου να περιγράψει τη πίστη ενός ατόμου στις δυνατότητές του να ενεργοποιήσει τα κίνητρα ,τους γνωστικούς πόρους  και τα σχέδια δράσης που απαιτούνται προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Με άλλα λόγια ,ο όρος αυτός δεν αναφέρεται στις ικανότητες του ατόμου αλλά  στις πεποιθήσεις του για το τί είναι ικανό να κάνει με τις ικανότητες που διαθέτει ( Bandura 1986).Σύμφωνα με τους Compeau και Higgins 1985, ο όρος αυτός αναφέρεται και στις πεποιθήσεις ενός ατόμου για την ικανότητά του να χρησιμοποιεί υπολογιστή. Μελετώντας λοιπόν την αυτεπάρκεια των διδασκομένων ,δίνεται η δυνατότητα να μελετηθούν και να κατανοηθούν οι παράγοντες που  επιδρούν στα κίνητρα και στην ανάπτυξη των ικανοτήτων των ατόμων στη χρήση υπολογιστών, κάτι πολύ βασικό σε μία Κοινότητα Διερεύνησης.

Η δεύτερη έννοια που μπορεί να εξηγήσει την Παράμετρο του Διδασκομένου, είναι αυτή της αυτό-ρύθμισης. Αυτό-ρύθμιση είναι λοιπόν η ικανότητα του ατόμου να μπορεί να τροποποιεί και να ελέγχει τη συμπεριφορά του, το γιγνώσκειν και το συναίσθημά του, καθώς και το περιβάλλον του ,εάν χρειάζεται, προκειμένου να πετύχει έναν στόχο ( Efklides, Niemivirta, & Yamauchi,2002).Η  αυτό-ρύθμιση είναι λοιπόν μια σύνθετη και δυναμική διεργασία ,η οποία ενεργοποιείται κάθε φορά που τίθενται νέες απαιτήσεις στο άτομο και πρέπει να υπάρχει δράση προσαρμοσμένη στα χαρακτηριστικά της κατάστασης, όπως αυτά ορίζονται από  το στόχο, το περιβάλλον τις συνθήκες ,τις δυνατότητες, τις προσδοκίες και τις επιθυμίες του ατόμου.

Παρόλα αυτά, μια διερεύνηση επιπλέον υποπαραμέτρων όπως αυτών των κινήτρων και  των ατομικών χαρακτηριστικών θα μπορούσε να συμπληρώσει την επέκταση αυτής της παραμέτρου και κατά συνέπεια να συμπληρώσει το ευρύτερο πλαίσιο της Κοινότητας Διερεύνησης.

Δείκτες της παραμέτρου των κινήτρων θα μπορούσαν  να είναι:

·       η καθοδήγηση της συμπεριφοράς του μαθητή  προς το στόχο

·       η αύξηση της προσπάθειας

·       η επιμονή προς την επίτευξη του στόχου

·       η  ανάληψη πρωτοβουλίας

·       η βελτίωση της γνωστικής επεξεργασίας

·        η ευχαρίστηση που πηγάζει από την ίδια τη δραστηριότητα

·       η απόκτηση γνώσης

·       η ανάπτυξη δεξιοτήτων

·       η  βελτίωση  του εαυτού.

Τα ατομικά χαρακτηριστικά  διαδραματίζουν επίσης έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην παρουσία του διδασκομένου και κατ’επέκταση επιδρούν στην Κοινότητα Διερεύνησης.

Δείκτες αυτής της υποπαραμέτρου είναι:

·       το φύλο

·        η εθνικότητα

·        η θρησκεία

·       το μορφωτικό επίπεδο

·       το κοινωνικό επίπεδο

·       η ιδεολογία

·       το οικονομικό επίπεδο

Λαμβάνοντας  υπόψη όλα τα ανωτέρω, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι η περαιτέρω διερεύνηση της παραμέτρου του Διδασκομένου θεωρείται αναγκαία, προκειμένου να αναπτυχθεί το πλαίσιο της Κοινότητας Διερεύνησης και να ιδωθεί από διαφορετικό πρίσμα με σκοπό να έρθουν στην επιφάνεια νέα στοιχεία.

