# data[].attributes.body
คุณครูคำแปลง  รวมธรรม
คุณครูประจำชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 สอนวิชาคณิตศาสตร์
จากการสังเกตการสอนของครูพี่เลี้ยงดิฉันพบว่า ครูพี่เลี้ยงเป็นคนใจดีมาก เวลาสอนถ้าเป็นห้องอื่นๆนักเรียนก็ไม่ดื้อเท่าไหร่ ครูพี่เลี้ยงก็พูดเสียงไม่ดังมาก ค่อยๆบอกคนที่ไม่ตั้งใจให้กลับมาสนใจบทเรียน มีอยู่1ห้อง ที่ดิ้อมากและไม่ฟังใคร แต่ครูพี่เลี้ยงมีความอดทนสูงมาก ท่านก็จะพูดอธิบายบทเรียนไป แม้มีนักเรียนบางส่วนที่ไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว และเที่ยวเล่นไปรอบห้อง แต่ครูพี่เลี้ยงก็ไม่ได้จัดการกับนักเรียนกลุ่มดังกล่าวอย่างเด็ดขาด และท่านยังอธิบายให้นักเรียนที่สอนใจฟังต่อไป
จากที่ได้อยู่กับครูพี่เลี้ยงท่านเป็นคนมีระเบียบและทำงานให้เสร็จเรียบร้อยไม่ค้างคา และชัดเจนตรงไปตรงมากับการทำงาน สามารถปรึกษาได้ตลอดหากมีเรื่องที่สงสัยหรือเป็นปัญหา  ดิฉันเรียนรู้การสอนในชั้นเรียนของครูพี่เลี้ยงการพูดคุยกับนักเรียน การเข้าใจนักเรียนแต่ละคนให้มัก การใจเย็นและให้โอกาสนักเรียนทุกคน การทำงานของตัวเองให้เป็นระเบียบตามแบบที่ควรปฏิบัติและความชัดเจนไม่คลุมเครือในการทำงานต่างๆ เรียนรู้การเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้แก่นักเรียน การเป็นมิตรกับเพื่อนร่วมร่วมงาน ความมีน้ำใจและช่วยเหลือผู้อื่น อย่างเต็มความสามารถ และปฏิบัติหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มความสามารถ

# data[].attributes.headline
1 คน กับมากกว่า1 หน้าที่

# data[].attributes.subject
1 คน กับมากกว่า1 หน้าที่

# data[].attributes.body
ใน1 วันที่อยู่ในโรงเรียน เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ที่คิดว่าการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูก็คือมีชั่วโมงสอนก็สอนตามที่ได้รับมอบหมาย นั่นก็เป็นส่วนหนึ่ง ดิฉันขออธิบายภาพที่นำมานี้ เป็นช่วงที่นักเรียนรับประทาานอาหารกลางวัน ขณะที่ดิฉันกำลังตักอาหารให้กับนักเรียน ได้มีนักเรียนชายเดินมาและบอกว่าเพื่อนแกะแผลที่ขาของผม ทำให้เลือดไหลออกมาเยอะมาก ดิฉันจึงต้องหยุดตักอาหารก่อน และให้นักเรียนช่วยตักเอง และมาทำแผลที่ห้องพยาบาล เดิมทีดิฉันเห็นเลือดแล้วก็อาการไม่สู้ดีนัก แต่จะเป็นแบบนั้นไม่ได้ เมื่อภาพที่อยู่ตรงหน้าคือนักเรียนที่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด แล้วถ้าดิฉันแสดงอาการสั่นกลั่วต่อหน้านักเรียนคนนั้น นักเรียนคงจะตกใจไปมากกว่าเดิม  สิ่งที่ทำได้คือตั้งสติก่อน หายใจลึกๆ แล้วบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร และเริ่มทำแผลให้นักเรียน และพาไปทานข้าวที่ห้องเรียน
มันยากที่จะอยู่กับสิ่งที่ตัวเองกลัวและไม่ชอบ แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ จึงต้องผ่านมันไปให้ได้ เพื่อฝึกความเข้มแข็งของจิตใจตัวเอง

# data[].attributes.body
หลายครั้งที่มีกิจกรรมการแสดงต่างๆ ดิฉันเองจะเป็นผู้ปฏิบัติตามแบบที่ได้มาตลอด แต่เมื่อถึงเวลาจำเป็น ก็ต้องพยายามพัฒนาศักยภาพที่มีอยู่ในตัวและสามารถเป็นแบบอย่างให้กับบุคคลอื่นได้ ในภาพจะเป็นการซ้อมรำให้กับคณะครูสายชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ก่อนไปร่วมกิจกรรมถวายความอาลัยแด่

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ร่วมกับประชาชนชาวจังหวัดอุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
ร่วมรับผิดชอบต่อหน้าที่

# data[].attributes.subject
ร่วมรับผิดชอบต่อหน้าที่

# data[].attributes.body
ทุกวันจันทร์จะเป็นเวรทำความสะอาดตามเขตพื้นที่รับผิดชอบที่ทางโรงเรียนได้แบ่งให้แต่ละสายชั้น ซึ่งชั้นประถมศึกษาปีที่2/1 ได้รับผิดชอบบริเวณสนาม เมื่อนักเรียนมาถึงห้องเรียนต่างพากันนำอุปกรณ์ทำความสะอาดลงมากวาดบริเวณสนาม กวาดใบไม้และเก็บขยะ นำถังขยะไปเท ก่อนที่จะนำอุปกรณ์ทำความสะอาดไปเก็บบนห้องเรียนและล้างมือเตรียมพร้อมมาเข้าแถวเคารพธงชาติในเวลา 08.15 น.