# data[].attributes.headline
Η παράμετρος του Διδασκόμενου

# data[].attributes.subject
Η παράμετρος του Διδασκόμενου

# data[].attributes.body
Χανιωτάκη Μαρία

Το μοντέλο της κοινότητας διερεύνησης απαρτίζεται από τρεις παραμέτρους, οι οποίοι είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι, αλληλοεπιδρούν αλλά και εξαρτώνται ο ένας από τον άλλο, προκειμένου να επιτευχθεί η μάθηση σε ένα δικτυακό περιβάλλον. Αυτοί οι παράμετροι είναι η Κοινωνική, η Γνωστική και παράμετρος της Διδασκαλίας, πέρα από τους παραπάνω παραμέτρους σπουδαίο ρόλο διαδραματίζουν και η παράμετρος της διδασκαλίας όπως  και αυτή του διδασκόμενου.

Όσον αφορά της παράμετρο διδασκαλίας αυτή εξαρτάται από το ρόλο του εκπαιδευτικού όσον αφορά το πώς οργανώνει, σχεδιάζει τη διδασκαλία του αλλά και το πώς κατευθύνει τη ροή του μαθήματος.

Η παράμετρος του διδασκόμενου. Είναι κοινά αποδεκτό ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι καταλυτικός στην εκπαιδευτική διαδικασία. Κάθε εκπαιδευτικός έχει την προσωπικότητα του, τις γνώσεις, τις εμπειρίες. Δυο βασικοί υπό-παράμετροι που παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο για την παράμετρο του διδασκόμενου είναι η Αυτορρύθμιση η οποία έχει να κάνει με την ικανότητα του εκπαιδευτικού να μπορεί να έχει τον έλεγχο του εαυτού του, σε μια ενδεχόμενη δυσκολία – κρίση κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά και αν τελικά κατάφερε να πετύχει τους μαθησιακούς στόχους που έθεσε εξ’ αρχής. Η δεύτερη υπό-παράμετρος είναι η Αυτεπάρκεια σχετίζεται με τα πιστεύω του κάθε ανθρώπου, κατά πόσο θα μπορέσει  να καταφέρει  να υλοποιήσει με επιτυχία την οποιαδήποτε εργασία. Πέρα από τους υπό-παραμέτρους υπάρχουν και δείκτες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και αυτοί είναι:

·         Η εκπαίδευση τους

·         Η πιθανή εμπειρία τους

·         Το φύλο και η οικογενειακή τους κατάσταση.

·         Οι προσδοκίες τους και οι πεποιθήσεις τους.

·         Η εξοικείωση με την τεχνολογία.

·         Η μεταδοτικότητα του διδάσκοντα

·         Οι κοινωνικές δεξιότητες του διδασκόμενου

·         Η προσαρμοστικότητα στις απαιτήσεις της καθημερινότητας

Συμπερασματικά η ύπαρξη της  παραμέτρου  του διδασκόμενου είναι πολύ σημαντική και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο σε όλη την εκπαιδευτική διαδικασία.  Καθώς επίσης έχει άμεση σχέση , με όλες τις παραμέτρους κοινωνική, γνωστική, και διδασκαλίας.

# data[].attributes.headline
Γεωργία Δραγουδάκη                                                     

# data[].attributes.subject
Γεωργία Δραγουδάκη                                                     

# data[].attributes.body
Η παράμετρος του διδασκόμενου στην Κοινότητα Διερεύνησης
Το μοντέλο της κοινότητας διερεύνησης έχει αποδειχθεί χρήσιμο για την οργάνωση, περιγραφή, αξιολόγηση και βελτίωση της διαδικτυακής εκπαίδευσης (μικτής ή όχι). Ορίζεται ως το μοντέλο εκείνο της ηλεκτρονικής μάθησης όπου μια ομάδα ανθρώπων (συν)εργάζεται για την εξερεύνηση ενός θέματος και όπου η γνώση δομείται μέσω της συνεργατικής εποικοδομητικής προσέγγισης. Διαμορφώνεται από 3 προκαθορισμένες παραμέτρους: την γνωστική, την κοινωνική και την παράμετρο της διδασκαλίας που όταν συνυπάρχουν αρμονικά βελτιώνουν την μαθησιακή εμπειρία και τα μαθησιακά αποτελέσματα. Κάθε παράμετρος απαρτίζεται από υποπαραμέτρους.

Υπάρχουν ωστόσο επιστήμονες που πιστεύουν ότι οι τρεις παραπάνω παράμετροι δεν αρκούν και υποστηρίζουν την ανάγκη συνύπαρξης και αρμονικής αλληλεπίδρασης μιας ακόμη παραμέτρου, αυτής του διδασκομένου.  Διδασκόμενος είναι το κάθε άτομο που συμμετέχει και απαρτίζει την κοινότητα διερεύνησης. Η προσωπικότητα του διδασκόμενου ως φορέας ιδεών, αξιών, πεποιθήσεων και εμπειριών παίζει καθοριστικό ρόλο στην κατάκτηση της γνώσης όπως αυτή δομείται αρχικά ατομικά και μετέπειτα συλλογικά. Με βάση την τοποθέτηση αυτή τα  ατομικά χαρακτηριστικά, τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά αλλά και  τα κίνητρα και οι δεξιότητες κάθε μέλους αποκτούν ιδιαίτερη σημασία αφού καθορίζουν τις υπόλοιπες τρεις παραμέτρους.

Κατά τους Shea και Bidjerano (2010) καθοριστική σημασία στην παράμετρο του διδασκόμενου έχουν οι δεξιότητες της αυτο-κατεύθυνσης (self directing), της αυτεπάρκειας (self-sufficiency) και της αυτο-ρύθμισης (self-regulation). Οι μελετητές αναφέρουν τα χαρακτηρολογικά γνωρίσματα ενός “επιτυχημένου” διδασκόμενου: είναι ενεργός μελετητής (active learner), αντιμετωπίζει προκλήσεις, έχει επιμονή και αποφασιστικότητα καθώς η διαδικτυακή μάθηση είναι πιο απαιτητική αφού της λείπουν τα χαρακτηριστικά της άμεσης κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Επαγωγικά, υποστηρίζεται ότι όσο πιο δυναμική είναι η παρουσία του διδασκόμενου τόσο μειώνεται η αξία της παραμέτρου της διδασκαλίας. Στην ενεργητική και προσωπική αυτή κατάκτηση της γνώσης ο διδασκόμενος είναι αυτόνομος  και ανεξάρτητος να κατευθυνθεί από τις ανάγκες, τα κίνητρα και τις επιθυμίες του. Η δυναμική του επηρεάζει καθοριστικά την δυναμική της ομάδας με την οποία αλληλεπιδρά.

Υπάρχουν ταυτόχρονα επιστήμονες που διαφωνούν με την προσθήκη της τέταρτης αυτής παραμέτρου, υποστηρίζοντας ότι αντιβαίνει στην θεμελιώδη αρχή της Κοινότητας Διερεύνησης: στη συλλογικότητά της. Τονίζοντας τα ατομικά χαρακτηριστικά του διδασκόμενου πιστεύουν ότι μειώνεται η αξία της αλληλεπίδρασης και της ομαδικής διερεύνησης. Ταυτόχρονα διερωτώνται αν με τη λογική της εν λόγω παραμέτρου θα έπρεπε να προσθέσουμε μία ακόμη πέμπτη που θα αφορά στα χαρακτηριστικά του διδάσκοντα. Σε έρευνες (Maet al., 2017) διαπιστώνεται ότι η παράμετρος της διδασκαλίας έχει άμεση σχέση με την κοινωνική παράμετρο άρα υποστηρίζουν ότι η γνώση δομείται ακριβώς εκεί που οι δύο αυτές παράμετροι αλληλοσυμπληρώνονται και όχι στην προσθήκη μιας επιπλέον παραμέτρου.

Ο αντίλογος στην παραπάνω έρευνα μπορεί να είναι ότι δεν μπορεί κανείς να βρει σε μια έρευνα κάτι που δεν έχει συμπεριλάβει προς μελέτη. Ακόμη, σε έρευνες σχετικές με τη διαδικτυακή μάθηση (πριν την πανδημία), το σύνολο των ατόμων που επέλεγαν αυτού του είδους την εκπαίδευση είχε κάποια σαφή κοινά χαρακτηριστικά όπως η εξοικείωση με την τεχνολογία ή τόλμη και αποφασιστικότητα να πειραματιστούν με έναν καινούργιο φορέα μάθησης.

Μολονότι βρίσκω ενδιαφέροντα τον αντίλογο αυτό, θεωρώ ότι η παράμετρος του διδάσκοντα είναι ζωτικής σημασίας και θα έπρεπε να αποτελεί μια ακόμη από τις παραμέτρους. Πιστεύω μάλιστα ότι είναι τόσο σημαντική που θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει τις υπόλοιπες τρεις αφού επηρεάζει τόσο τη γνωστική παράμετρο (πως ο διδασκόμενος καταλαβαίνει το γενεσιουργό γεγονός, πως εξερευνεί, ενσωματώνει ή αναλύει), την κοινωνική (πως ο διδασκόμενος εκφράζεται συναισθηματικά, πως επικοινωνεί, πως βιώνει τη συμμετοχή του σε μια ομάδα) αλλά και την παράμετρο της διδασκαλίας (πως διδάσκουμε το συγκεκριμένο άτομο).