# data[].attributes.headline
เรียนรู้นอกสถานที่ของนักเรียน

# data[].attributes.subject
เรียนรู้นอกสถานที่ของนักเรียน

# data[].attributes.body
เป็นเรื่องที่ท้าทายมาก สำหรับการพานักเรียนจำนวนไม่น้อยไปเรียนรู้นอกสถานที่ ต่อให้มีการตกลงและทำความเข้าใจซึ่งกันและกันก่อนออกจากโรงเรียนแล้วก็ตาม ว่าจะไปตามระเบียบแถว มีข้อตกลงที่จะต้องปฏิบัติอย่างไรเมื่ออยู่นอกโรงเรียน แต่เด็กก็คือเด็ก เมื่อเห็นสิ่งใหม่ที่แปลกตาก็ย่อมสนใจมากเป็นเรื่องธรรมดา ถึงเวลาที่ดิฉันต้องเตรียมพร้อมและรับมือกับสถาณการณืที่เกิดขึ้น คำกล่าวที่ว่าจับปูใส่กระด้งคงจะบรรยาย สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้เป็นอย่างดี นักเรียนเยอะแบบนี้ คนภายนอกก็มากหน้าหลายตา ดิฉันในฐานะของคนที่มาดูแลนักเรียน จะบ่นว่าร้อน ฝุ่น ควันเยอะ อยู่ไม่ไหว ทนไม่ได้ อยากกลับความคิดเหล่านี้ลบไปได้เลย และการพูดเสียงต่ำ เดินช้าๆก็ทำไม่ได้แล้ว ดิฉันพยายามใช้มือช่วยเพิ่มเสียงดังขึ้น และการเดินก็ต้องกระฉับกระเฉงที่สุด เพื่อให้ทันเด็กนักเรียนและนำพาเขาเหล่านั้นกลับมายังโรงเรียนอย่างปลอดภัย

# data[].attributes.headline
เริ่มต้นวันแรกด้วยงานดอกไม้

# data[].attributes.subject
เริ่มต้นวันแรกด้วยงานดอกไม้

# data[].attributes.body
เนื่องด้วย พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จสวรรคตเมื่อ วันพฤหัสบดีที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559 เวลา 15.52 นาฬิกา ณ อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลศิริราช การสวรรคตของพระองค์สร้างความโศกเศร้าและเสียใจมากต่อประชาชนชาวไทยเป็นจำนวนมาก รัฐบาลประกาศไว้ทุกข์ ถวายความอาลัยเป็นเวลา 1 ปี ทางสายชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 จึงได้จัดบอร์ดเพื่อถวายความอาลัยและสำนึกในพรมหากรุณาธิคุณหาที่สุดมิได้ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ดิฉันจึงได้รับหน้าที่ให้จัดเตรียมอุปกรณ์ต่างๆที่จะนำไปจัดตกแต่ง ไม่ว่าจะเป็น รูปภาพ กระดาษสีในโทนขาวดำ และดอกไม้ที่ใช้ประดับ ในวันแรกนี้ ได้เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อย แต่ด้วยเวลาก็ได้ล่วงเลยมาจนถึงเย็น ทางคุณครูสายชั้นจึงได้ให้กลับก่อน แล้วค่อยนำดอกไม้ขึ้นติดบอร์ดในวันพรุ่งนี้ และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการตัดดอกไม้เพื่อใช้จัดบอร์ดในอีก 7 บอร์ดต่อมา ไม่ต้องพูดถึงเลยว่า เวลาที่ว่างนั้นดิฉันทำอะไร สัปดาห์แรกของการฝึกประสบการณ์ดิฉันให้เวลากับการทำบอร์ดอย่างเต็มที่และเต็มความสามารถ ในที่สุดงานบอร์ดนี้ก็ได้ผ่านไปอย่างเรียบร้อย เป็นอีกเรื่องที่แตกต่างไปจากโรงเรียนเดิม เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้รับมอบหมายจัดทำบอร์ดเยอะขนาดนี้ โดยส่วนตัวไม่มีความสามารถในด้านการตัดดอกไม้เท่าไหร่ แต่ด้วยหน้าที่ ดิฉันจึงได้ค้นคว้าและฝึกฝนทำจนได้ดอกไม้ดังที่เห็นในรูปภาพข้างต้น

# data[].attributes.headline
วันแรกสวยงามเสมอ

# data[].attributes.subject
วันแรกสวยงามเสมอ

# data[].attributes.body
เช้าวันที่ 2 พศจิกายน 2559 เป็นวันแรกของการเริ่มต้นฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูภาคเรียนที่ 2 ณ โรงเรียนมูลนิธิวัดศรีอุบลรัตนาราม (ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี) ทุกอย่างดูแปลกตา นักเรียน ครู อาคารเรียน และสภาพแวดล้อมต่างๆ กิจกรรมกรรมหน้าเสาธง ขั้นตอนระเบียบแถวต่างๆ แปลกไปจากโรงเรียนเดิมอย่างสิ้นเชิง