Έτσι, επί παραδείγματι η διδασκαλία ημι- αναλφάβητων ενηλίκων που υποχρεούνται να συμμετέχουν σε μαθήματα διαφέρει από αυτή των νέων, μεσοαστών που είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και διεκδικούν επαγγελματική εξειδίκευση με σκοπό την επαγγελματική επιτυχία . Όπως προαναφέρθηκε όσο πιο ανεπτυγμένες είναι οι δεξιότητες αυτοδιαχείρισης του διδασκόμενου τόσο λιγότερη σημασία αποκτά η παρέμβαση και οργάνωση του διδάσκοντα.  Σε μια προσπάθεια περαιτέρω εμπλουτισμού και βελτίωσης του μοντέλου της Κοινότητας Διερεύνησης με την ενσωμάτωση της παραμέτρου του διδασκομένου, θα πρότεινα τις παρακάτω υποπαραμέτρους:

1. Αυτορύθμιση (self - regulating)

Ο διδασκόμενος καλλιεργεί τις απαραίτητες δεξιότητες που τον βοηθούν να έχει έναν όλο και πιο ενεργητικό ρόλο στην οικοδόμηση της γνώσης που τον ενδιαφέρει. Στα πλαίσια αυτά ο ρόλος του διδάσκοντα είναι επικουρικός ή συμβουλευτικός.

Δείκτες θα μπορούσαν να είναι:

Κατανόηση του μαθησιακού στόχου και των περαιτέρω δυνατοτήτων διερεύνησης

Δεξιότητα κατάλληλης διαχείρισης του χρόνου

Δεξιότητα κατάλληλης διαχείριση των δραστηριοτήτων

Συντονισμός των δεξιοτήτων για την κατάκτηση της γνώσης

2. Ατομικά Χαρακτηριστικά

Ο διδασκόμενος γνωρίζει πως τα ατομικά χαρακτηριστικά περιορίζουν ή διερευρύνουν (και σε κάθε περίπτωση αποτελούν καθοριστικές συνιστώσες στην εκπαιδευτική διαδικασία) τα μαθησιακά αποτελέσματα.

Δείκτες θα μπορούσαν να είναι:

Φύλο

Ηλικία

Εθνικότητα

Μορφωτικό επίπεδο

Οικονομικό επίπεδο

Θρησκεία/Ιδεολογία/Κοσμοθεωρία

3. Ψυχολογικά Χαρακτηριστικά

Ο διδασκόμενος κατανοεί ότι η ψυχογραφία του επηρεάζει την μαθησιακή του εμπειρία και αναπτύσει συναισθηματικές δεξιότητες που ενισχύουν και ενθαρρύνουν την μάθηση στα πλαίσια της Κοινότητας Διερεύνησης.

Δείκτες θα μπορούσαν να είναι:

Επιμονή για την κατάκτηση στόχων

Αποφασιστικότητα για την διεκπαιρέωση ενός έργου

Αντιμετώπιση δυσκολιών

Ενσυναίσθηση

Ικανότητα να δέχεται κριτική (διαλογική αντιπαράθεση)

Δεξιότητα να παρέχει εποικοδομητική κριτική

Περιέργεια για διερεύνηση/Ανάληψη ρίσκου (risk taker)

# data[].attributes.headline
Παράμετρος Διδασκομένου

# data[].attributes.subject
Παράμετρος Διδασκομένου

# data[].attributes.body
H Κοινότητα Διερεύνησης αποτελεί ένα θεωρητικό πλαίσιο που προτάθηκε για πρώτη φορά το 2000 από τους Garrison, Anderson & Archer και αφορά την διαδικτυακή εκπαίδευση, όποια μορφή και αν έχει, δηλαδή μικτή ή όχι. Η ανάπτυξη της συγκεκριμένης θεωρίας θεωρήθηκε φυσικό επόμενο σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, η οποία συνεπάγεται οριστική μεταβολή του εκπαιδευτικού τοπίου, ανάγκη για συνεργατική διδασκαλία και μάθηση, πρωτότυπη επίλυση προβλημάτων, ουσιαστική διερεύνηση, ανάπτυξη επιχειρηματολογίας, καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αμφισβήτησης και δημιουργικής φαντασίας. Η μάθηση, λοιπόν, λαμβάνει χώρα εξ ολοκλήρου ή κατ’ ένα μέρος της, ηλεκτρονικά και η γνώση συνοικοδομείται μέσω της εποικοδομητικής συνεργασίας των μελών της. Τρεις είναι οι παράμετροι που θεωρούνται υψίστης σημασίας για την διαμόρφωση και επιτυχία της Κοινότητας Διερεύνησης: η γνωστική, η κοινωνική και η παράμετρος διδασκαλίας, κάθε μία από τις οποίες διαθέτει υποπαραμέτρους.

Ωστόσο, στο συγκεκριμένο μοντέλο ασκήθηκε κριτική από μια μερίδα θεωρητικών, η οποία το χαρακτήρισε ανεπαρκές και πρότεινε να προστεθεί στις παραμέτρους,  εκείνη του διδασκομένου, η οποία θα αλληλεπιδρά με τις υπόλοιπες και θα συμβάλει στην αποτελεσματικότητά του. Ήρθε, επομένως, στο επίκεντρο ο ίδιος ο εκπαιδευόμενος, ο άμεσα ενδιαφερόμενος και αποδέκτης, δηλαδή, της εκπαιδευτικής πράξης, εκείνος που αποτελεί μέλος αυτής της κοινότητας. Πλέον, λοιπόν, στο προσκήνιο βρίσκεται η προσωπικότητα, η ιδιαίτερη ταυτότητα, η αξίες, οι ιδέες, οι πεποιθήσεις, οι εμπειρίες, τα ενδιαφέροντα του κάθε υποκειμένου, όπου παίζουν καθοριστικό ρόλο για την κατάκτηση της γνώσης, την επιτυχία της εκπαιδευτικής πράξης, τη μάθηση. Σε μια διαδικτυακή κοινότητα μάθησης εξαρτάται από το χαρακτήρα του κάθε διδασκόμενου, τι θα επιτρέψει να τον επηρεάσει, να μάθει, να κατανοήσει, να απορρίψει ή να υιοθετήσει, ανάλογα τα ενδιαφέροντα του ή τους λόγους που έχει επιλέξει να συμμετάσχει στο εκάστοτε πρόγραμμα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, ποιος είναι ο απώτερος σκοπός του. Κάποιοι διευκολύνονται περισσότερο ή λιγότερο να εκφραστούν σε ένα διαδικτυακό περιβάλλον ενώ δεν πρέπει να παραγνωρίζονται τα κίνητρα ( δέσμευση και ενδιαφέρον για το θέμα ) των διδασκομένων και η σύνδεσή τους με την καθημερινή πρακτική. Ως προς τα κίνητρα, αξιόλογες υποπαράμετροι μπορούν να θεωρηθούν η προσωπική ανάπτυξη του ατόμου, η διεύρυνση του γνωστικού και πνευματικού του ορίζοντα, η ευχαρίστηση που νιώθει, η στοχοθεσία, η επιμονή, το πείσμα, η ανάγκη του, τα οποία έχουν άμεση σχέση με τα ψυχολογικά του χαρακτηριστικά, πχ ενσυναίσθηση.

Στα παραπάνω, φυσικά, θα προσθέσουμε τα ατομικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων πχ φύλο, ηλικία, εθνικότητα, θρησκεία, μορφωτικό επίπεδο αλλά και την ικανοποιητική ή μη ανάπτυξη συγκεκριμένων δεξιοτήτων, της αυτομόρφωσης, της αυτορρύθμισης, του αυτοελέγχου, της αυτεπάρκειας. Έτσι, η επιτυχία σε μια Κοινότητα Διερεύνησης εξαρτάται από το τι πιστεύει το άτομο ότι είναι ικανό να κάνει (αυτεπάρκεια) αλλά και πως τροποποιεί τη συμπεριφορά του ανάλογα με το τι θέλει κάθε φορά να επιτύχει, (αυτορρύθμιση), χρησιμοποιούνται μεταγνωστικές ικανότητες και οι ανάλογες στρατηγικές για την επίτευξη του στόχου. Γνωρίζει πώς να διαχειρίζεται το χρόνο του, τις δοθείσες δραστηριότητες και έτσι ο ρόλος του εκπαιδευτικού καθίσταται απλά βοηθητικός.

Ο «επιτυχημένος» διδασκόμενος έχει ενεργητική συμμετοχή στα τεκταινόμενα, δεν παρακολουθεί παθητικά όσα συμβαίνουν, αλλά αντίθετα επιχειρεί να εμπλακεί άμεσα στην μάθηση. Αξιολογεί με κριτικό πνεύμα, είναι έτοιμος να επιλύσει οποιοδήποτε πρόβλημα με την εύρεση δημιουργικών λύσεων, αναλύει, συνθέτει, διερευνάει, είναι αυτόνομος και επιλέγει εκούσια ό,τι του ταιριάζει.

Από την άλλη, όμως, υπάρχει ο αντίλογος, η άρνηση στην ενσωμάτωση αυτής της επιπλέον παραμέτρου. Το πλαίσιο της Κοινότητας διερεύνησης δημιουργήθηκε, εξαρχής, για να προωθήσει την ομαδοσυνεργατικότητα, την ομαδική διερεύνηση, να δώσει αξία, σημασία, νόημα και να φέρει στο επίκεντρο ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα ομαδικά. Έτσι, εξατομικεύοντας τα δεδομένα και λαμβάνοντας τους διδασκόμενους ατομικά, ως ξεχωριστές οντότητες, αντιβαίνει στο βασικό νόημα της θεωρίας και την αλλάζει, το οποία οδηγεί, αναπόφευκτα, στην προσθήκη και πέμπτης παραμέτρου που αφορά το διδάσκοντα. Ωστόσο, κάτι τέτοιο αποτελεί μια παρορμητική αντίδραση, καθώς διαφαίνεται ότι εν τέλει μάθηση επιτυγχάνεται μέσω της αλληλεπίδρασης των ήδη υπαρχουσών παραμέτρων.

# data[].attributes.headline
Χρυσικοπούλου Ελένη

# data[].attributes.subject
Χρυσικοπούλου Ελένη

# data[].attributes.body
Στην εποχή της πληροφορίας που διανύουμε , η μεγάλη ανάπτυξη του διαδικτύου , η ευκολία πρόσβασης στο παγκόσμιο ιστό έχει οδηγήσει τους ερευνητές στην μελέτη διαδικτυακών /μεικτών περιβαλλόντων μάθησης  με την καθιέρωση αποτελεσματικών σχημάτων διδασκαλίας.

Το μοντέλο της κοινότητας διερεύνησης με τις 3 παραμέτρους έχει αποδειχθεί  αποτελεσματικό μέσα από την πρακτική εφαρμογή του τα τελευταία χρόνια. Πέρα όμως από τις 3 αυτές βασικές παραμέτρους(κοινωνική, γνωστική, διδασκαλίας) είναι έντονες οι συζητήσεις για την εισαγωγή και μελέτη της παραμέτρου του διδασκομένου. Είναι μια σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να συμπληρώσει τις προηγούμενες 3 καθώς και ο μαθητής αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο στην διαδικασία της μάθησης. Ο εκπαιδευόμενος είναι αυτός στον οποίο στοχεύουν οι παραπάνω παράμετροι. Άρα είναι σημαντικό να κατανοήσουμε και να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του αφού από αυτά εξαρτάται ως ένα βαθμό το αποτέλεσμα της μάθησης.

Ο διδάσκων και ο διδασκόμενος αποτελούν τα 2 άκρα της μαθησιακής διαδικασίας  στα οποία παρεμβάλλονται, αναπτύσσονται, οργανώνονται  όλα τα υπόλοιπα στοιχεία/παράμετροι. Είναι λοιπόν σημαντικό να μελετήσουμε και να εντάξουμε και την παράμετρο του διδασκομένου. Στοιχεία όπως το φύλο η ηλικία η εξοικείωση με το διαδικτυακό / μεικτό τρόπο μάθησης, οι εμπειρίες των ατόμων, το πολιτισμικό/κοινωνικό περιβάλλον το μαθησιακό υπόβαθρο , είναι στοιχεία που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο εκπαιδευόμενος θα μπορέσει να ενταχθεί και  αποκομίσει τα μέγιστα οφέλη από μια διαδικτυακή κοινότητα μάθησης. Ο διδάσκων θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες κάθε φορά της εκπαιδευτικής ομάδας που έχει. Το ίδιο μάθημα μπορεί να έχει  διαφορετικά αποτελέσματα σε ομάδες με διαφορετικά χαρακτηριστικά .

Αν λοιπόν υιοθετήσουμε ως 4η παράμετρο αυτή του διδασκόμενου θα μπορούσαμε να έχουμε ως υποπαραμέτρους :

Ατομικά/προσωπικά χαρακτηριστικά  .  Αποτελεί σημαντική υποπαράμετρο καθώς υπάρχει σημαντική διαφοροποίηση ανάμεσα στο πώς μαθαίνουν οι  ενήλικοι και οι ανήλικοι (ηλικία), η σχέση τους με τις  νέες τεχνολογίες, , τον διαθέσιμο χρόνο , τις εμπειρίες τους το ενδιαφέρον/θέληση τους,  το κοινωνικό περιβάλλον.

Κίνητρα μάθησης. Είναι  μια υποπαράμετρος η οποία καθορίζει την ένταξη και συμμετοχή του διδασκομένου στην κοινότητα/ομάδα , την αλληλεπίδραση  του τόσο με το διαδικτυακό περιβάλλον όσο και με τα μέλη της ομάδας.

Ικανότητα αυτορρύθμισης . Είναι μια παράμετρος η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην  επίτευξη των μαθησιακών στόχων. Η αυτοαξιολόγηση, η χρήση κατάλληλων στρατηγικών μάθησης, η  δυνατότητα/ικανότητα προσαρμογής στο μαθησιακό (διαδικτυακό/μεικτό) περιβάλλον είναι στοιχεία που θα πρέπει να συνυπολογίζονται στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία.

# data[].attributes.headline
ΣΤΟΛΙΔΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

# data[].attributes.subject
ΣΤΟΛΙΔΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

# data[].attributes.body
Αναλύοντας διεξοδικότερα το μοντέλο μάθησης που σχετίζεται με την κοινότητα διερεύνησης, ορισμένοι μελετητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι θα ήταν σκόπιμο να προστεθεί μια ακόμη παράμετρος, αυτή του διδασκομένου. Μια τέτοια προοπτική θα συνέβαλε στην ανάπτυξη και διεύρυνση  του μοντέλου.

Πέρα από τις τρεις βασικές παραμέτρους που χαρακτηρίζουν και πλαισιώνουν μια κοινότητα διερεύνησης δηλαδή την κοινωνική, τη γνωστική και της διδασκαλίας, η παράμετρος του διδασκομένου κρίνεται ως σημαντική. Ο διδασκόμενος (μαθητής, φοιτητής) αποτελεί ζωτικό κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όπως αυτή πραγματώνεται γενικότερα αλλά και ειδικότερα μέσα από μια κοινότητα διερεύνησης, καθώς βρίσκεται σε απόλυτη αλληλεξάρτηση τόσο με το κοινωνικό όσο και το γνωστικό και διδασκαλικό στοιχείο.  Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να θέσουμε κάποιες υπο-παραμέτρους.

Αρχικά η κοινωνική παρουσία του διδασκομένου μέσα σε μια κοινότητα είναι καθοριστικής σημασίας. Δηλαδή το κατά πόσο θέλει να δραστηριοποιηθεί και να αλληλοεπιδράσει με τον διδάσκοντα αλλά και τους άλλους συν διδασκομένους του. Επίσης, η ικανότητα που έχει ο διδασκόμενος να αυτορρυθμίζεται και να προσαρμόζεται μαθησιακά είναι μια ακόμη υπο-παράμετρος που πρέπει να ληφθεί υπόψη των ερευνητών. Επιπλέον, τα κίνητρα που θέτει ο ίδιος για τη μάθηση αλλά και παράγοντες όπως ηλικία, το φύλο η κοινωνική – οικονομική κατάσταση του διδασκόμενου  πρέπει να τεθούν υπό εξέταση. Τέλος, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ως έναν ακόμη υπο-παράγοντα και το βαθμό εξοικείωσης του διδασκόμενου με την τεχνολογία. Σε αρκετές περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί πως η ελλιπής τεχνολογική γνώση, έχει στερήσει από τον διδασκόμενο τη δυνατότητα να λειτουργήσει ικανοποιητικά μέσα σε μια κοινότητα διερεύνησης.

Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε, ότι μια κοινότητα διερεύνησης τόσο σε διαδικτυακά όσο και σε μεικτά περιβάλλοντα μάθησης θα ήταν σκόπιμο και αποτελεσματικό, να λαμβάνει υπόψη και τον διδασκόμενο. Μια τέτοια προοπτική στοχεύει - σύμφωνα με τους ερευνητές που την εισηγούνται- στη βελτίωση και ολοκλήρωση του μοντέλου.

# data[].attributes.headline
ΧΑΣΙΩΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΥΘΥΜΙΑ

# data[].attributes.subject
ΧΑΣΙΩΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΥΘΥΜΙΑ

# data[].attributes.body
Για να είναι επιτυχημένη μια διαδικτυακή κοινότητα διερεύνησης θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν της τις τρεις παραμέτρους :κοινωνική, γνωστική, και παράμετρο διδασκαλίας. Η όλη διαδικασία επομένως πρέπει να θέτει τις γερές βάσεις της καταρχήν από τον σωστά δομημένο σχεδιασμό του μαθήματος και την αναζήτηση του κατάλληλου υλικού (παράμετρος διδασκαλίας) ,να επιδιώκει την συναισθηματική ένταξη των εκπαιδευομένων ,την εξοικείωση και την αρμονική αλληλεπίδραση τους με τους άλλους σε ένα πλαίσιο ανοιχτού διαλόγου και κριτικής συζήτησης (κοινωνική παράμετρος )αλλά και να στηρίζεται στην εξερεύνηση ,ενσωμάτωση και ανάλυση ενός γενιουσιουργού γεγονότος με απώτερο σκοπό  την κατάκτηση γνώσης υψηλού επιπέδου (γνωστική παράμετρος).Ο ενορχηστρωτής της σωστής οικοδόμησης μια διαδικτυακής κοινότητας είναι ο εκπαιδευτής – διδασκόμενος που κατέχει σημαντικό ρολό μιας και διαμορφώνει σχεδιάζει και αξιολογεί εν τέλει την όλη διαδικασία .Δεν μπορεί παρά να αποτελεί λοιπόν μια «τέταρτη παράμετρο» και ίσως την πιο σημαντική καθώς η ιδεολογία ,οι πεποιθήσεις, τα προσωπικά κίνητρα, οι στόχοι ,οι αντιλήψεις και οι γνώσεις του εκπαιδευτή είναι αυτά που θα καθορίσουν την αποτελεσματικότητα της ομαλής  πορείας της κοινότητας .Το πως σχεδιάζει και δομεί εξ αρχής το μάθημα του ,το αν έχει  επιλέξει το κατάλληλο υλικό για διδαχή , αν έχει βοηθήσει με την καθοδήγηση του στο να υπάρχει σωστή αλληλεπίδραση μεταξύ των εκπαιδευομένων είναι τα τρία βασικά σημεία που κάθε εκπαιδευτής πρέπει να προσέχει .Η συνέχης ανατροφοδότηση ,η παρότρυνση για συζήτηση μεταξύ των εκπαιδευόμενων και η ανάγκη για ξεκάθαρες οδηγίες οδηγούν σε μια πετυχημένη κοινότητα είτε πρόκειται για μεικτά είτε για δια ζώσης περιβάλλοντα μάθησης .Σημαντικοί παράμετροι σε έναν εκπαιδευτή είναι η αυτεπάρκεια και η αυτορρύθμιση .Το πώς διαχειρίζεται δηλαδή την γνώση την οποία κατέχει και πως την εμπλουτίζει και πόσο πιστεύει ότι είναι ικανός να την εφαρμόσει καθώς επίσης και το ότι έχει την δική του ατομική ευθύνη για το πώς θα προγραμματίσει την παρουσία του μέσα στην διαδικτυακή κοινότητα .Κατακτώντας λοιπόν αυτές τις δύο έννοιες ένας εκπαιδευτής θεωρείται έτοιμος και ικανός να συμβάλει εποικοδομητικά στην δημιουργία μιας κοινότητας μάθησης ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δρα ξεχωριστά από τις εκάστοτε ανάγκες και απαιτήσεις των εκπαιδευομένων του και ότι προσκολλάται στις δικές του αντιλήψεις και οράματα  που έχει για την εκπαίδευση. Απαιτείται λοιπόν ευελιξία και ευχέρεια του εκπαιδευτή έτσι ώστε να καθοδηγήσει τους εκπαιδευομένους προς την σωστή κατεύθυνση όταν αυτή παρεκκλίνει .Εν κατακλείδι για όλους τους προαναφερθέντες λόγους ο ρόλος του διδασκόμενου αποτελεί  την ρίζα του δέντρου που λέγεται διαδικτυακή κοινότητα εκπαίδευσης και είναι αυτός που  επωμίζεται εν τέλει την ευθύνη και το βάρος της αξιολόγησης της όλης διαδικασίας.